Bezpłatny fragment - Moja dusza2

Dusza moja

Zbiór wierszy

~ ~ ~

Słowa z głębi serca

Cicho, duszo ma

~ ~ ~

Kiedyś marzyłam o cudownym domu,

o dzieciach, rodzinie, ciepłym świcie —

dziś to przeszłość, odległa jak sen,

pozostał tylko ból, cierpienie i łzy.

Pytam siebie w tej pięknej ciszy:

ile jeszcze zdołam znieść?

Uśmiech na twarz, maska na duszę —

ile jeszcze sił mi zostało nieść?

Pytam się ciebie, cicho moja,

czy dziś odpowiedź mi swą dasz?

Czy to kres mojej wędrówki,

czy smutek i żal to wszystko, co masz?

Ta walka dobiegnie do mety —

w rozsypce, lecz szczera i prawdziwa.

Bo ta cisza i spokój to przecież ja,

duszo ma — krucha, lecz wciąż żywa.

Czy warto iść dalej przez sztorm,

by zaznać ulgi i upragnionego spokoju?

Tylko ty, droga duszo, odpowiedź znasz —

poprowadź mnie tam, gdzie nastanie pokój.

Gdzie maska zniknie, a przyjdzie świt —

nowy, mój własny, bez strachu i łez.

Tam czeka cisza, co leczy, nie boli,

i nowy dla mnie — upragniony brzeg.

List do córki

~ ~ ~

Kochana córeczko, czy kiedyś jeszcze cię ujrzę?

Czy los mi ciebie znowu da?

Nie zdążyłam się pożegnać,

nie powiedziałam najważniejszego —

jak bardzo cię kocham.

Dziś kroczysz przez ten okropny świat

sama, beze mnie.

Pamiętaj, kochana —

życie nie jest łatwe,

lecz twoja wartość przewyższa perły.

Twe złote serce utkane jest z kamieni szlachetnych,

lecz pamiętaj — nie rozdawaj ich wszystkim.

Zapytasz: skąd wiem?

Bo ja rozdałam je wszystkim,

zapominając przy tym o sobie.

Dziś wiem — najcenniejszy kamień

to szacunek, godność i honor.

Podstawa życia na dobre i na złe.

Trzymaj go szczelnie,

by nikt ci go nie wyrwał.

Twoje serce świadczy o tobie —

nic cenniejszego nie mogę ci dać.

Niech w świat blask twych kamieni zajaśnieje,

niech prowadzi cię przez każdy dzień.

Słowo przepraszam, wybacz —

wiem, że to mało.

Lecz ty masz siłę i charyzmę,

piękny życia dar.

Przeżyj je szczęśliwie —

za nas dwie.

Miłości moja

~ ~ ~

Miłość — tak cudowna, a tak odległa.

Wiara, nadzieja — tak piękna, tak bliska duszy mej.

Tęsknota za czymś, czego nigdy nie było,

serce pęknięte w pół — nie ma jej tu.

Czy kiedyś była obecna, tak blisko mnie?

Piękne słowa, gesty cudne, obietnice złote —

potem goryczy smak, łzy płyną strumieniami,

okrutny strach, ból przenikający duszę.

Wstyd, którego nie widać,

blizny zakryte przed światem.