Bezpłatny fragment - KWIECISTE ECHO TAŃCA (Tom I)

Mimilotka
KWIECISTE ECHO TAŃCA

Aleja Kwitnącej Wiśni

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt okładki: Nekosia

Redakcja: Mimilotka

Korekta: Mimilotka

Wszystkie postacie i zdarzenia przedstawione w powieści są fikcyjne.

ROZDZIAŁ 1

Wyszedłem na ulicę. Muzyka grająca ze słuchawek skutecznie zagłuszała otoczenie. Naciągnąłem rękawy czarnej bluzy, ogrzewając dłonie. Miałem zwyczaj zakrywania rąk i dłoni, czułem się wtedy lepiej i nie chodziło tylko o ocieplenie ciała. Było mi tak po prostu bardziej komfortowo. Gęsta mgła majaczyła nad odległym horyzontem. Pierwsze, blade promienie słońca oświetlały drogę. Dotarłem na przystanek. Oto nasz jakże piękny kraj — pomyślałem, taksując wzrokiem zielone rusztowanie. Plastikowy daszek zdobiło kilka dziur. Stara drewniana ławeczka dawała wrażenie, jakby miała rozpaść się choćby za najmniejszym dotknięciem. Westchnąłem, zimny wiatr smagał mnie po twarzy i rozwiewał włosy na wszystkie strony. Byłem pewny, że mam na głowie wielkie, napuszone gniazdo. To zapewne sprawia, że wyglądam wspaniale — pomyślałem z ironią.

Po pewnym czasie pojawił się czerwono-kremowy autobus. W środku panował tłok i zaduch. Przecisnąłem się między ludźmi. Oparłem się plecami o ścianę i rozejrzałem dookoła, oczywiście na tyle, na ile było to możliwe. Przy drzwiach stała matka z małą córeczką. Po lewej grupa znajomych rozmawiających dość głośno. Po prawej para starszych ludzi uśmiechających się serdecznie.

— Mamo daleko jeszcze? — rozległo się piskliwe pytanie.

— Jeszcze dwa przystanki kochanie.

— Nie, mówiłem ci… — syknął mężczyzna, trzymając telefon przy uchu. Wyraźnie zirytowany wykonywał gwałtowne ruchy ręką, tłumacząc coś osobie po drugiej stronie.

Zewsząd otaczały mnie rozmowy innych. Zastanawiałem się, dokąd mogą zmierzać o tej porze, jak będzie wyglądać ich dzień, jakimi są ludźmi. Może mają ciekawsze życie ode mnie? A może zupełnie odwrotnie? Patrzą na świat z błyskiem w oczach? Czy starają się na niego w ogóle nie patrzeć? Takie pytania napływały mi do głowy notorycznie i niekontrolowanie. Nie chciałem się na tym skupiać, jednakże analizowanie innych osób i rozmyślanie nad ich życiem przychodziło mi naturalnie. Rozpraszało mnie to. Ciągle współczułem innym. Wyczuwałem ich nastrój, a on w większości przypadków wtedy udzielał się i mnie. Czułem się przez to jeszcze bardziej zagubiony.

Przymknąłem powieki i wsłuchałem się w piosenkę. Akurat włączyło się,,Another love” Toma Odella. Uwielbiałem ten utwór, chociaż humoru wcale nie poprawiał. Dzięki niemu zanurzałem się jeszcze głębiej w tych wszystkich niezrozumianych przeze mnie uczuciach. Autobus kołysał się i podskakiwał na nierównej powierzchni. Sekundy leciały, a zaraz za nimi minuty.

Dojechałem, zanim się obejrzałem. Wysiadłem na Bramie Wyżynnej. Centrum Gdańska jak zwykle tętniło życiem. Ruszyłem przed siebie. Na niebie kłębiły się ciemne chmury, z których powoli zaczynały spadać krople deszczu. Pogoda dawała ostatnio w kość, ale na szczęście nie padał śnieg. Zakląłem i przyspieszyłem kroku. Zaraz zaś i tak musiałem się zatrzymać ze względu na czerwone światło dla pieszych. Nie lubiłem tego przejścia, zazwyczaj stało się tu ze sto lat. Znudzony i zniecierpliwiony marzłem.

Wtem rozdzwoniła się moja komórka. Wyciągnąłem urządzenie, zdjąłem słuchawki i odebrałem.

— Halo?

— Stary, nie uwierzysz — rozległ się podekscytowany głos mojego przyjaciela.

— Hm, o co chodzi? — rzuciłem niezbyt zainteresowany.

Kacper był osobliwym nastolatkiem i często pakował się w kłopoty przez swoje głupie pomysły. Przyjaźniliśmy się, odkąd pamiętam. Cztery lata temu wyjechał do Niemiec. Nie spotkaliśmy się od tamtego czasu ani razu. Rozmawiamy jedynie przez telefon i niekiedy na video chatach. To, ku mojemu zaskoczeniu, wystarcza do utrzymania jako takiego kontaktu. Nasza przyjaźń nie zniknęła nawet w najmniejszym stopniu przez tę odległość.

— Upiekłem ciasto — powiedział z dumą.

Zakrztusiłem się powietrzem, próbując powstrzymać śmiech. Skończyło się to długą falą kaszlu. Spodziewałem się wszystkiego, lecz nie czegoś takiego. Niby takie zwyczajne, ale to sprawiało, że takie nierealne. Kacper nie szczycił się normalnością.

— Nie duś się tam, tylko przyznaj, że jesteś pod wrażeniem!

— Tak, tak, brawo, gratulacje — odpowiedziałem, odzyskując głos.

— Dziękuję, babcia mówi, że jest pyszne — oznajmił. — Szkoda, że nie możesz też spróbować.

W głębi poczułem ukłucie smutku. W momentach jak ten, te kilkaset kilometrów dawało o sobie znać. Jednak szybko odrzuciłem to uczucie.

— Ja tam nie żałuję, jeszcze bym się struł — mruknąłem.

— A weź, idź w cholerę! — oburzył się. — Ja tu się staram, a ty jeszcze śmiesz twierdzić takie rzeczy.

— Przyznaj, byłbyś zdolny dosypać tam czegoś dla” żartu”.

— Oczywiście, ale nie tym razem. Nigdy wcześniej nie ugotowałem nawet jajka, przecież wiesz. To mój pierwszy raz w kuchni — odparł i zamilkł na chwilę. — Źle to zabrzmiało, mam brudne myśli.

Zaśmiałem się.

— Sorry, matka wzywa, muszę spadać — powiedział po chwili.

— Butem w mordę — pożegnałem się

— Gluten morgen i to przywitanie. — Usłyszałem jeszcze zirytowany głos, zanim się rozłączył.

Wkurzało go, gdy przekręcałem niemieckie słowa. Dlatego to robiłem, pomimo w miarę dobrej znajomość tego języka.

Do mojego nosa dotarła woń świeżego pieczywa. Zapach dopiero co wyjętej z pieca bułki, bagietki wywołał burczenie w brzuchu. Nowo otwarta piekarnia cieszyła się ogromną popularnością. Ciągle ktoś wchodził i wychodził przez szklane drzwiczki w kolorowe naklejki. Grupa roześmianych uczniów właśnie wtargnęła do środka. Zgaduję, że w poszukiwaniu prowiantu na ten długi dzień nauki. Aczkolwiek wydaje mi się, że minie on im szybko. Nie wyglądali także na takich, którzy mieliby w planach kilkanaście godzin uważnie słuchać i zakuwać do sprawdzianów. Niby wiedziałem, że istnieją osoby, które cieszą się z chodzenia do szkoły. Jest to dla nich możliwość spotkania się ze znajomymi, plotkowania. W głębi nie czułem, abym to rozumiał. Dla mnie to była istna udręka. Znaczy, może nie było jakoś bardzo, bardzo okropnie, ale zdecydowanie bardziej wolałbym znajdować się w innym miejscu. Dlatego też zawsze, gdy widziałem roześmianych nastolatków z plecakami, śmiałem się także, ale z zupełnie innego powodu. Śmiałem się, bo tak było łatwiej, gdy nikt nie wiedział, co czułem naprawdę.

W końcu udało mi się dotrzeć pod drzwi dużego, ceglanego budynku liceum. Uczęszczałem do prywatnej szkoły na kierunek humanistyczno-prawniczy, mimo że nie bardzo mi się to podobało. Moja rodzina nie była szczególnie bogata. Wolałbym chodzić do jakiejś zwykłej, publicznej budy. Jednakże mój brat uprał się, aby płacić moje czesne. Henryk to dwudziestopięcioletni właściciel firmy w USA. Jest bogaty, arogancki, władczy i ambitny, a także moim pożal się boże starszym bratem. Właśnie dzięki niemu za decyzją ojca wylądowałem tutaj. Chcą, żebym został najlepszym prawnikiem w kraju — jak to usłyszałem, prawie popłakałem się ze śmiechu. Chociaż teraz zastanawiam się, czy to raczej nie powinny być łzy rozpaczy. Prawo w ogóle mnie nie interesuje, ale nie miałem nic do gadania, z resztą nadal nie mam. Jednak muszę przyznać, mam do tego smykałkę, uczę się dobrze, rozumiem i zapamiętuję prawie wszystko z lekcji. Brakuje mi chyba jedynie zapału i motywacji oraz prawdopodobnie wiary w siebie. Nie mam jakiejś wielce zaniżonej samooceny, ale nie zamierzam się oszukiwać, że jestem jakiś wybitny. Nie jestem nawet pewien czy zaliczam się do ludzi przeciętych.

Pochłonięty myślami nagle poczułem cios w ramię. Otrząsnąłem się, wracając do rzeczywistości. Przede mną stała niewysoka dziewczyna, na którą prawdopodobnie przed chwilą wpadłem. Gdyby wzrok mógł zabijać, leżałbym aktualnie pod nogami tej brunetki.

— Patrz, jak leziesz, debilu! — warknęła.

Wyminęła mnie i odeszła nadąsana. Zmieszany stałem w miejscu.

— Witaj kolejny dniu w moim ukochanym liceum — mruknąłem do siebie. Kilku innych uczniów przyglądających się temu wydarzeniu zaczęło szeptać między sobą. Niepotrzebnie ściągnąłem na siebie uwagę. Wyzywałem się, próbując zapamiętać, by następnym razem bardziej uważać i nie bujać w obłokach. Wskazywali na mnie, a na ich twarzach zagościł kpiący uśmiech.

— Uważaj chłopczyku, bo jeszcze zrobisz komuś krzywdę! — krzyknął wysoki brunet.

Nie szczyciłem się dobrą sławą, ale jakąś bardzo złą też nie. Właściwie starałem się pozostać w cieniu i nie wchodzić nikomu w drogę. Byłem duchem, niewidzialnym, który próbował jedynie bezproblemowo ukończyć szkołę. Nie miałem przyjaciół. Wrogów także, a przynajmniej tak mi się wydawało. Czasem, przez komentarze kolegów z klasy śmiałem w to bardzo wątpić. Z trudem starałem się to ignorować. Nikomu nic nie zrobiłem, jeśli przeszkadzało im to, że oddychamy tym samym powietrzem to już ich problem. Skupiłem się na przypomnieniu sobie, jaką lekcję mam pierwszą.

Ruszyłem do drzwi. Klucze w małej kieszonce zgrzytały, obijając się o coś w plecaku.

Nie jestem tylko niewidzialny, ale i w zasadzie się z tym godzę. Przede mną było wielu innych uczniów, rozmowy, chichoty oraz ściana. Mur, za którym stałem w obawie przed… No właśnie tak naprawdę przed czym? Uczuciami? Odrzuceniu? Niezrozumieniu? W ciszy przyglądałem się dramatom i emocjom, które toczyły się w sercach innych. Trzymałem to wszystko w sobie, nie chcąc zwrócić na siebie uwagi choćby głośniejszym oddechem. Dlaczego? Nie jestem pewien. Po prostu nie byłem w stanie.

Przeszedłem przez korytarze jak duch, który z nikim nie zamierzał wchodzić w interakcje. Zatrzymałem się pod drzwiami sali od języka polskiego. Dalej jakbym miał pelerynę niewidkę, wsłuchiwałem się w gwar panujący w budynku. Byłem pochłonięty natłokiem różnych myśli, spostrzeżeń i rozważań. Na powrót odciąłem się zupełnie od rzeczywistości. Czułem się jak w więzieniu, które sam sobie zbudowałem. Jak długo zamierzam jeszcze wmawiać sobie, że jest mi to obojętne? Odpowiedź jest prosta: tyle, ile dam radę. Dzisiaj znów pozostałem tylko widzem, niezdolnym do podjęcia ryzyka otwarcia się na innych.

Głośny dzwonek przywrócił mi świadomość. Wślizgnąłem się do sali, jak tylko przybyła nauczycielka. Zająłem miejsce w pierwszej ławce przy ścianie.

— Dzisiaj zajmiemy się omawianiem… — Głos nauczycielki rozpłynął się pośród krzyków uczniów.

— Uspokójcie się! — nakazała wyraźnie już zdenerwowana.

Momentalnie wszyscy zamilkli.

— Pani profesor, my tylko chcieliśmy poinformować, że mamy iść teraz na halę sportową. Przyjechała do nas jakaś szkoła tańca — oznajmił głośno Dawid.

Pozostali przytaknęli mu chórem. Kobieta zrezygnowana westchnęła, opuszczając ręce.

— Dobrze, w takim razie chodźmy — odpowiedziała.

— A czemu musimy iść w ogóle na ten taniec? — zapytał Franek.

Był typowym kujonem. Podejrzewam, że wolał teraz uczyć się kodeksu karnego na pamięć. Z tego powodu nie był zbyt lubiany. Mnie nie przeszkadzało jego zaangażowanie w naukę.

— Tak musimy, to również wspomoże wasz rozwój. Zdobędziecie dzięki temu nową wiedzę i doświadczenia. A kto wie, może poczujecie chęć zostania tancerzami — dodała już ciszej, zapewne zdając sobie sprawę, że prawie nikt jej nie słucha.

Cała klasa rzuciła się do drzwi. Podniosłem się i podążyłem za nimi. Nauczycielka zamknęła drzwi zardzewiałym kluczem. Następnie wyszła na prowadzenie. Stara, drewniana podłoga skrzypiała w nierównym rytmie naszych kroków. Franek wlekł się na końcu, najwyraźniej bardzo zawiedziony. Współczułem mu, ale zarazem bawiło mnie jego zachowanie.

Po chwili weszliśmy na dużą salę z wysokim sufitem. Pod ścianami mieściły się rozległe trybuny. W pomieszczeniu zgromadzili się już inni uczniowie. Dźwięki rozmów i szmerów wypełniały całą halę. Polonistka poprowadziła nas na zielone krzesełka. Kazała usiąść i zachowywać się cicho oraz grzecznie. Znalezienie wolnego miejsca zajęło mi trochę czasu. Początkowo chciałem przycupnąć gdzieś z tyłu, nie wystawiając się na wzrok innych. Odwiódł mnie od tego jednak głos profesor Wysockiej. Pojawiła się znikąd, ale nie przeszkadzało mi to. Odnosiłem wrażenie, że jako jedyna zauważała mnie w tym budynku. Była starszą, ale pełną energii kobietą. Uprzejma, życzliwa, empatyczna nauczycielka matematyki. Tak, jak widać, można użyć tych słów w jednym zdaniu. Większość narzeka na nauczycieli matmy. Nie wierzyła w istnienie normalnych i miłych pasjonatów tego przedmiotu. Ja przekonałem się na własnej skórze, że tacy istnieją. Może są to wyjątki, ale jednak.

— Emilu, tutaj jest wolne — oznajmiła, wskazując na siedzenie w pierwszym rządzie.

Pierwszego rządu prawie nikt nigdy nie zajmował. Gdyby się zastanowić, to nie wiedziałem czemu, ale tak było od zawsze. Może było to spowodowane dużą szansą na dostanie piłką, nie wiem. Chociaż teraz mieli tańczyć, więc raczej nie istniało takie zagrożenia. Najwyraźniej taki szkolny zwyczaj, od którego odstępowali tylko odważni. Zdecydowanie się do takich nie zaliczałem. Mimo tego, za namową pani Wysockiej, opadłem na wskazane krzesełko. Na szczęście nikt nie zwrócił na mnie uwagi.

Nagle zgasły światła. Zapanowała gęsta ciemność. Pomieszczenie ucichło jak za dotknięciem magicznej różdżki.

— Zaczyna się! — Usłyszałem za sobą podekscytowany, dziewczęcy głos.

— Słyszałam, że tancerze są nad wyraz przystojni — odrzekła jej koleżanka.

— Podobno założyciel tego klubu jest dzieckiem tego sławnego biznesmena i aktorki — włączyła się jeszcze jedna osoba. — Jak im było… A Kowalscy, tworzą śliczną parę.

Skojarzyłem, o kim mówiła. Najwidoczniej rzeczywiście przyjechał do nas ktoś wyjątkowy. Na stronie szkoły chwalili się, że odwiedzają nas często sławne osobowości. Podobno regularnie prowadzili tutaj wykłady słynni profesorowie z całego świata. Jednak jakoś przez trzy lata nie zauważyłem niczego takiego. Także albo nie miałem szczęścia i byłem nieobecny, gdy ktoś taki przybywał. Albo były to zwykłe kłamstwa. Skłaniam się ku tej drugiej opcji, ale nigdy nie wiadomo.

Byłem teraz jeszcze bardziej zaciekawiony tym występem. Wytężyłem wzrok, ale nie udało mi się nic dojrzeć w tym mroku.

— Naprawdę? Moja ciocia mówiła, że są mega bogaci.

Rozemocjonowane dziewczyny kontynuowały wymianę zdań.

Wtem na środek sali padł duży snop żółtego światła. Poliuretanowa podłoga zadudniła cicho pod stopami rzędu par. Weszli zgrabnym i eleganckim krokiem. Poważna muzyka poloneza wypełniła całą przestrzeń. Tancerze w rytm orkiestry wykonywali synchronizowane ruchy. W chwilę rozkręcili się, a poszczególne przejścia i obroty wpasowywały się idealnie w dramatyczne wzniesienia melodii. Zwalniali wraz z opadami muzyki. Wydawało się, że fortepian w akompaniamencie skrzypiec i perkusji dyktował każdy krok.

Wpatrywałem się w pierwszą parę, od której emanowały silne emocje. Wspomnienia uderzyły we mnie jak bumerang. Wszystkie godziny spędzone na nauce kroków, upadki, porażki, ale i triumfy. Kiedyś tańczyłem. Kiedyś kochałem taniec. Musiało to pozostać moim największym sekretem. Moja rodzina miała o tym jasne zdanie i zupełnie odwrotne od mojego. Przez to porzuciłem taniec. Nie, nie porzuciłem, nadal go kochałem. Tylko zostałem zmuszony do zaprzestania treningów. To bolało, bardzo bolało. Taniec mnie odstresowywał i sprawiał radość. A mimo to przysporzył także wielu problemów. Czułem, jak gorycz zmieszana z żalem zagnieżdżona głęboko w sercu się uaktywniała.

— Ej, patrzcie, patrzcie, to Natalia, moja siostrzyczka! — krzyknął szatyn, wychylając się do przodu.

Jego głos wyrwał mnie z natłoku wspomnień i emocji.

Wskazywał na wysoką blondynkę w błękitnej sukni. Tancerki miały identyczne stroje, różniące się jedynie kolorami. Wykwintne, balowe suknie z dużą ilością tiulu współgrały z eleganckimi mundurami partnerów. Muzyka przyspieszyła. Rozbrzmiały pierwsze nuty mazura. Zatoczyli koło, tupiąc butami. Ich energia i uśmiechy rozniosły się po pomieszczeniu. Tańcu towarzyszył szelest materiału i grzechotanie stroi. Mój wzrok skupiał się ciągle na średniego wzrostu dziewczynie o ciemniejszej cerze. Jak i jej partnerze, blondynie o niesamowitej sylwetce. Nigdy wcześniej nie interesowałem się za bardzo naszym narodowym tańcem. Uczyłem się różnych stylów i układów, ale nie takich. W sumie to pewnie za sprawą tego, że nie miałbym z kim ćwiczyć. Z każdym oddechem czułem, jak na nowo rozbudza się we mnie chęć tańca. Tęsknota wypełniła moje ciało. Pochłaniałem piruety, wyskoki w górę, uderzenia butami o siebie i krok krzesany wykonany z nadzwyczajną energią i precyzją. Zapamiętywałem wszystkie ruchu. Wyczuwałem radość, ale i melancholię płynącą z tego tańca. Melodia zaczęła stopniowo cichnąć.

— Krótka przerwa! Wrócimy za moment! — rozbrzmiało z głośników.

Tancerze pokłonili się i zbiegli w kierunku szatni. W tym samym czasie rozległy się gromkie oklaski.

— Jakie miały piękne sukienki! Muszę sobie taką kupić — oznajmiła dziewczyna za mną.

Miałem już powoli dość ich gadania. Zaczęły właśnie rozprawiać nad tym, który kolor był ładniejszy, malachit czy razzmatazz. Nad wyraz interesujące, gdybym jeszcze tylko wiedział, co to w ogóle za kolory.

— A teraz zapraszamy was serdecznie do obejrzenia kujawiaka i oberka — powiedziała kobieta, pojawiając się na środku hali. — Nasza drużyna przedstawi je w tradycyjnych strojach do oberka. Nie mamy za dużo czasu, dlatego nasi tancerze nie dadzą rady przebierać się na każdy występ. Mam nadzieję, że mimo to zauważycie i docenicie piękno tych tańców i zakorzenione w nich przebłyski przeszłości.

Ponownie rozbrzmiały brawa. Spokojna melodia dotarła do moich uszu. Na środek wyszły dziewczęta. Odziane były w wyjątkowe, dwuwarstwowe czarne sukienki w paski z kolorowymi haftami. Miały długie białe przewiewne rękawy z wyszytymi czerwonymi kwiatami. Na głowach nosiły czerwone chusty, a ich szyje zdobiły korale w tym samym odcieniu. Rozpoczęły opowiadanie historii. Wraz z delikatnymi ruchami przemieszczały się długimi krokami. Zapach słodkich perfum rozniósł się po sali. Nie skupiałem się już na rozmyśleniu. Czułem, jakbym przeniósł się do innego świata.

Na scenie zagościli partnerzy. Ubrani byli w podobnym tylu. Śmieszne pasiaste spodnie, długa, ciemna kamizelka obwiązana pasem i biała koszula. Na sam koniec przyjrzałem się kapeluszowi w łowickie wzory z przypiętymi z boku kwiatami. Wnet dołączyli do partnerek. Wolny i zmysłowy taniec przywodził na myśl głęboką i romantyczną scenę z filmu. Jednak nie wykazywał się lubieżnością czy pożądaniem. Można było prędzej wyczytać z niego gamę przeróżnych uczuć i doświadczeń. Mężczyźni podnieśli tancerki do góry i okręcili się kilka razy. Wyobraziłem sobie, że sam znajdowałem się wśród nich. Wykonywałem piruety i podskoki. Nie istniało nic innego, wszystkie problemy zniknęły. Byłem tylko ja, muzyka i taniec. Tak dawno nie tańczyłem, że zupełnie zapomniałem o tym uczuciu.

— Podoba mi się ten z lewej, ten wysoki — mamrotała jak najęta dziewczyna.

— Ta, to zajebiście — mruknąłem pod nosem.

Zirytowało mnie jej ciągłe gadanie. Nie usłyszała mojej odpowiedzi, bo bez przerwy dalej coś nadawała.

Skrzypce przeszyły już do oberka. Tancerze zaczęli żwawiej się poruszać. Wpadli w wir tańca. Postukiwali, pokrzykiwali, wykonując obroty i przytupy. Skakali dookoła. Na środek wypadała obserwowana przeze mnie para. Popisali się obrotami z przykucnięciami partnera. Jasne włosy mężczyzny podskakiwały w różne strony z każdym kolejnym ruchem. Kapelusz już dawno zaginął gdzieś przy pierwszym obrocie. Chłonąłem każdy szczegół, ponownie wypełniając się sprzecznymi uczuciami. Otaczał mnie spokój, szczęście. W pewnym momencie napadała złość i żal na swoją niemoc. Chciałem być między nimi. Samo obserwowanie mi nie wystarczało. Wziąłem głębszy wdech. Odsunąłem od siebie te myśli.

Następnie obserwowałem, jak partnerka zawirowała w powietrzu wyrzucona w górę. Podziwiałem ich talent i zaangażowanie. Każdy krok i dźwięk sprawiał, że zatracałem się bezpowrotnie w tańcu. Dostrzegałem coś więcej niż choreografię. Pasja bijąca od tancerzy zaczęła udzielać się i mnie. Czułem chęć ucieczki od codzienności, dążenia do własnych celów. Chciałem odnaleźć własną ścieżkę. Chciałem tańczyć i to bardzo — uświadomiłem sobie.

Ku mojemu rozczarowaniu muzyka po chwili ucichła. Pokaz dobiegł końca. Zatrzymali się zdyszani i pokłonili. Kolejne głośne brawa wypełniły pomieszczenie. Nawet nie zarejestrowałem, że sam również klaskam.

— To był już ostatni taniec na dzisiaj — ogłosiła kobieta, ponownie zabierając głos.

Podejrzewałem, że była trenerką albo przedstawicielką.

— Jeżeli komuś spodobały się nasze tradycyjne tańce, mam dobrą wiadomość — dodała. — Dzisiaj o osiemnastej trzydzieści prowadzimy zajęcia, na których każdy jest mile widziany. Gorąco zapraszamy! Uczymy tam tańca od podstaw. Teorii, jak i praktyki.

Przyglądałem się blondynowi, który szczególnie zachwycił mnie swoim tańcem. Chciałbym mieć taki talent jak on. Pewnie trenuje od dawna. Gdybym tylko mógł się od nich uczyć…

Zaraz, przecież mogę — przemknęło mi przez myśl. — Ale nie. — Starałem się wyprzeć ten pomysł.

Te zajęcia, mógłbym na nie pójść? Nie, nie powinienem. Chyba że nikt się nie dowie. Mógłbym, chociażby popatrzeć. Tak — postanowiłem. — Pójdę.

Z zaciętą miną podniosłem się z krzesła.

ROZDZIAŁ 2

Blask księżyca odbijał się w kałużach. Deszcz lał obszernymi strugami przez cały dzień. Na zewnątrz było nadzwyczaj zimno. Potarłem o siebie ręce, gdy stanąłem przed salą taneczną. Czułem się przemarznięty do szpiku kości. Nawigacja wskazywała piętnaście minut pieszo, ale chyba źle skręciłem w pewnym momencie. Takim oto sposobem dotarcie zajęło mi około pół godziny. Było to równo znaczne z tym, że spóźniłem się na zajęcia. Dodatkowo ubranie miałem przemoknięte do suchej nitki.

Podążyłem wzrokiem do okna. W pomieszczeniu świeciły ciepłe lampy. Kilka osób z wyczekiwaniem stało naprzeciwko kobiety. Miała ona niecodzienny odcień kręconych włosów, miedziane przechodzące w rudy. Zaczęła teraz pokazywać podstawowe pozycje taneczne. Mówiła do zgromadzonych z wielkim zaangażowaniem. Podejrzewam, że była trenerką.

Zacząłem się wahać. Chciałem wejść, ale wyglądałem żałośnie i lekcja dawno się zaczęła. Nie byłoby w porządku nagle tam tak wparować. Nie chciałem przerywać. Z drugiej strony, każdemu może się zdarzyć. Może nie powinienem się tym tak przejmować?

Ręce mi zadrżały, a serce przyspieszyło.

Naprawdę chciałem powrócić? Chciałem znowu tańczyć? Wejść w ten świat? Poznać go dogłębniej? — Masa pytań przelatywała przez moją głowę.

Stałem jak wryty, analizując. Gdy już miałem pociągnąć za klamkę, jakaś siła kazała mi się odsunąć. Cichy głosik z tyłu głowy mówił, że ponownie mi się nie uda. Zrobiłbym z siebie tylko pośmiewisko. Rodzice byliby niezadowoleni. Czułem, jak spadam w otchłań. Rozpacz i strach zjadały mnie od środka. Jednak w głębi wciąż iskrzyło się pragnienie. Pragnienie wkroczenia do tego świata. Dostrzegałem w sali tę atmosferę, zabawę i ukojenie. Chciałem się tam znaleźć, chociażby na chwilę, wsłuchać w muzykę, oderwać od rzeczywistości.

Kątem oka zauważyłem ruch w głębi pomieszczenia. Miedzianowłosa odwróciła się w tamtym kierunku. Jej usta poruszyły się, gdy nagle wskazała w moją stronę. Nie widziałem, o co chodzi. Postanowiłem to zignorować. Z cienia wyłoniła się męska sylwetka. Nie zwróciłem na to uwagi. Dopóki nie zorientowałem się, że zbliża się do drzwi. Było za późno. Wysoki blondyn, który tańczył dzisiaj w szkole, stał w progu. Wpatrywał się we mnie intensywnie błękitnymi oczami. Pojedyncze krople deszczu zetknęły się z jego porcelanową skórą.

— Wiktoria mówiła, że jakiś idiota sterczy pod drzwiami — powiedział.

Zamrugałem zaskoczony, początkowo niezbyt rozumiejąc. Zaśmiał się na moją reakcję.

— Przyszedłeś na zajęcia? Mogłeś po prostu wejść — odezwał się ponownie. — Cały zmokłeś, pewnie jest ci zimno — dodał, przekrzywiając lekko głowę. — Zapraszam. — Odsunął się nieznacznie, robiąc mi przejście.

Z szumiącą krwią w uszach niepewnie zrobiłem pierwszy krok. Potem następny i następny. Znalazłem się w korytarzu. Miałem wrażenie, że mój umysł był zaćmiony. Nie potrafiłem myśleć trzeźwo. W zasadzie nie myślałem wcale.

— Jestem Hiacynt, właściciel klubu Kwieciste Echo Tańca — przedstawił się.

— Emil — odparłem cicho.

— Potrafisz tańczyć? — zapytał, bez przerwy wpatrując się we mnie tym przenikliwym wzrokiem.

Otaczał mnie delikatny zapach lawendy. Kobiecy głos odbijał się zniekształcony w pomieszczeniu. Podszedłem kawałek w kierunku ćwiczących. Zaskoczony stwierdziłem, że jest to jedna z wielu sal znajdujących się w pomieszczeniu. Hol ciągnął się daleko, a po obu jego stronach mieściły się drewniane drzwi. Na każdych wisiała tabliczka z numerem.

— Wszędzie tutaj można trenować, to moja przestrzeń — oznajmił mężczyzna.

Zaskoczony dźwiękiem jego głosu, gwałtownie się odwróciłem. Wydawał się rozbawiony. Przypominał mojego brata — pojawiła mi się myśl w głowie. Myśl, która natychmiastowo zniechęciła mnie do tego człowieka.

— Nie jesteś zbyt rozmowny, trenujesz ten taniec czy nie?

Był miły, ale stanowczy. Otwarty, a tajemniczy. Bogaty, przez co zapewne arogancki i dumny. Mój znienawidzony typ osoby. Jednak jego taniec był zachwycający. Wiedziałem, że miał wybitny talent.

— Nie, to znaczy tak, znaczy, trenowałem, kiedyś — odpowiedziałem, plącząc się trochę.

Oparł się o białą ścianę jedną ręką i westchnął.

— A dokładniej? Co potrafisz? Czego tu szukasz? Czego chcesz się nauczyć? Chciałbyś wstąpić do głównego zespołu i jeździć na pokazy? — wymieniał. — Zresztą — przerwał nagle, prostując się. — Może najpierw się przebierz, cały się trzęsiesz. Trzecie drzwi po lewej, łazienka. Mam nadzieję, że masz ciuchy na zmianę.

Pokiwałem głową, nie chcąc się spierać, bo i po co? Było mi w cholerę zimno. Marzyłem już tylko o tym, by założyć na siebie coś suchego oraz najlepiej ciepłego. Jednak miałem również przeczucie, że powinienem po prostu stąd wyjść. Uciec jak zwykle.

Nawet się nie zorientowałem, kiedy znalazłem się w niewielkiej, nowoczesnej toalecie. Zdjąłem bluzę i rzuciłem na podłogę. Wyciągnąłem z plecaka białą koszulkę i czarne dresy. Położyłem je na krawędzi zlewu.

Przebrałem się, wytarłem włosy o ręcznik leżący na półce. Nie spojrzałem w lustro. Nie potrzebowałem wiedzieć, jak bardzo źle się prezentuje. Mokre rzeczy powiesiłem na kaloryfer.

Wyszedłem i omal nie zderzyłem się z Hiacyntem. Mężczyzna wydawał się bardziej zaskoczony ode mnie.

— Przepraszam za kłopot — mruknąłem. — Pójdę już sobie.

Ruszyłem do drzwi. Nie dotarłem za daleko, gdyż złapał mnie za rękę.

— Zaczekaj — powiedział. — Chcę zobaczyć, jak tańczysz. Może przyjmę cię do drużyny. Jedna piosenka tylko, jeśli nie masz więcej czasu.

— W porządku. — Usłyszałem i dopiero po fakcie zrozumiałem, że słowa padły z moich ust.

— To chodź. — Pociągnął mnie w prawo.

Weszliśmy do pustego pomieszczenia.

— Proszę, puść, co chcesz. — Padał mi telefon.

Przyjąłem urządzenie. Cała niepewność wyparowała. Miałem już tylko taniec w głowie. Obawy i konsekwencje wrzuciłem w najciemniejszy zakamarek. Wystukałem na klawiaturze tytuł. Położyłem komórkę na podłodze. Następnie zdjąłem buty. Zadrżałem z ekscytacji. To będzie mój pierwszy taniec od dawna. Stres ścisnął mnie w żołądku. Nie chciałem pozwolić sobie na choćby sekundę zawahania. Nacisnąłem „play” i pogłośniłem.

Złączyłem stopy, odwracając je do zewnątrz. Odetchnąłem głęboko i uniosłem lewą rękę do boku. Prawą w zaokrągleniu wysunąłem trochę do przodu. Pierwsze nuty rozniosły się po pomieszczeniu. Melodia brzmiała jak z pozytywki. Ruszyłem w obroty chainse. Przesuwałem się po ukosie sali. Przekładałem nogę za nogą na miejsce tej poprzedniej. Wyrzut ręki, głowa, postawa — przypominałem sobie.

Nagle poczułem się zupełnie lekki i beztroski. Uśmiechnąłem się delikatnie. Zatrzymałem się na środku. Wspiąłem na palce. Wyciągnąłem dłonie wysoko w górę, podążając za nimi wzrokiem. Odgiąłem się powoli do tyłu niesiony muzyką. Oparłem na przedramieniu. Przetoczyłem w bok i usiadłem w rozkroku. Piosenka rozkręciła się na dobre. Wyczułem, że w moich żyłach zaczyna przepływać nowa energia. Rozpierały mnie emocje. Wraz z pierwszymi słowami pochyliłem się do przodu. Podniosłem do pionu jedną rękę, ostentacyjnie wyciągając ku górze. Identycznie z drugą. Zgiąłem nogi. Przekręciłem się raz w prawą stronę, sięgając ręką daleko po podłodze i w lewo. Jeszcze raz w rytm. Przejście do klęczek. Sięgnąłem do sufitu, rysując jakby koło w powietrzu. Rozsunąłem uda. Dynamicznie opadłem na uderzenie w bęben. Znieruchomiałem na chwilę z opuszczonymi ramionami. Szybko jednak następne dźwięki sprawiły, że odrzuciłem kolejno ręce na boki. Przesunąłem je w przód. By zaraz opuścić z impetem wzdłuż ciała. Jeden z moich ulubionych ruchów — taki, jak gdyby chciało się przetrącić kark. Przeturlałem się po ziemi. Muzyka wypełniała całe pomieszczenie. Poruszałem się w jej rytm. Odnajdywałem pozycje i układy z najgłębszych zakamarków umysł. Wszystko stawało się jasne i wyraźne, a rzeczywistość zamazywała się pod osłoną cienia. Mijały sekundy, a moje ciało stawało się coraz bardziej zmęczone. Rozbrzmiały ostatnie słowa:,,So, what if I am crazy? The best people are. All the best people are crazy…”

Zatrzymałem się gwałtownie, powoli opuszczając ręce wzdłuż ciała. Zsuwałem się na podłogę, bezgłośnie wymawiając tekst piosenki. Uśmiechnąłem się, roześmiałem się. Klęcząc, położyłem głowę na rękach opartych o podłogę. Melodia ucichła. Salę wypełniał tylko mój śmiech. Z oczu popłynęły mi łzy. Siedziałem w tej pozycji przez dłuższą chwilę, aż w końcu się wyprostowałem. Wtedy mój wzrok padł na mężczyznę. Zupełnie zapomniałem, że nie byłem sam. Wpatrywał się we mnie przez cały ten czas. Poczułem się głupio i nieswojo. Jego twarz nie wyrażała emocji, może jedynie delikatne… Zaskoczenie? Nie byłem pewny.

— Nieźle, ale zupełnie brakuje ci profesjonalizmu. Twoje ruchy są w miarę dokładne, lecz brak w nich techniki. Za bardzo skupiasz się na emocjach i myślach, zamiast na samym tańcu — oznajmił. — Przyjdź jutro o osiemnastej — dodał i wyszedł.

Wyszedł, tak po prostu wyszedł. Zostawił mnie osłupiałego na podłodze. Miałem wodę w głowie. Co się ze mną dzieje? — zacząłem się zastanawiać. — To chyba dla mnie za dużo jak na jeden dzień. Powinienem pójść już spać — stwierdziłem.

Dotarłem pod nieduży, szary blok. Szarpnąłem za klamkę. Drzwi otworzyły się z głośnym skrzypieniem. Wszedłem na starą klatkę schodową. Smród alkoholu i papierosów wypełniał całą przestrzeń. Zmarszczyłem nos. Szybko wspiąłem się po stopniach.

W mieszkaniu panowała ciemność. Po omacku ruszyłem do swojego pokoju. Rzuciłem torbę na podłogę i upadłem na materac. Westchnąłem i zacząłem odtwarzać w myślach dzisiejsze wydarzenia. Nie mogłem zasnąć. Emocje, jakie wywołał we mnie taniec, jeszcze zupełnie nie zniknęły. Jednak byłem teraz w pełni przekonany, że chcę tańczyć, chcę do tego wrócić.

— Dlaczego wróciłeś tak późno?! — W progu stanęła moja mama, zapalając światło.

Zmrużyłem oczy i nakryłem je ręką.

— Zgaś, jestem zmęczony — odparłem.

— Masz jutro konkurs z wiedzy o prawie cywilnym.

— Wiem — mruknąłem, dopiero sobie o tym przypominając.

Westchnęła i podparła się ręką o framugę drzwi.

— Twój ojciec znowu pożyczył pieniądze — oznajmiła ciszej.

Podniosłem się do pozycji siedzącej i posłałem jej pełne irytacji spojrzenie.

— Mógł przecież poprosić Henryka, jest jego synem i ma pieniądze, dlaczego nie może wam pomóc? Dlaczego to ja mam się poświęcać? Może wcale nie chce zostać prawnikiem! — wyrzuciłem z siebie zbyt ostro i gwałtownie.

— Emilu, rozmawialiśmy już o tym — odpowiedziała.

Podeszła, usiadła obok mnie na skraju materaca. Z bliska wyglądała na bardziej zmęczoną i smutną.

— Twój brat opłaca ci szkołę, wcześniej też nam pomagał — kontynuowała. — Nie chcemy ciągle go wykorzystywać. Poza tym ma teraz dużo spraw na głowie. Sam zgodziłeś się na rozwój w kierunku prawa. Proszę, nie wymyślaj. Za ten konkurs przyznawana jest nagroda w wysokości tysiąca pięciuset złotych. Musisz się przyłożyć. Tylko to chciałam ci przekazać.

— Nie wymyślam — syknąłem pod nosem.

— Wiem, że twoim marzeniem był balet, ale niektóre rzeczy trzeba sobie odpuścić — szepnęła i wyszła.

Oczywiście nie zgasiła światła. Zrezygnowany wstałem i powlokłem się do włącznika. Starałem się zignorować słowa matki, które ciągle wybrzmiewały mi w głowie. Zasnąłem.

Lecąca piłka w moją stronę była ostatnim, co zarejestrowałem. Ogarnęła mnie czarna pustka. Miałem nadzieję na kolejny monotonny dzień. Niestety była ona złudna. Wstałem, poszedłem do szkoły i oczywiście na mojej ukochanej lekcji wychowania fizycznego spokój się skończył. Nie to, że nie lubię sportu, a wręcz przeciwnie. Jednak tych zajęć nie dało się nawet nim nazwać. To raczej była zwykła walka o przetrwanie. Stado nastolatków biegało za piłką i taranowało wszystko po drodze, aby tylko wygrać. Jakby od tego zależało ich życie. Nauczyciel widocznie miał dość swojej pracy i możliwe, że życia. Zawsze wymagał, byśmy dawali z siebie wszystko i ładnie ćwiczyli. Niezależnie od tego, czy w ogóle prowadził lekcje, czy po prostu kazał nam sobie w coś pograć. Ta druga opcja zdarzała się częściej jak nie cały czas. Zazwyczaj agresywność uczniów skutkowała tym, że przynajmniej jedna osoba wychodziła z jakimś urazem. Tym razem tym nieszczęśnikiem zostałem ja. Dostałem piłką od kosza prosto w twarz. Straciłem przytomność, przewróciłem się i dorobiłem kilku siniaków. Na szczęście szybko odzyskałem świadomość. Nic poważniejszego się nie stało. Może z wyjątkiem tego, że od tamtej pory ciągle towarzyszył mi straszny ból i zawroty głowy.

Siedziałem na ostatniej już lekcji, biologii. Nie czułem się zbyt dobrze. Ciągle rozpraszałem się, rozważając, czy na pewno powinienem zjawić się dzisiaj w studiu tańca. Niby zdecydowałem, ale wątpliwości jakoś zacięcie nie chciały mnie opuścić.

— Idziesz dzisiaj na konkurs? — Usłyszałem pytanie.

Na początku pomyślałem, że jest skierowane do mnie, ale nie było.

— Ma się rozumieć, ta nagroda jest już moja — odpowiedział Wiktor. — Kupię sobie nowe buty.

— Nie kupiłeś przypadkiem w zeszłym tygodniu jednych? — wtrącił się Szymon.

Brunet wzruszył ramionami z uśmiechem.

— Znudziły mi się, doszedłem do wniosku, że mają taki nijaki kolor.

— Słyszałam, że Marysia, Olek i Franek też biorą udział. — Odwróciła się dziewczyna, siedząca ławkę przed chłopakami.

Przestałem słuchać dalszej wymiany zdań. Z ich rozmowy wynikało, że nie mam szans w tym konkursie. I że znowu o nim zapomniałem. Nie przygotowywałem się do niego w zasadzie wcale, ale miałem nadzieję, że jednak może uda mi się wygrać. Jak to mówią „nadzieja matką głupich”. Nawet jeśli oni nie mają większej wiedzy niż ja, mają pieniądze. Jeśli ich rodzice chcą, aby wygrali, to tak będzie, zwłaszcza jeżeli chodzi o Wiktora. Chłopak dostaje od nich wszystko, zawsze mu pomagają. To nie zmienia faktu, że nie rozumiem, jak można wydać znacznie więcej kasy od wartości samej nagrody. by zwyciężyć. To jedynie szkolny konkurs, mogą zyskać dzięki temu co najwyżej przychylność nauczycieli i może jakiś rozgłos w obrębie placówki. Moim zdaniem zupełnie nieopłacalne. Może gdybym był bogaty, inaczej bym na to patrzył, ale nie jestem. Muszę polegać na swojej wiedzy, napisać ten test. Potem liczyć, że poszło mi dobrze, a moje obawy co do podrobienia wyników są błędne.

Ślęczałem nad kartką z pytaniami i czytałem pierwsze z nich po raz setny. Nawracający ból głowy i żeber nie pomagał. Wyklinałem w myślach wypadek z piłką. Starałem się przekonać, iż jakbym nią nie dostał, poszłoby mi lepiej. W głębi jednak obwiniałem się o to, że nie potrafię się skupić. Westchnąłem i przymknąłem oczy. Musiałem się uspokoić. Po kilkunastu sekundach ponownie spojrzałem na arkusz. Tym razem świeższym spojrzeniem. Literki zaczęły układać się w spójne zdania. Zaglądając w głąb umysłu, odnajdywałem właściwe, jak mi się wydawało, odpowiedzi. Wypełniałem kolejne puste pola krzywym pismem. Po upłynięciu wyznaczonego czasu odłożyłem kartkę na biurko profesora. Wyszedłem z pomieszczenia.

Stanąłem na świeżym powietrzu. Chciałem znaleźć się teraz pod kołdrą i odpalić serial. Po prawie całej nieprzespanej nocy i wyczerpującym dniu poczułem się wyjątkowo zmęczony oraz senny. Ale miałem przecież iść dzisiaj do szkółki tańca. Nie mogłem tego odpuścić. Przegapiłbym swoją szansę. Postanowiłem sobie, że będę tańczyć, wiedząc, że nie będzie to łatwe. Wcześniej połknąłem tabletki przeciwbólowe, zaczęły właśnie działać. Zignorowałem więc wszystko inne. Zdecydowany ruszyłem, tym razem dobrą drogą.

Zdążyłem równo na wyznaczoną godzinę. Nie zastanawiałem się, mój mózg nie miał na to siły. Po prostu wszedłem do środka. Powitała mnie głośna muzyka, bardzo głośna i dudniąca. Dobywała się z drugiej sali, której drzwi były otwarte na oścież. Niepewnie zajrzałem do środka. Nie dojrzałem żadnej znajomej twarzy.

— Jesteś Emil? — Usłyszałem pytanie za plecami.

ROZDZIAŁ 3

Stała przede mną dziewczyna. Długie czekoladowe, kręcone włosy opadały jej kaskadami na ramiona. Zielone oczy iskrzyły się radośnie, a ciemna cera dodawała uroku. Była troszkę niższa ode mnie. Miała na sobie błękitne dżinsy i żółtą koszulkę. Przypominała mi pewną tancerkę z mediów społecznościowych. Wpatrywałem się w nią chyba nieco zbyt długo, bo wydawała się zmieszana.

— Tak, jestem Emil — odpowiedziałem na jej wcześniejsze pytanie.

— Nazywam się Gracja, miło mi cię poznać — oznajmiła, wyciągając przed siebie dłoń.

Uścisnąłem delikatnie jej rękę.

— Hiacynt mówił, że znalazł zastępstwo dla Amelii — powiedziała. — Ale tylko mi zdradził twoje imię. Inni będą mieć niespodziankę. — Zaśmiała się.

Nie bardzo rozumiałem, o czym mówiła. Skonfundowany podrapałem się po karku.

— Och, nie bądź już taki nieśmiały. — Poklepała mnie po ramieniu. — Zaprowadzę cię na spotkanie naszej grupy. Prawdopodobnie będziemy dzisiaj omawiać następny występ. Weźmiesz w nim udział, prawda? Hiacynt był taki podekscytowany, jak mówił o twoim tańcu. Stwierdził, że jesteś naprawdę bardzo utalentowany. Wspomniał też, że chyba jesteś samoukiem. Mówię ci, on nigdy wcześniej nie wykazywał tyle emocji. Musiałeś zrobić na nim duże wrażenie — prowadziła monolog, gwałtownie gestykulując. — A przepraszam, za dużo mówię? — przerwała nagle, spoglądając na mnie zmartwiona. — Ludzie często się strasznie denerwują, że nie daję im dojść do słowa. — Zaśmiała się nerwowo.

— W porządku, lubię słuchać, ale trochę się zgubiłem — odrzekłem. — Mam zastępować jakąś dziewczynę w głównej drużynie? Hiacynt mówił, że zupełnie brakuje mi techniki, a mój taniec jest, jak on to określił…? Niezły.

— On już tak ma, nie zwracaj na to uwagi. Nie powie wprost, co myśli. Musisz mi wierzyć na słowo. Tym, że zastępujesz Amelię, też byłam zaskoczona. Nigdy nie wiem, co mu siedzi w głowie. Za chwilę się przekonamy, co tak naprawdę wymyślił ten idiota — stwierdziła. — Tylko nie mów mu, że go tak nazwałam — dodała szybko ze śmiechem.

Polubiłem ją. Była serdeczną i miłą osobą. Wydawała się również trochę ekscentryczna i szalona, oczywiście w dobry tego słowa znaczeniu.

Schodziliśmy po schodach, o których istnieniu wcześniej nie miałem zielonego pojęcia. Gracja ciągle o czymś mówiła. Przytakiwałem jej, ale zeszła już na tematy, które nie bardzo mnie interesowały. Opowiadała chyba o tym, jak kupiła pusty tusz do rzęs. Podobno wielka afera z tego powstała.

Dotarliśmy na miejsce. Dziewczyna otworzyła ciemnozielone, metalowe drzwi. Naszym oczom ukazało się średniej wielkości pomieszczenie. Na środku stał duży stół, a dookoła dwie kanapy i porozstawiane wszędzie miękkie pufy. Ściany w odcieniach granatu przyozdabiały kolorowe plakaty i zdjęcia. Z sufitu zwisał stary kryształowy żyrandol zapewniający oświetlenie. Spodobał mi się klimat tego miejsca. Taki niepozorny, a jednak miał coś w sobie.

— Podoba ci się? — spytała brunetka. — To nasza oaza, przesiadujemy tu, kiedy nie musimy ćwiczyć lub mamy coś do omówienia. Sami wybieraliśmy wystrój — dodała z nutką dumy w głosie.

Kiwnąłem głową, dopiero dostrzegając inne postacie. W pomieszczeniu znajdowało się jeszcze sześć innych osób. Poczułem napływający stres. Mogłem przewidzieć, że będę musiał poznać całą drużynę, a niestety nie byłem duszą towarzystwa. Poza tym Hiacynt, nic mi nie powiedział dokładnie. Nie wiem nawet, czy jestem w drużynie, czy co.

Przestąpiłem nerwowo z nogi na nogę i zacząłem bawić się palcami.

— Kochani — przemówiła Gracja głośniej. — Jak widzę, nasz wspaniały lider się spóźnia, także pozwolę sobie za niego przedstawić nowego członka.

Z tymi słowami cała uwaga zebranych skupiła się na nas.

— Przedstaw się. — Szturchnęła mnie w ramię.

Otrząsnąłem się i postarałem przybrać przyjazny uśmiech, ale chyba niezbyt mi to wychodziło.

— Jestem Emil — oznajmiłem.

— Tak, Emil, nasza nowa nadzieja — oznajmiła, wskazując na mnie. — Zastępstwo Amelii.

Nastała chwila ciszy.

— Kazimierz, miło mi — Wstał mężczyzna, siedzący na bordowej kanapie.

Karmelowe włosy opadły mu na czoło. Odgarnął je i posłał mi delikatny uśmiech.

— Marcel — przedstawił się następny.

— Natalia, miło mi cię poznać.

— Justyna.

— Alan, witam w drużynie.

— Bartek.

— Antonina, ale możesz mówić mi Tosia.

— Rozgość się, usiądź gdzieś — zachęciła go Gracja i sama opadła na fioletową pufę.

Niepewnie przycupnąłem na skraju wolnej sofy. Rozglądałem się po pomieszczeniu, starając się jak najmniej zwracać uwagę innych. Jednak czułem na sobie ich wzrok.

— Ile masz lat? — spytał nagle, jak mi się wydaje, Kazimierz.

Zaskoczyło mnie to pytanie, przez co na dłuższą chwilę zapadła grobowa cisza.

— Nie wstydź się, wiek nie ma tutaj nic do rzeczy, zapytałem tylko tak orientacyjnie — dodał mężczyzna. — Nie musisz odpowiadać, jeśli nie chcesz.

— Siedemnaście — odparłem.

W momencie, gdy padły te słowa do pomieszczenia wparował zdyszany blondyn.

— Wszyscy obecni? — zapytał i nie dając nikomu szansy na odpowiedź, kontynuował. — Bierzemy udział w zbiórce charytatywnej na chore dzieci. W przyszłym tygodniu będziemy występować na starym mieście. Żadnych obiekcji? To świetnie. Trzeba się brać do roboty.

— Ten sam pokaz, co w zeszłym roku? — dopytała szatynka. — Mamy nową osobę, więc i tak będziemy musieli zrobić więcej prób i wprowadzić trochę zmian. Może spróbujemy z nową choreografią? — podsunęła.

— Nie mamy na to czasu — zaoponował Alan.

— Nowa osoba? — wtrącił zdezorientowany Hiacynt.

Wtedy jego wzrok padł na mnie.

— Zapomniałeś? Sam go wybrałeś. Kto będzie występował na jakich pozycjach?

Zamyślił się.

— Dobra, wystąpimy zgodnie ze starym harmonogramem i dodamy do niego nowy układ. Kojarzycie tę piosenkę, co ostatnio wyszła? Oprócz tradycyjnego tańca możemy zaprezentować także coś nowszego. Wiktoria wymyśliła do niej choreografię. Nie będziemy mieli więc za dużo roboty, ale też nie możecie mieć totalnie wywalone — postanowił. — Co do Emila. — Odwrócił się w moją stronę. — Wystarczy, że nauczysz się z nami nowej choreografii.

— W takim razie z kim ty będziesz tańczyć? — Marcel wbił spojrzenie jasno-brązowych oczu w Hiacynta. — Nie mów, że znowu nas wystawisz z powodu Amelii. Dziewczyna miała dość, musisz to zrozumieć i dać se z nią spokój — powiedział tonem pełnym wyrzutu oraz irytacji.

Mężczyzna napiął mięśnie i zacisnął dłonie w pięści.

— Ja po prostu w przeciwieństwie do ciebie — powiedział spokojnym głosem. — Jestem w stanie zrozumieć, że nikt nie jest w stanie nauczyć się tylu układów w tydzień. Nie mam zamiaru tak bardzo obciążać chłopaka już na samym początku. Z tego powodu, nawet jeśli chciałbym z wami zatańczyć, odpuszczę to sobie. Zdecydowanie nie miałem tutaj na celu was wystawiać czy obciążać. Jednak, jeżeli ci to nie pasuje, możesz nie brać udziału. Zastąpię cię.

Jego rozmówca zmieszał się trochę, a cała złość z niego wyparowała.

— Sorry, źle to zinterpretowałem — mruknął.

— Skoro wszystko mamy już wyjaśnione, zapraszam na salę.

— Ja mam jeszcze pytanie — odezwałem się w końcu.

Zaskoczeni odwrócili się w moją stronę.

— Ten występ, kiedy on dokładnie będzie?

— W przyszłą sobotę i niedzielę, spotykamy się w studiu z samego rana, koło ósmej, ewentualnie dziewiątej.

Na szczęście w weekend, a nie w tygodniu. Inaczej prawdopodobnie nie dałbym rady się zjawić. Miałem przeczucie, że i tak wymknięcie się z domu będzie stanowiło wyzwanie. Jednak będę się tym martwił potem.

Zeszliśmy na dół. Po drodze natknęliśmy się na Wiktorię, która z wielką chęcią zgodziła się na przedstawienie nam swojej choreografii. Skojarzyłem ją po rudych włosach. Zasadniczo to dzięki niej znajdowałem się w tym miejscu. Uśmiechnęła się do mnie, najwyraźniej też mnie poznając.

Przysłuchiwałem oraz przyglądałem się dokładnie trenerce. Gdy skończyła pokazywać i opisywać główne ruchy, puściła piosenkę. Wsłuchałem się w melodię. Starałem się wyczuć rytm, kołysząc się lekko. Następnie po kolei omówiła każdą część układu. Stanąłem z boku, powtarzając za nią ruchy. Niektóre kojarzyłem, ale inne były dla mnie zupełnie nowe. Czułem jednak, że nie jest to trudna choreografia. Powinienem szybko ją zapamiętać. W końcu przeszła do pokazania nam całego układu. Poprosiła Hiacynta, aby stanął na środku, ponieważ niektóre pozycje były przeznaczone do wykonania w parze. Inni członkowie drużyny również powtarzali już pewne ruchy. Wiktoria, kończąc pokaz, spojrzała na zegarek.

— Za piętnaście minut mam zajęcia — oznajmiła. — Jakieś pytania?

— Czy nie za dużo jest tam obrotów?

Odwróciłem się, chcąc dowiedzieć się, kto jest autorem tej wypowiedzi. Z tego, co zapamiętałem, nazywał się Bartek. Nie zgadzałem się z nim zupełnie. Piruety, a także obroty pasowały tam idealnie i w rzeczywistości nie było ich aż tak wiele.

— Nie jesteś w nich najlepszy, prawda? — zapytała kobieta. — Cóż niestety musisz więcej ćwiczyć.

— Powiedz mi więc, co robię źle — mruknął zirytowany.

— W porządku, pokaż, który fragment uważasz za zbędny i zbyt trudny — odrzekła.

Chłopak zaczął od obrotów po kole, kierowanych do środka okręgu. W odpowiednim punkcie przeszedł do piruetu fouettes. W trakcie trzeciego za mocno zamachnął się nogą. Zaliczył bliskie spotkanie z podłogą, klnąc głośno.

— Próbuj dalej lżej i spokojniej, brakuje ci skupienia. Pamiętaj, pozycja czwarta, lewa noga z przodu, lekko ugięte kolana, zamach i obrót. Nie mam teraz czasu, by dać ci więcej wskazówek — powiedziała. — Wysłałam wam nagranie z choreografią. Składa się ona z elementów tańca tradycyjnego, klasycznego oraz kilku współczesnego. Trochę nad nią kombinowałam. Pasowało mi to do tej piosenki i początkowo nie miał to być układ dla was. Jednak wierzę, że jakoś sobie poradzicie.

Hiacynt podziękował jej. Uśmiechnęła się i wyszła.

— Przesłałem nagranie na grupę, każdy uczy się kroków, potem próbujemy razem — oznajmił blondyn.

— Ćwiczymy od razu w parach nie? Takie jak zawsze, czy chcesz coś zmienić?

— Ta, jak zawsze.

Dobrali się i znaleźli dla siebie miejsce. Hiacynt podszedł do mnie.

— Podaj mi swojego messengera, dodam cię do czatu, abyś też miał dostęp do układu i innych informacji na bieżąco.

Podałem i wyjąłem komórkę z kieszeń. Otworzyłem aplikację pierwszy raz od bardzo długiego czasu. Nie miałem po co na nią wchodzić, jedyną konwersacją, jaką tam prowadziłem, była ta z kuzynką. Kontaktowałem się z nią ostatnio, aby życzyć jej wesołych świąt wielkanocnych. Teraz wyświetliła mi się również ikonka grupy pod nazwą Kwieciste Echo Tańca — główna drużyna.

— Nie masz nic przeciwko temu, że będziemy razem tańczyć? — Wyrwał mnie z zamyślenia jego głos.

Dopiero wtedy dotarło do mnie to, że moim partnerem w tańcu będzie Hiacynt. Nie byłem zaskoczony, prawdopodobnie podświadomie już się tego domyśliłem. Nie wiedziałem jednak, co o tym sądzić. Nie czułem, aby mi to przeszkadzało. Obawiałem się jedynie, że mogę okazać się dużo gorszy od niego. Przeze mnie może nam nic nie wychodzić. Nie chciałem zawieść na samym początku.

Pokręciłem głową z wahaniem.

— Wspaniale, więc możemy zacząć? — odpowiedział, doczekawszy się jakiejkolwiek reakcji z mojej strony. — Obejrzyjmy może na razie pierwszą część i skupmy się na niej.

Pochylił się nad swoim telefonem. Postąpiłem tak samo. Początek składał się z dwóch figur, których nigdy nie robiłem. Postanowiłem jako pierwsze je wykonać kilka razy dla wprawy. Odłożyłem urządzenie na ziemie. Krokiem krzesanym w parach mieliśmy przemieszczać się według schematu, do którego aktualnie nie przywiązywałem zbyt dużej wagi. Kojarzyłem ten krok bardzo dobrze, ale nigdy nie próbowałem go wykonać. Odetchnąłem głęboko, starając się uspokoić wzrastający stres, że mogę zrobić z siebie pośmiewisko. Zewsząd otaczały mnie rozmowy i każdy skupiał się na sobie. Starałem się więc odprężyć. Zważając na fakt, że Bartek przed chwilą przewrócił się przy piruecie, ale nikt tego w żaden sposób nie skomentował ani nie wyśmiał, powinno być dobrze. Przeanalizowałem jeszcze dokładnie, jak wykonać ten krok. Podniosłem nogę, zginając ją do tyłu. Wyprostowałem, wyrzucając do przodu i uderzając o podłogę. Identycznie zrobiłem drugą kończyną. Potem wykonałem trzy kroki odstawno-dostawne. Następnie znowu powtórzyłem kolejno ruchy nogami. Wydawało mi się, że wyszło mi to całkiem nieźle.

— Pierwszy raz spotykasz się z krokiem krzesanym? — zapytał Hiacynt, podchodząc do mnie od tyłu.

Odwróciłem się do niego.

— Nie trenowałem tego rodzaju tańca — przypomniałem. — Nie martw się, szybko postaram się nadrobić.

Skinął lekko głową.

— Czego jeszcze nie umiesz zupełnie z tego układu?

Spojrzałem na niego zaskoczony. Czy chciał mi właśnie zaproponować pomoc? Pokazać te ruchy? Czy może wręcz przeciwnie, chciał się pośmiać, jakim nieudacznikiem jestem?

— Wszystkiego w parach, znaczy, chodzi o to, że nigdy nie tańczyłem z kimś — przyznałem zgodnie z prawdą. — Poza tym myślę, że resztę ogarniam.

Ponownie pokiwał głową.

— Przećwicz najpierw solowe pozycje z początku, po tym spróbujemy razem wykonać początek.

Zrobiłem, jak kazał. Poszło gładko. Tylko nieliczne ruchy powtarzałem kilka razy, bo nie czułem się w nich zbyt pewnie. Chciałem powtórzyć wszystko po kolei z pamięci. Okazało się jednak, że niektóre elementy przekręciłem, a kilka zupełnie wyleciało mi z głowy. Uznałem, że to i tak całkiem w porządku wynik. Niezrażony powtarzałem dalej.

— Pamiętasz w miarę? — zapytał po pewnym czasie Hiacynt.

— Chyba tak.

Zatrzymując się, spojrzałem na innych. Większość starała się wykonywać po kolei układ. Jedynie Bartek ćwiczył piruety. Z zaciętą miną, starał się jak najbardziej skupić na obrotach. Dokładnie w momencie, w którym zacząłem analizować jego ruchy, stracił równowagę i o mało nie zaliczył kolejnego upadku.

— Jest trochę niezdarny, ale to ogarnie — powiedział blondyn, uprzednio podążając za moim spojrzeniem. — Wracając, zaczynamy na trzy, tańczymy do właśnie tych piruetów, pasuje?

Zgodziłem się niepewnie.

— Raz, dwa. — Ustawił się w pierwszej pozycji. — Trzy.

Pierwszy raz tańcząc, czułem się tak… źle? Każdy krok stawiałem ostrożnie z obawą, że popełnię jakąś głupią pomyłkę. Wydawało mi się, że wyglądam bardzo nieporadnie, a moje ruchy są brzydkie i sztywne. Nigdy nie miałem też okazji tańczyć z innymi. Zawsze trenowałem w samotności. Teraźniejszość była dla mnie nienaturalna i nowa. Błądziłem wzrokiem po ziemi, nie mając odwagi podnieść głowy. Moje myśli wypełniły się krytyką samego siebie. Nie potrafiłem nawet skupić się na tańcu, tylko znowu wymyślałem, jakby to określili moi rodzice. Ponownie zacząłem rozmyślać, czy nie powinienem sobie dać z tym spokoju.

Nagle poczułem czyjąś dłoń na biodrze. Znieruchomiałem. Mój wzrok spotkał się z dużymi, błękitnymi oczami. Wyrażały taką samą niepewność i strach, jaki zagościł w moim umyśle.

— Nie obrazisz się, jeśli będziesz tańczyć wersję dziewczyn? — zapytał Hiacynt, wyrywając mnie z natłoku myśli.

Zaprzeczyłem. Zdałem sobie sprawę wcześniej, że któryś z nas będzie musiał. Od razu doszedłem do wniosku, że lepiej będzie się prezentowało, jeśli będę to ja. Byłem niższy i drobniejszy, nie jakoś bardzo, ale jednak.

— Połóż lewą dłoń na moim ramieniu, a prawą trochę powyżej bioder — poinstruował.

Ułożyłem delikatnie drżące ręce.

— Nie możesz obawiać się dotyku przy tańcu.

Uniosłem głowę, ponownie patrząc w jego szafirowe oczy.

— Ty się obawiasz. — Zanim się zorientowałem, słowa te opuściły moje usta.

Zapadła między nami cisza. Czas dłużył mi się niemiłosiernie. Chciałem coś dodać, ale nie miałem bladego pojęcia co. Już rozchylałem wargi, by jakoś wyjaśnić swoją uprzednią wypowiedź. Gdy mężczyzna mnie odepchnął. Nie zrobił tego szczególnie mocno, ale przez element zaskoczenia nie udało mi się utrzymać równowagi. Upadłem na ziemię, drugi raz w tym dniu. Bolało. Hiacynt odwrócił się i skierował się do wyjścia. Moje emocje diametralnie się zmieniły. Nie dawałem zazwyczaj się im ponieść. Upadek chyba przyćmi mi racjonalne myślenie.

Podniosłem się gwałtownie i ruszyłem za nim. Zakręciło mi się w głowie. Wszyscy inni zatrzymali się i przyglądali się nam. Zignorowałem to. Byłem nieśmiały, nie lubiłem być w centrum uwagi, ale nie będę pozwalał się tak traktować.

— O co ci chodzi?! Co to było?!

Nie zareagował.

— Nie musisz przecież ze mną tańczyć, możesz mnie stąd w każdej chwili wyprosić lub zamienić z kimś — oznajmiłem. — Co chciałeś osiągnąć tym popchnięciem?! — krzyknąłem z wyrzutem.

Zatrzymał się i powoli odwrócił w moją stronę.

— Sorry, trochę mnie poniosło — mruknął po chwili. — Nie jestem dobry w kontaktach z ludźmi — dodał jeszcze ciszej. — Wracajcie do ćwiczeń — zwrócił się głośniej do innych.

Stali i przyglądali się nam. Kilka osób wyglądało, jakby mi współczuło. Nie wydawali się jednak bardzo zaskoczeni. Jak gdyby podobne sytuacje miały już wcześniej miejsce. Powinno mnie to chyba zaniepokoić, ale tak się nie stało.

— Hiacynt tak ma — zwróciła się do mnie Gracja. — Jeśli jeszcze raz coś takiego odstawi, osobiście go ukatrupię. Nic ci się nie stało?

— Nie, jest okej — odpowiedziałem.

Mężczyzna podszedł niespiesznie w moim kierunku.

— Na pewno nic ci nie jest? — spytał.

— Nie — odparłem. — Nie chciałem cię urazić… — zacząłem się tłumaczyć, w zasadzie sam nie wiem czemu. To on chyba był mi winny wyjaśnienia.

— W porządku — przerwał mi. — Miałeś rację, dotyk obcej osoby jest dla mnie niekomfortowy, zareagowałem zbyt emocjonalnie, ale nie będę ci się spowiadać.

Pokiwałem ze zrozumieniem głową. Czułem się teraz spokojniejszy. To, że nie tylko ja nie czułem się bardzo dobrze w tańcu z kimś, pomagało mi w jakimś stopniu.

— Postarajmy się razem wypracować wszystko do występu. — Uniosłem kąciki ust lekko w górę

— Próbujemy jeszcze raz?

Przytaknąłem. Położyłem rękę na ramieniu Hiacynta. On również mnie złapał. Nieśmiałość ściskała mnie w żołądku. Myśli kłębiły się w głowie tak, jakby chciały mi ją wysadzić.

— Trzy kroki w stronę lustra.

Serce mi szalało. Wyraźnie odczuwałem każdy ruch.

— Teraz pamiętasz, co dalej? — Upewnił się. — Wymach nogi jest równoczesny z podniesieniem ręki, lewa pierwsza — dodał.

— O tak? — spytałem, wykonując wskazany ruch.

— Tylko się rozluźnij.

Wykonaliśmy zamach równocześnie. Zaskoczyło mnie, jak bardzo zsynchronizowane były nasze ruchy.

— Prawa.

Nie było trzeba mówić więcej. Obaj zmieniliśmy ręce. Przytupnęliśmy, wyrzucając prawe dłonie w górę i podążając za nimi wzrokiem. Z każdym krokiem stawaliśmy się jednością.

— Teraz wszystko razem.

Po kilkunastu kolejnych próbach krok krzesany wychodził nam nad wyraz dobrze. Narastała we mnie ekscytacja i satysfakcja. Przeszliśmy do następnych ruchów. Skupialiśmy się wyłącznie na tańcu, zapominając o wszystkim innym. Odepchnąłem od siebie zmartwienia i stres, chociaż z trudem i nie całkowicie. Jednak czułem się swobodniej oraz lepiej niż na początku.

— Raz, dwa, raz, dwa — mamrotałem pod nosem w rytm kroków.

W pewnym momencie pozostali tancerze zaczęli się rozchodzić. Nie dziwiłem się im. Także byłem zmęczony i najchętniej poszedłbym spać w trybie natychmiastowym. Odczuwałem też, że tabletki przeciwbólowe przestają działać. Powinienem się niedługo zbierać. Jednakże wymyślanie dobrej wymówki na to, czemu wróciłem tak późno i opowiadanie, jak poszedł konkurs, nie uśmiechało mi się szczególnie. Stwierdziłem więc, że pójdę, wtedy, kiedy Hiacynt.

ROZDZIAŁ 4

Moja głowa pulsowała nieprzyjemnie. Nie zatrzymywałem się jednak i dalej powtarzałem choreografię. W sali poza mną został tylko Hiacynt. Jedynymi dźwiękami wypełniającymi pomieszczenie, były nasze kroki i przyspieszone oddechy.

Mężczyzna przystanął i wlepił wzrok w telefon.

— Jest już po północy — oznajmił.

Zamrugałem zaskoczony, zupełnie straciłem poczucie czasu. Nie sądziłem, że jest aż tak późno.

— Daleko mieszkasz?

Pytanie totalnie wybiło mnie z rytmu.

— Chodzi mi o to czy masz, jak dotrzeć, autobus, tramwaj, bo jest późno, ciemno i zimno, więc jakby co mogę cię podwieźć — wyjaśnił, jak jakiemuś totalnemu kretynowi.

Miałem ochotę strzelić sobie z otwartej dłoni w czoło. Skupiłem się jednak na odpowiedzi. Złapałem za komórkę i zacząłem gorączkowo przeglądać rozkłady jazdy. Ostatni autobus odjechał mi trzydzieści minut temu. O trzeciej jechał jeszcze jakiś nocny. Zawahałem się. Nie chciałem się mu zwalać na głowę. Nie miałam chyba jednak siły czekać jeszcze trzy godziny. Rodzice pewnie też nie byliby z tego zadowoleni, chociaż i tak pewnie nie będą, bo miałem wrócić w miarę wcześnie.

— Za trzy godziny mam autobus — poinformowałem niepewnie.

— Podwiozę cię, powinniśmy odpocząć, długo dzisiaj tu siedzieliśmy.

— Jeśli to problem to nie musisz… — zacząłem, czując, że może to jednak nie jest taki dobry pomysł.

— W porządku i tak chciałem się jeszcze trochę przejechać zanim wrócę do domu — przerwał mi, zapinając swoją torbę.

— Dziękuję.

Wyszliśmy na świeże powietrze. Kiedy zorientowałem się, w czego stronę kieruje się Hiacynt moje oczy rozbłysły.

— Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko jeździe na motocyklu — rzucił, sięgając po kask.

— Czy mam coś przeciwko? — powtórzyłem z niedowierzaniem. — To będzie spełnienie moich marzeń. — Poczułem przypływ energii. — To suzuki GSX, prawda? — mówiłem jak najęty, jakbym był totalnie inną osobą. — I to w niebieskim wydaniu, znacznie bardziej mi się ono podoba. Podobno jest bardzo wygodny. Nigdy nie miałem okazji przejechać się jakimkolwiek motocyklem, ale kocham patrzeć, jak inni czerpią z tego radość. Każdy pasjonata dwukołowców wydaje się taki szczęśliwy, dzięki swojemu hobby. Dodatkowo podobno jazda pomaga się odstresować, oczyścić myśli. Wiadomo nie wypędzi to zupełnie smutku i złych rzeczy z naszego życia, ale przynajmniej może pomóc. Dlatego zawsze chciałem spróbować.

Wpatrywał się we mnie ze zdziwieniem i rozbawieniem wymalowanym na twarzy.

— Więc to będzie twój pierwszy raz? — zapytał, gdy w końcu miał okazję dojść do słowa. — Jeżdżę dość szybko, bo jak to określiłeś… — Zastanowił się przez chwilę. — A wiem, to pomaga oczyścić myśli. Dokładnie, wtedy jedyne, co masz w głowie to, to czy nie rozbijesz się przy następnym zakręcie.

— Jeśli ci to pomaga to w porządku, ale modlisz się, żeby się nie rozbić, czy może aby stało się wręcz przeciwnie? Wiesz, to robi znaczną różnicę.

Zastygł w bezruchu.

— Jasne, że to pierwsze, nie przeżyłbym, gdyby Grecie się coś stało — odpowiedział żartobliwie po chwili, głaszcząc swój pojazd.

Uśmiechnąłem się delikatnie. Wziąłem od niego czarny kask i założyłem na głowę. Pasował idealnie. Męczyłem się z zapięciem przez kilka dobrych minut.

— Daj. — Hiacynt zniecierpliwiony wyciągnął ręce w moją stronę, ale się odsunąłem.

— Poradzę sobie, dziękuję — odparłem.

Westchnął. W tym samym momencie rozległo się kliknięcie. Udało mi się. Uniosłem głowę z satysfakcją.

— Dokąd jedziemy? — spytał, wsiadając i odpalając maszynę.

Zaskoczyło mnie, że tak dobrze go usłyszałem. Chwilę później zorientowałem się, że to z powodu słuchawek i mikrofonu wbudowanego zapewne w kask. Podałem adres. Zazwyczaj nie zdradzałem swojego miejsca zamieszkania nawet bliższym znajomym. Prawdą było, że wstydziłem się tego. Obawiałem się, że mogę stać się wtedy jeszcze większym wyrzutkiem. W tej chwili postąpiłem za impulsem. Zaufałem mu i miałem nadzieję, że nie skończy się to źle. Wgramoliłem się trochę nieporadnie na wolne miejsce.

Ruszyliśmy. Gwałtowne szarpnięcie sprawiło, że oplotłem go ramionami w pasie. Poczułem się jak w jakimś filmie albo książce. Nie jestem pewny czy to dobrze, czy źle.

— Po bokach masz uchwyty, możesz się ich złapać — oznajmił.

Nie chciałem wyjść na idiotę, chociaż i tak pewnie już wyszedłem.

— Uznajmy to za trening do występu — szepnąłem. — Przytulanie to podobno najszybsza droga do oswojenia się z czyimś dotykiem.

Poczułem, jak się napiął.

— Kto niby tak twierdzi?

— Ja.

Przyspieszył. Prędkość była duża, zbyt duża jak na środek miasta. Dobrze, że ze względu na godzinę, nie było wielkiego ruchu. Mocniej przyległem do pleców Hiacynta. Nie skupiałem się na tym, co robię. Obserwowałem budynki i światła, które migały mi przed oczami. Wiatr szarpał moimi ubraniami. Pędziliśmy dalej prostą drogą. Na horyzoncie pojawił się ostry zakręt. Zbliżaliśmy się do niego błyskawicznie. W mojej głowie rozbrzmiała myśl. A co, jeśli to będzie koniec? Czyż to nie byłoby piękne zakończenie?

— Trzymaj się! — Usłyszałem.

Zrozumiałem, że myśli tak mnie pochłonęły, że się puściłem. Zwolniliśmy i minęliśmy zakręt.

— Mogłeś zrobić sobie krzywdę! — Zirytował się mój kierowca.

— Ale nie zrobiłem — mruknąłem, nie rozumiejąc, czemu aż tak się zdenerwował.

Poczułem jego dłoń na swojej.

— Miałem raz poważniejszy wypadek, nie chciałbyś takiego doświadczyć, a ja nie chciałbym być temu winny — powiedział spokojniej. — Więc łaskawie chociaż nawet mnie się trzymaj, jeśli nie chcesz czego innego.

Dalszą część drogi spędziliśmy w ciszy. Rozkoszowałem się nocnym powietrzem i doświadczaniem jazdy. Gdy dojeżdżaliśmy na miejsce, poczułem okropne zmęczenie. Hiacynt zaparkował na wolnym miejscu wprost przed moim blokiem. Zgasił silnik. Nie ruszyłem się z miejsca, ciągle oplatając go ciasno rękami. Oparłem głowę na jego barkach.

— Możemy jeszcze się przejechać, nie oczyściłem zupełnie myśli — poprosiłem sennie.

— Przykro mi, ale nie.

Zaciskał i rozprostowywał dłonie. Chyba nie czuł się zbyt komfortowo. Zapragnąłem, by to się zmieniło.

— Możesz mnie już puścić — mruknął po chwili.

Czułem, jak zaczynam odpływać. Jeśli się teraz nie ruszę, to tu zasnę. Niechętnie się wyprostowałem. Poczułem nagły otaczający mnie chłód. Zeskoczyłem na ziemię i zachwiałem się. Na szczęście udało mi się zachować równowagę. Znowu rozpocząłem walkę z zapięciem od kasku. Blondyn podniósł do góry szybkę od swojego i spojrzał na mnie. Wyciągnął dłoń, nie odsunąłem się. Rozpiął mi kask, po czym ściągnął.

— Nie wyglądasz najlepiej — stwierdził. — Wszystko okej?

— To tylko zmęczenie.

Rozejrzał się dookoła.

— Nie będziesz miał problemów przez to, że wróciłeś tak późno?

— Tak czy tak miałbym problemy — zaśmiałem się. — Dziękuję ci, nie będę cię dłużej zatrzymywać.

Miałem wrażenie, że mój zdrowy rozsądek i mózg poszli na spacer. Ledwo rejestrowałem, co się dzieje i co mówię.

Skinął powoli głową.

— Dobranoc.

— Dobranoc.

Pomachałem mu i odwróciłem się. Szybki krokiem skierowałem się w stronę drzwi budynku.

Udało mi się przemknąć niepostrzeżenie do pokoju. Zasnąłem dosłownie w pięć sekund. Ogarnęła mnie ciemność. Straciłem poczucie czasu i rzeczywistości.

— Wstawaj! — Obudził mnie krzyk. — Spóźnisz się do pracy!

Zamrugałem niemrawo. Wtedy mnie olśniło. Od dwóch tygodni w weekendy pracowałem w kawiarni. Chciałem trochę zaoszczędzić, więc łapałem się jakichkolwiek dorywczych zajęć. Oczywiście, aby rodzice nie mieli żadnych przeciwwskazań, wcisnąłem im, że prowadzę korki z prawa. Zabawne, że nadal w to wierzyli. Kiedy ja nie miałem za grosz talentu do nauczania. Irytowałem się, gdy ktoś nie potrafił od razu wszystkiego zrozumieć lub ciągle popełniał jakieś błędy. Po prostu nie byłem dobrym nauczycielem. Rzeczywiście przez pewien czas miałem w planach być korepetytorem, lecz z powodów wcześniej wymienionych, porzuciłem to bez większego żalu.

— Sobota? — spytałem dla pewności.

— I to po dziesiątej — odpowiedziała mama.

Zerwałem się z łóżka. W kawiarni panowała zasada, że spóźnieni zostawali na nocnej zmianie nieodpłatnie. Zdecydowanie nie chciałem się w to wplątać. Odpoczynek był mi potrzebny. W niedzielę miałem zmianę od ósmej do czternastej, czyli byłbym około dwudziestu trzech godzin w pracy. Wątpiłem jednak, by kierowniczka się na coś takiego zgodziła. Prawdopodobnie musiałbym to odpracować innego dania. Do tego tym bardziej nie mogłem dopuścić, bo w tygodniu zajmowałem się szkołą oraz teraz tańcem.

Przebrałem się w pierwsze, lepsze dżinsy i beżowy sweter. Zgarnąłem torbę z podłogi, narzuciłem kurtkę i wybiegłem z domu.

— Wróć wcześniej, musimy porozmawiać! — rzuciła jeszcze za mną.

Biegłem, ile sił w nogach na przystanek. Zatrzymałem się zdyszany na miejscu. Spojrzałem, kiedy przyjeżdża odpowiedni tramwaj. Za piętnaście minut plus około dwadzieścia pięć drogi i dojście to kolejne pięć do dziesięciu, nie to za długo — stwierdziłem. Ruszyłem dalej biegiem. Starałem się wyrównać oddech i znaleźć równe tempo. Wiedziałem, że nie dam rady pokonać całej drogi, ale może uda mi się złapać, jakiś inny tramwaj lub autobus. Nie ma to jednak jak poranny trening, aż chce się żyć. Skrzywiłem się, to sformułowanie absolutnie mnie nie dotyczyło. Myślę, że prędzej przez to zaraz umrę. Kolka odezwała się w tym samym momencie, potwierdzając moje zdanie. Zwolniłem do truchtu. Zerknąłem na zegarek, dwadzieścia po dziesiątej. Moja zmiana zaczynała się o dziewiątej. Mam przechlapane. Rano był duży ruch i jedna osoba miałaby wielki problem pracując sama. Dodatkowo więc czułem się źle z tym, że kogoś tak wystawiłem. Wtedy dostrzegłem tramwaj kilka metrów przede mną. Wyczerpując ostatnie siły popędziłem do przodu. Serce waliło mi chaotycznie, a twarz zapewne była cała czerwona. W ostatniej chwili udało mi się wpaść do pojazdu. Biorąc gwałtowne hausty powietrza, podparłem się o żółtą rurę. Przystępując z nogi na nogę, wpatrywałem się w okno. Szybciej, szybciej — powtarzałem jak mantrę w głowie.

Wleciałem do pomieszczenia prawie się przewracając. Brunetka stojąca za ladą posłała mi nienawistne spojrzenie. Pochyliłem skruszony głowę i pośpiesznie znalazłem się obok niej.

— Później się nie dało? — syknęła, parząc herbatę.

— Przepraszam, zaspałem.

— Zaspałeś?! — oburzyła się. — Fantastycznie, a ja się tutaj męczyłam. Przyszedł specjalny gość szefowej — dodała ciszej. — Siedzą przy stoliku po lewej. — Wskazała głową.

— Obsłużyć ich? — Zgadywałem.

— Poproszę. — Uśmiechnęła się. — I jeszcze raz się tak spóźnisz, a inaczej porozmawiamy — powiedziała półżartem.

Pokiwałem energicznie głową. Odłożyłem torbę i kurtkę na zaplecze. Zawiązałem fartuch i podszedłem do wskazanego stolika. Siedziały przy nim dwie osoby, szefowa i, i… Zawiesiłem się. Hiacynt? Przetarłem oczy, mając obawy, że może nabawiłem się jakichś zwidów.

— Nie stój jak kołek. — Szturchnęła mnie Martyna, niosąc filiżankę.

Mechanicznie podszedłem do stolika. Kobieta uśmiechnęła się do mnie. Blondyn wlepił we mnie wzrok.

— Czy mogę przyjąć zamówienie? — spytałem.

— Emil, pracujesz tutaj? — zapytał zaskoczony Hiacynt.

— Znacie się?

— Nowy członek mojej drużyny — odparł.

— O, a mój nowy pracownik. — Zaśmiała się.

— Ten który miał tu być dwie godziny temu?

— Dokładnie.

Zmieszałem się i już otwierałem usta, aby zacząć się tłumaczyć.

— Możesz przymknąć na to oko ciociu? Odwiozłem go wczoraj do domu koło pierwszej, nie wyglądał najlepiej, odpoczynek był mu potrzebny.

— Odwiozłeś? Jesteście blisko? — Wydawała się nad wyraz zaskoczona.

— Tak jakoś wyszło — odburknął.

Miętosiłem brzeg fartucha, nie wiedząc, co ze sobą zrobić.

— Poproszę mrożoną latte — ogłosił głośniej.

— Jest zimno, możesz się przeziębić — skomentowałem i natychmiast zakryłem usta dłonią.

— Z podwójnym lodem — dodał, świdrując mnie wzrokiem.

— A dla pani? — spytałem, odwracając się do niego plecami.

Kobieta wyglądała jakby bawiła ją ta sytuacja, jak najlepsza komedia.

— Herbatę wieloowocową oraz dwa kawałki ciasta brzoskwiniowego — oznajmiła. — A i nie martw się, wbrew pozorom mój bratanek ma wysoką odporność.

Skinąłem sztywno głową i czym prędzej oddaliłem się w kierunku lady. Przygotowałem kawę i zaparzyłem herbatę.

— Znasz go? Podobno bardzo bogaty i wyższej klasy gość — powiedziała Martyna.

— Tańczymy razem — odpowiedziałem, ponownie najpierw mówiąc potem myśląc.

Co się ze mną dzieje? Nie mógłbym siedzieć cicho przez chwilę?

— Nie wiedziałam, że tańczysz — zdziwiła się dziewczyna. — Uczysz się prawa, tańczysz, pracujesz, musisz być bardzo zajętym człowiekiem? Ale masz fajnie, prawda? Zawsze chciałam tańczyć. Jakim rodzajem tańca się zajmujesz?

Westchnąłem, najwyraźniej włączyło jej się nadawanie.

— Pracuję, nie przeszkadzaj — zbyłem ją, a przynajmniej taki miałem zamiar.

— Współczesny? Break dance? Balet? — Nie dawała za wygraną.

— Dołączyłem do grupy skupiającej się na tańcu narodowym, ale uczyłem się różnych, zadowolona?

— Zazdroszczę ci — oświadczyła.

Do pomieszczenia weszli nowi klienci. Uśmiechnąłem się do niej z satysfakcją. Powlekła się do przybyłych, dając mi spokój. Jej ostatnie słowa trochę mnie zaskoczyły. Gdyby wiedziała, jak to wszystko wygląda w rzeczywistość za nic, by tego nie powiedziała.

Ukroiłem ciasto i ułożyłem na porcelanowych talerzykach. Położyłem je na tackę wraz z napojami. Podniosłem i zaniosłem zamówienie.

— Czujesz się już lepiej?

— Tak.

— Na pewno? Jeśli nie jest okej, możesz powiedzieć. Hiacyncie, naprawdę nie masz się już czego obawiać. Musisz zacząć żyć.

— Jestem tu, oddycham, czy to nie wystarczy?

Dotarł do mnie fragment rozmowy.

— Serio jest już git, nie przejmuj się ciociu.

Potrząsnąłem głową i przystanąłem przy stoliku, zwracając na siebie uwagę.

— Dziękuję.

— Jadłeś śniadanie? — spytał mężczyzna.

Czy musiał to zrobić tak niespodziewanie? Co go to w ogóle interesuje? Co mam odpowiedzieć?

— Nie.

— Chcesz? — Podsunął w moją stronę talerzyk z ciastem.

Spojrzałem niepewnie na szefową.

— Śmiało, częstuj się — zachęciła mnie. — Chciałam z tobą porozmawiać, więc jak najbardziej możesz się do nas na chwilkę przysiąść.

Zająłem wolne miejsce. Nie jadłem nic od rana, a to nie wpływało na mnie w żaden sposób dobrze.

— Myślałam nad daniem ci awansu i mianowaniem kierownikiem — poinformowała bez owijania w bawełnę.

Znieruchomiałem. To było nagłe i dziwne. Nie miałem pojęcia, czemu to proponowała.

— Przychodzę tylko w weekendy na kilka godzin, nie mam predyspozycji ani czasu — odrzekłem. — Poza tym jestem tutaj od zaledwie dwóch tygodni. Zdecydowanie w żadnym stopniu nie jestem odpowiednim kandydatem na tą pozycję. Bardzo dziękuję pani za ofertę, ale jeśli bym ją przyjął, mogłoby to podchodzić pod korupcję.

— Chcesz zostać prawnikiem, prawda? — Uśmiechnęła się. — Zapomniałam, przepraszam, zapomnij, co powiedziałam. Chociaż może za jakiś czas moglibyśmy wrócić do tej rozmowy.

Skinąłem głową, biorąc widelec do ręki. Skubnąłem kawałek biszkoptu. Nabrałem kolejną porcję i włożyłem do ust. Smakowało jakoś dziwnie. Wziąłem następny kęs. Wtem dotarła do mnie bardzo ważna rzeczy. Ciasto było brzoskwiniowe z dużą ilością kawałków tychże owoców. Miałem na nie uczulenie.

— Moja torba — wydusiłem z siebie. — Gdzie… — Zacząłem kaszleć.

Podniosłem się i ruszyłem w kierunku zaplecza. Czułem nieprzyjemny ucisk w gardle. Coraz trudniej mi się oddychało.

— Emil?

— Co się stało?

— Co ci jest?

Dopadłem do swojej torby. Chaotycznie zacząłem w niej grzebać. Udało mi się znaleźć epipen. Odpakowałem go i sobie wstrzyknąłem. Powoli wszystko wracało do normy. Wyjąłem dwa opakowania leków i połknąłem tabletki. Powinno być w porządku, nie zjadłem za dużo — pomyślałem. Zdałem sobie sprawę z obecności innych osób.

— W porządku? — zapytała jako pierwsza pani Ula.

— Tak, przepraszam — odpowiedziałem słabo, ignorując nieprzyjemne uczucie w przełyku. — Mam alergię na brzoskwinie, nie połączyłem informacji.

— Nie powinieneś jechać do szpitala?

— Nic mi nie będzie, to była mała dawka.

— Sam przygotowywałeś to jebane brzoskwiniowe ciasto, nie zorientowałeś się? — warknął niespodziewanie Hiacynt.

— Uspokój się — zwróciła się do niego szefowa.

— Wrócę do pracy, nie będę więcej przeszkadzał — powiedziałem.

— Na pewno wszystko w porządku? Jeśli nie czujesz się za dobrze, możesz wrócić do domu.

— Dziękuję, dam radę.

Mam wrażenie, że ostatnio strasznie dużo się dzieje.

— Nic ci nie jest? — Zmartwiła się Martyna. — Poradzę sobie sama, możesz iść.

— Wystarczy, że rano mnie nie było.

— Nie, naprawdę Emil, powinieneś jechać do lekarza — pisnęła. — Masz wysypkę na twarzy.

Dotknąłem ręką policzka. Szlag.

— To tylko reakcja alergiczna — mruknąłem. — Nie jest groźna dla mnie, ale mogę wystraszyć innych. Wyglądam bardzo źle, prawda?

Pokiwała głową.

Westchnąłem. Pomijając zagrożenie życia czerwone krostki przyozdabiające twarz były najbardziej nienawidzonym przeze mnie objawem.

— Wiesz, może jednak pójdę — stwierdziłem. — Jak będziesz kiedyś musiała gdzieś wyjść też cię zastąpię.

— Jasne, nie ma sprawy, jakoś przeżyję ten dzień i mam nadzieję, że ty też.

Podziękowałem jej i czym prędzej się ulotniłem. Wychodząc zauważyłem, że szefowa i Hiacynt gdzieś zniknęli. Dziwne, przecież jeszcze chwilę temu byli w kawiarni. Miałem wyrzuty sumienia, że wszystko się tak potoczyło. Gdybym był bardziej uważny ta sytuacja w ogóle nie miałaby miejsca. Jak zwykle musiało się wszystko zjebać.

Wróciłem do domu. Ku mojemu zaskoczeniu mieszkanie było puste. Na lodówce wisiała kartka. Jej treść brzmiała następująco: Wyjechaliśmy do twojej babci, ponieważ nie czuła się najlepiej. Wrócimy prawdopodobnie w poniedziałek.

— Jakby nie mogli zadzwonić albo napisać wiadomości — mruknąłem pod nosem. — Po co marnować papier?

Kąciki moich ust uniosły się jednak. To znaczyło, że mam wolną chatę i spokój. Zrobiłem sobie zimny okład. Krostki nie swędziały za mocno, ale zdecydowanie nie chciałem w takim stanie iść do szkoły. Odpaliłem telewizor i usadowiłem się na kanapie z miską lodów. Włączyłem kolejny odcinek serialu. Zafascynowany wpatrywałem się w ekran od dłuższego czasu. Przerwał mi wibrujący, co chwilę telefon. Spojrzałem na komórkę.

Kwieciste Echo Tańca — Główna drużyna

Natalia: Cześć, kiedy się umawiamy na wspólną próbę?

Hiacynt: Wtorek?

Gracja: Mam egzamin, ale wieczorem spoko.

Natalia: Mi pasuje.

Alan: Git.

Tosia: Spk.

Hiacynt: W takim razie wtorek o osiemnastej.

Hiacynt Kowalski

Hiacynt: Czujesz się już lepiej?

Hiacynt: Musimy się spotkać, aby przećwiczyć choreografię.

Hiacynt pisze…

Chyba jeszcze nigdy nie dostałem tylu wiadomości na raz. Odstawiłem miskę na bok. Zastanowiłem się, co odpisać.

Hiacynt Kowalski

Hiacynt: Moja ciocia powiedziała, że nie musisz przychodzić jutro do pracy. Przyjdź do studia tańca.

Zirytowała mnie ta wiadomość. Myśli, że może mi rozkazywać? Z każdą chwilą jego zachowanie coraz bardziej mnie denerwowało. Chociaż czasem wydawało mi się, że źle go na początku oceniłem. Po chwili jednak sprawiał, że zmieniałem zdanie. Nie potrafiłem zrozumieć jego charakteru, intencji i działań.

Hiacynt Kowalski

Ja: Nie przyjdę, źle się czuję.

Hiacynt: To idź do lekarza.

Ja: Czemu myślisz, że jeszcze tego nie zrobiłem?

Hiacynt:,,Nic mi nie jest”,, Wszystko w porządku” — twoje słowa.

Hiacynt: Podobno zależy ci na tańcu.

Hiacynt: Wylecz się dzisiaj i daj znać jutro, czy ci się polepszyło.

Ja: Ok.

ROZDZIAŁ 5

Obudziłem się na kanapie w salonie. Telewizor nadal grał. Nie pamiętam, kiedy zasnąłem. Spojrzałem na ekran telefonu. Za piętnaście trzecia, pospałem sobie trochę. Przeciągnąłem się, ziewając. W pomieszczeniu panował zaduch. Podszedłem do okna i je uchyliłem. Komórka zawibrowała w mojej ręce. Dopiero teraz zauważyłem ilość nieprzeczytanych wiadomości.

Hiacynt Kowalski

Hiacynt: Cześć, jak się czujesz?

Hiacynt: Jest już lepiej?

Hiacynt: Poćwiczymy dzisiaj?

Hiacynt: Zostało już mało czasu.

Hiacynt: Możesz przestać mnie ignorować?

Hiacynt: Wyrzucę cię z drużyny, jeśli nie odpowiesz.

Hiacynt: Żyjesz?

Hiacynt:?????

Hiacynt: Po co ja w ogóle tyle do ciebie piszę? Przyjdź o piętnastej do studia tańca albo daj znać, że nie możesz, bo umierasz. W innym wypadku usunę cię z drużyny. Nie będę się cackał jak z dzieckiem.

Hiacynt: Czekam jeszcze piętnaście minut.

Gapiłem się na ekran przez dłuższą chwilę. Niewiele myśląc, rzuciłem się w kierunku szafy. Przebrałem się i wybiegłem na zewnątrz. Nie mogłem stracić miejsca w drużynie. Mimo wszystko Hiacynt i jego studio byli moją największą nadzieję na możliwość tańczenia i rozwijania się w tym kierunku.

— Powtórka z wczoraj — mruknąłem, pędząc, ile sił w nogach.

Dotknąłem ręką twarzy, nadal miałem wysypkę, ale już mniejszą.

Dotarłem na miejsce dwadzieścia minut po czasie. Zdyszany wszedłem do środka. To, co ujrzałem przed sobą bardzo, bardzo mnie zaskoczyło. Moja kuzynka od Messengera stała naprzeciwko Hiacynta i uśmiechała się uroczo.

— Liliana? — Wydusiłem z siebie.

Odwróciła się do mnie. Wyglądała na równie zszokowaną.

— Nie powiem nikomu, ty też nie — powiedziałem stanowczo, otrząsając się.

— Ja mogę tu być, a nawet muszę w przeciwieństwie do ciebie. — Uśmiechnęła się chytrze.

— Nie zrobisz mi tego.

— Najadłeś się znowu brzoskwini? — Zaśmiała się, zmieniając temat i wskazując na moją twarz. — Wszyscy mówili, że twój brat nie powinien cię zostawiać. Najwyraźniej mieli rację, nie potrafisz się sobą zająć i zwariowałeś.

— Zwariować to mogłem przy nim, zastanów się, zanim coś powiesz droga kuzynko — odparłem cicho.

— No tak zapomniałam, znęcał się nad tobą, oczywiście, biedactwo — odpowiedziała przesłodzonym głosem.

Zacisnąłem dłonie. Kiedyś byliśmy blisko, ale od wyjazdu mojego brata, jedynie się kłóciliśmy. Poniżała mnie za każdym razem, nie potrafiłem być jej dłużny. Z czasem przy każdym spotkaniu zaczęliśmy sobie non-stop dogryzać. Tym razem jednak przesadziła.

— No tak zapomniałem — przedrzeźniałem ją. — Twój ojciec siedzi w pace, a jak to mówią, jaki rodzic takie dziecko. Dziwne, że jeszcze cię nie zgarnęli.

Zbladła i przygryzła usta. Wiedziałem, że również przegiąłem.

— To nie jest mój ojciec — syknęła przez zaciśnięte zęby. — Nienawidzę cię — dodała.

Mierzyliśmy się wzrokiem.

— Znacie się? — Przerwało nam pytanie.

Równocześnie odwróciliśmy głowy w kierunku blondyna.

— Myślałem, że nie przyjdziesz — zwrócił się do mnie.

— Co masz wspólnego z panem Kowalskim? — warknęła na mnie dziewczyna.

— Nie twój interes.

— Nie mój? Wiesz, kto jest jednym ze sponsorów tego studia? Moja mama! — krzyczała zdenerwowana. — I zdecydowanie nie przekazuje tych pieniędzy, aby osoby jak ty mogły się tu pojawiać.

Zamilkłem.

— Co? Skończyły ci się argumenty? Bez swojego brata jesteś niczym!

Wtedy zrozumiałem, trzymała się ze mną tylko z powodu Henryka. Ależ byłem głupi, że wcześniej tego nie zauważyłem.

— Twoja mama jest moją ciocią — oznajmiłem spokojnie. — Nie miałaby nic przeciwko mojej obecności.

Zaśmiała się i postąpiła krok do przodu.

— Serio tak myślisz? Widziała się z tobą jakieś dziesięć lat temu. Nie wiesz, że w rodzinie nikt o tobie nie wie albo mają cię za tego dziwnego, nieposłusznego dzieciaka.

Starałem się jak najbardziej ignorować jej słowa i nie brać ich do serca.

— Nie powinienem mówić o twoim ojcu — przyznałem. — Poniosło mnie. Możemy już po prostu skończyć tę rozmowę? Mam próbę.

— Próbę? Tańczysz?

— Do niewidzenia Liliano.

— Tańczysz — odpowiedziała sobie sama. — Dostałeś zakaz, nie wolno ci tańczyć.

— Nie możesz tańczyć? — spytał nagle Hiacynt, ponownie zwracając na siebie uwagę.

Zapomniałem o jego obecności. Zdezorientowany stałem nieruchomo.

— Panie Kowalski, mój kuzyn jest największym beztalenciem i rodzice nie chcą, aby tańczył. Dostał już swoje za wymakanie się oraz potajemne trenowanie. Powinien się skupić na nauce. Jak widać, jednak nadal nie potrafi tego zrozumieć. Mówiłam, brakuje brata, który by go ustawił. Ojca i matki nie słucha, ale za braciszkiem chodził jak grzeczny piesek.

Tego było za wiele. Zakryłem usta dłonią, czując, jak robi mi się niedobrze. W tym samym momencie rozległ się dzwonek telefonu.

— Och przepraszam — zwróciła się dziewczyna do Hiacynta. — Muszę już iść, do widzenia panu, mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy. — Uśmiechnęła się delikatnie. — A Emil, sorry, mnie też poniosło, mam ostatnio za dużo rzeczy na głowie, a nawet sam widok twojej osoby za bardzo działa mi na nerwy.

Gdy tylko wyszła, rzuciłem się w kierunku łazienki. Oparłem się o umywalkę. Skupiłem się na oddychaniu. Przemyłem twarz chłodną wodą. Starałem się wyprzeć całą rozmowę z kuzynką z pamięci. Okazało się to wyjątkowo trudne i daremne.

Rozległo się pukanie do drzwi. Znieruchomiałem, a spanikowany głos w głowie, zastanawiał się, kto to i co robić. Nie potrafiłem wydusić z siebie teraz ani słowa, a tym bardziej zmusić się do wykonania jakiejkolwiek czynności. Moje myśli pochłaniało analizowanie sytuacji sprzed chwili.

— Będę czekał w trzeciej sali. — Doszedł do mnie głos Hiacynta. — Udam, że nic nie słyszałem, jeśli chodzi o to z twoją kuzynką — dodał.

Rozległy się kroki, sygnalizujące jego odejście. Powoli się otrząsałem. Wszystko jak zwykle było spowodowane moim bratem. Chciałem zapomnieć o przeszłości i w miarę mi to wychodziło, a przynajmniej tak sobie wmawiałem. Takie zdarzenie rozsypywały wszystkie moje starania w drobny mak.

Zaciskając usta, wyszedłem na korytarz. Skierowałem się we wskazanym kierunku i w mgnieniu oka znalazłem się w pomieszczeniu. Hiacynt spojrzał na mnie z zaskoczeniem, które zniknęło z jego twarzy tak szybko, jak się pojawiło.

— Wszystko okej? — spytał jakby z wahaniem.

Skinąłem głową, nadal będąc strasznie spięty. Wiedziałem, że powinienem się rozluźnić, bo w tańcu to nie pomoże, a wręcz przeciwnie.

— Sorry, lepiej, gdybym nie naciskał i poćwiczylibyśmy innego dnia.

— Nie szkodzi.

Okropne kłamstwo. Oczywiste było, że szkodzi. Nie chodziło już tylko o samo zamartwianie się i rozmyślanie o słowach kuzynki. Ona dowiedziała się, że tańczę. Prędzej czy później prawdopodobnie się to wyda, a wtedy moje szanse na dalsze kontynuowanie tej pasji przepadną na dobre. Muszę korzystać, póki mam czas.

— Rozgrzeję się i możemy zaczynać.

Zacząłem wykonywać mechanicznie ćwiczenia. Miałem nadzieję, że łatwiej przyjdzie mi oczyścić umysł oraz w pełni skupić się na treningu. Niestety była ona złudna. Snopy białego światła odbiły się od posadzki. Wpatrywałem się w nie, wykonując nieśpieszne ruchy.

— Wiktoria zmieniła trochę układ. — Po sali nagle rozszedł się głos Hiacynt. — Lubi dokładać pracy, ale trzeba przyznać, że jest wspaniałą trenerką. Zjawi się na próbach całej drużyny, wtedy na pewno też da ci jakieś rady.

— Studio jest twoje, ale jesteś tancerzem, nie masz kwalifikacji trenerskich, prawda? — spytałem z lekkim zaciekawieniem.

Przytaknął.

— Jak długo już tańczysz?

— Zacząłem trenować w wieku szesnastu lat, czyli mam już osiem lat doświadczenia, od początku był to taniec ludowy, dopiero około dwóch lat temu zainteresowałem się dogłębniej innymi rodzajami.

— Co cię skłoniło do tańca? Skąd pomysł na założenie tego studia? — Kontynuowałem rozmowę, wlepiając wzrok w ekran i przyswajając zmiany w choreografii.

Zanotowałem też sobie, że ma dwadzieścia cztery lata. Była między nami dość spora różnica wieku, przez co poczułem się trochę nieswojo, ale trwało to tylko chwilę.

— A to co? Przesłuchanie? — odpowiedział szorstko.

Podniosłem spojrzenie znad urządzenia. Mężczyzna nie wyglądał na zadowolonego z zadanych pytań.

— Nie chcesz, to nie mów. Myślałem, że po prostu prowadzimy luźną konwersację — mruknąłem. — Nie musisz odpowiadać na żadne z moich pytań i tak samo ja na twoje. To normalne, że nie oznajmia się wszystkim wszystkiego i niekiedy nie ma się ochoty na rozmowę na dany temat. Można zadawać pytania, ale nie zawsze otrzyma się na nie odpowiedzi.

Westchnął i pokręcił głową. Nie wiedziałem, co właśnie sobie myślał, ale wyraz jego twarzy złagodniał.

— Zacznijmy już ćwiczyć — rzucił chwilę później.

Skinąłem głową, uważając, że to dobry pomysł. Wspomnienia spotkania z kuzynką upychałem w coraz głębszy zakątek umysłu. Jednak nadal wiele nieproszonych myśli krążyło na pierwszym planie.

— Możesz zrobić to w końcu dobrze? — zirytował się Hiacynt, gdy po raz setny powtarzaliśmy te same ruchy.

Spuściłem głowę. Taniec nie szedł mi dzisiaj za dobrze.

— Staram się — wymamrotałem.

— Nie widać.

— Szkoda.

Usiadłem na ziemi, chcąc chwilę odsapnąć.

— O co chodzi z twoim bratem? — Padło nagle pytanie.

Zaskoczony spojrzałem na blondyna. Stał i przyglądał mi się uważnie. Przekrzywił delikatnie głowę.

— Sam powiedziałeś, że można zadawać pytania — przypomniał. — Tylko nie zawsze otrzyma się odpowiedź.

— To jest ten rodzaj pytania, które zdecydowanie powinno pozostać niewypowiedziane — syknąłem.

— Nie wspomniałeś, że taki istnieje. W takim razie twoje poprzednie również zaliczam do tej kategorii.

— Och, fajnie, jesteśmy kwita, jak zajebiście — burknąłem. — Tylko o to ci chodziło. — Bardziej stwierdziłem niż zapytałem.

Zrobił krok w moją stronę.

— Nie, serio chciałem poznać odpowiedź.

— To przykro mi, ale jej nie dostaniesz — odparłem. — Prawdopodobnie nigdy — dodałem.

— Nigdy nie mów nigdy.

— Sam sobie przeczysz.

— To powiedzenie.

— Wiem.

— Zabawny jesteś.

— Za to ty nie.

— Przynajmniej potrafię się skupić na treningu.

— Myślę, że również nie. Udajesz spokojnego i obojętnego, ale to iluzja, którą nauczyłeś się tworzyć.

— Mylisz się, jestem obojętny, mam gdzieś innych i ich uczucia.

— Nie, widziałem takich ludzi, nie jesteś kimś takim. Zależy ci.

— Jedyne, na czym mi zależy to perfekcyjne opanowanie tej choreografii.

Patrzyliśmy się na siebie przez dłuższą chwilę ciszy. Hiacynt zaciskał pięści, oddychając głośno.

— Zdenerwowałeś się? — spytałem w końcu, podnosząc się z ziemi.

— Nie chciałbyś zobaczyć mnie zdenerwowanego — odrzekł.

Uśmiechnąłem się tajemniczo.

— A gdybym jednak chciał?

— Musiałbyś się bardziej postarać — mruknął.

— To nie problem.

Ta rozmowa stawała się dla mnie coraz lepszą zabawą. Rozluźniłem się dzięki niej. Miałem jednak przeczucie, że nie doprowadzi do niczego dobrego. Nie byłem pewny, na ile mogę sobie pozwolić, chociaż chyba przestałem o to dbać. Chciałem dowiedzieć się, jakim tak naprawdę człowiekiem jest mężczyzna stojący przede mną. Pragnienie przejrzenia innych osób, które w jakiś sposób mnie zaciekawiły, było we mnie od zawsze. Gdy nie szło mi to łatwo, jak w tym przypadku, zaczynałem trochę wariować. Nie miałem w planach znowu do tego dopuścić. Wystarczy mi już kilka takich akcji. Zdarzyło się wcześniej, że chciałem zawrzeć z kimś głębszą relację. Kończyło się jednak na tym, że pewnego dnia znikali bez pożegnania. Mogła być to po części moja wina, być może za bardzo się narzucałem albo przeciwnie lub po prostu było ze mną coś nie tak. Zabawne, wiedziałem, że będzie bolało, a nadal nie rezygnowałem. A może właśnie już dawno zrezygnowałem? Może to właśnie pomagało mi przeżyć w tym świecie zarazem zabijając pomału.

— Mówię do ciebie. Emil! — Blada dłoń zamachała mi przed twarzą.

— Co? — zapytałem niemrawo.

— Myślenie jak mnie zdenerwować, aż tak cię pochłonęło? — odpowiedział chyba z rozbawieniem.

Dopiero po kilkunastu sekundach zorientowałem się, o czym mówi.

— Wpadłem na pewien pomysł — skłamałem, chociaż może nie do końca.

Intuicja podpowiadała mi, jak mógłbym go wkurzyć.

— Ale nie zamierzam wdrążać go jeszcze w życie — dokończyłem po chwile namysłu.

Hiacynt był odwrócony tyłem do mnie. Grzebał w jakiejś teczce, o której istnieniu wcześniej nie wiedziałem. Wyjął plik kartek.

— Twoi rodzice muszą to podpisać — oznajmił, podając mi dokumenty. — Bo jesteś nieletni nie?

— To chyba nie ja myślałem, jak zepsuć komuś humor.

Na początku wydawało się, że nie zrozumiał, o co mi chodzi. Szybko jednak połączył fakty.

— Nie wiedzą, że tańczysz.

— No co ty nie powiesz? — sarknąłem, krzywiąc się lekko. — Ale nie martw się, ogarnę to najszybciej, jak się da.

Skinął głową, najwyraźniej zdając sobie sprawę, że nie powinien drążyć tematu.

— Jesteś inny, gdy spędzi się z tobą więcej czasu — stwierdził.

— Może dlatego, że wcześniej prawie w ogóle nie rozmawialiśmy?

— Może — odpowiedział pod nosem.

— Odpocznę jeszcze chwilkę — poinformowałem, usadawiając się pod ścianą.

Przymknąłem powieki dosłownie na kilka sekund. Poczułem, jak odpływam, a przede mną rozciąga się tylko ciemność.

Zasnąłem? Co jest? Czułem czyjeś ciepło obok siebie. Uchyliłem powieki. Kilka centymetrów przede mną znajdowała się twarz Hiacynta. Chciałem się odsunąć, ale uświadomiłem sobie, że nie mam gdzie. Leżałem na wąskiej sofie. Mężczyzna siedział na podłodze, a jedynie głowę oparł o ręce na kanapie.

— Wstałeś? — zapytał, nagle otwierając oczy i podnosząc głowę.

Wystraszony o mało nie krzyknąłem. Zatkałem usta ręką.

— Co się stało? — spytałem

— Zasnąłeś.

Podniosłem się powoli. Ziewnąłem i wyciągnąłem ręce do góry. Czułem się zmarznięty.

— Zimno — wymamrotałem pod nosem.

W tym samym momencie Hiacynt podał mi kurtkę.

— Odwiozę cię — oznajmił. — Jadę dzisiaj jeszcze na inny trening, także się pośpiesz.

— Jaki trening?

Spojrzał się na mnie i wydawało się, że zastanawia się, czy aby na pewno może mi to powiedzieć.

— Szermierki.

— Jesteś też szermierzem?! — wykrzyknąłem zaskoczony.

— Coś taki zdziwiony? Mam wiele pasji.

— Myślałem, że tylko tańczysz.

— Od tańca się zaczęło — powiedział, idąc w stronę wyjścia. — Potem zacząłem szukać innych zainteresowań. Strzelectwo, łucznictwo, karate i mieszane sztuki walki. Trochę się nazbierało.

Podążyłem za nim.

— Niesamowite — skomentowałem, będąc szczerze pod wrażeniem. — Mogę iść z tobą na ten trening? Popatrzeć tylko — poprosiłem.

Nie wiem, co mnie do tego podkusiło. Jeszcze chwilę temu chciałem powiedzieć, że nie musi mnie odwozić i sam wrócę. Chociaż może to nie było takie złe posunięcie? Dzięki temu uda mi się prawdopodobnie więcej o nim dowiedzieć.

Hiacynt pochylił się niespodziewanie nade mną. Czułem jego oddech na twarzy.

— Naprawdę chcesz brnąć głębiej w tę cholerną znajomość? — zapytał cicho. — Nie wiesz, jaką jestem osobą.

Przysunąłem się bliżej, patrząc na niego wyzywająco.

— Nie poddaję się tak łatwo, ale szybko odgadłeś, że próbuję się zbliżyć.

— Wiesz, ilu ludzi chciało zdobyć moją przyjaźń dla pieniędzy, sławy czy znajomości?

— Nie i nie interesuje mnie to, interesuje mnie jedynie twoja osoba — wyszeptałem, kładąc dłonie na jego ramionach.

Wzdrygnął się i zesztywniał.

— Musisz oduczyć się tego odruchu, będzie przeszkadzał w tańcu.

Przytuliłem się do niego, stając na palcach.

— Hiacynt — wyszeptałem mu prosto do ucha. — Nie będę się narzucał, jeśli nie chcesz.

— Wezmę cię ze sobą — zgodził się. — Ale jeżeli się sparzysz, to nie mów, że nie ostrzegałem.

— Jestem kolekcjonerem poparzeń.

W milczeniu jechaliśmy krętą drogą czarnym samochodem. Blondyn po ostatniej rozmowie nie spojrzał na mnie ani razu. Siedziałem na podgrzewanym siedzeniu i nudziłem się. Włączyłem radio. Nie zwrócił na to nawet najmniejszej uwagi. Przełączałem bez przerwy stacje w poszukiwaniu idealnej piosenki. Po jakimś czasie zrezygnowany wyłączyłem radio. Same reklamy, wywiady i informacje.

— W schowku przed tobą jest płyta — mruknął Hiacynt.

Odwróciłem się w jego stronę.

— Dzięki, szkoda, że nie mogłeś mi powiedzieć tego wcześniej.

Sięgnąłem do skrytki. Wyciągnąłem nieznaną mi płytę i włożyłem do odtwarzacza. Rozbrzmiała melodia. Była naprawdę całkiem przyjemna dla ucha.

— Czyja to płyta? — Zainteresowałem się i zrobiłem zdjęcie opakowaniu.

Nie odpowiedział. Czyżby chciał mi udowodnić, że nie uda mi się do niego zbliżyć? Takim zachowaniem sprawiał, że byłem tylko jeszcze bardziej zdeterminowany.

Siedziałem na ławce obok grupki szermierzy. Wszyscy wyczekiwali pojedynku Hiacynta z jakimś Adrianem. Z tego, co usłyszałem, byli najlepsi. Pojawili się na środku sali.

— Co powiesz na mały zakładzik? — zaproponował głośno brunet.

— Jaki?

Jego przeciwnik uśmiechnął się i wyciągnął dłoń w moim kierunku.

— Jest ładny, uroczy — oznajmił, a jego spojrzenie wyrażało pożądanie. — Jeśli wygram, pójdzie ze mną.

Czy właśnie stałem się przedmiotem zakładu? Robi się naprawdę ciekawie. To zdecydowanie nie skończy się dobrze. Wokół zgromadzonych rozległy się ciche pomruki. Postanowiłem poczekać na odpowiedź Hiacynta.

— Kawałek ciasta brzoskwiniowego — powiedział. — Jeśli ja wygram, wisisz mi kawałek ciasta.

Zamrugałem, najwidoczniej serio uwielbiał brzoskwinie.

— Pierwsza osoba, którą tu sprowadziłeś, jest dla ciebie warta jedynie kawałek ciasta? — Adrianowi nie udało się ukryć zaskoczenia i złości w głosie.

— Nie jest dla mnie warty nawet tyle. Sam chciał tu przyleźć to jego problem. Jeśli przegram, cóż, nic nie stracę — odrzekł, wpatrując się we mnie.

Zaśmiałem się.

— Hiacyncie, nie jestem małym dzieckiem, nie odstraszysz mnie takim czymś — oznajmiłem na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli wyraźnie. — Jeśli przegrasz, cóż, ten brunet prezentuje się nie gorzej od ciebie.

Miał minę, jakby właśnie usłyszał gadającego psa. Sam byłem zaskoczony, że powiedziałem coś takiego i nawet głos mi nie zadrżał.

— Podoba mi się coraz bardziej.

— Walczmy.

— Masz rację im szybciej, tym więcej będziemy mieli czasu. — Roześmiał się złowieszczo.

Starałem się udawać, że mnie to nie rusza, ale w głębi czułem rosnący niepokój. Na pewno nie miałem w planach iść nigdzie z tym mężczyzną. Myślałem, że takie sytuacje rozgrywają się jedynie w książkach.

Nie mogę powiedzieć, że nie podobał mi się ten pojedynek. Jednak zakład pomiędzy przeciwnikami nie był czymś, co spodziewałem się i chciałem ujrzeć. Zwłaszcza że po części założyli się o mnie. To było chyba trochę dziwne. Ten Adrian jest podejrzany, do tego wydaje się zdradliwy i bezwzględny. Mam nadzieję, że Hiacynt to wygra. Nawet jeśli jego wcześniejsza deklaracja trochę mnie dotknęła. Wiedziałem, że jest typem człowieka, który nie lubi się spoufalać oraz jest zamknięty w sobie. Jednakże nie miałem pojęcia, że nie będzie go totalnie nic obchodziło. Miałem przeczucie, że jego słowa mogły nie być do końca zgodne z prawdą.

Nadeszła decydująca runda. Hiacynt natarł, robiąc wypad. Był bliski trafienia, ale oponent odskoczył zwinnie do tyłu. Rzucili się równocześnie do przodu. Skrzyżowali bronie kilka razy. Rozległ się dźwięk, świadczący o zdobyciu punktu. Hiacynt wygrał. Nie widziałem dokładnie jak i kiedy, ale mu się udało. Odetchnąłem z ulgą, nie zdając sobie nawet sprawy, że od jakiegoś czasu wstrzymywałem oddech. Podbiegłem do blondyna.

— Zamierzasz mnie teraz otruć tym ciastem? — spytałem. — Drugi raz ci się nie uda.

Czułem na sobie palący wzrok Adriana.

— Po prostu je lubię — odpowiedział. — Trzęsą ci się ręce. — Zauważył zaskoczony. — Boisz się?

— Miałeś rację, nie wiedziałem, jaką osobą jesteś i w jakim otoczeniu się obracasz — szepnąłem. — Lecz to nie znaczy, że nie mogę się dowiedzieć. Tylko następnym razem wolałbym, żeby nie groziła mi możliwość wpadnięcia w ręce jakiegoś typa.

— Nie przegrałbym z nim — oznajmił zdecydowanie. — Emil, co do mnie czujesz? — spytał, a jego głos zabrzmiał bardzo poważnie.

Zawahałem się zbity z tropu. Co do niego czuje? A co mam czuć? Czuje coś? Co to za pytanie? — myśli przelatywały mi przez głowę jak błyskawice.

— Co em — zaciąłem się, patrząc w podłogę.

Inni rozeszli się już i na szczęście nie gapili się na nas.

— Nie wiem, nic nie czuje, co mam czuć? — wyrzuciłem z siebie zbyt agresywnie i skrzywiłem się. — Znaczy no, wydajesz się ciekawą osobą. Spodobał mi się twój taniec i po prostu chciałem się zaprzyjaźnić? — Gubiłem się, zaczynając rozumieć, że tak naprawdę sam nie wiedziałem, czemu niby chciałem go bliżej poznać.

Byłem w to beznadziejny.

— Rozumiem. — Pokiwał głową. — Nie chcę, żebyś zdobył więcej poparzeń. Chciałbym więc, abyś wiedział, że nie jestem na razie gotowy na otworzenie się przed kimś.

ROZDZIAŁ 6

Nadszedł dzień występu. Siedziałem razem z całą drużyną w studiu tańca. Czekaliśmy na Tosię i Natalię, które jeszcze były w drodze. W ostatnich dniach włożyłem naprawdę wiele wysiłku w opanowanie choreografii do perfekcji. To spowodowało również, że codziennie widywałem się z Hiacyntem. Wydaje mi się, że się zaprzyjaźniliśmy. Rozmawiamy i chyba mówi mi więcej, niż by chciał. Dowiedziałem się, że jest naprawdę miłą osobą, ale ma dużo sekretów. Jego świat diametralnie różni się od mojego.

— Emil, stresujesz się? — spytała Gracja.

— Troszkę — odparłem.

Denerwowałem się, ale ekscytacja była silniejsza. Namówienie mamy na podpisanie dokumentów było problematyczne, ale zakończyło się sukcesem. Co prawda nie dowiedziała się, że to na występ taneczny. Nie skłamałem, powiedziałem jej tylko, że to zgody na pokaz. Mogła przeczytać, jeśli chciała się dowiedzieć jaki, ale cóż na moje szczęście tego nie zrobiła.

— Cześć, sorki za opóźnienie. — Do środka weszły dziewczyny.

— Nareszcie — westchnął Alan.

— Wszyscy gotowi? — zapytał Hiacynt. — W takim razie ruszajmy.

Musieliśmy podjechać kawałek samochodem.

— Będziemy tańczyć tak na środku ulicy? — spytałem Grację, która usadowiła się obok mnie.

— Tak, wcześniej ogłosiliśmy, że będziemy występować, także pewnie trochę ludzi się zgromadzi. Mamy nadzieję też zainteresować przechodniów. Tańczenie dla celów charytatywnych jest dla mnie wyjątkowo. Uwielbiam uczucie, kiedy robię coś, co sprawia mi przyjemność ze świadomością, że może sprawić ją też innym oraz im pomóc.

— Pamiętacie wszystko?! — rozległo się pytanie Hiacynta.

— Jasne, nie martw się, jak zwykle wyjdzie świetnie.

— Oby — mruknął. — Za chwilę będziemy na miejscu.

— Dobrze, że nie pada — odezwała się Justyna.

— Masz rację, pogoda nam sprzyja, także nie powinno być innych problemów.

— Pamiętacie, jak kiedyś tańczyliśmy w strasznej burzy i ulewie. Wszyscy się potem pochorowaliśmy.

— Tak, nawet Hiacynt wylądował w łóżku — zaśmiała się Gracja.

— Ej, to był wasz pomysł. Nigdy więcej się na takie coś nie zgodzę.

— Ale musisz przyznać, że było zabawnie.

— Prawda, nigdy się tak dobrze nie bawiłam.

Przysłuchiwałem się ich wymianie zdań. Znali się już długo, mieli dużo ciekawych wspólnych wspomnień. Może teraz też takie posiądę? Podczas prób zrozumiałem, że taniec w grupie jest równie dobry, jak samotny, a może nawet lepszy. Miło przebywać wśród osób o takiej samej pasji. Wspierać się wzajemnie i rozśmieszać. Ten tydzień był jednym z najlepszych w moim życiu. Mimo że nie wszystko poszło po mojej myśli. Zająłem drugie miejsce w konkursie. Uważam, że to dobry wynik niestety w przeciwieństwie do rodziców. Są niezadowoleni, ale w zasadzie byłem tak pochłonięty tańcem, że prawie w ogóle z nimi nie rozmawiałem. Jednak podobno dostali od kogoś pożyczkę, także nie muszę się martwić na razie pieniędzmi.

Dojechaliśmy na miejsce. Wyskoczyłem z pojazdu. Świeże powietrze rozwiało mi włosy na wszystkie strony. Może i było ładnie, ale wiatr postanowił nie próżnować. Rozejrzałem się dookoła, było tutaj rzeczywiście sporo ludzi. Pewnie to dlatego, że jesteśmy w samym centrum.

— Emilu, możesz się czymś zająć, nowa piosenka będzie na koniec.

— Jasne.

Miałem w planach zostać tu i oglądać. To bardzo interesujące zajęcie. Muzyka rozbrzmiała z głośników. Wyszli na środek ubrani w tradycyjne stroje. Śledziłem uważnie każdy ruch Hiacynta.

Stałem naprzeciwko blondyna. Nie wiem nawet, kiedy się tam znalazłem. Miałem na sobie dopasowane do reszty podarte dżinsy ze srebrnymi łańcuszkami. Ciemny krop-top i niebieską katanę. Założyłem również czarnego jokera z małą zawieszką w kształcie serca za namową Gracji. Dała mi go, mówiąc, że znalazła i akurat idealnie do mnie pasuje.

Spokojna melodia dotarła do moich uszu. Zaczęliśmy wykonywać delikatne demi plié. Utrzymywałem kontakt wzrokowy z Hiacyntem. Zupełnie zapomniałem o obecności inny ludzi. Liczył się tylko taniec i on. Muzyka nieco się zmieniła, przystanęliśmy. Unieśliśmy ręce ku górze okrężnym ruchem, przypominając flagi powiewające na wietrze. Wczuwając się w klimat piosenki, starałem się, wyrazić tęsknotę całym sobą. Rozległ się cichy tupot stóp o beton, gdy wydłużonym korkiem oddaliliśmy się od siebie. Changement, skok, w którym zmienia się nogi w powietrzu. Zwinne przejście do arabeski i szybki bieg do przodu w leaps z uniesieniem rąk do góry. Piosenka stała się bardziej energiczna. W podskokach dopadliśmy do swoich partnerów. Złapaliśmy się za ręce i ruszyliśmy eleganckim krokiem poloneza. Radość oraz spełnienie buzowały we mnie, dodają energii. Nie ma słów, którymi byłbym w stanie zupełnie opisać te uczucia. Z tego powodu mogłem jedynie uśmiechnąć się i dać się porwać w wir tańca. Ustawiliśmy się w szerokim kole. Jako prowadząca para, jakim cudem się w niej znalazłem, nie mam zielonego pojęcia, wyszliśmy na środek. Hiacynt z łatwością uniósł mnie do góry. Wszystkie dziewczęta również znalazły się w powietrzu. Partnerzy okręcili się w rytm melodii. Chłodny wiatr owiał moją twarz. Gdy tylko moje stopy na powrót zetknęły się z ziemią, ruszyłem w piruety. Nastał punkt kulminacyjny utworu. Złapaliśmy się za ręce i mając wrażenie, jakbyśmy unosili się nad ziemią, wykonaliśmy szybkie obroty. Wraz z lecącymi sekundami rozproszyliśmy się. Skoki, upadki, nagłe zrywy, zmagania, dezorientacja, wszystkie ruchy dynamiczne i oddające historię piosenki. Emocje wzrosły, wypełniały całą przestrzeń, zagnieżdżone w każdym naszym najmniejszym geście. Weselsze dźwięki pianina, sprawiły, że podbiegaliśmy do siebie, pocieszając się. Posługiwaliśmy się podskokami i gwałtowną gestykulacją. Powoli każdy na powrót przybierał delikatny uśmiech. Piosenka zmierzała ku końcowi. Synchronizowanie wyskoczyliśmy w górę, wyciągając jedną nogę do tyłu, a dłoń ku niebu. W tym samym momencie zza chmur wyszło blade słońce. Złapaliśmy się ze swoimi partnerami za ręce i wykonaliśmy koło tanecznym krokiem. Instrumenty ucichły. Patrząc sobie w oczy, znieruchomieliśmy. Moja klatka piersiowa unosiła się szybko w górę. Rozległy się gromkie brawa.

— To było piękne!

— Też tak chcę!

Hiacynt przejął mikrofon od jakiegoś mężczyzny.

— Jeśli podobał wam się nasz występ, zapraszamy do przekazania choćby najmniejszej kwoty na zbiórkę dla chorych dzieci.

Blondyn ciągle trzymał mnie za rękę. Chciałem już coś o tym napomknąć, ale pociągnął mnie za sobą w bok. Zgromadziliśmy się wszyscy pod jakimś budynkiem. Ludzie zaczęli podchodzić i wrzucać pieniądze do puszek rozstawionych na ziemi.

— Ktoś chce zatańczyć jakąś solówkę?

— Ja! — zgłosiła się Gracja.

Hiacynt skinął głową i dziewczyna ruszyła z powrotem na plac.

— Żeby zebrać więcej pieniędzy, zazwyczaj po takich pokazach tańczymy jeszcze solówki albo jakieś improwizacje — wyjaśnił, zwracając się do mnie. — Zapomniałem ci o tym wcześniej wspomnieć.

— Pewnie nie powiedział ci też, że potem idziemy uczcić wszystko do baru — wtrącił Bartek.

— Nie szkodzi, nie mam na dzisiaj żadnych planów, więc nie ma problemu — odparłem.

Wybraliśmy się do klimatycznej, przytulnej knajpy. Po całym dniu tańca na świeżym i to nie takim ciepłym powietrzu wszyscy wydawali się wymęczeni. Zebraliśmy pięć pełnych puszek pieniędzy i trzy niecałe. Nie sądziłem, że tak dobrze pójdzie. Miło było mieć świadomość, że nasza pasja może nieść także pomoc innym.

— Wszyscy piją — oznajmił, zamiast zapytać Marcel, łapią za butelki przyniesione przez kelnerkę.

— Jak zwykle tylko alkohol ci w głowie — mruknęła Natalia, ale jednocześnie popchnęła swoją szklankę w jego stronę.

— Od święta można trochę poszaleć. — Zaśmiał się Alan.

— Świętem nazywasz każdy nasz wypad? — odezwał się Kazimierz.

— Tak.

Odchyliłem się do tyłu i przymknąłem oczy.

— Ej, Emil! Też chcesz?

Wyprostowałem się na pytanie. Spojrzałem na szatyna, który wciąż wyczekująco trzymał trunek.

— Nie, dzięki — odpowiedziałem.

— No weź — jęknął błagalnie.

— Nie namawiaj go, jak nie chce to nie. — Kazimierz stanął w mojej obronie.

— Jestem nieletni — przypomniałem. — Nie mogę pić.

— Aaa fakt, sorry, zapomniałem.

— Nie przeszkadza ci, że my się trochę upijemy? — spytała Gracja. — Jesteśmy normalni nawet nietrzeźwi. Przynajmniej większość — dodała.

Zacząłem się zastanawiać, kto należy do tej mniejszości.

— Spoko, o ile nie zechcecie mnie potem na przykład zabić, nie mam żadnych zastrzeżeń.

Zaśmiali się, jedynie Hiacynt pozostał niewzruszony.

— Lepiej nie podsuwaj mi takich pomysłów — mruknął.

Spojrzałem na niego z udawanym przerażeniem.

— Zmieniłem zdanie, o ile nie zechcecie potem oddać mi całego swojego majątku — powiedziałem.

— Tak cię kręci kasa?

— A żebyś wiedział.

Przyniesiono jedzenie, na którym natychmiastowo została skupiona cała uwaga. Chyba jako jedyny nie byłem głodny. Na stole pojawiły się frytki, kurczak, sałatka, ryż, pieczone ziemniaki i jakieś zakąski. Nie spodziewałem się, że będzie tego aż tak dużo.

— Smacznego.

— Smacznego.

Zajęli się konsumpcją.

— Tosia jak tam pierwszy rok studiów? — zagadnęła Justyna. — Nie jest ciężko?

— Jest git, ale trochę nauki, jakoś się trzymam.

— Alan podobno kupiłeś nowe auto? — zaczął Marcel.

Pomieszczenie wypełniło się kilkoma różnymi rozmowami. Poczułem się trochę wykluczony, ale nie miałem im tego za złe. Trochę znudzony skubnąłem frytkę z talerza Hiacynta, bo siedział najbliżej.

— Jak chcesz, to sobie nałóż — skomentował moje poczynania.

— Tak smakują lepiej — rzuciłem.

Wywrócił oczami.

— Jesteś w liceum prawda? — zapytał mnie nagle Kazimierz.

Przytaknąłem.

— Jaki profil?

— Prawno-humanistyczny.

— Ciekawie, kim chcesz zostać w przyszłości?

— Rodzina chce, żebym był prawnikiem, a ty czym się zajmujesz? — Uciąłem temat mojego przyszłego zawodu, gdyż nie lubiłem o tym rozmawiać.

— Tańcem i rzeźbiarstwem, prowadzę swój sklepik z rzeźbami.

Byłem szczerze pod wrażeniem.

— Z chęcią zobaczyłbym twoje prace, muszą być ładne.

Uśmiechnął się, kręcąc głową.

— Nie musisz być taki uprzejmy. To nieduży biznes, ale zapewnia wystarczające środki. Nie jestem wielkim artystą, lecz coś tam potrafię. Przy okazji twój brat przypadkiem nie nazywa się Henryk?

Zastygłem w bezruchu zaskoczony.

— Nie zrozum mnie źle, poznałem kiedyś mężczyznę, miał tak samo na nazwisko, jak ty i nawet wyglądał podobnie, dlatego byłem ciekawy czy serio jest twoim bratem.

Skinąłem sztywno głową.

— Jak się poznaliście? — spytałem.

— Chodziliśmy razem na studia. Był dość specyficzny i zupełnie inny niż ty, jeśli chodzi o charakter. Po zakończeniu przez niego szkoły straciłem z nim kontakt.

— Wyjechał wtedy do stanów — wyjaśniłem. — Rzucił wszystko i po prostu pojechał, nikomu niczego nie wyjaśniając. Teraz jest bogaty i ma swoją firmę.

— Miło słyszeć, że dobrze mu się wiedzie.

Parsknąłem pod nosem.

— Nie lubicie się?

— To skomplikowane.

— Nie dziwię się, z jego temperamentem to na pewno nie jest proste. W szkole krążyły plotki, że jest chory psychicznie. Byłem rocznik niżej i nie byliśmy szczególnie blisko, ale dobrze go pamiętam. Często wszczynał bójki.

Zacisnąłem usta w cienką linię.

— Mój brat miał problemy, ale nie jest szaleńcem — syknąłem, czując, że coraz trudniej trzymać mi emocje na wodzy.

— Jasne, rozumiem.

— Emil co się tak spinasz? — wtrąciła się Gracja.

Czułem jeszcze kilka innych spojrzeń na sobie. Wypuściłem głośno powietrze, starając się uspokoić. Kazimierz wyglądał na zmieszanego.

— To nic — wymamrotałem i spuściłem głowę.

— Masz. — Hiacynt podsunął mi miseczkę waniliowej panna cotty z czekoladą.

Popatrzyłem to na niego to na deser.

— Nie rób takiej miny, tylko zjedz. Nie jesteś na to chyba też uczulony?

Rozbawił mnie tym.

— Nie, dzięki — odparłem, biorąc do ręki łyżkę.

Było smaczne nawet bardzo. Zdecydowanie będzie to od teraz jeden z moich ulubionych deserów. Nastrój mi się trochę polepszył. Odrzuciłem wcześniejszą sytuację w zapomnienie, nie chcąc przywiązywać do niej zbyt dużej wagi.

— Podobno twój ojciec ma ostatnio kłopoty — zwrócił się niespodziewanie Marcel do Hiacynta.

— Ludzie Franciszka ciągle kręcą się przy domu i firmie. Krążą plotki, że starają się znaleźć na nas jakieś brudy. Nie możemy z tym nic zrobić, więc tata trochę panikuje — odparł luźno.

— Możecie ich pozwać za nękanie, stalking, naruszanie prywatności — zacząłem wyliczać. — Lub po prostu zadzwonić na policję, gdy będą w pobliżu. Zawsze można też spróbować kontratakować i również coś na nich znaleźć — zastanawiałem się na głos.

Popatrzyli na mnie zaskoczeni.

— To nie jest takie proste, mój ojciec nie ma kolorowych relacji z policją.

— To nic nie zmienia — oznajmiłem. — Zresztą interweniować nie musi on, a na przykład ty lub inny członek rodziny, jeśli nachodzą wasz dom. Jesteś bogaty, to też ułatwia znacznie sprawę — dodałem.

— Wydaję mi się, że dobrze mówi — poparła mnie Natalia.

— Zgadzam się, nie powinni móc się tak panoszyć — włączyła się Gracja.

— Franciszek i tak wygra.

— Kim on w ogóle jest? — spytałem.

— Nie znasz go? — zdziwił się Alan. — Rządzi na rynku, prowadzi ogromną sieć kasyn i klubów. To Amerykanin, który postanowił sobie podporządkować nasz kraj.

Zamyśliłem się i w jednej chwili strach zawitał w moich oczach.

— FiKO — wymamrotałem.

— Tak, dokładnie, czyli jednak kojarzysz?

Potwierdziłem.

— Odwieczny rywal mojej rodziny, chce nas wygryźć z biznesu za wszelką cenę — mruknął blondyn. — Wolę nie mieszać się w te sprawy, ale często zostaje do tego zmuszony.

— Dasz radę, stary.

— To w zasadzie nic poważnego, raczej nie będę się wtrącał.

— Pan Daniel powinien sobie poradzić, ale plotki stają się coraz głośniejsze — odrzekł Marcel. — Nawet moi rodzice w kółko powtarzają, że niedługo możecie źle skończyć.

Hiacynt przechylił szklankę i wypił całą zawartość na raz.

— Źle skończyć to, co najwyżej może FiKO, jeżeli będą zbyt śmiali.

Dalszą część spotkania spędziłem, wgapiając się w komórkę. Nie miałem zamiaru uczestniczyć w ich pijackich grach i sprzeczkach. Nie sądziłem, że mają takie zamiłowanie do alkoholu. Zastanawiałem się, czy nie zmyć się stąd. Intuicja podpowiadała mi, że powinienem zrobić to jak najszybciej. Jednak jak zwykle nie zamierzałem jej słuchać.

— Przepraszam, musimy zamykać. — Podszedł do nas kelner.

Podniosłem głowę, żaden z moich towarzyszy nie zwrócił uwagi na mężczyznę. Westchnąłem.

— Już się zbieramy — odparłem, siląc się na delikatny uśmiech. — Idziemy! — krzyknąłem, aby zwrócić na siebie uwagę.

Zrobiło się lekkie zamieszanie. Przekrzykiwali się wzajemnie.

— W co ja się wpakowałem? — mruknąłem do siebie. — Trzeba zapłacić — poinformowałem głośniej.

Nikt się do tego specjalnie nie kwapił.

— Daj kartę — poprosiłem Hiacynta.

Nawet nie zaprotestował, tylko posłusznie podał mi przedmiot. Najwyraźniej łatwo go było okraść albo mi ufał. Podszedłem do kasy. Dostrzegłem kontem oka, że na szczęście pozostali ruszaj w kierunku drzwi. Rozliczyłem się i podążyłem za nimi. Na reszcie mogłem odetchnąć świeżym powietrzem.

— Miło było, do zobaczenia!

— Na razie!

— Do zobaczenia!

Pożegnali się ze sobą i rozpierzchli w różne strony. Poszło łatwiej niż myślałem. Może nie byli jeszcze aż tak nietrzeźwi. Na miejscu pozostali jeszcze Hiacynt, Gracja i Kazimierz.

— Emil, zabierzesz go do domu? — spytała dziewczyna, wskazując na blondyna. — Ma czasem dziwne pomysły po pijaku i trzeba go pilnować.

— Nie wiem, gdzie mieszka — zaoponowałem.

— Tu masz adres. — Brunet podał mi karteczkę.

Hiacynt wpatrywał się w jakiś punkt, milcząc.

— W porządku — zgodziłem się zrezygnowany.

Czy to był dobry pomysł? Serio odprowadzę go do domu? Chyba już mi na serio mózg odcięło? Postradałem rozum i tyle, ale kto by się przejmował. Skoro się opowiedziałem, nie mam wyjścia.

— Dzięki, papa!

Odeszli.

— Hiacynt? — zacząłem niepewnie.

Nie odpowiedział. Spojrzałem na kawałek papieru i odczytałem napis. Wstukałem lokalizację w nawigację. Mieszkał daleko, bardzo daleko. Wyglądało na to, że gdzieś na obrzeżach miasta.

— Musimy wziąć taksówkę — oznajmiłem.

Mężczyzna najwidoczniej nie miał ochoty ze mną rozmawiać. Zamówiłem transport.

— Zimno ci? — spytał niespodziewanie.

Odwróciłem się w jego stronę. Podał mi swoją kurtkę.

— Nie musisz ze mną wracać — powiedział, ale jego wyraz twarzy przeczył tym słowom. — Nie jestem nawalony — dodał.

Zdecydowanie był, zważając na to, że pierwszy raz uśmiechnął się do mnie tak szczerze.

— Odwdzięczam się za podwózkę.

— Okej.

Czekaliśmy w ciszy.

— Masz miękkie włosy — stwierdził, kładąc dłoń na mojej głowie.

Zaskoczony odsunąłem się od niego gwałtownie. Spojrzał na mnie z wyrzutem. Jego wersja przyćmiona alkoholem zaczynała ciekawić mnie jeszcze bardziej. Był bardziej uroczy i ludzki. Uroczy? Serio tak pomyślałem?

Chwilę później przyjechała nasza taksówka. Wsiedliśmy do pojazdu, a raczej ja wsiadłem. Hiacynt stwierdził, że chce wrócić na motocyklu, którego swoją drogą nawet tutaj nie miał.

— Nie możesz prowadzić w takim stanie. — Starałem się go przekonać.

— Nie możesz mi zabronić.

Zirytowałem się, ale również nie mogłem pojąć, jak w jednej chwili z chłodnego, poważnego mężczyzny zaczął się zachowywać jak zbuntowany nastolatek. Wysiadałem i złapałem go mocno za ramiona. Nie uprzedzając, mocno szarpnąłem go w stronę pojazdu.

— Siadaj i wracamy do domu — oznajmiłem twardo.

Zdenerwował się i chciał się wyrwać.

— Hiacyncie, proszę — wyszeptałem, patrząc na jego usta i zmniejszając znacząco dystans między nami

Wpatrywał się we mnie jak zahipnotyzowany. Uśmiechnąłem się zwycięsko i w tym samym momencie popchnąłem go na fotel. Zatrzasnąłem drzwi i zająłem szybko miejsce po drugiej stronie. Przeprosiłem kierowcę i kazałem mu natychmiastowo ruszyć. Blondyn obrażony wpatrywał się w okno. Było mi trochę głupio za swoje zagranie, ale nie miałem pojęcia, jak inaczej miałbym go namówić. Przyglądałem się mu. Delikatne rumieńce idealnie współgrały z bladą cerą.

— Jesteśmy na miejscu, dalej nie mogę wjechać — oznajmił nagle kierowca.

ROZDZIAŁ 7

Wysiadłem i zamarłem. Znajdowaliśmy się pośrodku niczego. Nie tak dosłownie, bo otaczały nas pola, pojedyncze drzewa i pagórki. Ścieżka, na której staliśmy, otoczona była wielkimi dębami, tworząc dach nad naszymi głowami. Na wprost znajdowała się wielka metalowa brama z tajemniczymi zdobieniami. Dalej byłem w stanie dostrzec rozległą posesję. Ogród powoli budzący się do życia zapierał dech w piersi. Żwirowa ścieżka prowadziła do ogromnej rezydencji. W żadnym wypadku nieprzypominającej zwykłego domu. Budynek był na pewno bardzo stary. Śmiem twierdzić, że mógł być zabytkiem. Może to jakiś starodawny pałac? Widziałem takie miejsca w filmach niezliczoną ilość razy, ale znalezienie się w takim to było zupełnie inne przeżycie.

— Podoba ci się? — Usłyszałem głos tuż nad sobą.

Hiacynt stał zaraz za mną i wyczekiwał odpowiedzi.

— Mieszkasz w takim miejscu?!

— Tak — odparł, ziewając.

Chłonąłem każdy szczegół otoczenia. Niesamowite, podejrzewałem, że wiele ukrywa, ale nigdy nie spodziewałbym się czegoś takiego. Przyjechanie tutaj było jedną z lepszych rzeczy, jakie mi się przydarzyły. Spokój, cisza i to uczucie tajemniczości, ekscytacja.

— Nie wracasz do siebie? — spytał, wyrywając mnie z zachwytu. — Taksówkarz ci odjechał.

Jego słowa dotarły do mnie z opóźnieniem. Samochód rzeczywiście zniknął. W zasadzie i tak nie miałbym na niego pieniędzy. Co ja właściwie teraz wyprawiam?

— Mogę tu przenocować? — poprosiłem.

To było silniejsze ode mnie. Chciałem dowiedzieć się więcej o tym miejscu. Przez zmęczenie nie byłem w stanie również wymyślić lepszego wyjścia z tej sytuacji.

— Jak chcesz — mruknął. — Chodź za mną — dodał, kierując się w lewo.

Wydaje mi się, że trochę wytrzeźwiał podczas drogi. Podążyłem za nim. Zatrzymaliśmy się przed małą, zardzewiałą furtkę umieszczoną pośrodku kamiennego muru. Hiacynt męczył się przez dłuższą chwilę z zamkiem, który w końcu ustąpił. Pchnął bramkę, wywołując tym głośne skrzypienie. Wszedłem za nim do środka.

— Musi tu być pięknie latem — zgadywałem.

— W każdej porze roku jest pięknie na swój sposób — odparł.

— Twoja rodzina jest w domu? — spytałem, gdy doszliśmy pod drzwi.

— Zapewne, prawdopodobnie śpią.

Zaczął przeszukiwać kieszenie.

— Mam — ucieszył się, wyjmując srebrny kluczyk.

Ceglane ściany budynku oplatały bluszczowe pnącza. Okna wyglądały na nowe. Nie było żadnych rozbitych jak w horrorach.

Wpuścił mnie do środka. Wnętrze prezentowało się zwyczajnie. Nie bardzo nowocześnie, ale też nie jakoś staro. W przestronnym korytarzu znajdowały się dwie szafy, półka na buty i wieszaki. Światło zapewniał kryształowy żyrandol zwieszony z wysokiego sufitu.

Wtem podbiegł do nas rudy kotek, a za nim kolejny i kolejny.

— Poznaj moją małą armię — oświadczył Hiacynt, wskazując zwierzaki. — Rudy to Rubinek, szary Puszek, brązowy Pulpet, łaciaty to po prostu Łaciaty, czarny Węgielek, biały Śnieżynka, w panterkę Panterka i brązowo-szary Kryształek, ale nie wszystkie przyszły się przywitać.

Zatkało mnie. Miał osiem kotów, osiem. Założyłem, że nie lubi zwierząt i nawet jeden by mnie zaskoczył, ale aż tyle. Zawsze chciałem mieć pupilka, ale nie było mi to dane. Jednak nie czułem przesadnej zazdrości, wręcz przeciwnie, cieszyłem się, że mogę choćby przez chwilę tu być i oderwać się od rzeczywistości. Wizyta w tym domu wydawała mi się coraz bardziej nierealna. Jakby to wszystko tylko mi się śniło, lecz nie chciałem tego sprawdzić. Nawet jeśli to wymysł mojego umysłu, nie miałem w planach go niweczyć.

— Są słodkie — powiedziałem, głaszcząc dwa kotki równocześnie.

— Zazwyczaj nie lubią obcych, musisz być godną zaufania osobą, skoro się ciebie nie boją — oznajmił.

— Być może — odparłem, oddając całą uwagę, jak mi się zdaje Puszkowi.

— Nie mam szczególnej ochoty cię oprowadzać — wyznał. — Marzę tylko o położeniu się do łóżka.

— A jasne. — Wyprostowałem się i spojrzałem na mężczyznę.

Przetarłem oczy ze zdziwienia. On opierał się o ścianę i żłopał prosto z butelki jakiś bodajże drogi trunek. Skąd go w ogóle wytrzasnął i kiedy?

— Co się tak gapisz? — spytał.

— Skoro chcesz iść spać, to po co jeszcze pijesz?

— Inaczej nie zasnę.

Pokręciłem głową.

— Chodź, zanim twoi rodzice się obudzą i zobaczą cię w takim stanie.

Odwróciłem się z zamiarem pójścia do sypialni. Cóż, szkoda tylko, że nie miałem bladego pojęcia, w którą to stronę.

— Odłóż już tę butelkę i prowadź.

Roześmiał się, po czym powoli mnie wyprzedził.

— Uważaj, bo tu straszy — mruknął, gasząc światło.

— Bardziej niż duchów chyba powinienem bać się ciebie — zażartowałem.

— Dobrze, że to wiesz.

Trzymałem się blisko niego, wchodząc po schodach. W rzeczywistości duchy bardziej mnie przerażały i nie miałem ochoty na spotkanie z nimi. Także zawsze lepiej być ostrożnym. Hiacynt idealnie nadawał się na tarczę przed upiorami.