Bezpłatny fragment - Miłość nie była w planach

Powieść w dwóch częściach

Część pierwsza

To nie miał być on

„Niektórzy gonią za sercem, dopóki nie zrozumieją, że trzeba jeszcze umieć przy nim zostać.”

Rozdział pierwszy

Numer, którego nikt nie zamawiał

Gdybym miała wskazać dzień, w którym moje życie postanowiło zignorować wszystkie rozsądne plany, wybrałabym sobotę pachnącą popcornem, pastą do parkietu i lekko przypalonymi hot dogami. Tak, wiem. Brzmi romantycznie mniej więcej tak samo jak instrukcja obsługi zmywarki. Właśnie wtedy zobaczyłam chłopaka, przy którym mój mózg na chwilę wyłączył się bez uprzedzenia.

Nazywam się Jessica Schnitlau. Mam piętnaście lat, włosy w kolorze miodu, które nigdy nie układają się tak, jak powinny, i wyjątkowy talent do rozwiązywania równań, których nie rozumieją nawet moi koledzy. Podobno jestem rozsądna. Tak twierdzi mama, kiedy chce, żebym pilnowała młodszego brata. Mój brat Oliver twierdzi z kolei, że jestem nieznośna. Podejrzewam, że oboje nie mają racji.

Mieszkaliśmy w Pine Hollow, małym miasteczku w Kolorado, gdzie wszyscy wiedzieli, kiedy pan Miller pomalował ogrodzenie, kto dostał mandat za parkowanie przy piekarni i z kim pani Crawford rozmawiała przez dwadzieścia minut przed kościołem. Góry otaczały nas tak szczelnie, jakby świat zbudował dla naszej doliny wielki, kamienny płot. Zimą leżał tu śnieg, wiosną topniał tak gwałtownie, że potoki brzmiały jak rozpędzone pociągi, a latem zjawiali się turyści przekonani, że w każdym sklepie można kupić kapelusz kowbojski i spotkać niedźwiedzia.

W Pine Hollow mieliśmy jedną szkołę, jeden większy supermarket, dwa miejsca podające dobrą pizzę i halę sportową, która pamiętała czasy, gdy mój tata nosił długie włosy. Tata twierdził, że wyglądał jak muzyk rockowy. Mama mówiła, że jak mop po deszczu. Zdjęcia jasno pokazywały, że mama miała rację.

W tę sobotę na naszej hali odbywał się międzyszkolny turniej siatkówki chłopaków. Przyjechały drużyny z okolicznych miejscowości, a nasza szkoła wystawiła skład, którego największą zaletą była umiejętność robienia dramatycznych min po przegranej piłce. Na trybunach siedzieli rodzice, nauczyciele, młodsze rodzeństwo oraz dziewczyny, które oficjalnie przyszły kibicować sportowcom, a nieoficjalnie badały populację przystojnych chłopaków w promieniu pięćdziesięciu kilometrów.

— Jessica, przysięgam, jeśli ten wysoki jeszcze raz na mnie spojrzy, zejdę tam i zaproponuję mu małżeństwo — oznajmiła Betty Monroe, moja najlepsza przyjaciółka od pierwszego dnia czwartej klasy.

Betty miała kasztanowe loki, piegi i umiejętność zakochiwania się w ekspresowym tempie. Potrafiła uznać kogoś za miłość życia między pierwszym a drugim łykiem lemoniady. Tego dnia wybrała chłopaka z drużyny Cedar Lake. Stał pod tablicą wyników, rozmawiając z kolegami. Był wysoki, szczupły, miał brązowe oczy i tak długie rzęsy, że przestawałam rozumieć, dlaczego los rozdziela je pomiędzy ludzi tak nierówno. Jego włosy były ciemnokasztanowe, miękko opadały na czoło.

— Rozmawiamy o tym samym chłopaku? — spytałam. — Tym, który od pięciu minut próbuje otworzyć butelkę wody?

— Otworzył ją.

— Po konsultacji z dwoma kolegami.

— Zazdrościsz mu rzęs.

— Oczywiście, że zazdroszczę. Wygląda, jakby dostał moje i swoje.

Betty szturchnęła mnie łokciem. Kiedy spojrzałam na boisko, zapomniałam, co miałam odpowiedzieć. Na zagrywkę wychodził blondyn w granatowej koszulce z numerem dziewięć. Zawodnicy z drużyny Ashfield ustawiali się do odbioru, trener wskazywał coś ręką, a chłopak zachowywał się tak, jakby cała hala należała do niego. Mówił głośno, żartował z rozgrywającym, klasnął w dłonie i krzyknął:

— Dobra, chłopaki! Pokażmy, że autobus nie przywiózł nas tu dla kanapek!

Ktoś z trybun parsknął śmiechem. Blondyn posłał piłkę ponad siatką, a kiedy akcja wróciła na ich stronę, wyskoczył tak wysoko, że przez ułamek sekundy wydawało mi się, iż zawisł pod lampami. Potem uderzył. Piłka spadła po drugiej stronie z takim hukiem, że aż drgnęłam.

— Okej — szepnęłam.

— Co okej? — Betty nawet nie spojrzała.

— Ten z dziewiątką.

— Który?

— Ten, który przed chwilą prawie wbił piłkę w podłogę.

Betty zerknęła i wzruszyła ramionami.

— Za głośny. Mój jest elegancki.

— Twój nie potrafi odkręcić wody.

— Przynajmniej byłby mi wierny. Nie miałby siły odkręcić drzwi i uciec.

Roześmiałyśmy się tak głośno, że pani Crawford odwróciła się z pierwszego rzędu. Zrobiłam poważną minę. Betty udawała kaszel. Obie byłyśmy w tym beznadziejne. Dziewiątka tymczasem zdobyła następny punkt. Przerzucił głowę do tyłu, blond włosy rozsypały mu się na czole, a ja po raz pierwszy zobaczyłam jego oczy. Niebieskie. Tak wyraźne, że nawet z odległości kilku rzędów wydawały się jaśniejsze od koszulki.

— Kris — powiedział chłopak stojący przy ławce, gdy przybił mu piątkę. — Nie przesadzaj, bo rozwalisz parkiet!

Kris. Zapamiętałam.

To jeszcze nie była miłość. To był raczej moment, kiedy podnosisz w sklepie książkę tylko po to, by przeczytać tylną okładkę, a po chwili okazuje się, że stoisz między regałami od czterdziestu minut i zapomniałaś, po co przyszłaś. Zainteresowanie. Nic więcej. Wtedy naprawdę tak myślałam.

— Jess, skup się — zażądała Betty. — Musimy ustalić, jak nazywa się mój przyszły mąż.

— Może najpierw sprawdźmy, czy ma co najmniej piętnaście lat i nie jest poszukiwany za kradzież sztućców.

— Jess!

— Dobrze. Idziemy.

Betty zamarła.

— Dokąd?

— Do niego. Przecież nie będziemy wysyłać gołębia pocztowego.

— Nie możemy. Będzie wiedział, że mi się podoba.

— Betty, patrzysz na niego tak intensywnie, że gdyby spojrzenia zostawiały ślady, miałby już wypaloną dziurę w koszulce.

— Jesteś okropna.

— Właśnie zamierzam ratować twoje życie uczuciowe.

Schodziłyśmy z trybun jak dwie bohaterki filmu szpiegowskiego, którym ktoś zapomniał wyjaśnić, czym jest dyskrecja. Betty poprawiała włosy, potem bluzę, potem włosy ponownie. Przy drzwiach do korytarza złapała mnie za rękaw.

— Jess, a jeśli powie nie?

Zastanowiłam się chwilę.

— To będzie pierwszy chłopak w historii, który odmówił podania numeru telefonu dwóm dziewczynom, a my przynajmniej nie będziemy musiały zastanawiać się, co zrobić w poniedziałek.

— Nie pomagasz.

— Pracuję z materiałem, który mam.

Chłopak z Cedar Lake stał obok automatu z napojami. Z bliska był jeszcze wyższy, a jego rzęsy stanowiły prywatną zniewagę wobec wszystkich producentów tuszu do rzęs. Odwrócił głowę, gdy podeszłyśmy.

— Hej — zaczęłam.

— Hej. — Uśmiechnął się, a Betty wydała z siebie bardzo cichy dźwięk przypominający uszkodzoną myszkę komputerową.

— Oglądałyśmy wasz mecz — powiedziałam. — Świetnie graliście.

— Dzięki. Wy jesteście z Pine Hollow?

— Tak. Wy jesteście z Cedar Lake, prawda?

— Zgadza się. Jestem Ethan.

— Jessica. To Betty.

— Miło was poznać. — Popatrzył na mnie trochę dłużej, niż było to konieczne. — Grasz w siatkówkę?

— My? Czasami na wuefie. Nasz największy sukces to jeszcze nie wybijać sobie zębów.

Ethan zaśmiał się.

— Masz jakieś inne hobby?

— Lubimy matematykę, pizzę i wygrywanie kłótni — odpowiedziałam, obejmując Betty ramieniem. — Chociaż to ostatnie nie zawsze nam wychodzi.

— Ty zawsze mówisz „my”? — zapytał z rozbawieniem.

— Kiedy reprezentujemy delegację, tak.

Betty nadepnęła mi na but. Delikatność jej podziękowania była porażająca.

— Słuchaj — ciągnęłam — chciałybyśmy mieć kontakt z kimś z waszej drużyny. Wymienimy się numerami?

Ethan wyjął telefon. Podał mi swój numer i poprosił o mój, bo, jak stwierdził, jego telefon rozładowuje się czasem w najmniej odpowiednich momentach. Podczas zapisywania zauważyłam, że patrzy na mnie, nie na Betty.

— Napiszę do ciebie, Jessica — powiedział.

— Jasne. Będziemy w kontakcie.

Nie dostrzegłam wtedy znaczenia tego zdania. Byłam zajęta odbieraniem od przyjaciółki serię porozumiewawczych spojrzeń i jednego bardzo bolesnego uszczypnięcia w ramię. Kiedy odeszłyśmy, Betty zatrzymała się w połowie korytarza.

— Jess! Ty naprawdę to zrobiłaś!

— Co? Uszczęśliwiłam społeczeństwo?

— Mam jego numer!

— Nasz numer też ma. Wymiana handlowa zakończona sukcesem.

Przytuliła mnie tak mocno, że prawie straciłam równowagę. Pomyślałam, że właśnie po to są przyjaciółki: żeby w najgorszym momencie nie przyglądać się z boku, tylko wejść w środek katastrofy. Nie wiedziałam jeszcze, że czasem katastrofa lubi zapamiętywać adres.

Wróciłyśmy na trybuny akurat na finał. Kris rozmawiał z sędzią, uśmiechając się jak człowiek, który ma na wszystko odpowiedź. Po chwili rzucił coś do kolegi i roześmiał się na całą halę. Był pewny siebie, ale nie wyglądał na zarozumialca. Gdy jeden z zawodników nie odebrał łatwej piłki, Kris poklepał go po plecach. Gdy ich libero poślizgnął się na parkiecie, podał mu rękę. Po kolejnym udanym ataku rozłożył ramiona jak aktor witający owację.

— Wielki teatr — mruknęłam.

— O którym mówisz? — zapytała Betty.

— O tym blondynie.

— Podoba ci się.

— Podoba mi się jego gra.

— Oczywiście.

— Jeszcze oczy. To kwestia estetyki.

— Jessica, nie masz zielonego pojęcia o sztuce.

— Oczy są niebieskie. Matematycznie rzecz biorąc, to inna dziedzina.

Mecz rozstrzygnął się po zaciętym secie. Drużyna Krisa wygrała dwoma punktami. Było coś dziwnie pięknego w tej ostatniej akcji: piłka przelatująca nad siatką, buty skrzypiące po parkiecie, kilkanaście osób oddychających jednocześnie, a potem okrzyk radości. Kris podskoczył, objął kolegów i przez moment patrzył prosto w naszą stronę. Nie wiem, czy mnie zobaczył. Ja zobaczyłam jego.

Gdy wróciłam wieczorem do domu, mama wyjmowała z piekarnika zapiekankę makaronową. W całym domu pachniało serem i oregano. Oliver siedział przy kuchennym stole i budował wieżę z kubeczków po jogurcie.

— Jak turniej? — zapytała mama.

— Edukacyjnie.

— To znaczy?

— Nauczyłam się, że istnieją chłopcy, którzy potrafią skakać wyżej niż moje oczekiwania.

Tata uniósł wzrok znad gazety.

— Czy to rozmowa, na którą powinienem być przygotowany?

— Nie, tato. Jeszcze masz kilka miesięcy spokoju.

— Zanotuję.

Po kolacji zadzwoniła Betty. Przez dwanaście minut analizowała uśmiech Ethana, przez następne dziewięć — jego rzęsy, a potem stwierdziła, że musi wymyślić jakąś naturalną wiadomość. Kiedy zaproponowałam „Cześć, jestem dziewczyną, która prawie zgniotła przyjaciółce stopę, bo tak bardzo mi się podobasz”, rozłączyła się demonstracyjnie. Oddzwoniła po trzech minutach. Nie umiała długo się na mnie gniewać.

Otworzyłam pamiętnik dopiero po dwudziestej drugiej. Leżał schowany pod stertą zeszytów, bo Oliver kiedyś znalazł go w szufladzie i przez tydzień pytał, kto to jest „przystojny brunet z autobusu”. Nie mogłam wyjaśnić mu, że był to aktor z plakatu w szkolnym korytarzu. Zresztą nawet gdyby zrozumiał, nadal używałby tej informacji do szantażu.

Pamiętnik miał ciemnozieloną okładkę i zagięty róg. W środku zapisywałam rzeczy, których nie umiałam powiedzieć na głos, oraz niektóre, których nie chciałam mówić nigdy. Napisałam wtedy, że dzień nie miał w sobie nic szczególnego poza jedną niewytłumaczalną chwilą: chłopak z numerem dziewięć wyskoczył do piłki, a ja poczułam się tak, jakby ktoś nagle otworzył okno w pokoju, którego istnienia nie znałam. Brzmiało to dramatycznie. Skreśliłam „otworzył okno” i dopisałam „zwrócił moją uwagę”. W pamiętniku też miałam granice obciachu. Telefon zawibrował, kiedy zamykałam zeszyt. Nieznany numer: „Hej, Jessica. Tu Ethan z Cedar Lake:)”

Usiadłam prościej. Uśmiechnęłam się, bo pomyślałam o Betty. Na pewno oszaleje ze szczęścia, kiedy dowie się, że jej wymarzony chłopak się odezwał. Ethan: „Fajnie było z tobą pogadać. Pomyślałem, że moglibyśmy wyskoczyć w przyszły weekend na narty na Pine Peak. Podobno jeszcze trzymają śnieg. Co ty na to?”

Przeczytałam wiadomość dwa razy. Potem trzeci. Nagle wszystkie jego spojrzenia, pytania i powtarzane „ty” ułożyły się w odpowiedź, którą powinnam była zauważyć w hali. Wiadomość była skierowana do mnie. Właśnie do mnie.

— O, cudownie — powiedziałam do pustego pokoju. — Na pewno tego właśnie brakowało mojemu życiu.

Zanim wymyśliłam, co odpisać, pojawiło się powiadomienie od Betty.

„JESS!!! ON MI ODPISAŁ NA SNAPIE!!! ETHAN!!! NAPISAŁ, ŻE MAM ŁADNY UŚMIECH!!! JA UMRĘ. JA NAPRAWDĘ UMRĘ. POTRZEBUJĘ SUKNI ŚLUBNEJ ALBO TLENU.”

Wpatrywałam się w ekran, trzymając telefon tak, jakby był bombą, z którą nie przeszłam szkolenia. Och. Jak żyć? — pomyślałam. Przez chwilę rozważałam przeprowadzkę do Kanady. Potem przypomniałam sobie, że w Kanadzie też mają telefony. Odpisałam Betty trzema rzędami serduszek i ogromnym „AAAA!”, bo była szczęśliwa i zasługiwała na to, by ktoś podzielił jej radość. Ethanowi napisałam uprzejmie, że dzięki za zaproszenie, ale nie mogę się wybrać. Gdy zapytał „może innym razem, tylko my dwoje?”, upewniłam się, że nie ma żadnego nieporozumienia. Wyjaśniłam, że bardzo miło było go poznać, lecz nie szukam randki. Nie wymieniłam imienia Betty. To nie była moja historia do opowiadania.

Przez kilka minut nie odpisywał. Wreszcie przysłał: „Rozumiem. Bez spiny. Powodzenia z matematyką, pani delegatko;)”. Odetchnęłam. Potem zadzwoniłam do Betty i słuchałam jej szczęścia, nie wspominając o zaproszeniu. Wtedy uznałam to za ochronę przyjaźni. Dziś wiem, że przemilczenie nie zawsze jest kłamstwem, ale czasami ma z nim bardzo podobny cień.

W poniedziałek Betty przyniosła do szkoły nowy błyszczyk. Powiedziała, że Ethan na jej ostatnią wiadomość odpowiedział jednym uśmiechniętym emoji, co według niej stanowiło dowód głębokiego porozumienia duchowego. Nie chciałam psuć jej nastroju, jednak coś mnie uwierało. Na przerwie usiadłyśmy na murku za szkołą. Topniały ostatnie płaty śniegu, a powietrze pachniało mokrą korą i ciepłym asfaltem.

— Betty, muszę ci coś powiedzieć.

— Jeśli chodzi o moje włosy, wiem, że są dzisiaj świetne.

— Chodzi o Ethana.

Jej uśmiech przygasł. Powiedziałam o zaproszeniu na narty i o odmowie. Nie o wszystkim, co mogło zaboleć. Powiedziałam tyle, ile należało. Przez chwilę milczała, patrząc na swoje trampki.

— Wygląda na to, że jemu spodobałaś się ty — stwierdziła.

— Chyba tak. To nic nie znaczy. Przecież poznał nas przez pięć minut.

— Mnie odpisał, ponieważ jest miły.

— Nie wiemy tego.

— Jessica, proszę cię. Wiem, jak patrzył na ciebie.

Zrobiło mi się gorąco z żalu.

— Przepraszam. Naprawdę chciałam załatwić jego numer dla ciebie.

— Wiem. — Potarła dłonie o uda. — Jestem zła, chociaż nie zrobiłaś nic złego. To chyba najbardziej irytujący rodzaj złości.

Siedziałyśmy obok siebie, aż zadzwonił dzwonek. Betty wstała pierwsza.

— Idziesz?

— Ze mną rozmawiasz?

— Nie, z tamtą wiewiórką. Chodź, Schnitlau. Mamy historię, a ty musisz mi podpowiadać daty.

Dopiero w drzwiach złapała mnie pod ramię. Tyle wystarczyło, bym wiedziała, że przetrwamy. Wieczorem dopisałam w pamiętniku: „Przyjaźń to nie jest konkurs na to, którą z nas ktoś wybierze. To decyzja, że nie będziemy się mierzyć cudzym spojrzeniem”.

Przez kilka następnych tygodni robiłyśmy wszystko, by nie pozwolić jednemu chłopakowi zamienić naszych rozmów w pole minowe. Betty czasem wracała do Ethana, zwykle w najmniej oczekiwanych chwilach. Kiedy podczas lekcji pani Palmer mówiła o wielkich odkrywcach, Betty nachyliła się do mnie i szepnęła, że mogłaby odkryć Amerykę po raz drugi, byle ktoś powiedział jej, dlaczego faceci mają tak idealne rzęsy. Odpowiedziałam, że to kwestia genetyki, i zostałam oskarżona o romantyczny analfabetyzm.

Pewnego piątku Ethan przysłał mi zdjęcie z ostatniego spotkania ich szkolnej drużyny. Na fotografii chłopcy stali pod tablicą z podziękowaniami, a na pierwszym planie on sam trzymał puchar z poważną miną, która nie pasowała do szerokiego uśmiechu kolegów. „Właśnie skończył się sezon. Dzięki za tamtą rozmowę. Bez urazy, mam nadzieję”. Odpisałam, że jasne, i pogratulowałam zwycięstwa. Pokazałam wiadomość Betty. Wyciągnęła rękę po mój telefon, obejrzała zdjęcie, po czym oddała go z westchnieniem.

— Nadal ma rzęsy godne muzeum — oznajmiła.

— Możemy zorganizować wystawę. Bilet ulgowy dla uczniów.

— Wiesz, co jest dziwne? Już mi nie smutno. Chyba bardziej podobał mi się pomysł, że ktoś taki mógłby mnie polubić, niż sam Ethan.

To było dojrzalsze niż większość porad w gazetkach, które czytałyśmy na szkolnej przerwie. Obie byłyśmy zaskoczone. Tego dnia Betty zaprosiła mnie do piekarni na bułeczki z cynamonem. Siedziałyśmy przy oknie i wymyślałyśmy najbardziej absurdalne zasady pierwszej randki. Jej pierwsza brzmiała: chłopak powinien umieć odkręcić butelkę. Moja: powinien znać różnicę między „twoje” a „nasze”. Gdy przyszedł kelner zapytać, czy chcemy coś jeszcze, Betty powiedziała z powagą: „Mężczyznę, który potrafi rozwiązywać konflikty, poproszę”. Kelner, chłopak niewiele starszy od nas, odpowiedział: „Tego akurat nie ma w menu, ale mogę przynieść sernik”. Uznałyśmy, że to najrozsądniejsza propozycja wieczoru.

W maju nasza szkoła urządziła festyn końcoworoczny. Klasy rywalizowały w przygotowaniu stoisk, a moja grupa dostała za zadanie prowadzić loterię fantową. Oczywiście ktoś wpadł na pomysł, by mnie postawić przy kasie. Uporządkowałam ceny, policzyłam spodziewany zysk i rozpisałam schemat sprzedaży na kartce, podczas gdy Betty zajęła się zapraszaniem klientów. W ciągu godziny sprzedała pół stoiska, obiecując każdemu „szczęśliwy los wybrany specjalnie dla ciebie”.

— To matematycznie nieprawda — szepnęłam, kiedy trzeci raz wypowiedziała tę formułkę.

— Marketingowo piękne.

Wieczorem okazało się, że zarobiłyśmy najwięcej ze wszystkich klas. W nagrodę dostałyśmy dyplom i puchar, który wyglądał jak plastikowa marchewka w złotej farbie. Betty wręczyła mi go ceremonialnie na środku parkingu.

— Za osiągnięcia w dziedzinie liczenia cudzych pieniędzy!

— Tobie — odpowiedziałam, podnosząc marchewkę — za osiągnięcia w dziedzinie namawiania ludzi do kupowania rzeczy, których nie potrzebują!

Później siedziałyśmy na schodach przed halą, obserwując, jak pracownicy składają namioty. Powietrze było ciepłe, pachniało trawą i smażonym cukrem. Pomyślałam, że za kilka miesięcy nie będziemy już chodzić do tej samej szkoły. Pomyślałam też, że może zbyt często rozmawiamy o chłopakach, a zbyt rzadko o sobie. Powiedziałam jej o tym. Betty przytuliła kolana.

— W Boulder będę miała śpiew — powiedziała. — Ty w Westbridge matematykę. To, że zaczynamy nowe rzeczy, wcale nie znaczy, że kończy się nasza przyjaźń.

— Obiecujesz?

— Obiecuję. Nawet jeśli poznasz tam przystojnego chłopaka, którego będę musiała ocenić przez wideorozmowę.

— Wyjątkowo mało wymagająca obietnica.

— Czekaj, warunki mogę jeszcze zmienić.

Pisałam później w pamiętniku, że ludzie często nazywają pożegnania końcami. Tymczasem może niektóre z nich są po prostu zmianą adresu, pod którym znajdujemy tę samą bliskość. Chciałam wierzyć, że to prawda. Z Betty, z moją rodziną i z wszystkimi miejscami, które dotąd znałam na pamięć.

Wiosna upłynęła na klasówkach, lodach z automatu przy stacji benzynowej, szkolnym przedstawieniu o historii Kolorado i na przygotowaniach do przejścia do liceum. Betty dostała się do niewielkiej szkoły artystycznej w Boulder, ponieważ od dzieciństwa śpiewała tak pięknie, że nawet Oliver przestawał gadać, kiedy zaczynała. Ja zapisałam się do Westbridge High, regionalnego liceum w większym mieście oddalonym od Pine Hollow o pół godziny drogi. Byłam dobra z matematyki, a Westbridge oferowało koło olimpijskie i dodatkowe zajęcia z programowania. Mama mówiła, że to rozsądny wybór. Tata dodał, że dobrze zrobi mi poznanie świata, w którym jest więcej niż jedno skrzyżowanie ze światłami.

Z Betty widywałyśmy się przez całe lato. W czerwcu spędziłyśmy dzień nad jeziorem i niemal przewróciłyśmy kajak, bo próbowała zrobić idealne zdjęcie odbicia słońca. W lipcu pomagałyśmy przy rodzinnym pikniku, podczas którego Oliver sprzedał większość ciastek, mówiąc klientom, że zostały upieczone „przez prawdziwe kobiety, nie przez Jessikę”. W sierpniu kupiłyśmy zeszyty, śmiałyśmy się z plakatów z poradami na pierwszy dzień szkoły i obiecałyśmy, że żadne nowe znajomości nas nie rozdzielą.

Kris pozostał wspomnieniem z turnieju. Czasem, kiedy ktoś rzucał piłkę przez siatkę na plaży albo gdy w telewizji pojawiała się relacja z meczu, wracał do mnie obraz blond włosów, niebieskich oczu i uśmiechu. Nic więcej. Był chłopakiem z innej drużyny, z innej miejscowości, z jednego sobotniego popołudnia. Przypadkową twarzą w tłumie. Tak było do dnia, gdy cztery miesiące później przekroczyłam próg Westbridge High. Nie wiedziałam jeszcze, kto na mnie czeka.

Rozdział drugi

Dwa Marki, jeden irokez i cała reszta kłopotów

Pierwszego dnia liceum zgubiłam się trzy razy, chociaż plan budynku miałam wydrukowany w dwóch egzemplarzach. To wiele mówi o różnicy między teorią a praktyką. W matematyce istnieje zasada, że najkrótsza droga między dwoma punktami jest linią prostą. W Westbridge High najkrótsza droga z sali 208 do laboratorium chemicznego prowadziła natomiast przez stołówkę, schody przeciwpożarowe i salę, w której odbywały się próby szkolnego chóru. Odkryłam to dopiero po dotarciu spóźniona na lekcję.

Westbridge było większe od Pine Hollow niemal pod każdym względem. Miało dwa kina, galerię handlową, cztery szkoły podstawowe i tyle świateł ulicznych, że tata twierdził, iż można dostać nerwicy, stojąc na czerwonym. Nasze liceum znajdowało się przy szerokiej alei obsadzonej klonami. Nad wejściem wisiał granatowy transparent „WELCOME, WOLVES!”, a w holu stała szklana gablota pełna trofeów, pamiątkowych koszulek i zdjęć uśmiechniętych ludzi, którzy najwyraźniej nigdy nie spóźniali się na chemię.

— Możesz usiąść tutaj — odezwała się dziewczyna w szarym swetrze, przesuwając plecak na sąsiednie krzesło.

Miała ciemne, proste włosy do ramion, oczy koloru mocnej herbaty i pieg pod lewym okiem, który wyglądał jak kropka postawiona przez zbyt roztargnionego rysownika.

— Dzięki. Jestem Jessica.

— Nora Collins. Dla znajomych Nori, chyba że akurat ich nie lubię. Wtedy pełne imię i nazwisko.

— Doskonale. Ja zwykle przeklinam pod nosem. Jak mam się do ciebie zwracać po dzisiejszym dniu?

— Zobaczymy po chemii.

W ten sposób poznałam osobę, która w ciągu kolejnych miesięcy miała stać się dla mnie kimś znacznie ważniejszym, niż mogłam sobie wyobrazić. Na pierwszej lekcji chemii nauczycielka, pani Whitman, rozdała nam kartki z zasadami bezpieczeństwa. Nori narysowała na marginesie probówkę z wielkimi oczami. Ja zaznaczyłam wszystkie punkty wymagające zapamiętania. Kiedy pani Whitman zapytała o różnicę między mieszaniną a związkiem chemicznym, odpowiedziałam poprawnie tylko dlatego, że wczoraj przez przypadek czytałam podpis pod filmem na ten temat. Nie ujawniłam, że przypadek nazywał się „musiałam odrobić pracę z fizyki, ale kliknęłam nie ten film”.

Matematyka była moim bezpiecznym terytorium. Wystarczyło, że zobaczyłam liczby, a świat robił się spokojniejszy. Równanie może być trudne, może mieć kilka niewiadomych i potrafi wyglądać groźnie, ale istnieją reguły. Jeśli postępujesz uczciwie, prędzej czy później dostaniesz odpowiedź. Chemia i fizyka nie miały dla mnie tej uprzejmości. Ktoś mógł powiedzieć „reakcja egzotermiczna”, a ja odruchowo słyszałam „nie zdasz sprawdzianu”. Gdy nasz nauczyciel fizyki, pan Doyle, kazał wyobrazić sobie ciało poruszające się ruchem jednostajnie przyspieszonym, pomyślałam o Oliverze biegnącym do lodówki. Był to jedyny przykład, który rozumiałam bez kalkulatora.

Drugiego dnia poznałam Mayę Solis, która potrafiła wyjaśnić zjawisko dyfuzji tak, że nawet ja miałam wrażenie, iż uczestniczę w interesującej historii kryminalnej. Maya nosiła duże okulary w przezroczystych oprawkach, zaplatała włosy w dwa warkocze i mówiła bardzo spokojnie, z wyjątkiem sytuacji, kiedy ktoś twierdził, że astrologia jest nauką. Wtedy zamieniała się w małą, chodzącą burzę.

Jules Price siedział z nami na angielskim. Miał niesymetryczną grzywkę, kilka srebrnych pierścionków i repertuar żartów, które wywoływały w nauczycielach spojrzenie charakterystyczne dla ludzi marzących o wcześniejszej emeryturze. Zajmował się szkolnym radiowęzłem i powtarzał, że pewnego dnia zostanie znanym dziennikarzem, chyba że wcześniej wywalą go za puszczanie piosenek o niewłaściwej porze.

Pod koniec pierwszego tygodnia stworzyliśmy czwórkę, która jadła lunch przy stole niedaleko okna. Nori kolekcjonowała kolorowe karteczki, Maya znała odpowiedzi na wszystkie pytania, Jules miał odpowiedź na każde pytanie niezależnie od tego, czy była prawdziwa, a ja pilnowałam, byśmy zdążyli na lekcje. Brzmiało to jak równowaga. W praktyce byliśmy grupą ludzi, którym nie wolno było powierzyć zadania kupienia razem jednego napoju.

Przed pierwszym większym meczem zdążyło wydarzyć się w naszej szkolnej czwórce tyle drobnych katastrof, że mogłabym z powodzeniem prowadzić kronikę wypadków bez poszkodowanych. Najpierw Jules postanowił urozmaicić lunchową rutynę, przygotowując ranking potraw ze stołówki. Stworzył tabelę, w której oceniał zapach, wygląd, smak oraz „prawdopodobieństwo, że jedzenie miało kiedyś własne marzenia”. Za najgorszą pozycję uznał ziemniaki purée. Podpisał je „chmura o nieustalonej przeszłości”.

Problem polegał na tym, że kucharka, pani Alvarez, zobaczyła ranking. Nie była zła. Stanęła obok naszego stolika, przeczytała wszystko z niepokojąco spokojną twarzą, a potem powiedziała, że w przyszłym tygodniu Jules otrzyma możliwość spędzenia dwóch godzin na zapleczu kuchni, żeby przekonać się, ile pracy kosztuje przygotowanie obiadu dla setek osób. Przyjął propozycję tak dumnie, jakby mianowano go jurorem telewizyjnego programu kulinarnego. Wrócił z tej praktyki wykończony, z bardziej pokornym podejściem do purée oraz z ogromną sympatią do pani Alvarez. W kolejnym wydaniu gazetki napisał jej publiczne podziękowanie.

Nori próbowała nauczyć mnie w tym czasie korzystania z popularnej w szkole aplikacji do robienia krótkich filmów. Chciała nagrać dwudziestosekundowe przedstawienie naszej paczki. Maya miała pojawić się z probówkami, Jules z mikrofonem, Nori z aparatem, a ja z plikiem kartek z równaniami. Wszystko poszłoby dobrze, gdyby Aaron nie wszedł do sali dokładnie wtedy, gdy przewracałam kartki. Potknął się o kabel od lampy, Jules wyskoczył mu na ratunek, Maya zasłoniła probówki, a Nori nagrała dziesięć sekund hałasu, w którym jedynym zrozumiałym zdaniem było moje: „Czy wy naprawdę nie umiecie chodzić?”. Film zdobył więcej polubień niż wszystkie wcześniejsze projekty szkolnego radiowęzła. Stałam się na krótko twarzą mema „Jessica kontra grawitacja”.

— Wiesz, że grawitacja wygra — powiedziała Maya, kiedy po raz piąty obejrzała nagranie.

— Fizyka po raz kolejny zawodzi jako dyscyplina uprzejmości.

— Nie. To ty masz nierealistyczne oczekiwania wobec praw natury.

Maya nie miała pojęcia, jak bardzo jej przyjaźń pomagała mi znosić niepowodzenia z nauk przyrodniczych. Byłam przyzwyczajona, że coś rozumiem szybko. Kiedy natrafiałam na temat, który wymagał ode mnie trzech prób, uznawałam to za kompromitację. Maya tłumaczyła mi spokojnie, że mózg nie ma jednego przycisku „mądra” i „niemądra”. Można świetnie rozwiązywać równania i przez pół godziny źle podłączać baterię do obwodu. Sama z kolei panikowała przed publicznym wystąpieniem. Pomagałam jej przygotowywać krótkie prezentacje, a ona cierpliwie tłumaczyła mi elektrony i prąd. Tak tworzyła się przyjaźń, której żadna z nas nie musiała zasługiwać wynikami.

W ostatni czwartek września nasza klasa odwiedziła centrum historii miasta. Podczas wycieczki Nori przez długi czas rysowała w notesie kontury starych kamienic. Wydawało mi się, że jej zainteresowanie sztuką bierze się głównie z estetyki. Przy kawiarni dowiedziałam się jednak, że marzy o projektowaniu scenografii. Chciała kiedyś budować światy dla ludzi, którzy nie mogą ich znaleźć w codziennym życiu.

— To brzmi pięknie — powiedziałam.

— Może nawet głupio — mruknęła.

— Dlaczego głupio?

— Tata twierdzi, że powinnam myśleć o czymś praktycznym. O księgowości. O prawie. O zawodzie, za który ktoś zapłaci.

— Projektanci też zarabiają.

— Mój tata ma bardzo selektywną wiedzę o rynku pracy.

Wzięłam jej notes i obejrzałam szkice. Miała talent, który widać było bez fachowego słownictwa. Linie były lekkie, a budynki wyglądały jak miejsca pełne ukrytych historii.

— Jeśli ktoś kiedyś napisze o tobie artykuł, dam mu ten notes jako dowód, że zaczęłaś wcześniej niż wszyscy inni — oznajmiłam.

Nori roześmiała się i poprosiła, żebym na razie nie przekazywała go ludziom, którzy mogliby zobaczyć rysunki serduszek w marginesie. Obiecałam zachować tajemnicę. Dopiero później dowiedziałam się, że właśnie wtedy zaczęła rysować chłopaka z irokezem, którego jeszcze nie umiała odróżnić od drugiego. Na rysunku nie było nazwiska. Były za to dwa dziwne, wystające kosmyki, które z daleka wyglądały jak anteny.

W autobusie powrotnym Jules postanowił, że skoro wszyscy mamy wielkie marzenia, powinniśmy stworzyć „pakt przyszłych sław”. Maya zaznaczyła, że nie zależy jej na sławie, tylko na badaniach, które coś zmieniają. Aaron powiedział, że chce projektować gry, a ja przyznałam, że nie mam pojęcia, dokąd poprowadzi mnie matematyka, ale na pewno nie chciałabym zostać człowiekiem, który tylko liczy cudze pieniądze. Jules podpisał w notesie kontrakt z pięcioma pustymi miejscami na nazwiska. Wszyscy się podpisaliśmy, chociaż nikt nie wiedział, czy kiedykolwiek go zobaczymy.

Pomyślałam później, że przyjaźń w nowej szkole nie zaczęła się od jednego wielkiego wyznania. Zaczęła się od śmiechu nad niesprawiedliwą stołówką, od przewróconej lampy i od tego, że ktoś odważył się pokazać nam swój szkic. W tej wielkiej szkole coraz rzadziej byłam tylko „nowa z Pine Hollow”. Coraz częściej stawałam się po prostu Jessiką.

Pewnego popołudnia Aaron Price, brat Julesa i mój kolega z matematyki, zaprosił nas na towarzyski mecz chłopaków. Reprezentacja Westbridge Wolves grała z drużyną z Cedar Hills. Hala szkolna miała nowy parkiet, trybuny po dwóch stronach i elektroniczną tablicę, na której nawet porażka wyglądała profesjonalnie.

Poszłyśmy głównie dlatego, że Nori chciała zobaczyć, co dzieje się w szkole po lekcjach, a Jules obiecał frytki z food trucka. Ja po prostu lubiłam mecze. Nauczyłam się tego w kwietniu, chociaż oficjalnie twierdziłam, że lubiłam je od zawsze. Nie minęło pięć minut, gdy Nori złapała mnie za nadgarstek.

— Jess. Patrz na tego bruneta.

Na parkiecie rozgrzewało się kilku zawodników. Dwóch miało włosy ścięte w krótki, modny irokez: boki mocno wygolone, dłuższy ciemny pas na środku głowy. Jeden był odrobinę wyższy, miał szerokie ramiona i twarz, którą trudno było pomylić z twarzą szkolnego prymusa. Uśmiechał się łobuzersko, odbijając piłkę jedną ręką. Drugi był szczuplejszy, nosił opaskę na nadgarstku i co chwilę odgarniał krótką grzywkę. W koszulkach drużyny, widziani z trybun, byli niemal identyczni.

— Ten z irokezem — wyszeptała Nori.

— Wspaniale, zawęziłaś poszukiwania do połowy świata. Który?

— Ten wysoki, ciemnowłosy.

— Nori, obaj są wysocy, ciemnowłosi i mają irokezy. Powiedz jeszcze, że obaj noszą buty.

— Ten, który teraz się śmieje.

Obaj się zaśmiali.

— Masz wyjątkowy talent do opisywania ludzi — stwierdziłam.

Nori rzuciła we mnie papierową serwetką. Wtedy ktoś posłał piłkę w powietrze. Odruchowo podążyłam wzrokiem za podaniem i zobaczyłam chłopaka po przeciwnej stronie siatki. Blond włosy. Granatowe oczy, a może jednak niebieskie jak jezioro, kiedy schodzi z niego lód. Uśmiech, którego nie dało się przeoczyć. Zatrzymał piłkę dłonią, zawołał coś do kolegi i wyskoczył do ataku.

W głowie rozbłysło mi wspomnienie marcowego… nie, kwietniowego turnieju w Pine Hollow. Ten sam ruch. Ta sama bezczelna pewność, że niebo jest tylko nieco wyżej ustawioną siatką.

— Kris — powiedziałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

— Słucham? — Nori odwróciła głowę.

— Nic. Chyba znam tego blondyna.

Podeszłam do Aarona, który stał przy wejściu na parkiet z torbą na ramię.

— Aaron, jak nazywa się ten z dziewiątką?

— Kris Rowe. Czemu pytasz?

— Chodził wcześniej do szkoły w Ashfield?

— Tak. Przeniósł się do nas na początku zeszłego roku. Znasz go?

— Widziałam, jak grał na turnieju. W Pine Hollow.

— To pewnie go pamiętasz. Ma głos jak syrena strażacka i wyskok jak sprężyna. — Aaron przyjrzał mi się podejrzliwie. — Potrzebujesz czegoś?

— Tak. Powiedz mi, kto to jest ten brunet z irokezem.

— Który?

No właśnie. Zawołał swojego kolegę, Dantego Moralesa, jednego z rezerwowych. Dante miał ciemną skórę, szeroki uśmiech i uprzejmą skłonność do robienia z poważnych sytuacji kabaretu.

— Nori podoba się Mark — wyjaśniłam, pokazując nieco nieprecyzyjnie w stronę boiska. — Chcemy jego numer.

— Mark Hassel? — zapytał Dante.

— Jeśli tak ma na imię, to pewnie.

— Już ci wysyłam.

Pięć sekund później na moim ekranie pojawił się kontakt „MARK 💥”. Przesłałam go Nori, która spojrzała na telefon jak na przepustkę do życia, w którym nigdy więcej nie trzeba zdawać sprawdzianów.

— Jesteś cudowna — szepnęła.

— Wiem. Możesz postawić mi frytki.

Dopiero po meczu odkryliśmy, jak bardzo precyzyjny był nasz system rozpoznawania ludzi.

— To nie Hassel, tylko Vale! — Aaron roześmiał się tak mocno, że musiał oprzeć ręce na kolanach.

— Co? — spytałam.

— Dałeś jej numer do Marka Vale’a — wyjaśnił Dante. — Też jest w drużynie. Mamy dwóch Marków z irokezami. Trener rozróżnia ich, wołając na jednego Hassel, a na drugiego Vee.

— Obaj mają na imię Mark? — Nori spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Rodzice nie konsultowali tego ze sobą — powiedział Jules. — Podejrzewam skandal organizacyjny.

Najgorsze było to, że Nori zdążyła już wysłać wiadomość: „Hej, fajnie dziś grałeś:)”. Mark Vale odpisał „Dzięki. Z kim mam przyjemność?”. Nori patrzyła na odpowiedź z miną człowieka, który zamówił pizzę, a dostał pianino.

— No trudno — powiedziała z rezygnacją. — Przynajmniej nie napisałam „śniłeś mi się”.

— Poczekaj, aż dowiesz się, że Vale jest całkiem miły — wtrąciła Maya. — Może pomyłka nie jest taka zła.

— Może zostanie kolejną legendą szkolnego internetu — dodał Jules.

— Jeszcze jedno słowo i twoja legenda zakończy się w koszu na śmieci — odparła Nori.

Dla siebie poprosiłam Aarona o kontakt do Krisa. Tym razem wskazałam blondyna palcem, nazwałam go po imieniu, numerze koszulki i kolorze oczu. Aaron stwierdził, że brakuje jeszcze numeru buta oraz kopii aktu urodzenia, po czym podał mi jego profil społecznościowy.

Przez następne dwie godziny zachowywałam się jak osoba, której odebrano zdolność podejmowania decyzji. Napisać? Nie pisać? Co napisać? „Cześć, pamiętam cię z turnieju”, brzmi jak początek zeznań świadka. „Hej, świetnie grasz”, to zdanie, które mógł usłyszeć tysiąc razy. „Siema, masz fajne oczy” było zdecydowanie ponad moje siły.

W domu Oliver dostrzegł, że trzeci raz przewijam ten sam ekran.

— Zakochałaś się w telefonie?

— Odrobiłeś zadanie?

— W takim razie tak.

— Oli, jesteś świetnym kandydatem do programu o dzieciach, które nagle zniknęły pod górą prania.

— Mama mówi, że nie wolno grozić rodzinie.

— To nie groźba. To wizja przyszłości.

W końcu wysłałam wiadomość: „Hej, Kris. Tu Jessica z Pine Hollow. Nie wiem, czy pamiętasz turniej w kwietniu, ale widziałam cię dzisiaj na meczu Westbridge. Nadal masz niezły atak;)”. Odkładając telefon, postanowiłam być dojrzała i nie sprawdzać go przez co najmniej pół godziny. Wytrzymałam trzydzieści siedem sekund. Odpowiedział po dwunastu minutach.

„Pamiętam turniej! W Pine Hollow mieli najlepsze kanapki w historii sportu. Dzięki, pani od ataków. Ty grasz?”

Uśmiechnęłam się do ekranu.

„Głównie w obronie własnej przed piłką na wuefie”.

„To muszę zobaczyć”.

„Możesz, ale publiczność ponosi ryzyko”.

„Lubię ryzyko”.

Potem zapytał, z której klasy jestem. Opowiedział o swoim trenerze i o tym, że jego młodsza siostra, Ellie, jest najlepszym człowiekiem na świecie w przewracaniu jego planów. Ja napisałam o Oliverze i jego handlu ciastkami, a on odpowiedział, że Oliver brzmi jak przyszły milioner. Rozmawialiśmy jeszcze wtedy, gdy mama przyszła przypomnieć mi o śnie.

Nie nazwałabym tego flirtowaniem. Raczej wymianą żartów, które dziwnie dobrze trafiały. Jego wiadomości były krótkie, pełne wykrzykników. Miał zwyczaj wysyłać zdjęcia tego, co robił: piłka przy siatce, rozłożone na kanapie notatki, absurdalnie duża porcja płatków. Jednego dnia przysłał mi fotografię swojego psa w koszulce klubowej z podpisem: „Trener twierdzi, że nie nadaje się na libero. Dyskryminacja”. Odpowiedziałam zdjęciem Olivera układającego model rakiety z kartonów: „U nas też szkolimy sportowców, ale kosmicznych”.

Najważniejsze było jednak to, że kiedy przychodziła od niego wiadomość, przez moment robiło mi się odrobinę cieplej. Zapisując to w pamiętniku, przezornie dodałam: „Nie dramatyzować. To tylko rozmowa. Lubię też wiadomości od restauracji z promocją na pizzę”. Restauracja jednak nie umiała rozśmieszyć mnie jednym zdaniem o psie.

W poniedziałek Nori przyznała, że od dwóch dni pisze z Markiem Vale’em, mimo pomyłki.

— Jest zabawny — powiedziała przez zęby, jakby sprawiało jej to osobistą przykrość. — Polecił mi zespół, którego teraz słucham bez przerwy. Nadal podoba mi się Hassel. Można lubić kogoś, kto nie jest tym, kogo się lubiło najpierw?

— Matematycznie to możliwe — stwierdziłam.

— Od kiedy romantyczne katastrofy są matematyczne?

— Od kiedy pytasz o nie mnie.

Nori podparła brodę dłonią.

— Co u ciebie z blondynem?

— Kris ma na imię.

— Wiem, Jessica. Po prostu lubię obserwować, jak zmienia ci się twarz, gdy go wymawiam.

— Moja twarz się nie zmienia.

— Oczywiście. Śnieg też jest ciepły.

Uderzyłam ją zwiniętą kartką z harmonogramem zajęć. Nori zaniosła się śmiechem, a Maya, jak zwykle poważna, oznajmiła, że istnieje zjawisko mierzalnej zmiany temperatury skóry pod wpływem emocji. Od tamtej pory Nori groziła, że będzie mi przystawiać termometr za każdym razem, gdy Kris wejdzie do sali.

W Westbridge człowiek miał wrażenie, że życie składa się z kilku krzyżujących się korytarzy. Na jednym mówiło się o klasówkach, na drugim o sportowych wynikach, na trzecim o tym, kto z kim chodzi, a na czwartym czekało się dziesięć minut do łazienki. Kris pojawiał się w moim świecie coraz częściej, choć nie mieliśmy wspólnych lekcji. Był klasę wyżej, trenował niemal codziennie, czasami znikał za drzwiami sali gimnastycznej, zanim zdołałam powiedzieć cześć. Innym razem spotykaliśmy się przy automacie, a on potrafił prowadzić rozmowę tak głośno, że dwie dziewczyny stojące obok mimowolnie się uśmiechały.

— Hej, Schnitlau! — zawołał kiedyś na korytarzu. — Widziałem wczoraj twojego brata w sklepie. Sprzedał mi ciastko za dwa dolary i powiedział, że to inwestycja w moją formę.

— Właśnie dlatego nie wolno go wypuszczać bez księgowej.

— Dobre ciastko. Przekaż mu, że zapraszam do zarządu drużyny.

Machał do mnie na odległość, pamiętał drobiazgi, pytał o matematykę. Potrafił też nie odpisać cały dzień, bo był na treningu, albo zostawić rozmowę w połowie. Tłumaczyłam sobie, że ludzie mają obowiązki. Ja również miałam swoje, choć coraz częściej łapałam się na tym, że przy posiłkach sprawdzam ekran.

Pewnego wieczoru Betty zadzwoniła z internatu w Boulder. Na ścianie za nią wisiały zdjęcia naszych wakacji i plakat ulubionej wokalistki. Opowiedziałam jej o liceum, Nori, dwóch Markach i Krisie.

— Zaraz, zaraz — przerwała. — To ten niebieskooki blondyn z turnieju? Ten, przez którego pomyliłaś wyniki setów?

— Nie pomyliłam wyników.

— Jess, zapytałaś mnie, czy trzeci set wygrywa ten, kto ma więcej punktów. Ty. Królowa równań.

— Każdy ma prawo do słabszego dnia.

Betty przez chwilę się uśmiechała, potem spoważniała.

— Pamiętasz Ethana?

Zrobiło mi się nieswojo.

— Jasne.

— Wiem, że powinnam była powiedzieć to wcześniej. Przestałam z nim pisać po tygodniu. Był miły, ale… rozmawialiśmy jak dwie osoby czekające na autobus, który nie przyjeżdża. Nie było niczego prawdziwego.

— Przykro mi.

— Mnie już nie. — Betty przekrzywiła głowę. — Wtedy czułam, jakby ktoś wygrał ze mną zawody, w których nawet nie chciałam wystartować. Bez sensu, nie?

— Trochę.

— Ty też nie zrób z tego zawodów, dobrze? Z Krisem czy z kimkolwiek. Jak ktoś ci się podoba, to nie udawaj, że nie. Nie myśl też, że musisz wygrać, żeby coś znaczyć, gdy ktoś inny zacznie o niego walczyć.

Jedynie Betty potrafiła w środku rozmowy o tuszu do rzęs powiedzieć coś, co człowiek potem zapisuje w pamiętniku. Tak zrobiłam. Dopisałam też: „Mam nową szkołę, nowych znajomych i pierwszego chłopaka, na którego wiadomości naprawdę czekam. Nie wiem, co z tego wyniknie, ale chyba po raz pierwszy od dawna chcę się nie spieszyć”. To było szczere. Naprawdę chciałam się nie spieszyć. Problem w tym, że w życiu rzadko dostaje się plan, który wszyscy zainteresowani zamierzają respektować.

Rozdział trzeci

Gdy ktoś patrzy za długo

Jesień w Westbridge pachniała mokrymi liśćmi, cynamonowymi bułeczkami i rozgrzanym plastikiem z automatów do kawy. Na drzewach przy głównej alei czerwieniły się klony, a szkolne korytarze wypełniały się plakatami zapowiadającymi niemal wszystko: zbiórkę karmy dla zwierząt, przesłuchania do musicalu, wybory samorządu i mecz, który zgodnie z obietnicą organizatorów „miał przejść do historii”. Westbridge High miało osobliwą zdolność traktowania każdego piątku jak wydarzenia rangi międzynarodowej.

Maya zapisała nas do konkursu naukowego. Stwierdziła, że potrzebuje mojej pomocy przy obliczeniach, i zapomniała wspomnieć, że pomoc ma obejmować również konstruowanie modelu turbiny wiatrowej. Z matematyczną częścią poradziłam sobie bez problemu. Kiedy jednak przeszłyśmy do lutowania przewodów, nasza turbina wydała dźwięk przypominający chrapanie i zatrzymała się na dobre.

— Jak to możliwe? — zapytałam, wpatrując się w urządzenie. — Wszystkie obliczenia są poprawne.

— Fizyka nie przejmuje się twoim przekonaniem — odpowiedziała Maya, wyjmując przewód z gniazda. — W fizyce prąd musi rzeczywiście płynąć, nie wystarczy, że ładnie wygląda w tabeli.

— Okropnie niegrzeczna nauka.

Jules, który przydzielił sobie stanowisko dokumentalisty, nakręcił chwilę, gdy turbina spadła z blatu prosto do miski z chipsami. Wrzucił do naszej grupowej rozmowy film podpisany „Przełom technologiczny. Naukowcy uciekają”. Maya groziła mu procesem, ale w końcu sama się śmiała.

Nori miała inne zainteresowania. Kiedy tylko na korytarzu pojawiał się Mark Hassel, automatycznie poprawiała włosy. Rozpoznawała go już bez pomyłki: był minimalnie wyższy od Vale’a, miał ciemniejsze oczy i chodził trochę tak, jakby podłoga przesuwała się pod jego stopami, a nie odwrotnie. Na plecaku nosił przypięty brelok w kształcie niewielkiej błyskawicy. W szkole mówiło się o nim dużo: zdobywał punkty, wygrywał zawody, był ulubieńcem trenera, miał mnóstwo znajomych, a dziewczyny z różnych klas potrafiły zapamiętywać jego plan lekcji z dokładnością, której odmówiłyby kalendarzowi egzaminów.

— Nie rozumiem — mówiła Nori, gdy szłyśmy na lunch. — On nie jest nawet w moim typie.

— Jaki jest twój typ?

— Odpowiedzialny, spokojny, dobrze ubrany.

— W takim razie dlaczego podoba ci się chłopak, który wczoraj robił zawody w ślizganiu się na kolanach po korytarzu?

— Jest skomplikowany.

— To łagodne określenie.

Tymczasem Mark Vale nie zamierzał zniknąć ze sceny. Właściwie, gdyby życie było przedstawieniem, dostałby rolę drugoplanową, która niepostrzeżenie zaczyna kraść publiczności serca. Z Norą wymieniał wiadomości o muzyce, filmach i tym, czy pizza z ananasem jest przestępstwem. Na lekcji historii podrzucił jej kartkę z rysunkiem dinozaura w okularach. Gdy zapytałam, co to znaczy, stwierdziła, że nie wie, ale dinozaur ma ładne rzęsy. Coraz częściej śmiała się z jego żartów. Coraz rzadziej patrzyła na Hassela. Wciąż jednak powtarzała, że ten pierwszy jest tylko kolegą, a drugi „skomplikowanym zauroczeniem”.

W październiku nasi siatkarze pojechali na zawody klubowe do sąsiedniego miasta, a ja razem z Nori, Mayą i Aaronem zabrałam się szkolnym autobusem kibiców. Oficjalnie fotografowaliśmy wydarzenie dla szkolnej gazetki. Nieoficjalnie Nori liczyła na zobaczenie Hassela, Aaron chciał pochwalić się nowym aparatem, a ja uznałam, że spędzenie soboty w pobliżu Krisa jest całkowicie rozsądną formą wypoczynku.

Hala była ogromna. Z sufitowych kratownic zwisały reflektory, tablice wyników migały czerwonymi cyframi, a w bufecie sprzedawano hot dogi tak wielkie, że można je było zgłosić jako sprzęt sportowy. Kibice siedzieli w szkolnych kolorach, ktoś wymachiwał transparentem z wilkiem, a grupa dziewczyn z Westbridge śpiewała piosenkę, której tekst najwyraźniej powstał na lekcji biologii po nieudanej kartkówce. Kris zauważył mnie, zanim wszedł na rozgrzewkę.

— Jessica! — zawołał, unosząc rękę. — Przyjechałaś sprawdzić, czy naprawdę umiem grać?

— Raczej zobaczyć, czy najlepsze kanapki nadal są w Pine Hollow.

— To zdrada. Myślałem, że kibicujesz mnie.

— To zależy od jakości serwisu.

— Serwis będzie pięciogwiazdkowy.

Wyszczerzył zęby i pobiegł za piłką. Usiadłam na trybunach z policzkami rozgrzanymi nie od temperatury. Nori przyglądała mi się z szelmowską miną.

— Nie mów nic — ostrzegłam.

— Nie muszę. Twoja twarz wygłasza przemówienie.

Drużyna Westbridge wygrała pierwszy mecz, potem przegrała set w drugim. Kris rozgrywał świetnie, ale co pewien czas spoglądał na trybuny, jakby szukał naszej grupy. Kiedy zdobył punkt efektownym atakiem, uniósł dłoń w moją stronę. Odpowiedziałam, zanim zdążyłam pomyśleć. Mogłam sobie wmawiać, że nic wielkiego się nie dzieje, ale prawda była prosta: spodobało mi się, że pośród tylu ludzi ktoś dostrzega właśnie mnie.

Po trzecim meczu zawodnicy mieli dłuższą przerwę. Kris przysiadł się do nas, pachnący sportową halą i miętową gumą. Odłożył torbę, wyciągnął z niej butelkę wody i teatralnie westchnął.

— Ciężkie jest życie gwiazdy.

— Chcesz, żebym wezwała paparazzich? — zapytałam.

— Jeśli mogliby przynieść pizzę, to tak.

Rozmawialiśmy o szkole, o moim zbliżającym się konkursie matematycznym i o jego treningach. Z bliska oczy Krisa miały szare plamki przy źrenicach. Śmiał się często, dotykał lekko mojego ramienia, kiedy coś podkreślał, a ja czułam to jeszcze kilka sekund później. Byłam pewna, że wszyscy widzą, jak bardzo mi się podoba. Chciałam jednocześnie, żeby zauważyli i żeby żaden człowiek na świecie się nie domyślił.

Kątem oka zobaczyłam Marka Hassela. Stał z Diego Moralesem przy barierce, opierając przedramiona na poręczy. Nie rozmawiał. Patrzył w naszą stronę. Nie był to bezczelny wzrok, raczej uważny i trochę rozbawiony, jakby przyglądał się scenie, z której zrozumiał więcej niż jej uczestnicy. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, uniósł lekko brew. Odwróciłam głowę.

— Ten brunet ci się przygląda — szepnęła Nori.

— Komu?

— Tobie, geniuszu.

— Może masz coś na policzku i zastanawia się, jak ci to powiedzieć.

— Nie mam nic na policzku. Sprawdzałam.

Dwie minuty później Kris musiał wracać do zespołu. Mark podszedł do niego przy schodach. Z daleka widziałam, że o czymś rozmawiają. Hassel zerknął na trybuny, a Kris obejrzał się w moją stronę. Obaj się uśmiechnęli. Poczułam niepokój typowy dla człowieka, który widzi, że ktoś napisał o nim na klasowej tablicy, ale nie może odczytać zdania. Nie znałam wówczas ich rozmowy. Dopiero znacznie później Kris opowiedział mi, że Mark zapytał:

— Kto to jest ta dziewczyna z trybun? Ta, która się z tobą kłóci o pizzę?

— Jessica. Z Pine Hollow. Dlaczego?

— Wygląda na ciekawą.

— Jest. Potrafi cię zgasić jednym zdaniem.

— Brzmi zachęcająco.

Kris roześmiał się i podobno klepnął go w ramię.

— Uważaj, Hassel. To nie jest dziewczyna, której zaimponujesz samym wyskokiem.

Nie wiedziałam tego wtedy i dobrze. Gdybym wiedziała, nie potrafiłabym spokojnie zjeść frytek, a przecież nasze życie nie może składać się wyłącznie z wielkich emocji. Potrzebuje czasem ziemniaków.

Po powrocie z turnieju długo rozmawiałam z Krisem przez wiadomości. Przysłał zdjęcie swojej pogniecionej koszulki i napisał: „Wygraliśmy, a moje kolana złożyły wypowiedzenie”. Odpisałam: „Zażądaj od nich okresu wypowiedzenia”. Wysłał pięć śmiejących się emotikonów. Zasnęłam z telefonem obok poduszki i obudziłam się w nocy, kiedy zsunął się na podłogę.

Nazajutrz na rodzinne śniadanie przyszła babcia June. Miała siwe włosy upięte srebrną spinką, świetne poczucie humoru i talent do zauważania rzeczy, które próbowaliśmy ukryć. Usiadła przy stole, popatrzyła na mój uśmiech i powiedziała:

— Kto to?

— Nikt.

— Aha. Bardzo promienny ten Nikt.

Tata ukrył twarz za gazetą. Mama podała babci kawę z uśmiechem, którego się obawiałam.

— Kris — wydusiłam w końcu. — Jest jednym z siatkarzy.

— Ładny?

— Babciu!

— Pytam dla celów statystycznych.

Oliver bezczelnie zajrzał przez moje ramię do telefonu.

— Pokaż zdjęcie! Chcę wiedzieć, czy umie kupować ciastka.

Tego dnia napisałam w pamiętniku, że zauroczenie jest jak gra, w której nikt nie wyjaśnił zasad, ale wszyscy wokół znają wynik. Dodałam: „Nie wiem, czy Kris mnie lubi. Wiem tylko, że coraz trudniej mi udawać przed samą sobą, że jest mi obojętny”.

Zanim nadszedł grudzień, przetrwaliśmy jeszcze Halloween. Westbridge High organizowało wieczór w hali, podczas którego każda klasa przygotowywała stoisko z grami. Jules uważał, że powinniśmy otworzyć straszny labirynt, Nori chciała urządzić studio charakteryzacji, a Maya zaproponowała naukowy pokaz z suchym lodem. Mnie przypadło obliczenie kosztów, ponieważ, jak zauważył Aaron, tylko ja potrafiłam nie zemdleć na widok arkusza kalkulacyjnego. Doszliśmy do kompromisu: przygotowaliśmy „Laboratorium duchów”, w którym miały dymić napoje, a goście rozwiązywać zagadki.

Próba generalna zakończyła się tym, że Jules w pelerynie zahaczył o zasłonę, Nori przykleiła mu wąsy w nieodpowiednim miejscu, a sztuczny pająk spadł prosto na głowę pana Doyle’a. Nauczyciel fizyki nie przestraszył się ani trochę. Zdjął pająka, przyjrzał mu się i zapytał, dlaczego nie uwzględniliśmy w jego konstrukcji ruchu wahadłowego. Wtedy Maya spojrzała na mnie z triumfem. „Widzisz? Fizyka jest wszędzie”. Przysięgłam, że na następną imprezę przyniosę wyłącznie kartki z działaniami arytmetycznymi.

Tego wieczoru przyszła także Betty, która akurat wracała na weekend do domu. Ubrała się za gwiazdę pop z lat osiemdziesiątych, miała cekinową kurtkę i włosy natapirowane tak wysoko, że musiała uważać na futryny. Kiedy zobaczyła Krisa, trąciła mnie ramieniem.

— Pokaż mi, w którym momencie zdobywa serce księżniczki — szepnęła.

— To nie przedstawienie.

— Szkoda. Miałabym dobry widok.

Kris nosił bluzę sportową z doczepionym papierowym napisem „SUPERBOHATER BEZ PLANU”. Kiedy do nas podszedł, powiedział, że plan ma, tylko ktoś go ukradł. Betty oznajmiła, że idealnie pasuje mu rola człowieka, który przeszkadza wszystkim w uratowaniu świata. Kris przyjął tę opinię jak komplement i przez kilka minut grał rolę superbohatera, który każdemu pomagał w najmniej potrzebny sposób. Kiedy zobaczył Mayę niosącą pudełko z dekoracjami, zaoferował, że ją uratuje. W efekcie wysypał na podłogę cały worek plastikowych nietoperzy.

— Bohaterowie powinni mieć ubezpieczenie — powiedziała sucho Maya.

Kiedy zbieraliśmy nietoperze, obok pojawił się Mark Hassel, przebrany za rozbitka. Włosy miał jeszcze bardziej sterczące niż zwykle, a na policzku wymalowaną sztuczną ranę. Przez moment przyglądał mi się, po czym powiedział:

— Jessica, potrzebuję konsultacji. Jakie jest prawdopodobieństwo, że przeżyję wyspę bez twojej pomocy?

— Zależy, ile masz wody i czy umiesz czytać mapę.

— Co, jeśli mam tylko piłkę do siatkówki?

— W takim razie od razu możesz nadać jej imię i rozpocząć z nią rozmowę.

Roześmiał się. Nori stała obok i poprawiała pelerynę. Zobaczyłam w jej oczach znajomy błysk, gdy Mark odwrócił się w jej stronę, żeby zapytać o dekoracje. Przez jakiś czas rozmawiali o tym, czy pomalowana rana wygląda realistycznie. Nori stwierdziła, że przypomina nieudaną próbę narysowania przecinka. Mark przyznał, że przynajmniej dobrze prezentuje się z daleka.

Na końcu korytarza dziewczyna o imieniu Sienna Cole prowadziła stoisko z fotografiami. Widziałam ją wcześniej na szkolnych meczach. Miała idealnie ułożone włosy i nieodparty talent do mówienia rzeczy prosto z mostu. Kiedy Jules zapytał, czy może zrobić zdjęcie, odpowiedziała, że owszem, o ile nie opublikuje go z podpisem „Sienna znowu podbija szkołę”, ponieważ wszyscy będą się śmiać. Ucieszyło mnie, że ma do siebie dystans. Zbyt często ludzie oceniali ją tylko po popularności i dobrych ubraniach.

Zakończyliśmy wieczór wygrywając nagrodę za najbardziej pomysłowe stoisko. Jules chciał wygłosić przemówienie, ale dyrektorka wręczyła nam bon do szkolnej księgarni i poprosiła, żebyśmy przede wszystkim posprzątali po sobie. Wracając do autobusu, Kris owinął mi wokół szyi mój szalik, który zostawiłam przy stoisku. Był to drobiazg, lecz sprawił, że przez chwilę znów ucieszyłam się jego bliskością. Chciałam zapytać, czy moglibyśmy spotkać się gdzieś poza halą, tylko we dwoje. Zamiast tego powiedziałam, że dziękuję za ratunek przed zimnem. Kris zaśmiał się i pobiegł dogonić kolegów.

Obserwowałam go z uśmiechem, który powoli stawał się mniejszy. Może niektóre okazje mijają nie dlatego, że ktoś je zabiera, tylko dlatego, że nikt nie odważył się ich zatrzymać. Nie wiedziałam jeszcze, ile odwagi będzie mnie kosztować zupełnie inny chłopak.

Listopad zbliżał się do końca, gdy na moim telefonie wyskoczyło zaproszenie do obserwowania od Marka Hassela. Poznałam go po zdjęciu: ciemne oczy, włosy, które usiłowały udawać irokeza nawet po zdjęciu sportowej opaski, i krzywy uśmiech. Zaakceptowałam, bo chodziliśmy do jednej szkoły, mieliśmy wspólnych znajomych i nie widziałam powodu, by robić z tego wydarzenie. Kilka minut później przysłał wiadomość.

„Cześć, matematyczko. Podobno umiesz obliczyć wszystko. Powiesz mi, jakie jest prawdopodobieństwo, że jutro nie będzie kartkówki z historii?”

Zaśmiałam się. Sprawdziłam profil, żeby upewnić się, że nie pomyliłam go z Markiem Vale’em. Na zdjęciach był z Krisem, Diegiem i chłopakami z drużyny, na jednej fotografii miał na nosie okulary do pływania i minę człowieka przegrywającego z rzeczywistością.

„Jeśli nauczyciel już ją zapowiedział, to niestety bliskie zeru” — odpisałam.

„Słyszałem, że jesteś dobra. Liczyłem na cud”.

„Cud to dział religii. Matematyka daje odpowiedzi”.

„W takim razie spróbuję religii. Dzięki za konsultację”.

„Proszę uprzejmie. Wystawię fakturę”.

„Czym przyjmujesz płatność?”

„Czekoladą. Koniecznie dobrą”.

Przysłał zdjęcie tabliczki czekolady z kuchennej szafki i dopisał: „Nada się?”. Nie wiem, dlaczego tak rozbawiła mnie ta wymiana. Może dlatego, że Mark nie usiłował zaimponować mi swoim sportowym życiorysem. Zamiast tego pytał, czy nienawidzę poniedziałków i dlaczego nasza stołówka uważa sałatę za danie główne.

Następnego dnia na parapecie obok mojej szafki leżała maleńka czekoladka. Obok stał Mark.

— Dług honorowy — powiedział, wyciągając rękę.

— Za konsultację z matematyki?

— Ostatecznie kartkówka była. Twój wynik prawdopodobieństwa się potwierdził.

— Przykro mi, że nauka tak cię zawiodła.

— Nauka nie. Nauczyciel tak. — Zerknął na mój zeszyt. — Jestem Mark, chociaż chyba już wiesz.

— Trudno nie wiedzieć. W naszej szkole jest was wystarczająco wielu, żeby założyć własne państwo.

Uśmiechnął się szerzej.

— Ten zły czy ten dobry?

— Jeszcze nie ustaliłam.

— To może będę miał szansę zapracować na kategorię.

Odszedł, zanim odpowiedziałam. Przy mojej szafce unosił się zapach jego perfum — coś świeżego, jak cedr i zimne powietrze. Schowałam czekoladkę do plecaka i uznałam, że to bardzo miły gest. Nic więcej. Nori zobaczyła opakowanie podczas lunchu.

— Od kogo?

— Mark dał mi za pomoc z matematyką.

— Który Mark?

— Hassel.

Na twarzy Nori pojawiło się coś, czego nie umiałam od razu odczytać. Zaskoczenie, może ukłucie zazdrości. Uśmiechnęła się po chwili.

— O, proszę. Gwiazda boiska płaci podatki w czekoladzie.

— Nic takiego. Napisał wczoraj, głupio żartowaliśmy.

— Jasne — odpowiedziała spokojnie. — W sumie zabawny jest.

Przez następny tydzień Mark odzywał się sporadycznie. Przysyłał zdjęcia z treningów, pytania o zadania, żarty o szkolnym jedzeniu. Nie był natrętny. Czasem spotykałam go w hali, gdzie stał z Krisem i Markiem Vale’em. Nori przestawała wtedy mówić, a ja zastanawiałam się, jak to możliwe, że trzej chłopcy zajmujący tę samą część parkietu mogą mieć zupełnie odmienne sposoby bycia. Kris był fajerwerkiem: wszystko przy nim było głośniejsze i jaśniejsze. Vale miał spokojny, nieco ironiczny uśmiech i mówił niewiele, lecz celnie. Hassel wydawał się cichszy od Krisa, ale jego pewność siebie nie potrzebowała hałasu. Ludzie sami robili mu miejsce.

— Jess — odezwała się kiedyś Maya, kiedy siedziałyśmy po lekcjach w bibliotece. — Z czego się tak uśmiechasz?

— Z niczego.

— To brzmi mało naukowo.

— Z żartu Marka.

Maya spojrzała na mnie znad podręcznika.

— Hassela?

Skinęłam głową.

— Nori wciąż się nim interesuje — powiedziała łagodnie.

— Wiem. On przecież tylko pisze. Poza tym mam Krisa.

— Masz Krisa? — zapytała.

Zawahałam się. Właśnie w tym był problem. Nie miałam go. Nie byliśmy parą, nie umawialiśmy się na randki, a choć przyjaciółki żartowały o moim zauroczeniu, nikt z nas nigdy nie nazwał tego, co między nami było. Kris bywał blisko, po czym oddalał się na kilka dni. Nie kłamał. Po prostu nie składał żadnych obietnic.

— Lubię Krisa — poprawiłam się.

— To nie to samo — zauważyła Maya, wracając do notatek.

Przyznałam jej rację, choć niechętnie. Tego wieczoru w pamiętniku długo szukałam słów. W końcu napisałam: „Najtrudniejsza niewiadoma nie ma litery x. Ma imię człowieka, który pisze wtedy, kiedy już postanowisz o nim nie myśleć”. Nie potrafiłam zdecydować, do którego z chłopaków odnosiło się to zdanie.

W pierwszym tygodniu grudnia trener Westbridge ogłosił, że siedemnastego odbędzie się charytatywny mecz siatkówki w Pine Hollow. Dochód z biletów miał pomóc w zakupie nowego sprzętu rehabilitacyjnego dla lokalnego ośrodka opieki, w którym pracowała moja mama. Nasza mała hala ponownie miała zapełnić się ludźmi, piłkami i zapachem popcornu.

Przygotowania do charytatywnego meczu trwały znacznie dłużej, niż ktokolwiek z nas przewidywał. Mama prowadziła spotkania wolontariuszy w małej sali ośrodka rehabilitacyjnego, gdzie przy każdym stole leżały kartony, taśmy, segregatory i paczki kolorowych opasek. Chodziłam tam po lekcjach z Mayą, Nori i Julesem. Przeliczałam wpłaty, przygotowywałam proste zestawienia, a przy okazji uczyłam Olivera, że dolara nie wolno mnożyć przez trzy tylko dlatego, że chce się kupić droższy model robota.

Pierwszego dnia poznałam Grace. Siedziała w sali do ćwiczeń przy wielkim oknie, przez które widać było ośnieżone drzewa. Miała jasne włosy spięte w warkocz i naklejki z gwiazdami na ramie wózka. Kiedy usłyszała, że liczę pieniądze na mecz, poprosiła mnie o pomoc przy stworzeniu specjalnego arkusza z wynikami jej ćwiczeń. Okazało się, że lubi liczby prawie tak samo jak ja. Chciała widzieć na wykresie, ile sekund potrafi utrzymać równowagę przy poręczy, ile kroków robi z pomocą fizjoterapeuty i jak zmienia się to z tygodnia na tydzień.

— Mama mówi, że małe postępy też się liczą — powiedziała, pokazując mi zeszyt.

— Twoja mama ma rację. Z matematycznego punktu widzenia każde dodatnie przesunięcie jest zmianą w dobrym kierunku.

— Wczoraj zrobiłam krok więcej niż tydzień temu. To plus?

— Ogromny plus. Taki, że ledwo mieści się w tabeli.

Grace zaśmiała się i poprosiła, żebym narysowała jej wykres w kolorze niebieskim. Później pokazała mi zdjęcia swojej drużyny koszykarskiej sprzed choroby, przez którą musiała na nowo uczyć się wielu codziennych czynności. Nie chciała rozmawiać o tym, co straciła. Wolała opowiadać o tym, co jeszcze zamierza zrobić. O spacerze do ogrodu. O powrocie na szkolne przedstawienie. O tym, że pewnego dnia zrobi trzy kroki, nie dwa. Wyszłam od niej z poczuciem, że niektóre moje zmartwienia bardzo się skurczyły. Nie zniknęły. Po prostu zobaczyłam obok nich coś szerszego.

Podczas kolejnego spotkania wolontariuszy okazało się, że mamy za mało osób do rozdawania biletów. Betty zorganizowała kilka dziewczyn z chóru, Nori namalowała plakaty, na których wilk z logo Westbridge trzymał w łapie siatkarską piłkę, a Jules nagrał zaproszenie do meczu. Niestety pierwszą wersję zakończył zdaniem „Pomożecie nam rzucić wyzwanie chorobie, nudzie i złej fryzurze trenera!”. Trener obejrzał film i powiedział, że wyzwaniu chorobie kibicuje całym sercem, ale własna fryzura nie podlega negocjacjom. Jules musiał nagrać zakończenie ponownie. Dzień przed meczem pomagałam mamie pakować przygotowane rzeczy. Stałyśmy w kuchni, a za oknem prószył śnieg. Mama nagle powiedziała:

— Grace pytała dzisiaj o ciebie. Chce, żebyś po wszystkim pomogła jej policzyć, ile pieniędzy udało się zebrać.

— Chętnie.

— Jesteś z nią dobra, Jess.

Zawstydziłam się, bo nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

— Przecież tylko rysowałam wykres.

— Dla ciebie to tylko wykres. Dla niej dowód, że idzie naprzód. — Mama uśmiechnęła się. — Czasem człowiek pomaga najbardziej wtedy, kiedy robi coś, co dla niego samego jest proste.

W pamiętniku napisałam później, że nie wszyscy bohaterowie noszą peleryny, a niektóre wielkie zmiany zaczynają się od małych, kolorowych kropek na kartce. Kiedy zastanawiałam się, czy Kris zauważy mnie następnego dnia, poczułam też drobne ukłucie wstydu. Nie dlatego, że moje uczucia były nieważne. Chodziło o to, że na hali będzie się działo znacznie więcej niż moja prywatna, niepewna historia.

— Przyjedziesz? — napisał Kris.

„To moje miasto. Wypadałoby”.

„W takim razie będę miał osobistą publiczność”.

„Najpierw zapłać za miejsce”.

„Dla ciebie wykupię całą trybunę”.

Długo patrzyłam na tę wiadomość. Miałam ochotę odpowiedzieć czymś odważnym, błyskotliwym, czymś, co zmieniłoby nasze rozmowy w prawdziwą historię. Napisałam jedynie: „Obyś nie zbankrutował”.

Nie wiedziałam, że siedemnastego grudnia Kris nie pojawi się w Pine Hollow. Ktoś inny dostrzeże mnie wtedy na trybunach i podejdzie bez zaproszenia.

Rozdział czwarty

Siedemnasty grudnia

Siedemnasty grudnia w Pine Hollow zaczął się śniegiem. Nie takim, który spada spokojnie i znika po godzinie, lecz prawdziwym górskim śniegiem, ciężkim, białym, upartym. Płatki osiadały na parapecie mojego pokoju, przykrywały ścieżkę przed domem i zamieniały świat w miejsce, w którym nawet kosze na śmieci wyglądały jak dekoracje świąteczne.

Obudziłam się przed budzikiem. Tego dnia mieliśmy po południu charytatywny mecz, a mama od tygodnia organizowała wraz z innymi wolontariuszami kiermasz wypieków. Pomagaliśmy zbierać pieniądze dla ośrodka rehabilitacyjnego. Jedna z jego podopiecznych, dwunastoletnia Grace, marzyła o tym, żeby móc samodzielnie pokonać drogę z sali ćwiczeń do ogrodu. Mama mówiła, że nowy sprzęt będzie służył wielu dzieciom, a Grace była dla wszystkich najlepszym przypomnieniem, po co się staramy.

W kuchni czekało na mnie pudełko pierników, instrukcja obsługi kasy i kartka od taty: „Pamiętaj, że cena jednego piernika to nie wynik równania kwadratowego. Nie komplikuj”. Dopisałam na dole: „Cena zależy od popytu. Zapytaj Olivera”.

Betty przyjechała z Boulder na kilka dni przed świętami. Spotkałyśmy się przed halą, przy której stał wysłużony autobus z girlandą z papierowych gwiazd. Miała na głowie czerwoną czapkę z pomponem, za duży szalik i radosną minę człowieka, który przywozi z internatu więcej plotek niż ubrań.

— Jess! — krzyknęła, biegnąc w moją stronę. — Jesteś jeszcze piękniejsza niż na kamerce!

— Ty z kolei wyglądasz, jakby święty Mikołaj zgubił pomocnika.

— Strasznie za tobą tęskniłam.

— Ja za tobą też.

Przytuliłyśmy się na mrozie, a potem poszłyśmy wnosić kartony z ciasteczkami. Betty od razu zaprzyjaźniła się z Mayą, która przyszła pomagać przy stoisku z gorącą czekoladą. Nori miała pilnować wejścia i opasek, Jules prowadzić konferansjerkę, a Aaron fotografować. Oliver ustanowił się samozwańczym dyrektorem sprzedaży. Wydrukował nawet plakietkę „MANAGER”, którą przykleił do bluzy krzywo i z wielką powagą.

— Co ja mam robić? — spytał, gdy mama rozdała zadania.

— Zachowywać się grzecznie — odparłam.

— To nie jest stanowisko. To kara.

Przed południem dostałam wiadomość od Krisa.

„Jess, przepraszam. Nie dam rady dziś przyjechać. Tata utknął z transportem, a muszę odebrać Ellie i pomóc w domu. Fatalnie wyszło. Chciałem być”.

Przeczytałam ją, stojąc obok automatu z kawą. Ktoś otworzył drzwi hali, do środka wpadł lodowaty przeciąg. Być może dlatego zrobiło mi się chłodno. Może jednak dlatego, że spędziłam tydzień na wyobrażaniu sobie tego popołudnia. Myślałam, jak Kris wyjdzie z boiska, rozejrzy się po trybunach, znajdzie mnie wzrokiem i przyjdzie porozmawiać. Może zostaniemy chwilę sami. Może pierwszy raz powie coś, co wyjaśniłoby, kim dla siebie jesteśmy. Odpisałam: „Rozumiem. Mam nadzieję, że wszystko okej. Powodzenia z domem”.

„Dzięki. Napiszę później, obiecuję”.

Wsunęłam telefon do kieszeni i uśmiechnęłam się do Nori, która właśnie podawała mi taśmę klejącą.

— Wszystko gra? — zapytała.

— Jasne.

— Jessica, twoje „jasne” brzmi jak drzwi, które ktoś zamknął za mocno.

— Kris nie przyjedzie.

— O.

Nori nie powiedziała „a nie mówiłam” ani „nie przejmuj się”. Po prostu wzięła ode mnie jedną z paczek i zaniosła ją do stoiska. To było bardzo w jej stylu: czasem najlepszym sposobem pomocy okazywało się przeniesienie czegoś ciężkiego bez wygłaszania wykładu o sensie życia.

O szesnastej hala wypełniła się po brzegi. Byli mieszkańcy Pine Hollow i Westbridge, zawodnicy, rodzice i grupka dzieci w papierowych koronach z napisem „GO WOLVES”. Świąteczne światełka rozwieszono nad barierkami, a z głośników płynęła muzyka, którą Jules zmieniał według własnego uznania. Kiedy przypadkiem puścił piosenkę o złamanym sercu podczas prezentacji drużyny, Nori wysłała mu wiadomość: „Jeszcze raz i wrzucę cię do kosza z piłkami”.

Zawodnicy pojawili się na parkiecie w granatowych koszulkach. Widziałam Marka Vale’a, który rozmawiał z trenerem, Diego, którego wszędzie było pełno, i Marka Hassela, wiążącego sznurówki. Zamiast typowego irokeza włosy miał przygniecione czapką. Kiedy zdjął ją i rozejrzał się po trybunach, dostrzegł mnie. Nie uśmiechnął się od razu. Uniósł dwa palce w geście pozdrowienia. Zrobiłam to samo.

Drużyna gości zagrała z nimi wesoło i ostro. Każdy punkt wywoływał okrzyki, a przy akcjach charytatywnych spiker zachęcał do dodatkowych wpłat. Na parkiecie Mark był inny niż na korytarzu. Nie tak głośny jak Kris, ale skupiony, szybki i zaskakująco precyzyjny. Potrafił przyjąć trudną piłkę, podać ją do rozgrywającego, a chwilę później przebiec pół boiska, żeby asekurować kolegę. Kiedy skończył serię udanych ataków, uśmiechał się jednym kącikiem ust. Kiedy popełnił błąd, nie tłumaczył się sędziemu. Wziął piłkę i spróbował jeszcze raz.

Nagle zrozumiałam, dlaczego tyle dziewczyn patrzyło na niego jak na plakat filmowy. W jego grze nie chodziło tylko o siłę. Wyglądał na kogoś, kto potrafi pomieścić w sobie spokój i gwałtowność naraz.

— Jess, trzymaj mnie — szepnęła Betty, siedząca obok. — Ten Mark jest niebezpiecznie przystojny.

— Myślałam, że jesteś odporna na sportowców po Ethanie.

— Kochana, odporność to nie ślepota.

Nori zamilkła. Złapałam jej spojrzenie i po chwili odwróciłam głowę. Dawniej potrafiłabym powiedzieć „przecież nic się nie dzieje”. Nie byłam już całkowicie pewna, czy nic się nie dzieje. Mark jeszcze nie miał prawa znaczyć czegokolwiek, a jednak zauważyłam, kiedy spojrzał na trybuny po kolejnym punkcie.

W przerwie Grace, dziewczynka z ośrodka, wyjechała na wózku na środek parkietu wraz ze swoją mamą. Przez mikrofon podziękowała wszystkim za udział. Mówiła cicho, lecz bardzo odważnie. Powiedziała, że sportowcy uczą się nie poddawać po nieudanej akcji, a ona uczy się tego samego po każdym ćwiczeniu. Na trybunach zrobiło się niezwykle spokojnie. Zawodnicy stanęli wokół niej i przybili jej piątki. Mark schylił się, żeby porozmawiać z nią bez krzyku i bez mikrofonu. Grace roześmiała się tak głośno, że zrobiło mi się ciepło w gardle. Mama spojrzała na mnie z drugiego końca hali. Widziałam, że ma wilgotne oczy. Uśmiechnęłam się, choć sama musiałam mocno przełknąć ślinę.

Zwycięzcę ustalono dopiero w ostatniej akcji. Mark zdobył punkt po podaniu Diego, a cała hala eksplodowała oklaskami. Chłopcy przybili sobie piątki, kilku miejscowych dzieciaków wbiegło na parkiet, sędzia udawał, że tego nie widzi. Jules ogłosił zebraną kwotę, wyższą od planowanej, i przez chwilę wszyscy cieszyliśmy się tak samo, bez względu na wynik meczu.

Po zejściu z trybun pomagałam zwijać plakaty. Betty poszła z Mayą po ostatnie kartony, a Nori przyjmowała od rodziców zgubione rzeczy. Zostałam sama przy bocznym wejściu. Wtedy usłyszałam:

— Pani od prawdopodobieństwa?

Odwróciłam się. Mark miał mokre od wysiłku włosy, sportową bluzę narzuconą na koszulkę i torbę przewieszoną przez ramię.

— Nie miałeś dzisiaj przypadkiem grać, a nie sprawdzać mojej obecności? — zapytałam.

— Robiłem jedno i drugie. Z drugim poszło mi gorzej, bo siedziałaś przy samym końcu trybuny.

— Nie wiedziałam, że prowadzisz statystyki.

— Nie prowadzę. Niektóre rzeczy po prostu się zauważa.

Powiedział to bez uśmieszku, jakby naprawdę tak myślał. Poczułam, że robi mi się dziwnie trudno skupić wzrok na jego twarzy.

— Dobrze graliście — powiedziałam.

— Dziękuję. Kris mówił, że miałaś przyjść. Szkoda, że go nie ma.

— Miał obowiązki.

— Wiem. Pisał do mnie. — Mark poprawił pasek torby. — Czasem wszystko naraz spada człowiekowi na głowę.

Ucieszyło mnie, że nie próbował wykorzystać nieobecności przyjaciela. Gdyby powiedział coś złośliwego, przestałby mi się podobać jako człowiek, zanim zdążyłabym się nad tym zastanowić. Rozmawialiśmy dłuższą chwilę. O Grace, która kazała mu obiecać, że nauczy ją zagrywać piłkę. O mojej mamie, która potrafiła zorganizować pięć osób do pomocy jednym spojrzeniem. O Oliverze, który sprzedał ostatnią babeczkę trenerowi, tłumacząc mu, że „zawiera witaminy z mąki”. Mark śmiał się inaczej niż Kris. Ciszej, jakby śmiech należał przede wszystkim do rozmowy, a nie do całej hali.

— To twój brat? — zapytał, kiedy Oliver przebiegł obok nas z opaską wolontariusza.

— Tak. Próbujemy go wychować, ale wciąż wymyka się spod kontroli.

— Podoba mi się. Ma przedsiębiorczy charakter.

— Zaproponuję wam wspólną firmę. Na pewno oboje zbankrutujecie, bo będziecie rozdawać pieniądze na głupie pomysły.

— Niesprawiedliwa ocena. Ja robię świetne interesy.

— Na przykład?

Mark zamyślił się teatralnie.

— Zamieniłem dzisiaj dwie paczki chipsów na jedną rozmowę z tobą.

— To chyba twoja najgorsza transakcja.

— Jeszcze się okaże.

Poczułam, że się rumienię. Dobrze, że hala była już mniej oświetlona. Mark ruszył do wyjścia, ale zatrzymał się po dwóch krokach.

— Jessica, dasz mi znać, czy dojechałaś do domu?

— Mam stąd dziesięć minut piechotą.

— Wiem. Na drodze jest ślisko. Po drodze mógłby cię też zaatakować niedźwiedź.

— W grudniu?

— Nie powiedziałem, że mądry niedźwiedź.

Roześmiałam się.

— Dobra. Napiszę.

Kiedy zadzwonił godzinę później, siedziałam na podłodze własnego pokoju, próbując uwolnić z włosów błyszczącą gwiazdkę, która przyczepiła się podczas dekorowania hali.

— Żyjesz? — zapytał zamiast powitania.

— O mało nie porwał mnie niedźwiedź, ale wynegocjowałam pokój.

— Uff. Kamień z serca.

Rozmawialiśmy o meczu, o najbardziej kompromitujących wspomnieniach ze szkoły, o tym, jak wygląda Pine Hollow poza sezonem turystycznym. Zauważyłam, że Mark naprawdę słuchał odpowiedzi. Kiedy powiedziałam, że lubię matematykę, nie zaczął dowcipkować o kujonach. Zapytał, co mi się w niej podoba. Opowiedziałam, że liczby dają mi poczucie ładu, a on przez chwilę milczał.

— Ja mam tak z grą — powiedział. — Na boisku zawsze wiem, gdzie powinienem stać. Nawet jeśli akcja się sypie, muszę zrobić następny ruch. W życiu nie zawsze wiem.

To było pierwsze zdanie Marka, którego nie umiałam zamienić w żart. Zabrzmiał nagle tak prawdziwie, że zapamiętałam je słowo w słowo. O dwudziestej trzeciej mama zajrzała do pokoju.

— Z kim rozmawiasz tak długo?

Przyłożyłam dłoń do mikrofonu.

— Z kolegą ze szkoły.

— Którym?

— Markiem.

Mama spojrzała na mnie z lekkim zdziwieniem.

— Co z Krisem?

Właśnie. Co z Krisem?

Nie wiedziałam. Nie zrobiłam przecież nic złego. Rozmawiałam z chłopakiem, którego lubiłam, i który był najlepszym przyjacielem chłopaka, w którym od miesięcy się podkochiwałam. Żaden z nich nie był moim chłopakiem. Dlaczego więc czułam się jak ktoś, kto stoi przed zamkniętymi drzwiami z kluczem nie do tego zamka?

Zaraz po rozmowie otworzyłam pamiętnik. Długopis zawisł mi nad kartką. Napisałam w końcu, że tego wieczoru nie zdarzyło się nic wielkiego: był mecz, śnieg, pożegnanie przy drzwiach, telefon. Przez całą rozmowę miałam jednak wrażenie, że ktoś słucha mnie tak, jakby naprawdę chciał wiedzieć, co będzie dalej. Pod spodem dodałam pytanie: „Czy można zacząć lubić kogoś w niewłaściwym momencie, zanim w ogóle zauważysz, że ten moment jest niewłaściwy?”.

Następnego ranka, osiemnastego grudnia, spotkałam Marka w szkole. Czekał przy automacie z gorącą czekoladą z dwiema papierowymi filiżankami.

— Za wczoraj — powiedział, podając mi jedną.

— Pomyliłeś mnie z kimś, kto potrzebuje kofeiny.

— To kakao.

— W takim razie świetnie zaczynamy.

Szliśmy korytarzem, rozmawiając o tym, czy szkoła powinna wprowadzić oficjalny dzień spania na lekcjach. Raz minęła nas grupka dziewczyn z drugiej klasy. Jedna z nich obejrzała się za Markiem, potem za mną. Usłyszałam przyciszony szept. Mark zachowywał się, jakby nie zauważył. Ja zauważyłam wszystko. Przy szafkach natknęliśmy się na Nori. Jej spojrzenie powędrowało od mojego kubka do jego twarzy, a potem wróciło do mnie.

— Cześć — powiedziała.

— Hej — odpowiedział Mark. — Widzimy się na lunchu? — zapytał mnie, zanim ruszył na zajęcia.

— Pewnie.

Zostałam z Nori i kubkiem, który nagle wydawał się ważyć tonę.

— Od kiedy pijecie razem kakao? — spytała.

— Od jakichś trzydziestu sekund.

— Jess.

Nie miałam ochoty kłamać.

— Rozmawialiśmy wczoraj po meczu. Potem zadzwonił. Nic wielkiego.

Nori przygryzła wargę. W jej oczach pojawiło się coś kruchego.

— Przecież wiesz, że mi się podobał.

— Wiem.

— „Podobał” — powtórzyła. — Sama nie wiem, dlaczego powiedziałam w czasie przeszłym.

Przez moment obie patrzyłyśmy na śnieg za oknem. Jeszcze niedawno powiedziałabym, że podobne sytuacje rozwiązują się prosto: wystarczy powiedzieć prawdę i nie robić niczego głupiego. Prawda nie zawsze miała jeden wygodny kształt. Była też pamięć o Betty, której szczęście prawie popsułam niechcący. Nie chciałam drugi raz stanąć pomiędzy przyjaciółką a chłopakiem. Zwłaszcza że tym razem sama nie wiedziałam, czego chcę.

— Nie zamierzam niczego ukrywać — powiedziałam cicho.

— Wiem. Potrzebuję tylko chwili, dobra?

Skinęłam głową. W tamtym momencie najbardziej bałam się nie tego, że Mark przestanie pisać. Bałam się, że naprawiając jedną samotność, stworzę drugą.

Rozdział piąty

Bluzka na Sylwestra i inne niebezpieczne wymówki

Przez trzy dni przed świętami zachowywałam się jak ktoś, kto próbuje nie dotknąć gorącej patelni, chociaż co chwilę sprawdza, czy nadal parzy. Mark pisał mi rano, pytał, czy przeżyłam chemię, przesyłał zdjęcia z treningu i opowiadał o swojej rodzinie. Odpowiadałam, lecz pilnowałam, żeby wiadomości nie brzmiały zbyt radośnie. To bardzo dziwne zajęcie: kontrolować ilość uśmiechu w słowach.

Z Krisem wymieniliśmy kilka wiadomości. Napisał, że jego tata rozwoził sprzęt do sklepu sportowego w śnieżycy, a Ellie naprawdę utknęła po zajęciach. Przeprosił jeszcze raz za nieobecność. Odpisałam, że rozumiem. Chciałam dodać „szkoda, bo czekałam na ciebie” i przez kilka minut patrzyłam na te słowa. W końcu je skasowałam. Nie dlatego, że były fałszywe. Nie wiedziałam po prostu, co by się stało, gdyby były prawdziwe również dla niego.

Na ostatnim przed świętami spotkaniu naszej paczki Jules przyniósł wielką puszkę pierniczków, które podobno upiekł sam. Maya spróbowała jednego, przeżuła z godnością i zapytała, czy to przypadkiem nie część eksperymentu z wytrzymałości materiałów. Nori wybuchnęła śmiechem po raz pierwszy od naszej rozmowy przy szafkach. Poczułam ulgę tak nagłą, że prawie zaczęłam się śmiać razem z nią.

Po lekcjach zostałyśmy same w bibliotece. Nori przeglądała magazyn z projektami kostiumów. W końcu odłożyła go na kolana.

— Muszę ci coś powiedzieć.

Serce podskoczyło mi do gardła.

— Słucham.

— Mark Vale zaprosił mnie na lodowisko. Ten drugi Mark.

— Wiem, który.

— Świetnie, bo ja już nie. — Uśmiechnęła się krzywo. — Chyba chcę iść.

Przez chwilę patrzyłam na nią w osłupieniu.

— Nori, to cudownie!

— Nie krzycz. W bibliotece są ludzie, którzy jeszcze wierzą, że panuje tu cisza.

Ściszyłam głos.

— Co z Hasselem?

— Nie wiem. Nadal jest przystojny. Nadal mam wrażenie, że jak wchodzi do pokoju, robi się trochę głośniej, nawet jeśli milczy. Vale natomiast pyta, co czytam. Pamięta, że nienawidzę cynamonowego popcornu. Wczoraj przyniósł zwykły, bo zobaczył mnie przed kinem. — Przeczesała palcami włosy. — Czy to dziwne, że ktoś podobał mi się z daleka, ale ktoś inny zaczyna mi się podobać z bliska?

Przypomniałam sobie blond włosy Krisa i śmiech Marka przez telefon.

— Wcale nie dziwne.

Nori popatrzyła na mnie uważnie.

— Jess, nie chcę, żebyś myślała, że masz pytać mnie o zgodę na każdą rozmowę z Hasselem. Po prostu… kiedy zobaczyłam was przy kakao, poczułam się jak idiotka. Jakby coś, o czym marzyłam, zdarzyło się komuś innemu tak łatwo.

— To nie jest takie łatwe.

— Wiem. Przepraszam, że patrzyłam na ciebie jak na przestępczynię.

— Przepraszam, że nie powiedziałam od razu, że on się odzywa.

— Nie przepraszajmy się bez końca, bo zaczniemy brzmieć jak automatyczna sekretarka — stwierdziła. — Chcę tylko jednej rzeczy. Jeśli coś się wydarzy, powiedz mi. Nie chcę dowiadywać się z plotek.

— Obiecuję.

Objęłyśmy się między regałami. Był to uścisk nieco niezgrabny, bo Nori wciąż trzymała magazyn, a ja miałam na ramieniu ogromną torbę z podręcznikami. Niektóre obietnice najlepiej zawiera się w nieidealnej pozycji, bez muzyki i bez świadków.

W Wigilię w naszym domu pachniało pieczonym indykiem, żurawiną i sosną. Rodzina Schnitlau obchodziła święta zgodnie z zasadą, że jeśli ktoś nie przeje się przy stole, oznacza to osobistą porażkę gospodarza. Babcia June przyjechała z dwoma ciastami i opinią o tegorocznych ozdobach sąsiadów. Oliver dostał zestaw do budowania robotów, a ja nowy notes w twardej oprawie, skórzane rękawiczki i bilet na marcowy koncert w Denver. Mama potrafiła wybierać prezenty. Tata potrafił się od nich wzruszyć, a potem tłumaczyć, że coś wpadło mu do oka.

Kris przysłał mi zdjęcie Ellie siedzącej obok choinki w czapce z elfimi uszami. Napisał: „Życzy ci wesołych świąt. Ja też”. Odpowiedziałam ciepło. Ucieszyłam się, choć już trochę inaczej niż wcześniej. Mark z kolei wysłał zdjęcie swojego psa Baxa, który ukradł papierową koronę z talerza. Podpis brzmiał: „W naszej rodzinie władzę przejął nowy król. Żąda kiełbasy i głaskania”.

„Wolałabym jego program wyborczy od większości polityków” — odpisałam.

„Możesz zostać jego doradczynią do spraw matematycznych”.

„Ile płaci?”

„Dwa psie uśmiechy i pełna ochrona przed odkurzaczem”.

„Rozważę”.

Dwa dni po świętach rozmawialiśmy przez telefon niemal trzy godziny. Nie umówiliśmy się na to. Mark zadzwonił po osiemnastej, kiedy leżałam na łóżku z książką, a ja odebrałam z zamiarem szybkiej rozmowy. Najpierw opowiedział, że Bax zjadł kawałek ozdobnej kokardy i musieli sprawdzać, czy nic mu nie jest. Potem rozmowa zeszła na ulubione filmy, porażki na szkolnych przedstawieniach, rodzinne zwyczaje i marzenia.

— Czego najbardziej się boisz? — zapytał nagle.

— Chemii — odpowiedziałam odruchowo.

— Jessica.

— Dobra. — Zastanowiłam się. — Tego, że kogoś zawiodę, nie wiedząc nawet, że na mnie liczył. Boję się też, że kiedyś będę udawać kogoś innego, żeby komuś było ze mną wygodniej.

Po drugiej stronie zaległa cisza. Słyszałam tylko jego oddech i odległe szczeknięcie Baxa.

— Mocne — powiedział w końcu.

— Miało być szczerze.

— Wiem. Ja chyba boję się, że okażę się przeciętny.

— Mark, jesteś jednym z najlepszych sportowców w szkole.

— Właśnie. Co będzie, jeśli przestanę? Co, jeśli któregoś dnia popełnię błąd i ktoś inny będzie lepszy? Ludzie lubią mnie, kiedy wygrywam.

— Nie wszyscy.

— Skąd wiesz?

— Ja poznałam cię, kiedy przegrałeś walkę z kartkówką z historii. Nadal z tobą rozmawiam.

Roześmiał się, a potem westchnął.

— No tak. Ty naprawdę nie przejmujesz się takimi rzeczami.

— Przejmuję się. Martwią mnie inne sprawy. — Usiadłam, owijając się kocem. — Poza tym nie jesteś tabelą wyników. To, że ktoś cię lubi, nie musi zależeć od wyniku meczu.

— Łatwo ci powiedzieć.

— Wcale nie. Po prostu brzmi prawdziwie.

Później mówił o swoim ojcu. Pan Hassel kiedyś grał w ligowej drużynie, lecz kontuzja kolana zakończyła jego karierę. Teraz prowadził sklep ze sprzętem sportowym w Westbridge i kochał syna tak mocno, że nieraz mylił miłość z wymaganiem. Mark opowiadał o treningach rozpoczynanych przed świtem i o tym, jak trudno jest wrócić do domu po przegranej, gdy ktoś pyta od drzwi, co poszło nie tak.

— Co z twoją mamą? — spytałam.

— Stara się go hamować. Pracuje w gabinecie dentystycznym, sama bywa wykończona. Czasem mam wrażenie, że całe nasze mieszkanie rozmawia o siatkówce, nawet kiedy nikt nic nie mówi.

Powiedział to tak spokojnie, że mogłam łatwo przeoczyć smutek w jego głosie. Nie przeoczyłam. Opowiedziałam mu wtedy o swoich obawach przed nową szkołą, o Betty i o tym, jak boleśnie nieraz zderzają się czyjeś uczucia z cudzą niewinnością. Nie użyłam nazwiska Ethana. Mówiłam o tym, jak trudno jest zrobić właściwą rzecz, kiedy nie ma się pełnej wiedzy.

— Zawsze wszystko analizujesz? — zapytał Mark.

— Wyłącznie gdy mam dwie wolne minuty. W pozostałych analizuję trzy razy szybciej.

— Dobrze, że nie jestem równaniem.

— Skąd wiesz?

Śmiał się długo. Była prawie dwudziesta pierwsza, kiedy mama zapukała do drzwi. Za nią pojawił się Oliver i głośno zapytał, czy może zamówić pizzę. Gdy Mark usłyszał jego głos, stwierdził, że proponuje zamienić brata na Baxa. Oliver krzyknął z korytarza, że chce psa tylko jeśli będzie miał kartę płatniczą. Mark powiedział, że musi się zastanowić nad warunkami umowy. Po rozłączeniu zobaczyłam czas trwania rozmowy: 3:07:18.

Wpatrywałam się w cyfry jak w wynik, którego nie umiałam przewidzieć. Trzy godziny. Trzy godziny, w czasie których nie sprawdziłam, czy napisał Kris, nie pomyślałam o tym, czy Mark jest popularny, i ani razu nie próbowałam być bardziej interesująca, niż byłam. Po prostu rozmawiałam. Na marginesie pamiętnika napisałam później: „Kiedy przy kimś zapominasz udawać, być może właśnie wtedy stajesz się najbardziej sobą”.

Następnego dnia Mark zapytał, czy mam plany na sobotę. Miałam. Zamierzałam pojechać do centrum handlowego w Westbridge i znaleźć bluzkę na sylwestrową imprezę u Julesa. W praktyce miałam już trzy bluzki, w których mogłam pójść, ale żadna nie wydawała się odpowiednia do spotkania z Markiem Hasslem. To była informacja niebezpieczna dla mojego rozsądku, więc natychmiast próbowałam ją zignorować.

„Muszę kupić bluzkę na Sylwestra” — napisałam. — „Może pomożesz mi wybrać? Podobno umiesz podejmować decyzje”.

Odpowiedź przyszła po chwili.

„Ja? Z ubraniami? Odważnie. Jasne. Spotkajmy się przy fontannie w Westbridge Mall o 14”.

Dopisał jeszcze: „I spokojnie, będę obiektywny. Jeśli wszystkie są brzydkie, powiem, że wszystkie są piękne”.

— To się nie może dobrze skończyć — oznajmiłam do własnego lustra.

W sobotę przebierałam się trzy razy. Najpierw założyłam czarne jeansy i biały sweter, potem uznałam, że wyglądam jak uczennica przygotowana na egzamin, więc zamieniłam go na zieloną bluzę. Po chwili wróciłam do białego swetra, ponieważ zielona bluza wyglądała jak deklaracja, że nie przywiązuję wagi do ubrań, a przecież od pół godziny robiłam dokładnie coś przeciwnego.

— Idziesz kupować ubrania czy startujesz w wyborach? — spytał Oliver, stojąc w drzwiach.

— Proszę, wyjdź.

— Mama kazała powiedzieć, że za pięć minut jedziemy.

— Dziękuję.

— Masz też pamiętać, że tata posiada łopatę, gdy spotkasz tego Marka.

Odwróciłam się tak gwałtownie, że Oliver uciekł ze śmiechem. Zrobiłam rodzicom wykład o prywatności, który mama zakończyła zdaniem: „Bądź sobą, Jess”. To było znacznie trudniejsze niż „wybierz ładny sweter”.

Mark czekał przy fontannie w ciemnym płaszczu i szarym szaliku. Miał ręce w kieszeniach, a włosy w nieco mniejszym nieładzie niż na treningu. Na mój widok uśmiechnął się tak, że cała moja starannie przygotowana obojętność rozsypała się na kafelkach galerii.

— Hej, matematyczko.

— Hej, ekspert od mody.

— Wiesz, co jest najważniejsze w wyborze bluzki?

— Co?

— Żeby nie była koszulką sportową. Na tym kończy się moja wiedza.

Zaczęliśmy od sklepu, w którym Mark uznał, że połowa wieszaków zawiera ubrania wielkości chusteczki do nosa. Przymierzyłam granatową bluzkę z delikatnymi, srebrnymi nitkami na ramionach, a potem bordową z szerokimi rękawami. Mark próbował zachować profesjonalizm, lecz kiedy pokazałam mu trzecią, błyszczącą niczym dekoracja choinkowa, powiedział:

— Wyglądasz jak nagroda główna w teleturnieju.

— W pozytywnym sensie?

— Takim, że wszyscy będą chcieli wygrać.

Zaczerwieniłam się, a on po chwili dodał:

— Granatowa jest bardziej tobą.

Kupiłam granatową. Nie dlatego, że wybrał ją on. Przymierzając ją, naprawdę poczułam się sobą: trochę elegancką, trochę zwariowaną, gotową na nowy rok, w którym nie zamierzałam zmieniać siebie dla chłopaka. Kupiłam też drobny prezent dla Betty, notes z nutami na okładce, i czekoladę dla Nori. Chciałam spotkać się z nią przed imprezą, porozmawiać na spokojnie o wszystkim, co zaczynało mi się wymykać spod kontroli.

Wyszliśmy z centrum handlowego z papierowymi kubkami gorącej czekolady. Śnieg skrzypiał pod butami, sklepowe witryny świeciły kolorowo, a uliczna orkiestra grała przed wejściem tak głośno, że przechodnie tańczyli pomiędzy ławkami. Mark trzymał moją torbę, mimo że protestowałam.

— Mam dwie ręce — powiedziałam.

— Wiem. Bardzo ładnie nimi gestykulujesz, kiedy próbujesz udowodnić, że nie mam racji.

— Całkiem często.

— Nieznośnie często.

Na zakręcie wpadliśmy niemal prosto na Krisa. Miał na sobie granatową kurtkę drużyny, czapkę zsuniętą na tył głowy i torbę sportową. Szedł z Ellie, rudowłosą dziewczynką o uważnych oczach. Zatrzymał się tak nagle, że jego siostra o mało nie wpadła na plecy brata.

— Jess? Mark? — Wyglądał na autentycznie zdziwionego. — Co wy tu robicie razem?

Przez sekundę w mojej głowie odbyło się zebranie alarmowe. Czy wyglądało to jak randka? Czy Kris pomyśli, że coś przed nim ukrywałam? Czy powinnam tłumaczyć, że kupowałam bluzkę? Czy fakt, że Mark trzyma torbę, oznacza coś, co należałoby wyjaśnić? Niestety żadna z moich myśli nie zdążyła zamienić się w zdanie.

— Pomagałem jej wybrać ubranie na Sylwestra — odpowiedział Mark bez zawahania. — Co robisz tutaj?

— Wożę szanowną księżniczkę po sklepach — odparł Kris, wskazując siostrę. — Chce butów, których nie ma nigdzie.

— Szukasz nie tam, gdzie trzeba — oznajmiła Ellie. — Cześć. Jestem Ellie.

— Jessica. Miło cię poznać.

— Ty jesteś tą Jessiką od matematyki? — zapytała natychmiast.

Kris jęknął.

— Ellie!

— No co? Sam mówiłeś, że fajnie się z nią rozmawia.

Roześmiałam się. Kris spojrzał najpierw na mnie, potem na Marka, po czym na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

— Stary, nie wiedziałem, że wy się tak dobrze znacie! — Uderzył Marka otwartą dłonią w ramię. — Jess jest świetna. Uważaj jednak, bo potrafi cię rozłożyć na czynniki pierwsze za jedno głupie zdanie.

— Już mnie kilka razy zniszczyła — odpowiedział Mark. — Powoli odbudowuję pewność siebie.

— To cud, że jeszcze oddychasz. — Kris puścił do mnie oko. — Do zobaczenia na imprezie?

— Jasne.

Ellie machnęła mi na pożegnanie, a Kris objął ją ramieniem i poprowadził w stronę kolejnego sklepu. Nie wyglądał na zazdrosnego. Wyglądał na szczerze zadowolonego, że dwoje znajomych dobrze się dogaduje. Stałam chwilę, czując jednocześnie ulgę i ukłucie czegoś, czego nie chciałam nazywać rozczarowaniem.