1. Dawid Motyka — Człowiek
Człowiek to byt z najwyższej kategorii,
Co czuje pęd w swej ułomnej glorii.
Mówi i myśli, o swoje dopomina,
Wierząc, jak wzniosła jest jego wyżyna.
Niczym sam Bóg, lecz w ciele uwięziony,
Wciąż widzi w sobie niezaorane brony.
Musi jak pług przewrócić ziemskie grzędy,
Nawet gdy nieludzkie niosą go pędy.
Tak bardzo słaby, a zarazem silny,
Świat mu sprzyja, lecz cios bywa mylny.
Nie znosi, kiedy nóż mu w gardło wbijają,
Choć w pieśniach — czuli jak słowik się stają.
Zależny od innych, a przecież niezłomny,
Wierny swej ziemi, prawom jej przytomny.
Niby nie pragnie nic, lecz walczy o swoje,
Gdy miłość pcha go w największe rozboje.
Człowiek jak mina — milcząca, niezbita,
W której potężna wielkość jest ukryta.
Pcha ciężki wózek pod stromą, złą górę…
Cóż mu z tego, gdy budzi się tylko… piórem?
W niewoli myśli własnych wciąż umiera,
Niby wyniosły, lecz żyje od niechcenia.
Odnawia struktury, co chronić go mają,
Choć wie, że w tym świecie żądła wciąż czekają.
2. Dawid Motyka — Kto kocha ten wie
Wiesz, że dając miłość, wielką siłę rwiesz,
Wiesz, że na nią czekając, w godne życie brniesz.
Wiesz, że walka o słodycz ma głęboki sens —
Żaden cios cię nie złamie, żaden podły kęs.
Wiesz, że idąc po swoje, walczysz o swój pion,
Gdy w dłoni trzymasz wiosło, czystość to twój schron.
Wiesz, że miłość cię niesie, daje skrzydeł moc —
To bezpieczna przystań, a nie w sidłach noc.
Wiesz, że prężąc muskuły, tracisz tylko słowa,
Więc pchaj dobro naprzód — niechaj działa głowa.
Bo razem to jedność, wspólny, wielki krok,
Dla kochania to wiara, co rozprasza mrok.
Wiesz, że stokroć się starasz, a nie wszystko wyjdzie,
Nim upragnione echo z serca stron przyjdzie.
Wiesz, że stopy spoczną, kiedy przyjdzie maj —
Lecz ręce wciąż kochają. W nich jest cały raj.
3. Dawid Motyka — Apokalipsa
Znużony, śmiertelnie zmęczony jest ten świat,
Zważony na szalach, niewiele dobra wart.
To schyłek człowieka i tęgich jego dni,
Gdy w martwym kamieniu potężna siła tkwi.
Wiesz dobrze, jak cierpi zmarznięta na lód ziemia,
Gdy niewinne życie na straty los zamienia.
Wiesz, że dziś człowiekiem gardzą bardziej niż zwierzem,
Gdy idziemy w mrok z fałszywym, dumnym przymierzem.
Wiesz, że oto nadszedł ostateczny kres,
Natura uderza, jak kolców pełen bies.
Runęło już wszystko, co na tej ziemi wzrosło,
A to, co wznieśliśmy — pękło jak kruche wiosło.
Wiesz, że ludzki rodzaj dosięgnął właśnie dna,
Gdy z ziemi się podnosi apokaliptyczna mgła.
Kres to nie jest tylko bezgłośna śmierci głusza,
Lecz trupiej czaszki cios, co w pył nas rozkrusza.
Oto odchodzimy na zawsze w głuche zaświaty,
Choć byłeś tak wielki, potężny i kumaty.
Wszystkie nasze trudy już dzisiaj nie działają,
A ludzkie pragnienia w wiecznym smutku tułają.
I uderza grom z otwartego nagle nieba,
W proch obraca wszystko, czego do życia trzeba.
Upada nasz chleb i czysta, żywa woda,
Gdy bezpowrotnie gaśnie świata wielka uroda.
4. Dawid Motyka — Zwierz
Zwierz się w ciemności czai, wprost w przynętę pcha,
Rozrywa brudne życie, co wzdęty oddech ma.
Nieokiełznany łaknie krwi bliźniego swego —
Cóż mu po prostym życiu? Co ma z dnia zwykłego?
Zwierz ciągle czeka w amoku, gotowy do skoku,
Niczym Pantera mknie naprzód, nie zwalniając kroku.
Rozrywa święty spokój i czyste zamiary,
Niosąc ze sobą nieszczęście, jakby zrodzon z kary.
Bestia ta, groźna wielce, całkiem zdziczała,
Choć ją natura w miękkie poduchy ubrała.
W każdej sekundzie zaostrza ton swego polowania,
Karmiąc się każdą chwilą cichego wyczekiwania.
Gdy zwierz pokaże kły i zbytnio urosną mu siły,
Wszystkie istoty pod nim stają się podłe i zły.
To uderzenie w samo spoiwo naszego istnienia —
Niech zginie ta bestia, co świat w krwawy koszmar zmienia!
5. Dawid Motyka — W niewoli
W niewoli byłem przez długie miesiące,
Skazany na grzechy i łzy palące.
Zgorszeniem i złem byłem w świecie znany,
Własną bezsilnością na zawsze spętany.
W wielkiej skrusze serce moje dziś płacze,
Nawet nad muchą, gdy jej ból zobaczę.
Nie wiem, co czynić, gdy zło wokół rośnie,
A świat pcha do grzechu tak bezlitośnie.
Nie wiem, co myśleć, gdy świat mnie osaczył,
Mój własny zbiornik pustką się naznaczył.
Ile przekleństwa we mnie jeszcze pęknie?
Czyje zaklęcie sprawi, że nie klęknę?
Bez opamiętania szedłem po swe cele,
Dziś czuję smutek i straciłem wiele.
6. Dawid Motyka — Kraków 07-11-2026 r. RIP [****]
Bezpieczny dom jest wtedy,
gdy wokół nie ma świrów i szaleńców,
i można iść przed siebie spokojnie…
Bo kiedy nagle zaczną strzelać,
to zaczyna być tak, jak na wojnie.
Nie ma rady na głupich i zatwardziałych,
lecz gdy w paraliżującej trwodze zaczniemy żyć,
świata posady będą się chwiały.
Jedyna rada — uważać na swoje,
i szybko chować się, gdy idą gnoje.
Uciekać w kąty, na ziemię kłaść blisko,
bo niosą anihilację, tracąc w niebie wszystko.
Bezpieczny dom jest wtedy,
gdy możemy robić, co się chce,
można robić zakupy i spacerować…
Lecz gdy nagle zaczną strzelać,
to serce swe człowiek musi poniewierać.
7. Dawid Motyka — Krakowska strzelanina
Jak za czasów Lenina — tak dzisiaj w Krakowie,
Okrutne się bestialstwo nie mieści w żadnej głowie.
Czerwona krew spływa brukiem, gdy życie ucieka,
Obłędny, krwawy napastnik poluje na człowieka.
Wszedł tam zupełnie bez lęku, jak wilk do kurnika,
I w jednej krótkiej minucie bezpieczeństwo znika.
Otworzył ogień w szaleństwie, sześć istnień zgasł w złości,
Nie pomógł głośny krzyk trwogi ni ludzkiej żałości.
Policja znowu spóźniona, straż nie przyszła w porę,
Kto kryje swoją złą twarz za tym krwawym potworem?
Śmiertelne zbiera się żniwo i długa jest lista,
W domach, gdzie święta spokojność miała być oczywista.
Czy to był nasz własny rodak, czy obcy z zawieruchy,
Co złą nienawiścią wciąż karmił potworne odruchy?
Czemuż to piekło straszliwe w naszym kraju się dzieje?
Listopadowy, mroczny dzień gasi w nas nadzieję.
W krakowskim, cichym ogrodzie ktoś stracił dziś dziecko,
Gdy szaleniec na wolności uderzył zdradziecko.
Na starym, pustym dziedzińcu, gdzie krew dzisiaj płynie,
Nawet gołębiom ubyło szczęścia w tej godzinie.
8. Dawid Motyka — Paradoks Homo Sapiens
Homo sapiens człowiek bywa dziś zuchwały,
Lecz gdy karmi go wściekłość, staje się tak mały.
Człowiek niby w wytężeniu myśli oraz czynu,
Ciągle wszystko wokół zmienia, dążąc do życiowego młynu.
Jednak kiedy zasmucony idzie przez swą drogę,
Niewdzięcznością jest obłożony i czuje trwogę.
Człowiek niby tak wielki, a jednak zbyt skromny,
Picia alkoholu i pieniędzy bywa zbyt chłonny.
Jednak kiedy sumienie mocno go uciska,
Darzy chciwością gorycz, co z niego wytryska.
Człowiek niby pamięta, kto go zranił, zaszkodził,
Lecz w rękoczynach zły i groźny mocno go oswobodził.
Człowiek szuka wytchnienia i pomocy u drugiego,
Choć nosi się z zamiarem człowieka wzgardzonego.
To istota jest ciekawa, do zwierzęcia podobna,
A jednak biją mu brawa, bo postać to dorodna.
Zwierzę choćby najzwinne i rozsądne było,
Nie dorówna człowiekowi, choćby o życiu śniło.
Człowiek to siła nieczysta, anielska i stłumiona,
Patrzy wysoko w górę, gdzie budzi się korona.
Patrzy jak inni wznoszą wielkie swe sukcesy,
Bo sam jest głodny w zawziętości w najróżniejsze ekcesy.
Człowiek to postać marności, u schyłku swej drogi,
Bo wszystko sprowadza się do żałobnej kości i trwogi.
Jednak kiedy mocno żyje i wierzy w samego siebie,
Uwydatnia swą wyniosłość, jakby czynił tylko w niebie.
Człowiek na sam koniec jest jak mądry docent,
Który potrafi z niczego stworzyć pełne sto procent.
Może wymyślać wielkie, nieznane technologie,
Lecz brak mu szczęścia, choć dzierży swe życie w glorie.
9. Dawid Motyka — Oszukać przeznaczenie
Jak liść, co w koronie bez walki zamiera,
Jak kiść, którą nagła ostateczność zżera,
Jak larwa, co zrywa więzienne okowy —
Tak ja na ten wyrok już jestem gotowy.
Jak brwi, co hamują słów rwące potoki,
Jak łzy, co w nicości zatapiają wzroki,
Jak barwy ułudy, co wiodą do cienia —
Tak lęk mój się dzisiaj w ryk buntu zamienia!
Jak kat, co bezcześci ostatnie ocalenie,
Jak brat, co w pogardzie ma moje pragnienie,
Jak bat, co na plecy opada w milczeniu —
Tak krzyczę swe „NIE” w tym ostatnim zderzeniu.
Jak wąż, co w padole chce zmyć swe sumienie,
Jak pręt, co rozbija fałszywe olśnienie,
Jak krwawa chorągiew na szczytach nicości —
Tak pięścią uderzam w mur rzeczywistości!
Jak ostrze, co wieczność tnie w oka mgnieniu,
Jak stal, co nie pęka w najdzikszym płomieniu,
Jak bieg ostateczny w dziejowym pośpiechu —
Tak idę pod prąd, bez pokory i grzechu.
Bo można oszukać swój los przeznaczenia,
Rozszarpać te więzy, odrzucić złudzenia!
Choć arktyczny chłód bije z serca zmęczenia,
Nie oddam swej krwi i mojego imienia!
Nie będę pić łez w cichej, niemej żałobie,
Ni grzebać nadziei za życia już w sobie!
Choć zgliszcza i popiół dokoła się ścielą —
Mój duch się nie podda! Jest Bożą już bielą!
10. Dawid Motyka — Bezczelny stan
Zło powraca na oślep do własnych już ust,
Zrzuca taca z wściekłością to, co miała w gust.
Ciało całkiem omdlałe szuka barw wytchnenia,
A tu nagle uderza wielka moc rażenia!
Pluje, knuje bezczelnie i uwłacza światu,
Pcha do żądła próżności, do swego warsztatu.
W bycie podłego chamstwa czai się odmowa,
Na zawsze już tak knuje ta burzliwa głowa.
Czystki snuje bez przerwy, w cierpiących uderza,
Nie zna wcale miłości, nie zna siły kołnierza!
Brak mu cnoty obycia, co niesie się w świat,
Gdy nad grzbietem wciąż ciąży niemiłosierny bat.
A jednak wciąż uwłacza i dokucza podłością,
I chwalebnie się szczyci całą swą marnością.
Podnosi głos, gdy nie ma nic do powiedzenia,
Przenosi cios na serce zgorzkniałego kamienia!
Czy jesteś tak bezczelny i kąsasz w swym szale,
Szukając chorej mocy w tym zjadliwym żądle?
Szukasz ordynarności i chciwego ostojstwa?
Nie ma dziś już w twej duszy ludzkiego dostojstwa!
Gardzisz szczerym skruszeniem i ciepłym myśleniem,
Narzucasz wciąż swą wolę, wulkanicznym płomieniem.
Jak chora, pęknięta ziemia tryskasz w erozyjności —
Lecz to są tylko małe plwociny zazdrości!
11. Dawid Motyka — Zdziczała więź
Nosi się mianem: zdziczała więź,
unosi do góry złowieszczą pięść.
Próżności szuka w swym sednie nicości,
do cna pogardza tym, co z bliskości.
Z ułudy pragnień wykluwa się złość,
gardzi naczyniem, przynosi mdłość.
Pcha ku rozgoryczeniu niechciane czekanie,
wszystko tu krzywo, nocą wypłakane.
Gardzi wytchnieniem i gardzi wdzięcznością,
ponaglone wstrętem, karmi się mściwością.
To zły drapieżca, co szczerzy kły,
wiecznie zadziorny, wstrętny i mdły.
W poszarpaniu ohydnego, cielesnego wzgardzenia,
mieści się skrucha, wybrzmiała z ranienia.
Nanosi kunszt spłakanego chłopca —
to tutaj jest trwoga. Tutaj wyrocznia obca.
12. Dawid Motyka — Miłosne pokrzepienie
Choćbym w ustach czuł piołun i rozgoryczenie,
pokory uczy mnie miłosne skruszenie.
Przyjmuję od losu to, co mi zostawia,
w tym chlebie powszednim mój sens się objawia.
Z miłosnego źródła bije żywa moc,
gęsta i wzniosła jak czerwcowa noc.
Wplata mi w dłonie jedwabne pasma płótna,
byś wianek z rąk moich kryła, byś nie była smutna.
Gdy kocham, osacza mnie jasna wdzięczność,
ma w sobie siłę, chwałę i wieczność.
Karmi serce łaknące, ratuje od głodu,
nie znam już lęku, oziębłości i chłodu.
Miłość to ziarno rzucone wzdłuż i wszerz,
zbieraj ten plon obfity, ile tylko chcesz.
A gdy po żniwach motyle zapadną w sen zimowy,
ich cichy lot do nieba jest już gotowy.
Rytmem skrzydeł rozruszają skamieniałe mury,
arkana gorzkiej przeszłości runą z samej góry.
Ogień uczucia otula nas czystym płomieniem,
tętni w żyłach krew, stając się ocaleniem.
Miłość splata się z losem w najczulszym splocie,
brzmi w moim sercu niczym w wiernej nucie w locie.
13. Dawid Motyka — Czuję cię
Czuję twój smak rozkoszny, co w ustach się mieni,
Gdy wznosisz się ptaszęco wśród nocnych promieni.
Czuję, jak skrzydeł motylich ubywa ci w locie,
I jak nas miłość zapyla w bezwiednym tęsknocie.
Czuję twoich warkoczy wonne rozplecenie,
Gdy wabią moją wdzięczność w zielone milczenie.
Czuję, jak łza spóźniona staje się spełnieniem,
Bom cię kochał przedwiecznie — zaledwie mgnieniem.
Czuję liznący płomyk, co stopy twe pieści,
Gdy w sercu miód miłości chowam bez wieści.
Noszę blade oblicze twojego oddania,
I pnę się ku zatracie w głąb samopożądania.
Oto wianek na dłoni już się zazielenia,
Stokroć pieści piwonię w cieniu omamienia.
Serce własną skruszoność w nicości zatraca,
Gdy cię w puchu podusznym me ramię otacza.
14. Dawid Motyka — Mnogość abstrakcji
Tkwi w wyuzdaniu wieloraki dźwięk,
co trzyma się spoiwa, nieludzkich pękł strzęp.
Ponagla nas dzisiaj zaistniałym niechciejstwem,
gdy budzi się podłość z grubiańskim przekleństwem.
Wieloraki zgrzyt odnawia jednak byt,
gdy wschodzi nad nami srogi, niemy krzyk.
Roznosi czułość niczym gorzki afrodyzjak,
rozmętna to granica, aporii żywy wymiar.
I odmęt zakrętu śle zwyrodnienie,
zbędne są pałace tchnięte we wspomnienie.
I zbędni są sidłacze, co lgną do opamiętania —
ty walcz, choćby gloria była z niechcenia.
Bo abstrakcja nie karmi głodnego sumienia,
gdy demiurg buduje konsensus z milczenia.
Więc wyprostuj plecy wśród krzywych zwierciadeł
i ocal choć zgrzyt — ten ostatni ładu ślad.
15. Dawid Motyka — Z neuroma
I wiatr unosi mnie w udawanej czułości,
pcha prosto w chłodne dłonie nicości.
Gdy spływa po mnie morze zbytecznych słów,
tylko ból krzyczy głośno: walcz i tutaj stój.
Krwiożercze otchłanie budzą synaps wulkan,
życie toczy się w kłamstwie, w pajęczych usiłowaniach.
Wapnieją słone kości, larwa rozpoczyna żer,
anatomia wygrywa, niszcząc dawny sens.
Więc patrz bez mrugnięcia w ten medyczny fakt,
gdzie chory neuron dyktuje światu takt.
Nie proś o litość plątaniny kłamstw i żył —
zostaw czysty skurcz, w którym człowiek był.
16. Dawid Motyka — Lament dla utraconej Danuty
Żegnaj na zawsze, ma słodka Danuto!
Choć cię grób skrywa i ziemia pożarła,
Miłość ma żyje, choć tyś już umarła.
W ten świat niespokojny w żeniaczkę wstąpiłem,