Bezpłatny fragment - Leki

Leki na lęki

Pewnego dnia rano…

Lęki

Wyją syreny na alarm za późno.

Już rakieta spadła — przeleciały drony.

Lęk się obudził, ciężko przerażony,

zerwany z nagła i upadł zemdlony.

Nikogo nie obchodzi, sen to czy też jawa,

czy prawda to fałszywa, czy jak zwykle blaga.

Lęk upity kłamstwem, syty słowotokiem —

ktoś go kiedyś zgasi? Wojennym wyrokiem?

Pusto w kościołach, cicho i bezludnie,

mysz śpi pod miotłą, pająk sieci przędzie.

Na Krzyżu ołtarzowym Bóg rozpostarł ręce,

czeka na zlęknionych, pocieszy ich w męce.

Do Prawdy Jedynej przyszło kilka osób,

pokłonili głowy, parę łez spłynęło.

Mają w pamięci „tamtych” syren wycie

i łomot nagły w drzwi domu o świcie.

Błagają o pokój samotnego Boga,

proszą o dni bez wojny dla całego świata.

Syreny nie zawyją, a drony nie przylecą?

Rakiety nie spadną jeszcze tego lata?

Diagnoza i terapia

Znieczulenie

Znieczulenie to, czy znieczulica?

Sam, pełen bólu stoi, a tłumna ulica.

Udawane współczucie, czy żywa empatia?

Fałszywy uśmiech, a w oczach apatia.

Pełne zrozumienie, gorące gratulacje?

Ręka płetwa ryby, skończone relacje.

Co innego „TikTok”, żywych uczuć natłok.

Pełne zrozumienie na przeróżny wyskok.

Rozognione oczy, rozbiegane palce

kibicują każdej o „lubienie” walce.

A życie, jak na niebie obłok

przepływa obojętnie obok.

Patrzy spod oka na najmłodsze plemię,

samotne, zalęknione — czy zaludni ziemię?

Jest na to lekarstwo!

Wyłączyć „net”, zakłócić transmisję,

przyjdzie czas na miłość i nową „Seksmisję”.

Zaczajony lęk

Lęk jest wredny,

lubi czaić się

w dudniącym hałasie

samochodowego radia.

Jest wtedy agresywny,

jest jakże prawdziwy,

potężnieje wrzaskiem

i nachalnym wyciem.

Nagle, zatrwożony obawą

odkrycia swych nagich intencji,

milknie i zostawia w piersi

tylko pogłos głośnego tętna.

Nie daje spokoju w pracy,

wtrąca się w codzienne rozmowy,

przewraca kubek z kawą,

potyka się na chodniku.

A w lesie — zielono-cichym —

jest takie specjalne lekarstwo!

Cierpliwe zasłuchanie się w promień

nucącego Boże psalmy słońca.

Alleluja, żyj pięknie, czuj się pięknie!

Dla ciebie mrówka niesie ziarnko,

dla ciebie sosny piją wodę z głębi,

dla ciebie kwitną letnie kwiaty.

Zrób zdjęcie, wydrukuj w pracy,

postaw na biurku w ramce:

„las pełen słońca i poszumu wiatru”.

Tylko od tego lekarstwa nie zaśnij.

Odtąd naprawdę ŻYJ!

Rozmowa

Jak trudna bywa bliskość

najlepiej wie ten, kto odpycha

z lęku przed najmniejszym zbliżeniem.

Taki ktoś kaleczy rozmowę

banałami, wypowiadanymi

jak codzienna mantra.

Niewypowiedziane słowa bolą

gorzką kulą we wnętrznościach,

zamykają serce na serdeczność.

Latami chowane na dnie życia

marzenia o bliskości kamienieją,

zastygają w kompleksy i złość.

Bóg nie ustaje, daje szansę i ratunek,

aranżuje rozmowę — katharsis.

Mur pęka i rozpada się, słowa leczą rany.

Bóg nie znosi żalu i pretensji,

niewybaczenia oraz pamiętliwości.

Lęk przed otwartością topnieje, ale…

Trzeba zadbać o wątłą roślinkę

z takim trudem zdobytej bliskości.

Nie budować nowej…

jeszcze wyższej ściany.

Wolność

Wolny obywatel cywilizacji „post”

uzyskał wiele nowych praw,

a najcenniejsze stało się prawo

do lękania się czego tylko chce.

Wolny obywatel ma wiele

wolnych możliwości wyboru

i żadnych zakazów lęku.

Świat krzyczy „lękajcie się!”.

Wolność to czy utajona niewola?

Lękasz się, lecz masz wybór:

lękać się samemu czy wspólnotowo,

samotnie albo w panice tłumu.

„Najcenniejsze” jest sycenie się lękiem

jak najmocniejszym narkotykiem —

do utraty rozumu i człowieczeństwa.

Tego chce tyrania wolności bez granic.

„Nie lękajcie się, Jam zwyciężył świat”.

Życie bez lęku, to niezmącony pokój.

Niestraszny jest chwilowy strach,

kiedy lękliwe owce prowadzi Pasterz.

I jest prawdziwa WOLNOŚĆ.

Wolność bycia prowadzonym

na zielone łąki, gdzie można odpocząć,

gdzie trawa jest zielona i niebo błękitne.

Zielony wiersz