E-book
13.65
drukowana A5
60.84
Mityczne dzieje ludzkości

Bezpłatny fragment - Mityczne dzieje ludzkości

część VI - Judasz, Czas i Merydiany


Objętość:
408 str.
ISBN:
978-83-8221-471-0
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 60.84

Część VI „BOGÓW i LUDZI” zatytułowaną „Judasz, Czas i Merydiany” dedykuje tym, którzy przeczytają moje książki, zaakceptują zawarte w nich treści i przyczynią się do ich rozpowszechnienia.


SYLWESTRA ROJEK

Od autora

Książka „Judasz, Czas i Merydiany” jest kontynuacją cyklu książek zatytułowanych „Mityczne Dzieje Ludzkości”. W pięciu opublikowanych częściach: „Aniołowie i Syreny”, „Srebrny i Złoty Wiek”, „Midgard, Azgard i Karły”, „Naród Wybrany”, „Władcy Zodiaku” starałam się odtworzyć mityczne dzieje i zaznajomić czytelników z naturą ludzkiej mowy — żywej, ciągle rozwijającej się i modyfikowanej; spójnej z cywilizacyjnym rozwojem swych narodów; zawierającej wiedzę o mitycznych dziejach. Starałam się też pokrótce zaznajamiać czytelników z Astrologią i Akupunkturą i wykazać, że astrologiczne obiekty poprzez cykliczne oddziaływania na bioplazmę (kosmiczną energie Qi) krążącą w merydianach budzą w ludziach i narodach mityczne wspomnienia — odświeżają im pamięć o mitycznych dziejach.

W oddawanej do rąk Czytelnika części VI cyklu, zatytułowanej „Judasz, Czas i Merydiany”, wykazuję zachodzenie w starożytnej i nowożytnej historii podobieństwa zdarzeń do opisywanych w mitach i Biblii. Dzieje się tak z racji cykliczności procesów zachodzących na Ziemi. Zdarzenia historyczne nakładają się na zdarzenia mityczne i tym samym je upamiętniają.

Wykazuję także, że zdrajca Judasz symbolizuje problemy związane niedokładnością liczenia czasu nękające ludzkość w mitycznych, starożytnych i współczesnych czasach. Przy okazji zajmuję się genezą antysemityzmu tragicznie doświadczającego Żydów. Informuję, że merydiany przypisane znakom Zodiaku, wytyczone punktami akupunktury na ciele człowieka, podobne są do symboli znaków Zodiaku (Baran, Byk, Bliźnięta itd.) bardziej niż zodiakalne gwiazdozbiory wytyczające ekliptykę, czym udowadniam, że mityczni upamiętnili na ekliptyce, w „Kalendarzu Nieba” osiągnięcia z akupunktury. Przedstawiam też edukacyjne i praktyczne znaczenie gier Taroka i Palanta.

W pracy opieram się głównie na wiedzy z encyklopedii PWN, popularno-naukowej literaturze i atlasach. Nadmieniam, że celem mej pracy nie jest przedstawianie encyklopedycznej wiedzy, lecz doszukiwanie się w niej treści zawartych w mitycznych i tradycyjnych przekazach, świadczących o istnieniu mitycznych dziejów ludzkości.


Warszawa 2020 r. Sylwestra Rojek

Narcyz

Alfa i Omega

Nazwa środa informuje, że dzień ten leży w środku tygodnia. Każdemu dniu tygodnia patronuje inne astrologiczne bóstwo: niedzieli patronuje Słońce, poniedziałkowi — Księżyc, wtorkowi — Mars, środzie — Merkury, czwartkowi — Jowisz, piątkowi — Wenus, sobocie — Saturn.

Astrologia przypisała środzie Merkurego — posłańca bogów obdarzonego licznymi przymiotami i obowiązkami; opiekuna podróżnych, kupców, pasterzy, rzemieślników i wynalazców; nadzorcę dróg, miar i wag; patrona oszustów i złodziei.

Wielka Środa to dzień, w którym chrześcijanie wspominają zdradę Judasza. W potocznym języku Judasz to człowiek fałszywy, obłudny i podstępny zdrajca — innymi słowy oszust.

Alchemicy przypisali Merkuremu rtęć rozpryskującą się po rozlaniu w srebrzyste kulki. Różnej wielkości kule, kulki i kuleczki tworzą Wszechświat i ziemski świat. Matematyczne wzory na objętość (π r²) i powierzchnię kuli (2 π r) zawierają niewymiernąprzestępną liczbę π = 3,141592653… wyrażającą się nieskończonym, nieokresowym ułamkiem dziesiętnym. Poza geometrią liczba π pojawia się w matematyce jako granica pewnych nieskończonych szeregów i ciągów.

Zaokrąglając w obliczeniach opartych na tych wzorach wartość liczby π w górę lub w dół, chcemy czy nie chcemy fałszujemy pomiary. Uśrednianie wyników pomiarów nieco tylko zmniejsza ten fałsz. Te mikre niedokładności pomiarów długości, masy, temperatury, czasu i itp. powielane w coraz dłuższych ciągach i szeregach urastają do wartości wprowadzających zamęt w działalności ludzi starających się zagospodarować i uporządkować świat. Sprytni i przebiegli podopieczni Merkurego czerpią z tych kumulujących się niedokładności profity. Większość pracowitych i zaradnych podopiecznych Merkurego stara się z tymi niedokładnościami uporać. Każdy człowiek jest po części podopiecznym zaradnego Merkurego, tym samym ma w sobie coś z oszusta, zdrajcy i złodzieja.

Germańskim odpowiednikiem Merkurego był Loki — współtwórca cywilizowanych przez Atlantów ludzi. Egipskim odpowiednikiem Merkurego był Tot i Ptah. Obaj pod koniec starożytnych dziejów awansowali do rangi Stwórcy Świata.

W starożytnych religiach kultywujących mityczne dzieje stworzyć znaczyło nadać komuś lub czemuś imię i określić przeznaczenie. Wynika z tego, że bogowie ci symbolizują mityczne osiągnięcia związane z opracowaniem okultystycznej teorii powstania i ewolucji Wszechświata. Teoria ta zawierała wiedzę: o Ziemi i Układzie Słonecznym, o ewolucji życia i człowieka, o rozwoju mitycznej cywilizacji. Ludzki charakter i osobowość Merkurego pozwalają sądzić, że teoria ta doceniała codzienny trud, pomysłowość i zaangażowanie zwykłych ludzi w dzieło rozwoju ziemskiego życia, ludzi, cywilizacji, a nawet Wszechświata.

Współczesna kosmologia nie uwzględnia możliwości wpływu dokonań ludzi na rozwój Wszechświata. A przecież sam fakt, że rozwój cywilizacji umożliwia ludziom badanie początku ewolucji kosmosu a także z pomocą matematycznych wzorów przewidywanie jego końca świadczy, że taką możliwość należałoby uwzględniać w rozważaniach.

Jeśli coś ma początek i koniec, posiada z reguły środek. Alfa i Omega to pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu; to w przenośni początek i koniec — zawierający wszystko; to całość wiedzy na dany temat. W Biblii Alfa i Omega jest jednym z tytułów przypisywanych Bogu Ojcu i Jezusowi; oznacza także początek i koniec dziejów świata.

Alfa i Omega, po uwzględnieniu Ducha Bożego unoszącego się nad wodami ziemi, spójna jest z symboliką Trójcy hinduskich bogów — Brahmy, Wisznu i Siwy. Tym samym obrazuje opracowaną pod koniec mitycznych dziejów kosmologiczną teorię Wszechświata. Teoria ta podobna jest do współczesnej, powszechnie akceptowanej kosmologicznej teorii głoszącej, że Wszechświat powstał 15–20 mld lat temu w wyniku eksplozji bardzo skondensowanego i gorącego kosmosu. Eksplozja ta zapoczątkowała jego ekspansję i ewolucję.

Symbolikę Ducha Bożego unoszącego się nad wodami ziemi i symbolikę Brahmy, Wisznu i Siwy przedstawiłam w częściach II i IV „Mitycznych Dziejów Ludzkości”. Znajomość ich ułatwi czytelnikom śledzenie moich dalszych kosmologicznych dociekań.

Początkiem i zarazem środkiem Wszechświata był punkt Alfa — kosmiczna kondensacja. Wyłonił się z niej kosmos ewoluujący w wyniku rozszerzania się ku punktowi Omega — kolejnej kosmicznej kondensacji. Kosmos rozszerza się kuliście, aby osiągnąć punkt Omega musi po pewnym czasie zacząć się kurczyć. Punktu Omega różni się od punktu Alfa wiedzą zdobytą w fazie rozkurczu i porządkowaną w fazie skurczu kosmosu, opisaną słowami i wzorami zapisanymi literami alfabetu, którym mityczni Hebrajczycy przypisali cyfry.

Proces odliczania upływu czasu w fazach realizowanych między Alfą i Omegą przypomina metodę odliczania czasu wypracowaną przez mitycznych koczowników zimnej Europy, opartą na obserwacji faz Księżyca. Faza ekspansji kosmosu (Yang) podobna jest do Księżyca rosnącego od nowiu do pełni. W tym okresie liczono dni od 1 do 15. Faza kurczenia się kosmosu (Yin) podobna jest do Księżyca malejącego od pełni do nowiu. W tym okresie liczono dni od 15 do 1. Te tak samo długie okresy były odmiennie, bo w odmiennych warunkach realizowane — w fazie Yang (rozkurczu, wyjścia mężczyzn na polowanie) i w fazie Yin (skurczu, powrotu mężczyzn z polowania). To, że brak widocznego Księżyca na ciemnym niebie nazwano nowiem świadczy, że mężczyźni prócz upolowanej zwierzyny przynosili z wyprawy nowe doświadczenia i informacje przydatne w planowaniu i realizowaniu kolejnych dni.

Księżyc posiada bardzo bogatą symbolikę, bogatszą od symboliki Słońca i planet. Księżyc symbolizuje kamienne narzędzie, łódź, brzemienną kobietę, srebrne lustro, rozwój dziecka i starzenie się człowieka oraz lud uparcie kultywujący tradycję. Księżyc symbolizuje także nieśmiertelną duszę — jej związek z ciałem i kosmosem (Niebem). Symbolikę Księżyca opisałam w części III „Mitycznych Dziejów Ludzkości”. Liczenie czasu oparte na fazach Księżyca opisałam w części V.

Nim Wszechświat zrealizuje cykl rozwoju zawarty między kondensacjami punktów Alfa i Omega, każde miejsce rozszerzającego się kuliście kosmosu, w którym zrodziły się istoty zdolne mierzyć czas, opisać kosmos matematycznym wzorem, wyobrazić go sobie na bazie zdobytej wiedzy, jest środkiem — pępkiem świata, bo każde miejsce na powierzchni kuli jest środkiem jej powierzchni.

Czarna dziura, pępek i pętla

Pępek — to blizna na środku brzucha powstała po odpadnięciu pępowiny. Pępowina — to unaczyniony przewód łączący zarodek z błonami płodowymi, dostarczający mu krew zasobną w tlen i substancje odżywcze, usuwającą metaboliczne odpady. Pępek świata — to ironiczne określenie kogoś uważającego się lub uważanego przez innych za bardzo ważnego. Leżeć do góry pępkiem — to próżnować. Widzieć własny pępek; Zapatrzyć się we własny pępek — to interesować się tylko sobą i swoimi sprawami. Zapatrzony we własny pępek usytuowany na środku pękatego brzucha jest Budda z okazałymi uszami, przedstawiany na licznych wizerunkach; medytujący nad sensem ludzkiego życia, świata i Wszechświata.

W astrologii pępkiem świata jest każdy człowiek stworzony, jak głosi Biblia, na obraz i podobieństwo Stwórcy; realizujący życie według programu opisanego położeniem ciał niebieskich, określających w kosmicznej czasoprzestrzeni miejsce jego narodzin. Sadzę, że pępowiną łączącą człowieka z Wszechświatem są jego długie zwinięte w chromosomowe pęczki zwoje DNA, przetwarzające energię Qi w modulowane drgania podobne okultystycznie do mowy powstającej w krtani na strunach głosowych.

Pępkiem wszechświata jest także każda galaktyka zawierająca w swym centrum czarną dziurę. Istnienie czarnych dziur przewiduje Ogólna Teoria Względności A. Einsteina. Według niej czarne dziury powstają w wyniku grawitacyjnego zapadania się skupień materii o dostatecznie dużej masie i gęstości. Takie skupienia mogą znajdować w jądrach galaktyk.

Czarna dziura jest źródłem tak silnego pola grawitacyjnego, że niemożliwe jest przesłanie z niej na zewnątrz żadnej informacji. Obiektów tych nie można bezpośrednio obserwować. Można jedynie obserwować procesy zachodzące w ich polu grawitacyjnym. Czarne dziury nie tylko zasysają do swych czeluści wszelką okoliczną materię i energię, nawet światło; czarne dziury podobno parują — emitują energię kwantową.

Galaktyki spiralne (podobne do naszej) przemieszczają się w powłoce pęczniejącego jak balon Wszechświata jak cyklony zakończone wirem podobnym do trąby powietrznej, usytuowanym w oku cyklonu. Wir to szybki ruch powietrza lub wody dokoła osi usytuowanej w jego centrum.

Cyklon to potężny szybko przemieszczający się wir powietrzny powstający na głównych frontach atmosferycznych, oddzielających masy powietrza ciepłego od mas powietrza chłodnego. Cyklony osiągają średnicę 2–3 tysięcy kilometrów; przemieszczają się z prędkością 30–40 km/h; towarzyszą im gwałtowne opady i nagłe zmiany w pogodzie. Oko cyklonu to obszar w centrum cyklonu, w którym panuje cisza lub wieje bardzo słaby wiatr.

Trąba powietrzna to wir o średnicy od kilku do kilkuset metrów tworzący się w chmurach burzowych, sięgający od podstawy chmury do powierzchni ziemi. Trąba ma postać leja, kolumny lub liny podobnej do pępowiny; towarzyszy jej intensywny opad. Wiatr w trąbie skierowany jest ku górze, wieje po torach spiralnych wzdłuż osi wiru z prędkością 50–100 m/s, niekiedy większą. Ciśnienie w centrum trąby jest znacznie niższe od otaczającego. Trąba, przesuwając się nad lądem lub wodą zasysa piasek, pył, wodę oraz wszystko, co zdoła zassać. Cyklony i trąby powietrzne należą do najbardziej niszczących kataklizmów w przyrodzie.

Sądzę, że kosmolodzy z końca mitycznych dziejów przeświadczeni byli, że galaktyki (podobne z wyglądu do cyklonów) posiadają w swych centrach czarne dziury (podobne do powietrznych trąb) łączące je jak pępowiny punktem Alfa, przekształcanym od chwili powstania Wszechświata w punkt Omega. Uważali, że punkt Alfa przekształcany w punkt Omega jest zarodkiem kolejnego Wszechświata karmionego przez aktualny Wszechświat za pośrednictwem galaktyk utylizowaną przez nie materią i zawartą w niej wiedzą.

Świadczy o tym nazwanie naszej galaktyki: Matką Gają, Mleczną Drogą, kosmicznym smokiem, i przyrównanie jej do rozsypanego na niebie z grubsza zmielonego ziarna. Potwierdza to: mąka (moka) i oko cyklonu tworzące smoka, niemowlę ssące matkęsmoczek służący mu do ssania.

Świadczy o tym taoistyczna energia Qi utworzona z przemian energii YinYangelektromagnetyzm powstały z elektro — magnetycznych przemian pola.

Świadczy o tym Budda z okazałymi uszami odziedziczonymi po tytanii Mnemosyne (znak Bliźniąt — merydian Płuc). Mnemosyne z ręką przy uchu pilnie nasłuchiwała, co wokół się dzieje. Co usłyszała, starała się zrozumieć, zapamiętać i praktycznie wykorzystać. W pękatym brzuchu Buddy, symbolizującym rozszerzający się i drgający jak błona bębenkowa kosmos, mieszczą się jelita użyczające nazwy merydianom: Jelita Cienkiego — znak PannyJelita Grubego  znak Strzelca. Tytan Okeanos, poprzednik znaku Panny, zawiera w imieniu oko cyklonu. Gwiazdozbiór Panna zawiera w łacińskiej nazwie Virgo — wir. O tym, że kosmos pulsuje (drga), świadczą wszelkie przenikające go falowe oddziaływania (Yang–Yin, elektromagnetyczne, akustyczne itp.).

Nazwy znaków Zodiaku pochodzą od nazw gwiazdozbiorów Zodiaku wytyczających ekliptykę. Gwiazdozbiór Bliźniąt symbolizuje peryferia Galaktyki, której centrum znajduje się naprzeciwko, w Gwiazdozbiorze Strzelca. Na peryferiach Galaktyki znajduje się nasz Układ Słoneczny i mnóstwo innych gwiezdnych układów bliźniaczo podobnych do niego.

Gwiazdozbiór Panna i usytuowany naprzeciw niego Gwiazdozbiór Ryby (Pisces) to gwiazdozbiory zodiakalno-równikowe, leżące na przecięciu ekliptyki z płaszczyzną równika niebieskiego. Nazwa Pices zawiera niewymierną i przestępną liczbę Pi (π).

Jelito cienkie dostarcza organizmowi substancji odżywczych i podobne jest z racji pełnionej funkcji i wyglądu do pępowiny. W znakach Bliźniąt i Panny rządzi Merkury odpowiedzialny za zbieranie, rozpowszechnianie i praktyczne wykorzystywanie wszelkich informacji. W znakach Strzelca i Ryb króluje etyk i erudyta Jowisz sprawujący mecenat i kontrolę nad wszelką wiedzą zebraną przez Merkurego, pomaga mu w tym Wenus. Znakowi Ryb przypisany jest merydian Serca. Narząd ten pompując krew wymusza w organizmie krążenie płynów ustrojowych — nośników wszelkiego rodzaju odżywczych substancji, hormonów, enzymów, krwinek i drobnoustrojów.

Znaki: Bliźniąt (Płuca — powietrze), Panny (Jelito Cienkie — pokarm), Strzelca (Jelito Grube — bakterie jelitowe), Ryb (krew i płyny ustrojowe — wirusy i drobnoustroje) zwane są zmiennymi. Zadaniem ich jest wdrażać w struktury organizmu wszelkie zmiany zachodzące w środowisku, dostarczane z wdychanym powietrzem, spożywanym pokarmem, bakteriami jelitowymi, wirusami i drobnoustrojami.

Współcześni astrofizycy i kosmolodzy podejrzewają istnienie w kosmosie jakiejś czarnej materii. Uważają, że może jej być na tyle dużo, by wyhamowała ekspansję coraz szybciej rozszerzającego się kosmosu. Czyżby ta czarna materia tworzyła sukcesywnie, począwszy od punktu Alfa kondensację punktu Omega? Czyżby gromadziła w punkcie Alfa i Omega zutylizowaną materię zawierającą wiedzę zdobytą przez struktury rozwijającego się kosmosu; wiedzę potrzebną do stworzenia kolejnego? Czyżby ta wchłaniana przez czarne dziury materia i wiedza w niej zawarta wpływała na rozwój Wszechświata i nasz rozwój?

Przypuszczenia te uwiarygodniają nasze usilne starania zgłębiania historii, prehistorii, rozwoju kosmosu i ziemskiego życia. Wchłaniamy umysłami wiedzę zdobytą wysiłkiem pokoleń ludzi podobnie, jak czarne dziury wchłaniają materię wypracowaną przez pokolenia gwiazd. Wiedza ta gromadzona, przetwarzana i uaktualniana w naszych mózgach paruje jak czarna dziura nowymi pomysłami na życie, stymulującymi nasz dalszy rozwój.

W centralnej części Galaktyki, skupiającej około 75% jej masy, znajduje się zwarty obiekt — być może czarna dziura należąca do układu Sagittarius A. Czyżby Matka Galaktyka, pełna gwiazd (podobnych do rozlanego mleka, mąki, kaszy i pęczaku), połączona pępowiną czarnej dziury z punktem Alfa i Omega, uczestniczyła z innymi galaktykami w procesie oczyszczania powierzchni kosmosu ze zużytej materii? Czyżby częścią utylizowanych odpadów użyźniała przemierzane okolice; częścią karmiła układy słoneczne hołubiące rozwijające się w nich życie; częścią karmiła zarodek przyszłego Wszechświata? Czyżby podobna była do dawnej wiejskiej kobiety — oporządzającej gospodarstwo i obrabiającej pole, dbającej o gromadkę dzieci; karmiącej dziecko noszone w łonie?

Ogólna Teoria Względności sprawiła, że nie wiadomo co jest starsze, co młodsze i kto kogo żywi. Patrząc w głąb kosmosu oglądamy jego stare dzieje, które tak naprawdę są młodością kosmosu. Nasze najstarsze dzieje są dzieciństwem współczesnej cywilizacji. Dzieci są mądrzejsze od rodziców i dziadków — bo urodziły się w późniejszych, zasobniejszych w uświadomioną wiedzę czasach; osadzone są w starszym i zasobniejszym w wiedzę i doświadczenia świecie. Dbamy o byt naszych dzieci. One dodają nam ducha (pary) by chciało nam się trudzić i żyć, ale także stwarzają problemy, z którymi musimy się parać.

Ten duchowy proces bazuje na podobnie realizującym się materialnym procesie. Życie jak czarna dziura wchłania potrzebny mu do rozwoju pokarm produkowany z udziałem energii Słońca, mającej źródło w jego grawitacyjnie ściśniętych czeluściach. Życie utylizuje swe odchody i obumarłe szczątki tworząc glebę karmiącą nowe rozwijające się z udziałem Słońca życie. Nie wszystkie odchody i szczątki życie potrafi w miarę szybko utylizować. Chce czy nie chce skaża nimi środowisko. Skażenie środowiska stwarza życiu bytowe problemy. Ich rozwiązywanie stymuluje jego dalszy rozwój.

Oba procesy, materialny i duchowy, realizują się w czasie liczonym w cyklach Yang i Yin. Czas służy ludziom do chronologicznego uszeregowania zdarzeń. Czas jest jak pieniądz — okrągła moneta (medal); z jednej strony uczciwy jak Judasz — skarbnik skrupulatnie zbierający, przechowujący, rozliczający wspólne apostolskie pieniądze; z drugiej strony fałszywy jak Judasz — zdrajca.

Wyżej przedstawione dociekania uwiarygodniają powiedzenia i słowa związane z pępkiempępowiną. Wiele z nich to współczesne pojęcia naukowe (także te związane z elektrodynamiką kwantową i kosmologią) świadczące podobnie jak przypisane Merkuremu zajęcia, kulki rtęci, środek i środa o istnieniu mitycznej cywilizacji dorównującej w rozwoju cywilizacji współczesnej; świadczące o więzach łączących ze Wszechświatem ziemskie życie i człowieka organizującego się w globalną cywilizację.

Pęcznieć to zwiększać objętość wskutek nasiąkania. Wszechświat pęcznieje dzięki materii organizującej swe struktury kosztem nasiąkania energią powstałą w chwili Wielkiego Wybuchu i uwalnianą podczas eksplozji supernowych. A może pęcznieje także dzięki nasiąkaniu otaczającym go niebytem, który musi zagospodarować?

Pękać to wybuchać, rozrywać się jak bomba, jak rodzący się Wszechświat. Pękać to przestawać być całym wskutek tworzenia się rysy, szczeliny. Pęka lód na rzece, skóra na rękach, wrzód. Pękają pąki na drzewach. Uszy pękają od hałasu; głowa od kłopotów i gdy boli; serce ze wzruszenia lub żalu. Pękać można ze śmiechu, radości, zazdrości i złości. Nieraz trzeba coś zrobić, choćby miało się pęknąć. Bomba pęka po ujawnieniu sensacji zdolnej zburzyć dotychczasowe międzyludzkie układy. Pękają butelki przy świętowaniu jubileuszy, osiągnięć i zwycięstw. Pękają setki, tysiące złotych — okrągłe sumy zainwestowane w realizowanie potrzeb lub marzeń.

Wszechświat nie jest ani prosty ani płaski — jest pękaty. Galaktyka to pęk wymodelowanych grawitacją i magnetyzmem kwantowych torów i powłok tworzących cząstki i atomy; a z nich wszelkiego rodzaju materię w różnych miejscach różnie ściśniętą, splątaną i skłębioną — poczynając od pyłu, przez meteory, asteroidy, planety, księżyce po gwiazdy.

Pęk prostych to zbiór prostych przechodzących przez jeden wspólny punkt. Pęk płaszczyzn ma podobną definicję. Pęk to większa liczba jednorodnych przedmiotów występujących razem w sposób naturalny — skłębionych, splątanych np. kołtun włosów lub zwinięty w kłębek zapis DNA.

Pęcherz to zmiana na skórze wypełniona osoczem lub limfą, powstała na skutek odciśnięcia, oparzenia lub choroby. Pęcherz moczowy to umięśniony zbiornik moczu. Pęcherz pławny to błoniasty worek wypełniony gazem — narząd hydrostatyczny, oddechowy i wytwarzający dźwięki u ryb. Błony płodowe tworzą pęcherz wypełniony wodami płodowymi, chroniący płód. Ziemskie życie potrzebuje do rozwoju ekosystemu podobnego do pęcherza — zasobnego w wodę zdolną rozpuszczać wszelkie związki chemiczne i powietrze stanowiące mieszaninę gazów, m.in.: tlen, dwutlenek węgla i azot.

Pęd (p = m∙v) — to wielkość fizyczna określająca ruch ciała. Pęd (p) punktu materialnego o masie (m) i prędkości (v).

Popęd siły (P = F∆t) — to wielkość fizyczna określająca działanie wywierane na ciało przez siłę (F) w ciągu czasu (∆t).

Moment pędu (kręt) to wielkość charakteryzująca ruch obrotowy ciała. Krętem zwano dawniej kręcenie się, wir, skręt. Mechanika kwantowa rozróżnia moment pędu związany z ruchem elektronu po orbicie atomu i obrotowy moment pędu elektronu tzw. spin. Odkrycie spinu pozwoliło: stworzyć teorię Układu Okresowego Pierwiastków; wyjaśnić strukturę widm atomowych; istotę kowalencyjnych wiązań chemicznych; zrozumieć ferromagnetyzm i wiele innych zjawisk charakteryzujących naturę Wszechświata.

Pęd to bardzo szybkie posuwanie się naprzód. Pęd może być gwałtowny, żywiołowy, szalony. Pęd ma powietrze, woda, wiatr, samochody, pociągi, samoloty. Robić coś w pędzie to robić coś w biegu, co tchu, galopem. Całym pędem to najszybciej, jak tylko można.

Pędnia to zespół przekładni pasowych służący do napędzania grupy maszyn roboczych jednym silnikiem. Do pędni podobny jest Wszechświat napędzany energią Wielkiego Wybuchu. Jego pędnymi kołami i zarazem maszynami roboczymi są wszelkiego obiekty kosmiczne. Taką pędnią jest nasza wirująca, przemierzająca kosmos Galaktyka; krążące wokół niej Słońce wirujące z układem krążących i wirujących wokół niego planet. Wszystko to wiruje i pędzi z szalonymi kosmicznymi prędkościami. Obiekt na równiku, z racji obrotu Ziemi wokół osi posiada prędkość 1670 km/h; Prędkość rotacji galaktyki w pobliżu Słońca wynosi około 250 km/s. Okres obiegu Słońca wokół centrum Galaktyki trwa około 200 mln lat. Wiatr słoneczny mknie w pobliżu Ziemi z prędkością około 450 km/s.

Pęd to wewnętrzna potrzeba, zamiłowanie do czegoś np.: do wiedzy, nauki, podróżowania. Owczy pęd to bezmyślne naśladowanie innych, uleganie nastrojom ogółu. Z racji, że baran symbolizujący ludzki mózg jest owcą, owczy pęd nie musi być taki głupi, jak się wydaje na pierwszy rzut oka.

Pęd to część rośliny utworzona z łodygi, liści, pąków lub kwiatów. Pęczak to kasza z całych ziaren. Wyrosłe z ziarna rośliny, z pomocą energii promienistej Słońca, przetwarzają atomy i cząsteczki rodem z kosmosu na pokarm spożywany przez zwierzęta i ludzi.

Pędrak to larwa chrząszcza żyjąca w glebie, żywiąca się pokarmem roślinnym i zwierzęcym. Owadzie larwy żywią się roślinami oraz odchodami i szczątkami ludzi i zwierząt. Pędrak to także mały psotny chłopiec kierujący się popędami — bardzo ciekawy życia.

Popęd to biologicznie uwarunkowany wewnętrzny czynnik motywacyjny, wywołany określoną potrzebą organizmu, warunkujący określone formy zachowania zmierzające do zaspokojenia tej potrzeby. Pojęcie to używane jest zamiennie lub bliskoznacznie z terminami: instynkt, impuls, pociąg, skłonność, potrzeba, namiętność, żądza.

Popęd płciowy to skłonność do kontaktu płciowego osobników przeciwnej płci. U zwierząt popęd płciowy pojawia się często w określonej porze roku i uruchamia bogaty repertuar zachowań związany z odnajdywaniem i rozpoznawaniem osobników płci przeciwnej, zalotami i tendencją do podobania się oraz walkami samców.

Popęd może być niepohamowany, silny i wrodzony. Można mieć popęd do gry, hazardu, kieliszka. Odczuwać przemożny popęd do podróży, przygód, bogactwa. Iść za popędem serca to kierować się uczuciem.

Pęcina to część kończyny konia (nad kopytem) amortyzująca wstrząsy powstałe podczas biegu; chroniąca organizm konia przed przeciążeniami zdolnymi uszkodzić mu ścięgna, mięśnie, kości i stawy. Pęcina ma w sobie coś z dzieciny chronionej w macicy, a potem w ramionach matki przed życiowymi wstrząsami.

Pętać to zakładać pęta na przednie nogi koni i bydła; to pozbawiać swobody ruchów, wiązać, krępować siebie lub innych. Pętać się to chodzić bez celu, włóczyć się, wałęsać się, obijać się; kręcić się w kółko; pętać się z kąta w kąt lub po świecie pętać.

Wszechświat jest ogromnym zbiorem różnorodnych pętających się w kółko makro i mikro obiektów spętanych różnorodnymi więzami mającymi źródło w grawitacji, elektromagnetyzmie, i Bóg jeden wie w czym jeszcze.

Pętla to sznur, ułożony lub związany w pierścień, zwykle dający się zaciskać; to zakręt toru na końcu linii tramwajowej umożliwiający tramwajom zmianę kierunku ruchu. Na pętli można wysiąść lub wsiąść do tramwaju; zacząć od początku lub zakończyć bieg. Pętla to figura akrobacji samolotu. Pętla to pułapka z drutu zastawiana na dziką zwierzynę. Pętla zacisnęła się na szyi fałszywego Judasza.

Pętla, pędzlak, ósemka i widmo

Zapętlonym zerem (0) jest ósemka (8) podobna do znaku () symbolizującego nieskończoność. Ósemka przypisana jest ósmemu z kolei znakowi Skorpiona, a tym samym ósmemu merydianowi Nerek. Jeśli przyjąć, że we Wszechświecie wszystko z sobą współgra i współdziała to podobieństwa te i przypisania dają wiele do myślenia.

Kolejność znaków Zodiaku zgodna z następstwem pór roku uszeregowana jest następująco: 1 — Baran; 2 — Byk; 3 — Bliźnięta; 4 — Rak; 5 — Lew; 6 — Panna; 7 — Waga; 8 — Skorpion; 9 — Strzelec; 10 — Koziorożec; 11 — Wodnik; 12 — Ryby.

Merydiany (rys.1- str. 460) uszeregowane są zgodnie z przepływem energii Qi: 1 — M. Płuc (Bliźnięta) → 2 — M. Jelita Grubego (Strzelec) → 3 — M. Żołądka (Lew) → 4 — M. Śledziony i Trzustki (Wodnik) → 5 — M. Serca (Ryby)→ 6 — M. Jelita Cienkiego (Panna) → 7 — M. Pęcherza Moczowego (Byk) → 8 — M. Nerek (Skorpion) → 9 — M. Osierdzia (Rak)→ 10 — M. Potrójnego Ogrzewacza (Koziorożec) → 11 — M. Pęcherzyka Żółciowego (Baran) → 12 — M. Wątroby (Waga).

Prócz ósmego znaku Skorpiona liczbową zbieżność kolejności znaków Zodiaku i merydianów posiada szósty znak Panny — przypisany merydianowi Jelita Cienkiegodziesiąty znak Koziorożca przypisany Potrójnemu Ogrzewaczowi.

Jelito cienkie z kształtu i pełnionej funkcji podobne jest do pępowiny. Dziesiątka (10) to jedynka z zerem, dziesięciokrotnie zwiększającym lub zmniejszającym wartość liczby, za którą lub przed którą stoi. Zero (0) jest krągłe jak rozszerzający się Wszechświat podgrzewany wybuchami supernowych. Podobne jest też kształtem do eliptycznych orbit planet integrowanych w działaniu przez Słońce.

Znak Koziorożca odpowiedzialny jest w astrologii za organizowanie społecznych struktur, po to, by wydajniej pracowały; znak Skorpiona za społeczne fundusze finansujące to organizowanie; znak Panny patronuje zarobkowej pracy. Część zarobków przeznaczona jest na podatki.

Znak Skorpiona przyjął nazwę od Gwiazdozbioru Skorpiona podobnego z wyglądu do pędzla lub kropidła. Symbolikę tego gwiazdozbioru opisałam w części V „Mitycznych Dziejów Ludzkości”. Tu przypomnę, że Gwiazdozbiór Skorpiona upamiętnia w „Kalendarzu Nieba” odkrycie użytecznych właściwości pędzlakakropidlaka — niebiesko-zielonych pleśni wytwarzających zarodniki w formie łańcuszków na trzoneczkach, podobnych do pędzelka lub kropidła.

Niektóre gatunki pędzlaka wytwarzają antybiotyki, np. penicylinę; niektóre wykorzystywane są w serowarstwie. Niektóre gatunki kropidlaka stosowane są przy produkcji napojów alkoholowych i fermentacji kawy.

Pędzlak i kropidlak są saprofitami — roztoczami. Należy do nich wiele różnorodnych grzybów i bakterii. Saprofity pełnią podstawową funkcję w krążeniu pierwiastków w przyrodzie. Odżywiając się szczątkami roślin i zwierząt rozkładają materię organiczną na proste związki. Część z nich zużytkowują, pozostałe wykorzystywane są przez inne organizmy. Saprofity zawierają w nazwie profity — korzyści i dochody płynące z ich pracy i Słońce (Sa) dostarczające ziemskiemu życiu energii.

W przyrodzie prócz roztoczy istnieją także roztocze — maleńkie pajęczaki o długości poniżej 1 mm, obejmujące kilka tysięcy gatunków. Należą do nich pasożyty zwierząt i ludzi (np. świerzbowce i kleszcze) oraz szkodniki magazynowanej żywności i roślin (np. przędziorki i rozkruszki). Dużymi pajęczakami są pająki wytwarzające pajęczynę oraz uwieczniony na ekliptyce jadowity skorpion.

Podobieństwo Gwiazdozbioru Skorpiona do saprofitycznego pędzlaka i kropidlaka potwierdza pogląd, że podobna do cyklonu Matka Galaktyka oczyszcza kosmos ze zużytej kosmicznej materii. Część utylizowanych odpadów zużywa na własne potrzeby; częścią użyźnia przemierzane okolice; częścią karmi Układy Słoneczne hołubiące rozwijające się w nich życie; częścią karmi punkt Alfa i Omega — zarodek przyszłego Wszechświata, a do tego, podobnie jak roztocze — pająki zajmuje się przędzeniem, dzianiem.

To, że skorpion uwieczniony Gwiazdozbiorem Skorpiona jest pajęczakiem pozwala sadzić, że wirująca jak wrzeciono Matka Galaktyka przędzie z utylizowanej kosmicznej materii jakąś pajęczą nić i przetwarza ją w sploty bardzo silnych oddziaływań, tych z początku Wszechświata i nadal działających — nie ujętych jeszcze przez fizyków matematycznym wzorem.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 60.84