E-book
13.65
drukowana A5
26.57
drukowana A5
kolorowa
47.42
Mały poradnik fotograficzny

Bezpłatny fragment - Mały poradnik fotograficzny

Objętość:
65 str.
ISBN:
978-83-8155-047-5
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 26.57
drukowana A5
kolorowa
za 47.42

Czy każdy może sam fotografować? Oczywiście tak
i nie jest to trudne. Mały poradnik fotograficzny jest zbiorem praktycznych wiadomości dla każdego fotoamatora. Poradnik zawiera najważniejsze tematy związane z fotografią…

Camera Obscura

Porad­nik rozpoczynam od omówienia pierw­szego wyna­lazku, który zapo­wia­dał powsta­nie apa­ratu foto­gra­ficz­nego. Pierw­szym takim wyna­laz­kiem w była Camera Obscura (z łac. zwana ciemną kom­natą). Zbu­do­wana jest z poma­lo­wa­nego wewnątrz na czarno pudełka. Na jed­nej ściance z przodu znaj­duje się nie­wielki otwór o róż­nej śred­nicy zależ­nie od wiel­ko­ści kamery) speł­nia on rolę obiek­tywu, a na dru­giej ściance matowa szyba (matówka) lub kalka tech­niczna. Pro­mie­nie świa­tła wpa­da­jące przez otwór two­rzą na matówce odwró­cony

i pomniej­szony obraz. Wsta­wia­jąc w miej­sce matówki papier foto­gra­ficzny można otrzy­mać zdję­cie nega­tywowe.

Tak powstała pier­wsza kamera otwor­kowa. To dzięki odkry­ciu świa­tłoczu­ło­ści, kamerę można było zasto­so­wać nie tylko w malarstwie i rysunku ale i do pierw­szych foto­gra­fii, stało się to gdy odkryto, że chlo­rek sre­bra zaczer­nia się pod wpły­wem pro­mieni sło­necz­nych.

Tech­nika wyko­ny­wa­nia foto­gra­fii otwor­ko­wych

Apa­rat do wyko­ny­wa­nia foto­gra­fii otwor­ko­wych można wyko­nać samemu w domu. W środku alu­mi­nio­wej foli wyko­nuje się maleńki otwór i jej kawałek mon­tuje z przodu pudełka - będzie to nasz obiektyw otworkowy.

Na tyl­nej ściance pudełka od wewnątrz insta­luje się mate­riał świa­tłoczuły (papier foto­gra­ficzny) Należy to zro­bić w ciemni, Trzeba pamię­tać o zakle­je­niu otworu żeby nie docie­rało przez niego świa­tło do wnę­trza pudełka. Od wiel­ko­ści otworu speł­niającego role obiektywu zależy czas naświe­tle­nia mate­riału świa­tłoczułego. Czas naświe­tla­nia można wyli­czyć ze wzoru. W tym celu należy ścią­gnąć z inter­netu pro­gram Pin­ho­le­De­si­gner 2.0. Pro­gram obli­cza para­me­try potrzebne do otrzy­my­wa­nia obrazu w Kame­rze Obskura. Gdy znamy czas naświe­tla­nia, wiel­kość otworu oraz czu­łość mate­riału świa­tłoczułego możemy przy­stą­pić do foto­gra­fo­wa­nia. Z wcze­śniej przy­go­to­wa­nym pudeł­kiem z papie­rem foto­gra­ficznym, wycho­dzimy w ple­ner, usta­wiamy kamerę i zdej­mu­jemy czarną taśmę, która zasła­niała otwór w folii. Papier naświe­tlamy kilka minut. Po jego naświe­tle­niu uda­jemy się do ciemni foto­gra­ficz­nej. Zapa­lamy czer­wone świa­tło i wyj­mu­jemy papier z pudełka. Następ­nie wywo­łu­jemy, płu­czemy oraz utrwa­lamy i jesz­cze raz płu­czemy. W ten spo­sób otrzy­mu­jemy obraz nega­ty­wowy. Żeby zamie­nić go w pozy­tyw należy zasto­so­wać metodę kopio­wa­nia. Nie­na­świe­tlony papier kła­dziemy na czymś pła­skim i przy­kry­wamy naświe­tlo­nym nega­ty­wem (obra­zem do dołu), na górze umiesz­czamy szybę. Następną czyn­no­ścią jest naświe­tle­nie tak, żeby na papie­rze powstała odbitka pozy­ty­wowa. Można do tego użyć żarówki bądź świa­tła sło­necz­nego. W ten spo­sób uzy­sku­jemy zdję­cie pozy­ty­wowe, czarno-białe z Kamery Obscura.

Inną metodą robie­nia zdjęć otwor­ko­wych jest metoda wyko­rzy­stu­jąca apa­rat ze zdję­tym obiek­tywem. Jak to zro­bić? Robimy dekie­lek z czar­nego papieru i robimy otwór (naj­le­piej w folii dzięki któ­rej można otrzy­mać małą śred­nicę otworu) Wyko­nane zdję­cia edy­tu­jemy w pro­gramie gra­ficz­nym. Otrzy­mu­jemy w ten spo­sób zdję­cia otworkowe wykonane aparatem ze zdjętym obiektywem.

Soczewka w dłoni

Soczewka

Soczewka — zrobiona jest ze szkła, Jej zada­niem jest sku­pianie lub rozpraszanie pro­mieni sło­necz­nych tak aby utworzyć obraz na płaszczyźnie błony lub matrycy. Im krót­sza ogni­skowa tym jaśniej­szy obiek­tyw. Soczewka znajduje się w ludz­kim oku i sku­pia pro­mie­nie sło­neczne tak jak soczewka w obiek­tywie. Soczewki mają różną wiel­kość, kształty, powłoki i skład che­miczny w zależ­no­ści od zasto­so­wań. Bez soczewki nie można zbu­do­wać obiek­tywu. Spo­sób uło­że­nia socze­wek, ich szlify i powłoki pozwa­lają na budowę róż­nych typów obiek­tywów. Są to obiek­tywy: stan­dar­dowy, sze­ro­ko­kątny, tele­obiek­tyw lub obiektyw zmiennoogniskowy.

Pro­mie­nie świa­tła sło­necz­nego prze­cho­dząc przez szkło ule­gają zała­ma­niu i sku­piają się w jed­nym punk­cie zwa­nym ogni­skową. Nazwa „ogniskowa” wzięła się z tego, że można zapa­lić ogień gdy usta­wimy odpo­wied­nio soczewkę tak aby słońce utwo­rzyło małą plamkę, w jej miej­scu pro­mie­nie sil­nie nagrze­wają łatwo­palny mate­riał i poja­wia się ogień, można w ten sposób „zapalić ognisko”.

Obiek­tywy

Podstawową rolą obiektywów jest ogniskowanie promieni światła w płaszczyźnie matrycy lub błony światłoczułej (tak by otrzymać ostry obraz). Wszystkie współczesne aparaty mają obiektywy z powłokami przeciwodblaskowymi. Obiek­tywy dzielą się na sze­ro­ko­kątne (krótka ogni­skowa od od 8—10—18–24 do 35mm, standardowe (około 35–70mm), tele­obiek­tywy (o ogni­skowej od 70 do 1200mm i wię­cej). Dzięki obiek­tywom sze­ro­ko­kątnym można sfo­to­gra­fo­wać roz­le­głe widoki. Obiek­ty­wem sze­ro­ko­kątnym jest każdy obiek­tyw któ­rego ogni­skowa jest krót­sza od obiek­tywu stan­dar­do­wego. Sto­suje się go foto­gra­fu­jąc z bli­skiej odle­gło­ści. Obiek­tyw taki ma dużą głę­bie ostro­ści ale znie­kształca obraz foto­gra­fo­wa­nych przedmio­tów. Szczególnym obiektywem szerokokątnym jest rybie oko. Zdjęcia nim zrobione mają kształt koła. Jeśli cho­dzi o obiek­tyw stan­dar­dowy to ma on najuniwersalniejsze zasto­so­wa­nie i jest najczęściej montowany w aparatach. Nadaje się do fotografowania zarówno ludzi jak i krajobrazów.

Trze­cią grupą obiek­tywów są tele­obiek­tywy, Takie obiek­tywy służą do zdjęć odle­głych obiektów. Mają duże zbli­że­nie ale tańsze konstrukcje mają mniejsze świa­tło i wyma­gają nieco dłuż­szego czasu naświe­tla­nia

Samyang 650—1300mm (f8)
Obiektywy z rodziny M42
Teleobiektywy: Pentacon 500mm (f5.6), Soligor 600mm (f8), Formula 500mm(f8)

Osobną grupą są obiek­tywy zmien­no­ogni­skowe mają różne różne war­to­ści powięk­sze­nia. Niestety mają gorsze właściwości optyczne ale za to są bardziej uniwersalne w zastosowaniu. W fotografii stosuje się tez obiektywy lustrzane. Mimo, że mają długą ogniskową jednak mają małe gabaryty. Wadą takich konstrukcji jest mniejsza rozdzielczość i mały otwór przysłony. Stosując taki obiektyw i robiąc nim zdjęcia ustawiamy jedynie czas naświetlania bo takie obiektywy nie mają wbudowanej przysłony.

Przy­słona foto­gra­ficzna

Przy­słona jest zbudowana z kilku sierpowatych, metalowych blaszek. Ma za zadanie regulację wiel­kości otworu przez który wpada świa­tło potrzebne do naświe­tlenia mate­riału świa­tłoczułego (kli­szy, papieru czy matrycy) Prze­sta­wia­jąc przy­słonę o jeden sto­pień zmniej­sza się o połowę jasność. Zmniejszając otwór przysłony zwięk­sza się ostrość zdję­cia. Liczba przy­słony jest ozna­czana jest za pomocą litery f i jest odwrot­nie pro­por­cjo­nalna do wiel­ko­ści otworu względ­nego obiek­tywu, co ozna­cza, że więk­sza liczba przy­słony ozna­cza mniej­szą ilość prze­pusz­cza­nego świa­tła. Wraz z zmniej­sze­niem śred­nicy otworu przy­słony maleje kon­tra­sto­wość obrazu.

Przysłona (różna wielkość otworu )

Przy­słony mają nastę­pu­jące liczby: f/1 f/1.4 f/2 f/2.8 f/4

f/5.6 f/8 f/11 f/16 f/22 f/32 …

Czu­łość i czas

Czu­łość (ISO) okre­śla sto­pień reago­wa­nia filmu foto­gra­ficz­nego na świa­tło Gdy wiemy jaka jest czu­łość możemy pra­wi­dłowo nasta­wić czas naświe­tla­nia.

Czu­łość poda­wana jest na kli­szach foto­gra­ficznych, papie­rach, emul­sjach. W apa­ratach cyfro­wych można wybie­rać różne czu­ło­ści ISO. Im wyż­sza świa­tłoczu­łość, tym krót­szy czas naświe­tla­nia klatki. Wysoka czu­łość ISO skut­kuje jed­nak zwięk­sze­niem „ziarna”. W tech­nice cyfro­wej i analogowej powstają na obra­zie „szumy”.

Czas (T) to okres naświetlana kliszy lub matrycy. Zbyt długi powoduje prześwietlenie zdjęcia, za krótki — niedoświetlenie.

Współczesne profesjonalne migawki pozwalają na osiągnięcie bardzo krótkich czasów(nawet do 1/8000 sekundy)

Migawka

Zada­niem migawki jest naświe­tle­nie mate­riału świa­tłoczułego w odpo­wiednim cza­sie. Zbyt długi czas naświe­tla­nia pro­wa­dzi do prześwie­tlenia a za krótki do nie­do­świe­tle­nia kli­szy lub ma­trycy.

Ustawienia migawki zależą od czułości ISO. Czas należy usta­wiać w zależ­no­ści od dłu­go­ści ogni­sko­wej taki aby zdję­cia nie były poru­szone. Dla obiek­tywu o ogni­sko­wej 50mm- 1/50, 300 mm -1/300 a dla 600mm-1/600 sekundy

Zbyt duży czas naświe­tla­nia powo­duje roz­my­cie obrazu na zdję­ciu. Żeby go usta­wić czas naświetlania należy korzy­stać z świa­tłomierza.

Jest trzy rodzaje migawek: szczelinowa, centralna, elektroniczna.

W aparacie Zenit i lustrzankach cyfrowych mamy migawkę szczelinową a w aparacie dwuobiektywowym Lubitel jest zamontowana migawka centralna.

Apa­rat foto­gra­ficzny

Wywo­dzący się z kamery obscura apa­rat to urzą­dze­nie słu­żące do otrzy­my­wa­nia

zdjęć na kli­szy foto­gra­ficz­nej bądź pły­cie pokry­tej mate­riałem świa­tłoczułym lub za pomocą matrycy.

Apa­raty dzielą się na ana­lo­gowe, i cyfrowe.

Każdy apa­rat ana­lo­gowy i cyfrowy jest wypo­sa­żony w:


— obiek­tyw foto­gra­ficzny

— migawka ze spu­stem

— przy­słona foto­gra­ficzna

— wizjer

— kor­pus świa­tłoszczelny

— układ celow­ni­czy


Apa­raty, w któ­rych wnę­trzu znaj­duje się lustro nazy­wamy lustrzan­kami. Lustrzanki mogą być cyfrowe i ana­lo­gowe.

Pełnoklatkowy cyfrowy aparat Canon 5d


Zenit 312m na kliszę

Daw­niej sto­so­wano duże apa­raty wielkoformatowe (skrzyn­kowe) z mie­chem, wyparły je apa­raty mało­obraz­kowe (klatka 24x36mm) oraz śred­nio­for­ma­towe (6x9cm) a obec­nie cyfrowe. Daw­niej w apa­ratach parametry nastawiane były ręcz­nie, do pra­wi­dłowego nasta­wie­nia czasu naświe­tla­nia uży­wano świa­tłomierza bądź tabeli czasu naświe­tleń, dziś „cyfrówki” mają pro­gram auto­ma­tyczny. Kom­pu­ter nasta­wia parametry auto­ma­tycz­nie..

Ze względy na budowę, aparaty dzieli się apa­raty na kom­pak­towe, lustrzanki, apa­raty peł­no­klat­kowe i bez­lu­ster­kowce.

Cyfrowe aparaty kompaktowe

Zakup używanej lustrzanki cyfrowej

Dlaczego warto kupić używany sprzęt fotograficzny?

Dlatego, że jego cena jest o wiele razy niższa od aparatów nowych, stojących na pułce w sklepie.

Mamy możliwość zakupu profesjonalnego sprzętu, który jeszcze kilka lat temu był nowością i zaskakiwał swoimi funkcjami.

Przy zakupie używanego aparatu cyfrowego należy zwrócić uwagę na przebieg migawki. Bo to właśnie ona najczęściej psuje się w aparacie. Żeby sprawdzić jej przebieg należy wejść na stronę

Camera Shutter Count /www.camerashuttercount.com/.

Po otwarciu strony otwieramy ostatnie zrobione przez nas zdjęcie. Po chwili wyświetla się nam stan licznika i procent zużycia migawki. Migawki profesjonalnych aparatów np. Canona wytrzymują do

200 000 klapnięć.

Przy zakupie lustrzanki cyfrowej należy zwrócić także na stan baterii.

Aparaty długo użytkowane mają zużyte baterie, które „krótko trzymają” Trzeba się upewnić czy będziemy mogli zakupić nową baterię do naszego aparatu. Może się bowiem okazać, że bateria nie jest już dostępna w sprzedaży.

Lustrzanka cyfrowa amatorska a profesjonalna- różnice

Jakie są różnice pomiędzy amatorską a profesjonalną lustrzanką?

Lustrzanki cyfrowe amatorskie mają szybszy tryb seryjny, zwykle robią około 4 zdjęcia na sekundę. Podczas gdy lustrzanka profesjonalna 8 klatek i więcej. Profesjonalne aparaty mają także więcej pól autofokusa i ustawiają ostrość przedmiotów w ruchu. Autofokus pracuje w trybach ONE SHOT i AL. SERWO W profesjonalnym sprzęcie można sterować przysłoną manualnie. Aparaty profesjonalne mają bardzo szybką migawkę. Profesjonalny sprzęt jest wyposażony w dużą matrycę. Lustrzanki tego typu mają matryce pełnoklatkową z dużą czułością oraz stabilizacją obrazu. Duża czułość pozwala na fotografownie w złych warunkach oświetleniowych bez konieczności używania lampy błyskowej.

Stabilizacja matrycy likwiduje drgania korpusu. Matryce w profesjonalnym sprzęcie są większych rozmiarów ( są to APS-H oraz pełna klatka 24x36 mm ). Starsze aparaty reporterskie nie miały możliwości nakręcania filmów. Obecnie nowszym sprzętem można nagrywać filmy z dźwiękiem w jakości HD i 4K. Nowe lustrzanki są też odporne na trudne warunki pogodowe -mają uszczelniony korpus wykonany z metalu. Oprócz tego taki aparat standardowo posiada łączność bezprzewodową WIFI.

Obsługa lustrzanki dwuobiektywowej

Lustrzaka dwuobiektywowa na szeroką kliszę (6x6cm)

Aparat „Lubitel 166b” ma dwa obiektywy. Do robienia zdjęć służy dolny, natomiast górny służy do kadrowania zdjęć.” Podgląd tego co znajdzie się na zdjęciu jest możliwy przez komin. W jego środku jest soczewka służąca nastawianiu ostrości. Ostrość można też ustawić kręcąc górnym obiektywem, jest na nim podana w metrach odległość do fotografowanego przedmiotu. Z tyłu aparatu jest czerwony otwór przez który możemy obserwować znaki na kliszy tak aby ją prawidłowo przesuwać pokrętłem w celu zrobienia kolejnego zdjęcia. Pierwsza rzecz to naciągnięcie migawki następnie nastawienie czasu i przysłony. Po nastawach możemy zwolnić migawkę by zrobić zdjęcie.

Lustrzanka analogowa"Zenit TTL”

Obsługa apa­ratu „Zenit”

Obsługa tego apa­ratu nie jest trudna. Apa­rat wypo­sa­żony jest w spust migawki, pokrę­tło do nasta­wia­nia czasu naświe­tla­nia nega­tywu, licz­nik wyko­na­nych zdjęć oraz korbkę do zwi­ja­nia filmu. Przed zro­bie­niem zdję­cia nacią­gamy migawkę usta­wiamy czas naświe­tla­nia. Patrzymy w wizjer i usta­wiamy ostrość obrazu i przy­słonę.

Pro­ble­mem może oka­zać się zwi­ja­nie filmu po skoń­cze­niu taśmy fil­mo­wej w kasetce. Robi się to tak: pokrę­tem

od spu­stu migawki prze­krę­camy na V następ­nie wci­skamy

przy­cisk pod spu­stem. Teraz można bez­piecz­nie zwi­nąć film do kasetki przy pomocy korbki. Kasetkę wyj­mu­jemy z apa­ratu i możemy przy­stą­pić do jej wywo­ła­nia.

Dodat­kowo apa­rat „Zenit” wypo­sa­żony jest w mecha­nizm robie­nia zdję­cia z opóź­nie­niem tzw. samowyzwalacz.

Mechanizmy aparatu” Zenit”

Filmy nega­tywowe

Jest kilka rodzai fil­mów nega­ty­wowych: czarno-białe, kolo­rowe (C-41), slajdy( E-6). Do foto­gra­fii czarno-białej

używamy nega­tywu typ 135 ( do stan­dar­dowych apa­ratów 24x36mm)

Dla więk­szego for­matu 6x6 cm sto­suje się nega­tyw typ 120.

W skle­pach z arty­ku­łami foto­gra­ficz­nymi można kupić filmy nega­tywowe w pusz­kach, tnie się je i umiesz­cza się w pustej kasetce i używa jak standardowej, kupowanej kasetki. Filmy

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 26.57
drukowana A5
kolorowa
za 47.42