Bezpłatny fragment - Martwy Szlif

Rozdział 1

Rondysta

Kieliszek szampana Krug Grande Cuvée w saloniku VIP dla pierwszej klasy na lotnisku w Dubaju jest, kurwa, minimalnie za ciepły.

To niedopuszczalne, ale uśmiecham się szeroko do hostessy, rzucając błyskotliwy żart o tym, że klimatyzacja chyba przegrywa z pustynią. Dziewczyna rumieni się, nerwowo poprawiając jedwabną apaszkę linii Emirates, i natychmiast biegnie po nową butelkę. Uśmiecham się dalej, dopóki nie znika za drzwiami strefy barowej. Potem moja twarz zastyga, wracając do naturalnego, martwego wyrazu. Wszyscy mnie tu uwielbiają. Te tępe, uległe lalki i ci nadziani, łysiejący kretyni w garniturach. Kochają mnie, bo wyglądam jak jeden z nich. Wyglądam na pieniądze.

Mam na sobie luźną, kaszmirową marynarkę Loro Piany w kolorze spalonej słońcem ziemi, biały T-shirt z egipskiej bawełny od Sunspel i lniane spodnie Brunello Cucinelli, które opierają się na wsuwanych mokasynach od Loro. Mój bagaż podręczny to aluminiowa Rimowa Classic, wewnątrz której leży zegarek warty więcej niż dom rodzinny tej hostessy. Torba, w której go trzymam, jebie zamszem, nowością i delikatnie — co wyczuwam tylko ja — wonią wybielacza chlorowego.

Pachnę Tom Ford Oud Wood. Ten ciężki, drzewny smród doskonale maskuje metaliczny aromat krwi, który jakimś cudem zawsze wżera się w pory mojej skóry, bez względu na to, ile, kurwa, razy szoruję się rano szczotką z twardego włosia.

Z głośników leci bezpłciowy, rozwodniony smooth jazz. Jakieś popłuczyny po Milesie Davisie, wykastrowane z całej duszy i bólu, zredukowane do papki wkurwiającej ucho w rytmie 4/4. Na ścianie naprzeciwko wisi obrzydliwie banalny sitodruk, tania imitacja Warhola, idealnie pasująca do tego miejsca. Wszystko tutaj jest imitacją. Wszyscy ci skurwiele wokół mnie to wyroby czekoladopodobne obleczone w drogie materiały.

Nazywam się Julian Von Brandt. Mam trzydzieści lat. I nienawidzę każdego jebanego oddechu tych ludzi.

Wciągam w płuca schłodzone freonem powietrze, opierając kark o skórzany fotel. Z chęcią zagadałbym do faceta siedzącego naprzeciwko — spoconego knura w garniturze od Brioni, który stuka w klawiaturę najnowszego Maca — żeby popisać się przed nim wiedzą o impresjonizmie lub najnowszych trendach z Art Basel, ale wciąż jestem na delikatnym, adrenalinowym haju po wczorajszym wieczorze.

Uśmiecham się do własnych myśli, upijając łyk szampana, który wreszcie ma odpowiednią temperaturę. Bąbelki drażnią język, są ostre jak rozbite szkło. Przypominam sobie wczorajszego wiceprezesa funduszu inwestycyjnego z Mariny. Miał na imię Richard. Rzucał się jak zarzynana świnia, kiedy związałem go kablem od jego własnego, absurdalnie drogiego systemu audio Bang & Olufsen. Płakał i rzygał na swój biały, perski dywan, zanim podał mi kod awaryjny do biometrycznego sejfu ukrytego za jebanym, kiczowatym obrazem Damiena Hirsta.

Osiem nieoprawionych, dwukaratowych różowych diamentów z kopalni Argyle. Trzy sztaby złota próby 999. I ten ohydny, wysadzany brylantami Audemars Piguet, którego kopertę i tak niedługo potraktuję palnikiem w moim warsztacie. Kamienie wyłuskam, a resztę stopię w bezkształtną bryłę czystego kapitału. Złoto nie ma pamięci. Złoto nigdy nie ocenia.

Czekałem, aż zamek sejfu cicho piknie, słuchając, jak Richard dławi się własnymi smarkami. Wyglądał żałośnie. Ci wszyscy panowie wszechświata zawsze kończą tak samo, kiedy przystawisz im ceramiczny nóż kuchenny do tętnicy udowej. Kiedy ciąłem, puściłem na tym jego zajebistym sprzęcie Requiem d-moll Mozarta. Akurat weszło „Dies Irae”, gdy fontanna gorącej, lepkiej krwi uderzyła we fronty głośników. To był w końcu jakiś autentyczny, niewyreżyserowany moment w jego zasranym, plastikowym życiu.

— Czy leci pan do Genewy, panie Von Brandt? — pyta urocza hostessa, stając przy moim fotelu. Wyrywa mnie z tego pięknego wspomnienia.

— Tak, kochana — odpowiadam, a na moją twarz natychmiast wraca ten wyuczony, nieskazitelny uśmiech złotego chłopca. Puszczam do niej oczko. — Czeka tam na mnie bardzo ważna kolekcja sztuki do wyceny.

Lot rejsowy EK89 do Genewy. Prywatna kabina w pierwszej klasie śmierdzi ozonem, skórzaną tapicerką i delikatną, kwiatową nutą płynu do mycia rąk Bvlgari, który wtarłem w dłonie dziesięć minut temu w lotniskowej toalecie. Monotonny szum silników General Electric GE90 wibruje mi w klatce piersiowej. To dźwięk luksusu. Dźwięk całkowitej izolacji od plebsu, który tłoczy się w klasie ekonomicznej trzydzieści metrów za moimi plecami.

Biorę z dębowego stolika gorący ręcznik podany przez szefa pokładu. Przykładam go do twarzy, pozwalając, żeby para z otwartych porów uwolniła resztki napięcia z karku. Zamieniam się w płyn. Jestem uosobieniem sukcesu.

A jednak, pod zamkniętymi powiekami, zamiast aksamitnej ciemności, znowu widzę błoto.

Zimną, lepką ziemię w okolicach Trewiru. Rok 2009. W nozdrza nagle uderza mnie zapach mokrej gliny, rdzy i miedzianego odoru krwi mojej matki, który na zawsze wymieszał się z zapachem spalin ze starej koparki. Miałem piętnaście lat. Pamiętam ciężar tamtej rzymskiej, złotej maski kawaleryjskiej z pierwszego wieku i garści lśniących aureusów, które ojciec trzymał w brudnych dłoniach, zanim padł pierwszy strzał. Śmialiśmy się. Przez ułamek sekundy myśleliśmy, że wygraliśmy życie. Nie wiedzieliśmy, że ta maska miała już właściciela. Kogoś z bardzo daleka, z chorym apetytem i wystarczająco głębokimi kieszeniami, żeby zlikwidować naszą czwórkę bez mrugnięcia okiem.

Ręcznik na mojej twarzy nagle wydaje się dusić. Zdejmuję go gwałtownie, łapiąc płytki oddech. Złota obwódka kieliszka do szampana na moim stoliku odbija ostre światło lampki do czytania.

Uspokój się. Oddychaj, kurwa. Jesteś Julian Von Brandt.

Sięgam do kieszeni marynarki i opuszkami palców dotykam gładkiej, chłodnej krawędzi diamentu z kolekcji Richarda. Jego krew to tylko kolejny krok. Jeszcze kilku takich jak on, jeszcze trochę upłynnionego kapitału, a w końcu będę miał wystarczająco dużo zasobów, żeby dobrać się do głowy tego węża. Klausa Stahla. Zdejmę jego skórę bardzo, bardzo powoli. Wciskam przycisk wzywający obsługę. Potrzebuję więcej szampana. I może jakiegoś lekkiego środka nasennego, zanim ten ból głowy rozpieprzy mi czaszkę.

Genewa nie wita cię. Genewa po prostu akceptuje twoją obecność, o ile masz wystarczający limit na karcie.

Mój warsztat mieści się w dystrykcie przemysłowym w Meyrin, na północny zachód od miasta, daleko od butików przy Rue du Rhône. Z zewnątrz wygląda jak opuszczony garaż dystrybutora części samochodowych. Wewnątrz to forteca, wyłożona pianką wygłuszającą i z wentylacją przemysłową, która z łatwością wyssałaby z pomieszczenia powietrze nasycone gazem łzawiącym.

Zrzucam marynarkę Loro Piany na metalowe krzesło. Kosztowała cztery i pół tysiąca euro, ale teraz mam to w dupie. Zdejmuję mokasyny, wciskam stopy w ciężkie, robocze buciory ze stalowym noskiem i zakładam gruby, skórzany fartuch. Śmierdzi przepoconym rzemiosłem, topnikiem i chemią — zapachami z mojej starej szkoły jubilerskiej w Pforzheim. Jedynego miejsca, gdzie kiedykolwiek uczyłem się czegoś z sensem, szykując się na tę właśnie chwilę.

Kładę zegarek Richarda — tego wysadzanego diamentami Audemars Piguet Royal Oak — na ognioodpornym kowadle. Patrzę na to gówno przez chwilę. Mechanizm tourbillon cicho tyka, uosobienie dwustu lat inżynierii i szwajcarskiej precyzji, stworzone tylko po to, by jakiś nadęty fiut w Dubaju mógł chwalić się przed innymi fiutami, że stać go na sprawdzenie, która jest godzina za ćwierć miliona dolarów.

Sięgam po precyzyjne dłuto i młotek. Kilka szybkich, bezlitosnych uderzeń i szafirowe szkło pęka z satysfakcjonującym, cichym chrupnięciem. Wyłuskuję tarczę i pęsetą podważam zakucia diamentów na bezelu. Wrzucam je do małego słoiczka z płynem czyszczącym. Z każdym kolejnym diamentem lądującym w szkle czuję rosnące podniecenie. Odzieram to dzieło sztuki z godności. Sprowadzam je do surowców. Wyjmuję z koperty mechanizm i wrzucam go do wiadra z odpadami — stal i mosiądz w stopie to zanieczyszczenie, którego Levon by mi nie darował.

Odpalam palnik acetylenowo-tlenowy. Jaskrawoniebieski płomień z sykiem tnie powietrze. Naciągam gogle spawalnicze.

Koperta, z resztkami skórzanego paska, trafia do grafitowego tygla. Dodaję odrobinę boraksu jako topnika. Zbliżam płomień do osiemnastokaratowego różowego złota. Na początku metal tylko się poci. Potem zmienia kolor — z różowego w gniewną, pulsującą czerwień, aż w końcu poddaje się i zapada w sobie, tworząc płynną, lśniącą kałużę. Smród palonych resztek skórzanego paska, smarów i gumowych uszczelek gryzie mnie w nozdrza. Uwielbiam to. To zapach zniszczonej iluzji.

Przelewam rozgrzane do tysiąca stu stopni złoto do żeliwnej wlewnicy. Skwierczy cicho, stygnąc w formę surowej, bezkształtnej sztabki. Żadnych grawerunków. Żadnych numerów seryjnych. Żadnego snobizmu. Tylko czysty, pierwotny pieniądz.

Zdejmuję gogle i przecieram spocone czoło przedramieniem. Odbicie mojej twarzy w pociemniałym lustrze nad zlewem jest dalekie od Juliana Von Brandta. Oczy są puste, a szczęka zaciśnięta tak mocno, że czuję ból w skroniach.

Levon przyjmuje w nieoznakowanym biurze na tyłach starej kamienicy przy Rue de la Corraterie. Jest Ormianinem, ma około siedemdziesiątki, brakuje mu połowy wskazującego palca u lewej dłoni i śmierdzi, jakby sypiał w humidorze pełnym cygar Cohiba. Skupuje metale. Bez pytań, bez papierów. To stary, cyniczny skurwiel. Jedyny rodzaj człowieka, któremu ufam w tej branży.

Rzucam na jego stalowy stół ciężką, płócienną torbę. Trzy surowe, odlane przeze mnie sztabki i jedna bezkształtna bryła, która jeszcze rano była zegarkiem, uderzają o blat z głuchym, satysfakcjonującym łoskotem.

Levon nie mruga. Przecina płótno nożykiem introligatorskim, wyciąga jedną ze sztab i precyzyjnym ruchem upuszcza na nią kroplę kwasu probierczego.

— Czyste, przetopione. Część to dwadzieścia cztery karaty, reszta osiemnaście — mruczy pod nosem, a jego głos przypomina tarcie papieru ściernego o żwir. — Tracisz na marży za brak certyfikatów i stempli mennicy. Wiesz o tym, chłopcze?

— Wiem — odpowiadam chłodno. — Nie obchodzi mnie marża. Obchodzi mnie płynność. Trzysta tysięcy we frankach szwajcarskich i reszta w Monero na mój prywatny portfel.

Złoto to jednak tylko fundament. Prawdziwa finezja tkwi w kamieniach, a te wymagają zupełnie innego specjalisty.

Godzinę później siedzę w klimatyzowanym, dyskretnym biurze na najwyższym piętrze szklanego biurowca niedaleko Rue du Rhône. Ezra to stary, ortodoksyjny Żyd, o chłodnym, wiecznie oceniającym spojrzeniu. Gabinet pachnie starym papierem, mocną herbatą i luksusem tak cichym, że potrafią go usłyszeć tylko wtajemniczeni.

Rzucam na jego wyściełaną czarnym aksamitem tacę zamszowy woreczek. Różowe diamenty z Dubaju rozsypują się z cichym, szklanym grzechotem.

Ezra nic nie mówi. Zakłada lupę zegarmistrzowską na prawe oko i włącza punktową lampę LED o barwie światła dziennego, której zimne światło natychmiast wyciąga z kamieni ten obłędny, krwawy odcień.

— Szlif łezkowy. Argyle — mówi cicho, obracając jeden z kamieni stalową pęsetą. — Mają laserowe grawerunki na rondystach. Numerowane. Będę musiał je przeszlifować, stracą na masie jakieś dziesięć, może dwanaście procent.

— Zrób to, co musisz — odpowiadam, odstawiając filiżankę na spodek z delikatnej porcelany od Rosenthala. — Czterysta tysięcy w krypto do końca dnia. Zależy mi na czasie.

Ezra podnosi wzrok znad lupy. Jego ciemne oczy wwiercają się w moją twarz.

— Te kamienie wczoraj zdobiły szyję kogoś ważnego, prawda?

— Obawiam się, Ezra, że zdobiły jedynie ukryty sejf jakiegoś idioty, który myślał, że w ten sposób ucieknie przed inflacją. — Uśmiecham się do niego, błyskając białymi zębami. — Mniej pytań, szybszy transfer. Obaj mamy napięte grafiki.

Stary jubiler prycha cicho, ale odkłada pęsetę. Zna zasady. W tym biznesie pytania to najdroższa waluta, a on jest zbyt skąpy, by nią szastać. Zresztą, uwielbia moje zlecenia. Przynoszę mu łupy wyselekcjonowane z takim samym smakiem, z jakim dobieram garnitury od Charveta.

Pociąg SBB pierwszej klasy relacji Genewa–Zurych sunie gładko wzdłuż jeziora. Mam na sobie granatowy garnitur w delikatną, grafitową kratę od Brioni i jedwabną koszulę. Na nadgarstku zapiąłem ascetycznego A. Lange & Söhne Saxonia. Wyglądam jak bankier inwestycyjny, który spędza weekend w swoim domku w St. Moritz. Nikt nie zwraca na mnie uwagi, a jeśli już, to z odpowiednią dozą zazdrości i respektu.

Przez szybę oglądam rozmywające się w deszczu krajobrazy. Szwajcaria jest sterylna. Idealnie czysta, nudna i martwa w środku. Przypomina mi kobiety, którymi czasami muszę się zadowalać.

Kobiety… To dla mnie narzędzia. Otwierają drzwi do zamkniętych kręgów, dostarczają informacji w sypialni, kiedy upojone drogim winem tracą czujność. A czasami, kiedy ciśnienie uderza mi do głowy z taką siłą, że mam ochotę zedrzeć sobie twarz z czaszki… Czasami są dla mnie wentylem bezpieczeństwa.

Moje palce odruchowo zaciskają się na skórzanym oparciu fotela. Przypominam sobie dziedziczkę imperium kosmetycznego w Mediolanie, miesiąc temu. Splotłem jej własną apaszkę od Hermèsa wokół jej bladej, idealnej szyi. Szarpała się w tych jedwabnych prześcieradłach, a jej idealnie zrobione usta łapały powietrze, którego już tam nie było. To nie był mój cel operacyjny. Zrobiłem to, bo byłem głodny. Zabicie jej, zobaczenie, jak uchodzi z niej życie, które uważała za nietykalne, wyciszyło szum w mojej głowie. Na chwilę. Tylko bogaci krwawią w ten specyficzny, słodki sposób.

Zrzucam z siebie to wspomnienie. Misja. Muszę się skupić na misji.

Otwieram na iPadzie zaszyfrowany plik. Na ekranie pojawia się zdjęcie mężczyzny koło trzydziestki, w okularach w grubej, szylkretowej oprawce, ubranego z irytującą, hipsterską nonszalancją.

Felix Dorn. Człowiek, który kupuje sztukę i antyki dla Klausa Stahla. Główny pełnomocnik aukcyjny mojego wroga, jego wyrafinowane „oczy i uszy” na najważniejszych aukcjach w Europie. Dorn operuje w Zurychu. Dzisiaj wieczorem w domu aukcyjnym Koller będzie licytował coś, co Stahl podobno musi mieć za wszelką cenę.

Uśmiecham się do swojego odbicia w przyciemnianej szybie pociągu. Dziś wieczorem, Felix, wylicytujesz dla niego coś zupełnie innego. Własną śmierć.

Rozdział 2

Szkarłupień

Dom Aukcyjny Koller w Zurychu śmierdzi starą fortuną, naftaliną zmieszaną z woskiem pszczelim i zapachem potu ukrywanego pod litrami Chanel No. 5. Tłum to zbiór zepsutych do szpiku kości, zasuszonych mumii oraz młodych wilczków technologii, którzy próbują kupić sobie trochę kultury, przepłacając za martwe przedmioty. Pozycja numer czterdzieści dwa. Przedmiot pożądania Stahla. Kiedy odsłaniają to na scenie, autentycznie czuję, jak żółć podchodzi mi do gardła. To rzeźba. Odlany w żywicy i pokryty grubą warstwą różowego złota dwumetrowy buldog francuski, srający brylantami i rubinami na podstawkę z białego marmuru. Dzieło jakiegoś zdegenerowanego artysty-⁠celebryty, który nazwał to „Konsumpcja Imperialna”. To kwintesencja obrzydliwego kiczu. To gówno nie ma absolutnie żadnej wartości historycznej ani artystycznej, jest tylko pomnikiem inflacji ego. Fakt, że Klaus Stahl zlecił Felixowi kupienie tego z chirurgiczną precyzją, dowodzi tylko, że za miliardy nie da się kupić, kurwa, nawet krztyny gustu.

Felix siedzi dwa rzędy przede mną. Ma na sobie marynarkę od Toma Forda, o rozmiar za ciasną, przez co wygląda jak wypchana kiełbasa, a na jego kolanie spoczywa dłoń jakiejś chudej, obrzydliwie pięknej modelki, wyciągniętej wprost z wybiegów Mediolanu. Prawdopodobnie nie zna nawet jej imienia. Pachnie od nich kokainą z pierwszego tłoczenia i rozpustą, na którą wydają nie swoje pieniądze.

Aukcjoner, łysiejący Brytyjczyk w okularach na czubku nosa, podnosi młotek.

— Trzy miliony franków szwajcarskich po raz pierwszy…

Felix uśmiecha się półgębkiem do swojej zabawki, pewny zwycięstwa. Podnoszę swoją numerowaną paletkę. Uśmiecham się szeroko, uroczo.

— Trzy i pół miliona — rzucam głośno, beztrosko, a mój głos niesie się po sali jak wystrzał.

Felix sztywnieje. Odwraca się i mierzy mnie wzrokiem. Odpowiadam mu spojrzeniem znudzonym, ale pełnym wyższości. Tym samym spojrzeniem, jakim arystokracja patrzy na chłopów.

— Cztery miliony! — szczeka Felix.

Żyła pulsuje mu na czole. Zależy mu. Stahl kazał mu to kupić.

— Cztery i pół — odpowiadam gładko, poprawiając mankiet koszuli.

Przez kolejne trzy minuty podbijam stawkę z sadystyczną przyjemnością, pompując cenę do granic absurdu. Wkurwiam go tak bardzo, że jego dziewczyna zaczyna nerwowo obgryzać paznokcie. Odpuszczam mu przy siedmiu milionach franków. Z opłatą domu aukcyjnego zapłaci ponad osiem. Kiedy młotek opada, Felix wygląda, jakby miał dostać zawału. Cztery miliony z tego to pieniądze, które wyrzucił w błoto tylko po to, żeby mi dorównać. Pieniądze Stahla.

Aukcja się kończy. Bawię się doskonale. Podchodzę do nich w foyer. W ręku trzymam dwa kryształowe flety z Dom Pérignon rocznik 2012, przechwytując je od kelnera szybciej, niż Felix zdążyłby w ogóle pstryknąć palcami. Prezentuję mój najbardziej rozbrajający, ekstrawertyczny uśmiech, gdy staję tuż przed nim, niemal wchodząc w jego przestrzeń osobistą.

— Kosztowałem twojego szefa sporo pieniędzy, prawda? — rzucam, kompletnie ignorując Felixa na ułamek sekundy i podając jeden z kieliszków jego dziewczynie. Ma na imię Ines. Wiem to, bo słyszałem, jak jeden z asystentów z domu aukcyjnego witał ją przy wejściu. Ines mruga swoimi doczepianymi rzęsami i patrzy na mnie z zachwytem, natychmiast kupując moją fasadę nonszalanckiego miliardera. Jej jedwabna sukienka od Saint Laurent delikatnie szeleści, gdy odbiera ode mnie szkło.

Felix prycha, odzyskując głos po wdechu pełnym oburzenia. Próbuje mnie zbyć, ale jego ego krwawi.

— Stahl dostaje to, czego chce — mówi przez zaciśnięte zęby, stając odrobinę na palcach, by wydawać się wyższym. Jest żałosny.

— Oczywiście. Choć to ty musiałeś się pocić, podbijając stawkę jak jakiś zdesperowany nuworysz — odpowiadam miękko, upijając łyk szampana. — Mam tylko nadzieję, Felix, że Klaus nie odliczy sobie tej drobnej różnicy z twojej prowizji. Byłaby szkoda, gdyby zabrakło ci na te garnitury. Kto ci to szyje? Tom Ford z wieszaka?

Widzę, jak mięśnie na jego szczęce drgają. Uderzam w jego słabe punkty. Sypię anegdotami o aukcjach w Sotheby’s, o moich prywatnych kolekcjach w Singapurze. Ignoruję go na tyle, by czuł się jak tło w swoim własnym życiu. Uwodzę Ines w tak otwarty sposób — chwaląc jej bransoletę od Cartiera i zapach Baccarat Rouge — że Felix po prostu nie ma wyjścia. Zostaje zepchnięty do roli beta-samca w ułamku minuty. Widzę, że w jego kieszeni wibruje telefon. Prawdopodobnie jego diler albo sam Stahl z pretensjami.

Przenosimy się do baru w hotelu Baur au Lac. Płacę rachunek za pierwszą kolejkę Negroni z czarnym truflowym ginem, zostawiając astronomiczny napiwek. Felix poci się coraz bardziej. Kokaina z wolna przestaje działać, a moja dominacja sprawia, że musi odzyskać kontrolę.

— Mój kierowca czeka — rzucam, sprawdzając dyskretnie swojego A. Lange & Söhne. — Ines wspominała, że nie próbowaliście jeszcze Macallana 1940. Mam butelkę u siebie w apartamencie…

Felix połyka haczyk natychmiast. Nie może znieść myśli, że wsiądą do mojego samochodu i to ja będę gospodarzem.

— Bzdura. Zatrzymaliśmy się w Dolder Grand — przerywa mi szybko, podnosząc dłoń. Oczy błyszczą mu od toksycznej dumy. — Mam tam jedną z najlepszych rezerwacji. Mam tam człowieka, który dowozi mi peruwiański śnieg pod same drzwi. Pokażę ci, jak piją prawdziwi gracze, Von Brandt.

Godzinę później docieramy pod drzwi The Dolder Grand. Felix w taksówce próbował objąć Ines, ale jej wzrok cały czas błądził po moich spinkach do mankietów i linii mojej szczęki. Jesteśmy w jego apartamencie.

Pokój numer 402. Kosztuje więcej za noc, niż wynosi miesięczna pensja chirurga na oddziale ratunkowym. Podłogi z czarnego dębu, widok na Jezioro Zuryskie i centralny punkt salonu: potężne, wbudowane w ścianę akwarium morskie, oświetlone głębokim błękitem ledów. Pływają w nim rzadkie ustniczki i skrzydlice, a dno porastają żywe koralowce. Właściciele Dolder najwyraźniej uznają, że bogaci ludzie potrzebują patrzeć na uwięzione istoty, żeby poczuć się wolnymi.

Ines jest bezużyteczna. Mój szarmancki uśmiech i dwie pełne dawki zolpidemu w płynie, które dyskretnie wpsikałem z atomizera do jej szklanki, podczas gdy Felix szukał lodu, posłały ją w objęcia głębokiego snu. Leży na łóżku king-⁠size w sypialni, rozrzucona na pościeli z egipskiej bawełny jak uszkodzony manekin od Saint Laurent, oddychając płytko i równo.

Jesteśmy sami.

Felix stoi przy szklanym stole, nachylony nad wysypaną na blat równą ścieżką kokainy, którą wciąga przez zwinięty banknot stufrankowy. Jest spocony i wulgarny. Cofa się, pociągając nosem.

— Pojebany z ciebie gość, Von Brandt — mówi zachrypniętym głosem, odrzucając głowę do tyłu. — Zapłaciłem osiem baniek za jebanego metalowego psa, ale ty i tak pijesz mojego szampana. Wiesz, dla kogo ja pracuję.

— Dla martwego człowieka — mówię łagodnie. Odwracam się od akwarium. Moja twarz traci całe światło, całą ekspresję, ten cały lepki, czarujący syf, którym karmiłem go od trzech godzin. Felix nawet nie zdąży wyartykułować zaskoczenia.

Mój ruch jest tak płynny i szybki, że dla niego musi to wyglądać jak przeskok klatki w filmie. Chwytam go za kark lewą dłonią — mocno, celując kciukiem i palcem wskazującym prosto w splot nerwowy przy kręgach szyjnych — a prawą uderzam otwartą dłonią w jego żuchwę, pchając z całej siły w dół.

Rozlega się paskudny, chrupiący dźwięk. Twarz Felixa zderza się z powierzchnią szklanego stołu z potężnym impetem. Szkło nie pęka — jest hartowane, obrzydliwie drogie — ale nos Felixa tak. Rozkwasza się, zostawiając na gładkiej powierzchni krwawy, asymetryczny ślad obok resztek kokainy. Felix charczy. Próbuje krzyczeć, ale mój ucisk na jego karku i szkło, w które wciskam mu twarz, dławią dźwięk do postaci mokrego bulgotu. Jego źrenice są rozszerzone do granic możliwości. Ból i szok paraliżują jego nędzne, wiotkie ciało. Szarpie się słabo.

Obracam go na plecy, przyciskając kolanem jego klatkę piersiową. Ciężar mojego ciała zgniata mu żebra, uniemożliwiając wzięcie pełnego oddechu. Uśmiecham się do niego. To nie jest uśmiech Von Brandta. To uśmiech chłopca z błota w Trewirze.

— Podziwiałem przed chwilą faunę w tym absurdalnym zbiorniku, Felix — mówię szeptem, patrząc w jego zaszczute, łzawiące oczy. W prawej dłoni trzymam ciężkie, srebrne szczypce do lodu z logo hotelu, które wyjąłem z wiaderka na lód, stojącego na szklanym stole.

Marynarkę od Brioni zdjąłem już przy wejściu i odłożyłem na fotel, by nie poplamić jej w trakcie procesu. Wlokę go po dywanie pod samo akwarium i znów wgniatam kolanem w podłogę, więc teraz wystarczy, że wyciągnę rękę. Uchylona klapa serwisowa zbiornika jest dokładnie na wysokości moich palców. Zanurzam srebro w słonej, ciepłej wodzie, bacznie obserwując dno.

Znajduję go. Diadema setosum. Jeżowiec diademowy. Piękny, starożytny organizm. Czarny, wapienny pancerz średnicy pięciu centymetrów i kolce, które u tego gatunku sięgają kilkunastu. Cienkie jak igły, puste w środku, niesamowicie kruche, pokryte nabłonkiem z łagodnym jadem. Łagodnym — to słowo jest tu kluczowe. Diadema nie zabija ludzi toksyną. Zabija ich geometrią.

Zaciskam szczypce na centralnej części korpusu i wyciągam jeżowca z wody. Morska woda kapie na drogi dywan. Ciemne, lśniące kolce obracają się w stawach u podstawy, celując w cień mojej dłoni — ten gatunek reaguje na zmianę światła szybciej, niż Felix zareagował dziś na cokolwiek. Z pancerza ścieka słona woda, kapiąc mu na koszulę.

Felix patrzy na to, co trzymam nad nim. W jego spojrzeniu rodzi się wreszcie ten cudowny, nieskazitelny terror. Prawdziwe emocje. Zaczyna wierzgać, charcząc o litość, której obaj wiemy, że nie dostanie.

— Ciekawostka biologiczna, Felix — mruczę, łapiąc go lewą dłonią za żuchwę. Palcami siłą wbijam się między jego zęby. Próbuje mnie ugryźć, więc wciskam kciuk za dolne trzonowce i szarpię brodę w dół, dalej, niż pozwalają więzadła. Kłykcie żuchwy przeskakują przed guzki stawowe z głuchym trzaskiem. Jego usta zostają otwarte, szeroko i asymetrycznie, zablokowane w niemym wyciu — zwichniętej żuchwy nie da się zamknąć, nawet gdyby bardzo chciał. — Każdy kolec jeżowca to pojedynczy kryształ kalcytu z domieszką magnezu. Są niezwykle ostre, ale bardzo kruche. Na twardym szkliwie by się ułamały. Ale na szczęście ludzka jama ustna to istne mokradła miękkiej tkanki.

Patrzę w jego puste, przerażone oczy. Z kącika jego ust ścieka gęsta od krwi ślina.

— Pozdrów Stahla.

Wpycham czarnego jeżowca, wciąż poruszającego kolcami, prosto w otwarte usta Felixa. Robię to powoli, metodycznie. Felix próbuje wypluć szkarłupnia, ale jego żuchwa wisi bezwładnie. Słyszę ohydny, wilgotny dźwięk, kiedy dziesiątki długich igieł omijają zęby i ze ślizgiem wbijają się w wewnętrzną stronę jego policzków. Śluzówka nie stawia im żadnego oporu. Igły przebijają dziąsła u samej podstawy, sięgając aż do okostnej.

Felix wydaje z siebie zdławiony, nieludzki skrzek. Ostre jak igły kolce łamią się pod naciskiem, zostawiając w tkankach dziesiątki czarnych odłamków. Część przebija jego język na wylot, przygważdżając go do dna jamy ustnej. Pancerz jeżowca ląduje w tylnej części gardła.

Popycham mocniej. Zgniatam wapienną skorupę szczypcami tuż za łukiem podniebiennym. Pancerz pęka z chrupotem miażdżonej skorupki jajka.

Dwa najdłuższe kolce, ponad dziesięciocentymetrowe, wbijają się prosto w jego miękkie podniebienie. Czuję lekki opór włóknistego rozcięgna, po czym igły wchodzą głębiej i wychodzą do nosogardła. Jeden kolec przebija policzek na wylot i wystaje na zewnątrz jak czarna drzazga, pokryta jaskrawą krwią.

Fioletowoczarny barwnik z połamanych kolców miesza się ze śliną i krwią Felixa. Jad robi swoje — śluzówka wokół każdego odłamka puchnie i czerwienieje w oczach — ale to tylko dekoracja. Jad Diademy parzy, nie zabija. Obserwuję z medyczną fascynacją to, co zabija naprawdę: zgnieciony pancerz zaklinowany w krtaniowej części gardła, dokładnie nad wejściem do krtani, i krew z przebitego podniebienia spływającą prosto do tchawicy. Zwichnięta żuchwa nie pozwala mu niczego odkrztusić. Obturacja dróg oddechowych ciałem obcym. Podręcznikowa.

Jego organizm dusi się z powodu braku tlenu i dławi własną krwią wymieszaną ze słoną wodą z akwarium. Konwulsje wykręcają jego ciało w nienaturalne, spastyczne łuki. Pięty Felixa uderzają o dębową podłogę. Mięśnie brzucha kurczą się w rozpaczliwych próbach zaczerpnięcia powietrza. Przez chwilę przypomina zmutowaną rybę wyrzuconą na brzeg, z tą różnicą, że z jego potwornie spuchniętej twarzy wystają czarne rogi martwego jeżowca.

Trwa to około trzech, może czterech minut. Cztery minuty, w trakcie których drobne naczynia w jego spojówkach pękają jedno po drugim, obsypując białkówki gęstymi, karmazynowymi wybroczynami. Kapituluje powoli, poddając się asfiksji i niedotlenieniu mózgu.

Kiedy ostatecznie wiotczeje, a jego spojrzenie staje się puste, martwe i skierowane gdzieś w kryształowy żyrandol pod sufitem, powoli wstaję. Wycieram obryzganą krwią lewą dłoń o jego spodnie od garnituru.

Oglądam w milczeniu swoje dzieło. Zapach jodu, solanki i rozprutych wnętrzności szkarłupnia niesamowicie ostro rezonuje z metalicznym zapachem świeżej krwi. Z ust Felixa wystaje pęknięta, ociekająca śluzem czarna skorupa. Obraz jest poetycki. Obraz jest idealny. Pochylam się, wsuwając dłoń do wewnętrznej kieszeni jego marynarki. Wyciągam zabezpieczony biometrycznie telefon. Łapię prawą, wciąż ciepłą dłoń Felixa i przykładam jego kciuk do czytnika. Ekran odblokowuje się z cichym, posłusznym piknięciem. Wchodzę w ustawienia i wyłączam automatyczną blokadę ekranu. Szyfrowany klient pocztowy żąda osobnego hasła — to zostawiam na później. Wsuwam telefon do torby Faradaya, a torbę do własnej kieszeni. Od tej chwili żadna stacja bazowa nie wie, dokąd jedzie. Zobaczę, za czym biegał piesek Stahla, gdy tylko znajdę się u siebie.

Zakładam swoją marynarkę od Brioni, poprawiam przed lustrem krawat. Nie wyglądam już jak człowiek. Wyglądam, kurwa, doskonale.

Rozdział 3

Ciało obce

Mój warsztat w Meyrin śmierdzi ozonem, przepaloną żywicą i resztkami adrenaliny, które wypociłem w pociągu. Szwajcarski świt ledwie zaznacza się za grubymi szybami ze zbrojonego szkła, rzucając blade, trupie światło na betonową podłogę.

Rozbieram się do naga.

Z każdym zdejmowanym elementem garderoby — marynarką od Brioni, jedwabną koszulą przyklejoną do wilgotnych pleców, paskiem z cielęcej skóry — zrzucam z siebie Juliana Von Brandta. Skóra na moich dłoniach wciąż pamięta śluz jeżowca i potworny, miękki opór zapadającego się podniebienia Felixa. Mięśnie karku boleśnie mi się napinają. Potrzebuję resetu.

Nago, z resztkami zaschniętej cudzej krwi pod paznokciem kciuka, podchodzę do ciężkich, uszczelnianych drzwi na tyłach warsztatu. Wpisuję kod. Zamek pneumatyczny syczy, a w twarz uderza mnie fala gorącego, wilgotnego powietrza.

Moje sanktuarium.

Pomieszczenie ma równe dwadzieścia osiem stopni Celsjusza i osiemdziesiąt pięć procent wilgotności. Zapach gnijących mango, przejrzałych bananów i wilgotnej, torfowej ziemi jest odurzający. Zbudowałem tu zamknięty ekosystem. Dookoła mnie, w świetle pełnospektralnych lamp z domieszką ultrafioletu, podających widmo zbliżone do słońca na równiku, fruwają setki motyli.

Wchodzę głębiej. Siadam na drewnianym zydlu, pozwalając, by krople sztucznej rosy osiadały na moich ramionach. Wielki, błękitny Morpho didius, którego rozpiętość skrzydeł sięga piętnastu centymetrów, ląduje delikatnie na moim nagim udzie. Jego skrzydła mienią się strukturalnym, metalicznym błękitem. Błyskawicznie składa je, upodabniając się do liścia.

Wyciągam palec wskazujący — ten sam, którym wczoraj miażdżyłem sploty nerwowe. Motyl wchodzi na moją skórę, muskając ją mikroskopijnymi haczykami na odnóżach. Rozwija swoją długą, przypominającą sprężynę ssawkę i zaczyna spijać pot z mojego przedramienia. Potrzebuje soli mineralnych. Karmię go.

Zabijanie ludzi to hałas, smród i żałosna fizjologia. Hodowla motyli to absolutna cisza i ewolucyjna perfekcja. Żyją tylko kilka tygodni. Są piękne, bezużyteczne i całkowicie ode mnie zależne. Gdyby na świecie zostały tylko one, byłby to raj. Patrząc na błękitne skrzydła, wolną ręką wyjmuję telefon Felixa z torby Faradaya i podłączam go do mojego deszyfratora. Od Dolder nie widział żadnej stacji bazowej. Izraelski Cellebrite, w wersji, której oficjalnie nie sprzedaje się nikomu poza policją. Trzy minuty później mam kopię pamięci. Hasło do szyfrowanej skrzynki Felix trzymał w notatkach, jak każdy, kto wierzy, że kod blokady go chroni. Otwieram maile.

Uśmiecham się do mojego owada.

Freeport Genewa. Ports Francs et Entrepôts de Genève. Największy na świecie skład celny dla sztuki, w którym towar może leżeć latami bez cła i bez VAT-⁠u. Forteca z betonu i stali, w której obrzydliwie bogaci skurwiele trzymają bezcenną sztukę, unikając pytań urzędników. Felix miał tam dzisiaj po południu potwierdzić przekazanie rzymskiej amfory ze skarbca Stahla jego zaufanemu pionkowi — Igorowi Lebiediewowi. Spotkanie w prywatnym pokoju oględzin.

W załącznikach jego poczty są zdjęcia z poprzednich przekazań. Na każdym Igor, spocony, w za dużym garniturze. I na każdym, pół kroku za nim, ta sama ciemnowłosa dziewczyna. Felix pisze o niej do Stahla jednym zdaniem, w mailu sprzed miesiąca: Rosjanin znowu przyprowadził swoją zabawkę, tę, którą pan lubi oglądać na pokazach. Ktoś, kto bywa w domu Stahla, a nie jest ochroną. Ktoś, kogo nikt nie liczy.

Idę po oboje.

Mam cię.

Sześć godzin później, ubrany w grafitowy, dwurzędowy garnitur szyty na miarę w paryskim atelier Cifonelli, wchodzę do strefy VIP genewskiego Freeportu. Na nadgarstku lśni Vacheron Constantin Traditionnelle.

Dzięki moim fałszywym referencjom rzeczoznawcy sztuki zostaję doprowadzony do Pokoju C-4. Ochroniarz zamyka ciężkie, dźwiękoszczelne drzwi. Ściany pokryte są czarnym materiałem wygłuszającym. Nie ma tu kamer. Pełna prywatność.

Freeport to skład celny. Każde wejście ląduje w rejestrze, moje też: rzeczoznawca, Pokój C-4, godzina co do minuty. Rejestr widzi drzwi od korytarza. Nie widzi drzwi serwisowych dla techników klimatyzacji, które łączą C-4 z C-5. Otwieram je kartą serwisanta, kupioną tydzień temu od człowieka, który już tu nie pracuje, obchodzę czujnik w śluzie i wchodzę do Pokoju C-5.

Igor Lebiediew to spocony skurwiel. Ma na sobie za duży garnitur i śmierdzi tanim, rosyjskim tytoniem. Właśnie pakuje coś do wzmocnionej skrzyni. Ale to nie on przykuwa moją uwagę. W rogu, na skórzanej kanapie, siedzi dziewczyna.

Nie pasuje do tego sterylnego świata. Ma może dwadzieścia lat. Jej skóra ma oliwkowy, śniady odcień, ale jest chorobliwie blada ze zmęczenia. Ma na sobie jedwabną sukienkę od Prady, która wygląda na niej jak przebranie — leży źle, jest za krótka, a ona nieustannie, nerwowo pociąga za jej brzeg. Noce spędzone w zamknięciu odbiły się na jej twarzy. Gruba warstwa korektora La Mer pod jej lewym okiem nie potrafi w pełni ukryć żółknącego już sińca. Czarne, gęste włosy są rozczochrane. Ale jej oczy… czarne jak smoła i szeroko otwarte, przypominają oczy drapieżnika, który czeka w klatce na odpowiedni moment, by rzucić się do gardła swojemu oprawcy. To towar z importu. Najwyraźniej przemytnicy pomylili jej przeznaczenie, a ten skurwiel kupił ją jak zabawkę do swojego prywatnego pokoju.

Lebiediew odwraca się gwałtownie.

— A ty to kto, kurwa? — charczy, a jego twarz robi się purpurowa.

Dziewczyna kuli się w sobie odruchowo, obejmując ramiona, ale jej spojrzenie nie ucieka w podłogę. Patrzy prosto na mnie, jakby szukała w mojej twarzy jakiejkolwiek wskazówki.

— Zastępuję Felixa — mówię, spoglądając na ciężką, stalową tubę przemysłowej pianki poliuretanowej, leżącą na stole obok materiałów pakowych. Służy do wypełniania luk w skrzyniach, żeby bezcenne rzeźby nie ruszały się w transporcie. Uśmiecham się do Igora. — Felix wczoraj w nocy zadławił się owocami morza. Śmiertelnie.

Zanim zwoje mózgowe Rosjanina zdążą przetworzyć informację, robię dwa szybkie kroki. Jego reakcja jest żałosnie powolna. Uderzam kantem dłoni w jego krtań — na tyle mocno, by zmiażdżyć chrząstkę tarczowatą, ale nie by zabić od razu. Lebiediew dławi się, łapie się za gardło obiema rękami i pada na kolana, z trudem łapiąc świszczący oddech.

Podchodzę do stołu i chwytam pojemnik z pianką do pakowania. Montuję długą, plastikową dyszę.

Dziewczyna wciąż siedzi na kanapie. Z jej gardła wydobywa się krótki, urwany pisk przerażenia, ale nie wpada w histerię. Jej dłonie zaciskają się na obiciu z taką siłą, że bieleją jej kostki. Ogląda to, co robię, z jakimś chorym, zafascynowanym skupieniem.

Łapię Lebiediewa za rzadkie włosy na czubku głowy i szarpię do tyłu, odsłaniając jego wykrzywioną w bólu twarz. Otwiera usta, by chwycić powietrze. Wpycham dwudziestocentymetrową, plastikową dyszę głęboko w gardło, za nagłośnię, między struny głosowe — do tchawicy, nie do przełyku. Przełyk prowadzi do żołądka. Mnie interesują płuca.

Wciskam spust.

Syczący dźwięk rozprężającego się gazu wypełnia cichy pokój. Najpierw robotę robi propelent — mieszanka propanu i butanu, która siedzi w puszce pod ciśnieniem kilku atmosfer i teraz rozpręża się w jego drzewie oskrzelowym szybciej, niż płuca są w stanie ją przyjąć. Pęcherzyki płucne pękają. Nie słychać tego. Ale kiedy kładę dłoń na jego szyi, skóra trzeszczy pod palcami jak folia bąbelkowa — powietrze z rozerwanych płuc wędruje pod skórą w górę, ku twarzy. Dopiero potem swoje robi sama pianka: prepolimer poliuretanowy reaguje z wodą — z wilgocią śluzówek, ze śliną, z krwią w płucach Igora — i rośnie, zajmując każdą wolną przestrzeń.

Igor wierzga nogami, próbując wyrwać mi pojemnik, ale jego ruchy słabną, gdy proces dławienia odcina dopływ tlenu do mózgu. Pianka wypełnia jego tchawicę i oskrzela, i zaczyna żarłocznie podchodzić do góry. Wiązanie poliuretanu jest egzotermiczne, ale to kilkadziesiąt stopni, nie piekło — nikt tu nikogo nie gotuje. Wystarczy, że pianka zajmuje miejsce powietrza. Widzę, jak jego brzuch i klatka piersiowa makabrycznie wręcz pęcznieją.

Wreszcie puszczam spust. Igor zastyga na plecach, a z jego nosa i ust, niczym żółty, gęsty robak, zaczyna powoli wypełzać gęsta, rosnąca piana. Pęcznieje, otacza jego usta jak groteskowy, żółty knebel, a jej powierzchnia matowieje, łapiąc naskórek. Za godzinę będzie sztywna jak styropian. Zamieniam go w jebany eksponat.

Wyciągam z kieszeni jedwabną chusteczkę od Hermèsa i wycieram dłoń.

— O mój Boże… — słyszę szept zza pleców.

Odwracam się. Dziewczyna stoi teraz na nogach. Trzęsie się, a jej oddech jest szybki i płytki, ale jej głos brzmi nadzwyczaj czysto, bez tego beznadziejnego, łamanego akcentu, którego się spodziewałem. Mówi po angielsku, cicho i dobitnie.

— Ty… ty go po prostu zabiłeś. Bez mrugnięcia okiem.

— Owszem. To moja drobna wada charakteru — odpowiadam, ignorując ją i podchodząc do skrzyni z amforą. Wieko jest uniesione, w środku widzę rzymski artefakt od Stahla. — A ty, kimkolwiek jesteś, powinnaś wyjść tymi samymi drzwiami i zniknąć, zanim znajdą tę wypełnioną chemikaliami świnię.

Opuszczam wieko skrzyni i ruszam w stronę przejścia technicznego. Rzymski artefakt Stahla może poczekać na kolejnego kuriera. Ku mojemu zaskoczeniu, ona rzuca się do przodu i chwyta mnie za rękaw marynarki. Zatrzymuję się, czując fizyczne obrzydzenie do jej dotyku.

— Czekaj, błagam cię! — Z jej oczu płyną łzy, rozmazując ten drogi, nałożony na siłę makijaż. — Musisz mnie stąd zabrać. Nie mam dokąd pójść. Jeśli zostanę w tym pokoju, policja deportuje mnie prosto do Meksyku, a stamtąd znowu trafię do ludzi z kartelu, którzy mnie sprzedali. Ten skurwiel na podłodze… on pracował dla kogoś o wiele większego. Dla Klausa Stahla.

To nazwisko pada drugi raz tego ranka. Odwracam się do niej wolno. Przeszywam ją wzrokiem, szukając w jej twarzy jakiegokolwiek śladu kłamstwa.

— Co ty możesz wiedzieć o Klausie Stahlu?

— Byłam w jego posiadłości — mówi gorączkowo, wciąż zaciskając palce na moim rękawie. — Igor zabierał mnie tam jak trofeum na prywatne pokazy. Klaus traktował mnie jak psa, ale ja nie jestem głupia. Widziałam wszystko. Posiadłość ma potężną ochronę, kamery na każdym rogu, psy obronne i czujniki ruchu wzdłuż ogrodzenia. Igor musiał mnie przemycać przez martwe strefy kamer, żeby nie zostawał po mnie ślad na nagraniach. Znam rozkład tego domu. Znam każdy korytarz, każdą jebaną drogę ucieczki i kody do bocznych wejść. Pomogę ci tam wejść. Zrobię wszystko, co zechcesz, tylko mnie stąd zabierz. Nazywam się Elena.

Analizuję ją z nieludzkim chłodem. Jest emocjonalnie rozedrgana, niesie ze sobą zapach dramatu, rozpaczy i wszystkiego, czego w ludziach nienawidzę. Prawdopodobnie będzie histeryzować i psuć mój sterylny porządek. Ale widziała posiadłość Stahla z perspektywy cienia. Jest mapą, której nikt nie narysował. Jest moim jebanym wytrychem do jego gardła.

Spoglądam na jej dłoń zaciśniętą na moim rękawie, potem w jej czarne, zapłakane oczy, w których obok strachu lśni czysta, skoncentrowana nienawiść.

— Zdejmij tę dłoń z mojej marynarki. Gnieciesz materiał — mówię tonem pozbawionym jakichkolwiek emocji.

Elena szybko cofa rękę, jakby poparzyła się o wełnę. Patrzy na mnie z napięciem, czekając na wyrok.

— I przetrzyj twarz. Wyglądasz obrzydliwie — dodaję, odwracając się w stronę wyjścia. — Idziesz krok w krok za mną.

— Jak masz na imię? — pyta cicho za moimi plecami.

— Julian. Tyle ci wystarczy. Jeśli zrobisz choć jeden fałszywy ruch, skończysz z tą samą pianą w płucach co twój właściciel. Zrozumiano?

Kiwając głową, Elena bierze głęboki oddech, prostuje plecy i zdejmuje te absurdalnie wysokie szpilki, decydując się iść boso po zimnym betonie strefy bezcłowej. Moje sterylnie zaplanowane życie właśnie się skończyło.

Rozdział 4

Kwarantanna

Deszcz nad Jeziorem Genewskim nie pada. On po prostu wisi w powietrzu jako zimna, gęsta zawiesina, która osadza się na masce mojego Volvo V60 w kolorze brudnego grafitu.

To auto jest arcydziełem neutralności. Zwykły dwulitrowy diesel, rocznik 2018, z porysowanym lekko zderzakiem i tablicami z kantonu Vaud. Na ulicach Genewy są tysiące takich samochodów. Jeżdżą nimi urzędnicy średniego szczebla, nauczyciele i przedstawiciele handlowi sprzedający filtry do wody. Nikt, absolutnie nikt nie patrzy na szare Volvo. Jest jak cień. Ruchomy schron, idealny do przewożenia zwłok, skradzionego złota i roztrzęsionych dziewczyn, których nikt nie powinien szukać.

System audio gra cicho, niemal niesłyszalnie, jakąś monotonną, minimalistyczną kompozycję Arvo Pärta. Elena siedzi obok mnie na fotelu z taniej, ciemnoszarej tkaniny. Śmierdzi strachem, wilgocią i tym sztucznym, jadowitym zapachem nowości, który bije z jej sukienki od Prady.

— Możesz przestać się tak, kurwa, trząść? — rzucam chłodno, nie odrywając wzroku od zamglonej szosy. — Twój oddech paruje na bocznej szybie, a ja nienawidzę smug.

Elena wzdryga się i mocniej zaciska dłonie na kolanach.

— Przepraszam — mówi cicho, spoglądając na surową, plastikową deskę rozdzielczą. — Gdzie my jedziemy? To nie jest droga do centrum.

— Do mojej pracowni — odpowiadam krótko, skręcając w ciemną, przemysłową aleję Meyrin. — Nie mam domu, Eleno. Domy są dla ludzi, którzy mają rodziny, plany emerytalne i potrzebują iluzji bezpieczeństwa. Ja potrzebuję tylko wentylacji przemysłowej i prądu trójfazowego.

Meyrin w deszczowe sobotnie popołudnie to martwa strefa. Rzędy betonowych klocków, magazynów spedycyjnych i warsztatów naprawczych, otoczonych płotami z siatki. Zatrzymuję Volvo przed parterowym, betonowym bunkrem. Pordzewiała brama wjazdowa nie zachęca do zadawania pytań.

Klikam pilotem. Brama podnosi się z ciężkim zgrzytem silnika. Wjeżdżam do środka, a blacha natychmiast zamyka się za nami, odcinając nas od świata.

Gdy gaszę silnik, w kabinie Volvo zapada absolutna cisza, przerywana jedynie metalicznym klikaniem stygnącego wydechu. Zapalam światło główne. Surowe, jarzeniowe tuby pod sufitem mrugają kilka razy, zalewając wnętrze zimnym, trupim blaskiem.

Elena wysiada z auta, niemal natychmiast kurcząc się w sobie. Ściany pracowni w całości wyłożone są grubą, piramidkową pianką wygłuszającą, która bezlitośnie połyka każdy dźwięk. Szyby ze zbrojonego szkła pod sufitem są zmatowione od brudu. Śmierdzi tu surowym rzemiosłem: kwasem azotowym, topnikami, przepaloną żywicą i maszynowym olejem.

Na środku stoi potężny stół warsztatowy, a obok niego ciężkie kowadło z kutej stali węglowej, prasy, piec wyłożony szamotem, grafitowy tygiel do wytopu i żeliwne wlewnice. W kącie, pod ścianą wygłuszającą, leży tylko prosta, polowa prycza z wojskowym śpiworem i sterylna, metalowa szafka. Żadnych mebli. Żadnych ozdób. Absolutne, ascetyczne minimum. Zdejmuję z siebie marynarkę od Cifonelli, za którą zapłaciłem w Paryżu sześć tysięcy euro. Nie wieszam jej na żadnym pieprzonym wieszaku. Zwijam ją w kulę i rzucam prosto na usyfioną olejem posadzkę, tuż obok koła mojego Volvo. Bo tym właśnie jest dla mnie ten luksus — brudną szmatą. Kostiumem, który muszę zakładać, żeby te wszystkie bogate, nadęte bydlaki traktowały mnie jak partnera, a nie jak drapieżnika. Kopnięciem zrzucam buty od Johna Lobba, zostając w samych skarpetach.

Elena patrzy na rzucony w brud garnitur z niemym szokiem. Dla niej to był symbol władzy, nietykalności, bogactwa, przed którym kazano jej klękać. Dla mnie to tylko roboczy mundurek, który spaliłbym w piecu, gdyby tylko przestał być mi potrzebny.

— Rozbierz się — mówię, rozpinając guziki jedwabnej koszuli i zrywając ją z ramion. Rzucam materiał na stół warsztatowy, tuż obok palnika acetylenowo-tlenowego.

Elena cofa się o krok, plecami uderzając o bok mojego Volvo. Jej czarne oczy rozszerzają się ze strachu.

— Ty… ty też chcesz mnie po prostu wziąć? Jak oni wszyscy?

Mierzę ją wzrokiem pełnym tak głębokiego, fizycznego obrzydzenia, że niemal czuje jego chłód.

— Nie bądź, kurwa, śmieszna — syczę. — Pachniesz rosyjskim tytoniem, potem Igora i tanim strachem. Twój makijaż spływa po policzkach. Jeśli masz tu zostać, musisz zmyć z siebie ten cały ich syf. W rogu za szafką jest przemysłowa kabina prysznicowa. Nad metalowym zlewem masz pociemniałe lustro i kostkę szarego mydła. Masz zedrzeć ze skóry każdy ślad ich dotyku.

Wskazuję jej rdzewiejącą, stalową wnękę w głębi hali. Sam idę do metalowej szafki, wyciągam z niej najprostsze, szare dresy z bawełny i sprany T-shirt bez żadnych logotypów. Gdy mam je na sobie, wreszcie czuję, że oddycham.

Elena wychodzi spod prysznica po dwudziestu minutach. Rzuciłem jej prosty, szary ręcznik roboczy i parę czystych dresów. Bez makijażu jej twarz jest naga, oliwkowa, z wyraźnymi sińcami pod oczami, ale wreszcie wygląda prawdziwie. Zniknął ten cały obrzydliwy, plastikowy blichtr. Jedwab, w którym tu przyjechała, leży zwinięty na mokrej posadzce pod kabiną. Telefon Dorna, rozebrany na części, wyląduje w piecu razem z sukienką Prady.

Podchodzi powoli do mojego głównego stołu warsztatowego. Chce się oprzeć, jest wykończona. Jej dłoń opada ciężko na blat, tuż obok otwartego słoika z kwasem i palnika. Krawędź jej dłoni przesuwa mój precyzyjny pilnik iglakowy o zaledwie kilka centymetrów. Narzędzie uderza cicho o stalową płytę.

Zastygam.

Moje serce uderza raz, potężnie. W skroniach zaczyna mi pulsować ta sama, gniewna czerwona linia, która pojawia się tuż przed tym, jak rozcinam komuś gardło. Patrzę na ten przesunięty kawałek metalu.

— Zabierz stamtąd rękę. — Mój głos jest cichy, płaski, tłumiony przez piankę na ścianach, co czyni go jeszcze bardziej przerażającym.

Elena zamiera, gwałtownie cofając dłoń.

— Ja… tylko chciałam się oprzeć. Przepraszam, ledwo stoję na nogach…

— Cofnij się — mówię, nie patrząc na nią.

Podchodzę do blatu i metodycznym, powolnym ruchem odkładam pilnik dokładnie na jego pierwotne miejsce, wyrównując go perfekcyjnie do krawędzi stołu. Dopiero wtedy biorę głęboki oddech.

— Nie interesuje mnie sterylność, Eleno — mówię, podnosząc na nią wzrok. — Możesz spać na tej uwalanej smarem podłodze. Ale nigdy nie dotykaj moich narzędzi. Każde z nich ma swoje precyzyjne miejsce. Tutaj panuje porządek. Jedyny, który kontroluję. Jeśli go zniszczysz, po prostu cię stąd usunę. Rozumiesz mnie?

Elena przełyka ślinę. Patrzy na mnie jak na wariata, ale w jej spojrzeniu strach szybko miesza się z zimną, twardą oceną.

— Jesteś nienormalny — szepcze. — Zabiłeś człowieka za pomocą pianki montażowej, rzucasz garnitur za tysiące euro w błoto, a trzęsiesz się nad tym, jak leży kawałek metalu.

— Bo garnitur to tylko śmieć na pokaz. — Śmieję się cicho. — Maskarada dla bogatych skurwysynów, których nienawidzę. A ta płyta i te narzędzia to moja praca. Mój spokój. Przestań analizować moją głowę i zacznij być użyteczna. Mówiłaś, że znasz dom Klausa Stahla.

Idę na tyły hali, stając przed potężnymi, uszczelnianymi drzwiami. Wpisuję kod. Zamek pneumatyczny syczy głośno. Elena podchodzi bliżej i patrzy z niedowierzaniem przez otwarte drzwi do mojego sanktuarium — parnego, nasyconego wilgocią pomieszczenia pełnego lamp UV, roślin i fruwających błękitnych owadów. Śledzi mnie wzrokiem, gdy wchodzę do środka, biorę srebrną pęsetę i z pedantyczną delikatnością podsuwam kawałek przejrzałego banana pod ssawkę wielkiego Morpho didius.

— Mów dalej — rzucam przez uchylone drzwi śluzy. — Słucham cię uważnie.

— Stahl rzadko bywa w Bawarii, ale kiedy tam jest, posiadłość nad jeziorem Starnberg zmienia się w twierdzę. — Jej głos wpada do dusznego wnętrza, czysty i zimny. Szybko uczy się moich zasad. — Główny skarbiec jest w piwnicy, pod prywatną galerią sztuki. Igor mówił, że Klaus trzyma tam swoje najbardziej nielegalne zdobycze. To tam są te stare, rzymskie rzeczy, które ukradł przez lata. W tym… w tym złota maska, o której ciągle opowiadał, kiedy się upił.

Moja dłoń z pęsetą na ułamek sekundy nieruchomieje w powietrzu. Motyl płoszy się i odlatuje. Złota maska. Moja maska.

— Jak tam wejść, Eleno? — pytam, a mój głos brzmi płasko i nieludzko.

— Ochrona ma stałą rutynę — odpowiada dziewczyna. — Co wtorek rano przyjeżdża firma ogrodnicza. Klaus nienawidzi, gdy ktoś obcy kręci się po jego terenie, więc ogrodnicy mają dostęp tylko do zewnętrznej strefy i są eskortowani przez strażnika. Ale jest jeden moment… Dokładnie o dziesiątej rano system czujników laserowych wzdłuż zachodniego ogrodzenia jest wyłączany na równe piętnaście minut, żeby mogli przyciąć żywopłot z cisu. Igor zawsze wtedy przemycał mnie do domku dla gości. Jeśli będziemy szybcy… wejdziemy tam bez jednego alarmu.

Wychodzę z motylarni, zamykając hermetycznie drzwi z sykiem. Staję przed Eleną w moich szarych dresach, z rękami w kieszeniach.

— Piętnaście minut — mruczę, układając plan uderzenia. — To aż nadto czasu, żeby wejść, zabić ochronę i odebrać to, co należy do mnie.

— Do nas — poprawia mnie Elena, a w jej czarnych oczach błyszczy dzika, niebezpieczna determinacja. — Chcę widzieć, jak Klaus Stahl umiera, Julianie. Chcę patrzeć, jak zabierasz mu wszystko, tak jak on zabrał wszystko mnie.

Uśmiecham się do niej chłodno.

— Otrzymasz swój spektakl, Eleno. Śpij na pryczy. Ja i tak nie sypiam zbyt wiele.

Rozdział 5

Bez grama żelaza

Sen to luksus dla ludzi, którzy nie mają nic lepszego do roboty, albo dla tych, których mózgi nie potrafią znieść ciężaru własnej świadomości. Ja przespałem pół niedzieli, bo ciało wystawiło mi rachunek za Dubaj, Zurych i Freeport, a potem przez całą noc stałem przy stole warsztatowym.

O ósmej rano betonowy bunkier wypełniał się ostrym, niemal gryzącym w oczy zapachem kwasu fluorowodorowego, który ostrożnie przelewałem do polimerowych fiolek, i ciężką, anyżową wonią oleju do konserwacji broni Ballistol. Szum przemysłowej wentylacji wciągał te opary, tworząc monotonny, hipnotyzujący podkład dźwiękowy dla mojej pracy. Moje mięśnie były napięte jak stalowe liny, ale umysł pracował z chłodną, nieludzką precyzją.

Za moimi plecami rozległ się cichy jęk. Elena.

Obudziła się, zaplątana w oliwkowy, wojskowy śpiwór na mojej polowej pryczy. Kiedy usiadła, mrugając ciężko zaspanymi, opuchniętymi oczami, poranne, ostre światło jarzeniówek bezlitośnie obnażyło każdy detal jej zmaltretowanej twarzy i ciała. Żółto-fioletowy siniec pod lewym okiem, gdzie pęknięte naczynia krwionośne wylały krew pod skórę, pulsował brzydkim obrzękiem. Na jej nadgarstkach, wyeksponowanych, gdy odgarniała brudne włosy z czoła, czerwieniły się głębokie, ropiejące otarcia od grubych, parcianych pasów.

Wyglądała żałośnie. Wyglądała jak uszkodzony towar, który ktoś wyrzucił na śmietnik. A ja, z całą moją obsesyjną, pedantyczną naturą, wręcz fizycznie nienawidzę uszkodzonych narzędzi. Patrzenie na jej niesymetryczną, opuchniętą twarz zaburzało sterylność mojego otoczenia.

Odkładam na stół precyzyjny pilnik, wycieram dłonie z resztek smaru szorstkim ręcznikiem i podchodzę do metalowej szafki. Metalowe drzwiczki skrzypią cicho. Wyciągam sterylną, czarną apteczkę chirurgiczną. Rozpinam zamek. Zapach jodoformu i sterylnej gazy natychmiast uderza w moje nozdrza, odświeżając umysł. Zakładam na dłonie cienkie, czarne rękawiczki nitrylowe. Guma strzela głucho o moje nadgarstki.

Słyszę, jak Elena bierze ostry, urywany wdech, widząc mój chłodny, medyczny rynsztunek i sposób, w jaki do niej podchodzę. Kuli się w sobie, podciągając kolana pod brodę.

— Spokojnie, Eleno — rzucam z cierpkim uśmiechem, zatrzymując się tuż nad jej pryczą. — Gdybym chciał cię zabić, zrobiłbym to wczoraj. Środki czystości w Szwajcarii są absurdalnie drogie, a beton ma strukturę porowatą. Nie marnowałbym całego popołudnia na wywabianie twojej krwi z mojej podłogi.

Dziewczyna przełyka ślinę. Widzę, jak jej grdyka nerwowo podskakuje, ale nie cofa się, kiedy siadam na skraju pryczy. Sprężyny jęczą cicho pod moim ciężarem.

Otwieram butelkę z czystym, dziewięćdziesięcioprocentowym alkoholem. Chłodny, odurzający zapach chemii natychmiast wypełnia przestrzeń między nami. Wyciągam bawełniany gazik i nasączam go obficie.

— Twój rosyjski właściciel był amatorem w każdym jebanym calu — mruczę, przykładając lodowaty gazik prosto do rozcięcia na jej lewej skroni, tuż nad zewnętrznym końcem łuku brwiowego.

Syczy z bólu. Jej ciało napina się odruchowo jak struna poddawana potężnej sile naciągu, ale chwytam ją za podbródek drugą dłonią. Mocno, nieustępliwie, ale tak, by nie sprawić jej bólu. Moje palce w nitrylu są stabilne, nie drżą nawet na milimetr. Unieruchamiam jej głowę.

— Uderzanie kogoś pięścią w twarz to wulgarny wandalizm — kontynuuję obojętnym, profesjonalnym tonem, metodycznie oczyszczając ranę z zaschniętej krwi i osocza. — Zostawia ślady. Powoduje mikrourazy, łamie naczynia krwionośne, wywołuje obrzęk, który z kolei obniża funkcjonalność, bo zawęża pole widzenia. Totalna głupota. Gdybym to ja chciał ci zadać ból, Eleno, uderzałbym w sploty nerwowe i stawy obwodowe. Byłabyś zablokowana, zwijając się z agonii przez tydzień, ale twoja twarz pozostałaby nieskazitelnie czysta, jak z okładki Vogue’a.

Zastygam z gazikiem w dłoni. Patrzy na mnie szeroko otwartymi, czarnymi oczami. Moja twarz jest o kilkanaście centymetrów od jej twarzy. W jej spojrzeniu widzę mieszankę absolutnego obrzydzenia, głębokiego strachu i… jakiejś dziwnej, perwersyjnej fascynacji. To prawdopodobnie pierwszy raz od bardzo dawna, kiedy mężczyzna dotyka jej nie po to, by ją zgwałcić, upokorzyć czy sprawić jej ból swoim brakiem kontroli. Mój dotyk jest inny. Jest metodyczny, obojętny, absolutnie pozbawiony jakiegokolwiek ładunku seksualnego. Jestem w tej chwili jak główny inżynier naprawiający drogocenny, szwajcarski mechanizm.

Sięgam po tubkę maści z heparyną. Wyciskam zimny, przezroczysty żel na palec i delikatnie, bardzo precyzyjnymi, okrężnymi ruchami wmasowuję go w obrzęk pod jej okiem. Chłód maści lekko gasi gorączkę jej uszkodzonej skóry. Na rozcięcie na skroni kładę jałowy opatrunek i przyklejam go dwoma paskami plastra, równolegle, co do milimetra.

— Musisz wyglądać na zdrową — wyjaśniam chłodno, zdejmując rękawiczki, które z mokrym plaśnięciem lądują w metalowym koszu na odpady. — Ochroniarze Klausa Stahla, ci najemnicy po kontraktach w Blackwater, są szkoleni do wychwytywania anomalii na poziomie podświadomym. Pobita, znerwicowana dziewczyna, ociekająca zapachem ofiary, u boku spokojnego mężczyzny w drogich ubraniach to anomalia, która krzyczy „zadzwońcie na policję albo od razu strzelajcie”. Musisz zniknąć w tłumie. Musisz stać się perfekcyjnym tłem.

— Zrobię wszystko, co każesz — odpowiada cicho Elena. Ostrożnie, niemal z nabożną czcią, dotyka opuszkami palców chłodnego opatrunku na swojej skroni. Jej głos jest o wiele stabilniejszy niż w sobotę. Strach zaczął mutować w chłodną kalkulację. Powoli uczy się mojego rytmu. — Tylko… daj mi coś, czym będę mogła walczyć. Nie wejdę do domu Klausa z pustymi rękami. Zanim pozwolę mu znowu na mnie spojrzeć w ten sam sposób… wolałabym umrzeć.

Uśmiecham się szeroko. To nie jest jeden z moich wyuczonych, ekstrawertycznych, plastikowych uśmiechów, które sprzedaję idiotom na pokazach sztuki w Dubaju czy na rautach w Mediolanie. To autentyczny, szeroki uśmiech rzemieślnika, którego ktoś właśnie zapytał o jego największą pasję.

— Chodź tutaj — mówię z zapałem, nagle ożywiony, i płynnym gestem dłoni zapraszam ją do głównego stołu warsztatowego.

Elena podnosi się z posłania, owijając wokół siebie za duży dres, i podchodzi ostrożnie, pamiętając moją sobotnią, lodowatą reprymendę o dotykaniu blatów. Zatrzymuje się w bezpiecznej odległości.

Na stalowej, idealnie wyczyszczonej, lśniącej jak lustro płycie leży ułożony w perfekcyjnym, geometrycznym, wojskowym wręcz porządku mój arsenał. Złota i lśniących diamentów dawno już tu nie ma. Zastąpiła je chłodna, nieludzka oksyda, twardy tytan, włókno węglowe i mroczna chemia.

— Patrz na to — mówię z nieskrywaną, mroczną ekscytacją, wskazując długim palcem na dwie niepozorne buteleczki z grubego, matowego plastiku medycznego. — Kwas fluorowodorowy. Czterdzieści osiem procent. W obu — druga to zapas, bo w tej branży jeden egzemplarz to żaden egzemplarz. Zauważ, że fiolki są z teflonu, nie ze szkła. Kwas fluorowodorowy wiąże krzemionkę, a szkło to w większości krzemionka. Zmatowi szybkę w kilka sekund, wytrawi ją w kilka minut, a w zwykłej probówce nie przetrwałby nocy — rano miałbym na blacie kałużę. Ale szkło to tylko przystawka. Do zwarcia wystarczy byle jaka ciecz na zasilanej płytce, tyle że zwykła woda mogłaby zatrzymać się na lakierze ochronnym i niczego nie zrobić. To zjada lakier i szklane włókno laminatu, a resztę robi prąd z samego czytnika. Wtłoczony w szczelinę czytnika biometrycznego zrobi zwarcie w elektronice w absolutnej ciszy, bez iskier, bez dymu, bez alarmu przeciwpożarowego. I jeszcze jedno, zanim zapytasz, czy możesz dotknąć: nie parzy od razu. Wnika przez skórę bez bólu, a po kilku godzinach zaczyna wyciągać wapń z twoich kości i z mięśnia sercowego. Kropla na palcu dziś, martwica do kości za kilka dni. To jest, Eleno, cudowna, cicha entropia w płynie.

Dziewczyna wpatruje się w fiolki, zafascynowana, kiwając powoli głową.

Przesuwam dłoń w stronę matowoczarnego kształtu. Zdejmuję go z czarnego aksamitu.

— Zmodyfikowany Ruger Mark IV Tactical, kaliber.22 LR. — Moje palce gładzą zimną, matową lufę z taką czułością, jakiej nigdy w życiu nie okazałem żadnej żywej istocie. — Większość tych durniów z karteli, albo tych kretynów napatrzonych na hollywoodzkie filmy akcji, biega z potężnymi Glockami czy Sigami kaliber dziewięć milimetrów. Są wielcy, głośni i bardzo głupi. Dziewięć milimetrów robi hałas, który budzi sąsiadów w sąsiednim kantonie. A ten mały cud techniki ma zintegrowany tłumik mojej własnej konstrukcji z przegrodami wytoczonymi z tytanu stopowego. Używam do niego wyłącznie ciężkiej amunicji poddźwiękowej.

Unoszę pistolet, celując w pustą ścianę z pianki, sprawdzając wagę.

— Kiedy naciskasz spust tego maleństwa, Eleno, słyszysz trzask zamka i suche pyknięcie, mniej więcej jak zszywacz tapicerski. Na filmach to brzmi jak ułamany ołówek. W rzeczywistości to wciąż ponad sto decybeli, tyle że bez huku, po którym ludzie dzwonią na policję. I żadnej spłonki — to nabój bocznego zapłonu, iglica uderza w kryzę łuski. Wchodzi w czaszkę z łatwością, z jaką nóż do masła wchodzi w miękkie awokado, ale pocisk ma tak małą energię, że po wejściu odbija się od wewnętrznej strony czaszki, robiąc z mózgu gęsty koktajl, nie wychodząc na zewnątrz. Zero śladów na tapetach. Mój cichy bilet do skarbca.

Podnoszę wzrok na jej twarz. Jest całkowicie pochłonięta moją narracją. Moja pasja jest zaraźliwa. Z każdym słowem widzę, jak na jej twarzy powoli znika ofiara, a z mroków rodzi się wspólniczka gotowa na uderzenie.

— Ale ty… — kontynuuję, odkładając pistolet z powrotem na aksamit z chirurgiczną precyzją, a mój głos staje się niemal konspiracyjny, niepokojąco ciepły. — Ty, Eleno, potrzebujesz czegoś zupełnie innego. Czegoś, co nie waży nic, nie wymaga szkolenia, a daje przewagę. Nie dam ci do ręki broni palnej. Jesteś roztrzęsiona, nabuzowana adrenaliną. Z twoim drżeniem rąk strzeliłabyś sobie w stopę, przycięłabyś sobie palec zamkiem albo, co gorsza, zabiłabyś mnie rykoszetem w zamkniętym pomieszczeniu.

Sięgam do małej, zamszowej szkatułki na skraju stalowego blatu i wyciągam z niej długą, smukłą szpilę do włosów. Jest całkowicie czarna, matowa, z eleganckim rzeźbieniem na grubszym końcu. Wygląda wytwornie i niepozornie, jak spinka do koka od jakiegoś japońskiego projektanta z drogiego butiku.

Podaję ją Elenie. Kiedy wyciąga dłoń i bierze ją do ręki, jej brwi natychmiast wędrują do góry, całkowicie zdezorientowane absolutnym brakiem ciężaru przedmiotu.

— To dziesięć gramów wielokrotnie sprasowanego, japońskiego włókna węglowego połączonego z pyłem ceramicznym — tłumaczę, nie ukrywając cynicznego, usatysfakcjonowanego uśmiechu na widok jej reakcji. — To nie ma w sobie ani grama żelaza. Przejdzie przez każdą bramkę elektromagnetyczną i każdy jebany wykrywacz metalu na świecie, z wyjątkiem lotniskowych skanerów fal milimetrowych. Gładka, jedwabista z zewnątrz. Idealna do upinania włosów. Ale spójrz na sam czubek.

Elena obraca czarną szpilę w palcach, mrużąc mocno oczy, i łapie światło jarzeniówki. Czubek broni zwęża się w mikroskopijne, potrójnie ścięte ostrze z cyrkonowej ceramiki, wklejone w węglowy trzon — samo włókno węglowe nie trzyma krawędzi, ceramika trzyma ją lepiej niż stal chirurgiczna.

— Ludzkie ciało, Eleno, z całą tą jego fałszywą powagą, to tak naprawdę po prostu fatalnie zaprojektowany, elastyczny worek z mięsa, wypełniony ciepłymi płynami pod wysokim ciśnieniem — mówię z mroczną, akademicką fascynacją, stając tuż za jej plecami. Pachnie teraz moim szarym mydłem. Jest czysta.

Zupełnie niespodziewanie, ale bardzo delikatnie, chwytam jej nadgarstek, w którym kurczowo trzyma broń, i podnoszę jej prawe ramię na wysokość klatki piersiowej. Wzdryga się, ale pozwala mi prowadzić swój ruch. W lustrze wiszącym nad zlewem widzę nas oboje. Cień i światło.

— Wystarczy wiedzieć, gdzie i pod jakim kątem ten worek nakłuć, żeby zaczął przeciekać z prędkością, której nie zatrzyma żaden, nawet najlepszy lekarz ze szwajcarskiej kliniki — szepczę, pochylając się nad jej ramieniem. Moje chłodne palce lewej dłoni przesuwają się powoli po jej karku, a następnie muskają przód jej gardła. Elena wstrzymuje oddech. Jej mięśnie na chwilę znowu twardnieją, gdy czuje obcy dotyk bezpośrednio nad swoją własną, bijącą szybko tętnicą szyjną.

— Tutaj — szepczę prosto do jej ucha, a mój oddech muska jej włosy. Palcem wskazującym uciskam miękki, pulsujący punkt na jej szyi. — Tutaj, w trójkącie tętnicy szyjnej. Dwa palce pod kątem żuchwy, między przednią krawędzią mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, tylnym brzuścem dwubrzuścowca a górnym brzuścem mięśnia łopatkowo-gnykowego. Tętnica szyjna wspólna leży tu najpłycej na całej swojej długości. Nie potrzebujesz brutalnej siły, Eleno. Jesteś drobna. Nie musisz z nikim z nich walczyć wręcz. Nigdy nie siłuj się z facetem ważącym sto kilo. Po prostu, gdy się zbliży, pchniesz tym ostrzem z dołu, krótko, do góry. Skóra w tym miejscu u dorosłego mężczyzny stawia mniejszy opór niż miękka gruszka kupiona na bazarze. Węgiel wchodzi gładko, jak w wodę, na trzy centymetry w głąb. Wyciągasz go szybkim ruchem i natychmiast odchodzisz w bok, żeby nie ubrudzić ubrań krwią, która wystrzeli pod ciśnieniem. Tyle. Filmy kłamią, że pada po trzech sekundach. Realnie ma kilkanaście sekund do utraty przytomności, minutę, może dwie do śmierci — i przez te pierwsze sekundy wciąż jest groźny. Dlatego odchodzisz w bok. Nie patrzysz, nie czekasz, nie sprawdzasz. Genialne w swojej obrzydliwej prostocie, prawda?

Patrzę w lustrze w jej wielkie, głębokie oczy. Odbija się w nich jasne światło warsztatu. Pierwotny, zwierzęcy strach w nich powoli, z każdą mijającą sekundą, przegrywa z obłąkanym, magnetycznym poczuciem absolutnej kontroli i nowej siły.

— Tak… — szepcze, a na jej twarz wypływa delikatny, bardzo mroczny uśmiech. Zaciska dłoń na karbonowej szpili tak mocno, że jej kłykcie bieleją. Płynnym, wyuczonym ruchem wsuwa ją głęboko w spięty naprędce, czarny kok. Znów ma broń. Znów ma w ręku śmiertelny wybór. I podoba jej się to.

— Doskonale. — Odsuwam się od niej, gasząc zapał i wracając do zimnego, pragmatycznego tonu, który noszę na co dzień. — A teraz zostań w tych dresach, w których wstałaś. Te jedwabne i bezguściowe mediolańskie rarytasy od Prady, w których tu przyjechałaś, wylądowały rano w piecu. Spalarnia odpadów. Musimy ci kupić odpowiedni kostium na ten bawarski spektakl, a wyglądasz w tych szarych szmatach, jakbyś uciekła z jakiegoś ośrodka dla trudnej młodzieży.

Półtorej godziny później parkuję swoje brudne, szare Volvo przy Rue de Rive, w ścisłym, ekskluzywnym centrum handlowym Genewy. Rześkie, ostre alpejskie powietrze nasycone mżawką brutalnie miesza się tu z mdławym, wszechobecnym smrodem najdroższych perfum od Toma Forda, oudem, oraz z głuchym dudnieniem ośmiocylindrowych silników Bentleyów i Aston Martinów, wolno toczących się po bruku.

Szwajcaria. Państwo zbudowane na kradzionym złocie i absolutnej hipokryzji, udające oazę spokoju.

Ignoruję lśniące, bezduszne witryny butików Diora czy Balenciagi, które tylko żerują na ludzkiej potrzebie bycia lepszym od sąsiada. Zmuszam Elenę do szybkiego marszu prosto do flagowego, szklanego salonu Arc’teryx.

Ten konkretny sklep to w moim mniemaniu największy pomnik ironii zachodniej cywilizacji. To ociekająca gotówką świątynia idiotów, ludzi, którzy bez mrugnięcia okiem wydają po dwa tysiące franków na ekstremalny sprzęt survivalowy zaprojektowany do szturmowania zaśnieżonych lodowców w Himalajach, kupowany wyłącznie po to, żeby móc przejść suchą stopą po lekkim deszczu z klimatyzowanego biura swojego szwajcarskiego banku inwestycyjnego do pieprzonej wegańskiej kawiarni za rogiem po sojowe latte. Obłędnie, kurwa, śmieszne.

Z drugiej strony, muszę im oddać jedno — ich zaawansowana technologia materiałowa jest absolutnie perfekcyjna. Bezwonna, sterylna, odporna na przetarcia i cicha w użyciu.

Mój szary T-shirt, bynajmniej niewyglądający na element high-fashion, oraz lodowaty, beznamiętny wyraz twarzy, w połączeniu z onieśmieloną Eleną z blednącym, ale wciąż widocznym sińcem pod okiem, ubraną w dres, na moment budzą wyraźną konsternację gładko ogolonego sprzedawcy. Zbliża się do nas z uśmiechem kogoś, kto chce poprosić ochronę, ale gruby zwitek banknotów frankowych, który wyciągam z kieszeni i po prostu kładę z plaskiem na lśniącej ladzie, natychmiast ucisza jego dylematy moralne. Gotówka to ostateczny, uniwersalny środek znieczulający dla ludzkich sumień.

Wybieram rzeczy szybko, z metodyczną precyzją. Odrzucam wszystko, co rzuca się w oczy. Żadnych jasnych czerwieni, żadnych żółci, żadnych krzykliwych logo na całą pierś.

Dla Eleny kompletuję czarną, całkowicie matową kurtkę Alpha SV z grubego Gore-Texu Pro, lekkie, grafitowe spodnie softshellowe Gamma, które nie szeleszczą przy chodzeniu — kluczowe dla bezszelestnego podejścia w ciemnościach — oraz niskie, agresywne buty podejściowe z czarną wibramową podeszwą. Sama użyteczność. Zero stylu, który mógłby kogokolwiek zaintrygować czy podniecić.

Kiedy dziesięć minut później wychodzi z luksusowej przymierzalni, odruchowo krzyżuje ręce na klatce piersiowej. Wygląda jak zjawa. Zimna, anonimowa zjawa wyprana z kolorów i płci. Nie przypomina już ani trochę tamtej uciemiężonej lalki w jedwabiu. Zmieniła się w operatora.

— Czuję się w tym jakoś… dziwnie — mruczy, przesuwając palcami po materiale i poprawiając sztywny, asymetryczny kołnierz, który sięga jej aż pod nos. — Twardo. Jakbym miała na sobie jakiś plastikowy pancerz. Gdzie tu kobiecość?

— O to, kurwa, chodziło — rzucam sarkastycznie, zgarniając resztę franków z lady. — Wyglądasz teraz perfekcyjnie beznadziejnie. Jak żona zdeprymowanego developera aplikacji z Doliny Krzemowej, która jedzie na wymuszony, weekendowy trekking w Alpy, żeby w strugach deszczu udawać przed mężem, że ich martwe małżeństwo wciąż żyje i oddycha. Czysty, wspaniały kamuflaż. Nikt na ciebie nie spojrzy. Jesteś kroplą wody w oceanie nuworyszy. Płacę i wychodzimy. Nikt cię nie zapamięta.

Wracamy w milczeniu do Volvo otulonego mżawką. Słychać tylko krople rozbijające się o karoserię. Otwieram bagażnik. Delikatnie, jakby to były relikwie, poprawiam w nim dwie załadowane rano, mocno wzmocnione, grafitowe walizki z Peli z wyciętą laserowo pianką w środku, kryjące moje narzędzia do otwierania i uciszania ludzkiego świata.

Czas skończyć z chowaniem się za genewską fasadą. Nadeszła pora, by upuścić z tego pieprzonego świata trochę więcej czystej krwi.

Zamykam klapę z głuchym trzaskiem i wsiadam za kierownicę. Środek pachnie wilgotnym softshellem Eleny i zimnym plastikiem kokpitu.

— Bawaria — mruczę pod nosem, uruchamiając klekoczącego diesla. — Zobaczymy, czy jebany zamek Klausa Stahla jest naprawdę tak solidny, jak twierdził ten twój zapiankowany, spocony przyjaciel.

Jazda autostradą A1 w stronę Zurychu, a potem przez Austrię na niemiecką granicę, to dla mnie hipnotyczny rytuał. Wycieraczki Volvo odmierzały czas z pedantyczną regularnością: raz, dwa, raz, dwa. Rytm bicia sztucznego, gumowego serca. Za oknem przesuwała się szara od deszczu sielanka szwajcarskiego Mittellandu, a daleko na południowym horyzoncie stały ostre, poszarpane alpejskie szczyty, tonące we mgle i ulewie. Zamknięta przestrzeń samochodu stała się klaustrofobiczna. Czułem w niej każdą, najdrobniejszą zmianę oddechu Eleny.

Byłem na nogach od ponad doby. W mojej krwi wciąż krążyły resztki adrenaliny po morderstwie Felixa i eksterminacji tego ruskiego kretyna we Freeporcie, ale ciało zaczynało wystawiać rachunek. Zwalczałem go po swojemu: chłodem w kabinie ustawionym na równe szesnaście stopni Celsjusza i absolutnym brakiem muzyki. Cisza wyostrzała zmysły.

Elena odwróciła głowę, odrywając wreszcie wzrok od pędzących w tył, mokrych barierek. Otarła skroń, gdzie wciąż tkwił opatrunek.

— Kiedy ostatnio spałeś? — Jej pytanie przecięło sterylną ciszę jak nóż do masła próbujący przekroić zamarznięte mięso.

— Sen to przereklamowana usterka ewolucyjna — odpowiedziałem płasko, wbijając wzrok w mokry asfalt połykany przez halogeny Volvo. — Ludzie śpią, bo podświadomie chcą uciec od rzeczywistości, która ich przerasta. Mnie moja rzeczywistość absolutnie satysfakcjonuje.

— Każdy kiedyś musi zasnąć. Twój organizm się wyłączy — powiedziała z pewnym wahaniem, ale w jej tonie wyłapałem mikroskopijną nutę troski.

Troska. Nienawidzę troski. Troska jest dla słabych, miękkich ludzi, którzy łudzą się, że wspólnym głaskaniem odwrócą bieg losu.

— Mój organizm, Eleno, wyłączy się wtedy, kiedy wydam mu na to wyraźne polecenie — prychnąłem sarkastycznie, zaciskając dłonie na kierownicy obszytej tanią skórą. — Zresztą, wolałbym wyciąć sobie powieki, niż zasnąć na autostradzie z tobą na fotelu pasażera. Zapewne z wrażenia wcisnęłabyś przycisk otwierania bagażnika, a szwajcarska straż graniczna nie byłaby zachwycona moim zestawem chemicznym.

— Nie zrobiłabym tego — odpowiedziała ostro, wyprostowując się w fotelu. — Chcę tam dojechać równie mocno jak ty. Może to ty w końcu zwariujesz i uderzysz w barierę.

Uśmiechnąłem się kącikiem ust. Robiła się twardsza. To mi pasowało.

— Jeśli uderzę w barierę, zginiesz w bardzo technologicznym ubraniu. Przynajmniej zwłoki nie przemokną.

Przez resztę drogi niemal nie rozmawialiśmy, ale milczenie między nami przestało być wypełnione strachem. Zaczęło przypominać milczenie dwóch drapieżników czających się w jednym, ciasnym leżu.

Sześć godzin później, sto siedemdziesiąt kilometrów za Lindau, zjechałem z autostrady A96 w stronę jeziora Starnberg. Nie zatrzymałem się jednak przed luksusowym resortem z widokiem na Alpy. Stanąłem na popękanym, żwirowym parkingu przed motelem „Alpenblick” — dwupiętrowym, kiczowatym reliktem z lat osiemdziesiątych, obitym sztucznym drewnem i tynkiem w kolorze zwymiotowanej musztardy. Szyld z rdzewiejącymi neonami błyskał w ulewie, rzucając agonalne, pomarańczowe światło.

Wysiedliśmy z auta. Przez moment stałem na deszczu, pozwalając, by krople uderzały mnie w twarz. Spojrzałem na ten architektoniczny nowotwór. Śmierdziało stąd tanim tłuszczem po smażeniu frytek, starym, zwietrzałym piwem z pobliskiego pubu i gęstym, obezwładniającym rozczarowaniem życiowym tysięcy komiwojażerów, którzy tu spali.

— Naprawdę będziemy tu spać? — zapytała Elena, owijając szczelniej Gore-Tex wokół szyi. Była zaskoczona. Po tym, jak widziała moje garnitury i sterylny warsztat, spodziewała się, że wynajmę całe piętro w Kempinskim.

— Oczywiście. To szczyt perwersji — odparłem z mrocznym, gorzkim sarkazmem, wyciągając walizkę Peli z bagażnika. — Płacę gotówką jakiejś grubej, spoconej Heldze na recepcji, która ma w dupie, jak się nazywam. Nie ma tu kamer o wysokiej rozdzielczości ani portiera, który zapamięta twoją twarz dla policji. Wtopimy się w lokalny brud.

Pokój numer 14 na pierwszym piętrze był spełnieniem koszmarów każdego estety. Wykładzina w brązowo-zielone, geometryczne wzory, zaprojektowane specjalnie po to, by ukryć zacieki po wymiocinach, krwi i nasieniu. Plastikowe szafki imitujące buk i żałosny obrazek z ryczącym jeleniem na ścianie. Powietrze stęchłe od tanich środków chemicznych.

Zatrzasnąłem drzwi i przekręciłem masywny zamek.

Elena opadła na jedyne podwójne łóżko, naciągając narzutę w ohydne kwiaty. Była u kresu sił. Po raz pierwszy jednak nie patrzyła na zamknięte drzwi z przerażeniem uwięzionego zwierzęcia. Spojrzała na mnie.

Zanim w ogóle pomyślałem o odpoczynku, zdjąłem z wieszaka w wąskiej łazience cienki, chropowaty ręcznik i położyłem go na rozpadającym się, tapicerowanym fotelu w kącie przy drzwiach, pod ścianą naprzeciwko łóżka. Nie zamierzałem dotykać tej tapicerki niczym poza podeszwą buta. Usiadłem na nim, wyciągając mojego Rugera i z metodyczną precyzją, powolnymi, wyuczonymi ruchami zacząłem wycierać chłodną oksydę naftą, wpatrując się prosto w zamek od drzwi.

— Nie położysz się? — zapytała cicho Elena, owijając ramiona wokół tułowia.

— Łóżko w takich miejscach to kolonia nieznanych mi patogenów — odpowiedziałem bez cienia uśmiechu. — Poza tym, zanim wejdziemy do twierdzy Stahla, muszę zregenerować system na własnych warunkach. Śpij. Ja zabezpieczam perymetr. Nikt nie wejdzie przez te drzwi, Eleno. Chyba że bardzo, ale to bardzo zależy mu na tym, żeby stracić rzepki w kolanach.

Dziewczyna wpatrywała się we mnie przez chwilę, po czym westchnęła głęboko, jakby ta absurdalna groźba przyniosła jej realne ukojenie. Wtuliła twarz w poduszkę, niemal natychmiast zamykając oczy i poddając się zmęczeniu.

Oparłem głowę o brudną tapetę, starając się zignorować zapach stęchlizny. Mój organizm, napędzany od blisko trzydziestu godzin samą nienawiścią i adrenaliną, wreszcie dopominał się o swoje. Z tłumionym pistoletem spoczywającym pewnie pod moją prawą dłonią, wydałem ciału komendę wyłączenia. Zapadłem w lekki, płytki, czujny sen drapieżnika. Sen, z którego wybudzi mnie poranek, w którym Klaus Stahl zapłaci za wszystko.

Rozdział 6

Biometria

Mój organizm nie wybudza się ze snu tak jak u normalnych ludzi, którzy potrzebują kwadransa na bezmyślne przeciąganie się, stękanie i powolne łapanie ostrości widzenia. Mój mózg po prostu włącza zasilanie. Punktualnie o szóstej.

Otworzyłem oczy. Wciąż siedziałem w tym samym, rozpadającym się fotelu, którego tapicerka pamiętała upadek Muru Berlińskiego. Moja dłoń ani na milimetr nie zmieniła ułożenia na chłodnej rękojeści Rugera. Czułem wyraźną sztywność w odcinku szyjnym kręgosłupa, ale zignorowałem ją natychmiast, tak jak ignoruje się irytujący komunikat o błędzie na starym laptopie.

Zza cienkich, tanich zasłon z poliestru, przez które prawdopodobnie przesączał się pot pokoleń akwizytorów, wsączało się blade, anemiczne bawarskie światło. Deszcz wciąż padał, uderzając o brudną szybę.

Spojrzałem na łóżko. Elena spała zwinięta w kłębek pod tą kwiecistą, syntetyczną narzutą, oddychając z lekkim świstem przez obite zatoki. Była wyczerpana fizycznie i psychicznie, ale dzisiaj potrzebowałem jej na najwyższych obrotach. Musieliśmy zatankować kalorie i makroskładniki. Zszedłem na dół do motelowej „jadalni” — przedsionka piekła wyłożonego linoleum — by zdobyć coś, co w tym architektonicznym nowotworze uchodziło za śniadanie.

Kiedy dziesięć minut później wróciłem i kopnięciem otworzyłem drzwi pokoju numer 14, Elena już siedziała na brzegu materaca. Była czujna. Wciągała na siebie grafitowe spodnie od Arc’teryksa. Rzuciłem na stolik z laminatu dwie papierowe torby przesiąknięte zimnym tłuszczem i dwa styropianowe kubki, z których unosiła się para.

— Jedz — rozkazałem, siadając naprzeciwko niej.

Zajrzała do torby z niesmakiem i wyciągnęła ociekającą tłuszczem, bawarską białą kiełbasę wepchniętą w rozgotowaną bułkę z najtańszej mąki.

— Co to, kurwa, jest? — zapytała, krzywiąc się lekko na widok musztardy, która zdążyła wżreć się w szary papier.

— Szczytowe osiągnięcie niemieckiej gastronomii autostradowej. Zmielone kopyta, chrząstki i tona soli, wszystko szczelnie zamknięte w syntetycznym jelicie — odpowiedziałem płasko, zdejmując plastikowe wieczko ze swojego kubka. — Smakuje jak rozczarowanie życiowe i zawał serca. Ale ma w sobie równe osiemset kalorii, potas i sód. Twój drobny organizm zaraz dostanie taki wyrzut adrenaliny i kortyzolu, że spalisz to gówno w pół godziny. Jeśli zemdlejesz mi na trawniku Stahla z powodu hipoglikemii, po prostu zostawię cię w żywopłocie. Żuj.

Elena posłusznie ugryzła kawałek. Jadła powoli, ale z wyraźnym, zwierzęcym głodem kogoś, kto przez ostatnie tygodnie jadł tylko po to, by przetrwać i utrzymać się na nogach dla swojego właściciela.

Patrzyłem na nią z analitycznym chłodem, popijając czarną, parzącą ciecz z mojego kubka. Smakowała jak kałuża, w której ktoś wypłukał stary popielnik, ale kofeina to kofeina. Moje osobiste śniadanie składało się wyłącznie z trzech jajek ugotowanych na twardo. Zjadłem je bez żadnych przypraw, z jednego prostego powodu: ich wnętrze chroniła naturalna, wapienna skorupa. To była jedyna gwarancja w tym przybytku, że nie dotknęły ich brudne łapy tej spoconej kucharki na dole.

— Boisz się? — zapytałem, obierając drugie jajko z chirurgiczną precyzją, dbając, by najmniejszy kawałek skorupki nie został na gładkim białku.

Spojrzała na mnie, z trudem przełykając suchą, syntetyczną bułkę. W zimnym świetle poranka jej siniec wyglądał jeszcze gorzej, ale jej oczy, ukryte głęboko pod czarnymi brwiami, były niezwykle bystre. Zaczynała przypominać drapieżnika.

— Boję się tego, co on mi zrobi, jeśli nas złapią — odpowiedziała cicho, nie odrywając ode mnie wzroku. — Ciebie się już nie boję, Julian. Jesteś pieprzonym potworem, ale przynajmniej przewidywalnym. Ty masz zasady. Oni ich po prostu nie mają.

Uśmiechnąłem się kącikiem ust. To był prawdopodobnie najszczerszy komplement, jaki usłyszałem w tej dekadzie.

— Zatem trzymajmy się moich zasad. Co wiesz o perymetrze?

Elena odłożyła resztkę obrzydliwego jedzenia na papier. Jej twarz stężała, całkowicie wchodząc w tryb operacyjny. Uczyła się szybko.

— Posiadłość ma trzy hektary terenu. Gęsty las odgradza ją od głównej drogi dojazdowej, więc musimy dojść tam pieszo. Sam budynek jest otoczony murem, a na każdym rogu są obrotowe kamery.

— To standard — przerwałem jej. — Słabe punkty. Mówiłaś o ogrodnikach.

— We wtorki rano przyjeżdża zewnętrzna firma pielęgnować zieleń. Żeby mogli przyciąć żywopłot od wewnątrz, ochrona musi wyłączyć część czujników na zachodnim murze. Igor przemycał mnie tamtędy przy cięciu żywopłotu, kiedy był chaos. Piętnaście minut od dziesiątej, tyle mówił Igor. Nigdy tego nie zmierzyłam — on zawsze się spóźniał i wszystko robił na ostatnią chwilę. To jedyna martwa strefa, o której wspomniał.

— Systemy bezpieczeństwa opierają się na zaprogramowanych pętlach czasowych. Zmierzymy je — odparłem, zgniatając styropianowy kubek lewą dłonią. Plastik pękł z suchym trzaskiem. — Twój priorytet, Eleno, to doprowadzenie mnie do drzwi podziemnej galerii najkrótszą drogą, jak tylko sforsujemy mur. Strażnicy?

— Zwykle piją kawę na zadaszonym tarasie, kiedy ogrodnicy pracują. Mają wywalone. Ale dowódca… Richter. On nigdy nie siedzi na miejscu. Krąży. Wielki, łysy. Ma paskudną bliznę na całej szyi. Jeśli na niego wpadniemy przed wejściem…

— Jeśli na niego wpadniemy, po prostu zbadam anatomiczną odporność jego czaszki na ołów — uciąłem zimno, zdejmując z fotela kurtkę od Arc’teryksa. — Ty masz w tej akcji tylko jedną, bardzo prostą rolę, Eleno. Masz być cieniem. Pokaż mi szpilę.

Sięgnęła dłonią do karku i płynnym, wyuczonym ruchem wyciągnęła węglowe, matowe ostrze z gęstych włosów. Chwyt miała pewny, palce zaciśnięte tuż nad rzeźbioną główką, a jej kciuk opierał się poprawnie na płaskiej krawędzi, gotowy, by pchnąć z całą siłą. Zero drżenia. Narzędzie, na moje rzemieślnicze oko, było w dobrych rękach.

— Idealnie. Wychodzimy stąd. Zobaczymy, czy ci cali specjaliści Stahla potrafią chociaż ustawić odpowiednio interwały w kamerach.

Powietrze nad jeziorem Starnberg nie miało nic wspólnego ze spalinami autostrad. Pachniało przesiąkniętą deszczem, mokrą ziemią, gnijącymi igłami sosnowymi i potężnymi, starymi pieniędzmi, które gwarantują izolację.

Zgodnie z planem zostawiłem szare Volvo na zarośniętej, leśnej drodze technicznej, całkowicie zamaskowane w gęstwinie świerków. Mżawka, lodowata i upierdliwa, wciskała się wszędzie.

Zapiąłem pod szyję zamek mojej czarnej, matowej kurtki z linii Veilance — tej samej minimalistycznej, snobistycznej odnogi Arc’teryksa, z której drwiłem jeszcze wczoraj. Kosztowała dwa tysiące franków, ale nie szeleściła ani trochę, idealnie izolowała termicznie moje zesztywniałe mięśnie i miała przednie, wodoszczelne kieszenie skrojone co do milimetra pod zapasowe magazynki kalibru.22 i fiolki z kwasem. Na plecach miałem czarny, taktyczny plecak Arc’teryx, na razie pusty, przeznaczony na łup.

Elena szła w lesie tuż za mną. Jej matowy Gore-Tex perfekcyjnie zlewał się z porannym mrokiem drzew. Patrzyłem, jak się porusza. Bezszelestnie, uważnie, dokładnie stawiając stopy w tym samym, głuchym mchu, w którym stawiałem je ja. Zero zbędnego hałasu. Byliśmy jak zsynchronizowany, drapieżny organizm.

Dotarliśmy pod trzymetrowy, kamienny mur okalający rezydencję nieco po dziewiątej rano. Mur zbudowany był z ciosanego granitu, pozbawiony jakichkolwiek ubytków, za które można by chwycić. Znaleźliśmy odpowiedni, gęsty zagajnik świerkowy, by nie było nas widać z zewnątrz, i zalegliśmy w mokrym mchu.

Z głębokiej kieszeni wyciągnąłem zaszyfrowany smartfon z podpiętym pod port modułem kamery bliskiej podczerwieni — matrycą bez filtra IR, bo zwykły aparat telefonu tych długości fali nie widzi, a termowizja nie widzi ich wcale. Skierowałem obiektyw w górę, skanując koronę muru. Mżawka zrobiła resztę: każda kropla przecinająca wiązkę rozpraszała niewidzialne dla oka światło i na małym ekranie wyraźnie widziałem trzy grube, pulsujące linie, biegnące z chirurgiczną precyzją tuż nad krawędzią granitu. Bariera nie do przejścia bez uruchomienia cichego alarmu.

Przesunąłem obiektyw w lewo, namierzając najbliższą kamerę obrotową, w połowie ukrytą pod okapem dachu portierni.

— Obserwuj — szepnąłem do Eleny. — Czysta mechanika.

Przez następne pół godziny po prostu leżeliśmy w błocie i deszczu, nie odzywając się słowem. Ja odmierzałem czas. Kamera skanowała nasz sektor, by po chwili odwrócić potężny obiektyw na północ.

— Cykl obrotu — mruknąłem, notując to w głowie. — Kąt sto osiemdziesiąt stopni. Zostawia martwe pole w naszym sektorze przez dokładnie czterdzieści sekund. To nasze okno wejścia. Teraz czekamy na twoich ogrodników.

Leżenie w lodowatym deszczu bez ruchu to tortura, ale dla kogoś, kto potrafi zastygnąć na godziny przed tyglem z płynnym złotem, to tylko kwestia odpowiedniego zarządzania procesami w głowie. Elena trzęsła się lekko z zimna, ale nie narzekała. Jej oczy były wbite w mur z nienawiścią, która rozgrzewała ją od środka.

Dwadzieścia minut później, przez poranną mgłę, dobiegł nas twardy warkot silnika wysokoprężnego. Mała ciężarówka. Zatrzymała się przy głównej bramie.

— Są — szepnęła dziewczyna, niemal dotykając ustami mojego ucha.

Podniosłem z powrotem smartfon. Wstrzymałem oddech. Zza muru dobiegły krzyki w języku niemieckim, szczęk otwieranych bram, a potem warkot odpalanych pił do żywopłotu.

Punktualnie o dziesiątej zero cztery czerwone, pulsujące linie laserów na moim ekranie zatrzymały się na ułamek sekundy, po czym zgasły całkowicie. System został uśpiony przez obsługę wewnątrz, by pracownicy nie wyzwolili alarmu przy cięciu krzewów.

— Poszło. Mamy zaledwie kwadrans, zanim znów to włączą — warknąłem bezgłośnie, wpychając telefon do kieszeni. — Góra!

Odwróciłem się do niej, ugiąłem kolana i złożyłem dłonie w twardy koszyk tuż przy udach, przygotowany, by wyrzucić jej drobne ciało w górę.

Elena nie wahała się ani ułamka sekundy. Wzięła krótki, agresywny rozbieg w moją stronę. Zamiast jednak bezwładnie oprzeć na mnie ciężar, z niesamowitym impetem wbiła but w moje splecione palce, używając ich wyłącznie jako trampoliny. Odbiła się, po czym… dosłownie przebiegła dwa kroki pionowo po mokrym, ciosanym granicie. Wyglądało to jak pieprzona anomalia grawitacyjna. Jej palce z trzaskiem zacisnęły się na krawędzi muru. Podciągnęła się z płynnością i siłą, której nigdy bym u niej nie podejrzewał, i zniknęła po drugiej stronie.

Zaniemówiłem. Dosłownie, przez jedną, cholerną sekundę mój idealnie skrojony, analityczny umysł po prostu zawiesił się na tym widoku.

Otrząsnąłem się, wziąłem szybki rozbieg, odbiłem się stopą od gładkiego granitu, złapałem krawędź w najwyższym punkcie skoku i, podciągając się na rozgrzanych mięśniach ramion, przerzuciłem nogi przez barierę.

Wylądowałem bezgłośnie w miękkiej ziemi po wewnętrznej stronie gęstego żywopłotu. Elena kucnęła tuż obok mnie. Spojrzałem na nią z całkowitym, niemaskowanym zdumieniem.

— Co? — szepnęła, wzruszając lekko ramionami i otrzepując kolana z błota. — Wychowałam się w biednej dzielnicy. Biegaliśmy z braćmi po dachach. Jak kradniesz, to musisz umieć uprawiać parkour, żeby szybko spierdalać. Idziemy.

Miała rację. Byliśmy w środku.

— Prowadź — szepnąłem, podnosząc się z przysiadu. — Jesteś moim wzrokiem.

Skradaliśmy się w cieniu potężnych dębów i wypielęgnowanych rzeźb ogrodowych, trzymając się krawędzi idealnie przystrzyżonego trawnika, by zostawiać jak najmniej śladów. W oddali, na tyłach rezydencji, słyszeliśmy monotonny warkot pił spalinowych i rzucane w lokalnym dialekcie przekleństwa ogrodników. Hałas był naszym sprzymierzeńcem, maskując chrzęst naszych podeszew na mokrych liściach.

Doszliśmy do bocznego skrzydła budynku. Zejście do podziemnej galerii było ukryte w surowej, betonowej wnęce poniżej poziomu parteru, osłonięte rzędem wysokich tui. Idealne, dyskretne wejście dla kogoś, kto chce w tajemnicy wnosić skradzione w czasie wojny dzieła sztuki. Zatrzymałem się gwałtownie, wbijając palce w ramię Eleny i przyciskając nas oboje do mokrej, obłożonej gładkim kamieniem ściany budynku.

Spojrzałem na jasny, idealnie czysty beton otaczający zejście do podziemi i na stalowe schody. Nasze podeszwy były oblepione czarnym, leśnym błotem. Zostawienie takich śladów za drzwiami skarbca było równe zapaleniu jaskrawej racy sygnalizacyjnej dla ochrony.

— Ściągaj buty — syknąłem bardzo cicho. Sam już rozwiązywałem swoje. — Błoto. Od razu zobaczą ścieżkę do skarbca. Wepchnij je głęboko pod te tuje.

Elena zrozumiała w ułamku sekundy. Ukryliśmy nasze obuwie pod gęstymi, najniższymi gałęziami iglaków. Od teraz poruszaliśmy się bezszelestnie, jak duchy w samych skarpetkach.

Dopiero wtedy ostrożnie wyjrzałem zza ściany wnęki. Bezpośrednio przed żelaznymi schodami prowadzącymi w dół stał strażnik.

Był potężny, leniwie oparty plecami o betonowy filar. Z nudów żuł wykałaczkę, bawiąc się radiotelefonem wpiętym w kamizelkę taktyczną. Patrzył dokładnie w kierunku drogi, którą musieliśmy przejść. Wąskie gardło.

Szybko przekalkulowałem kąty. Mój Ruger.22 z tłumikiem robi tylko suche pyknięcie, ale sam pocisk nie ma mocy obalającej kalibru dziewięć milimetrów. Jeśli trafiłbym go w głowę, a jego ciężkie ciało osunęłoby się i uderzyło o metalową barierkę schodów z charakterystycznym, dzwoniącym łoskotem, ogrodnicy, a tym bardziej Richter, usłyszeliby to z kilkunastu metrów. Ryzyko było matematycznie nieakceptowalne.

Potrzebowałem, żeby ten bezużyteczny mięśniak oderwał plecy od filara i odwrócił się do mnie tyłem w całkowitej ciszy.

Nachyliłem się do ucha Eleny. Poczułem zapach deszczu na jej karku.

— Nie mam czystego strzału. Zaburzy środowisko akustyczne — szepnąłem, wyciągając powoli ręce w stronę pasa moich spodni. — Musisz wyjść z krzaków. Odciągnij jego uwagę. Odegraj ofiarę. Wyglądasz jak po ciężkim pobiciu. Udawaj, że wyrwałaś się Igorowi i uciekasz z piwnicy. Znają cię tu?

Jej źrenice zwęziły się w ułamku sekundy, a oddech stał się płytki.

— Widzieli mnie — odpowiedziała ledwo słyszalnie. — Igor… Igor czasem mnie gubił, kiedy za dużo wypił. Szukał mnie tu kiedyś po nocy. To… to zadziała.

— Zrób to, co potrafisz najlepiej. Rozhisteryzowana suka w szoku — dodałem bezlitośnie. — Zmuś go, żeby stał do mnie tyłem.

Pokiwała głową. Wzięła głęboki wdech, a kiedy go wypuściła, jej twarz uległa całkowitej transformacji. Chłód i pewność siebie wyparowały. Jej usta zaczęły drżeć, a w oczach pojawiło się przerażenie tak autentyczne i zwierzęce, że przez chwilę sam poczułem ukłucie niepokoju. Potem wypadła zza rogu budynku.

— Błagam, pomóż mi! — wykrztusiła płaczliwym, łamanym niemieckim, potykając się celowo o własne nogi i upadając na kolana, zaledwie kilka kroków od strażnika. Oplotła ramiona wokół tułowia, wstrząsana histerycznym szlochem. — On znowu chce mnie zabić! Nie oddawajcie mnie mu!

Strażnik zamarł. Zaskoczenie całkowicie wyłączyło jego procedury obronne. Odkleił plecy od betonowego filara i zrobił dwa szybkie kroki w jej stronę, opuszczając lufę swojego karabinka.

— Co do kurwy…? To znowu ta dziwka Igora? — mruknął pod nosem, ewidentnie zirytowany brakiem dyscypliny gości swojego szefa. Stanął tuż nad nią, tyłem do mojego ukrycia.

Wyszedłem z cienia bezszelestnie, moje ubrane w skarpetki stopy nie wydały na mokrym betonie żadnego dźwięku.

W moich dłoniach był już pasek od moich technicznych spodni Veilance. To nie był zwykły pasek z sieciówki dla bananowej młodzieży. To była customowa taśma z potrójnie plecionego włókna kevlarowego, zakończona metalowym, zębatym klipsem, zdolna utrzymać obciążenie rzędu dwóch ton. Doskonała, cicha garota.

Byłem za nim, zanim zdążył wypowiedzieć kolejne słowo.

Płynnym, wyuczonym ruchem zarzuciłem kevlarową taśmę na jego szyję, krzyżując dłonie na jego karku i szarpiąc z potężną, brutalną siłą w tył i do góry. Kevlar natychmiast wgryzł się w miękką tkankę pod jego żuchwą, miażdżąc krtań i całkowicie odcinając dopływ tlenu do mózgu.

Usłyszałem ciche, mokre pęknięcie niszczonej chrząstki i stłumiony bulgot. Jego potężne ręce instynktownie wystrzeliły w górę, próbując zerwać pasek z szyi, ale mój chwyt był jak stalowe imadło. Wbiłem kolano w jego plecy, tuż nad nerkami, wyginając go w łuk.

Zero wystrzałów. Zero rozlanej krwi. Tylko czysta fizyka i dławiąca się fizjologia.

Wierzgał piętnaście sekund — tyle trwa, zanim mózg odcięty od krwi z tętnic szyjnych wyłączy świadomość. Potem zwiotczał. Nie puściłem. Nieprzytomność to nie śmierć, a amatorzy giną właśnie w tej różnicy. Trzymałem jeszcze trzy minuty, licząc w głowie, aż pod moimi palcami ustał ostatni, słaby odruch. Dopiero wtedy położyłem go powoli na betonie. Pachniał tanim tytoniem i śmiercią.

Zdjąłem pasek z jego szyi, otrzepałem go z potu i wsunąłem z powrotem w szlufki spodni.

Elena wstała z klęczek. Patrzyła na martwego ochroniarza, a w jej oczach nie było już ani śladu tamtej udawanej, płaczliwej ofiary. Była zimna.

— Dobra robota — szepnąłem, łapiąc trupa za szelki kamizelki taktycznej.

Zaciągnąłem go pod gęste tuje, układając tak, by jego buty nie wystawały na ścieżkę. Zgarnąłem trochę mokrych liści, narzucając je na jego bladą twarz z wywalonym językiem. Śmieci trzeba segregować.

Zeszliśmy po żelaznych schodach do podziemnej wnęki. Na ich końcu nie było jednak żadnego pancernego skarbca, tylko zwykłe, szare drzwi techniczne, zlewające się z betonową ścianą. Wejście dla personelu, kucharzy i serwisantów. Obok klamki mrugał powoli zieloną diodą prosty, numeryczny zamek.

Elena nie czekała na moje instrukcje. Podeszła do panelu i bez sekundy wahania wbiła sześciocyfrowy kod. Zamek kliknął głucho.

— Igor dostał tu własny kod i ustawił taki sam jak do swojego prywatnego garażu — szepnęła, naciskając klamkę. — Faceci o jego profilu psychologicznym są do bólu przewidywalni. Mają za dużo na głowie, żeby pamiętać kilka ciągów liczb, więc recyklują hasła.

Uśmiechnąłem się z aprobatą w półmroku. Miała absolutną rację.

Weszliśmy do środka, a Elena bezszelestnie domknęła za nami drzwi. Znaleźliśmy się w długim, technicznym korytarzu wyłożonym matowym, antypoślizgowym gresem. Oświetlenie było tu zredukowane do minimum — tylko blada, awaryjna poświata świetlówek. Powietrze pachniało ozonem, drogą klimatyzacją i delikatną nutą cytrusowych środków czystości.

— Za mną — mruknęła, ruszając do przodu.

Jej ruchy zafascynowały mnie po raz kolejny. W tych czarnych skarpetkach, w dopasowanym stroju taktycznym poruszała się z kocią, uliczną gracją. Środek ciężkości miała przesunięty nisko, stopy stawiała od palców, by zminimalizować nacisk na podłoże. Znała ten dom. Prowadziła nas, omijając trasy patrolowe z precyzją, której nie powstydziłby się oficer wywiadu. Ja po prostu szedłem za nią, naśladując jej tor. Moje zmysły pracowały na najwyższych obrotach. Słyszałem szum krwi we własnych tętnicach i buczenie wentylatorów w serwerowni kilka ścian dalej.

Minęliśmy pralnię z rzędami lśniących, przemysłowych pralek Miele. Następnie korytarz rozszerzył się, a antypoślizgowy gres ustąpił miejsca białemu, wypolerowanemu marmurowi z Carrary.

Weszliśmy do głównej kuchni Klausa Stahla.

To nie było pomieszczenie do gotowania. To było sterylne, gastronomiczne laboratorium, monument ze szczotkowanej stali nierdzewnej, miedzi i szkła, oświetlony zimnym światłem podszafkowym. Na środku stała potężna wyspa robocza. Czuć tu było bogactwo — zapach palonego masła, trufli i dojrzałych, importowanych serów.

Przechodziliśmy między blatami, gdy mój wzrok przykuła potężna, dwuskrzydłowa chłodziarka Sub-Zero z przeszklonymi drzwiami.

Mój żołądek przypomniał mi o sobie lekkim skurczem. Trzy jajka z motelu, dwieście kilkadziesiąt kalorii, to było mało dla organizmu pracującego na takich obrotach. Zatrzymałem się.

Elena obejrzała się przez ramię z rosnącą paniką w oczach, widząc, że odłączam się od trasy.

— Co ty, do cholery, robisz? — zasyczała bezgłośnie.

Pociągnąłem za ciężki, stalowy uchwyt chłodziarki. Zimne, sterylne powietrze o temperaturze idealnych trzech stopni Celsjusza owiało mi twarz. Na środkowej, szklanej półce leżała taca z resztkami wczorajszego bankietu. Ignorując kawior i francuskie pasztety, sięgnąłem po gruby, purpurowy plaster zimnej polędwicy z wołowiny Wagyu. Pieczona na rare, różowa w środku perfekcja. Włożyłem mięso do ust, zamykając drzwi chłodziarki barkiem równie cicho, jak je otworzyłem.

Rozpływający się tłuszcz wołowy i żelazo z mioglobiny — nie z krwi, krew wypływa z tuszy jeszcze w rzeźni — miały obłędny, metaliczny smak. Przeżułem chłodne mięso. Aminokwasy trafią do krwiobiegu najwcześniej za godzinę, ale mózg i tak wypłacił mi nagrodę z góry.

— Optymalizuję zapasy energetyczne, Eleno — odpowiedziałem z mrocznym, chłodnym uśmiechem, doganiając ją. — Nie możemy zabijać na pusty żołądek.

Popatrzyła na mnie z mieszaniną grozy i niedowierzania. Miała do czynienia z człowiekiem, który potrafił urządzić sobie piknik w strefie śmierci. Pokręciła tylko głową i ruszyła dalej w stronę ciężkich, dębowych drzwi prowadzących do głównego pionu rezydencji.

Zeszliśmy jeszcze jeden poziom w dół, na poziom minus dwa.

Tutaj architektura nagle traciła na luksusie, a zyskiwała na brutalności. Marmur ustąpił miejsca surowemu, wylewanemu betonowi bez szczelin dylatacyjnych. Ściany były grubsze. Korytarz był ślepy i kończył się zaledwie dziesięć metrów dalej. Powietrze miało inny, bardziej suchy smak, całkowicie kontrolowany przez niezależny układ klimatyzacyjny.

Na końcu korytarza lśniły ciężkie, matowe, stalowe drzwi bez żadnej, nawet najdrobniejszej klamki czy zawiasu po zewnętrznej stronie. Wtopione w beton z dokładnością do mikrometra.

Po ich prawej stronie, na wysokości moich oczu, wmurowany był panel. Skomplikowany czytnik układu żył, siatkówki oka i linii papilarnych, ukryty całkowicie za grubą płytką z chemicznie hartowanego szkła glinokrzemianowego — twardszego od stali nierdzewnej. System zabezpieczeń zaprojektowany, by oprzeć się materiałom wybuchowym, wiertłom diamentowym i najlepszym grupom hakerskim na kontynencie.

— To tutaj — szepnęła Elena, z trudem przełykając ślinę. — Skarbiec. Igor mówił, że bez palca Stahla albo jego oka ten zamek zamienia się w blok z litej stali.

— Ci wszyscy eksperci od bezpieczeństwa to zwykła, arogancka banda idiotów, którzy myślą, że twardość oznacza bezpieczeństwo — mruknąłem z fascynacją i chłodnym pedantyzmem, stając tuż przed szklaną płytką. Moje tętno nawet nie drgnęło.

Wyciągnąłem z wewnętrznej, wodoodpornej kieszeni moją teflonową strzykawkę z grubą, rzemieślniczą igłą. W drugiej dłoni trzymałem matową fiolkę.

Przytknąłem ją delikatnie do światła padającego z korytarza.

— Kwas fluorowodorowy, czterdzieści osiem procent. Czas na odrobinę alchemii stosowanej.

Fiolkę wsunąłem do kieszeni, lewą dłoń oparłem na betonie dla lepszej stabilizacji. Przyłożyłem czubek grubej igły dokładnie do mikroskopijnej, uszczelnionej szczeliny między szklaną płytką a stalową ramą. Wstrzymałem oddech i z chirurgiczną powolnością nacisnąłem tłok teflonowej strzykawki. Przezroczysta, wodnista ciecz nie wylała się na zewnątrz. Została wtłoczona pod ciśnieniem prosto w szczelinę uszczelki. Reakcja była natychmiastowa i obłędnie piękna w swojej destrukcyjnej, chemicznej brutalności.

Usłyszałem ciche skwierczenie. Kwas zaczął wiązać krzemionkę w szkle. Tafla, twardsza od stali ramy i zupełnie bezbronna wobec chemii, w ciągu kilku sekund zmatowiała w narożniku jak łazienkowa szyba, a spod brzegu uszczelki doszedł mnie ostry, gryzący zapach oparów kwasu.

Żrąca ciecz wdarła się do wnętrza modułu, prosto na precyzyjne układy scalone czytnika biometrycznego.

Kwas na zasilanej płytce drukowanej zrobił dokładnie to, do czego go przyniosłem: zjadł lakier, wsiąkł w laminat i połączył ścieżki, które nigdy nie miały się spotkać. Zapach przypalonej żywicy epoksydowej uderzył mnie w nozdrza. Zamek wydał z siebie agonalny, krótki elektryczny skwierk, po czym dioda zasilania umarła, gasnąc bezpowrotnie.

Teraz kluczowa sekunda. Zwarłem zęby. Jeśli system był ustawiony w trybie fail-secure, czyli po odcięciu prądu ryglował się mechanicznie na stałe, potrzebowalibyśmy ładunku C4. Ale to nie był skarbiec banku. To był pokój, w którym stary, bogaty człowiek spędza godziny sam na sam ze swoimi trofeami. Żaden projektant nie zaryzykuje, że taki klient udusi się w środku, bo padł prąd. Zamek w trybie fail-safe: brak zasilania z obwodu czytnika — rygle puszczają.

Nic. Rygle trzymał jeszcze obwód awaryjny — zamki tej klasy mają zwłokę, żeby byle spadek napięcia nie otwierał skarbca. Stałem nieruchomo, ze strzykawką w dłoni i oddechem Eleny na karku, i liczyłem w głowie. Sto dwadzieścia sekund. Potem usłyszałem głuchy, potężny jęk zwalnianych cewek elektromagnetycznych wewnątrz ściany. Szczęk.

Przesunąłem dłoń na gładką stal i pchnąłem. Dwie tony pancerza ustąpiły gładko, bez żadnego oporu, otwierając przed nami czeluść prywatnej kolekcji Klausa Stahla.

Z wnętrza nie uderzył nas zaduch starych krypt, jakiego można by się spodziewać po podziemiach. Uderzył nas absolutny, sterylny chłód. Powietrze miało temperaturę idealnych piętnastu stopni i pachniało woskiem pszczelim, starymi olejami lnianymi i delikatną, niepokojącą nutą formaldehydu. Argonu, którym wypełniono szczelne gabloty, nie dało się poczuć — jest bezwonny — ale wiedziałem, że tam jest.

Gdy tylko postawiliśmy stopy na progu, czujniki ruchu wybudziły system. Miękkie, galeryjne reflektory o barwie chłodnej bieli zaczęły zapalać się sekwencyjnie, jeden po drugim, wydobywając z mroku gigantyczną przestrzeń.

Skarbiec miał wielkość kortu tenisowego, ale jego ściany były wyłożone czarnym, matowym welurem, pochłaniającym każdy foton i każdy dźwięk.

— Ja pierdolę… — szepnęła Elena, zatrzymując się w pół kroku. Jej głos zginął w głuchej akustyce pomieszczenia.

Stahl nie był kolekcjonerem. Był obrzydliwym, zachłannym czubkiem, który żarł historię. W podświetlanych, szklanych gablotach z kontrolowaną atmosferą leżały artefakty, których świat szukał od dekad. Minąłem zaginiony, owiany legendą obraz Caravaggia — „Narodzenie ze świętym Franciszkiem i świętym Wawrzyńcem”, wycięte z ramy w palermitańskim oratorium w październiku sześćdziesiątego dziewiątego. Kawałek dalej, na aksamitnej poduszce, lśniło Trzecie Jajo Cesarskie Fabergé, złote, z szafirami i brylantami — to, które w dwa tysiące czternastym wypłynęło od handlarza złomem z amerykańskiego Środkowego Zachodu i zniknęło w „anonimowej kolekcji prywatnej”. Teraz wiedziałem, w czyjej. Rzędy starożytnych manuskryptów, skradzione artefakty z Muzeum w Bagdadzie, miecze japońskich szogunów wciąż ubrudzone zaschniętą, zardzewiałą krwią. Wszystko wyrwane z kontekstu, uwięzione w szkle, martwe. Dla tych ludzi sztuka nie miała żadnej wartości estetycznej. Była tylko kolejnym, drogim zakładnikiem ich pieprzonego ego.

Szedłem dalej, ignorując miliardy dolarów mijane po drodze. Moje stopy w skarpetkach cicho przesuwały się po czarnym marmurze.

Wtedy to zobaczyłem. A raczej poczułem to, zanim jeszcze mój mózg zdążył przetworzyć obraz.

W samym centrum skarbca, wciśnięty między gablotę z rzymskimi monetami a kolekcję broni palnej, stał potężny, trzymetrowy cylinder z grubego szkła. Był podświetlony od dołu chorobliwym, bursztynowym światłem. Wewnątrz, zawieszone w żółtawym płynie konserwującym, unosiło się ciało.

Elena wydała z siebie krótki, dławiący się pisk i cofnęła się o krok, zasłaniając usta dłonią. Zatrzymałem się przed cylindrem. Moje tętno, dotąd idealnie równe, przyspieszyło o uderzenie.

To był wysoki, potężnie zbudowany mężczyzna o niepokojąco bladym, woskowym ciele. Miał na sobie resztki zbutwiałej, jedwabnej koszuli. Długa, poczerniała od chemikaliów broda unosiła się powoli w płynie niczym macki ukwiału. Jego oczy były otwarte — mętne, żółtawe gałki oczne wpatrywały się w nicość. W samym środku jego czoła widniała idealnie okrągła, sczerniała dziura po pocisku dużego kalibru, a na klatce piersiowej miał kolejne, głębokie rany.

Grigorij Rasputin.

Zafascynowany, podszedłem bliżej, opierając opuszkę palca na zimnym szkle. Oficjalna historia głosiła, że po tym, jak go otruto, zastrzelono i utopiono w Newie, w marcu siedemnastego ludzie Rządu Tymczasowego — jeszcze nie bolszewicy — wykopali go z grobu w Carskim Siole i spalili pod Piotrogrodem. Jak widać, ktoś wziął ogromną łapówkę, do ognia poszedł jakiś bezimienny nieboszczyk, a ciało mistyka zmieniło właściciela na czarnym rynku.

— Stahl ma chyba problem z kompulsywnym zbieractwem — mruknąłem z czarnym humorem, nie mogąc oderwać wzroku od makabrycznego trofeum. — Mieć u siebie autentycznego, zakonserwowanego Rasputina, żeby dotrzymywał ci towarzystwa, kiedy schodzisz popatrzeć na swoje obrazy… Klaus to naprawdę romantyk.

— Julian, proszę, weź to, po co przyszliśmy, i stąd spadajmy. — Głos Eleny drżał histerycznie. Nie mogła patrzeć w stronę cylindra. Była blada jak papier. — To miejsce jest chore. Ten płyn… on pachnie jak śmierć.

Oderwałem wzrok od rosyjskiego mistyka i odwróciłem się.

Zaledwie kilka kroków za cylindrem, w oddzielnej wnęce, podświetlona punktowym światłem halogenowym, spoczywała ona. Moja maska.

Złota, rzymska maska kawaleryjska z pierwszego wieku naszej ery. Wykuta z jednego kawałka bezcennego kruszcu, przedstawiała twarz młodego, pięknego boga wojny. Jej powierzchnia była porysowana, pełna wgnieceń od mieczy i toporów, które przyjęła na siebie wieki temu, i pokryta matowym, ciepłym nalotem — czyste złoto nie koroduje, więc to nie była patyna, tylko dwa tysiące lat gliny wtartej w każdą rysę. Odbijała światło z chłodnym, boskim majestatem. Ten sam kruszec, za który moja matka oddała życie, a mój ojciec duszę.

Podszedłem do postumentu. Serce uderzało mi teraz potężnie w klatce piersiowej, zagłuszając szum wentylatorów. Nie było tu żadnej szyby, żadnych laserów. Stahl najwyraźniej uznał, że drzwi do skarbca są ostateczną barierą, i chciał mieć możliwość dotykania swoich skarbów bez przeszkód.

Wyciągnąłem dłoń. Moje palce zbliżyły się do zimnego złota. Wtedy, z ciemnego rogu pomieszczenia, zza potężnego, marmurowego posągu Herkulesa, dobiegł nas dźwięk.

To było ciche, metodyczne klaśnięcie dłoni. Raz. Drugi. Trzeci.

— Fascynujące, prawda? Ten kruszec ma w sobie coś, co sprawia, że ludzie zapominają o tym, że właśnie włamali się do grobowca.

Głos odbił się echem od betonowych ścian i weluru. Był głęboki, spokojny i pozbawiony jakichkolwiek emocji, rezonujący jak odgłos łamanej deski.

Zamarłem z dłonią zawieszoną w powietrzu nad maską. Elena zesztywniała, a z jej gardła wydobył się zduszony, krótki wdech. Płynnym, błyskawicznym ruchem sięgnęła po węglową szpilę ukrytą w koku.

Z cienia powoli wyłonił się mężczyzna. Miał prawie dwa metry wzrostu i barki tak szerokie, że przypominał chodzącą szafę pancerną. Ubrany w czarny, taktyczny golf, który tylko podkreślał jego nieludzką wręcz masę mięśniową. Jego łysa czaszka lśniła w zimnym świetle, a przez całą długość karku i lewą stronę szyi biegła gruba, szarpana blizna po oparzeniu chemicznym. W prawej, masywnej dłoni, swobodnie opuszczonej wzdłuż uda, trzymał pistolet maszynowy Heckler & Koch MP7 z dokręconym, masywnym tłumikiem.

Richter. Dowódca ochrony Klausa Stahla.

— Drzwi otwarte bez ładunku, bez huku i bez alarmu. Imponujące. Bardzo ciche, bardzo kreatywne — powiedział Richter, robiąc wolny krok w naszą stronę. Z każdym krokiem jego mięśnie napinały się jak liny okrętowe. — Niestety, zapomnieliście o jednym, drobnym detalu. Kiedy obwód traci zasilanie, system wysyła mi powiadomienie o anomaliach prosto na pager. Ten skarbiec ma drugie wejście, od serwerowni. Czekałem na was w ciemności od dwóch minut.

Spojrzał na Elenę i uśmiechnął się — był to wykrzywiony, sadystyczny grymas, który obnażył jego dolne zęby.

— Cześć, ptaszyno. Szef był wściekły, kiedy się dowiedział, że zgubiłaś się we Freeporcie z jakimś garniturowym amatorem. Igor i tak był do odstrzału, ale ciebie Klaus lubił. Obawiam się, że powrót do klatki będzie tym razem bardzo, bardzo bolał. Zaczniemy od połamania ci palców u nóg.

Moja prawa dłoń płynnie, w absolutnej, lodowatej ciszy, wsunęła się pod materiał kurtki Veilance, zamykając się na chłodnej rękojeści Rugera. Mój oddech całkowicie się uspokoił.

— Nazywanie mnie amatorem, Richter, to twój pierwszy i ostatni błąd taktyczny w tym pomieszczeniu — powiedziałem całkowicie obojętnym, relaksującym tonem, wpatrując się prosto w jego puste, wyprane z emocji oczy najemnika. — Amator próbowałby z tobą negocjować. Ja zamierzam po prostu sprawdzić, czy twoja blizna po oparzeniu jest równie wrażliwa na pociski, co reszta tej wielkiej, tępej głowy.

Mój kciuk bezszelestnie zsunął bezpiecznik. Skarbiec miliardera zaraz miał zamienić się w sterylną rzeźnię.

Zanim zdążył mrugnąć, nacisnąłem spust dwukrotnie. Zintegrowany tłumik kaszlnął sucho — klik, klik. Ołów poddźwiękowy pomknął prosto w stronę jego czaszki. Ale Richter nie był mięśniakiem z klubu nocnego. Miał refleks wyhodowany w strefach wojennych. Drgnął ułamek sekundy przed strzałem, odchylając głowę. Pierwszy pocisk zbił na miazgę zabytkową wazę z dynastii Ming za jego plecami, a drugi przeorał mu tylko mięsień naramienny, wyrywając kawałek czarnego materiału i zostawiając czerwoną smugę.

Nawet nie stęknął. Z niesamowitą zwinnością padł na kolano, unosząc MP7.

— Na ziemię! — ryknąłem do Eleny, chwytając ją za ramię i pociągając w dół, za masywny, marmurowy postument.

Ułamek sekundy później powietrze nad naszymi głowami zostało dosłownie rozerwane na strzępy. Stłumiony pistolet maszynowy Richtera pluł serią, wydając z siebie szybkie, mechaniczne pht-pht-pht-pht. Deszcz mosiężnych łusek posypał się na czarny marmur, a pociski kalibru 4,6 mm zaczęły demolować dziedzictwo ludzkości. Szkło gablot pękało z ogłuszającym trzaskiem. Odłamki szkła i porcelanowy pył zasypały nas jak śnieg. W głuchej akustyce skarbca chaos był obezwładniający. Czułem, jak Elena wciska się we mnie, trzęsąc się, z karbonową szpilą dygoczącą w zaciśniętej pięści.

Oparłem plecy o marmur. Byliśmy osłonięci, ale przygwożdżeni. Richter zaraz nas oflankuje. Spojrzałem w górę. Złota maska kawaleryjska wciąż leżała na swoim miejscu, nietknięta serią. Była na wyciągnięcie ręki. Moja matka. Moja obsesja.

Wychyliłem się zza postumentu tylko na centymetr, posyłając dwa ślepe strzały z Rugera, by zmusić go do ukrycia. Poderwałem się w półprzysiadzie, chwyciłem maskę i zsunąłem ją z cokołu.

Jej ciężar był potworny. Blisko pięć kilogramów litego kruszcu pociągnęło moje mięśnie w dół. To nie była biżuteria. To był kawałek zbroi, ciężki i brutalny. Skonstruowany tak, by wytrzymać uderzenie rzymskiego gladiusa. Błyskawicznie zrzuciłem z ramienia mój taktyczny plecak Arc’teryx, rozpiąłem suwak i wrzuciłem maskę do środka. Zamek zasunąłem jednym pociągnięciem.

Teraz plecak ciążył mi jak głaz.

— Wychodź, ptaszyno! — Głos Richtera był zimny, odarty z bólu mimo postrzału w bark. Usłyszałem chrzęst szkła. Powoli skracał dystans. — Klaus zapłacił za ciebie sto tysięcy euro. Uszkodzę tylko tego śmiecia w garniturze.

Mój Ruger miał w magazynku jeszcze sześć naboi kalibru.22. Przeciwko kamizelce kevlarowej, którą ten dryblas na pewno miał pod golfem, moje pociski były jak ukąszenia komara. Musiałem zmienić środowisko walki. Zmusić go do błędu.

Zerknąłem w bok. Dwa metry ode mnie leżała strzaskana gablota, w której wcześniej widziałem kolekcję broni białej. Z połamanej pleksi wystawała długa, zakrzywiona klinga japońskiej katany z okresu Edo. Stal tamahagane, ostra jak brzytwa.

— Zostań tu — szepnąłem do Eleny. Moje oczy były czarne i absolutnie spokojne. Tętno zrównało się z cyklem oddechu. — Kiedy odwrócę jego uwagę… atakuj trójkąt tętnicy szyjnej. Tylko tam, gdzie cię uczyłem.

Nie czekałem na jej odpowiedź. Wystrzeliłem jak z procy, nurkując po posadzce w stronę rozbitej gabloty.

Richter otworzył ogień. Pociski rozrywały welur na ścianach i ryły bruzdy w marmurze tuż obok mojej głowy. Pył marmurowy wdarł się do płuc, drażniąc śluzówkę. Przeturlałem się, chwyciłem oburącz rękojeść — tsukę, jedwabny oplot na skórze płaszczki — i dźwignąłem katanę. Była idealnie wyważona.

Nie było już dystansu. Richter był zaledwie trzy metry ode mnie, przeładowując MP7 z mechaniczną wprawą. Zrobiłem błyskawiczny wypad z prawą nogą. Klinga z Edo przecięła sterylne powietrze ze świstem, celując prosto w jego nadgarstek.

Ostrze z impetem uderzyło w ramię Richtera, rozcinając mięsień i ścięgna. Krew trysnęła czarną falą na lśniący marmur. MP7 z hukiem upadł na ziemię. Zanim zdążyłem pociągnąć miecz z powrotem, by zadać pchnięcie w serce, gigant zareagował. Nie próbował uciekać przed bólem. Wszedł prosto w niego.

Zignorował rozerwaną rękę. Lewą, potężną jak bochen chleba dłonią złapał mnie za gardło, unosząc niemal dziesięć centymetrów nad podłogę.

Powietrze utknęło w mojej tchawicy. Spróbowałem uderzyć kataną jeszcze raz, ale zablokował mój nadgarstek swoim okrwawionym przedramieniem. Szarpnął mną, jakbym był szmacianą lalką, i rzucił w tył.

Z potężnym hukiem uderzyłem plecami w gruby cylinder z Rasputinem. Szkło zadrżało i pokryło się pajęczyną pęknięć, a żółta konserwa zakołysała się wewnątrz, poruszając upiornymi rękami rosyjskiego mnicha. Osuwając się na ziemię, wypuściłem z dłoni miecz. Moje płuca płonęły.

Richter stanął nade mną, krwawiąc obficie z prawego ramienia, ciężko sapiąc. Wyciągnął z pochwy na udzie potężny nóż bojowy Ka-Bar. Ostrze zalśniło złowrogo.

— Trzeba było negocjować, amatorze — warknął, unosząc nóż do śmiertelnego ciosu.

Wtedy cień oderwał się od posągu Herkulesa.

Elena. Dziewczyna w absolutnej ciszy wyrwała się z ukrycia. Jej ruchy były zwinne, uliczne i pełne desperacji. Richter usłyszał ją w ostatnim ułamku sekundy. Zaczął się odwracać, ale kąt był zbyt mały, a dystans żaden. Zaparła stopę w skarpetce o śliski marmur i z potężnym impetem wbiła węglową szpilę prosto w jego szyję. Dokładnie w to miękkie, bezbronne miejsce, o którym uczyłem ją w pracowni — trójkąt tętnicy szyjnej. Węgiel wszedł gładko, przebijając skórę i docierając do węzła naczyniowego. Richter wydał z siebie nieludzki, gulgoczący ryk. Zamarł z podniesionym nożem, jego oczy rozszerzyły się w szoku. Z rany chlusnęła krew — ciemna, niemal wiśniowa, lejąca się gęstym, równym strumieniem. Nie tętniła. Zobaczyłem to i wiedziałem, zanim wydarzyło się cokolwiek innego.

Uderzyła niemal idealnie, ale fizjologia dwumetrowego potwora napędzanego adrenaliną miała swoje chore prawa. Ostrze ominęło tętnicę szyjną wspólną o zaledwie milimetr, rozrywając jedynie żyłę szyjną wewnętrzną. Spadek ciśnienia krwi postępował błyskawicznie, ale nie odciął zasilania natychmiast.

Zdziczały z bólu Richter odwrócił się i zamachnął lewą, okrwawioną ręką. Trafił Elenę wierzchem dłoni prosto w twarz. Cios był tak potężny, że dziewczyna poleciała do tyłu jak lalka, uderzając głową o marmurowy cokół. Zsunęła się na podłogę, bez ruchu.

Zostałem sam z konającym, ale wciąż zabójczym zwierzęciem.

Gigant zachwiał się, chwytając się za zalaną krwią szyję. Z ust lała mu się krwawa piana. Spojrzał na mnie. Chciał mnie zabrać ze sobą. Ruszył powoli, potykając się na śliskiej od krwi posadzce.

Moje płuca wciąż walczyły o tlen, przed oczami tańczyły mi czarne plamy, a broń leżała za daleko. Mój wzrok padł na taktyczny plecak, który zsunął mi się z ramienia, gdy Richter cisnął mną o szkło.

Rozpiąłem zamek jednym szarpnięciem. Nie było czasu na wyciąganie jej za paski. Wsunąłem dłonie pod zimne krawędzie złotego oblicza boga wojny, chwytając za oczodoły i brzegi grubej, złotej blachy.

Gdy Richter rzucił się w moją stronę, wkładając w pchnięcie nożem resztki swojego życia, zebrałem całą kinetyczną energię z nóg i tułowia. Skręciłem biodra, zrywając się z podłogi, i zamachnąłem się rzymską maską z dołu do góry, niczym archaicznym, pięciokilogramowym obuchem.

Solidne złoto spotkało się z żuchwą dowódcy ochrony z obrzydliwym, głośnym trzaskiem, który był głośniejszy niż wystrzały z tłumika.

Fizyka była bezlitosna. Pięć kilogramów masy uderzyło z potężną prędkością w kość. Żuchwa Richtera dosłownie się zdezintegrowała. Siła ciosu szarpnęła jego ogromną głową do tyłu z taką mocą, że usłyszałem, jak pękają mu kręgi szyjne. Jego oczy wywróciły się białkami do góry. Kawałki zębów posypały się na czarny marmur.

Olbrzym runął na plecy, gładko jak podcięte drzewo. Martwy, zanim jego głowa uderzyła w posadzkę.

Dźwięk padającego ciała rozniósł się po cichym, sterylnym skarbcu, tłumiony przez czarny welur na ścianach. Oddychałem ciężko, chrapliwie. Moje płuca wreszcie wtłoczyły tlen do wygłodniałego mózgu. Ręce trzęsły mi się lekko, nie od strachu, a od wyrzutu adrenaliny. Rzymska maska w moich dłoniach była ciepła i śliska. Krew Richtera i resztki jego chrząstek zalały precyzyjnie wykute rysy złotego boga wojny.

Bóg znowu skosztował krwi.

Z trudem opuściłem maskę na ziemię i doczołgałem się do Eleny. Leżała tuż obok roztrzaskanej gabloty. Przystawiłem ucho do jej ust. Oddychała. Szybko, urywanie, ale równo. Do sińca pod okiem doszło rozcięcie na policzku.

Chwyciłem ją delikatnie, lecz stanowczo za ramiona i potrząsnąłem.

— Pobudka. Mamy to. Musimy znikać.

Otworzyła oczy, mrugając powoli, kompletnie zdezorientowana. Spojrzała na ogromne, zakrwawione truchło Richtera, a potem na węglową szpilę wbitą głęboko w jego szyję. Na jej twarzy pojawił się blady, upiorny uśmiech, zniekształcony bólem.

— Ja go zabiłam… — szepnęła.

— Nie, to ja go zabiłem maską za sto milionów dolarów — poprawiłem ją obiektywnie, wycierając krew ze złota rękawem swojej kurtki. Wsunąłem ciężki kruszec z powrotem do plecaka i zapiąłem zamek. — Ale twój cios był technicznie perfekcyjny. Jestem z ciebie dumny. A teraz wstawaj. Ten pager na pasku olbrzyma nie będzie pikał w nieskończoność. Zaraz zbiegną się tu wszyscy.

Rozdział 7

Formalina

Czułem, jak sekundy uciekają mi przez palce. Zamek był otwarty, a ktoś na górze lada chwila zauważy, że olbrzym z pagerem przy pasku nie odpowiada.

Dźwignąłem Elenę z podłogi. Zatoczyła się, z trudem łapiąc równowagę. Jej twarz była blada, a nowy, krwawiący obrzęk na kości policzkowej po ciosie Richtera wyraźnie pulsował.

— Dasz radę biec? — zapytałem krótko, chwytając ją za ramię.

Pokiwała głową, zaciskając zęby z bólu. W dłoni trzymała ociekającą krwią węglową szpilę — wyszarpnęła ją z szyi Richtera, zanim zdążyłem o tym pomyśleć.

— Tak. Znam drogę do podziemnego doku. Stahl ma tam przystań na jeziorze.

— Doskonale — mruknąłem.

Zanim ruszyliśmy w stronę wyjścia, podszedłem do rozbitej gabloty. Japońska katana, którą zraniłem ochroniarza, wciąż leżała na posadzce. Podniosłem ją. Idealny balans, stal tamahagane z okresu Edo. Z pedantyczną starannością wytarłem krew Richtera o jego własny, czarny golf, po czym odnalazłem w odłamkach szkła drewnianą, lśniącą pochwę. Wsunąłem ostrze do środka z satysfakcjonującym, cichym kliknięciem. Miecz idealnie wpasował się za pasek moich spodni Veilance. To zbyt precyzyjne narzędzie, by zostawić je w tym syfie.

Wtedy kątem oka dostrzegłem ruch. Elena, zamiast odwrócić wzrok od zwłok, podeszła do przewróconego, historycznego stojaka. Jej ruchy były dziwnie mechaniczne, pozbawione emocji. Podniosła leżącą wśród gruzów długą, autentyczną rzymską włócznię z ciężkim, żelaznym grotem. Zaparła stopę o biodro trupa, szarpnęła go za ramię na dźwigni i przewróciła sto kilkanaście kilogramów na brzuch — dwa ruchy, zero siły, sama mechanika, której nikt jej nie uczył. Zanim zdążyłem zareagować, z lodowatym, niemal nieobecnym uśmiechem wbiła zardzewiały grot z całej siły prosto w pośladki martwego dowódcy. Grube drzewce stanęło pionowo, stercząc z jego cielska niczym groteskowa flaga na zdobytym terytorium.

Zamarłem w bezruchu, patrząc na nią z autentycznym zaskoczeniem. Nie spodziewałem się po niej takiej makabrycznej kreatywności.

— Taki drobny, historyczny akcent — rzuciła chłodno, otrzepując dłonie z pyłu, jakby właśnie skończyła sprzątać w kuchni, a nie profanować zwłoki.

Uśmiechnąłem się pod nosem, czując ukłucie czegoś, co graniczyło z podziwem. Ta dziewczyna była znacznie bardziej niebezpieczna, niż zakładałem.

Gdy mijałem kolejną, strzaskaną przez rykoszety gablotę, mój wzrok przykuł jeden detal. Wśród potłuczonego szkła i rozsypanych, rzymskich monet leżało małe, czarne pudełeczko z aksamitu, z którego wypadł naszyjnik. Cieniutki, platynowy łańcuszek i zawieszony na nim pojedynczy, nieskazitelny diament w szlifie łezki. Rzecz absolutnie piękna, perfekcyjna w swojej symetrii, prawdopodobnie wyciągnięta z jakiegoś carskiego skarbca.

Zerknąłem na Elenę. Stała odwrócona do mnie tyłem, patrząc na drzwi, sprawdzając, czy nikt jeszcze nie nadbiega.

Płynnym, niezauważalnym ruchem dłoni zgarnąłem naszyjnik. Zimny kamień idealnie wpasował się w moją dłoń. Wsunąłem go głęboko do szczelnej kieszeni kurtki. Nie dla pieniędzy. Dla kaprysu. Ten diament był równie zimny, twardy i piękny co dziewczyna, która przed chwilą wbiła włócznię w martwego oprawcę. Dostanie go w odpowiednim czasie.

— Idziemy? — ponagliła, a jej głos drżał z napięcia.

— Jeszcze jeden, drobny szczegół. Protokół spalonej ziemi — odpowiedziałem, odwracając się w stronę centrum skarbca.

Klaus Stahl nie mógł po prostu wrócić do domu, posprzątać zwłok i wsadzić mojej maski do nowej gabloty, ubezpieczając straty. Musiał poczuć absolutną, obezwładniającą pustkę. Musiał stracić wszystko, czym karmił swoje otyłe, aroganckie ego.

Podszedłem do podświetlanego cylindra. Grigorij Rasputin wciąż unosił się w przejrzystej, bursztynowej cieczy, wpatrując się we mnie swoimi martwymi, żółtymi oczami. W powietrzu unosił się słodkawy, chemiczny smród.

— Wiesz, Eleno, z czego robi się ten płyn konserwujący dla muzealnych preparatów? — zapytałem z mroczną fascynacją, unosząc lufę Rugera. — Najpierw formalina, żeby utrwalić tkanki. Potem etanol, żeby w nim trzymać. Zwykle siedemdziesiąt procent, ale Stahl kazał nalać dziewięćdziesiąt pięć, bo nie mętnieje i lepiej wygląda w podświetleniu. Temperatura zapłonu takiego spirytusu to siedemnaście stopni. W tym skarbcu jest piętnaście. Twój właściciel trzymał swojego mnicha dwa stopnie od punktu zapłonu — a rozbryzgany w mgłę spirytus pali się w każdej temperaturze.

Przymierzyłem i nacisnąłem spust dwukrotnie.

Dwa pociski kalibru.22 uderzyły w grube szkło. Osłabione już wcześniej, gdy wbił mnie w nie Richter, nie wytrzymało ciśnienia trzymetrowego słupa cieczy i pękło z potężnym trzaskiem.

Cylinder rozerwał się. Ponad tona bursztynowego płynu runęła na posadzkę niczym miniaturowe tsunami, zalewając gabloty i welurowe ściany. Zwłoki Rasputina z głuchym plaskiem wylądowały na podłodze, uderzając o marmur zaledwie metr ode mnie. Jego ręka wyciągnęła się w moją stronę w groteskowym geście, a z ust wylały się resztki chemii. Pachniało jak w otwartej trumnie zanurzonej w spirytusie.

Pochyliłem się nad ciałem Richtera, omijając starannie sterczącą z niego włócznię, i sprawnym ruchem wyciągnąłem z kieszeni jego spodni taktyczną zapalniczkę Zippo, a z karabińczyka przy pasku zbliżeniową kartę z chipem RFID. Zapalniczka klasyczna, benzynowa. Potarłem kciukiem kółko. Wykwitł mały, żółty płomień.

— Dla sztuki — mruknąłem z ironicznym uśmiechem i rzuciłem płonącą zapalniczkę w kałużę spirytusu, tuż obok butów rosyjskiego mistyka.

Zapłon był natychmiastowy i brutalny. Mgła spirytusu, wciąż wisząca nad rozlewiskiem, i opary formaldehydu eksplodowały z głuchym fwoosh. Błękitno-żółta ściana ognia błyskawicznie pożarła płyn, obejmując zwłoki Rasputina, które zaczęły makabrycznie syczeć, uwalniając czarny, toksyczny dym. Ogień z ryczącym impetem przeniósł się na czarny welur.

— Wychodzimy! — krzyknąłem, łapiąc Elenę za ramię, gdy temperatura w pomieszczeniu skoczyła o dwadzieścia stopni w trzy sekundy.

Wybiegliśmy na korytarz z surowego betonu. Odwróciłem się tylko na moment, by spojrzeć do środka. Zaginiony obraz Caravaggia zaczął pokrywać się czarnymi bąblami, a po chwili płótno, warte dziesiątki milionów, stanęło w płomieniach. Drewniane ramy gablot trzaskały od gorąca. Całe to parszywe dziedzictwo zamieniało się w kupę popiołu.

Z satysfakcją pchnąłem ciężkie, stalowe drzwi, tylko lekko przymykając je za nami.

Czujki dymu w samym skarbcu wisiały na tym samym obwodzie co czytnik, który kwadrans wcześniej zamieniłem w mokry, przypalony szlam. Dopiero teraz, gdy dym i ciepło dotarły do czujników w kanale wentylacyjnym, system rezydencji zwariował. Przeciągły, ogłuszający pisk alarmu pożarowego rozerwał sterylną ciszę podziemi. Światła awaryjne zaczęły migać na czerwono, rzucając upiorne cienie na beton. Słyszeliśmy stłumione krzyki ochrony dobiegające z wyższych pięter. Zbiegali na dół. Byli całkowicie zdezorientowani — nie szukali intruzów, szukali pożaru.

— Tędy! Szybko! — krzyknęła Elena, przekrzykując alarm.

Pobiegliśmy w przeciwnym kierunku. Dziewczyna ignorowała ból głowy. Z każdym krokiem nabierała pewności siebie. Znała każdy techniczny zakręt, w którym chowała się przed strażnikami. Minęliśmy serwerownię i wpadliśmy w wąski, ociekający wilgocią korytarz drenażowy, który gwałtownie opadał w dół. Na ścianach widać było rury doprowadzające wodę z jeziora do systemów chłodzenia.

Zza naszych pleców, z głównego pionu, dobiegł nas łoskot otwieranych drzwi pożarowych i krzyki mężczyzn, którzy właśnie odkryli piekło zamknięte w skarbcu. Zamiast nas gonić, rzucili się do ratowania miliardów swojego szefa. Protokół spalonej ziemi zadziałał perfekcyjnie.

Dobiegliśmy do ciężkiej, stalowej kraty na końcu tunelu. Była zamknięta na masywną kłódkę.

— Cofnij się — rzuciłem do Eleny.

Kwas fluorowodorowy na hartowaną stal to strata kwasu — rozpuszczałby ją godzinami. Zjeść nim cienką warstwę z numerem seryjnym to jedno; przeżreć kabłąk masywnej kłódki to drugie. Ale kłódka nie była problemem. Problemem był skobel, do którego ją przypięto: zwykła ocynkowana blacha, która od lat oddychała wilgocią z jeziora i spuchła od rdzy. Kopnąłem raz, piętą, w kratę tuż przy skoblu. Skarpetka nie amortyzuje niczego; ból wszedł mi w goleń aż do kolana. Przeżarte rdzą nity puściły z mokrym trzaskiem. Otworzyłem kratę. Wpadliśmy do ciemnego, ogromnego pomieszczenia. Zapach jeziora, glonów i ekskluzywnego drewna tekowego całkowicie wyparł smród spalenizny.

To był prywatny boathouse Klausa Stahla. Zadaszona przystań z bezpośrednim, zamaskowanym wylotem na taflę jeziora Starnberg. Na ciemnej, spokojnej wodzie w doku unosiło się arcydzieło inżynierii motorowodnej — elektryczna łódź Frauscher 740 Mirage Air w kolorze matowego grafitu. Cicha i szybka.

Zeskoczyliśmy na drewniany pomost. Elena bez wahania przeskoczyła przez burtę, lądując na białej, skórzanej kanapie łodzi. Ja odwiązałem cumy, rzucając je na pokład, po czym wskoczyłem za nią.

Zbliżyłem się do konsoli sterowniczej. Zamiast stacyjki był tu kolejny panel, tym razem na kartę RFID. Uśmiechnąłem się zimno. W tym zepsutym do szpiku kości świecie bogaczy klucz głównego ochroniarza zawsze pasuje do zabawek właściciela. Wyciągnąłem z kieszeni zbliżeniową kartę z chipem RFID, którą ukradłem Richterowi wraz z zapalniczką.

Przyłożyłem ją do czytnika. Łódź odpowiedziała cichym, ledwo słyszalnym, elektrycznym szumem. Ekrany nawigacyjne ożyły, zalewając nas błękitnym światłem.

— Trzymaj się — rzuciłem krótko, popychając przepustnicę do przodu.

Frauscher, napędzany wyłącznie silnikiem elektrycznym, bez najmniejszego hałasu wyślizgnął się z ciemnego doku. Wypłynęliśmy na szeroką, wzburzoną taflę jeziora Starnberg.

Lodowaty deszcz natychmiast uderzył w nasze twarze, zmywając pył, pot i zapach krwi. Wiatr targał włosami Eleny. Odwróciłem się za siebie.

Nad ścianą lasu, gdzie znajdowała się rezydencja Stahla, w szarość mgły wrastał ciemny, tłusty słup dymu, u podstawy podbarwiony czerwienią. Z kominów wentylacyjnych na dachu buchał gęsty, toksyczny dym, barwiąc deszcz na czarno. Z oddali dobiegał już rosnący, histeryczny dźwięk syren wozów strażackich i policyjnych, zjeżdżających się z okolicznych miejscowości. Miliardowe imperium płonęło.

My byliśmy na środku jeziora, otuleni mgłą i ulewą. Całkowicie niewidzialni. Ciemny duch sunący po czarnej wodzie.

Zgasiłem błękitne ekrany nawigacji, przechodząc na tryb manualny i płynąc na ślepo w mlecznej szarości mgły, i zwolniłem, żeby nie zostawiać wielkiego kilwateru. Na łodzi zapanowała cisza, przerywana jedynie deszczem i uderzeniami fal o kadłub z włókna szklanego.

Elena usiadła na podłodze z drewna tekowego, opierając się plecami o białą, luksusową skórę. Oddychała ciężko. Jej techniczny Gore-Tex lśnił od wody. Twarz miała zmasakrowaną, ale patrzyła na mnie z jakimś dziwnym, niepokojącym spokojem. Zabiła z zimną krwią, przeżyła piekło i uciekła. Strach w niej wypalił się razem z obrazami w skarbcu.

Podszedłem do niej. Maska w plecaku ciążyła mi jak kotwica. Usiadłem obok na mokrej podłodze, wyciągając z kieszeni sterylną chusteczkę od Hermèsa, i zacząłem chłodnym, wyuczonym ruchem ocierać krew i deszcz z jej rany na policzku. Nie odtrąciła mojej dłoni. Zamknęła oczy, poddając się temu lodowatemu dotykowi. A ja, w szarym mleku mgły, na pokładzie płynącej łodzi, z plecakiem, w którym leżało odzyskane złoto, i z nielegalnym diamentem ukrytym w kieszeni, poczułem coś, czego nie czułem od bardzo dawna. Całkowitą, absolutną satysfakcję perfekcyjnie wykonanej roboty.

Rozdział 8

Twarz z pierwszego wieku

Jezioro Starnberg jest teraz wyłącznie czarną taflą pod bezgłośnym deszczem. Trzymam kierownicę Frauschera jedną ręką. Plecak spoczywa u moich stóp, a ja niemal podświadomie wyczuwam jego ciężar — jak drugie, nieustanne bicie serca. Deszcz tnie przez mgłę, gruby i mokry, sklejając mi włosy na czole. Elektryczne silniki łodzi syczą cicho, bez drgań, bez odrobiny wibracji na zimnym metalu kokpitu. Lubię ten sprzęt. Stahl miał idealny gust, jeśli chodzi o zabawki. Przez snop światła reflektora przesuwa się mgła, rozdzierana i natychmiast zamykana przez biel.

Obok mnie, na fotelu pasażera, siedzi Elena. Ręce ma skrzyżowane, a twarz uparcie zwróconą ku burcie. Od czterdziestu minut milczy. W półmroku ostro zarysowuje się jej profil — wysokie kości policzkowe, lekko załamane tam, gdzie Richter uderzył w skarbcu. Suche strupy krwi na jej skroni zostawiły ciemną plamę, której deszcz nie potrafi zmyć. Dziewczyna nie narzeka, nie drży. Jest w niej jakiś twardy, niebezpieczny rdzeń. Kiedy wyciągałem ją z magazynu w Genewie ledwie kilkadziesiąt godzin temu, była tylko elementem planu, nieprzewidzianą zmienną. Nie spodziewałem się, że nauczę się ją cenić. W plecaku pod moimi stopami maska leży jak żywa — pięć kilogramów rzymskiego złota, ukształtowanego w idealne policzki i migdałowe oczy. Piętnaście lat polowania skurczyło się do przedmiotu, który rzuciłem sobie pod nogi. Nie czuję triumfu. Czuję jedynie fizyczny ciężar. Maska jest teraz moja, ale to nie znaczy, że reszta świata przestała istnieć.

We mgle przed nami wyłania się ląd — ciemny, nieruchomy pas, gdzie woda styka się z kamieniem. Zmniejszam prędkość, Frauscher zwalnia do tempa spacerowego, kadłub ledwie muska wodę. Głazy porośnięte mchem i stara przystań z połamanymi palami wyłaniają się nagle z bieli. Wyłączam światła, zanim dobijemy do kei. Elektryczny napęd pozwala na niemal całkowitą ciszę. Jedynym dźwiękiem pozostaje deszcz stukający tysiącami kropli o pokład i taflę jeziora.

Rzucam cumę na brzeg. Lina od razu nasiąka wodą, staje się ciężka i śliska. Zostawiam Frauschera tak, jak stoi — karta Richtera na czytniku, kierownica zabezpieczona, lampy zgaszone. Nie ma sensu go zatapiać. Niech ktoś znajdzie go za kilka dni i pomyśli, że bogaty wariat zgubił zabawkę.

— Zabieramy tylko to, co niezbędne — mówię do Eleny. Mój ton jest płaski i neutralny, jak zawsze. Nie pytam, czy da radę iść. Nie muszę.

Ale nie idziemy od razu. Jest wpół do dwunastej przed południem, a dwoje ludzi w samych skarpetkach, z plecakiem ciężkim jak głaz, wychodzących z lasu na drogę w biały dzień, to anegdota, którą każdy bawarski emeryt opowie policji ze szczegółami. Na końcu pomostu stoi przegniła szopa na sprzęt wędkarski. Siedzimy w niej do zmroku. Siedem godzin w mokrych ubraniach, bez ruchu, na zimnych deskach. Gore-Tex trzyma ciepło; skarpetki nie trzymają niczego. Dwa razy nad jeziorem przelatuje policyjny śmigłowiec. Słyszę go, zanim go widzę, i za każdym razem Elena przestaje oddychać. Ja liczę. Czekam, aż szarość za szparami w deskach zgęstnieje w czerń.

Wstaję, chwytam plecak i zarzucam go na ramię. Przy każdym kroku kruszec uderza mnie w biodro — ciężki, śmiertelny ciężar. Lubię ten rytm, pozwala mi pamiętać, dlaczego to robię.

Elena wstaje bez słowa. Jej ruchy są płynne, kontrolowane, ale widzę w nich stłumiony ból. Zauważalnie oszczędza lewe kolano — pamiątkę po skarbcu, gdzie po ciosie wielkiego ochroniarza runęła na marmurową posadzkę. Richter mógł ją wtedy zabić. Nie zabił. To błąd, który kosztował go życie.

Schodzimy z kei na wilgotną ziemię. Nasze stopy, pozbawione butów jeszcze przed zejściem do podziemi Starnbergu, chronią jedynie zrujnowane, mokre skarpetki. Lodowate błoto, ostre kamienie i igliwie wbijają się w skórę, ale żadne z nas nie wydaje z siebie dźwięku. Ból to tylko informacja zwrotna z systemu. Idę przodem, Elena pół kroku za mną. Nie oglądam się, by sprawdzić, czy nadąża. Nad lasem za naszymi plecami wciąż wisi brudna smuga dymu, podświetlona od spodu reflektorami straży. Caravaggio, Fabergé, Rasputin na gołym marmurze — wszystko to jest już popiołem.

Po dwudziestu minutach marszu przez sosnowy las wychodzimy na skraj sennego, bawarskiego osiedla oddalonego od posiadłości. Asfalt odbija pomarańczowe światło nielicznych latarni. Skanuję ulicę w poszukiwaniu celu, który pozwoli nam zniknąć.

Na żwirowym podjeździe przed ciemnym domem z murem pruskim stoi szare Audi A6 kombi w wersji C6. Kilkunastoletni, zmatowiały lakier, zabłocone felgi. Samochód dla nikogo. Idealnie niewidzialny.

— Czekaj tu, w cieniu — rzucam cicho do Eleny.

Podchodzę do auta z pedantycznym, obojętnym spokojem. Z wodoszczelnej kieszeni kurtki Veilance wyciągam precyzyjny wytrych dekodujący — Lishi. Wsuwam wąskie, stalowe narzędzie w zamek drzwi kierowcy. Moje palce, mimo chłodu i wilgoci, bezbłędnie wyczuwają opór zapadek. Koryguję nacisk, przesuwając małe dźwignie na podziałce. Raz. Dwa. Trzy. Po czternastu sekundach zamek ustępuje z gładkim kliknięciem.

Otwieram drzwi, wślizguję się na fotel pachnący starym tytoniem i natychmiast sięgam pod kolumnę kierownicy. Odsłaniam gniazdo diagnostyczne OBD2 i wpinam w nie miniaturowy moduł — emulator immobilizera. Na urządzeniu mruga czerwona dioda. Po trzech sekundach analizy szyny danych dioda zmienia kolor na zielony. Cyfrowe zabezpieczenie przestało istnieć. Wciskam w stacyjkę hartowany, płaski łamak i przekręcam go z brutalną siłą, zgniatając mechaniczne piny cylindra. Trzylitrowy, wysokoprężny silnik budzi się do życia z niskim, stabilnym klekotem.

Zamykam drzwi od wewnątrz i podjeżdżam cicho tuż pod krawężnik, gdzie czeka Elena. Otwieram prawe drzwi.

— Wsiadaj — mówię krótko.

Wrzucam plecak z maską na tylną kanapę, a katanę w pochwie kładę wzdłuż siedzenia. Volvo zostaje po drugiej stronie jeziora, z tym, czego nie zdążyłem z niego wyjąć. Spisuję je na straty. Wnętrze Audi wypełnia zapach mokrych ubrań i przyspieszonego oddechu. Włączam wycieraczki. Dwie czarne łopatki przecierają przednią szybę w hipnotycznym, regularnym rytmie. Mgła jest wszędzie. Zasięg widzenia skraca się do kilkunastu metrów. Nie przyspieszam, wjeżdżając na lokalną drogę. Do Monachium mamy niecałą godzinę, a noc dopiero się zaczyna.

Monachium wyłania się z mroku jak miasto-widmo — rozmyte światła, mokry asfalt, wieczorne autobusy sunące wolno przez deszcz. W miarę jak wjeżdżamy głębiej, luksusowe śródmieście ustępuje miejsca Schlachthofviertel — Dzielnicy Rzeźni. Ceglane, industrialne chłodnie, okna zabite deskami, ściany pokryte starym graffiti. Powietrze pachnie tu starym tłuszczem, wilgocią wbijającą się w cegłę i czymś słodkawym, zgniłym. Docieramy do na wpół zrujnowanego, betonowego budynku. Przed zjazdem prowadzącym w dół zatrzymuję Audi i wyłączam silnik. Zapada gęsta cisza, przerywana tylko szumem deszczu.

— Zostajemy tutaj — mówię płasko, wysiadając.

Zimne powietrze, ciężkie od zapachu mokrych cegieł i rdzy, uderza w twarz. Elena wysiada po drugiej stronie, na moment zastygając w bezruchu, jakby jej ciało potrzebowało chwili, by przystosować się do tej mrocznej scenerii. Utyka na lewą nogę bardziej niż wcześniej. Prowadzę ją pochyłą rampą w dół. Beton jest śliski od błota. Wąska smuga mojej latarki tnie mrok, odsłaniając zalaną podłogę dawnego doku przeładunkowego. Woda sięga do kostek, jest czarna i nieruchoma, a na jej powierzchni mieni się oleista powłoka.

Brodzimy przez lodowatą ciecz aż do metalowej ramy po starej windzie towarowej. Przykładam dłoń do ukrytego w ścianie panelu — czytnik odcisków palców. Drzwi rozsuwają się bezszelestnie. Z wnętrza wylewa się suche, chłodne powietrze o zapachu chemikaliów i topnika. Wchodzimy, a stal zamyka się za nami.

Panele fluorescencyjne na suficie włączają się automatycznie, zalewając ściany równym, zimnym, bezcieniowym światłem. Odbija się ono od polerowanego, szarego betonu, na którym zostawiamy mokre, brudne ślady skarpet.

To nie jest moje sanktuarium w Genewie. Nie ma tu zamkniętego ekosystemu, nie ma fruwających błękitnych motyli ani zapachu gnijących owoców, który uspokaja mój umysł. To jest awaryjna, spartańska dziupla operacyjna. Czysta funkcjonalność stworzona do pracy. Na środku stoi długa, stalowa ława warsztatowa. Narzędzia leżą w wycięciach z elastycznej pianki — każde dokładnie na swoim miejscu. W rogu znajduje się stacja do topienia kruszców, tygle grafitowe i równe rzędy słojów z odczynnikami oraz kwasami. Nic więcej.

Stawiam plecak na stalowym blacie. Materiał jest mokry od deszczu, ale to, co jest w środku, pozostaje niezmienne. Otwieram suwak i wyciągam maskę.

Pięć kilogramów rzymskiego metalu, wybitego z jednej blachy, idealnego w swojej prostocie. Obracam ją w świetle jarzeniówek. Blask odbija się od porysowanej, pogiętej powierzchni — stłumiony, dojrzały i chłodny. Twarz młodego boga wojny patrzy w sufit ślepymi oczami.

— To rzymska twarz kawaleryjska z pierwszego wieku — mówię do Eleny, a każde moje słowo brzmi chłodno, wyprane z jakiegokolwiek sentymentu. Złoto uderza o stal blatu z czystym, głuchym dźwiękiem. — Nie ma na niej ani jednego szwu. Została w całości wyklepana z jednego arkusza dla oficera, który nigdy nie miał wrócić do domu, bo zginął pod Rigodulum — dzisiejszym Riol, dziesięć kilometrów w dół Mozeli od miejsca, w którym ją wykopaliśmy — w siedemdziesiątym roku, kiedy Petilliusz Cerialis tłumił bunt Trewerów. Zginął dzień przed tym, jak Rzymianie weszli do Trewiru. Tacyt poświęcił tej bitwie kilka zdań. Temu oficerowi nie poświęcił ani jednego.

Elena stoi po drugiej stronie blatu. Jej dłonie opierają się o stalową krawędź. Nie dotyka maski. Wie, że nie powinna.

— Moja matka wierzyła, że ten kruszec jest przeklęty — kontynuuję z beznamiętną precyzją, patrząc w puste oczodoły maski. — Uważała, że w rzymskiej tradycji takie maski nie służyły do ochrony, ale do ukrywania tożsamości wojownika przed śmiertelnikami. Znaleźliśmy ją z ojcem. Stahl wysłał ekipę. Zabili moją rodzinę bez mrugnięcia okiem. Ta maska, Eleno, to nie jest żaden trofealny łup. To zwrot własności, za którą moi bliscy zapłacili najwyższą, ostateczną cenę. A ja spędziłem piętnaście lat, ucząc się, jak ten rachunek wyrównać.

Elena milczy przez dłuższą chwilę. Jej oczy przesuwają się z maski na moją twarz, szukając emocji w tym chłodnym monologu. Nic nie znajduje. Prawda o Trewirze, podobnie jak chemia i balistyka, jest dla mnie po prostu faktem dokonanym.

— Polowałeś na niego piętnaście lat — mówi w końcu. Jej głos jest stabilny.

— Tak.

— Zabijałeś dla niego ludzi, żeby się do niego zbliżyć.

— Tak.

— I to wszystko… — wskazuje wzrokiem na surowy warsztat, słoje z kwasem, stację do topienia — …zbudowałeś po to, żeby go dorwać.

— Tak.

Odrywam wzrok od szyi Eleny i sięgam do wnętrza kieszeni. Wyciągam platynowy łańcuszek z diamentem w szlifie łezki. Kamień jest wielkości paznokcia kciuka, czysty i idealnie przezroczysty. Łapie zimne światło warsztatu, rozbijając je na tysiące lodowatych iskier. Wziąłem go z rozbitej gabloty w skarbcu Stahla, kiedy Elena stała do mnie tyłem, pilnując drzwi.

Podchodzę do blatu. Kładę diament tuż obok maski. Kamień uderza o stal z czystym dźwiękiem kropli lodu.

— Twój — mówię. Mój głos pozostaje wyprany z jakiejkolwiek barwy. To nie jest prezent. To transakcja. — Zasłużyłaś.

Elena patrzy na naszyjnik. Jej ciemne, uważne oczy mrużą się, szukając w tym geście warunków i ukrytych motywów.

— Wziąłeś go ze skarbca — stwierdza bez drżenia głosu.

— Tak. Kiedy Richter nie patrzył.

Richter już wtedy na nic nie patrzył. W jej spojrzeniu dostrzegam, jak przetwarza ten timing. Zrozumiała. Między trupem a pożarem znalazłem ułamek sekundy na precyzyjną kradzież czegoś, co podarowałem jej.

— Dlaczego? — pyta, a jej głos jest cichy, badawczy.

— Ponieważ przetrwałaś — odpowiadam, podnosząc na nią wzrok. — I ponieważ w krytycznym momencie użyłaś szpili z włókna węglowego dokładnie tak, jak cię uczyłem. Weszłaś w trójkąt tętnicy szyjnej bez zająknięcia. Większość ludzi nie udźwignęłaby tego obciążenia. Ty działałaś. To ma wartość.

Elena podnosi naszyjnik. Jej smukłe palce, naznaczone starymi bliznami, obracają diament w świetle. Bez słowa, z powolną precyzją, zarzuca go sobie na szyję. Platyna układa się na jej ciemnej skórze, a kamień spoczywa dokładnie w zagłębieniu obojczyków. Wygląda w nim inaczej niż zepsute, obwieszone luksusem żony bankierów z Genewy. Na niej ten diament wygląda jak trofeum. Jak część zbroi drapieżnika. Oboje wiemy, że w tej białej, sterylnej ciszy, wśród zapachu kwasu i starej krwi, linia między nami została przekroczona.

Odchodzę od stalowej ławy, zostawiając ją z jej myślami. Moje kroki są bezszelestne na betonowej podłodze. Znikam za regałami z narzędziami, kierując się w głąb dziupli. Ślady po dotyku Richtera wciąż wżerają się w moją skórę. Muszę to zmyć.

* * *

Zostaję sama w sterylnym świetle warsztatu, z pustką w żołądku, która nie ma nic wspólnego z głodem, i nowym naszyjnikiem na szyi. Platynowy łańcuszek przylega do mojej skóry jak zimna, metalowa żyła, a diament ciąży obco w zagłębieniu obojczyków. Dotykam go opuszkami palców. Jest idealnie gładki, bez skazy, bez śladu zużycia. Diamenty się nie starzeją. Czekają. Tak jak Julian czekał piętnaście lat na ten krwawy finał w skarbcu.

Z głębi pomieszczenia dochodzi mnie dźwięk wody. Najpierw cichy, metaliczny szmer w rurach, potem głośny, stabilny i potężny szum, przypominający deszcz uderzający o blachę. Julian poszedł pod prysznic.

Nie planuję go podglądać. Przynajmniej nie pozwalam sobie na sformułowanie takiej myśli. Wiem tylko, że moje nogi same niosą mnie wzdłuż ściany, omijając tygle i stację chemiczną, w prawo, tam, gdzie światło jest bardziej rozproszone.

Prysznic w tej dziupli to po prostu brutalna, betonowa wnęka, osłonięta od frontu ogromną, jednolitą taflą mlecznego szkła. Pozbawione ram, wtopione w podłogę szkło jest półprzezroczyste na tyle, by przepuszczać zarysy, ale dławić detale. Gorąca para już zaczyna osadzać się na jego powierzchni, tworząc wilgotny, gęsty welon.

Przysiadam cicho na betonowej ławce naprzeciwko wnęki. Wystarczająco blisko, żeby widzieć. Wystarczająco daleko, żeby w razie czego móc udawać, że mnie tam nie ma. Moje obolałe kolano drży lekko — może z zimna, może z napięcia po tym, co zrobiliśmy. Ignoruję to. Mój wzrok jest całkowicie skupiony na szkle.

Widzę jego sylwetkę. Wysoka, zbudowana z anatomiczną, niemal morderczą precyzją, w której nie ma miejsca na ani gram zbędnego tłuszczu. Szerokie barki, wąska talia. Linia napinających się mięśni i żeber jest widoczna nawet przez grubą szybę. Porusza się pod wodą wolno, metodycznie. Każdy ruch jego dłoni jest celowy i oszczędny, jakby nawet w trakcie zmywania z siebie krwi przestrzegał jakiegoś chorego, wewnętrznego protokołu.

Woda uderza w jego klatkę piersiową i spływa w dół. Widzę, jak ciecz zmienia kolor na mlecznym szkle — z przezroczystej na brudnoróżową, a w końcu ciemną, rdzawą, wypłukując ze skóry posokę Richtera. Mój wzrok zatrzymuje się na jego gardle. Nawet przez półprzezroczystą taflę dostrzegam, jak na jego szyi, pod żuchwą i po bokach krtani, ciemnieją potężne, fioletowo-czarne sińce, układające się w kształt ogromnych palców dowódcy ochrony. Dowód na to, jak blisko był śmierci w tamtym skarbcu. On jednak myje się tak, jak robi wszystko inne — bez grama emocji. Nie zmywa z siebie ani strachu, ani winy. Zmywa biologiczny materiał.

Para gęstnieje. Jego sylwetka staje się mglista, przypominając ciemne widmo. Wodzi dłońmi po swoich ramionach. Znam jego inne blizny, widziałam je pod światło w Genewie. To nie są ślady wypadków, to mapa starć. Jego ruchy pod wodą zwalniają. Stają się bardziej przeciągłe. Bardziej… świadome.

Wiem, że wie, że tam jestem. Czuję to w powietrzu, w sposobie, w jaki odwraca plecy, w jaki jego dłoń zjeżdża wzdłuż brzucha. Nie robi tego na pokaz, nie ma w tym taniego flirtu. To coś znacznie ciemniejszego i bardziej pierwotnego. Demonstruje mi się z całkowitą pewnością siebie drapieżnika, nie jako zaproszenie, lecz jako nagi fakt. Jestem tutaj. Jaki jestem. Możesz patrzeć.

Diament na mojej szyi przejął już temperaturę mojego ciała. Parzy mnie przy każdym oddechu. Julian za szkłem podnosi głowę, pozwalając, by ciężki strumień wody uderzył go prosto w twarz. Jego profil odcina się ostro przez ułamek sekundy. Wygląda jak człowiek, który widział koniec świata, sam go zaplanował, a teraz po prostu stoi pod wrzątkiem.

Osuwam się o centymetr na chłodnym betonie. Woda wciąż leci, a szum wypełnia sterylną ciszę dziupli.

Zupełnie bezwiednie moja lewa dłoń zsuwa się z brzegu ławki. Wędruje na wewnętrzną stronę mojego uda, tam gdzie ciemny materiał technicznych spodni Arc’teryx jest cienki i gładki. Ciepło, które tam znajduję, jest inne niż chłód diamentu i sterylność laboratorium — jest głębokie, gęste i obezwładniające. Przesuwam palce w górę. O jeden centymetr. Potem o kolejny.

Nagle Julian za szybą zatrzymuje ruch dłoni i lekko odwraca głowę w stronę szkła. Bodziec działa natychmiastowo. Moja dłoń wraca na beton. Cicho, bez pośpiechu, jakby to nie moja własna wola mnie powstrzymała, lecz jego obecność.

Zaciskam uda. Woda leci dalej. Para skrapla się na szybie. Siedzę z dłońmi ułożonymi płasko na kolanach jak wzorowa uczennica, z diamentem na szyi, ignorując ciężkie, gorące pulsowanie w ciele z taką samą lodowatą precyzją, z jaką on zmywa z siebie morderstwo. Czekam, aż skończy, i sama nie wiem, czego boję się bardziej — tego, że stamtąd wyjdzie, czy tego, co zrobię, gdy to nastąpi.

Rozdział 9

Akta z Trewiru

I. Stahl

Helikopter siada na trawniku, którego już nie ma. Tam, gdzie wczoraj rano rozciągał się idealnie wystrzyżony, angielski trawnik — moja duma — teraz jest tylko czarne błoto, rozjeżdżone oponami wozów strażackich i posypane sadzą. Wysiadam, zanim wirnik zdąży się zatrzymać, i nie czekam na asystenta z parasolem. Czternaście godzin lotu z Singapuru i dwadzieścia minut śmigłowcem z Monachium, a ja przez cały ten czas nie mogłem zrobić nic poza czekaniem, którego nienawidzę.

Rezydencja wciąż dymi. Cichy, biały dym snuje się z otwartych drzwi wiodących do skrzydła galerii i znika w nisko wiszących chmurach nad jeziorem Starnberg. Nawet stąd, z trawnika, czuję to — spalony kamień, stopiony metal i coś słodkawego, chemicznego, dobiegającego gdzieś z trzewi domu — formaldehyd. Wiem, co to oznacza, jeszcze zanim zejdę na dół, i wolałbym się mylić.

Idę przez to, co było moim życiem, w idealnie wyprasowanym kaszmirowym płaszczu Zegny, i po raz pierwszy od trzydziestu lat czuję, jak but zapada mi się w coś miękkiego, co jeszcze wczoraj było stertą osiemnastowiecznych dywanów z Aubusson, teraz przesiąkniętą wodą z węży strażackich.

— Herr Stahl.

Anders Voss, szef mojej ochrony operacyjnej — nie mylić z Richterem, który dowodził bezpośrednio na miejscu i który, jak mi doniesiono przez telefon wczoraj po południu, kiedy strażacy dotarli wreszcie na minus dwa, nie żyje — stoi przy taśmie, którą kazałem zdjąć, zanim jeszcze wylądowałem. Policja i straż zjechały się tu wczoraj przed południem z połowy powiatu, bo płonąca rezydencja miliardera to nie jest coś, co da się przemilczeć. Dziś rano zostało z nich dwóch znudzonych funkcjonariuszy przy bramie i protokół, w którym figuruje zwarcie instalacji oświetleniowej w piwnicy. Kosztowało mnie to jeden telefon i przysługę, której nie chciałem jeszcze wykorzystywać. Reszta będzie moim śledztwem, prowadzonym przez ludzi, którzy rozumieją, że pewne rzeczy nie trafiają do protokołów.

— Pokaż mi Richtera — mówię, nie patrząc na Vossa.

Schodzimy do skarbca metalowymi schodami, które ktoś wciąż jeszcze pilnuje, żeby się nie zapadły. W korytarzu technicznym na minus jeden wciąż stoi woda po kostki; gdzieś za ścianą charczą pompy strażackie. Klimatyzacja przemysłowa, która utrzymywała w skarbcu stałe piętnaście stopni dla moich kolekcji, znowu pracuje, więc powietrze jest zimne, wilgotne i śmierdzi mokrym popiołem i spalonym welurem.

Wchodzę do środka. To, co zostało z mojego Caravaggia, to cienka, równa warstwa szarego popiołu tam, gdzie stała gablota — tak delikatna, że przez sekundę, głupio, myślę, że dałoby się ją zdmuchnąć i odzyskać płótno. Nie da się. Farba, płótno, złocona rama — wszystko to jedna, jednorodna substancja, którą przemysłowa klimatyzacja już zaczyna rozwiewać po podłodze. Metr dalej, w miejscu, gdzie na aksamitnej poduszce lśniło moje trzecie Jajo Fabergé, zastygła bezkształtna, złota łza nie większa od orzecha włoskiego — tyle złota było w skorupie cieńszej od paznokcia. A w centrum sali, tam, gdzie przez lata stał trzymetrowy cylinder z Rasputinem, jest tylko rozbite, poczerniałe szkło, czarna maź popiołu i wody gaśniczej i zwęglony, skurczony kształt na podłodze, który kiedyś był ciałem rosyjskiego mistyka. Między odłamkami ludzie Vossa znaleźli dwa zdeformowane pociski małego kalibru. Ktoś rozstrzelał cylinder, zanim podłożył ogień.

To, co zostało z Richtera, leży na środku wypalonego skarbca, dokładnie tam, gdzie go zostawili — nikt niczego nie ruszał, kazałem to jasno powiedzieć przez telefon. Ogień, który strawił moje kolekcje, strawił też jego. Skóra na plecach i karku jest czarna, spękana i napięta jak przypalona skórka na pieczeni, miejscami popękała wzdłuż, odsłaniając surowe, różowo-szare mięso pod spodem. Uszy zwęgliły się do chrząstki. Kiedy przewracają go na bok, żebym mógł zobaczyć twarz, to, co zostało, przypomina bardziej pękniętą, czarną maskę z lakieru niż cokolwiek ludzkiego. Ale żuchwa — ta kość jest twarda, ogień jej nie strawił do końca — jest wgnieciona w głąb czaszki pod kątem, jakiego żadna pięść ludzka nie jest w stanie wyprodukować. Ktoś rozwalił mu twarz czymś ciężkim, litym i najwyraźniej zamaszystym, bo kręgi szyjne, jak informuje mnie lekarz, którego ściągnął Voss, poszły razem ze szczęką, w jednym uderzeniu. Sto trzynaście kilogramów mięśni i refleksów wyszkolonych przez piętnaście lat służby, spalone na węgiel.

A potem widzę resztę i przez sekundę zapominam, jak się oddycha.

Leży na brzuchu, a z jego zwęglonych, popękanych od żaru pośladków, pod kątem, który nie pozostawia żadnych wątpliwości co do intencji, sterczy poczerniałe, spalone na wpół drzewce mojej rzymskiej włóczni — tej samej, którą trzymałem w tej sali od ośmiu lat. Nie strategicznej, tylko poniżającej.

— Co to jest? — słyszę własny głos, ochrypły, obcy, zanim zdążę go ostudzić.

— Lekarz obejrzał go wstępnie, zanim go zabiorą — mówi Voss, kucając obok zwłok z rękawiczkami nitrylowymi na dłoniach, wyraźnie unikając patrzenia mi w oczy przy tym pytaniu. — Najpierw ktoś mu wbił coś w szyję, tutaj. Jeszcze żył, długo przed pożarem. Coś cienkiego, nie nóż: lekarz wyciągnął z rany czarne włókienka, węgiel, nie metal. Poszło w żyłę, nie w tętnicę, więc nie od tego umarł. Umarł od ciosu w szczękę. Czymś ciężkim i gładkim.

— A to? — wskazuję na włócznię, bo ktoś musi to nazwać na głos.

— To już po śmierci. Lekarz mówi, że nie krwawiło. Ktoś wrócił do ciała, kiedy serce już stało, przewrócił je na brzuch i zrobił… to. — Voss z trudem znajduje słowa. — To nie jest przypadek ani wybuch gniewu w ferworze walki. To ktoś usiadł sobie spokojnie po fakcie i zdecydował, że chce, żebyśmy to znaleźli dokładnie tak.

— Barbarzyńca — mówię cicho, bo żadne inne słowo w żadnym z pięciu języków, którymi władam, nie oddaje w pełni tego, co czuję.

Zaciskam szczękę. Coś w moim gardle chce wyjść jako krzyk, ale trzydzieści siedem lat budowania twarzy, która nigdy niczego nie zdradza, nie pozwala mu przejść dalej niż zaciśnięte zęby. Ręka mi drży i zauważam to ze zdziwieniem, jakbym patrzył na cudzą dłoń, bo nigdy mi się to nie zdarza.

— Kamery — mówię, chowając dłoń do kieszeni płaszcza.

— Nic. Kamera przy portierni co cykl zostawia czterdzieści sekund martwego pola. Przeszli przez mur dokładnie w jej martwym polu — ktoś to wcześniej zmierzył, leżąc w błocie. Wewnętrzne nagrywały na rejestrator w serwerowni na minus jeden, a straż przez dwie godziny lała wodę w piwnice. Dyski stały w niej do kolan.

— A zamek skarbca?

— Kwas fluorowodorowy. Czytnik padł, a rygle puściły, bo tak je zaprojektowano — żeby nikt nigdy nie został zamknięty w środku, kiedy zabraknie prądu. — Voss robi krótką pauzę. — Pana wymaganie, Herr Stahl. Z projektu. Czujki dymu w skarbcu siedziały na tym samym obwodzie co czytnik i umarły razem z nim. Alarm poszedł dopiero z kanału wentylacyjnego.

To nie jest profesjonalny gang, myślę. To laboratorium.

— Co zabrał?

Voss waha się. To mnie irytuje bardziej niż cokolwiek innego tego ranka.

— Rzymską maskę kawaleryjską z postumentu. Do tego japońską katanę z okresu Edo, tę tamahagane, i platynowy naszyjnik z diamentem w szlifie łezki z rozbitej gabloty z monetami. Trzy przedmioty. Zostawił trzy sztaby złota z prywatnego skarbca, zostawił gotówkę, zostawił obligacje na okaziciela warte więcej niż cała ta rezydencja. Nie tknął niczego, co da się spieniężyć bez pośrednika.

Patrzę na pusty postument, na którym przez piętnaście lat leżała twarz młodego rzymskiego oficera. Nie kupiłem jej, bo kupowanie zakłada, że druga strona ma coś do powiedzenia. Wykopał ją z błota jakiś nikt spod Trewiru, razem z garścią aureusów, i miał czelność sądzić, że skoro znalazł, to jego. Wysłałem ludzi, żeby wyjaśnili mu strukturę własności. Wyjaśnili ją całej jego rodzinie, we czwórkę, w tym samym błocie, w roku dwa tysiące dziewiątym. Nigdy nie wracałem do tej sprawy, bo nie było do czego wracać.

Zimno, które czuję teraz, nie ma nic wspólnego z klimatyzacją skarbca.

— Nikt nie podniósł alarmu — mówię, bo to jest ta część, która wraca do mnie jak kamień w bucie. — Moi ludzie zbiegli tu dopiero, kiedy zawyły czujniki dymu. Nie szukali intruzów. Szukali pożaru.

— Bo Richter nikomu nie powiedział — mówi Voss cicho. — System wysłał powiadomienie o anomalii zasilania na jego pager o dziesiątej dwadzieścia jeden. Mamy to w logach. Nie przekazał tego dalej. Nie wezwał wsparcia, nie zamknął sektora. Zszedł tu sam i czekał w ciemności.

Zamykam oczy. Richter: piętnaście lat lojalności i jeden, jedyny odruch, którego nie potrafiłem z niego wypalić — potrzeba, żeby to on był tym, który przynosi mi cudzą głowę. Zginął, bo chciał zrobić na mnie wrażenie.

— Przepłacałem go — mówię. — Co jeszcze macie?

— To. — Voss prowadzi mnie z powrotem na górę, do betonowej wnęki przy bocznym zejściu, i wskazuje na rząd tui. Ktoś rozgarnął już najniższe gałęzie. Pod nimi, głęboko wepchnięte w igliwie, leżą dwie pary butów, oblepione czarnym leśnym błotem. — Wchodzili w skarpetkach. Zdjęli obuwie tutaj, żeby nie zostawić śladów błota na czystym betonie przy drzwiach skarbca. Męskie, rozmiar czterdzieści cztery. I damskie, trzydzieści siedem.

Patrzę na te buty przez dłuższą chwilę.

— Damskie.

— Tak. I jeszcze to. — Voss przewija coś w telefonie. — Drzwi serwisowe na minus jeden otwarto o dziesiątej czternaście. Nie siłą. Kodem. Każdy stały gość miał swój, a ten należał do Lebiediewa.

— Lebiediew od czterech dni leży w chłodni w Genewie.

— Tak, Herr Stahl.

A dwa metry dalej, pod tymi samymi tujami, leży ciało chłopaka, który stał na tym posterunku — z wgniecioną krtanią i poprzecznym, głębokim śladem po czymś plecionym, wąskim i piekielnie wytrzymałym.

— Garota — mówi Voss, uprzedzając pytanie. — Lekarz mówi, że kevlar. Z samym splotem przechodzi się przez każdą bramkę na lotnisku i nikt nie piśnie.

Wracam myślami do damskiego rozmiaru trzydzieści siedem i czuję, jak wszystko układa się w jeden, obrzydliwie prosty kształt.

— Elena — mówię.

Voss nie udaje zaskoczenia. Wie, o kim mówię, bo wie o niej wszystko, co warto wiedzieć o pozycji z inwentarza.

— Dziewczyna Lebiediewa.

Pamiętam ją doskonale. Ciemne oczy, wysokie kości policzkowe, ten sposób, w jaki nie odzywała się niepytana. Zapłaciłem za nią sto tysięcy euro ludziom, którzy nie wystawiają faktur, i oddałem ją Lebiediewowi na przechowanie — był moim łącznikiem, miał jej pilnować i przywozić, kiedy chciałem. Prowadzał ją po moich prywatnych pokazach jak własne trofeum, jak zegarek kupiony za pierwszą dużą prowizję — patrzcie, stać mnie — jakby to on za nią zapłacił. Pozwalałem mu, a sam traktowałem ją jak psa. Nie mówię tego z żalem, mówię to jako fakt inwentarzowy: dawałem jej wodę, kazałem siadać przy ścianie i nie pytałem o zdanie, bo pies nie ma zdania. Lubiłem ją, to znaczy lubiłem, że jest, że milczy i że dobrze wygląda przy moich gablotach.

I ten pies właśnie wrócił z kimś, kto nauczył go, gdzie u człowieka biegnie tętnica.

— Zniknęła w Genewie — mówię. — We Freeporcie. Z jakimś amatorem w pożyczonym garniturze.

— Cztery dni temu, Herr Stahl. Zgłosiłem to panu tej samej nocy.

Pamiętam ten telefon i ten, który przyszedł przed nim. Felix Dorn, mój człowiek od aukcji, znaleziony w apartamencie w Dolder Grand z jeżowcem wbitym w gardło. Jego dziewczyna przespała wszystko na zolpidemie w sypialni obok, a kiedy się obudziła, podała zuryskiej policji jedno nazwisko: Von Brandt. Ten sam Von Brandt, który tego samego wieczoru przebijał Dorna u Kollera i napompował mi cenę złotego buldoga o cztery miliony franków. Paletka licytacyjna zarejestrowana na spółkę z Luksemburga, która istnieje wyłącznie jako skrzynka pocztowa. Następnego dnia Lebiediew we Freeporcie, na spotkaniu, które ustawiał Dorn, z pianką montażową w płucach. Na liście wejść: rzeczoznawca sztuki, dokumenty wystawione na tę samą skrzynkę pocztową. Moja amfora leży w policyjnym magazynie w Genewie, z plombą prokuratora.

— Uznałem to za wojnę o rynek — mówię. — Jakiś zuryski cwaniak sprząta moich pośredników i podbiera mi towar. Wystawiłem nagrodę za Von Brandta jak za zwykłego szczura i poleciałem do Singapuru. — Śmieję się krótko, bez śladu wesołości. — Lebiediew i tak był do odstrzału. Nie przyszło mi do głowy, że ten szczur nie idzie po mój rynek. Że idzie po mnie.

Odwracam się do Vossa i nie mówię, tylko wrzeszczę. Głos odbija się od mokrego betonu wnęki, a dwaj technicy przy tujach nieruchomieją jak psy, które usłyszały, że ktoś sięga po pas.

— Cztery dni, kurwa, Anders! Cztery dni! Dorn, Lebiediew, mój dom! Ten sam złodziej w garniturze, któremu pozwoliliście spokojnie wyjść z Freeportu, łazi po moim skarbcu jak po własnej kuchni, wypala mi zamek kwasem i wynosi jedyną rzecz w tym domu, która coś dla mnie znaczy! — Łapię Vossa za klapę kurtki. Nie pamiętam, kiedy ostatnio dotknąłem kogoś w gniewie — chyba nigdy, od tego mam ludzi. — To nie jest żaden zbieg okoliczności! On przez trzy doby trzymał moją własność pod pachą, pewnie używał jej co noc w jakimś motelu i wyciskał z niej plan mojego domu, pokój po pokoju, a wy przez ten czas pilnowaliście trawnika!

Ślina ląduje na jego policzku. Voss jej nie ściera. Stoi i czeka, aż puszczę jego kurtkę, bo wie, że każde słowo, które teraz powie, będzie złym słowem.

Puszczam i wygładzam mu klapę dwoma ruchami dłoni, dokładnie, jakby to był mój płaszcz. Oddycham przez nos, raz i drugi, a twarz wraca na swoje miejsce jak dobrze naoliwiony mechanizm.

— Znajdziemy go, Herr Stahl — mówi Voss cicho.

Straciłem też łódź. Mojego Frauschera 740 Mirage Air, elektrycznego, prawie bezgłośnego. Znaleźli go rano po drugiej stronie jeziora, przycumowanego jak należy do prywatnej kei pod Ambach — cumy zawiązane, lampy zgaszone, karta Richtera wciąż na czytniku. Nikt go nie zatopił, nikt nie próbował ukryć. Zostawiono go tak, jak zostawia się pożyczone narzędzie, kiedy przestaje być potrzebne, i to upokarza mnie bardziej, niż gdyby go spalili razem z resztą.

— Karta RFID — mówi Voss. — Zabrali mu ją z ciała razem z zapalniczką. Log konsoli pokazuje autoryzację o dziesiątej trzydzieści osiem. Siedemnaście minut po sygnale z pagera.

Siedemnaście minut — tyle im wystarczyło, żeby wypłynąć moją własną łodzią z mojego własnego doku, z moją maską w plecaku.

— A dalej?

— Dalej nic. Mamy jeszcze jedno. Z podjazdu w Ambach zniknęło szare Audi A6 kombi, rocznik dwa tysiące szósty. Właściciel wrócił z pracy o siedemnastej i auto stało. Rano go nie było. Na podjeździe ani okruszka szkła, a on przysięga, że zamknął i ma oba kluczyki w szufladzie. Immobilizera w takim aucie nie obchodzi się śrubokrętem. Na leśnej drodze technicznej, półtora kilometra od zachodniego muru, patrol znalazł wczoraj szare Volvo V60 na tablicach z kantonu Vaud. W bagażniku dwie walizki Peli z narzędziami, czyste jak z fabryki. Leasing na tę samą luksemburską skrzynkę pocztową co paletka u Kollera.

— Czyli przeczekali dzień — mówię powoli. — Gdzieś tutaj. Kilometr od moich ludzi i od połowy bawarskiej policji. W mokrych skarpetkach. — Coś w tym obrazie budzi we mnie niechętny szacunek, którego natychmiast się pozbywam. — I nie chcieli auta. Chcieli, żeby nikt nie zauważył, że go nie ma, dopóki nie będą pięćdziesiąt kilometrów dalej.

— Tak to wygląda.

— To nie jest przypadkowy napad, Voss.

— Nie, Herr Stahl.

— Ktoś, kto wie o kwasie fluorowodorowym, o biometrii, o tym, jak wejść i wyjść, nie robi tego dla trzech sztab złota, które zostawił na stole. To nie jest łup. To jest wybór. — Odwracam się od pustego postumentu. — Ktoś rozliczył ze mną stary dług, Anders. Chcę wiedzieć, kto zna moje stare długi.

Voss kiwa głową, notując coś w telefonie.

— Ściągnij akta z Trewiru. Wszystko, co mamy z tamtej operacji. Nazwiska, zdjęcia, ocalałych, jeśli jacyś zostali. I znajdź mi kogoś, kto potrafi znaleźć ludzi, którzy się ukrywają.

— Mam kogoś na myśli.

— Kogo?

— Falka Kesslera. Były dowódca sekcji w KSK, jednostka specjalna Bundeswehry. Wywalony za nadmierną gorliwość przy pewnej operacji w Mali, o której nikt oficjalnie nie mówi. Od pięciu lat pracuje na własny rachunek. Jego ludzie nazywają go Wolf.

— Dlaczego Wolf?

— Bo nie zatrzymuje się, kiedy zwierzyna się chowa, Herr Stahl. Kopie.

Coś w mojej klatce piersiowej — uczucie, którego nie miałem od czasów, kiedy sam byłem dwudziestoletnim chłopakiem uczącym się, że świat należy do tych, którzy biorą, a nie proszą — zaczyna przypominać coś w rodzaju ulgi.

— Sprowadź go. Dziś.

Trzy godziny później siedzę w moim gabinecie tymczasowym, zaimprowizowanym w hangarze na łodzie, bo cała rezydencja wciąż śmierdzi spalenizną, kiedy bez pukania wchodzi Falk Kessler. Ma może metr dziewięćdziesiąt, budowę kogoś, kto traktuje własne ciało jak sprzęt wojskowy — regularna konserwacja, zero ozdobników. Blond włosy ostrzyżone na milimetr i lewe ucho bez górnej połowy — ucięte równo, jakby ktoś zrobił to skalpelem i wcale się nie spieszył. Kompletne przeciwieństwo tego, czego szukam w mężczyznach, których zatrudniam do rozmów o sztuce. Dokładnie to, czego potrzebuję teraz.

— Herr Stahl. — Nie podaje ręki i siada bez zaproszenia. — Voss przesłał mi materiały. Przeczytałem obdukcje obu ciał, raport z Ambach i akta z Zurychu i Genewy.

— I?

— Macie dwoje ludzi o zupełnie różnym poziomie wyszkolenia i to jest najciekawsza rzecz w całej tej sprawie. — Kessler kładzie tablet na blacie, ale na niego nie patrzy. Patrzy na mnie. — Kobieta to amatorka, która szybko się uczy. Wiedziała, gdzie wbić, tylko ostrze weszło pod złym kątem i trafiło w żyłę zamiast w tętnicę. Ktoś jej to pokazał na sucho, ona zapamiętała i zrobiła to w walce. To nie wyszkolenie. To głowa i upór bez godzin na macie.

— A on?

— On to zupełnie inna kategoria. Wasz chłopak przy tujach zginął od garoty założonej od tyłu, z kolanem w krzyżu i szarpnięciem w górę. To nie jest ruch z filmu, to jest ruch, który się ćwiczy latami, bo wymaga wyczucia, kiedy człowiek przestaje walczyć, a zaczyna umierać. I trzymał jeszcze długo po tym, jak tamten zwiotczał. Amator puszcza, kiedy ofiara przestaje się ruszać. Ten człowiek nie kalkuluje ryzyka. On je eliminuje. — Kessler wreszcie zerka na ekran. — To nie jest żołnierz. Żołnierz rozwiązuje problem siłą, bo ma za sobą wsparcie. Ten pracuje sam i wie, że nikt po niego nie przyjdzie, więc nie pozwala sobie na ani jeden zbędny ruch. Rzemieślnik przemocy, nie żołnierz przemocy. To ważna różnica, bo decyduje o tym, jak go znajdę. — Dotyka ekranu i obraca tablet w moją stronę. Stopklatka z kamery w foyer u Kollera: szczupły mężczyzna koło trzydziestki, idealna fryzura, uśmiech złotego chłopca, dwa kieliszki szampana w dłoniach. — Mam jego twarz z Kollera i z Doldera, z trzech stron. Nie był nieostrożny. Pokazał twarz, bo twarz należy do kostiumu. Von Brandt nie istnieje w żadnym rejestrze, jaki potrafię otworzyć.

— Jak?

— Ludzie, którzy pracują tak precyzyjnie, mają nawyki i mają dostawców. Włókno węglowe klasy medycznej, kwas fluorowodorowy w stężeniu przemysłowym, plecione taśmy aramidowe robione na wymiar, dekodery do zamków niemieckich aut. Żadnej z tych rzeczy nie kupuje się na targu i każda zostawia ślad w papierach, nawet jeśli fałszywy. Zacznę od tego. — Robi krótką pauzę. — A potem od dziewczyny, bo ona jest słabszym ogniwem. Ma świeże rany, świeżo nabyte umiejętności i przeszłość, w której ktoś ją tu przywoził jak rzecz. Ludzie w takim stanie prędzej czy później sięgają po coś ze starego życia — po człowieka, po numer, po miejsce. Wtedy ją mam. A ona doprowadzi mnie do niego.

Patrzę na tego człowieka, na jego spokojny sposób mówienia o polowaniu na ludzi, jak rzeczoznawca o cudzym spadku, i po raz pierwszy od rana czuję, że odzyskuję kontrolę.

— Znajdź ich oboje, Herr Kessler. Żywych. Martwi są dla mnie bezużyteczni. Chcę wiedzieć, kim jest człowiek, który uważa, że może wejść do mojego domu i wynieść to, co moje. A potem chcę go poznać osobiście. Powoli. Z nią przy łóżku, żeby patrzyła.

Kessler zamyka tablet.

— Trzy tygodnie, Herr Stahl, może cztery.

— Masz dwa.

Wychodzi bez pożegnania, tak jak wszedł. Zostaję sam w hangarze pachnącym wilgotnym drewnem i olejem silnikowym, patrząc przez okno na jezioro.

Późnym popołudniem Voss przynosi mi akta z Trewiru. Cienka teczka, papier, żadnej wersji cyfrowej — tak się wtedy pracowało. Cztery nazwiska: dwoje dorosłych i dwoje dzieci. Przy trzech nazwiskach adnotacja o zamknięciu sprawy. Przy czwartym, przy chłopcu, jest data, wiek — piętnaście lat — i jedno zdanie napisane odręcznie przez człowieka, który od ośmiu lat leży na cmentarzu w Duisburgu: ciała nie odnaleziono, uznano za zabrane przez Mozelę.

Uznano.

Siedzę z tą teczką na kolanach dłuższą chwilę, w pustym hangarze, i czuję, jak coś we mnie ustawia się na swoje miejsce z trzaskiem zamykanego zamka. Nie kupiłem tamtej ciszy. Wynająłem ją od idiotów, którzy nie policzyli ciał, wystawili mi rachunek i poszli na piwo. A ona miała termin ważności, o którym nikt mi nie powiedział.

Piętnaście lat myślałem, że Trewir jest zamknięty. Że można coś takiego zamknąć raz i na zawsze, tak jak zamyka się gablotę. Myliłem się, a mylić się nie znoszę bardziej niż przepłacać.

II. Julian

Dziupla w Schlachthofviertel nie ma okien, więc czas mierzę wyłącznie zużyciem materiałów na stole i tym, ile razy zmieniłem rękawiczki nitrylowe. To trzecia para dzisiaj. Pot z dłoni w kontakcie z niektórymi związkami, którymi się tutaj zajmujemy, to zmienna, której nie akceptuję.

Elena siedzi po drugiej stronie stołu, dokładnie tam, gdzie kazałem jej usiąść, z dłońmi płasko na blacie, tak jak ją nauczyłem. Nie dotyka niczego, dopóki nie powiem. Uczy się szybko. Przerażająco szybko.

I to nie ona mnie niepokoi. Niepokoję się sam. Przez piętnaście lat nie nauczyłem nikogo niczego. Nie miałem wspólników, uczniów ani nikogo, komu tłumaczyłbym cokolwiek dwa razy. Wszystko, co umiem, wbijałem sobie do głowy sam, w pustych warsztatach, na pustych parkingach, na własnych bliznach. A teraz siedzę naprzeciwko dwudziestoletniej dziewczyny i łapię się na tym, że dobieram słowa. Że czekam, aż zrozumie. Że sprawdzam jej ręce, zanim sprawdzę swoje. To zmienna, której nie było w żadnym moim planie, i nie umiem jej jeszcze nazwać.

— To tetraazotan pentaerytrytolu — mówię, wskazując na mały słoik z białym, krystalicznym proszkiem, przypominającym niewinny cukier puder. — PETN. Nie dotykaj słoika bez rękawiczek, nie dlatego, że wchłonie się przez skórę w niebezpiecznych ilościach, ale dlatego, że twoje odciski palców na szkle to informacja, którą zostawiasz miejscu zbrodni na zawsze. Higiena pracy to nie kwestia estetyki, Eleno. To kwestia przetrwania.

Elena kiwa głową. Jej oczy śledzą każdy mój ruch z tą samą uwagą, jaką kiedyś, jak podejrzewam, poświęcała rozpoznawaniu nastroju Igora, żeby wiedzieć, kiedy uciekać, a kiedy się nie ruszać.

— Różnica między amatorem a rzemieślnikiem — kontynuuję, siadając na stołku po jej stronie stołu, tak by widziała moje ręce z bliska — nie polega na tym, co wie o samej reakcji chemicznej. Polega na dyscyplinie procedury. Elektryczność statyczna. Uziemienie. Separacja składników podczas transportu. Kontrola temperatury. Dziewięćdziesiąt procent ludzi, którzy giną, pracując z materiałami wybuchowymi, nie ginie, bo się mylili co do chemii. Giną, bo się spieszyli, albo bo przestali się bać w niewłaściwym momencie.

— A ty się boisz? — pyta cicho.

Zastanawiam się nad tym pytaniem uczciwie, bo Elena zasłużyła sobie już na uczciwe odpowiedzi.

— Nie boję się. Szanuję. To różnica, której musisz się nauczyć, jeśli chcesz przeżyć to, co planuję zrobić Stahlowi. Strach paraliżuje. Szacunek każe ci sprawdzić dwa razy to, co już sprawdziłeś raz.

Pokazuję jej detonator — prosty, cywilny model, jakiego używa się w przemyśle wydobywczym, zanim jeszcze wyjaśnię jego modyfikacje. Trzymam go z dala od niej, obracając w palcach jak jubiler oceniający kamień.

— Nie będziesz się tym zajmować bezpośrednio, przynajmniej nie teraz. Twoim zadaniem będzie rozpoznawanie, kiedy coś jest gotowe, i trzymanie się dokładnie tam, gdzie ci każę stać, ani centymetra bliżej. To nie jest brak zaufania. To matematyka promienia rażenia.

Elena patrzy na słoik z PETN-em, potem na moje dłonie, potem, w końcu, na blizny na moich przedramionach — pamiątki po latach, kiedy uczyłem się tego wszystkiego sam, metodą prób i błędów, które nie zawsze kończyły się bez ofiar.

— Kim byłeś, zanim to wszystko się zaczęło, Julianie? Zanim Trewir?

Pytanie zawisa w sterylnym powietrzu dziupli razem z zapachem acetonu i chłodnej stali. Nie odpowiadam od razu. Odkładam detonator na piankę wyściełającą stół, dokładnie w wycięcie, które ma jego kształt.

— Byłem chłopakiem, który stał po kolana w błocie pod Trewirem i patrzył, jak jego ojciec wyciera z gliny coś, co przez dwa tysiące lat nikogo nie obchodziło. — Podnoszę wzrok na nią. — Śmialiśmy się wtedy. Przez jakieś czterdzieści sekund byliśmy najbogatszymi ludźmi w Nadrenii. A potem przez piętnaście lat uczyłem się na nowo, kim jestem. To wystarczająca odpowiedź na dziś.

Elena nie naciska. Uczy się i tego — że niektóre drzwi otwieram tylko raz, we własnym tempie, i że napieranie na nie tylko je zamyka mocniej. Bierze parę rękawiczek nitrylowych z pudełka i wciąga je na dłonie z tym samym cichym trzaskiem gumy, który wypełniał mój warsztat w Meyrin tamtego pierwszego poranka, kiedy siedziała przede mną z rozbitą skronią i nie wiedziała jeszcze, czy przyszedłem ją opatrzyć, czy dokończyć robotę.

Teraz te same dłonie sięgają po słoik z białym proszkiem, który mógłby urwać nam obojgu dłonie razem z połową przedramion, gdyby ktoś popełnił jeden, jedyny błąd.

Nie drżą.

Rozdział 10

Poziom minus trzy

I. Kessler

Szósty paser tego dnia ma gabinet na najwyższym piętrze szklanego biurowca, dwie przecznice od Rue du Rhône. Poprzednich pięciu wiedziało dokładnie tyle, ile powinno wiedzieć pięciu ludzi, których nikt nie zapytał wcześniej: nic, pięknie opakowane w oburzenie. Ten jest inny: nie udaje oburzenia.

Pachnie tu starym papierem, mocną czarną herbatą i czymś, co ludzie z pieniędzmi nazywają dyskrecją, a ja nazywam dobrą wentylacją. Na biurku leży lupa zegarmistrzowska, pęseta ze stali nierdzewnej i taca wyściełana czarnym aksamitem. Obok filiżanka Rosenthala, w której stygnie herbata. Mężczyzna nazywa się Ezra. Ma około siedemdziesiątki, jarmułkę spiętą spinką, starannie przyciętą siwą brodę i oczy, które wyceniają wszystko, na co padną, łącznie ze mną. Wycenił mnie, zanim usiadłem. Zdziwiłbym się, gdyby było inaczej.

Kładę na aksamicie tablet ze stopklatką z foyer u Kollera.

Ezra nie dotyka tabletu. Patrzy na ekran dokładnie tyle, ile trzeba, żeby spojrzenie nie było ani za krótkie, ani za długie. Łyżeczka w jego filiżance przestaje się obracać — tylko to. Pół wieku w branży, w której mimika to waluta, i zdradza go łyżeczka.

— Nie znam tego pana — mówi.

— Zna go pan — odpowiadam. — Sześć dni temu, w piątek, przed zachodem słońca, przyniósł tu kamienie. Różowe, szlif łezkowy, Argyle, z laserowymi numerami na rondystach. Pan je przeszlifował, żeby zdjąć numery, i stracił na masie dziesięć, dwanaście procent.

To strzał, ale poprzedzony czterema godzinami pracy. W Dubaju, w apartamencie w Marinie, dzień przed tym, jak nasz złoty chłopiec wsiadł do samolotu do Genewy, ktoś podciął tętnicę udową wiceprezesowi funduszu inwestycyjnego, ceramicznym nożem, przy Requiem Mozarta puszczonym na pełny regulator. Ubezpieczyciel denata przysłał mi listę zawartości sejfu, zanim skończyłem drugą kawę. Genewa jest najbliższym rynkiem dla różowych kamieni z numerami. A na rynku różowych kamieni z numerami w Genewie jest trzech ludzi. Dwóch z nich już widziałem.

Ezra podnosi filiżankę, upija łyk i odstawia ją na spodek bez najmniejszego brzęknięcia. Jest dobry, szkoda tylko, że dla mnie to bez znaczenia.

— Siedem — mówi w końcu.

— Ubezpieczyciel mówi: osiem.

Teraz w jego oczach pojawia się coś, co nie jest wyceną: liczy. Widzę, jak liczy, i widzę, jak dochodzi do tego samego wniosku co ja trzy godziny temu, nad listą z Dubaju.

— Czyli ósmy wciąż jest u niego — mówi cicho.

— Czyli ósmy wciąż jest u niego.

Kładę na aksamicie drugą rzecz: kartkę z jedną liczbą — sześćset tysięcy franków. Tyle Klaus Stahl płaci za nazwisko, pod którym naprawdę chodzi Von Brandt, albo za miejsce, w którym będzie jutro. Obok kładę trzecią: wydruk raportu policji z Dubaju, z nazwiskiem denata zakreślonym na żółto. Nie mówię nic, bo nie muszę. Paser, który przeszlifował kamienie z morderstwa, ma do wyboru rachunek albo rachunek. Ezra jest człowiekiem, który całe życie wybiera ten, na którym stoi więcej zer.

Wtedy wibruje jego telefon.

Nie ten, który leży na biurku, tylko drugi, w szufladzie. Ezra unosi brwi, a ja kiwam głową. Wyjmuje go dwoma palcami, jakby wyjmował z kwasu coś, co może go poparzyć. Szyfrowany komunikator, konto bez nazwy. Czyta, potem obraca ekran w moją stronę.

Genewa dla mnie zamknięta. Potrzebuję nazwiska na północy. Jeden kamień, ten sam szlif, dla ciebie za ciężki. Szybko.

Czasem robota robi się sama.

— Kogo ma pan w Niemczech? — pytam.

— Kühne. Arno Kühne. Szlifierz z Idar-Oberstein, od dwudziestu lat w Berlinie, w Charlottenburgu. Kupuje rzeczy, których nikt inny nie weźmie, i płaci gotówką. — Ezra waha się, a potem dodaje, i to jest pierwsze zdanie, które mówi z własnej woli: — To uczciwy człowiek. Jak na nasz fach.

— Proszę mu dać Kühnego.

Pisze sam, swoim stylem — trzy zdania, zero uprzejmości, adres skrytki komunikatora zamiast numeru. Patrzę mu na palce, nie na ekran, i palce nie drżą. Odpowiedź przychodzi po dwóch minutach: Przyjąłem. Czekam na termin i miejsce. Wyciągam rękę, a Ezra waha się pół sekundy, potem kładzie telefon na mojej dłoni.

— Telefon zostaje u mnie — mówię. — Dostanie go pan z powrotem razem z czekiem.

— Jutro wieczorem zaczyna się szabat — mówi Ezra, kiedy wstaję. — Od zachodu słońca w piątek do nocy w sobotę nie dotykam telefonu. Od czterdziestu lat. Jeśli coś od „mnie” przyjdzie do niego w tym czasie, on może to zauważyć.

Dopisuję to do ryzyka, bo to dobra uwaga. Zła wiadomość jest taka, że nie mam komfortu czekania do sobotniej nocy. Stahl dał mi dwa tygodnie, a ja chcę mu je oddać w czterech dniach.

— Przyjmuję ryzyko — mówię.

Kühnego odwiedzam następnego dnia w południe, w jego pracowni przy Kantstraße: szlifierka, tarcza z pyłem diamentowym, zapach oleju oliwkowego, w którym moczy się tarcze, i lampa o barwie dziennej. Pięćdziesiąt osiem lat, spokojne ręce, żona, dwie wnuczki na zdjęciu przy kasie. Rozmowa trwa jedenaście minut i nikomu nie dzieje się krzywda. Wystarczy, że dwóch moich ludzi siedzi w tym czasie w jego mieszkaniu w Westend, grzecznie, na kanapie, z jego żoną, która parzy im kawę, bo nie wie, co innego mogłaby zrobić. Kühne rozumie układ szybciej niż większość oficerów, z którymi służyłem.

W piątek, kwadrans przed dziesiątą wieczorem, telefon Ezry wibruje w mojej kieszeni. W Genewie słońce zaszło o wpół do siódmej, więc szabat trwa od ponad trzech godzin.

Kiedy i gdzie.

Studiuję historię ich rozmów z ostatnich trzech lat. Ezra pisze krótko, bez znaków zapytania, bez powitań, a ostatnie zdanie zawsze zaczyna od małej litery. Kopiuję to i podaję miejsce, które wybrał Kühne, bo wybrał je pod moje dyktando: podziemny parking pod centrum handlowym przy Alexanderplatz, poziom minus trzy, sobota, dziewiąta dziesięć. W sobotę o tej porze galeria jest jeszcze zamknięta, parking prawie pusty, a kamery na poziomach minus dwa i minus trzy od tygodnia nie działają, bo zarządca wymienia rejestrator. To ostatnie nie jest moją zasługą. Czasem robota naprawdę robi się sama.

Wysyłam o dwudziestej pierwszej pięćdziesiąt jeden. Odpowiedź przychodzi po sześciu minutach: Przyjąłem.

Sześć minut to za długo na człowieka, który nie ma wątpliwości, i za krótko na człowieka, który ma ich dość, żeby nie przyjść.

II. Elena

Julian wychodzi o wpół do jedenastej. Mówi, że idzie obejrzeć miejsce jeszcze raz i że wróci przed trzecią. Nie mówi, co jeszcze, ale jutro rano mamy mieć samochód, więc wiem, co jeszcze.

Pensjonat nad Landwehrkanal ma dziewięć pokoi, recepcjonistę, który przyjmuje gotówkę bez podnoszenia wzroku znad telefonu, i kaloryfer grzejący tak, że w pokoju jest dwadzieścia sześć stopni. Julian przestawił termostat na szesnaście, zanim zdjął kurtkę. Zostawił mi na łóżku czekoladę z automatu na dworcu i kartkę: Nie wychodź. Jedno zdanie, równe litery, kropka.

Wychodzę dwadzieścia minut po nim.

Kreuzberg w piątek o jedenastej w nocy śmierdzi kebabem z budki pod metrem, moczem z bramy, słodkim dymem z czyjegoś skręta i mokrymi liśćmi, których nikt tu nie zgrabia. Pod estakadą U1 przy Kottbusser Tor przetacza się pociąg i beton drży mi pod podeszwami. Nikt na mnie nie patrzy: czarna kurtka, kaptur, ręce w kieszeniach. Jestem kroplą wody, Julian mnie tego nauczył.

W Späti na rogu pali się jarzeniówka nad lodówką z piwem. Przed wejściem stoi dziewczyna w moim wieku, kolczyk w przegrodzie nosa, papieros, telefon w ręku. Pytam po angielsku, czy mogę zadzwonić, bo padła mi bateria. Kładę jej na dłoni dwudziestkę. Patrzy na banknot, na moją twarz, na siniec, który korektor kupiony w Monachium ukrywa już prawie całkowicie, i podaje mi telefon bez słowa. Berlin jest pełen dziewczyn z siniakami, które muszą do kogoś zadzwonić.

Numer znam na pamięć — jedyny, którego nie zdążyli mi wyjąć z głowy. Tomás, mój starszy brat, Culiacán, dzielnica Tierra Blanca, dom z niebieską bramą, w którym pachnie masa na tortille i smar do skutera. Tam jest teraz popołudnie. Wystukuję plus pięćdziesiąt dwa i dziesięć cyfr, a palce drżą mi bardziej niż w skarbcu, kiedy wbijałam szpilę w szyję człowieka ważącego tyle co my dwoje razem. Trzy sygnały.

— ¿Bueno?

Jego głos, chrapliwy, starszy, niż pamiętam.

— Tomás. Soy yo.

Cisza. Za nim gra telewizor, jakaś telenowela, piskliwy kobiecy głos. Potem telewizor milknie nagle, w pół zdania. Ktoś go wyłączył — nie Tomás, bo on trzyma telefon. Ktoś inny.

— ¿Nena? ¿Dónde estás? — pyta, i coś jest nie tak z tym pytaniem: za szybko, za wyraźnie, jakby mówił do kogoś obok, a nie do mnie.

— Estoy viva — mówię. — No me busques. No le digas a nadie.

Rozłączam się — dwadzieścia jeden sekund, sprawdzam na ekranie. Wchodzę w historię połączeń i kasuję ostatnią pozycję. Kiedy oddaję dziewczynie telefon, coś w jej twarzy się zmienia, jakby właśnie zrozumiała, że dwadzieścia euro to było za mało.

Wracam nad kanał, licząc kroki, bo to uspokaja: tysiąc czterysta dwanaście. Kładę się w ubraniu na łóżku, w pokoju, gdzie jest szesnaście stopni, i patrzę w sufit. Za oknem przejeżdża nocny autobus. Diament na mojej szyi jest zimny, choć przez cały wieczór leżał na skórze.

Ktoś wyłączył telewizor.

Julian wraca o drugiej czterdzieści. Pachnie zimnym powietrzem, olejem silnikowym i czymś, co zostaje na palcach po metalu. Pyta, czy wychodziłam, a ja mówię, że nie. Patrzy na mnie o sekundę dłużej niż zwykle, potem kładzie na stoliku kluczyk samochodowy i idzie pod prysznic.

Mogłabym mu powiedzieć. Otwieram usta w ciemności, kiedy woda przestaje lecieć, i zamykam je. On nie znosi błędów, a ja nie znoszę jego spojrzenia, kiedy ktoś je popełnia. A to był tylko telewizor.

III. Kessler

Sobota, szósta dwanaście. Wiadomość od Vossa, przekazana dalej od Stahla, przekazana od ludzi, którzy od środy siedzą w pewnej kuchni w Culiacán i piją kawę z puszki, a właściciel tej kuchni boi się ich bardziej niż własnego boga.

Brat dziewczyny odebrał wczoraj połączenie: dwadzieścia jeden sekund, numer niemiecki, komórkowy, na kartę zarejestrowaną na studentkę z Neukölln. Przyjaciel Stahla w miejscu, o którym nie mówi się głośno, potrzebował czterdziestu minut, żeby podać mi stację bazową. Ktoś w policji, z dostępem do danych operatorów, od lat na pensji u Stahla. Kottbusser Tor, Kreuzberg, dwudziesta trzecia czterdzieści jeden czasu berlińskiego.

Czyli jest tutaj i jest z nim. Czyli zadzwoniła do domu, dokładnie tak, jak powiedziałem Stahlowi w hangarze na łodzie, że zadzwoni. Nie czuję satysfakcji, bo satysfakcja to rozproszenie uwagi.

Zmieniam ustawienie. Do tej pory liczyłem na jednego człowieka na poziomie minus trzy, ale skoro dziewczyna jest w Berlinie, jest i drugi samochód, a ona siedzi za jego kierownicą jako kierowca ucieczki. Dostawiam dwóch ludzi na rampę między minus dwa a minus jeden i jednego na wyjeździe na Karl-Liebknecht-Straße. Siedmiu plus ja i transporter na minus trzy, zaparkowany tyłem do filaru, z silnikiem wyłączonym od ósmej czterdzieści.

Ostatnia odprawa jest krótka.

— Stahl chce ich żywych — mówię. — Nogi. Łydki, uda, jeśli nie ma wyjścia. Nie miednica, nie klatka, nie głowa. Kto zabije mężczyznę, oddaje całą stawkę. Kto zabije dziewczynę, oddaje połowę.

Nikt się nie śmieje i dobrze, bo to nie był żart.

IV. Julian

Sobota, dziewiąta zero sześć, poziom minus trzy.

Parking pod galerią przy Alexanderplatz to betonowa jaskinia o wysokości dwóch metrów dziesięciu w świetle, z grubymi, kwadratowymi filarami co siedem i pół metra i posadzką pomalowaną na szarozielono, łuszczącą się w miejscach, gdzie tysiące opon skręcają w tym samym punkcie. Temperatura dziewięć stopni. Śmierdzi spalinami, które zastygły tu na lata, gumą, wilgotnym betonem i uryną w klatce schodowej, z której wyszedłem. Świetlówki pod sufitem migoczą z częstotliwością, której większość ludzi nie widzi, a ja widzę: sto herców, stare dławiki. Jedna, nad miejscem dwieście czternaście, mruga naprawdę, raz na cztery sekundy, jak coś, co próbuje umrzeć i nie potrafi.

Elena siedzi w szarym Passacie kombi na poziomie minus dwa, dwa miejsca od rampy, silnik na jałowym, przodem do wyjazdu. Passata ukradłem w nocy w Marzahn, spod bloku, w którym nikt nie wygląda przez okno po północy. Zmieniłem mu tablice na tablice z Tempelhofu zdjęte z innego Passata, tej samej barwy. Pedanteria kosztuje dwadzieścia minut i ratuje życie częściej, niż ludzie myślą.

Mam na sobie grafitowy płaszcz od Zegny, pod nim kurtkę Veilance, pod kurtką Rugera z tłumikiem w kaburze pod lewą pachą. Nie wyglądam jak ktoś, kto przyszedł się strzelać. Wyglądam jak ktoś, kto przyszedł sprzedać bardzo drogą rzecz, i to jest prawda.

Kamień leży w mojej wewnętrznej kieszeni w bibułce jubilerskiej, złożonej na cztery — ósmy, ten sam, którego dotykałem opuszkami w samolocie z Dubaju, kiedy ręcznik przyklejał mi się do twarzy. Siedem dałem Ezrze, ósmego nie. Ósmy jest fancy vivid, jedyny taki w całym komplecie, dwa karaty i jedna setna, kolor, dla którego ludzie w Hongkongu zabijaliby, gdyby umieli. Ezra by go nie przełknął, nikt w Genewie by go nie przełknął. Trzymałem go na czarną godzinę, a czarna godzina przyszła szybciej, niż zakładałem. Wojna kosztuje: termit kosztuje, karabin dla Eleny kosztuje. Monero od Levona i kryptowaluty od Ezry wystarczą na życie; na wojnę potrzebuję gotówki, która nie ma historii.

Kühne czeka przy srebrnym Mercedesie klasy E, miejsce dwieście dwadzieścia jeden, czterdzieści metrów ode mnie po skosie, tak jak w wiadomości. Na masce rozłożona czarna chusta, na niej waga karatowa w aluminiowym etui i lupa. Starszy pan w tweedowej marynarce i szaliku, pięćdziesiąt kilka lat, siwiejący, okulary na łańcuszku. Wygląda dokładnie jak ktoś, kogo Ezra mógłby nazwać uczciwym człowiekiem jak na nasz fach.

Idę do niego wolno. Stukot moich butów od Johna Lobba wraca do mnie od betonu z opóźnieniem, które mój mózg automatycznie przelicza na odległość do ściany. Czerwone Mini na miejscu dwieście szesnaście, szyba zaparowana od środka, czyli ktoś w nim spał albo przed chwilą oddychał. Biały Volkswagen Transporter przy filarze czterdzieści dwa, zaparkowany tyłem, drzwi przesuwne od strony ściany. Dwa rowery przypięte do barierki, automat do opłat z kartką Außer Betrieb, kamera pod sufitem nad wjazdem, dioda zgaszona.

— Herr Kühne.

— Guten Morgen.

Podaje mi rękę, a ja ściskam ją krótko. Dłoń jest sucha, ale zimna, zimniejsza niż powinna być u człowieka, który, jak pisał „Ezra”, czeka tu od dwudziestu minut w ciepłej marynarce. I pachnie — nie wodą kolońską, choć i nią też, cedrem i bergamotką, Acqua di Parma. Pod wodą kolońską pachnie świeżym potem, tym ostrym, kwaśnym, z pach i z karku, który produkuje ciało w strachu, nie w wysiłku. Pot wysiłkowy pachnie wodą i solą. Pot strachu pachnie amoniakiem i cebulą, bo produkują go gruczoły apokrynowe, a nie ekrynowe. Nauczyłem się tej różnicy, zanim nauczyłem się golić.

Rozkładam bibułkę na chuście. Kamień leży na czerni jak kropla rozcieńczonej krwi w lodzie.

Kühne zakłada lupę i patrzy trzy sekundy, cztery, po czym odkłada lupę.

— Einverstanden — mówi. — Dziewięćset tysięcy. Euro, gotówka, w samochodzie.

I w tym momencie wiem.

Nie ma na świecie szlifierza z Idar-Oberstein, który na kamień fancy vivid z numerem wypalonym laserem na rondyście patrzyłby cztery sekundy. Nie ma pasera, który nie targuje się o pierwszą cenę. Dziewięćset tysięcy to cena, którą ktoś mu podał, ktoś, kto nie zna się na kamieniach. Kühne nie kupuje ode mnie diamentu. Kühne mnie przytrzymuje.

I w tym samym ułamku sekundy, jak zamek, który przekręca się w ciemności, wraca do mnie godzina z wczorajszego wieczoru: dwudziesta pierwsza pięćdziesiąt jeden, wiadomość od Ezry, piątek po zachodzie słońca. Ezra, który od czterdziestu lat nie dotyka w szabat niczego z baterią. Widziałem to wczoraj, zarejestrowałem i odłożyłem, bo chciwość łamie szabat szybciej niż wojna, bo stary człowiek, przy takim kamieniu, mógł zrobić wyjątek, bo chciałem, żeby mógł.

To nie był wyjątek. To nie był Ezra.

Transporter przy filarze czterdzieści dwa: silnik wyłączony, a ja, przechodząc obok, słyszałem jeszcze ostatnie cyknięcia stygnącego metalu w wydechu. Tylna oś siedzi nisko, jak pod ciężarem kilku ludzi, którzy czekają w środku od dawna. Czerwone Mini z zaparowaną szybą i Kühne, który nie patrzy na kamień, tylko na coś za moim prawym ramieniem.

Wszystko to trwa może półtorej sekundy. Mój mózg robi to, do czego go zbudowałem: przestaje myśleć i zaczyna liczyć.

Kładę dłoń na kamieniu, zgarniam go z chusty razem z bibułką i jednym ruchem wpycham do kieszeni płaszcza. Kühne otwiera usta, a ja prawą ręką wyciągam Rugera, lewą łapię Kühnego za szalik i przyciągam do siebie, między mnie a Transportera. Starszy pan w tweedzie waży może siedemdziesiąt kilo. Nie jest dobrą osłoną, ale jest jedyną, jaką mam.

— Przepraszam — mówi Kühne cicho, po niemiecku. Nie wiem, do kogo — może do mnie, może do żony.

Drzwi przesuwne Transportera otwierają się z hukiem, który w tej betonowej skrzyni brzmi jak wystrzał. Wyskakuje z niego pierwszy: czarna kurtka, kominiarka, Glock w dwuręcznym chwycie, postawa, której nie uczą w ochronie galerii handlowych. Strzelam pierwszy. Ruger pyka, suchy trzask zamka i pyknięcie jak zszywacz, pocisk wchodzi mu przez lewy oczodół, pod łuk brwiowy. Kaliber.22 nie ma mocy obalającej, ale nie potrzebuje jej, kiedy trafia w mózg przez kość, która jest tam cienka jak skorupka jajka. Człowiek siada na posadzce, jakby ktoś mu wyjął kręgosłup.

A potem robi się głośno.

Pistolet dziewięć milimetrów bez tłumika w zamkniętym betonowym pomieszczeniu to sto sześćdziesiąt decybeli. Pierwszy wystrzał z drugiej strony Transportera uderza mnie w uszy jak otwarta dłoń. Drugi już tylko słyszę jako ucisk. Po trzecim w lewym uchu zostaje wysoki, czysty pisk, jak z kamertonu, i świat traci pół akustyki. Kule rykoszetują od filarów, sypiąc na nas pył cementowy i grudki farby. Tylna szyba Mercedesa Kühnego zamienia się w siatkę pęknięć. Kühne krzyczy mi prosto w twarz, słyszę jego krzyk jak przez wodę, i nagle jego ciało szarpie się w moich rękach dwa razy, krótko, i staje się ciężkie. Przyjął dwa pociski, które szły w moje nogi, bo przechylił się, kiedy go ciągnąłem. Pachnie teraz krwią i świeżym kałem.

Strzelają w nogi.

To informacja: chcą mnie żywego, Stahl chce mnie żywego. To znaczy, że mam przewagę, której oni nie mają: ja mogę zabijać, a oni muszą uważać.

Puszczam Kühnego i rzucam się za filar czterdzieści trzy, w bok, nisko. Beton pachnie tu ozonem z przepalonej świetlówki i spaloną amunicją — siarka, nitroceluloza, gorący mosiądz łusek, które dzwonią po posadzce jak monety z automatu. Po drugiej stronie filara trzech, może czterech. Jeden przy czerwonym Mini, wychodzi zza niego teraz, drugi przy Transporterze, trzeci gdzieś na lewo, słyszę jego kroki jako drgania, nie jako dźwięk.

Mam w magazynku dziewięć naboi i zapasowy magazynek w kieszeni płaszcza. Do rampy na minus dwa jest sześćdziesiąt metrów, do Eleny sześćdziesiąt metrów i jedno piętro.

Wychylam się nisko, przy samej posadzce, tam, gdzie nikt nie celuje, bo nikt nie spodziewa się głowy na wysokości kolan. Człowiek przy Mini dostaje dwa strzały, pierwszy w szyję, drugi w szczękę. Pada na maskę Mini, a jego pistolet ślizga się po lakierze i spada pod koło.

Zostało siedem.

Zrywam się i biegnę. Nie prosto — zygzakiem, od filara do filara, trzy kroki, osłona, dwa kroki, osłona, jak uczyłem się tysiąc razy na pustych parkingach w Bratysławie, w Antwerpii, w Mediolanie, kiedy nikt nie patrzył. Za mną grzechoczą wystrzały, ale już nie tak gęsto. Ktoś krzyczy po niemiecku: Beine! Beine, verdammt! Nogi, kurwa. Rampa jest przede mną, szara, pochyła, oblepiona czarną gumą opon. Trzydzieści metrów, dwadzieścia. Słyszę na górze silnik Passata, który zmienia ton, bo Elena wrzuciła bieg. Słyszy strzały — oczywiście, że słyszy, słyszy je pół Mitte.

Dziesięć metrów.

Zza ostatniego filara przy rampie wychodzi człowiek, którego nie policzyłem. Nie strzela od razu, tylko czeka, aż wbiegnę mu w linię. Ma czas, bo ja nie mam gdzie skręcić. Widzę jego twarz tylko przez ułamek sekundy: kominiarka, oczy, spokojne, profesjonalne, oczy kogoś, kto dostał polecenie i wykonuje je bez złości. Unoszę Rugera.

On jest szybszy.

Coś uderza mnie w lewe udo, nad kolanem, z boku, jak kij bejsbolowy zamachnięty z całej siły. Nie boli, jeszcze nie. Najpierw jest tylko uderzenie i ciepło, które rozlewa się w nogawce, dziwnie przyjemne, jak kąpiel. Potem noga przestaje być moją nogą. Mięsień obszerny boczny, myślę z absurdalną, kliniczną precyzją, kiedy posadzka zbliża się do mojej twarzy. Pocisk dziewięć milimetrów, przejście na wylot, kość udowa prawdopodobnie cała, bo wtedy bym słyszał, a nie słyszałem. Tętnica udowa biegnie po stronie przyśrodkowej. To było z boku. Z boku. Z boku.

Beton jest zimny, mokry i pachnie gumą.

Nad rampą, piętro wyżej, silnik Passata wyje na wysokich obrotach, a potem słyszę pisk opon na farbie antypoślizgowej, długi, rozdzierający, i wiem, że Elena nie odjeżdża.

Elena jedzie w dół.

Rozdział 11

Siódmy szew

I. Elena

Zanim wysiadł, Julian powiedział mi jedno zdanie: jeśli usłyszysz strzały, odjeżdżasz na górę, na Karl-Liebknecht-Straße, w prawo, i się nie oglądasz. Powtórzył je dwa razy, tym samym tonem, jakim mówi o temperaturze topnienia złota albo o tym, że pieprz trzeba mielić bezpośrednio nad talerzem.

Słyszę strzały.

Pierwszy jest cichy, to suche pyknięcie, jak zszywacz biurowy za ścianą. Znam ten dźwięk ze skarbca, tak strzela tylko jego Ruger. Przez pół sekundy czuję coś, co jest prawie ulgą: to on strzela, więc to on ma kontrolę.

Potem piętro niżej ktoś otwiera drzwi do piekła.

Huk nie przychodzi uszami. Przychodzi przez fotel, przez podłogę, przez kierownicę pod dłońmi. Szyby Passata drżą w uszczelkach. Jeden wystrzał, dwa, pięć, osiem, liczę je, bo Julian nauczył mnie liczyć wszystko, a potem przestaję, bo nie nadążam. Każdy trzask wraca od betonu po dwa, trzy razy, jakby na dole strzelało trzydziestu ludzi, a nie kilku. Z sufitu nade mną sypie się coś drobnego i białego, osiada na przedniej szybie: tynk, farba, pył cementowy.

Wajcha skrzyni stoi na D, a moja stopa na hamulcu. Wystarczy przełożyć ją na gaz i skręcić w prawo, pod górę, na Karl-Liebknecht-Straße, w prawo, i się nie oglądać. Ciało wie, co robić — od dnia, w którym kartel mnie sprzedał, wie tylko jedno: uciekać, zanim przyjdą.

Z dołu dochodzi męski krzyk po niemiecku. Beine! Beine, verdammt!

Nogi — strzelają mu w nogi. Chcą go żywego, a ja wiem, co to znaczy, bo byłam czyjąś żywą własnością za sto tysięcy euro. Wiem, co się robi z żywymi.

W lusterku wstecznym, na rampie z minus jeden, pojawia się człowiek w czarnej kurtce. Schodzi szybko, bokiem, z pistoletem przy udzie. Patrzy w dół, tam, gdzie strzelają. Za nim, wyżej, drugi, przy barierce.

Czekali na rampie, tam, gdzie miał przejechać drugi samochód.

Nie myślę dalej, bo myśl, która zaczyna się składać w mojej głowie, ma kształt telewizora, który ktoś wyłącza w pół zdania. Przekładam stopę na gaz i skręcam nie w prawo, tylko w lewo i w dół.

Passat szarpie. Silnik wyje, skrzynia zrzuca bieg, opony piszczą na farbie antypoślizgowej, długo i przeraźliwie, jak zarzynane zwierzę. Rampa na minus trzy jest wąska, kręta, oblepiona czarną gumą setek tysięcy skrętów, a ja biorę ją za szybko, lusterkiem po ścianie, z trzaskiem plastiku. Ściana zdziera mi obudowę lusterka razem z połową kierunkowskazu. Pachnie gumą i gorącymi klockami hamulcowymi.

Wypadam na dół: świetlówki, filary, dym. W powietrzu wisi niebieskawa mgiełka i gryzie w nos jak zapałki zapalane pęczkiem, jak sylwester w Tierra Blanca, kiedy Tomás odpalał petardy na ulicy przed niebieską bramą, a matka krzyczała z okna. Dziesięć metrów przed maską, na posadzce, leży Julian.

Leży na boku, z lewą nogą podkurczoną i bezwładną, i w pierwszej chwili myślę, że już nie żyje, bo nigdy nie widziałam go na ziemi. On nie pasuje do ziemi. Potem widzę, że jego prawa ręka się porusza i szuka czegoś po betonie.

Nad nim stoi człowiek w kominiarce. Kopie czubkiem buta coś, co odjeżdża po posadzce, obracając się, pod zaparkowany samochód — Ruger. Człowiek przyklęka jednym kolanem na plecach Juliana i sięga do kieszeni kamizelki. Widzę w jego dłoni czarny, plastikowy pasek, opaskę zaciskową. Igor wolał parciane pasy, ale wiem, do czego służy jedno i drugie.

Człowiek w kominiarce słyszy silnik i odwraca głowę. Światła Passata padają mu prosto w oczy. Unosi pistolet, ale nie do mnie. Unosi go w bok, zasłania się przedramieniem przed światłem, bo nie wie, kto jedzie. Może to swój, a swoi też jeżdżą szarymi kombi.

Nie hamuję.

Jest pomiędzy mną a filarem. Skręcam kierownicę o dziesięć stopni w lewo, tak, żeby Juliana ominąć, a jego nie, i wszystko zwalnia. Widzę, jak podnosi się z kolana, jak próbuje odskoczyć, i widzę, że nie zdąży, bo za nim jest beton, a przed nim półtorej tony niemieckiej blachy.

Zderzak trafia go na wysokości ud.

Dźwięk jest podwójny. Najpierw głuche, mięsiste uderzenie, jak worek mokrego piasku rzucony na podłogę. Zaraz po nim trzask, ostry i suchy, jak łamana na kolanie gałąź, tylko grubsza, dwie gałęzie naraz. Maska Passata składa się w harmonijkę, człowiek w kominiarce składa się razem z nią, jego tułów uderza w maskę, twarz w szybę, pajęczyna pęknięć rozlewa się przede mną, a potem coś wybucha mi prosto w twarz.

Poduszka powietrzna, biała, twarda i gorąca, uderza mnie w policzek i w nos jak otwarta pięść i zrywa skórę pod okiem. W kabinie robi się biało od pyłu, który smakuje kredą i spaloną zapałką, i przez sekundę nie widzę nic i nie słyszę nic poza piskiem w uszach. Kaszlę, bo pył wchodzi mi w gardło. Poduszka opada, sflaczała, jak zużyta prezerwatywa, i zwisa mi na kolana.

Przez pęknięte szkło widzę go z bliska. Leży na masce, wciśnięty między zderzak a filar, i krzyczy. Nie słyszę krzyku, widzę tylko otwarte usta pod kominiarką i żyły na szyi. Jego nogi poniżej maski nie istnieją. To znaczy istnieją, ale w miejscach, w których nogi nie powinny się znajdować.

Silnik zgasł, spod maski syczy biała para i pachnie coś słodkiego, lepkiego, jak syrop na kaszel. Wajcha na P, kluczyk, rozrusznik kręci długo i silnik łapie za drugim razem. Wrzucam wsteczny i cofam o metr, a człowiek ześlizguje się z maski i pada na beton. Jego prawe udo zgina się w połowie długości, tam, gdzie nie ma stawu. Przez rozerwaną nogawkę bojówek wystaje coś białego i ostrego, poszarpanego jak rozłupana kość kurczaka, a krew z rany nie cieknie, tylko tryska. Jasnoczerwona, w rytmie, łuk o długości pół metra, raz, dwa, raz, dwa, jak z węża ogrodowego, który ktoś ściska i puszcza.

Wysiadam, nie wiem kiedy. Po prostu stoję na posadzce, a posadzka jest śliska.

— Glock — mówi Julian z ziemi. Głos ma zupełnie spokojny, tylko cichszy niż zwykle. — Pod nim. Po lewej.

Pistolet leży pół metra od ręki człowieka, który się wykrwawia. Człowiek już nie krzyczy. Oddycha szybko i płytko, jak pies w upale, a jego oczy w otworach kominiarki patrzą na mnie, nie na pistolet, niebieskie, jasne. Schylam się po Glocka, który jest cięższy, niż wygląda, chłodny, szorstki od tej chropowatej faktury na rękojeści. Moja dłoń mokra od czyjejś krwi ślizga się po nim.

Zza zakrętu rampy wybiega ten drugi, ten z lusterka.

Widzi rozbity samochód, widzi kumpla w kałuży, widzi mnie. Hamuje na pochyłości, podeszwy mu się ślizgają, unosi pistolet i celuje nisko, w moje nogi, tak że lufa patrzy w moje kolana.

Unoszę Glocka oburącz, tak jak widziałam na filmach, choć nie mam pojęcia, jak się celuje. Naciskam spust.

Pistolet podskakuje mi w dłoniach, jakby chciał się wyrwać, a huk w tej betonowej skrzyni jest tak wielki, że przestaje być dźwiękiem, staje się uderzeniem w klatkę piersiową. Kula idzie wysoko i wybija z sufitu grudę betonu. Coś gorącego uderza mnie w obojczyk i wpada za dekolt — łuska. Rozżarzony mosiądz przylepia się do skóry tuż obok diamentu. Parzy tak, że krzyczę, ale nie puszczam broni.

Drugi strzał trafia w beton na ścianie rampy, pół metra od jego głowy. On też strzela i coś szarpie mnie za nogawkę spodni; nie boli, później zobaczę dziurę w materiale Arc’teryksa, centymetr od łydki.

Za trzecim razem już nie celuję, tylko naciskam.

Trafiam go w szyję, tuż pod żuchwą, z boku. Nie tam, gdzie chciałam, bo niczego nie chciałam. Jego głowa odskakuje w bok, jakby ktoś go spoliczkował, i z szyi wylatuje mgiełka, różowa w świetle świetlówek, jak z rozpylacza. Siada na rampie. Próbuje coś powiedzieć, a z ust leci mu tylko krew, pieniąca się, jasna, z bąbelkami powietrza. Osuwa się na bok i zjeżdża po pochyłości kilka centymetrów w dół, na plecach, powoli, jak dziecko na zjeżdżalni.

Nie przestaje się ruszać, przebiera nogami, długo.

W uszach mam jeden wysoki ton. Przez niego, jak przez wodę, dochodzi mnie inny dźwięk, z daleka, z góry, z miasta: syreny, kilka, różnymi tonami, nakładające się na siebie.

I wtedy go widzę.

Czterdzieści metrów dalej, przy białym Transporterze, stoi mężczyzna bez kominiarki. Ubrany jest zwyczajnie, w ciemną kurtkę i dżinsy, jak ktoś, kto przyszedł na zakupy. Jasne włosy, krótko ostrzyżone, prawie białe w tym świetle. Trzyma pistolet w opuszczonej ręce. Drugą unosi w górę, otwartą dłonią w stronę kogoś za filarem, kogo nie widzę: stój, nie strzelaj.

Patrzy na mnie, nie na Juliana, tylko na mnie.

Nie ma w tym spojrzeniu nienawiści. Jest w nim coś gorszego: uważność, taka, z jaką Igor patrzył na mnie pierwszego dnia, wyceniając, ile wytrzymam. Z tej odległości widzę coś jeszcze, bo światło świetlówki pada na niego z boku: jego lewe ucho jest dziwne — brakuje mu górnej połowy. Kończy się równo, jakby ktoś je uciął, i zagoiło się w grubą, różową bliznę.

Syreny są bliżej. Blondyn odwraca się bez pośpiechu i idzie w stronę klatki schodowej, a ktoś zza filara idzie za nim. Nie biegną, po prostu wychodzą, jakby skończyła się zmiana.

— Eleno.

Julian podnosi się na łokciu. Jego twarz ma kolor popiołu, który Tomás wysypywał rano z grilla. Na czole ma pot, choć jest tu dziewięć stopni. Lewa nogawka jego spodni jest czarna i ciężka od krwi do samego buta, a pod butem rośnie kałuża, ciemna, nie taka jak u tamtego, bo nie tryska, tylko cieknie.

— Pomóż mi wstać. Z prawej strony. Nie ciągnij za lewą rękę, ciągnij za pasek.

Podchodzę i chwytam go za pasek spodni i pod prawe ramię. Waży o trzydzieści kilo więcej niż ja. Zapiera się prawą nogą, ja zapieram się całą sobą, i przez sekundę myślę, że nie damy rady, a potem on stoi na jednej nodze, oparty na mnie, i czuję, jak drży. Nie ze strachu, tylko z czegoś, co jego ciało robi bez jego zgody.

— Tylne drzwi — mówi. — Wchodzę sam. Ty prowadzisz.

Wpada na tylną kanapę jak worek i słyszę, jak syczy przez zęby — to jedyny dźwięk bólu, jaki z niego wychodzi.

Mam już otwarte drzwi kierowcy, kiedy się zatrzymuję.

Człowiek, którego przygniotłam, leży przy filarze. Kałuża wokół niego ma już metr średnicy i przestała rosnąć tak szybko, bo już nie tryska. Jego pierś ledwo się podnosi, oczy ma otwarte i szkliste. Z kieszeni na piersi kamizelki wystaje róg telefonu, czarnego, dużego, Samsunga.

W Monachium, w dziupli, Julian opowiedział mi o Dornie. O kciuku, którym otworzył telefon trupa. Opowiadał to tak, jak ktoś opowiada przepis na sos, bez akcentów, a ja słuchałam i myślałam, że jest chory. Teraz o tym nie myślę, po prostu wiem, że telefon bez kciuka jest kawałkiem szkła.

Klękam w kałuży, ciepłej jak woda w wannie, którą ktoś zostawił na godzinę, i czuję, jak przesiąka mi przez spodnie na kolanach. Wyjmuję telefon z kieszeni. Przy pasku ma pochwę, a w pochwie nóż, krótki, gruby, z czarną rękojeścią. Wyciągam go: ostrze jest matowe, szare, szerokie.

Łapię go za prawą dłoń, jeszcze ciepłą i miękką. Palce ma sztywniejsze, niż się spodziewałam. Przykładam ostrze do nasady kciuka, tam, gdzie łączy się z dłonią, i naciskam.

Skóra puszcza łatwo. Pod skórą nie ma nic łatwego. Ostrze trafia w coś twardego i się zatrzymuje — kość. Naciskam mocniej, kołyszę nożem, a kość zgrzyta pod ostrzem, jakbym kroiła zamrożone mięso, ale, mierda, nie idzie. Z rany sączy się krew, ciemna, powolna, bo on już nie ma ciśnienia, żeby z niego tryskało.

Wtedy on się rusza: jego palce zaciskają się lekko na moich. Nie próbuje się wyrwać, palce po prostu się zaciskają, słabo, jak dziecko, które ściska dłoń matki przez sen.

Nie patrzę mu w oczy.

Odginam kciuk do tyłu, mocno, aż coś w środku przeskakuje z mokrym kliknięciem i otwiera się szpara w stawie. Wsuwam w nią ostrze i nagle idzie, jak nóż wchodzący w pieczonego kurczaka między udkiem a korpusem. Ścięgna trzeszczą, jedno, drugie, i kciuk zostaje mi w dłoni, ciężki, cięższy niż kciuk powinien być, z postrzępionym kikutem, z którego zwisa biała nitka ścięgna.

Jego dłoń jest już zupełnie nieruchoma.

Zawijam kciuk w chustkę z szyi i wsuwam do kieszeni, a telefon do drugiej. Nóż zostawiam, a potem wracam po niego, bo jest na nim moja krew i jego, i nie wiem, co jest gorsze. Glocka wsuwam za pasek, z przodu, a ten parzy mnie przez materiał, bo lufa jest jeszcze gorąca.

Siadam za kierownicą. Z tylnej kanapy dochodzi głos Juliana, szybki i płaski:

— Co zrobiłaś.

— Wzięłam jego telefon. I kciuk.

Zapada cisza. W lusterku, które mi zostało, widzę jego oczy, które patrzą na mnie inaczej niż kiedykolwiek, choć nie umiem powiedzieć jak.

— Jedź.

Rzucam mu przez ramię na kanapę telefon i chustkę z kciukiem. Passat rusza z jękiem. Coś pod maską stuka metalicznie, ze wskaźnika temperatury zaczyna się podnosić wskazówka, a na desce miga pomarańczowa lampka z symbolem, którego nie znam. Syczy para i pachnie tym słodkim syropem. Jadę pod górę, rampa minus trzy, minus dwa, minus jeden, na zakrętach tylne koło zahacza o krawężnik, a Julian z tyłu nie mówi nic, tylko słyszę, jak rozdziera coś zębami, jakąś folię, opakowanie.

— Nie hamuj przy szlabanie — mówi. — Szlaban jest z aluminium. Pęknie. Nie zwalniaj poniżej trzydziestu, bo się zawiniesz.

Ostatnia rampa i światło, szare, zimne, prawdziwe światło dnia. Przed nami wyjazd, budka z kasą i biało-⁠czerwony drąg. Przy budce stoi człowiek w czarnej kurtce i patrzy w stronę wyjazdu. Widzi nas, widzi rozbitą maskę, widzi parę spod niej i unosi pistolet.

— Głowa w dół — mówi Julian.

Schylam się nad kierownicą. Drąg szlabanu uderza w przednią szybę z płaskim trzaskiem, łamie się w połowie, kawałek przelatuje nad dachem. Z tyłu słyszę dwa strzały, jeden po drugim, a potem tylna szyba wybucha do środka tysiącem małych, zielonkawych kostek, które sypią się na tylną kanapę i na Juliana, szeleszcząc jak grad. Coś uderza w karoserię tuż za moimi plecami, a blacha brzmi jak dzwon.

I jesteśmy na ulicy.

Karl-Liebknecht-Straße w sobotę o dziewiątej czternaście, w mżawce. Mokry asfalt i szyny tramwajowe błyszczą jak rtęć, żółty tramwaj M4 dzwoni na mnie, bo wjeżdżam mu przed nos. Mijam ludzi z torbami i dziecko w czerwonym kombinezonie, trzymające ojca za rękę, które patrzy na naszą maskę z parą i na mnie, z twarzą obsypaną białym pyłem z poduszki, z krwią pod okiem. Macha mi, a ojciec szarpie go za rękę.

— W prawo. Potem w lewo w Otto-Braun-Straße. Potem prosto, Karl-Marx-Allee. Pięćdziesiąt na godzinę. Nie pięćdziesiąt pięć, nie czterdzieści. Pięćdziesiąt.

Z naprzeciwka, środkiem jezdni, jedzie radiowóz. Niebiesko-srebrny, na sygnale, z dwoma policjantami, którzy nie patrzą na boki, tylko przed siebie, na Alexanderplatz. Mija nas w odległości dwóch metrów. Widzę twarz kierowcy: młody, ogolony, z zaciśniętymi ustami. Za nim jedzie drugi radiowóz, a za nim karetka.

Nikt z nich nie patrzy na szare kombi z rozbitą maską. Jadą na strzały, nie na stłuczki. O nas nikt im jeszcze nie powiedział. W Berlinie jest pełno rozbitych samochodów.

— Julian.

— Jedź.

— Krwawisz.

— Wiem. Jedź.

W lusterku widzę, jak zakłada sobie opatrunek. Wyciąga z wewnętrznej kieszeni płaszcza płaski pakunek w zielonej folii. Rozrywa go zębami, wyjmuje coś w rodzaju bandaża z doszytą grubą poduszką i jakimś plastikowym zaczepem. Przykłada poduszkę do uda, owija, przeciąga bandaż przez ten zaczep, zaciska, owija dalej, i z każdym obrotem syczy przez zęby. Ręce ma pewne, twarz szarą. Potem podnosi z kanapy telefon zabitego i kciuk w mojej chustce i patrzy na nie przez chwilę.

— Samsung — mówi, bardziej do siebie niż do mnie. — Czytnik ultradźwiękowy. Dobrze.

Rozwija chustkę i przykłada kciuk do ekranu, do dolnej części, ale nic się nie dzieje. Wyciera go o rękaw, przykłada jeszcze raz, mocniej, pod innym kątem, i ekran się zapala.

Nie wiem, skąd wiem, że się uśmiecha. Nie widzę jego ust, tylko oczy.

Przesuwa palcem po ekranie z góry na dół, stuka w coś, potem jeszcze w coś. Wyjmuje z kieszeni płaszcza szarą torebkę z metalicznego materiału, wkłada do niej telefon i zamyka na rzep.

— Tryb samolotowy — mówi. — I klatka Faradaya. Za dziesięć minut ktoś z nich usiądzie do laptopa i spróbuje go zdalnie wyczyścić. Nie zdąży.

Karl-Marx-Allee jest szeroka jak lotnisko, z tymi wielkimi blokami z czasów NRD, obłożonymi kafelkami, które odpadają. Wskazówka temperatury jest już na czerwonym polu. Spod maski dymi coraz gęściej.

— Ile wytrzyma? — pytam.

— Chłodnica jest przebita. Pompa tłoczy płyn prosto na asfalt. Bez płynu blok nagrzeje się do temperatury, przy której zacierają się tłoki, za jakieś osiem, dziesięć minut. Potrzebujemy sześciu. Za Frankfurter Tor w prawo.

Skręcam w boczne ulice Friedrichshain. Kamienice, graffiti, rowery przypięte do każdej latarni. Julian mówi „w lewo”, „w prawo”, „brama po lewej, ta z zieloną farbą”. Wjeżdżam w bramę, na podwórko-studnię ze śmietnikami i kasztanem bez liści. Pod kasztanem stoi stara, srebrna Škoda Octavia kombi z brudnymi szybami i naklejką warsztatu z Lichtenbergu na tylnej klapie.

Silnik Passata gaśnie sam, zanim zdążę przekręcić kluczyk. Coś pod maską stuka jeszcze dwa razy i milknie.

— Czyja to Škoda? — pytam.

— Moja. Od wczoraj. Dwa tysiące trzysta euro gotówką, od człowieka, który nie pytał o dowód. Kluczyk jest na lewym przednim kole, na oponie, od wewnątrz.

— Kiedy ją kupiłeś?

— Wczoraj. Kiedy spałaś.

Mówi to zwyczajnie, wyciągając spod siebie kostki szkła i wyrzucając je przez rozbite okno.

Kiedy spałam, czyli wtedy, gdy leżałam na łóżku, patrzyłam w sufit i słyszałam, jak ktoś wyłącza telewizor.

Przełykam ślinę, która smakuje kredą z poduszki i żelazem.

— Nie wycieraj niczego — mówi, kiedy widzę, że sięgam rękawem do kierownicy. — Nie ma czasu i nie ma po co. Twoich odcisków nie ma w żadnej bazie w Europie. Moich też nie. Zabierz pistolet i nóż. Resztę zostaw.

Przeprowadzam go przez podwórko, sześć metrów. Opiera się na mnie całym ciężarem, skacze na prawej nodze, lewą ciągnie po bruku, a na jego prawej skroni widzę, jak pulsuje żyła. Z okna na pierwszym piętrze patrzy na nas stara kobieta w szlafroku, z kotem na ramieniu. Julian unosi wolną rękę i macha do niej, jakby był jej sąsiadem po nocy w klubie, a kobieta zasuwa firankę.

Škoda śmierdzi starymi papierosami i choinką zapachową o zapachu „Vanilla”. Julian kładzie się na tylnej kanapie, na boku, na plecach ma płaszcz. Zanim zamknę drzwi, łapie mnie za nadgarstek. Palce ma zimne jak z lodówki.

— Pensjonat — mówi. — Wejście od podwórka, nie przez recepcję. Kod do bramy: dwa, siedem, zero, jeden.

— Wiem.

— Wiem, że wiesz. Mówię na wypadek, gdybym stracił przytomność po drodze. Wtedy nie wzywasz karetki. Wciągasz mnie do pokoju. W walizce, w bocznej kieszeni, jest czarna kosmetyczka. W niej wszystko. Rozumiesz?

— Rozumiem.

Puszcza mój nadgarstek, a na skórze zostaje mi po nim krwawy odcisk czterech palców.

Jadę przez Oberbaumbrücke, po czerwonej cegle, nad Szprewą, która jest szara i płaska jak blacha. Kolejka U1 przejeżdża nad nami, żółta, i przez chwilę jedziemy z nią równo. W radiu, które włączyłam, żeby zagłuszyć jego oddech, ktoś czyta wiadomości.

„…strzelanina w podziemnym garażu przy Alexanderplatz. Według pierwszych informacji policji na miejscu są co najmniej cztery ofiary śmiertelne. Rzecznik policji apeluje do mieszkańców…”

Cztery.

Zanim dojeżdżamy nad kanał, spiker poprawia się na pięć.

II. Julian

Tętno: sto osiemnaście. Liczę je na tętnicy promieniowej prawego nadgarstka, bo lewego nie czuję pewnie, palce drżą. Piętnaście sekund razy cztery. Oddech dwadzieścia dwa na minutę. Skóra zimna, lepka, blada, ale nie marmurkowa. Pragnienie i lekki szum w głowie przy zmianie pozycji. Świadomość pełna, logiczna, zorientowana.

Wstrząs krwotoczny drugiego stopnia. Straciłem między ośmioma setkami a litrem krwi. Ciało zdążyło odciąć przepływ do skóry, jelit i nerek, żeby utrzymać ciśnienie w mózgu i w sercu. Mądre ciało, robi to, co zrobiłbym na jego miejscu.

Łazienka w pensjonacie nad Landwehrkanal ma dwa metry na dwa metry trzydzieści, białe kafle z lat siedemdziesiątych, fugę sczerniałą od grzyba w rogach, wannę emaliowaną z odpryskiem na krawędzi i lampę pod sufitem z żarówką czterdzieści watów, przy której nie da się niczego zszyć. Kazałem Elenie przynieść lampkę z nocnej szafki i postawić ją na klozecie. Kazałem jej przestawić termostat w pokoju z szesnastu na dwadzieścia cztery. Dla moich tkanek, którym grozi hipotermia. Dla jej dłoni, które będą musiały być precyzyjne.

Leżę w pustej wannie. Emalia jest zimna przez koszulę. Spodnie Elena rozcięła mi nożyczkami od szwu do szwu i rzuciła na kafle, i leżą tam teraz, czarna, sztywna płachta flaneli z Zegny, tysiąc sto euro, pachnąca metalem jak rzeźnia. Opatrunek izraelski odwinęła według mojej instrukcji: powoli, żeby nie zerwać skrzepu razem z gazą.

Patrzę na swoje udo. Wlot jest z boku, lekko od przodu, dziesięć centymetrów nad kolanem. Okrągły otwór, średnica mniejsza niż kaliber, bo skóra jest elastyczna i obkurcza się po przejściu pocisku. Wokół otworu pierścień otarcia, ciemnoczerwony, szerokości dwóch milimetrów, w miejscu, gdzie kula przy wejściu zdarła naskórek. Czysty, prawie elegancki. Wylot jest z tyłu, po stronie bocznej, większy, nieregularny, w kształcie gwiazdy o czterech ramionach, z wywiniętymi na zewnątrz brzegami. Z obu otworów sączy się krew, ciemna, żylna. Z wylotu, co kilka sekund, coś jaśniejszego, pulsującego.

Kanał ma czternaście centymetrów długości. Przeszedł przez mięsień obszerny boczny, może zahaczył o pośredni, ale kość udowa jest cała. Noga nie jest skrócona ani wykręcona stopą na zewnątrz, zgina się tylko tam, gdzie ma stawy, a kiedy obmacuję kość przez mięsień, pod palcami nic nie trzeszczy i nic się nie przesuwa. Stopa ciepła, tętno na jej grzbiecie wyczuwalne. Ze złamaną kością udową nie przeciągnąłbym tej nogi po bruku podwórka bez krzyku. Tętnica udowa i nerw kulszowy daleko, po stronie przyśrodkowej i tylnej. Na skórze bocznej powierzchni uda, pod wlotem, mam plamę wielkości dłoni, którą czuję jak przez rękawicę: nerw skórny boczny uda, przecięta gałązka. Zostanie mi z tego martwy kawałek skóry na resztę życia. Nie ma to znaczenia.

To, co pulsuje w wylocie, ma znaczenie.

Elena klęczy na kafelkach przy wannie. Umyła ręce do łokci mydłem z dozownika, trzy razy, szczotką do paznokci, którą znalazła w mojej kosmetyczce, i włożyła czarne nitrylowe rękawiczki. Na lewym policzku ma otarcie od poduszki powietrznej, żywe, sączące się osoczem, a pod lewym okiem siniec, który rośnie. W zagłębieniu obojczyka, obok diamentu, czerwony, błyszczący pęcherz wielkości paznokcia. Oparzenie od łuski, drugiego stopnia. Na tych czarnych rękawiczkach nie będzie widać krwi. Wybrałem czarne dwa lata temu właśnie z tego powodu i dopiero teraz doceniam, że był to dobry wybór.

Drżała w samochodzie na Oberbaumbrücke, kiedy myślała, że nie widzę, ale teraz nie drży.

— W kranie jest woda — mówię. — W Berlinie woda wodociągowa ma jakość wody pitnej. Do płukania rany jest tak samo dobra jak sól fizjologiczna, są na to badania na tysiącach pacjentów. Weź pustą butelkę po wodzie mineralnej. Tę półtoralitrową. Zrób w nakrętce cztery dziurki moją igłą, rozgrzaną nad zapalniczką. Napełnij. Będziesz ściskać butelkę i płukać kanał strumieniem, z obu stron, raz od wlotu, raz od wylotu. Litr. Potem drugi. Potem trzeci. Tak długo, aż woda wypływająca będzie różowa, a nie czerwona, i nie będzie w niej nic, co pływa.

— A spirytus? Wódka? Mam…

— Nie. Spirytus zabija tkankę szybciej niż bakterie, woda utleniona też, a martwa tkanka to pożywka. Woda, tylko woda, dużo wody.

Kiedy to robi, pierwszy strumień w kanał jest zimny jak igła lodu wbita w mięsień, i cały mój świat skurcza się do jednego punktu, czternaście centymetrów długości, średnica około centymetra. Nie krzyczę, tylko zaciskam zęby tak mocno, że słyszę, jak skrzypi mi szkliwo na trzonowcach. Woda wypływa wylotem, czerwona jak wino, i spływa po emalii do odpływu, zabierając ze sobą skrzepy, jak rozgotowane kawałki wątróbki.

Wypływają też nitki, czarne i grafitowe, splątane, długie na kilka milimetrów. Wełna z płaszcza od Zegny i ze spodni, wiskoza z podszewek. Pocisk, zanim wszedł w mięso, przebił cztery warstwy materiału i każdą wciągnął za sobą do środka, jak pudełko chusteczek wyciąganych jedna za drugą. Tak robi większość pocisków i dlatego rana postrzałowa, z której nikt nie wyjmie tych włókien, często ropieje.

— Pęseta — mówię. — I czołówka. Szukaj w kanale czegoś, co nie jest czerwone.

Elena zakłada na czoło moją latarkę czołówkę, Petzla, świeci w wylot i wkłada pęsetę. Czuję, jak metal wsuwa się w mięso i dotyka ścianek kanału, i tym razem nie udaje mi się zatrzymać dźwięku. Wychodzi ze mnie coś w rodzaju stęknięcia, jak z człowieka, któremu ktoś nadepnął na klatkę piersiową, i Elena zamiera.

— Dalej — mówię. — To, że wydaję dźwięki, to fizjologia. To nie jest informacja dla ciebie.

Wyciąga z kanału strzęp tkaniny wielkości paznokcia, potem drugi, potem coś, co wygląda jak ziarnko ryżu: odłamek płaszcza pocisku, miedziany, rozwinięty jak skórka. Kładzie wszystko na złożonej gazie na krawędzi wanny, w równym rzędzie, od największego do najmniejszego. Nie prosiłem o to, zrobiła to sama. Coś w mojej klatce piersiowej, pod mostkiem, reaguje na ten rząd w sposób, którego nie potrafię nazwać.

— Teraz martwa tkanka — mówię. — Będziesz wycinać to, co nie żyje. Mięsień żywy i martwy rozpoznaje się po czterech cechach. Kolor: żywy jest czerwony, jak befsztyk, martwy szary, brązowawy, jak gotowane mięso. Konsystencja: żywy jest sprężysty, martwy rozłazi się pod pęsetą jak mokry papier. Kurczliwość: żywy mięsień, kiedy go uszczypniesz, drgnie. Martwy leży. I krwawienie: żywy krwawi, kiedy go natniesz. Martwy nie. Jeśli coś nie spełnia żadnej z tych czterech rzeczy, wycinasz. Skalpel numer piętnaście. Ten mały, z brzuszkiem.

— A jeśli wytnę za dużo?

— Wtedy będę kulał. Jeśli wytniesz za mało, za cztery dni będę miał w udzie ropień wielkości pięści, a za sześć dni gorączkę czterdzieści i sepsę, i umrę w tym pensjonacie, przy termostacie ustawionym na dwadzieścia cztery stopnie. Wolę kuleć.

Tnie skalpelem numer piętnaście, który jest ostry tak, że nie czuje się samego cięcia. Czuje się ciepło po nim, a potem ból przychodzi z opóźnieniem pół sekundy, jak grzmot po błyskawicy. Mięsień ma mniej zakończeń bólowych niż skóra, to prawda anatomiczna, ale to, co w nim jest, wystarcza. Elena wycina szare, rozmiękłe strzępy wokół wylotu, kawałek po kawałku, i kładzie je na drugiej gazie, obok nitek, w tym samym równym rzędzie. Pachnie surowym mięsem, żelazem i kwaśnym potem, który spływa mi po żebrach.

Nie wiem, ile to trwa — po raz pierwszy, odkąd pamiętam, nie wiem, ile coś trwa. Mój zegarek leży na umywalce, a ja nie odwracam głowy.

— Tu coś bije — mówi nagle.

W głębi wylotu, pod warstwą mięśnia, między skrzepami, widać cienki, jasnoczerwony strumyczek, który pulsuje w rytmie mojego serca. Sto osiemnaście uderzeń na minutę, dwa na sekundę, jak kran, który ktoś rytmicznie odkręca i zakręca.

— Gałąź zstępująca tętnicy okalającej udo bocznej — mówię. — Biegnie przez ten mięsień z góry na dół. Kula przerwała jedną z jej gałązek. Nic wielkiego. Średnica jak grafit w ołówku. Ale jeśli jej nie zawiążesz, będzie krwawić przez następne trzy dni, a ja nie mam trzech dni krwi.

— Jak?

— Weź kleszczyki. Te z zamkiem, jak nożyczki z zapadką. Chwyć końcówkę naczynia, tam, gdzie bije. Nie chwytaj mięśnia, tylko sam koniec naczynia. Zamknij zatrzask. Potem nić Vicryl, fioletowa, dwa zera. Przełóż pod kleszczykami, zawiąż, trzy węzły chirurgiczne, jeden po drugim, w przeciwnych kierunkach. Jak węzeł na sznurówkach, tylko płaski.

Nie wie, jak się wiąże węzeł chirurgiczny, więc pokazuję jej raz na własnych palcach, w powietrzu, nad wanną, z kawałkiem nici. Patrzy i raz powtarza w powietrzu, a potem schodzi w ranę.

Kleszczyki wchodzą w mięso i coś chwytają: ostry, elektryczny ból od biodra aż do pięty, jak porażenie prądem. Odruchowo szarpię nogą, a Elena kładzie mi przedramię na kolanie, całym ciężarem, i nie puszcza.

— Leż — mówi.

Po raz pierwszy nie prosi, tylko każe.

Zawiązuje pierwszy węzeł, drugi, trzeci. Palce w czarnych rękawiczkach, śliskie od krwi, poruszają się wolno, ale pewnie. Odcina końcówki nici nożyczkami i zdejmuje kleszczyki. Patrzymy oboje w ranę: strumyczek zniknął. Jest tylko ciemna, powolna, żylna wilgoć, która będzie się sączyć jeszcze przez dobę.

— Dobrze — mówię.

Tylko tyle, a ona podnosi wzrok. Przez sekundę ma rozszerzone źrenice i lekko rozchylone usta, jak ktoś, kto dostał coś, czego się nie spodziewał.

— Czego nie zszywamy? — pyta.

To jest dobre pytanie. To jest najlepsze pytanie, jakie mogła zadać.

— Kanału — mówię. — Rany postrzałowej nigdy nie zamyka się szczelnie. W środku są bakterie z mojej skóry, z płaszcza, z posadzki garażu. Jeśli je zamkniesz, będą się tam mnożyć bez tlenu i zrobią ropień. Rana musi się drenować. Wlot zostawiasz otwarty, wkładasz w niego gazę, luźno, jak knot. Na wylocie zbliżasz brzegi kilkoma szwami, ale luźno, z przerwami, żeby coś mogło wyciekać. Między szwy włożysz pasek wycięty z rękawiczki. To dren. Nić nylonowa, niebieska, trzy zera. Igła zakrzywiona. Szwy pojedyncze, każdy osobno, każdy zawiązany osobno. Wkłucie pięć milimetrów od brzegu, wykłucie pięć milimetrów od brzegu po drugiej stronie. Odstęp między szwami siedem, osiem milimetrów.

— Znieczulenie?

— W kosmetyczce są dwie ampułki lidokainy. Dwuprocentowej, po dwa mililitry. Wystarczy na brzegi skóry. Na mięsień i tak by nie wystarczyło. Wstrzykuj w brzegi rany, płytko, pod skórę, po trochu, dookoła. Opioidów nie biorę. W bocznej kieszeni jest tramadol, ale go nie weźmiesz do ręki. Potrzebuję głowy.

— Po co ci głowa? — pyta, a ja słyszę w tym pytaniu coś, co nie jest złośliwością, tylko zmęczeniem. — Leżysz w wannie.

— Po to, żeby wiedzieć, czy dobrze szyjesz.

Kłuje lidokainą. Każde wkłucie to ukąszenie osy, potem piekące ciepło, a potem obszar wokół rany robi się drewniany, obcy, jak cudza skóra przyklejona do mojej. Czekamy trzy minuty, które liczę na głos, bo ona nie ma zegarka, a ja nie potrafię nie liczyć.

Siedzi teraz w wannie. Nie było innego sposobu: żeby szyć z bliska, pod kątem, w świetle lampki, musiała wejść do środka. Klęczy okrakiem nad moją prawą golenią, kolana ma w różowej wodzie na dnie, na emalii. Moja lewa noga leży przed nią, lekko zgięta, na zwiniętym ręczniku. Zdjęła kurtkę i ma na sobie tylko czarny T-shirt, mokry na brzuchu i na piersiach od wody z butelki i od mojej krwi, przyklejony do skóry. Czołówka na jej czole świeci mi w udo. W jej świetle widzę każdy włosek na swojej skórze, każdą kroplę potu, każde nakłucie.

Pierwszy szew: igła wchodzi pod kątem prostym, jak jej powiedziałem, obraca się po łuku, wychodzi po drugiej stronie. Elena przeciąga nić, zawiązuje trzy węzły, odcina. Czuję pociągnięcie, nie ból. Ból jest gdzieś dalej, głębiej, jak hałas w sąsiednim mieszkaniu.

Drugi szew, trzeci, czwarty, a ona jest coraz szybsza, bo palce łapią rytm. Między szwami wkłada pasek wycięty z czarnej rękawiczki, który wystaje z rany jak język. Nie mówi nic, oddycha przez usta. Kosmyk włosów wysunął jej się zza ucha i przykleił do spoconego czoła pod gumką czołówki. Nie może go odgarnąć, bo ma krew na rękawiczkach.

Piąty, szósty.

Siódmy.

Pochyla się niżej, żeby zobaczyć wkłucie. Jej twarz jest dwadzieścia centymetrów od mojej. Czuję jej oddech na swoim policzku, ciepły, pachnący czymś słodkawym, czekoladą z automatu, którą zjadła rano, i kredą z poduszki powietrznej, i pod tym jej własnym zapachem, którego nie umiem rozłożyć na składniki. Kropla potu spływa jej z brody i spada mi na brzuch, na skórę pod podwiniętą koszulą. Czuję, gdzie spadła, dokładniej niż każde z siedmiu wkłuć igły.

Zawiązuje i ciągnie nić mocno, do końca. Brzegi rany zbiegają się ciasno, bez szczeliny, biała skóra wokół szwu blednie od ucisku.

I patrzy na mnie.

Nie na ranę, na mnie. Z tej odległości widzę tętnicę szyjną pod jej żuchwą, w trójkącie, który sam jej pokazałem w Meyrin, kiedy uczyłem ją, gdzie wbić szpilę. Pulsuje, a ja liczę bez udziału woli: sto dwanaście. Szybciej niż u człowieka, który po prostu szyje.

Nie rusza się, ja też nie. Jej dłonie w czarnych rękawiczkach leżą płasko na moim udzie, powyżej rany, ciepłe przez nitryl, nieruchome. Jej kolana obejmują moją goleń. Woda na dnie wanny stygnie. Ktoś na korytarzu pensjonatu idzie do windy, ciągnąc walizkę na kółkach po wykładzinie, i ten dźwięk trwa bardzo długo.

Pół sekundy za długo.

Wiem, co to jest, bo znam fizjologię. Adrenalina opada, a w jej miejsce ciało wyrzuca to, co zwykle wyrzuca po przeżyciu zagrożenia, i to nie ma nic wspólnego z nią ani ze mną. Oksytocyna, dopamina, przepływ krwi w miednicy — mechanizm, który kazał ludziom w schronach przeciwlotniczych pieprzyć się w czasie nalotów. Wiem to wszystko, ale ta wiedza nie pomaga mi w niczym.

— Siódmy jest za ciasny — mówię. Głos mam równy, całkiem równy. — Rozetnij go. Rana musi oddychać.

Mruga raz i wraca z miejsca, w którym była.

— Za ciasny — powtarza.

— Za ciasny. Widzisz, jak brzegi zbielały? Niedokrwienie. Za trzy dni ta skóra obumrze. Rozetnij i zawiąż jeszcze raz. Luźniej. Tak, żebyś mogła wsunąć pod nić czubek pęsety.

Bierze nożyczki i przecina szew. Nową nicią szuka wkłucia pięć milimetrów od brzegu i zawiązuje jeszcze raz, luźniej, tak, żeby wszedł pod nią czubek pęsety. Sprawdza pęsetą i czubek wchodzi.

Nic się nie dzieje.

Właśnie to, że nic się nie dzieje, zostaje w tej łazience na długo po tym, jak ona wychodzi z wanny.

Jest trzynasta czterdzieści. Leżę na łóżku, z nogą wysoko na dwóch poduszkach, na podkładzie z rozciętego worka na śmieci. Opatrunek jest suchy z zewnątrz, a co jest pod nim, wiem. Tętno mam dziewięćdziesiąt sześć. Wypiłem dwa litry wody, w każdym litrze pół płaskiej łyżeczki soli i sześć płaskich łyżeczek cukru. Domowy płyn nawadniający według receptury WHO, smakuje jak posłodzone łzy. Ciśnienia nie mam czym zmierzyć, ale paznokieć kciuka po uciśnięciu różowieje w niecałe dwie sekundy, więc krążenie obwodowe wraca.

Antybiotyków nie mam, zostały w Meyrin, w szafce nad stacją chemiczną, trzy opakowania amoksycyliny z kwasem klawulanowym. To błąd, który popełniłem, pakując się w pośpiechu po Freeporcie. Odkładam go do tego samego rejestru co szabat.

Obok odkładam drugi: Ruger leży pod czyimś samochodem na poziomie minus trzy, tam, gdzie wkopał go człowiek w kominiarce. Numery seryjne spiłowane i wytrawione kwasem, tłumik, który wytoczyłem sam na tokarce w Meyrin, siedem lat bez jednego zacięcia. Moich odcisków nie ma w żadnej bazie, ale na rękojeści są. Leży teraz w worku dowodowym w laboratorium LKA i ktoś w lateksowych rękawiczkach mierzy suwmiarką mój gwint. To pierwsza rzecz z moimi odciskami, jaką zostawiłem po sobie przez piętnaście, kurwa, lat.

Elena siedzi umyta w fotelu przy oknie. Ma na sobie mój szary sweter z kaszmiru od Loro Piany, za duży o cztery rozmiary, z rękawami podwiniętymi trzy razy, i swoje spodnie z dziurą od kuli centymetr od łydki. Na oparzenie od łuski przykleiła plaster hydrożelowy z mojej kosmetyczki. Na kolanach trzyma Glocka i patrzy na niego, jakby był zwierzęciem, które ją ugryzło.

Wymiotowała godzinę temu, w umywalkę, po cichu, z odkręconą wodą, żebym nie słyszał, ale słyszałem. Drżenie rąk, nudności, uczucie zimna w brzuchu i pustka w głowie to kolejne etapy zejścia po adrenalinie. Przejdzie w ciągu doby. U mnie przeszło w ciągu trzech godzin, ale ja miałem wtedy piętnaście lat i nie wiedziałem, że może być inaczej.

W radiu na szafce, ściszonym prawie do zera, ktoś mówi o pięciu zabitych przy Alexanderplatz, o czterech mężczyznach w wieku od trzydziestu do czterdziestu pięciu lat, o jednym starszym, w tweedzie, właścicielu firmy jubilerskiej z Charlottenburga. O rannym, którego szuka policja, bo zostawił krew na posadzce i na rampie. O kobiecie, która prowadziła szary samochód. O samochodzie znalezionym na podwórku we Friedrichshain, wypalonym od środka, bo glikol z przebitej chłodnicy kapał na rozżarzony kolektor wydechowy, aż się zajął. Tego nie planowałem, ale nie mam do tego pretensji.

W lodówce minibaru, przy dwóch jej jogurtach truskawkowych i moim toniku Fever-⁠Tree, w woreczku strunowym, leży kciuk, w temperaturze sześciu stopni. Nie w zamrażalniku, bo kryształki lodu rozsadziłyby komórki opuszki i zniszczyły układ linii papilarnych. Telefon, wyciągnięty z klatki Faradaya tylko po to, żeby go podłączyć do ładowarki, i dalej w trybie samolotowym, leży na nocnej szafce przy mojej głowie. Ekran ma ustawiony na maksymalny czas wygaszania: dziesięć minut. Co dziewięć minut Elena wstaje z fotela, podchodzi i dotyka go palcem, żeby się nie zablokował. Nie prosiłem jej o to, zrobiła to sama, przy trzecim razie, kiedy zobaczyła, że próbuję sięgnąć i nie mogę się podnieść.

Siódmy raz, ósmy: wstaje, dotyka, wraca na fotel.

Ma na twarzy wyraz kogoś, kto chce coś powiedzieć od godziny i nie potrafi.

— Julian.

— Tak.

— To moja wina.

Patrzę na nią, a ona patrzy na Glocka na kolanach. Jej palec wskazujący leży prosto wzdłuż zamka, poza kabłąkiem spustu. Nikt jej tego nie uczył.

— Wiem — mówię.

Podnosi głowę tak szybko, że pewnie coś jej trzasnęło w karku.

— Kazałem ci odjechać — mówię. — Złamałaś polecenie. Zjechałaś w dół pod ogień, w samochodzie bez pancerza, bez żadnego doświadczenia z bronią, na podstawie impulsu. Z każdego punktu widzenia to był błąd. W dziewięćdziesięciu przypadkach na sto zginęłabyś obok mnie.

Otwiera usta i zamyka je.

— Dziękuję — mówię.

Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek wypowiedział to słowo nie jako formułę. W sklepie, w samolocie, do kelnera — tak, ale jako informację — nie. Brzmi dziwnie w moich ustach, zbyt krótko, jakby brakowało w nim sylaby.

Elena milczy przez długą chwilę. Coś w jej twarzy pracuje, jakby ktoś przestawiał jej mięśnie od środka. Potem kiwa głową, raz, i odwraca się do okna. Widzę w szybie jej odbicie: zagryza wargę, aż blednie.

Nie tego chciała powiedzieć.

Kładę głowę na poduszce. Sufit ma rysę, która biegnie od żyrandola do rogu, i ktoś kiedyś zamalował ją farbą w innym odcieniu bieli. Liczę jej załamania: jedenaście.

I wtedy wraca do mnie rampa.

Dwóch ludzi na rampie między minus dwa a minus jeden i jeden na wyjeździe, ustawieni dokładnie tam, gdzie miał przejechać drugi samochód. Kühne był przynętą na mnie, szabat był błędem kogoś, kto pisał za Ezrę, to wszystko się zgadza, to wszystko ma logikę. Ale w wiadomościach do „Ezry” byłem sam. Nigdy nie napisałem, że przyjadę z kimś, że będzie drugi samochód i kierowca na minus dwa, przodem do wyjazdu. A oni ustawili ludzi tak, jakby to wiedzieli.

Stahl mógł się domyślić, że Elena jest ze mną. Kod Igora użyty trzy dni po jego śmierci, małe damskie buty pod tujami. Sami je tam zostawiliśmy i wiem, co się z nich czyta, więc mógł. Mógł też założyć kierowcę, bo każdy zawodowiec zakłada kierowcę. To wyjaśnienie jest wystarczające.

Jest wystarczające, więc je przyjmuję. Zarejestrowałem resztę i odłożyłem, bo mam temperaturę trzydzieści siedem i osiem, bo w lodówce leży kciuk, a na nocnej szafce telefon, który gasi ekran co dziesięć minut, bo przy oknie siedzi dziewczyna w moim swetrze, która zjechała po mnie w dół, zamiast odjechać w górę.

Odłożyłem, tak jak szabat.

Wstaje, podchodzi, dotyka ekranu.

Dziewiąty raz.

Rozdział 12

Kciuk z minibaru

I. Julian

Jest pierwsza siedemnaście w nocy, a ja mam trzydzieści osiem i jeden.

Mierzę termometrem elektronicznym z kosmetyczki, pod pachą, bo w ustach wynik fałszuje oddech przez usta, a ja od dwóch godzin oddycham przez usta. Temperatura po urazie w pierwszej dobie to nie jest jeszcze zakażenie, tylko cytokiny: interleukina sześć, prostaglandyny, podwzgórze przestawia termostat o stopień w górę, bo ciało ma do posprzątania czternaście centymetrów martwego mięsa — gorączka resorpcyjna. Zakażenie przyjdzie później, na trzeci, czwarty dzień, jeśli przyjdzie. Zapisuję to w głowie jak rozkład jazdy.

Elena śpi w fotelu przy oknie. Zasnęła za kwadrans pierwsza, z głową na oparciu, z Glockiem na kolanach i z moim swetrem podciągniętym pod brodę. Oddycha przez nos, cicho, z krótką pauzą po każdym wydechu. Światło latarni znad kanału wpada przez szparę w zasłonie i kładzie jej na policzku żółty pas, dokładnie tam, gdzie poduszka powietrzna zdarła jej skórę. Strup jest już ciemny i błyszczący.

Pokój w nocy ma swój własny dźwięk. Kaloryfer pod oknem tyka, stygnąc, nieregularnie, jak zegar, który się spieszy i spóźnia na zmianę. Pokój pachnie wykładziną, którą ktoś prał szamponem o zapachu sztucznej brzoskwini, i pod tym zapachem starym potem cudzych ciał, które spały na tym łóżku przede mną, setkami, i moją własną raną, słodkawą, miedzianą, spod bandaża. Gdzieś daleko, od strony Kottbusser Tor, przejeżdża nocny U1 i szyba drży w ramie tak cicho, że czuję to bardziej zębami niż uszami.

Telefon na nocnej szafce zgasł o dwunastej pięćdziesiąt dwie. Ostatni raz dotknęła go o dwunastej czterdzieści dwie. Potem jej oddech się wydłużył i dziesięć minut później ekran zrobił to, do czego jest zaprogramowany.

Mam siedemdziesiąt dwie godziny od ostatniego wpisania PIN-u, zanim Android przestanie wierzyć biometrii i zażąda kodu, którego nie znam. Brenner wpisał go pewnie w sobotę rano, zanim wyszedł z domu. Liczę ostrożnie, od szóstej, więc termin mija we wtorek o szóstej rano. Jeśli do tego czasu nie wyciągnę z niego wszystkiego, zostanie mi szklana płytka za tysiąc euro.

Mogę ją obudzić, minibar jest cztery metry od łóżka.

Nie budzę jej.

Siadam, a lewa noga zsuwa się z poduszek i w chwili, kiedy stopa dotyka podłogi, krew spływa w dół, do rany, i udo pęcznieje od środka tępym, pulsującym ciśnieniem, jakby ktoś pompował w nie gorący wosk. Na sekundę robi mi się czarno pod powiekami. To hipotensja ortostatyczna. Czekam, aż minie, licząc do dwudziestu, i mija przy czternastu.

Wstaję na prawej; cztery metry to sześć skoków na jednej nodze albo osiem kroków z lewą nogą ciągniętą jak kawał drewna. Wybieram kroki, bo skok to wstrząs, a wstrząs to rozerwany szew, i trzymam się ściany. W połowie drogi zatrzymuję się, bo drży mi prawe kolano. Mięsień czworogłowy prawej nogi przez szesnaście godzin robił za dwa i teraz wystawia rachunek.

Elena się nie budzi. Jej palec wskazujący leży wzdłuż zamka Glocka nawet przez sen.

Minibar otwiera się z cichym cmoknięciem uszczelki. W środku świeci żarówka, dwa waty, żółte światło na woreczku strunowym. Kciuk leży w nim płasko, blady, szarożółty, z paznokciem sinym u nasady. Kikut od strony dłoni zasechł na brązowo. Pachnie przez folię słabo i słodkawo, jak mięso, które za długo leżało w lodówce, choć leży w niej dopiero trzynaście godzin. To autoliza: komórki trawią się same od środka, w sześciu stopniach wolniej, ale nie przestają.

Wracam do łóżka, osiem kroków, i siadam, zanim prawe kolano zdecyduje za mnie.

Wyjmuję kciuk z woreczka. Jest zimny i śliski od kondensatu, twardy jak parafina. Czytnik ultradźwiękowy pod ekranem nie czyta obrazu opuszki, tylko wysyła impuls i słucha echa, ale do tego skóra musi przylegać, a zimna, sztywna, wyschnięta skóra przylega jak podeszwa gumowca.

Zamykam kciuk w dłoni. Moja dłoń ma teraz może trzydzieści siedem stopni, jego tkanka sześć. Przepływ ciepła jest powolny, bo tkanka tłuszczowa opuszki to izolator. Trzymam go cztery minuty, licząc. Potem chucham na opuszkę, raz, żeby wilgoć z oddechu osiadła w bruzdach i wypełniła mikroskopijne szczeliny między naskórkiem a szkłem.

Trzymam w dłoni cudzy kciuk, rozgrzewam go jak ptaka, który wypadł z gniazda, i chucham na niego w ciemności, żeby nie obudzić dziewczyny, która go odcięła. Gdyby ktoś mi to opisał tydzień temu, uznałbym, że opisuje człowieka, któremu coś się w głowie przestawiło.

Przykładam kciuk do ekranu, ale nic się nie dzieje.

Obracam o kilka stopni, zgodnie z tym, jak człowiek trzyma telefon w prawej ręce. Kciuk nie leży płasko na szkle, tylko pod kątem, bokiem opuszki, bo tak go rejestrował.

Tym razem ekran się zapala.

Pierwszą rzeczą, którą robię, jest sprawdzenie baterii: osiemdziesiąt dwa procent. Drugą — sprawdzenie, czy tryb samolotowy wciąż jest włączony, a jest. Trzecią: kładę kciuk na nocnej szafce, na złożonej chusteczce, obok telefonu, bo za dziewięć minut będę go potrzebował znowu, jeśli zasnę, choć nie zamierzam zasnąć.

Człowiek, któremu Elena odcięła kciuk, nazywał się Jonas Brenner. Wiem to z karty SIM, z aplikacji bankowej, która żąda osobnego hasła, i z czterdziestu dwóch tysięcy zdjęć w galerii. Miał trzydzieści osiem lat i sporo zdjęć z siłowni, zawsze w tej samej pozie, z tym samym napiętym bicepsem. Zdjęcia psa, owczarka belgijskiego, malinois. Zdjęcia dziewczynki, może siedmioletniej, z tortem w kształcie jednorożca, w czerwcu. Zdjęcia z Mali z dwa tysiące osiemnastego: pustynia, pick-upy, uśmiechnięci mężczyźni w okularach Oakley, na rękawach naszywki, których nie noszą zwykli żołnierze: miecz w wieńcu z liści dębu, Kommando Spezialkräfte. Jeden z nich, krótko ostrzyżony blondyn, trzyma rękę na ramieniu Brennera, z twarzą odwróconą w półprofilu, lewą stroną do obiektywu.

Kiedy powiększam, piksele rozłażą się, ale kształt się nie rozłazi: lewe ucho kończy się w połowie, równo, jak odcięte.

Zapamiętuję tę twarz z tą samą dokładnością, z jaką zapamiętuję kształt klucza, który mam dorobić. W kontaktach Brennera ta sama twarz jest na zdjęciu przy numerze podpisanym Falk Kessler — Wolf. Kilka pozycji niżej: Anders Voss — Stahl Holding.

Potem otwieram Threemę i ekran świeci mi w twarz zimnym, niebieskim światłem, jedynym w pokoju, i w tym świetle moje dłonie wyglądają jak dłonie trupa z prosektorium: szare, z zaschniętą krwią Brennera w bruzdach wokół paznokci, której nie domyłem.

Szwajcarski komunikator, szyfrowanie end-to-end, możliwość rejestracji bez numeru telefonu. Szyfrowanie end-to-end chroni dane w drodze, ale nie chroni ich przed kimś, kto trzyma jeden z tych końców w dłoni.

Grupa nazywa się Rudel, czyli wataha, i ma ośmiu uczestników. Ksywy, nie nazwiska: Wolf, Bär, Luchs, Marder, Keiler, Dachs, Falke, a Brenner to Fuchs, lis. Pasuje do człowieka, który czekał za ostatnim filarem, aż wbiegnę mu w linię, i nie strzelał, dopóki nie był pewny.

Czytam od początku, od czwartku.

Wolf: Cel szuka pasera na północy. Dostanie Berlin. Zdjęcia w załączniku.

Zdjęcie pierwsze to ja. Stopklatka z foyer u Kollera, dwa kieliszki szampana w dłoniach, uśmiech, który ćwiczyłem przed lustrem przez dwa lata, aż mięśnie zapamiętały go lepiej niż mój własny. Patrzę na siebie przez pół sekundy dłużej, niż powinienem. Wyglądam na tym zdjęciu jak ktoś, komu chciałbym dać w twarz.

Zdjęcie drugie to Elena.

Nie z kamery, tylko zrobione z bliska, z ręki, telefonem, na jakimś przyjęciu. Elena w czerwonej sukience z głębokim dekoltem stoi pod ścianą, obok gabloty ze srebrem, z rękami splecionymi z przodu, jak kelnerka czekająca na polecenie, i patrzy w podłogę. Na ramieniu ma czyjąś dłoń, męską, grubą, z sygnetem na małym palcu, uciętą krawędzią kadru. Pod zdjęciem ktoś dopisał: Dziewczyna. Meksykanka, ok. 20. Własność klienta. Żywa.

Własność klienta.

Kładę telefon ekranem na kołdrę i patrzę na fotel przy oknie. Elena przekręciła głowę przez sen i żółty pas światła przesunął się jej z policzka na szyję, na łańcuszek, na diament, który zbiera to światło i rozbija je na ścianie w siedem słabych iskier. Oddycha, z krótką pauzą po wydechu, i znowu oddycha.

Podnoszę telefon.

Wolf: Przynęta: szlifierz, Charlottenburg. Jutro go ustawiam. Termin dam znać.

Bär: Ilu?

Wolf: Jeden cel. Możliwe dwa.

Luchs: A laska?

Wolf: Możliwe, że z nim. Nie wiemy.

Czwartek, dwudziesta druga zero trzy: w czwartek nie wiedzieli.

Piątek, dwudziesta druga zero pięć, dwadzieścia minut po tym, jak napisałem do „Ezry” Kiedy i gdzie, i osiem minut po tym, jak odpisałem Przyjąłem.

Wolf: Sobota 9:10, P3. Przyjął.

Przyjął, czyli ja. Czytam, jak ktoś w trzeciej osobie opisuje moją decyzję, i to jest pierwsze od lat uczucie, które przypomina wstyd.

Przewijam do piątku: rozkład ludzi na mapce parkingu narysowanej palcem na zrzucie ekranu. Transporter na minus trzy przy filarze czterdzieści dwa, w nim Luchs i Bär. Mini przy dwieście szesnaście, w nim Marder. Na rampie i na wyjeździe nikogo. Czwarty, Brenner, Fuchs, przy ostatnim filarze przed rampą, żeby odciąć mi odwrót. To jest ustawienie na jednego człowieka, na mnie, i to dobre ustawienie. Zrobiłbym to samo, gdybym chciał złapać siebie.

Potem sobota, szósta dwadzieścia cztery.

Wolf: Zmiana. Przeczytać.

Pod spodem wiadomość przekazana. Szara ramka, mniejsza czcionka, nadawca V., godzina szósta dwanaście.

Brat dziewczyny odebrał wczoraj połączenie. 21 sek. Numer DE, prepaid, zarejestrowany na studentkę z Neukölln. Stacja bazowa: Kottbusser Tor. 23:41. Jest w Berlinie.

Pod spodem pisze Kessler.

Wolf: Jest z nim. Czyli jest drugi wóz i ona za kółkiem. Dachs, Keiler: rampa P2/P1. Falke: wyjazd K-L-Str. Nogi. Kto zabije jego, oddaje całą stawkę. Kto zabije ją, połowę.

Czytam to trzy razy i za trzecim razem przestaję czytać słowa, a zaczynam czytać godziny.

Dwudziesta trzecia czterdzieści jeden, piątek.

Wyszedłem z pensjonatu o wpół do jedenastej, a wróciłem o drugiej czterdzieści. Leżała w ubraniu na łóżku. Zapytałem, czy wychodziła, a ona powiedziała, że nie. Patrzyłem na nią o sekundę dłużej niż zwykle, bo coś mi się nie zgadzało. Jej buty stały przy drzwiach tak, jak je zostawiła, ale na bokach podeszew miały świeże smugi ulicznego błota, a do lewej przykleił się żółty liść lipy. Lipy rosną wzdłuż Landwehrkanal, ale nie w korytarzu pensjonatu. Zauważyłem to i odłożyłem, bo byłem zmęczony, bo w kieszeni miałem kluczyk do Passata, bo było za piętnaście trzecia, a o dziewiątej dziesięć miałem sprzedać ósmy kamień.

Odłożyłem, tak jak szabat i tak jak rampę.

Trzy rzeczy, które zarejestrowałem i odłożyłem, w ciągu szesnastu godzin. Przez piętnaście lat nie odłożyłem ani jednej. Tak przeżyli wszyscy, którzy przeżyli w tym fachu, a ci, którzy odkładali, leżą teraz w miejscach, gdzie nikt nie przynosi kwiatów.

Liczę: gdyby nie zadzwoniła, Kessler miałby wszystkich ludzi na minus trzy i nikogo na rampie. Brenner stałby za filarem przy rampie. Wybiegłbym mu w linię tak samo, bo to nie miało nic wspólnego z telefonem. Dostałbym w udo tak samo. Ale na minus dwa nikt nie schodziłby z rampy za Eleną, nikt nie strzelałby na wyjeździe, a Passat nie musiałby taranować szlabanu. Może — a może Kessler i tak postawiłby ludzi na rampie, bo każdy zawodowiec zakłada kierowcę. Nie wiem — nie da się policzyć świata, w którym nie zadzwoniła.

Da się policzyć ten, w którym zadzwoniła.

Kessler ma teraz jej brata. Nie w sensie fizycznym, jeszcze nie. Ma ludzi w jego kuchni, w Culiacán, od kilku dni. To znaczy, że od kilku dni wiedzieli, gdzie mieszka jej rodzina, i czekali, aż ona się odezwie. Kessler przewidział to, zanim ona sama wiedziała, że to zrobi. Znam ten sposób myślenia, bo myślę tak samo.

Kłamała. Patrzyła mi w oczy i kłamała, z błotem na podeszwach i liściem lipy na bucie. A ja przyjąłem to kłamstwo, bo chciałem je przyjąć.

To drugie jest gorsze.

Rozkładam opcje na kołdrze jak narzędzia na piance.

Opcja pierwsza: Elena jest zmienną, która kosztowała mnie nogę, Rugera, Berlin i przewagę. Zmienną, która w chwili stresu sięga po stare życie. Kessler to przewidział, więc przewidzi to znowu. Każdy dzień z nią to dzień, w którym ktoś w Culiacán może dostać kolejny telefon. Rzemieślnik usuwa z warsztatu narzędzie, które pęka pod obciążeniem. Nie dlatego, że go nienawidzi, tylko dlatego, że następnym razem pęknie w złym momencie. Glock leży na jej kolanach. Wystarczy wstać, osiem kroków, wziąć go, zanim otworzy oczy. Poduszka z łóżka jako tłumik to mit z filmów, ale pensjonat ma cienkie ściany i recepcjonistę, który nie podnosi wzroku znad telefonu, a czwarta rano w niedzielę w Kreuzbergu to pora, kiedy połowa ulicy leży jeszcze nieprzytomna po nocy. Wiem, jak by to wyglądało, co by trzeba potem zrobić i ile to trwa. Wiem, gdzie zostawić ciało. Wiem to wszystko w ciągu czterech sekund, tak jak zawsze wiedziałem.

I jest coś jeszcze, czego nie wpisuję w rachunek, a co siedzi pod nim jak woda pod lodem: szum, który wrócił w piątek w nocy, kiedy kradłem Passata w Marzahn, cichy, jednostajny, jak buczenie transformatora za ścianą. Od tamtej pory rośnie i dwóch w garażu go nie uciszyło. To była robota, nie posiłek: dwie sekundy, trzask zamka, odrzut, zero czasu na patrzenie. Ostatni raz jadłem naprawdę tydzień temu. Dorn w Dolder Grand, cztery minuty z jeżowcem w gardle, i ja, liczący wybroczyny w jego spojówkach, jedną po drugiej, jak ktoś, kto liczy ziarna kawioru na łyżeczce. Następnego dnia Igor, puchnący od pianki jak ciasto w formie. Od tamtej pory mój organizm pracuje na rezerwie.

Znam objawy: bezsenność, która nie ma nic wspólnego z gorączką. Węch ostrzejszy niż zwykle: czuję przez pokój jej pot, jej szampon z pensjonatu, pleśń w fudze łazienki, kciuk w minibarze. Liczenie wszystkiego, co da się policzyć. Dłonie, które same zaciskają się na kołdrze, jakby coś trzymały. I teraz, kiedy patrzę na nią i przeliczam opcję pierwszą, nie umiem oddzielić jednego od drugiego. Nie wiem, ile w tym rachunku jest rachunku, a ile głodu, który podsuwa mi najbliższe ciało w pokoju i nazywa to logiką.

To mnie niepokoi bardziej niż jej kłamstwo.

Opcja druga: zostawić ją, wziąć Škodę i odjechać, zanim się obudzi. Z tą nogą nie dojadę daleko, ale dojadę dalej niż ona na piechotę, bez pieniędzy i bez papierów.

Opcja trzecia: nic nie robić.

Patrzę na nią, a żółty pas światła zsunął się już z szyi na obojczyk, na plaster hydrożelowy, pod którym jest oparzenie od łuski, od strzału, który oddała, żeby ktoś nie przestrzelił mi drugiej nogi. Kciuk leży na chusteczce przy mojej dłoni, bo pomyślała o nim, kiedy ja leżałem na betonie i szukałem palcami broni, której już nie było. Jest jeszcze szew siódmy i ponad osiemdziesiąt razy, kiedy wstała z fotela i dotknęła ekranu, zanim zasnęła.

Nic z tego nie jest argumentem i wiem to. Dług wdzięczności nie umarza ryzyka. To, że ktoś ci uratował życie, nie znaczy, że przestał być zagrożeniem. Znam dziesiątki ludzi, którzy zginęli, bo tego nie rozumieli.

Wybieram opcję trzecią.

Nie umiem powiedzieć dlaczego. To jest pierwsza decyzja w moim życiu, której nie umiem uzasadnić i której nie cofam, choć widzę, że nie ma uzasadnienia. Rejestruję to z tym samym zimnym zdziwieniem, z jakim wczoraj rejestrowałem, że noga przestała być moją nogą. Coś się stało, nie wiem jeszcze co: obszar bez czucia, wielkości dłoni, na skórze od środka.

Nie powiem jej, jeszcze nie, bo chcę zobaczyć, czy powie sama. Wczoraj po południu próbowała, kiedy powiedziała: to moja wina. A ja odpowiedziałem jej „dziękuję”, bo nie wiedziałem, a ona zamilkła, bo ja nie wiedziałem. Teraz wiem, a ona nie wie, że wiem. To jest przewaga, a przewagi się nie oddaje, nawet jej. Zwłaszcza jej.

Wracam do telefonu: po strzelaninie grupa Rudel wybucha. Dziewiąta piętnaście w sobotę, kiedy ja leżałem na tylnej kanapie Passata, a ten telefon leżał obok mnie na rozsypanym szkle, jeszcze z zasięgiem.

Keiler: Fuchs?

Keiler: Luchs?

Keiler: Dachs nie odbiera.

Bär: Fuchs i Dachs zostali. Luchs i Marder zostali. Widziałem Dachsa na rampie. Ona go położyła. Kurwa, ona.

Falke: Trafiłem w tylną szybę. Chyba w niego. Krwawił już przedtem.

Bär: Ona przejechała Fuchsa na filarze. Widziałem nogi. Jak zapałki.

Keiler: Połowa stawki za tę sukę, tak? To ja chcę całą.

Wolf: Cisza na grupie. Telefony prywatne wyłączyć. Nowy kanał za godzinę.

Ostatnia wiadomość w grupie Rudel ma godzinę dziewiątą dziewiętnaście w sobotę. Potem nic: przenieśli się i ten kanał jest martwy.

Albo udaje martwy.

Kessler wie, że ktoś zabrał telefon Brennera. Wie, bo policja ma przecieki, a ktoś taki jak Stahl ma przyjaciół w miejscach, o których się nie mówi. W niedzielę rano będzie wiedział, że Brenner leży w chłodni bez prawego kciuka. Będzie wiedział, co to znaczy. Wyłączył grupę, ale jej nie usunął, więc może zostawić ten kanał otwarty i czekać.

Sprawdzam jeszcze jedno: pliki. Brenner był Fuchsem, zastępcą, człowiekiem od logistyki. Jego telefon ma w folderze Downloads sześćdziesiąt jeden plików. Większość to faktury za sprzęt, skany paszportów, bilety lotnicze. Jeden to PDF z piątku, z godziny dziewiętnastej czterdzieści, przesłany przez Wolfa w prywatnej rozmowie, nie w grupie, tylko jemu.

Wolf: Po Berlinie. Na razie tylko ty. V. przysłał.

Plik nazywa się Objektschutzkonzept_HG_Winter. pdf, ma dwanaście stron i nagłówek bez logo firmy, tylko ze skrótem. To koncepcja ochrony obiektu. Obiekt: Haus Grat. Lokalizacja: Pontresina, Gryzonia, dolina Roseg, dwa tysiące czterysta pięćdziesiąt metrów nad poziomem morza. Dojazd: latem drogą gospodarczą przez dolinę, zamkniętą dla ruchu, na przepustkę gminy; zimą wyłącznie prywatną kolejką linową z dolnej stacji w Pontresinie, tysiąc osiemset metrów liny, jedna kabina na osiem osób. Lądowisko dla śmigłowca na dachu garażu. Serwerownia na poziomie minus jeden, z własnym agregatem. Do tego archiwum i pomieszczenie o podwyższonym standardzie bezpieczeństwa. Obsada stała: sześć osób. Obsada podwyższona: od dwudziestego grudnia do szóstego stycznia, czternaście osób, w tym zespół zewnętrzny, W. +5.

Strona dziewiąta. Przewidywane wydarzenie: 31.12, kolacja prywatna, 8 gości. Listę gości przekaże V. w terminie późniejszym.

Kładę telefon na piersi.

Stahl ma dom w Alpach, o którym nie wiedziałem. Piętnaście lat zbierałem wszystko, co da się o nim zebrać: firmy, spółki, jachty, trzy rezydencje, ale nie było wśród nich Haus Grat. Nie ma go w żadnym rejestrze, do którego sięgnąłem. To znaczy, że jest na kogoś innego. Na spółkę w spółce w spółce, na fundację w Liechtensteinie albo na trust na Kajmanach, na czyjegoś szwagra. To znaczy, że to nie jest dom, który Stahl pokazuje. To dom, w którym Stahl się chowa.

Kolejka linowa z jedną kabiną, trzydziesty pierwszy grudnia, ośmiu gości.

Pierwszy raz od strzału w udo coś we mnie układa się na swoje miejsce z tym samym trzaskiem, z jakim zamek zaskakuje na właściwym zębie.

Robię zdjęcia każdej strony, potem każdej wiadomości w grupie Rudel, potem zdjęć z Mali, potem kontaktów, dwustu czterdziestu siedmiu, z numerami, potem historii połączeń. Na końcu fotografuję przelewy w aplikacji bankowej, której nie mogę otworzyć, ale której powiadomienia leżą w pasku jak liście na wodzie: Eingang 18.000,00 EUR, Verwendungszweck: Beratung 10/2024. Zapisuję nazwę nadawcy: Meridian Asset Services AG, Zug. Zug to kanton, w którym spółki rodzą się szybciej niż dzieci.