E-book
15.75
drukowana A5
Kolorowa
59.34
Malwina Skobka: Manuskrypt Przeznaczenia

Bezpłatny fragment - Malwina Skobka: Manuskrypt Przeznaczenia


Objętość:
100 str.
ISBN:
978-83-293-0162-6
E-book
za 15.75
drukowana A5
Kolorowa
za 59.34

Wprowadzenie

Witam serdecznie. Jest to pierwsza książka jaką postanowiłem napisać. Nie mam doświadczenia w pisaniu takich rzeczy. Mam nadzieję że nie będziecie się źle przy tym bawić. Moją inspiracją są autorzy Arkady Saulski, Katarzyna Cleo Gucewicz oraz Paweł Kopijer. Czytając moją książkę planowo wchodzisz do świata walki światła i mroku. Bitwy między dobrem i złem. Główna bohaterka i jej przyjaciele są dziedzicami pewnego zaginionego miasta w którym magia miała swoje pochodzenie. Jest to historia pełna tajemnic i mroku. Jakie przygody będą czekać na nich? Przekonajcie się sami czytając poniższą książkę. Mam nadzieję że ona was nie zawiedzie. Z góry dziękuję YouTuberom którzy zrobili ilustrację do książki czyli REVEST i Szalona Fretka. Pozdrawiam wszystkich co sięgnęli po tą książkę i mam nadzieję że będzie wam się to wszystko podobało. Pozdrawiam i życzę udanej zabawy.

Rozdział 1

Perspektywa Malwiny Skobki

Światło i Mrok. Rzeczy pozornie bez znaczenia. Światło daje nam pewną nadzieję a Mrok zdaje się dawać nam pozorną potęgę. Potęga tak samo potrafiła być w naszych słowach. Słowa to twa broń. To zawsze kołatało w mojej głowie. Spojrzałam przed siebie i wiedziałam, że ona tu jest.

— Krzywizna! — zawołałam wypełniona gniewem.

— Och! Co za słodka nasza Bohaterka Światła myśli, że może mnie pokonać. Co za głupia naiwność. A może wreszcie chcesz mi dać to czego chcę dziecinko. W końcu Jestem twoją właściwą stroną! — zaśmiała się bestia.

— Nigdy! Nie pokonasz nas!

— Szkoda że musisz mi tak wszystko utrudniać!

Nagle posłała falę mrocznej energii która uniosła mnie w powietrze. Byłam przerażona jak silna się ona stała a mogło być już tylko gorzej. Naglę poczułam jak z ogromną prędkością uderzam o bilbord. Czułam jak odpływam.

Ok. Trochę tego za dużo i widzę, że nie rozumiecie co się tutaj dzieje. Dlatego może zacznijmy od początku.

****

Jestem Malwina i jestem córką znanego pisarza Jarka Skobka. Niestety tylko tyle o nim wiem. Zaginął wiele lat temu i nie rozumiałam czemu moja mama Łucja nie chciała go szukać. Byłam bardziej niż pewna, że kryło się coś za tym. Tego dnia co kolejny raz miałam okazję nad tym wszystkim myśleć odwiedziła mnie moja przyjaciółka Magda. Obie byłyśmy inne. W tym wypadku powinnam wam to powiedzieć. Bywają takie dni w których pewne moje sny się spełniały. Magda dla odmiany miewała wizje przyszłości, które często mi się spełniały. Nie do końca byłam pewna tego czemu takie jesteśmy ale, byłyśmy takie jakie byłyśmy. Czułam to jak bardzo bywamy różne dlatego tylko nasze wyjątkowe trio MMM było wtajemniczone w te zdarzenia. Nazywałam je Bractwem M po przeczytaniu pewnych książek. To dawało nam zachętę do dalszych działań. W naszym trio byłam ja, Magda i mój kochany przyjaciel Mirek. Tego dnia spędzałam czas tylko z Magdą. Byłam świeżo po zapaleniu krtani. Dużo spałam przez co wizje nękały mnie co zmrużyłam oczy tylko. Bywały one bardzo różne, ale w każdej z nich powtarzało się jezioro oraz miasteczko. Magda również widywała jezioro w swoich wizjach. Wiedziałam, że to coś znaczy. Dlatego musiałam z nią porozmawiać. Nie byłam jednak pewna o co w tym wszystkim chodzi. Aby to ustalić to postanowiłam się spotkać z Magdą oraz moim serdecznym przyjacielem z dzieciństwa Mirkiem. Tworzyliśmy razem prawdziwy Triumwirat M. Byłam przekonana, że stajemy przed wielką tajemnicą ale z powodu 14 lat miałam problem z tym aby móc pójść i odkrywać te tajemnice. Wiedziałam jednak, że razem z przyjaciółmi możemy spróbować to jakoś rozwikłać. Nie miałam pojęcia tylko jak rozumieć moje własne przeczucia. O co w nich chodziło. Jezioro, które widywałam było inne. Mroczne i ponure w którym widziałam siebie. Ale była ona jakaś inna. Ciemna oraz mówiła moim głosem. Uznałam, że tym razem Zapalenie Krtani mąci mi zmysły i moja wizja jest niepełna. Dlatego nie mogłam się doczekać wieczora i spotkania z Mirkiem i Magdą. Zastanawiało mnie czy Madzia miewa też wizję ciemniejszej mnie. A może to ja sama już oszalałam i widzę ją tylko ja sama. Cały dzień nad tym myślałam i nie mogłam znaleźć odpowiedzi na pytania, które coraz bardziej mnie wkurzały. Nie umknęło to uwadze mojej mamy. Przyszła do mnie po godzinie 15:30.

— Martwię się o ciebie kochanie. Nie zeszłaś na śniadanie ani obiad.- mówi mama stojąc w drzwiach.

— Nie jestem głodna mamo.- skwitowałam szybko pogrążona w przemyśleniach.

— Niesamowite. Nawet nie masz pojęcia jak mocno przypominasz mi tatę.

— Tak? Nie wiedziałam. Znam go tylko z opowieści.

— Skarbie. Wiem, że cierpisz. Problem w tym, że to bardzo skomplikowane. Twój tata był bardzo ciężkim do zrozumienia człowiekiem.

— No proszę.

Od lat mam do mamy żal, że nie ma przy nas taty. Wiedziałam, że ona coś wie ale nie chce mi powiedzieć. Popatrzyłam mamie w oczy.

— Dlaczego mi nie powiesz czemu jestem dziwna.- zapytałam ją zdenerwowana.

— Malwinko. Nie jesteś dziwna tylko cudowna! Wrażliwa i miła dla każdego.- odpowiada ciepło mi mama.

— Jestem! Która dziewczyna jeszcze poza mną i Magdą ma takie dziwaczne moce. Jestem po prosu jakimś wybrykiem mamo!

— Przestań. Twoje moce są niesamowite i możesz być z ich powodu dumna. Jesteś wyjątkowa, piękna i wrażliwa.

— Niech będzie. Tęsknie za moim tatą po prostu. Nie wiem już co mam robić.

— Na pewno nie, się wiecznie dołować. Od kilku dni nad czymś ciągle rozmyślasz.

— Chyba jestem po prostu zmęczona tym wszystkim. Sama nie wiem co mam zrobić o tym wszystkim.

Codziennie ludzie się zastanawiali gdzie podział się mój ojciec. To bardzo mnie irytowało. Byłam pewna że coś jest na rzeczy i że nie zniknął sobie od tak po prostu. Nie potrafiłam jednak znaleźć tego powodu jego zaginięcia. Na poddaszu był jego pisarski pokój. Mama mama mi powtarzała cały czas że tam są zamknięte wspomnienia. Widziałam często w jej oczach że zaginięcie taty bolało ją równie mocno jak bolało mnie. Musiałam dowiedzieć się co kryje się w tym całym pokoju pisarskim taty. Mogły tam być wskazówki dotyczące tego jak go odnaleźć. Dziś wieczorem razem z Triumwiratem M rozwiążemy zagadki taty i dostaniemy się do jego pokoju pisarskiego. Moje przeczucia nigdy dotąd mnie jeszcze nie zawiodły. Byłam praktycznie pewna że jestem blisko aby odnaleźć mojego ojca i sprawić abyśmy znowu byli kompletną i normalną rodziną. Zastanawiałam się jednak czy nie robię sobie fałszywej nadziei. Może tam nie ma nic i tylko marnuje sobie i swoim przyjaciołom czas i energię.

— ‘’Nie! Tam musi coś być! Jesteś tak blisko Malwino! Nie możesz teraz zrezygnować!’’- upomniałam siebie samą w myślach.

Bałam się że nigdy nie zobaczę taty. Śnił mi się on czasem. Było to bardzo dziwne uczucie. Takie jakby chciał czuwać nade mną mimo że nie był blisko mnie. Wiele osób mówiło że odziedziczyłam po nim talent pisarski. Kiedy miałam 8 lat to jedną ze swoich wizji przelałam na papier. Spełniła się co do słowa. Czasem pisałam małe opowiadania a potem miały one miejsce. Nie miałam pojęcia co się dzieje ale w pisaniu tych opowiadać widziałam nową siłę. Siłę która pchała mnie do przodu przez życie. Co to jednak miało dla mnie i innych oznaczać. Dlaczego moje opowiadania się spełniały? Tyle pytań a odpowiedzi jak nie miałam tak nie mam. Jestem pewna że tata pomógłby to wszystko zrozumieć. Wiedziałby czemu moje horrory spełniają się ilekroć je napisze. Czułam się jakbym sama została bohaterką jednej ze swoich książek. Moje dziwne zdolności były tak potężne a takie niewyjaśnione. O co tu chodziło? Czy ten dar był mi pisany a może dostałam go przez przypadek? Czy doprowadziło do tego jakieś konkretne zdarzenie a może czysty fart? Tak bardzo chciałam znać odpowiedzi na te pytania. Nawet gdy byłam zdrowa to te wszystkie kwestie niesamowicie mnie irytowały. Prawie nikt nie wiedział o tych dziwnych zdolnościach. Poza Magdą, Mirkiem i moją mamą. Czułam się tak dziwnie odmienna od reszty ludzi. Jakbym dostała życie przez przypadek. Jakby całe moje życie było fabułą jakiejś pomotanej historii. Czy pokój pisarski taty pomoże mi to wszystko zrozumieć czy jednak nie przyniesie to takich efektów jakie chciałabym zobaczyć w swoim życiu? Byłam taka ciekawa i jednocześnie przerażona otaczającego mnie świata. Z jednej strony bardzo chciałam wiedzieć co stało się z moim tatą. A z drugiej bardzo bałam się tego co znajdę na jego temat o ile cokolwiek znajdę. Długo się nad tym wszystkim zastanawiałam i w końcu powiedziałam sobie:

‘’Raz się żyje. Muszę wiedzieć o co w tym wszystkim chodzi i dlaczego tak właśnie jest.’’

Rozdział 2

Ciemniejące niebo i zachodzące słońce dawało wyraźny znak, że dzień powoli dobiegał końca. To oznaczało że Mirek i Magda niebawem pojawią się w moim domu. Wiedziałam co będziemy dzisiaj robić i czekałam na to długie lata. Dlatego tym razem nie miałam zamiaru odpuszczać. Być może byłam bliżej taty niż kiedykolwiek wcześniej. Po wielu godzinach bezczynnego siedzenia i rozmyślania o tym wszystkim w końcu usłyszałam domofon. Wiedziałam, że to może być albo Magda albo Mirek.Czy to jednak wiele mi dawało? A może znowu będę zawiedziona. Mrok nocy potrafił niepokoić nawet moją mamę. Wiele lat opowiadała mi ona historie o potworach z głębin mroku. Bajki potrafiły działać w ciekawy sposób na moją wyobraźnię. Zastanawiałam się ile w tym jest prawdy, a ile fantazji mojej mamy. Przez to wszystko po tych wszystkich latach nie lubiłam włóczyć się po nocach w mieście. Ponowny dźwięk domofonu wyrwał mnie z zamyślenia. Podeszłam i podniosłam słuchawkę.

— Słucham? — zwróciłam się do rozmówcy.

— Mogę wejść, czy mam tak tu stać Malwi? — zaśmiał się Mirek.

— Jasne. Wchodź!

„Malwi” — pomyślałam sama do siebie.

Tylko Mirek mógł do mnie tak mówić. Nazywał mnie tak od kiedy byliśmy w przedszkolu. Zawsze mogłam polegać na nim. Nie był on może bardzo umięśniony, ale nadrabiał to wiedzą którą chętnie pomagał mi i Magdzie. Uwielbiałam nasze wspólne chwile. Był to mój najlepszy przyjaciel. Jego ciemne blond włosy, ubrania będące na topie, oraz dobra sylwetka pociągała inne dziewczyny. Ja czułam w nim oparcie i bratnią duszę. To sprawiło że wiele osób zaczęło mnie postrzegać jako jego dziewczynę a to był tylko mój przyjaciel. W końcu przekręciłam zamek w drzwiach. Mirek jak zawsze uśmiechał się od ucha do ucha. Czy on nigdy nie traci ducha? A może tylko coś mu się miłego przytrafiło.

— Jak się masz Malwi? — zapytał Mirek.

— To twoje ulubione słowo co? Uwielbiasz tak mnie nazywać eleganciku.- roześmiałam się.

— Co mam ci powiedzieć. Lubię cię tak nazywać. Chyba, że wolisz pseudo jakie dała ci Julka z naszej klasy?

— Nie. Jakoś nie lubię być nazywana Blondi.

— Nie rozumiem co je tak w tym bawi. Coś im przeszkadzają twoje blond włosy?

— Jakoś chyba tak mam, że jestem pechowa.

— Oj tam. Mi się wydaje, że Julka ci po prostu zazdrości.

— Niby czego?

Wzruszyłam ramionami wpuszczając przyjaciela do domu. Czego niby miała mi zazdrościć ta wredna Julka. Bo chyba nie życia.

— Chcesz szczerze wiedzieć czego ci zazdrości według mnie? — spytał Mirek wiedząc jednocześnie że chcę.-Według mnie zazdrości ci ona urody. Jesteś naturalnie piękna. Nie malujesz się a i tak obraca się za tobą pół szkoły. A ona wydaje masę pieniędzy na kosmetyki.

— Skoro tak mówisz.- westchnęłam. Nie wiedziałam co o tym myśleć.

— Mówię serio Malwi. Jesteś piękna, masz dobrą figurę, piękne błękitne oczy i śliczne włosy. Jeszcze tak dobrze potrafisz się ubierać.

— Trzeba po prostu wiedzieć co ci pasuje w tym konkretnym momencie. Cała filozofia. Nic wielkiego jakby się zastanowić nad tym.

— Tylko tyle a dla niektórych aż tyle. Trzech chłopaków cię ostatnio naszkicowało na plastyce.

— Serio? Nie mieli czego szkicować? Nie chcę być marudna ale chyba odrobinę przesadzają.

— A mnie to chyba nie dziwi. Ty akurat bardzo ładnie wychodzisz na portretach, szkicach itp.

— Daj spokój. To nic wielkiego.

— Jak widzisz wielu uważa inaczej. Zmieniając temat to Magda jest już czy jestem pierwszy?

— Jeszcze tu nie dotarła. Pewno korek w mieście. Wiesz jak to jest o tej porze jeździć po Warszawie.

— Wiem. Koszmar. Piękne widoki. Ale korki to druga sprawa.

— No. To może chodźmy do pokoju. Napijesz się czegoś?

— A czego dokładnie?

— Cola, Sok Pomarańczowy lub herbata. Wybierz coś sobie.

— A to może herbatę. Zimno na polu a ja nie zamierzam zmienić się w sopel lodu.

— Spoko. Jakąś konkretną chcesz czy zrobić ci jaką znajdę?

— Wiesz co? Może zrób mi dziś taką jaką zrobisz sobie. Zaufam twojemu przeczuciu.

Dziś był piątek więc postanowiłam wypić herbatę wieloowocową. Miałam nadzieję, że Mirek nie będzie narzekać o to. W tym momencie dostałam SMSa od Magdy.

SMS: „Sorki laska. Spóźnię się bo mamę zatrzymali w galerii dłużej dziś i dopiero wyszła z pracy. Pewno będę z pół godziny w Ożarowie. Czekajcie tam na mnie.”

No tak. Praca jej mamy całkiem wyleciała mi z głowy. Wiedziałam, że stara się tu dotrzeć. Cieszyłam się nawet, że zajmuje to dłużej niż bym chciała bo miałam większe szanse dostań się do Pokoju Pisarskiego taty bez przekonywania do tego godzinami mamy. Będąc w kuchni zrobiłam dla mnie i Mirka dwie herbaty oraz ułożyłam ciasteczka na talerzu. Spojrzałam wtedy w lustro obok lodówki. Światło kilkakrotnie mignęło wtedy.

— „Jak to? Przecież dwa dni temu wymieniłyśmy żarówkę w kuchni” — przetarłam oczy ze zdumienia.

Miganie nagle ustało. Na lustrze pojawił się nagle napis „Tytuł: Powrót”. Byłam zaskoczona. Kiedyś chciałam napisać książkę o właśnie takim tytule. Nie miałam pojęcia o co tu chodziło. W snach dawałam radę nawet dostrzec okładkę tej książki. Spojrzałam na ziemię. Byłam boso bo, nie lubię nosić kapci w domu. Noszę je tylko jeśli z mamą mamy gości, ale to nie jest wymagane przy Magdzie i Mirku. Tak czy owak. Dostrzegłam na ziemi kartkę. Obok niej leżała od razu druga. Jestem pewna, że pojawiły się podczas migania górnej lampy. Tylko jak do tego doszło? Miałam w głowie pełno pytań. Postanowiłam jednak zobaczyć tajemnicze kartki papieru.

— O co tu chodzi? Przecież ja tego nie napisałam.- zastanawiałam się na głos.

Na pierwszej stronie był tytuł „Powrót” oraz moje imię i nazwisko w nazwie autora. W pierwszej chwili pomyślałam, że to jakiś kiepski żart Mirka ale on przecież był u mnie w pokoju na pierwszym piętrze. Zatem kto to zostawił? Postanowiłam zobaczyć na drugą kartkę. Podniosłam ją. Ponownie zobaczyłam dziwne pismo. Wróć nie pismo. To było napisane na maszynie do pisania. Był to Manuskrypt. Byłam zdumiona. Przecież ja tego nie napisałam. Zatem kto to zrobił? Na naniesionych długopisem poprawkach widziałam swój charakter pisma. To na pewno było moje pismo. Ale jak? Dlaczego tego nie pamiętam? Zaczęłam go czytać:

„...Malwina patrzyła przed siebie na otaczający ją ciemny las w okolicy Jeziora Mirrors. Krzywizna stała przed nią i złowrogo się uśmiechała.

— Przyszłaś mi to oddać? — spytała zimnym głosem Krzywizna.

— Nigdy! — odpowiedziała jej Wojowniczka Światła.

Istota mroku spiorunowała ją wrogim spojrzeniem. Było jasne, że nie będzie to pokojowe rozwiązanie. Krzywizna nadal jednak była za słaba aby coś zrobić Malwinie.

— Czemu musisz mi tak wszystko utrudniać żałosna istoto! — stwierdza głośno Pani Mroku.

— Nie wygrasz tej walki! — krzyczy Malwina.

— Tak myślisz? A powiedz kto mi w tym przeszkodzi?

— Ja! Ja ci w tym przeszkodzę!

— Hahahaha! Odważna a taka głupia! Nie powstrzymasz mnie nigdy!

Nagłe uderzenie mrocznej siły rzuca Malwiną o drzewo z siłą jaką nie sposób jest opisać. Dziewczyna choć nie chce to szybko odpływa…”

Patrzyłam na zapisany tekst w ogromnym szoku. Do moich myśli od razu weszło. Kto to Krzywizna? Doszłam szybko jednak do wniosku, że to jest świetny pomysł na antagonistkę w rozmyślanej przeze mnie książce której jeszcze nie napisałam. Wzięłam kartki i schowałam je złożone do mojej torebki z którą zawsze chodziłam. Mirek pewno już zaczął się martwić. Trochę już mnie nie było a on czeka. No i herbata mi stygnie. Zastanawiało mnie o co chodzi z tajemniczym manuskryptem. Dwa lata temu napisałam, że dostanę coś takiego. A to dla odmiany sprawiło, że tak się serio stało. Zaczynałam mieć powoli obawy czy nie mam proroczego stylu pisarskiego. Wolałam tego nie sprawdzać. Wiedziałam, że tak jak Magda miewam sny co lubiły się spełniać. Po tym jednak co zobaczyłam to miałam wrażenie, że nie jest to jedyny problem. I temat tej całej Krzywizny. Kim ona była i czy była ona tak groźna jak twierdził manuskrypt? Tak wiele miałam pytań a tak mało odpowiedzi. Liczyłam, że Pokój Pisarski taty odpowie mi na dręczące mnie pytania. Pomyślałam też, że tylko nasz Triumwirat będzie o tym wiedzieć. Bo być może ta cała Krzywizna jest zwykłym wymysłem mojej wyobraźni. To całe rozmyślanie sprawiło, że nawet nie zauważyłam gdy dotarłam do drzwi swojego pokoju. Parę minut później dzieliłam się już moim znaleziskiem z Mirkiem.

— I nie pamiętasz, że to napisałaś tak? — podsumował mój przyjaciel.

— Ni cholery. Myślisz, że zwariowałam już? — rzuciłam.

— Nie. To raczej nie o to tu chodzi. To tylko wygląda na twój charakter pisma ale jest jakieś inne. Mroczne i w ogóle. Jakby pisał to jakiś twój zły klon.

— Krzywizna.

— Co?

— W manuskrypcie przewija się temat jakiejś istoty mroku o nazwie Krzywizna.

— Zmierzasz do tego, że to może być ona?

— Nie jestem pewna. Ale może to jakaś moja zła wersja albo to kim dopiero się stanę.

— Malwi. Nie mów nawet tak. Jesteś dobrą osobą. Nie ma szans abyś mogła stać się złą istotą. To jakaś bzdura jeśli o to chodzi.

— Mam nadzieję. Nie chciałabym tego.

— Kimkolwiek jest ta Krzywizna o ile ona istnieje to będzie trzeba na nią bardzo uważać.

Zobaczyłam że obraz wisi lekko krzywo i wstałam aby go poprawić. Nagle zza obrazu wypadła kolejna kartka.

„…Zbliżała się co Wojowniczka Światła była w stanie niemal instynktownie wyczuć. Była blisko acz daleko. Mirek czuł niepokojący chłód obecności Krzywizny. Malwina wiedziała, że pistolet i latarka pomogą w walce z cieniami. Czy jednak pomogą w walce z Krzywizną? Było to dla Bohaterki bardzo ale to bardzo wątpliwe.

— O co tu chodzi?! — spytała zirytowana Wojowniczka.

— Nie wiem.- odparł Mirek.

Ich przyjaciółka jednak milczała. Czy wiedziała co się tutaj dzieje? To pytanie cały ten czas dzwoniło w umyśle Malwiny. Czy ona wiedziała czy po prostu się bała…”

Popatrzyłam na kolejną stronę i tylko w milczeniu pokazałam ją Mirkowi. On od razu chwycił ją i zaczął ją czytać.

— Ktoś tu sobie bardzo ostro pogrywa z nami.- powiedziałam pewnym głosem.

— Mało powiedziane Malwi.- przyznał mi rację Mirek.

Poprawki naniesione na manuskrypt znowu wskazywał na mnie jako na autorkę, ale tak samo jak wcześniej wcale nie pamiętałam, żebym to kiedykolwiek napisała. Myślałam, że zwariuje podczas głowienia się nad zagadką która znalazła się w moich rękach. Miałam wielką nadzieję, że jak przyjdzie Magda to będzie już gładko ze sprawą. Miałam jednak dziwne przeczucia. Strasznie to wszystko było dziwne. Napisałam do Magdy aby dowiedzieć się na jakim etapie była. W tym samym jednak momencie usłyszałam domofon. Byliśmy razem. Nareszcie. Czułam że jakbym znalazła sama jeszcze jedną kartkę to chyba bym się dźgnęła. Mimo faktu, że Mirek był przy mnie cały ten czas to czułam, że jest on tak samo zbity z tropu jak ja sama. Wpuściłam Magdę przez furtkę. Wpadła do domu jak burza.

— O rany! Malwina jesteś cała. Bałam się.- powiedziała z ulgą Magda.

— Ale o co się bałaś? Byłyśmy przecież ustawione na dziś. Nie wystawiłabym cię. Wiesz przecież.- uspokajałam przyjaciółkę.

— Bałam się że Krzywizna cię dopadła. Miałam wizję gdzie widziałam jak dostajesz jakimś mrocznym uderzeniem.

W końcu miałam odpowiedź. Te kartki były zapowiedzą tego co nadejdzie. A więc Krzywizna istnieje tylko kim albo czym jest. Tyle pytań a odpowiedzi jak zawsze za mało.

— Chodźmy do pokoju Madzia. Pogadamy o tym.- zaproponowałam.

— Dobry pomysł. Sama nie wiem co mam myśleć teraz o tym wszystkim.- stwierdziła mi przyjaciółka.

— Zrobić ci coś do picia?

— Może Melisę. Muszę się uspokoić.

Wiedziałam, że po prostu lubiła ją pić ale cieszyło mnie, że Magda umiała żartować sobie nawet w takiej sytuacji. Jest to kolejny powód przyjaźni z nią. Cudowne poczucie humoru. Czułam jednak, że Magda coś wie na temat tej całej Krzywizny. Muszę ją o to zapytać. Postanowiłam jednak pierwsze zrobić melisę dla niej aby mogła się uspokoić w pełni. Było mi tego dnia serio dziwnie. Te kartki manuskryptu. Dlaczego ja je znajduje cały ten czas? To pytanie nie daje mi spokoju. Ta cała Krzywizna też mi nie pomaga. Ma w sobie tyle ciemności. Niby była tylko w mojej wizji ale była taka realistyczna. Wyglądała tak bardzo prawdziwie. Nie rozumiem już co mam myśleć o tej całej wariackiej sytuacji. Czuję się tak jakbym miała postradać zmysły. Jednak wiem, wiem że nie zwariowałam. To musi oznaczać, że Krzywizna kimkolwiek jest to nadchodzi. Jestem tego prawie pewna. Tylko co to dla mnie oznacza? Czemu tylko ja to czuję? Tak dużo pytań a tak mało informacji. Jestem prawie pewna że pokój pisarza taty skrywa odpowiedzi na to. Muszę się tam dostać. W pewnym momencie tak się zamyśliłam na ten temat, że nie zauważyłam jak przelałam kubek z herbatą dla Magdy.

— No cóż. Za gapowe się płaci.- powiedziałam sama do siebie.

Wytarłam bałagan który sama sobie zrobiłam po czym zabrałam miskę z ciastkami i zaczęłam ją nieść do pokoju. Po drodze znowu dopadły mnie myśli o Krzywiźnie i Mroku. Zaczęłam nawet się zastanawiać czy mogę myśleć o czymkolwiek innym. Czy wpadłam w obsesję? Sama nie umiem odpowiedzieć sobie na te wszystkie pytania a tak bardzo chcę poznać odpowiedzi.

— Ziemia do Malwiny! Dobiłaś do drzwi.- zaśmiał się Mirek wyrywając mnie z zamyślenia.

— O kurczaczki! Dobrze, że nic nie rozlałam.- odparłam z uśmiechem.

Rozbawiło mnie to co powiedział mimo, że to była prawda i serio dobiłam do drzwi własnego pokoju. Cieszyłam się, że moi przyjaciele tu są. Przynajmniej nie byłam z tym wszystkim sama i mogłam na nich liczyć. Postawiłam miskę na stoliczku oraz swoją ulubioną herbatę owocową.

— Idę jeszcze po twoją melisę Magda.- uśmiechnęłam się do przyjaciółki.

— Wiesz co? Pójdę z tobą. Lepiej abyś następne dobicie do drzwi zaliczyła z pustą ręką.- roześmiał się Mirek.

— Haha. Bardzo śmieszne. Ale skoro chcesz to chodźmy razem.

— Supcio. Załatwimy to szybko.

W sumie rzeczy to cieszyło mnie, że zdecydował się Mirek pójść ze mną. Za dużo dziś miałam myśli w głowie. Czułam, że mam przed sobą tajemnicę która pomoże mi odnaleźć tatę. Czułam to po prostu. Weszliśmy do kuchni i nawet nie wiedziałam że znowu jestem z głową w chmurach. Mirek za pewne też to widział. Wiedział więc chwycił mnie za rękę. Poczułam jak moje serce zaczęło bić mi szybciej. To z lekka sprawiło, że wróciłam do rzeczywistości.

— Widać, że ewidentnie coś chodzi ci po głowie moja droga bo dawno cię nie widziałem w takim zamyśleniu jak dzisiaj. O co chodzi? — zapytał mnie w końcu Mirek.

— Magda miała wizję.- stwierdziłam bez wahania.

— Wizję? O co znowu chodzi?

— Sama nie jestem tego pewna ale była w niej ta cała Krzywizna z Manuskryptu. Zastanawia mnie o co może w tym wszystkim chodzić.

— Jej wizję nigdy nie sprowadzały nam niczego dobrego ale co do tego że są one prawdziwe to to jest bardziej niż pewne i tylko głupiec by sądził, że jest inaczej.

— Wiem o tym i właśnie to mnie przeraża. Być może Magda coś wie na temat tej całej Krzywizny.

— Trzeba będzie ją o to wszystko zapytać.

— Zobaczymy czego się dowiemy też w Pokoju Pisarza który należał do mojego taty.

— Racja. Twój tata jest owiany aurą tajemnicy nie mniej jak Krzywizna.

Wiedziałam, że mogę liczyć na 100% na Mirka i jego genialne poczucie humoru. Miałam wielką nadzieję, że Magda będzie podzielać mój pomysł i pomoże mi znaleźć mojego tatę. Wróciliśmy do pokoju aby podzielić się z naszą przyjaciółką tym co planowaliśmy. Po tym jak tego wysłuchała to zaczęła się pocierać po brodzie. Wiedziałam, że myśli nad tym wszystkim.

— Wiesz co Malwina. Pomysł jest bardzo ciekawy. Pytanie brzmi czy będzie czas abyśmy mieli na to czas.- stwierdza Magda.

— Dlaczego niby nie? — zastanawiałam się głośno.

— Jutro przyjmujemy przecież uczniów z wymiany szkolnej z Japonii. Zapomnieliście?

— I co to ma wspólnego z nami? — spytał się Mirek

— To, że nasza słodka Malwina jest jedną z tych co ma przyjąć pod swój dach na czas wymiany Japonkę.

Wiedziałam, że o czymś zapomniałam. No i teraz wszystko stało się jasne. Przecież sama się zgłaszałam do tego aby brać w tym udział.

— Być może nie będzie w to wnikała.- powiedziałam optymistycznie.

— Obyś miała rację. Nie wiemy za wiele ale ta Krzywizna nie wygląda w moich wizjach na Miłą typiarę. Mimo iż wygląda jak ty Malwina.- odparła Magda.

— Zobaczymy czego się dowiemy.

— Dla pewności zaczynamy dzisiaj. Ale powiem wam, że mam co do tego złe przeczucia.

— A ja jeszcze gorsze.- dodał Mirek.- Ale dla Malwiny warto jest zaryzykować.

Cieszyłam się, że zawsze mogę liczyć na nich. To byli moi najlepsi przyjaciele. Wiedziała, że z nimi wszystko może się mi udać. Nie wiedziałam wtedy jeszcze jak bardzo się myliłam w obu kwestiach. Tak w sprawie Japońskiej koleżanki jak i tego że łatwo rozwiążemy tą sprawę.

Rozdział 3

Powoli zbliżała się 1:00 w nocy. Postanowiłam, że nic nie pozostawię przypadkowi. Pewno w dzień wszyscy będziemy nie do życia ale chęć wyjaśnienia tajemnicy sprzed 15 lat była za wielka. Klucz do Pokoju Pisarskiego taty zwinęłam mamie popołudniu gdy nie patrzyła. Zaczęłam ostrożnie przekręcać zamek w drzwiach.

— Gotowi? — zapytałam z entuzjazmem.

— Skąd taka energia Malwi? To tylko pokój.- roześmiał się Mirek.

— Nigdy tam nie byłam. Ten pokój był zamknięty przez 15 lat.

— Niestety to widać.- odparła Magda przecierając klamkę drzwi i pokazując kurz na dłoni.

— Nie wiem czemu mama nie sprząta tam. Ona tak dba o porządek w tym domu. W tym jednym pokoju jest inaczej.

— Zapewne powoduje on bolesne dla niej wspomnienia.- odgadł moje myśli Mirek.

Wzięłam głęboki wdech i j nacisnęłam klamkę. Drzwi ze skrzypnięciem otworzyły się W środku było ciemno. Chciałam zapalić światło ale nic się nie wydarzyło gdy przełączyłam przycisk od światła. Pewno przestało działać lata temu albo żarówka się przepaliła. Zapaliłam więc latarkę i zaczęliśmy eksplorować. Nie było tu wiele rzeczy. Jakiś stary telefon, tablica korkowa i maszyna do pisania na niewielkim biurku. Czułam takie szczęście bo na półkach były książki autorstwa mojego taty. Horrory oraz kryminały które stały według daty wydania. Nie wiedziałam od czego zacząć. Nagle zobaczyłam, że w maszynie jest kartka. Wyciągnęłam ją i aż mnie zamurowało. Ku mojemu zdumieniu był to znowu manuskrypt „Powrotu”. O co tu chodzi. To pojawia się już wszędzie nawet w pokoju który był zamknięty przez całe moje życie. Zaczęło mnie to już denerwować. Tym razem przeczytałam to na szybko i okazało się, że mowa jest o moim tacie. Nagle w pokoju zrobiło się tak ciemno, że nawet drzwi zniknęły. Poczułam mroczną energię. Patrzyłam na Magdę która zapewne też to poczuła. Znowu popatrzyłam na manuskrypt. Mowa była o tacie ale charakter pisma był mój. Jak to możliwe? Przecież go nigdy nie poznałam. Byłam w kropce. Nie miałam pojęcia co się tutaj dzieje. Nagle zaczęłam słyszeć jakieś dziwne szepty wokół siebie.

— Patrzcie! — zawołał Mirek pokazując przed siebie.

Byłam w ogromnym szoku. Przed nami stała jakaś dziwna zjawa. Mężczyzna który patrzył na nas. Słychać było różne niezrozumiałe słowa a on patrzył na nas. Mirek też go widział co mnie szokowało.

-...Kim jesteście? — zapytał nagle tajemniczy mężczyzna.

— Co jest grane? Kim ty jesteś? — zapytała w szoku Magda.

— …Ona mnie słyszy…

Nagle to wszystko zrozumiałam. Słyszeliśmy tylko fragmenty jego zdań. Te niezrozumiałe słowa musiały być resztą. Tylko czym dokładnie one były. Postanowiłam zwrócić się do zjawy.

— Jestem Malwina Skobka. Gdzie ty jesteś? — spytałam zjawy.

Zobaczyłam nagle szok mieszany z radością i strachem. Nie wiedziałam czy właśnie się nie naraziłam u widma. Tylko czym miałabym. Jednak mroczna energia tak silnie emanowała wokół nas. Nawet nie miałam pojęcia czym ona jest ani co obecność tego widma oznacza. Co nim kieruje, po co nam się pokazał a co chyba najważniejsze kim on u diabła jest i co robi w moim domu. W myślach byłam już bardzo zmęczona. Zamiast odpowiedzi miałam coraz więcej pytań. Nagle zobaczyłam że Zjawa skupiła wzrok na mnie. Nie wiedziałam czy to dobrze czy raczej przeciwnie.

— …Córka… — usłyszałam od niej.

— Tato?! To, to ty?! — zapytałam w szoku.

— Że co słucham? — odpowiedziała pytaniem Magda patrząc na zjawę.

-...Jezioro Mirrors… w niebezpieczeństwie… — mówił mój tata na przemian z niezrozumiałymi słowami.

Cokolwiek sprawiało, że go zobaczyłam z przyjaciółmi to nie pozwalało nam usłyszeć płynnie jego słów. Czy były one mocno ważne. Mój umysł wysyłam do mnie tak radość jak i również lęk oraz jak i podejrzliwość. Jednak w końcu radość wygrała z resztą emocji. Teraz chciałam tylko dostać się nad to jezioro bo wiedziałam, że mam szansę odzyskać mojego tatę.

-....Uważajcie...nią...niebezpieczeństwie… — mówił dalej tata.

Nagle zniknął a w ciemności zobaczyłam krzyczącą siebie ale jakąś inną. Była ciemna z białymi świecącymi oczami. Przeraziło mnie to nie na żarty. Szybko załapałam kto to był. Tym samym wiedziałam, że musimy być ostrożni aby jej tu przypadkiem nie ściągnąć. Pokój nagle ponownie się rozjaśnił i pojawiły się w nim również drzwi.

— My na pewno tu byliśmy? Co tu się wydarzyło dziewczyny? — zadawał pytania Mirek.

— Dobrze, że i ty to widziałeś bo już miałam myśleć, że zwariowałam.- zaśmiała się Magda.

— Nieprawdopodobne. Wydaje mi się, że mogliśmy opuścić to całe pomieszczenie. Znaleźć się poza czasem i przestrzenią.

Mój umysł był jednak w innym miejscu. Znowu byłam z głową w chmurach. W normalnej sytuacji Mirek by próbował mnie sprowadzić na ziemię. Chyba jednak pomyślał, że to wszystko jest jakąś pomotaną tajemnicą, bo jak w końcu zorientowałam się w tym wszystkim to zobaczyłam że jest 2:30 w nocy. Przyjaciele rozmawiali o czymś ze sobą.

— Muszę go tu sprowadzić! W końcu wiem gdzie on jest! Po tylu latach.- powiedziałam z entuzjazmem.

— Zwolnij trochę bohaterko. Te słowa twojego taty muszą mieć znaczenie jakieś.- próbował mnie uspokajać Mirek.

— Tym bardziej trzeba mu pomóc tu wrócić!

— Malwina. To bardzo ryzykowne. Czułam mroczną energie z tego miejsca i jestem pewna, że ty również. Nawet Mirek to poczuł. To bardzo podejrzana sprawa. Nie warto ryzykować tak wiele.- Magda podchwyciła wątek rozmowy.

Wiedziałam to, że ona ma rację. Jednak mój mózg nie był w stanie myśleć racjonalnie. Nie byłam w stanie się oprzeć pokusie sprowadzenia taty znowu do nas. Wiedziałam, że wpadam w obsesję na tym punkcie ale byłam tak blisko. Tata nigdy wcześniej nie był tak bardzo blisko. Tak mocno za nim tęskniłam, tak bardzo chciałam go tu znowu mieć. Nie chciałam słyszeć, że może być inaczej. Po prostu nie chciałam.

— Ściągnę go tu. Nie skontaktował się z nami przez przypadek. To na pewno wezwanie na pomoc. Chcę mu pomóc! — stwierdziłam z determinacją.

— Niech ci będzie. Samej cię jednak nie puszczę. Pomożemy ci. W końcu od tego są przyjaciele.- zaznaczył Mirek.

— Mam serio złe przeczucia ale dobra. Może uda nam się cała ta eskapada.- dodała Magda z rezygnacją.

— Dziękuję wam. Wiedziałam, że mogę na was liczyć. To tak wiele znaczy dla mnie- uśmiechałam się.

Czułam, że Magda miała wizję przy okazji. Entuzjazm zgasił mi jednak zdrowy rozsądek. Teraz nie myślałam o niczym poza odzyskaniem mojego taty. Tyle lat czekałam na tę możliwość aby tatę odzyskać.

Rozdział 4

Następny dzień przyniósł w końcu nieuniknione. Czas było poznać Japońskich przyjaciół. Idąc do szkoły widziałam już z daleka, że przyjechali. Umiałam mówić po angielsku jak i miałam dość dobrze ogarnięty język Japoński. Myślałam nad tym wszystkim i szłam przed siebie. Drogę dobrze znałam bo cały czas chodziłam tą samą trasą. Z zamyślenia nagle wyrwało mnie to co miałam przed oczami. Marcin stał nad młodą japońską dziewczyną z paroma swoimi pachołkami. Jak zawsze myśli on pięściami a nie głową.

— I co durna Tapeto! Było tu przyjeżdżać?! — krzyczał Marcin.

Widziałam szok w oczach tej dziewczyny. To czy ona rozumie co ten debil mówił czy nie było dla mnie ważne. Dawno temu ustawiłam go do pionu. Wiedział że nie należy do mnie podskakiwać. Postanowiłam pomóc dziewczynie. Ruszyłam zaraz po tym jak znowu ją uderzył w brzuch.

— Wywalaj z tego kraju ty Tapeto! — wrzasną znowu oprawca próbując znowu uderzyć dziewczynę.

— Co ty wyprawiasz znowu Sadysto! — powiedziałam spokojnym tonem łapiąc jego pięść.

— Malwina!

— Wiesz dobrze że nie masz ze mną szans! Jeden twój zły ruch a znowu cię Zawieszą w Prawach Ucznia. Chcesz tego czy odwalicie się od niej?

— Niech będzie. Dziwadło jest twoje!

Marcin i jego przydupasy uciekli w kierunku szkoły. Odprowadziłam ich wzrokiem upewniając się że aby na pewno nie wrócą tu. Potem popatrzyłam dziewczynie w jej oczy. Była zaskoczona tym, że udało mi się przepłoszyć Marcina i jego kolegów.

— Thanks! — powiedziała dziewczyna.

— Dobrze, że tu byłam.- odparłam bardziej do siebie. Nie spodziewałam się że to zrozumie.

— Ty była dość odważna.

— Umiesz mówić po polsku?

— Yes. Trochę umieć.

— Jestem Malwina. Miło mi cię poznać. Jesteś z wymiany prawda?

— Yes. Jestem. My name is Yena.

Podałam dziewczynie rękę aby pomóc jej wstać. Niepewnie chwyciła moją dłoń. Ewidentnie nie była pewna tego co zamierzałam zrobić. Pomogłam jej się podnieść z ziemi i pozbierać jej rzeczy.

— Thanks for your help Malwina! — odetchnęła Yena zbierając myśli.

— Nie ma problemu. Marcin to głąb.- oznajmiłam.

— Dobrze że byłaś tu.

— Chodźmy do szkoły. Widzimy się na przydziale osób.

— Ok.

Parę minut później stałam już wśród osób które miały przyjąć naszych gości pod swój dach. Juna widząc mnie pośród tych osób uśmiechnęła się po czym coś szepnęła do ich opiekuna. On popatrzył mi w oczy po czym podszedł do Pani Dyrektor Wiglog i powiedział coś do niej. Po paru minutach zaczęły się przydziały. Marcin też się zgłosił i kiedy przyszła jego kolej to stało się coś czego nikt z nas się nie spodziewał. Pani Dyrektor spiorunowała go spojrzeniem.

— Nagana Marcinie! — oznajmiła ostro Pani Wiglog.

— Co… Jak to? — zdziwił się Marcin.

— Atak na jednego z naszych gości to wystarcza. Twoi rodzicie już jadą!

— Ale Pani Dyrektor przecież nic się nie stało.

— Nic się nie stało!? Idziesz pod mój gabinet i tam na mnie czekasz! Pani Gosia pomoże ci trafić i dotrzyma ci towarzystwa!

Patrzyłam jak nasza poczciwa Woźna zabiera Marcina z sali. W końcu dopadła go karma. Wtedy nagle zobaczyłam, że Dyrektorka patrzy się w moją stronę. Wiedziałam, że chodzi o sytuację w której interweniowałam.

— Malwina Skobka. Ty pierwsza dostajesz przydział naszych gości a że dogadałaś się z Yeną Yowanko to będzie ona z tobą.- ogłosiła Pani Dyrektor.

Yena patrzyła na mnie. Ewidentnie spodobał jej się ten pomysł. Nie mogę powiedzieć że mi nie bo nawet polubiłam tą dziewczynę. Pokazałam jej że czekam na nią na korytarzu. Dyrektor Wiglog pokazała jej, że może już do mnie iść. Zaczęłam schodzić na dół aby poczekać na koleżankę na korytarzu. W końcu zobaczyłam ją idącą lekkim krokiem.

— Wiesz że Marcin ci tego nie podaruje? — zapytałam z ironią w głosie.

— Yes. Wiem. Tylko że była tak uczona aby mówić prawdę.- odpowiada Yena.

— Spoko Yena. To nawet zabawne, że w końcu dostał za swoje.

— Dawno też?

— Tak. Kiedyś też już dostał naganę. Pobił wtedy Magdę. Moją przyjaciółkę ale szybko tego gorzko pożałował bo najpierw porządnie dostał ode mnie w twarz a potem dostał naganę.

— Ok. Ja rozumieć.

— Chodźmy zatem na lekcje. Potem weźmie się twoje rzeczy. Dużo ich masz czy poradzimy sobie piechotą?

— No. Nie dużo.

— Dobrze. Tyle dobrego.

Nie wiem sama czy poznawanie koleżanki to sprawiło ale dość szybko minęły nam lekcje. Mimo tego że trwała wymiana szkolna to nadal myślami byłam z moim tatą. Yena to na pewno zauważyła. Potwierdziło mi się to podczas drogi do mojego domu. Szłam w milczeniu.

— Jesteś córką tego autora. Prawda? Córką Jarka Skobki.- pyta Yena.

— Tak. Rzeczywiście.- odpowiedziałam.

Nie chciałam aby za dużo mi wspominano o moim ojcu. Tym bardziej, że nie mieliśmy pojęcia co jego widmo miało na myśli podczas gdy się nam objawiło jego widmo lub co to tam było. Sama nie mam pojęcia co mam o tym wszystkim myśleć. Na razie musiałam zająć się nową koleżanką. Yena zdawała się aż nadto przepełniona optymizmem co było dla mnie po prostu dziwne. Ale w sumie to była miła cecha charakteru. Dalsza część drogi minęła nam na rozmowie. W końcu dotarłyśmy pod furtkę mojego domu. Yena przyglądała się wszystkiemu dookoła. Domyśliłam się że nigdy w Polsce nie była.

— Jesteś tu pierwszy raz co? — zapytałam moją towarzyszkę.

— Yes.- odparła Yena.- Dlatego oglądam wszystko.- dodała.

— Nie śpiesz się. Mamy czas. Po obiedzie odwiedzą nas co prawda moi przyjaciele. Muszę coś z nimi omówić.

— A co to będzie?

— Ciężko to wytłumaczyć. Odkąd pamiętam to potrafię widzieć drobne fragmenty przyszłości. Sama nie wiem jak to wszystko można wyjaśnić.

— Dobrze. Ja też mieć takie talenty.

— Co?!

— Yes. Też to umieć. To właśnie ona mi powiedzieć żeby ci zaufać.

— Powiem ci więc. Lata temu mój ojciec zniknął. Mama została sama opiekując się mną. Nikt nie wie co się z nim stało. Wiemy tylko, że zaginął on przy Jeziorze Mirrors. Aż tu nagle wczoraj pokazał się nam. Jestem pewna że to był on. Sama nie wiem co to mogło oznaczać.

— Rozumieć. My przyjechaliśmy z okolic tego Lake. Sovarro City to jego nazwa.

— Wejdźmy do środka. Widać chmury burzowe. Za chwilę będzie tu nieciekawie.

Moja mama przez cały dzień przygotowała mój pokój do użytkowania przez dwie osoby. Jestem pewna że wygląda on niesamowicie. Dziś wychodziła na nocną zmianę co dla nas oznaczało że mamy dom dla siebie. To mogło pomóc nam opracować to jak uwolnić mojego ojca. Nie było dla mnie istotne gdzie teraz był. Chciałam aby do nas wrócił i znowu był z nami. Z rodziną.Nie wiem czy to dzisiejszy dzień tak pędził czy o co chodzi ale szybko nadszedł czas by Mirek i Magda znowu tu byli. Zapoznałam ich z całym tematem i talentem naszej nowej znajomej.

— A więc dochowasz tajemnicy? — podsumował sprawę Mirek.

— Yes.- odpowiada Yuna.

— Jaki mamy teraz plan? Bo jak na tę chwilę to nie wiemy nic. A przydałoby się coś wiedzieć abyśmy mogli cokolwiek zrobić co nie? Nie chcę być niemiła ale tak właśnie jest. Co więc planujemy? — dopytuje Magda.

— Sama nie wiem. Musi być w pokoju pisarskim coś co przegapiliśmy. Jakaś wskazówka od mojego ojca. Cokolwiek co pozwoli nam wpaść na jakikolwiek trop w sprawie jego zniknięcia- podsunęłam.

— W sumie to nie zaszkodzi spróbować.- odparł Mirek.

Wszyscy całą grupą ruszamy w stronę Pokoju Pisarskiego mojego ojca. Zastanawiało mnie jakie tajemnice mogły tam jeszcze pozostać. Uważałam że wszystko co mogliśmy to już zieliśmy. Nagle stanęłam przed lustrem plecami do niego. Nagle wszyscy spojrzeli na mnie i patrzyli na mnie jak na debilkę.

— O co chodzi? — zapytałam nerwowo.

— Emmm Malwina? To nie twoje odbicie jest w lustrze. Czy to na prawdę…? — zaczęła Magda.

Obróciłam się i stanęłam jak wryta. Z drugiej strony stał mój ojciec.

— On nas słyszy? — spytał mnie Mirek.

— Pytaj mnie a ja ciebie.- powiedziałam.

Duch kiwnął potwierdzająco głową. Wiedzieliśmy jedno. Słyszał nas i to było najważniejsze w chwili obecnej.

— Jarek Skobka? — dopytała Magda.

— Tak. Co wy robicie tutaj? — zastanawia się na głos Autor.

— Ja ich poprosiłam o pomoc.- odezwałam się nagle.

— Ty jesteś Malwina prawda?

— Tak. A ty Jarek Skobka?

— Zgadza się. Malwina Skobka. Obawiałem się, że wiele mnie ominie i miałem rację.

— Ojcze. Dlaczego nas opuściłeś?

— Krzywizna.

— Kto? — zdziwiliśmy się wszyscy.

— Starożytny duch zła i mroku. Trzeba było go powstrzymać. Moja książka sprawiła że rosła ona w siłę. Mam jednak wrażenie że znowu kombinuje jak stąd uciec. Musimy ją zatrzymać. Raz a porządnie.

— Tylko jak? — dopytywałam zaniepokojona tym co mój ojciec sugeruje.

— W jednej z szuflad znajdziecie klucz do szafki za wami. Będziecie mieli tam lusterko w którym będę wam służyć radą. O ile dam radę się z nim połączyć. Przy okazji zapytam. Ile lat minęło od mojego zniknięcia już?

— Sporo Panie Jarku. Mija właśnie 14 lat od Pana zniknięcia. Każdy zastanawiał się co panu się stało.- stwierdza Magda.

— Rany. Mam nadzieję że wkrótce was zobaczę dzieci. Od lat staram się uciec z tego miejsca.- ogłasza mój ojciec.

— Tylko gdzie ty jesteś ojcze? — spytałam.

— Jezioro Mirrors. Znajdźcie je ale uważajcie na Krzywiznę. Jest bardzo niebezpieczna i wściekła.

Mój ojciec podsunął mi plan działania. Nagle zniknął tak samo nagle jak się pojawił. Szybko znalazłam poszukiwany przeze mnie przedmiot. Otworzyłam jedną z szuflad i wyciągnęłam z niej małe przenośnie lusterko. Gdy je otworzyłam to zobaczyłam w odbiciu mojego ojca. Po chwili znowu widziałam samą siebie. Wróciłam z przyjaciółmi do mojego pokoju. Przez kilka dni nic się nie działo. Na pewnym etapie sami musieliśmy zacząć się pakować aby szykować się na drugą część wymian szkolnych. Wkrótce wyruszamy do Sovarro City. Miasta gdzie lata temu zaginął mój ojciec. W ciągu następnych kilku tygodni bardzo zżyłam się z moją towarzyszką. Do końca wymiany z naszej strony zostały dwa dni. Tego dnia opowiedziałam jej o Krzywiźnie. Ona nawet nie była zaskoczona.

— Słyszałam o niej. To u nas w miasteczku według legend została ona uwięziona. Wiesz. Słyszałam o nich inne opowieści.- oznajmia Yena.

— O nich? — zdziwiłam się mając wrażenie że się przesłyszałam.

— Podobno lata temu Krzywizna próbowała podbić świat razem z czarnoksiężnikiem który nazywał się Lord Dark. Z Krzywizną nie wiadomo co się stało a co do Lorda Darka to został on pokonany przez Gosie Biliong. Ale obydwoje przepadli. Tyle wiadomo o nich.

— Zdumiewające. Jestem zaskoczona że takie osoby istniały.

— Zastanawiam się co i jak. Fakt że Krzywizna istnieje to upewnia mnie że to nie jest tylko legenda.

— Też tak myślę.

Niedługo miałyśmy wyruszyć w podróż do miasta Sovarro City.

Rozdział 5

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 15.75
drukowana A5
Kolorowa
za 59.34