Bezpłatny fragment - Kraków — Kazimierz

Kraków — Kazimierz

Rozdział 1 — Blondynka z Kazimierza

Kraków, Kazimierz. Sobota, późny wieczór.

Było już dobrze po północy. Muzyka napierdalała tak głośno, że chwilami czułem basy w klatce piersiowej. Jeden z najbardziej znanych klubów na Kazimierzu pękał w szwach. Na parkiecie tłum, przy barze kolejka, wszędzie kolorowe światła, alkohol, śmiech i ludzie, którzy najwyraźniej nie zamierzali wracać do domów przed świtem.

Przyszedłem tutaj z żoną Izabelą i grupą przyjaciół. Wszyscy byli w świetnych humorach. Iza od początku wieczoru szalała na parkiecie, a ja, Andrzej, po kilku godzinach tańczenia miałem już, kurwa, serdecznie dosyć.

Znalazłem wolną skórzaną sofę w ciemniejszej części klubu, niedaleko niewielkiego stolika. Usiadłem, wyciągnąłem nogi i postawiłem przed sobą szklankę whisky z lodem.

Wreszcie trochę spokoju.

Obserwowałem parkiet. Izabela tańczyła z naszymi znajomymi. Co jakiś czas spoglądała w moją stronę, a ja unosiłem szklankę, pokazując, że wszystko w porządku.

I wtedy pojawiła się ona.

Blondynka.

Mogła mieć dwadzieścia pięć lat. Długie jasne włosy, czarna sukienka, wysokie obcasy. Była naprawdę ładna. Zauważyłem też, że trochę wypiła. Nie zataczała się, ale miała ten charakterystyczny, zbyt śmiały uśmiech.

Stanęła przede mną.

— Cześć, przystojniaku.

Podniosłem wzrok.

— Cześć.

— Sam tak siedzisz?

— Jak widzisz.

— Postawisz mi drinka?

— A niby z jakiej okazji?

Roześmiała się, po czym nachyliła się do mojego ucha i złożyła mi propozycję tak bezczelną, że przez chwilę zastanawiałem się, czy dobrze usłyszałem.

Odsunąłem głowę.

— Co ty, kurwa, powiedziałaś?

— Słyszałeś — odpowiedziała z uśmiechem.

— Spierdalaj. Jestem tutaj z żoną.

Wskazałem głową parkiet.

Blondynka zerknęła w tamtą stronę.

— No i co z tego?

— Jak to, kurwa, co z tego?

— Przecież nie musi wiedzieć.

Pokręciłem głową.

— Dziewczyno, ty naprawdę nie masz wstydu.

— A ty jesteś taki grzeczny?

— Nie jestem grzeczny. Ale nie jestem też idiotą.

Nie dawała za wygraną. Zaczęła sugerować, że moglibyśmy zniknąć na kilka minut do toalety.

— Powiedziałem ci, spierdalaj — uciąłem.

Przez chwilę patrzyła na mnie zaskoczona.

— Ale z ciebie cham.

— Sama zaczęłaś.

— A gdybyś był tutaj bez żony?

Spojrzałem jej prosto w oczy.

— Wtedy może rozmawialibyśmy zupełnie inaczej.

Uśmiechnęła się.

— Czyli jednak ci się podobam?

— Nie powiedziałem, że jesteś brzydka. Powiedziałem, żebyś dała mi dzisiaj spokój.

Prychnęła, odwróciła się na pięcie i odeszła.

Wziąłem łyk whisky.

— Ja pierdolę, co za akcja — mruknąłem pod nosem.

Myślałem, że na tym koniec.

Jak bardzo się myliłem.

Minęło może piętnaście minut.

Siedziałem nadal na sofie, kiedy zobaczyłem, że blondynka znowu idzie w moim kierunku.

Tym razem miała w ręku szklankę wody.

— No nie, kurwa — powiedziałem, kiedy stanęła przede mną. — Ty znowu?

— Spokojnie, nie przyszłam cię zgwałcić — zażartowała.

— Bardzo mnie to, kurwa, uspokoiło.

Roześmiała się.

— Jestem Natalia.

— Gratuluję.

— A ty?

— Andrzej.

— Słuchaj — zaczęła. — Wiem, że jesteś z żoną. Ale może spotkamy się jutro?

Przyjrzałem jej się uważnie.

— Jutro?

— No. Bez żony. Bez znajomych. Tylko my.

— A czego właściwie ode mnie oczekujesz?

— Chyba oboje wiemy.

Oparłem łokieć na oparciu sofy.

— Natalia, dzisiaj trochę wypiłaś. Nie zamierzam niczego ustalać na podstawie pijackich propozycji.

— To jutro będę trzeźwa.

— Zobaczymy.

— Boisz się?

Parsknąłem śmiechem.

— Kochana, źle trafiłaś. Na takie teksty mnie nie złapiesz.

— Czyli nie chcesz?

Zastanowiłem się przez moment.

— Powiem tak. Jeśli jutro nadal będziesz chciała się spotkać, możemy wyjść razem na Kazimierz. Potem zobaczymy, co dalej.

— A hotel? — zapytała bez ogródek.

— Jeśli oboje będziemy tego chcieli, możemy tam pójść. Ale niczego ci teraz nie obiecuję.

Natalia uśmiechnęła się triumfalnie.

— Wiedziałam, że nie jesteś taki święty.

— Nigdy, kurwa, nie twierdziłem, że jestem.

Wyciągnęła telefon.

Wymieniliśmy numery.

— Jutro o dwudziestej drugiej? — zapytała.

— Napisz jutro. Potwierdzimy.

— Dobra, przystojniaku.

Wstała.

— To do zobaczenia.

— Dobranoc, Natalia.

Odeszła w kierunku parkietu.

Patrzyłem za nią przez chwilę, po czym sięgnąłem po whisky.

Wtedy usłyszałem znajomy głos.

— Kto to, kurwa, był?

Odwróciłem głowę.

Przede mną stała Izabela.

I po jej minie wiedziałem, że będzie awantura.

Moja żona nie należała do kobiet, które pozwalały sobie wchodzić na głowę.

Była piękna, temperamentna i cholernie zazdrosna, szczególnie kiedy jakaś obca kobieta zaczynała kręcić się wokół mnie.

Stała przede mną z rękami skrzyżowanymi na piersiach.

— Pytam cię, kto to był?

— Jakaś Natalia.

— Jakaś Natalia? — powtórzyła. — A czego od ciebie chciała?

— Najpierw drinka.

— I co jeszcze?

Westchnąłem.

— Iza, nie uwierzysz.

— To mnie, kurwa, oświeć.

Opowiedziałem jej o pierwszej propozycji blondynki, pomijając na razie naszą późniejszą rozmowę.

Izabela otworzyła szeroko oczy.

— Że co?!

— No właśnie.

— Jakaś dziwka podchodzi do mojego męża i proponuje mu takie rzeczy?!

— Iza, spokojnie.

— Nie mów mi, kurwa, spokojnie!

Rozejrzała się po parkiecie.

— Która to?

— Daj spokój.

— Pytam, która!

Zobaczyła, że patrzę w stronę baru.

— Ta blondyna w czarnej sukience?

Nie odpowiedziałem.

To jej wystarczyło.

— No to zaraz sobie porozmawiamy.

— Izabela, nie rób scen.

Odwróciła się do mnie.

— Scen? Kochanie, ja dopiero zaczynam.

I ruszyła prosto w tłum.

— Ja pierdolę — mruknąłem.

Odstawiłem szklankę i podniosłem się z sofy.

Izabela odnalazła Natalię niedaleko baru, gdzie blondynka tańczyła z koleżanką.

Podeszła do niej zdecydowanym krokiem i dotknęła jej ramienia.

Natalia odwróciła się.

— Tak?

— Ty jesteś Natalia?

— Tak. A o co chodzi?

— To ja jestem żoną faceta, do którego się przed chwilą przypierdalałaś.

Uśmiech Natalii natychmiast zniknął.

— Słucham?

— Dobrze słyszałaś. Czego ty, kurwa, chcesz od mojego męża?

— Ja tylko z nim rozmawiałam.

— Nie pierdol mi tutaj głupot!

Kilka osób stojących obok odwróciło głowy.

Natalia zerknęła nerwowo w moją stronę.

— Przecież nic się nie stało.

— I niech tak, kurwa, zostanie — odpowiedziała Izabela. — Bo ja nie przyszłam tutaj pilnować jakiejś napalonej gówniary.

— Nie musisz mnie obrażać.

— A ty nie musisz zaczepiać zajętych facetów!

Natalia wyprostowała się.

— Twój mąż chyba potrafi sam powiedzieć, czego chce.

To był błąd.

Izabela zrobiła krok bliżej.

— Posłuchaj mnie uważnie, dziewczyno. Będę cię obserwować, dziwko. Jeszcze raz zobaczę, że się do niego przystawiasz, i znowu sobie porozmawiamy. Zrozumiałaś?

Natalia zacisnęła usta.

— Zrozumiałam.

— To świetnie.

W tym momencie podszedłem do nich.

— Iza, wystarczy.

Żona odwróciła się gwałtownie.

— A ty co? Będziesz jej teraz bronił?

— Nikogo nie bronię. Po prostu nie mam ochoty robić widowiska na pół klubu.

Natalia spojrzała na mnie, potem na Izabelę.

— Dobra. Nie będę wam przeszkadzać.

Odeszła razem z koleżanką.

Izabela patrzyła za nią jeszcze kilka sekund.

— Bezczelna suka.

— Chodź, napijemy się czegoś — powiedziałem.

— Poczekaj, mój drogi. My też sobie jeszcze porozmawiamy.

Wróciliśmy na sofę.

Izabela usiadła naprzeciwko mnie. Nie wyglądała na uspokojoną.

— Powiedz mi teraz wszystko.

— Co wszystko?

— Nie rób ze mnie idiotki. Widziałam, że rozmawialiście dłużej. Widziałam też, że wyciągnęła telefon.

Milczałem przez chwilę.

— Wymieniliśmy numery.

Izabela znieruchomiała.

— Że co, kurwa?

— Dałem jej numer.

— Po tym, jak powiedziała ci, co chce z tobą robić?

— Tak.

— Ty sobie chyba ze mnie żartujesz.

— Nie żartuję.

Spojrzała mi prosto w oczy.

— Po co?

Nie odpowiedziałem od razu.

— Zaproponowała spotkanie jutro.

Izabela odchyliła się na sofie, jakby właśnie usłyszała coś kompletnie absurdalnego.

— I co jej powiedziałeś?

— Że możemy się spotkać.

Przez kilka sekund milczała.

Potem roześmiała się krótko, ale w tym śmiechu nie było ani odrobiny rozbawienia.

— No pięknie, kurwa. Po prostu pięknie.

— Iza…

— Nie. Teraz ja mówię.

Oparła dłonie na stoliku.

— Siedzę z tobą tutaj, bawimy się ze znajomymi, a ty umawiasz się z jakąś obcą laską na jutro?

— Nic się jeszcze nie wydarzyło.

— Ale chciałeś, żeby się wydarzyło?

Spojrzałem na nią.

Nie zamierzałem kłamać.

— Przeszło mi to przez głowę.

Izabela pokiwała powoli głową.

— Przynajmniej raz powiedziałeś prawdę.

Odwróciła wzrok w stronę parkietu.

Muzyka nadal dudniła, ludzie tańczyli, barmani nalewali kolejne drinki.

A ja siedziałem naprzeciwko własnej żony, wiedząc, że sprawy zaszły znacznie dalej, niż planowałem.

Po chwili Izabela ponownie na mnie spojrzała.

— To teraz odpowiedz mi na jedno pytanie.

— Jakie?

Pochyliła się nad stolikiem.

— Zamierzałeś mi w ogóle powiedzieć, że umówiłeś się z nią na jutro, czy miałam się o tym nigdy nie dowiedzieć?

Nie odpowiedziałem.

Bo tym razem nawet moja bezczelność nie wystarczała, żeby znaleźć dobrą odpowiedź.

Rozdział 2 — Noc z Izabelą

Z klubu wyszliśmy kilka minut po trzeciej. Kazimierz jeszcze nie spał. Przed wejściem kłębił się tłum, ktoś śmiał się zbyt głośno, ktoś inny szukał zgubionej kurtki, a taksówki podjeżdżały jedna po drugiej. Miałem w głowie basy, smak whisky na języku i zdecydowanie za dużo problemów jak na jedną noc.

Izabela szła obok mnie, trzymając mnie pod ramię. Trochę wypiła, ale była przytomna i uparcie twierdziła, że wcale nie chce wracać. Znałem ten jej błysk w oku. Jeszcze przed godziną była wściekła na Natalię, a teraz śmiała się z jakiegoś żartu naszych znajomych.

— Andrzej, chodź już — powiedziała, gdy zatrzymałem się, żeby sprawdzić telefon.

— Zamawiam taksówkę, kobieto. Chyba że chcesz iść pieszo przez pół Krakowa.

— Nie bądź taki mądry.

— Za późno. Urodziłem się mądry.

— Urodziłeś się bezczelny — poprawiła mnie i przytuliła się mocniej.

Pożegnaliśmy przyjaciół. Gdy wsiedliśmy do samochodu, Izabela przysunęła się tak blisko, że poczułem zapach jej perfum wymieszany z chłodnym nocnym powietrzem.

— W domu jeszcze się mną zajmiesz — szepnęła mi do ucha.

— Iza, ja już ledwo żyję.

— To cię obudzę. Mam na ciebie cholerną ochotę.

Spojrzałem na nią. W półmroku taksówki wyglądała jak kobieta, w której zakochałem się przed laty: pewna siebie, nieprzewidywalna i przekonana, że zawsze musi mieć ostatnie słowo.

— A ja myślałem, że przez resztę nocy będziesz mnie przesłuchiwać.

— To też mogę zrobić — odparła. — Nie prowokuj mnie, Andrzej.

Kierowca udawał, że niczego nie słyszy. Ja patrzyłem przez okno na puste ulice i zastanawiałem się, jak długo uda mi się nie myśleć o numerze zapisanym w telefonie.

Do mieszkania dotarliśmy po wpół do czwartej. Zrzuciłem buty w przedpokoju i od razu poszedłem do kuchni po wodę. Izabela zdjęła płaszcz i oparła się o framugę.

— Nie uciekaj mi do spania — ostrzegła.

— Najpierw prysznic, potem zobaczymy. I ty też napij się wody.

— Ależ z ciebie troskliwy mąż.

— Ktoś w tym domu musi być rozsądny.

— Zabawne. Zwłaszcza po tym, co odwaliłeś z blondynką.

Zamilkłem. Przez chwilę myślałem, że znów zacznie się awantura, ale Iza tylko machnęła ręką i zniknęła w łazience.

Usiadłem na łóżku. Zza drzwi dochodził szum prysznica. Zmęczenie wreszcie zaczynało wygrywać z adrenaliną. Gdy woda ucichła, odłożyłem telefon ekranem do dołu.

Izabela wyszła z łazienki bez ubrania, z wilgotnymi włosami na ramionach. Zatrzymała się przede mną i przez chwilę nic nie mówiła.

— No i co? — zapytała w końcu. — Nadal jesteś taki zmęczony?

— Kurwa, Iza. Ty naprawdę nie uznajesz półśrodków.

— Nigdy nie uznawałam.

Podeszła, dotknęła mojej twarzy i pocałowała mnie. Nie było w tym nic z klubowej awantury. Tylko znajoma bliskość, ciepło i potrzeba, żeby przez chwilę świat przestał nam przeszkadzać.

— Chcę, żeby ta noc była inna — powiedziała cicho. — Ale bez pośpiechu. I bez żadnej Natalii między nami.

— To akurat mogę ci obiecać. Teraz jesteśmy tylko my.

Przyciągnąłem ją do siebie. Pocałowała mnie jeszcze raz, potem oparła czoło o moje. Rozmawialiśmy szeptem, raz żartując, raz wracając do tego, czego nie umieliśmy powiedzieć sobie w klubie. W końcu zgasiłem lampkę.

Reszta nocy należała do nas. Bez świadków, bez muzyki, bez obcych spojrzeń i bez telefonów. A przynajmniej tak wtedy myślałem.

Obudziłem się przed jedenastą. Przez zasłony wpadało jasne światło, a z kuchni dochodził zapach kawy. Miałem wrażenie, że spałem zaledwie kilka minut.

Izabela wróciła do sypialni w mojej koszuli. Trzymała dwa kubki i uśmiechała się pod nosem.

— Dzień dobry, bohaterze.

— Nie krzycz. Głowa mi pęka.

— Wczoraj taki cwaniak, a dzisiaj ledwo mówi.

Postawiła kubek na stoliku i usiadła obok mnie.

— Andrzej, byłeś wczoraj zajebisty — powiedziała z rozbrajającą szczerością.

— To akurat żadna nowość.

— Boże, jaki ty jesteś nieznośny.

Uderzyła mnie poduszką. Złapałem ją za nadgarstek i oboje się roześmialiśmy.

— Wiesz co? — dodała po chwili. — Jeśli będziemy o siebie tak dbać i nadal będziemy się tak dobrze rozumieć, nigdy nie będę chciała szukać nikogo innego.

— Brzmi rozsądnie.

— To nie żart. Nie chcę małżeństwa, w którym trzeba się pilnować jak w więzieniu.

— Ja też nie.

— To dlaczego wczoraj wymieniłeś numer z tamtą dziewczyną?

Uśmiech zniknął mi z twarzy.

— Iza…

— Nie, Andrzej. Nie zamieciemy tego pod dywan tylko dlatego, że rano jest nam miło.

Miała rację, choć cholernie nie lubiłem, kiedy miała rację.

W tej samej chwili telefon zawibrował na szafce. Ekran rozświetlił się na tyle jasno, że oboje zobaczyliśmy powiadomienie.

Natalia: „Cześć, Andrzej. Pamiętasz, co ustaliliśmy na dzisiaj? 😉”

Izabela przez moment wpatrywała się w ekran. Potem powoli odstawiła kawę.

— No, kurwa, pięknie.

— Iza, spokojnie.

— Jeszcze raz powiesz mi „spokojnie”, to naprawdę się wkurwię.

— Przecież jeszcze nic jej nie odpisałem.

— Ale ona pisze tak, jakbyście mieli gotowy plan. O czym rozmawialiście, kiedy drugi raz do ciebie przyszła?

Nie odpowiedziałem od razu.

— Andrzej. Patrz na mnie.

Podniosłem wzrok.

— Umówiliśmy się wstępnie na dzisiaj. Na dwudziestą drugą.

— Gdzie?

— Na Kazimierzu.

— I co dalej?

— Mówiła o hotelu.

Izabela odsunęła się ode mnie tak gwałtownie, że kołdra zsunęła się na podłogę.

— Ty sobie, kurwa, chyba jaja robisz.

— Nie powiedziałem, że tam pójdę.

— Ale nie powiedziałeś też, że nie pójdziesz!

— To była rozmowa, nie podpisana umowa.

— O, jaki dowcipny. Normalnie boki zrywać.

Wstała i zaczęła chodzić po sypialni. Znałem ten krok: szybki, zdecydowany, zwiastujący burzę.

— Wczoraj stoję przed tą bezczelną dziewczyną, mówię jej, żeby odczepiła się od mojego męża, a ty już masz z nią umówioną randkę? Robisz ze mnie idiotkę, Andrzej?

— Nie robię.

— To jak to nazwiesz?

Milczałem.

Zatrzymała się tuż przede mną.

— Posłuchaj mnie, kurwa, bardzo uważnie. Jak pójdziesz z tą dziwką, to odgryzę ci chuja z jajami. Zrozumiałeś?!

Powiedziała to z taką furią, że nawet mnie odebrało mowę.

— Iza, nie groź mi — odpowiedziałem w końcu spokojniej, niż się czułem. — Możesz być wściekła, masz powód. Ale nie będziemy sobie grozić.

— A ty nie będziesz robił ze mnie kretynki.

— Tego też nie chcę.

Przez dłuższą chwilę patrzyliśmy na siebie bez słowa. Za oknem ktoś zatrzasnął drzwi samochodu. W kuchni tykał zegar. Nagle wszystko wydawało się nieprzyjemnie głośne.

Izabela usiadła na fotelu i skrzyżowała ręce.

— Powiedz mi jedno. Gdybym to ja wczoraj dała numer obcemu facetowi i umówiła się z nim na hotel, co byś zrobił?

Otworzyłem usta, ale żaden błyskotliwy tekst nie przyszedł mi do głowy.

— No właśnie — powiedziała. — Byłbyś wściekły.

— Byłbym.

— Więc przestań zachowywać się tak, jakby to był niewinny żart.

Wziąłem telefon do ręki. Wiadomość od Natalii wciąż czekała.

— Masz rację — powiedziałem.

Izabela zmarszczyła brwi.

— Słucham?

— Nie każ mi powtarzać. Masz rację. Zachowałem się jak dupek.

— To już bliżej prawdy.

— Ale chcę, żebyśmy rozmawiali bez wyzwisk i gróźb. Wczoraj też mnie poniosło. Nie powinienem był umawiać się za twoimi plecami.

Izabela potarła skronie.

— Wiesz, co mnie najbardziej wkurwia? Nie ta blondynka. Ona mnie nie zna. To ty mnie znasz. I to ty miałeś powód, żeby powiedzieć jej nie.

Te słowa zabolały bardziej niż cała wcześniejsza awantura.

— Wiem.

— Nie chcę być żoną, która przeszukuje ci telefon. Nie chcę też codziennie zastanawiać się, gdzie jesteś.

— Nie musisz.

— Na razie to tylko słowa, Andrzej.

Spojrzałem na ekran. Otworzyłem rozmowę z Natalią i zacząłem pisać.

„Natalia, nie spotkamy się dzisiaj. Wczoraj zachowałem się nie w porządku wobec żony. Nie powinienem był proponować spotkania. Proszę, nie pisz więcej.”

Pokazałem wiadomość Izabeli.

— Tak może być?

— Nie pytaj mnie o zgodę jak dziecko. Sam zdecyduj, czy chcesz być ze mną uczciwy.

Nacisnąłem „wyślij”.

Przez kilka sekund patrzyliśmy na niewielki napis pod wiadomością.

— Poszło — powiedziałem.

— Widzę.

Nie uśmiechnęła się. Nie rzuciła mi się na szyję. I słusznie. Jeden SMS nie naprawiał wszystkiego.

Przez resztę poranka krzątaliśmy się po mieszkaniu, każde trochę osobno. Zrobiłem śniadanie, choć zwykle to Izabela przejmowała kuchnię. Usiadła przy stole i spróbowała jajecznicy.

— Za dużo pieprzu — stwierdziła.

— Specjalnie. Żeby pasowało do atmosfery.

Parsknęła śmiechem, mimo że próbowała zachować powagę.

— Jesteś niemożliwy.

— Wiem. Ale umiem robić kawę.

— Kawę akurat robisz dobrą.

To był pierwszy mały rozejm.

Po południu wyszliśmy na spacer. Kraków wyglądał zupełnie inaczej niż w nocy: spokojniejszy, jaśniejszy, jakby nic z tego, co wydarzyło się w klubie, nie miało znaczenia. Przeszliśmy kilka ulic w milczeniu.

— Andrzej — odezwała się w końcu Izabela. — Nie chcę, żebyś mnie przepraszał tylko dlatego, że cię złapałam.

— Nie przepraszam dlatego.

— To dlaczego?

— Bo przez chwilę bardziej podobało mi się to, że ktoś obcy zwraca na mnie uwagę, niż myślenie o tym, jak ty się poczujesz. I to było cholernie głupie.

Przystanęła.

— Właśnie to chciałam usłyszeć. Nie wymówki.

Wziąłem ją za rękę. Nie odsunęła dłoni.

— A ty? — zapytałem. — Nadal masz ochotę mnie zamordować?

— Nie kuś losu — odparła, ale w kąciku jej ust pojawił się cień uśmiechu.

Wieczorem, gdy zegar zbliżał się do dwudziestej drugiej, siedzieliśmy razem na kanapie. Nie pojechałem na Kazimierz. Natalia nie odpisała. Telefon leżał na stoliku, a Izabela oglądała film, opierając nogi na moich kolanach.

— Andrzej?

— Co jest?

— Jeszcze raz taki numer i nie będzie tak łatwo.

— Zrozumiałem za pierwszym razem.

— Dobrze.

Przez chwilę było cicho.

— A tak w ogóle — dodała — w przyszłą sobotę też idziemy potańczyć.

Spojrzałem na nią z niedowierzaniem.

— Kobieto, ty chcesz mnie wykończyć.

— Nie. Chcę sprawdzić, czy tym razem potrafisz siedzieć na sofie i nie narobić kłopotów.

Roześmiałem się. Ona też.

Nie wiedziałem jeszcze, co przyniesie następna sobota. Wiedziałem tylko, że jedno głupie spotkanie w ciemnym kącie klubu omal nie kosztowało mnie czegoś znacznie ważniejszego niż przelotny flirt.

Izabela ścisnęła moją dłoń.

— Kocham cię, ty bezczelny draniu.

— Ja ciebie też, Iza.

Tym razem powiedziałem to bez żartu.

Rozdział 3 — Braterski wypad

Było już po czternastej. Siedziałem w salonie z kubkiem kawy, próbując dojść do siebie po wczorajszej imprezie na Kazimierzu.

Izabela krzątała się po mieszkaniu w samych majtkach. Co chwilę przechodziła między kuchnią a sypialnią, szukając czegoś, przekładając ubrania i narzekając na bałagan.

— Andrzej, ruszyłbyś wreszcie dupę z tej kanapy!

— Kobieto, daj mi żyć. Wczoraj wróciliśmy o czwartej rano.

— A ja niby nie?

— Ty masz jakiś pieprzony silnik atomowy zamiast baterii.

Roześmiała się. Kiedy przechodziła obok, przyciągnąłem ją delikatnie do siebie i objąłem w pasie.

— Chodź tutaj, moja piękna.

— Czego znowu chcesz, ty stary zboczeńcu?

— Powiedzieć ci, że cholernie kocham twoje ciało. I ciebie też, chociaż czasami jesteś strasznie upierdliwa.

— O, proszę! Mój mąż potrafi być romantyczny!

Pocałowała mnie i usiadła mi na kolanach.

— Tylko pamiętaj, Andrzej. Z tą blondyną nie ma żadnych spotkań.

— Iza, zaczynasz znowu?

— Nie zaczynam. Ostrzegam.

Spojrzała mi prosto w oczy.

— Jak pójdziesz z tą dziwką, to odgryzę ci chuja z jajami. Zrozumiałeś?

— Kurwa, kochanie, masz wyjątkowo romantyczny sposób wyrażania zazdrości.

— Bo mam wyjątkowo bezczelnego męża.

Objąłem ją mocniej.

— Dobra, moja ty zazdrośnico. A teraz zrób mi jeszcze kawy.

— Sam sobie zrób, leniwa świnio!

Zeszła z moich kolan, śmiejąc się pod nosem. Nie wiedziałem jeszcze, że za kilka godzin będę musiał tłumaczyć się z zupełnie innego wyjścia.

O siedemnastej zadzwonił telefon. Na ekranie wyświetliło się imię mojego brata: Krzysiek.

— No siema, stary. Żyjesz? — ryknął do słuchawki.

— Ledwo, kurwa. Czego chcesz?

— Wieczorem idziemy z Irkiem na miasto. Najpierw do naszej restauracji coś zjeść i wypić piwo, a potem może na podryw. Idziesz z nami?

— Na podryw? Ty się nigdy nie zmienisz.

— A po co miałbym? Może Marysia będzie dzisiaj na zmianie.

— I co, znowu będziesz ją zaczepiał?

— Trochę pożartujemy, może poflirtujemy.

— Tylko trzymaj łapy przy sobie, jeśli sobie tego nie życzy. Ostatnio patrzyła na ciebie jak na kompletnego pajaca.

— Bo jestem pajacem z klasą. To jak, idziesz?

Spojrzałem w stronę kuchni. Izabela myła filiżanki i najwyraźniej słyszała co drugie słowo.

— Poczekaj, pogadam z Izą.

— Oho! Pan mąż pyta o przepustkę!

— Spierdalaj, Krzysiek. Oddzwonię.

Rozłączyłem się. Izabela już stała w drzwiach kuchni.

— Co to za przepustka? — zapytała podejrzliwie.

— Krzysiek i Irek idą wieczorem do restauracji. Zapraszają mnie na kolację i piwo.

— A potem?

— Potem pewnie będą łazić po Kazimierzu.

— I podrywać dziewczyny?

— Oni może. Ja chcę zjeść porządny obiad, bo od rana żyję na kawie.

Iza uniosła brew.

— Andrzej, ty naprawdę myślisz, że ja jestem głupia?

— Nie. Myślę, że masz radar lepszy niż lotnisko w Balicach.

— Bardzo śmieszne. A ta Natalia?

— Nie umówiłem się z nią na dzisiaj. Jeśli napisze, powiem jej, że nie przyjdę.

— To powiedz teraz.

Sięgnąłem po telefon. W otwartym czacie wciąż wisiała wiadomość od blondynki. Napisałem krótko: „Natalia, nie spotkamy się dziś. Nie powinienem był robić ci nadziei. Trzymaj się”. Pokazałem ekran żonie.

— Wystarczy? — zapytałem.

— Na początek.

Przez chwilę patrzyła na mnie bez słowa. Potem westchnęła.

— Idź do tego swojego brata. Ale żadnych numerów, Andrzej.

— Dobrze, szefowo.

— I wróć o normalnej godzinie.

— Po wczorajszym maratonie? Sam będę błagał o łóżko.

Przed dziewiętnastą dotarłem do niewielkiej restauracji, do której od lat chodziliśmy z Krzyśkiem i Irkiem. W środku pachniało pieczonym mięsem, czosnkiem i świeżym chlebem. Krzysiek już siedział przy naszym stoliku, rozparty jak właściciel lokalu. Irek przeglądał kartę.

— O, książę przybył! — zawołał brat. — Żona pozwoliła?

— Jeszcze jedno słowo i zjesz tę kartę, pajacu.

— Właśnie za to cię kochamy — powiedział Irek.

Usiadłem. Zamówiliśmy jedzenie i po jednym piwie. Krzysiek od razu zaczął opowiadać o swoich planach na wieczór, gestykulując tak szeroko, że prawie przewrócił solniczkę.

— Najpierw zjemy, potem pójdziemy tam, gdzie grają coś sensownego. Irek twierdzi, że zna fajny lokal.

— Znam — odparł Irek. — Ale tym razem bez twoich głupich tekstów.

— Moje teksty są legendarne.

— Tak, wśród ludzi, którzy proszą ochronę o pomoc — odpowiedziałem.

W tej chwili do stolika podeszła Marysia, kelnerka, którą znaliśmy od dawna. Miała związane włosy i notes w dłoni.

— No nie, cała trójka. Czy mam już wzywać posiłki? — zażartowała.

— Marysiu, ty zawsze łamiesz mi serce — powiedział Krzysiek.

— A ty zawsze utrudniasz mi pracę. Co podać?

— Trzy porcje czegoś dobrego — odparłem. — I nie słuchaj mojego brata.

— To najlepsza rada na dzisiaj — uśmiechnęła się.

Krzysiek puścił do niej oko. Marysia przewróciła oczami i odeszła do baru.

— Widziałeś? Uśmiechnęła się do mnie — oznajmił triumfalnie.

— Do rachunku też się uśmiechnie — stwierdził Irek.

Rozmawialiśmy o pracy, znajomych i dawnych imprezach. Było przyjemnie, dopóki Krzysiek nie pochylił się nad stołem.

— A ty, Andrzej, co taki cichy? Słyszałem, że wczoraj na Kazimierzu miałeś jakieś przygody.

Znieruchomiałem.

— Od kogo słyszałeś?

— Od Irka. Jego znajomy widział awanturę twojej Izy z jakąś blondyną.

Irek uniósł ręce.

— Ja tylko powiedziałem, że coś się działo. Żadnych szczegółów.

— Kurwa, wy naprawdę nie macie innych tematów?

— Czyli prawda! — Krzysiek aż klasnął. — Opowiadaj!

— Nie ma czego. Jakaś dziewczyna się przystawiała, Iza ją zauważyła i zrobiła awanturę.

— A ty?

— Ja narobiłem sobie kłopotów. Koniec historii.

Brat przestał się śmiać.

— Stary, ty chyba naprawdę masz problem.

— Dzięki za odkrycie Ameryki.

Telefon zawibrował na stole. Myślałem, że to Izabela, ale zobaczyłem numer, którego nie znałem.

„Andrzej, tu Natalia. Dostałam twoją wiadomość. Rozumiem. Ale chciałam ci powiedzieć, że twoja żona miała rację, żeby być wściekła. Przepraszam za wczoraj”.

Przeczytałem ją dwa razy. Krzysiek wychylił się przez stół.

— Kto pisze?

— Nikt, kto powinien cię interesować.

Odwróciłem telefon ekranem do dołu. Nie miałem ochoty na kolejną awanturę, ani z żoną, ani z bratem.

Marysia przyniosła jedzenie. Przez chwilę zapanował spokój, przerywany tylko brzękiem sztućców. Potem Irek spojrzał na zegarek.

— To co, chłopaki? Jeszcze jeden lokal?

Krzysiek zerwał się pierwszy.

— Jasne. Noc młoda!

Ja zostałem na krześle. Miałem przed oczami minę Izabeli, kiedy zobaczyła wiadomość od Natalii. I pomyślałem, że może tym razem warto wrócić do domu, zanim noc znowu wymknie się spod kontroli.

Wtedy Krzysiek położył mi rękę na ramieniu.

— Andrzej, chodź. Obiecuję, że dzisiaj będzie spokojnie.

Spojrzałem na niego.

— Krzysiek, ile razy już słyszałem od ciebie to pierdolone zdanie?

Rozdział 4 — Trzech facetów, Marysia i zazdrosna żona

— Krzysiek, ile razy już słyszałem od ciebie to pierdolone zdanie? — zapytałem, patrząc na brata.

— Jakie zdanie?

— Że będzie spokojnie. Za każdym razem, kiedy tak mówisz, kończymy w jakimś gównie.

Irek parsknął śmiechem.

— Andrzej ma rację. Ostatnio po twoim „spokojnym piwku” wróciliśmy o piątej rano.

— Bo wy, kurwa, nie umiecie się bawić! — oburzył się Krzysiek.

Siedzieliśmy w naszej ulubionej restauracji na krakowskim Kazimierzu. Było już po dwudziestej. Na stoliku stały trzy kufle piwa, a Marysia krzątała się za barem.

Krzysiek obserwował ją od dobrych dziesięciu minut.

— Patrzcie, jaka ona jest zajebista — powiedział.

— To podejdź i normalnie z nią porozmawiaj — odparłem.

— A może ty zagadasz, Andrzej? Ciebie lubi.

— Ty masz nierówno pod sufitem. Ja mam żonę, a po wczorajszej akcji z blondynką nie zamierzam pakować się w kolejne kłopoty.

Wtedy Marysia podeszła do naszego stolika.

— Panowie, zamawiacie coś jeszcze czy będziecie tak siedzieć i obgadywać obsługę?

— Marysiu, kochanie, właśnie mówiliśmy, że jesteś najpiękniejszą kobietą na Kazimierzu — wypalił Krzysiek.

— To pewnie dlatego od dwudziestu minut nie możecie się zdecydować, kto zapłaci rachunek.

Roześmiałem się.

— Widzisz, braciszku? Kobieta cię rozpracowała.

Marysia spojrzała na mnie.

— A ty, Andrzej, wyjątkowo dzisiaj spokojny. Coś przeskrobałeś?

— Ja? Jestem, kurwa, niewinny jak niemowlę.

— Jasne. A ja jestem królową Anglii.

Irek zakrztusił się piwem.

Właśnie wtedy zadzwoniła moja komórka. Na ekranie pojawiło się imię: Izabela.

— O kurwa — mruknąłem.

Krzysiek natychmiast się wyprostował.

— Kontrola małżeńska!

Odebrałem.

— Cześć, kochanie.

— Andrzej, gdzie jesteś?

— W restauracji. Z Krzyśkiem i Irkiem.

— A jakieś baby tam są?

— Jest kelnerka, dwóch barmanów i chyba ze trzydzieści innych osób. To restauracja, Iza, nie klasztor.

— Nie pajacuj, tylko powiedz, kiedy wrócisz.

— Niedługo.

— Andrzej, ja znam twoje „niedługo”.

— Kochanie, nie zaczynaj.

— Ja jeszcze, kurwa, nie zaczęłam.

Rozłączyła się. Popatrzyłem na telefon.

— No i pięknie.

Krzysiek uniósł kufel.

— Za zdrowie twojego małżeństwa!

— Jeszcze jedno słowo, a ten kufel wyląduje ci na głowie.

Nie wiedziałem wtedy, że Izabela już podjęła decyzję, żeby osobiście sprawdzić, jak wygląda nasz niewinny, braterski wieczór.

Po chwili Marysia przyniosła nam rachunek. Krzysiek uśmiechnął się do niej tak szeroko, że wyglądał jak facet reklamujący pastę do zębów.

— Marysiu, o której kończysz?

— A dlaczego pytasz?

— Może dałabyś się zaprosić na drinka?

— Może. Ale nie dzisiaj. Jestem zmęczona i jutro zaczynam wcześnie.

— Jeden malutki — nalegał.

— Krzysiek — wtrąciłem się — powiedziała ci, że nie dzisiaj.

Marysia spojrzała na mnie z uznaniem.

— Dziękuję, Andrzej. Przynajmniej jeden rozsądny.

— On tylko udaje — mruknął Irek.

Marysia odwróciła się do Krzyśka.

— Jeśli naprawdę chcesz się ze mną umówić, to kiedyś zapytaj bez publiczności. I nie nazywaj mnie „kochanie” przy całej sali.

Krzysiek, pierwszy raz tego wieczoru, stracił rezon.

— Dobra. Przepraszam.

— No i pięknie — powiedziała, chowając notes do kieszeni. — A teraz zapłaćcie, bo mam robotę.

Gdy odeszła, Irek klepnął Krzyśka w ramię.

— Stary, właśnie dostałeś lekcję dobrych manier za darmo.

— Zamknij mordę — odparł brat, ale bez złości.

Wyszliśmy na chłodne powietrze. Brukowane uliczki Kazimierza lśniły po krótkim deszczu. Przed lokalami stali ludzie z papierosami, z otwartych drzwi dobiegały urywki muzyki i śmiech.

— Idziemy potańczyć — zarządził Krzysiek.

— Ja mogę na godzinę — odpowiedziałem. — Potem do domu.

— Słyszałeś, Irek? Nasz Andrzej ma godzinę wolności!

— Mam też cierpliwość, która właśnie się kończy.

W klubie było ciasno i gorąco. Irek niemal natychmiast wypatrzył przy barze kobietę w zielonej sukience. Zamiast popisywać się głupimi tekstami, podszedł, przedstawił się i zapytał, czy może postawić jej wodę albo drinka. Rozmawiali przez kilka minut. Kobieta się roześmiała i wskazała wolny stolik.

— Popatrz — powiedziałem do Krzyśka. — Można normalnie.

— Nie poznaję go. Pewnie jest chory.

— Nie, po prostu dorósł.

Krzysiek ruszył na parkiet, a ja zostałem przy barze. Zamówiłem wodę. W kieszeni zawibrował telefon. Wiadomość od Izabeli: „Bawisz się dobrze?”.

Odpisałem: „Jesteśmy w klubie obok restauracji. Zaraz wracam”.

Odpowiedź przyszła od razu: „Zaraz to zobaczymy”.

Poczułem nieprzyjemne ukłucie w żołądku.

Odwróciłem się w stronę parkietu i nagle ją zobaczyłem. Natalia. Ta sama blondynka z poprzedniej nocy. Stała przy filarze z dwiema koleżankami. Tym razem wyglądała na trzeźwą i nieco zakłopotaną, kiedy nasze spojrzenia się spotkały.

Przez chwilę rozważałem, czy udawać, że jej nie widzę. Ale podeszła pierwsza.

— Cześć, Andrzej.

— Cześć.

— Nie będę ci przeszkadzać. Chciałam tylko powiedzieć, że naprawdę głupio się zachowałam wczoraj.

— Ja też. Nie powinienem był umawiać się z tobą na dzisiaj.

— Twoja żona wie?

— Wie. I nie jest zachwycona.

Natalia skrzywiła się.

— Domyślam się. Nie chcę żadnej awantury.

— To najlepiej zostawmy tę historię za sobą.

— Zgoda.

Wyciągnęła rękę. Uścisnąłem ją krótko, bez żadnych dwuznaczności. Natalia wróciła do koleżanek, a ja wypuściłem powietrze.

— No, kurwa, przynajmniej jedna sprawa załatwiona — powiedziałem do siebie.

— Która sprawa? — usłyszałem za plecami znajomy głos.

Odwróciłem się. Izabela stała dwa kroki ode mnie w ciemnej kurtce i dżinsach. Patrzyła raz na mnie, raz na Natalię.

— Iza? Co ty tutaj robisz?

— A jak myślisz? Miałeś wracać do domu, a jesteś w klubie. I oczywiście ta sama blondyna jest kilka metrów dalej.

— Spotkaliśmy się przypadkiem. Właśnie wyjaśniliśmy, że nic z tego nie będzie.

— Naprawdę? A ja mam ci uwierzyć na słowo?

— Możesz mi nie wierzyć. Ale nie będę kłamał, żebyś poczuła się lepiej.

Izabela zamilkła. Znałem tę minę. Zanim zdążyła odpowiedzieć, zza jej pleców wyłonił się Krzysiek.

— O, bratowa! Ale niespodzianka!

— Krzysiek, zamknij się — powiedzieliśmy z Izą jednocześnie.

Brat uniósł ręce.

— Dobra, dobra. Ja tylko chciałem być miły.

— To spróbuj gdzie indziej — burknąłem.

Iza odciągnęła mnie pod ścianę, gdzie było ciszej.

— Andrzej, ja nie chcę żyć jak jakaś idiotka, która musi śledzić własnego męża.

— To przestań mnie śledzić. Ale ja też muszę przestać dawać ci powody do podejrzeń.

— Właśnie.

— Wczoraj zachowałem się jak dupek. Dałem Natalii numer i umówiłem się z nią, chociaż wiedziałem, że jestem żonaty. Dzisiaj to odwołałem. I przed chwilą powiedziałem jej to samo prosto w oczy.

Izabela spojrzała na mnie uważnie.

— Czemu nie powiedziałeś mi od razu, że ją spotkałeś?

— Bo spotkałem ją trzy minuty temu. I właśnie miałem do ciebie zadzwonić.

— Wiesz, co mnie najbardziej wkurwia? — zapytała ciszej. — Nie to, że jakaś kobieta się do ciebie przystawia. Tylko że przez chwilę wyglądało, jakbyś naprawdę chciał z nią pójść.

Nie próbowałem żartować.

— Bo przez chwilę byłem na tyle głupi, że o tym myślałem. Przepraszam.

Iza oparła plecy o ścianę. Przez moment patrzyła na migające światła.

— Chodźmy stąd, Andrzej.

— Dobrze.

Przed wyjściem odnalazłem Krzyśka i Irka. Irek siedział przy stoliku z poznaną kobietą, która przedstawiła się jako Ewa. Krzysiek opowiadał im coś z przesadną gestykulacją.

— Ja się zbieram — oznajmiłem.

— Już? — zdziwił się brat.

— Tak. Z żoną.

Krzysiek zerknął na Izabelę i po raz pierwszy nie rzucił żadnego dowcipu.

— To trzymajcie się. Zadzwonię jutro.

— Tylko nie o siódmej rano — powiedziałem.

Na ulicy Izabela wsunęła dłoń pod moje ramię. Szliśmy powoli, mijając rozświetlone witryny i ostatnich niedzielnych imprezowiczów.

— Wiesz, że jesteś strasznym dupkiem? — zapytała.

— Wiem. Powtarzasz mi to regularnie.

— A wiesz, że nadal cię kocham?

— To akurat najlepsza wiadomość tego wieczoru.

Uśmiechnęła się mimo woli.

— Nie myśl, że wszystko ci wybaczyłam.

— Nie myślę.

— I nie będzie więcej tajnych numerów telefonów.

— Nie będzie.

Przystanęła i poprawiła mi kołnierz kurtki.

— Dobra. To teraz zabierz mnie do domu, mój bezczelny mężu.

Ruszyliśmy w stronę postoju taksówek. Pomyślałem, że wreszcie noc skończy się spokojnie.

Wtedy mój telefon zadzwonił jeszcze raz. Na ekranie zobaczyłem: Krzysiek.

— Czego znowu, kurwa? — odebrałem.

— Andrzej, mamy mały problem.

— Jaki problem?

— Marysia właśnie zadzwoniła do mnie z restauracji. Ktoś zostawił u niej telefon. I wygląda na to, że należy do Irka.

— Przecież Irek siedzi z Ewą. Powiedz mu.

— No właśnie nie mogę. Irek zniknął. A Ewa pyta, gdzie poszedł.

Spojrzałem na Izabelę. Ona spojrzała na mnie.

— Nawet nie próbuj — powiedziała.

— Krzysiek — westchnąłem do słuchawki — powiedz mi tylko jedno: jakim cudem wy zawsze potraficie coś spierdolić?

Rozdział 5 — Izabela pokazuje pazury

Było już dobrze po północy, kiedy wróciliśmy z Izabelą do mieszkania. Kraków powoli zasypiał, chociaż na Kazimierzu wciąż było słychać muzykę dobiegającą z knajp i śmiechy ostatnich imprezowiczów.

W taksówce Iza prawie się do mnie nie odzywała. Znałem tę ciszę. Moja żona potrafiła przeklinać jak szewc, zrobić awanturę na pół restauracji, a potem przez godzinę nie powiedzieć ani słowa. I właśnie ta cisza była najgorsza.

Weszliśmy do mieszkania. Izabela zdjęła buty, rzuciła torebkę na komodę i odwróciła się do mnie.

— No, Andrzej. Teraz sobie, kurwa, porozmawiamy.

— Kochanie, może jutro? Jestem zmęczony.

— A ja jestem wściekła.

— Zauważyłem.

— Ty sobie chyba naprawdę robisz ze mnie idiotkę.

Zdjąłem kurtkę.

— Iza, byłem z Krzyśkiem i Irkiem. Zjadłem kolację, wypiłem piwo. Co miałem zrobić? Siedzieć pod stołem?

— Nie chodzi o twojego brata!

— To o co?

— O tę blond dziwkę, która znowu pojawiła się tam, gdzie ty!

Westchnąłem.

— Natalia przyszła do klubu. Nie zapraszałem jej.

— Ale rozmawiałeś z nią!

— Bo podeszła. Miałem uciekać przez okno?

Izabela podeszła bliżej.

— Andrzej, ty masz cholerny talent do pakowania się w kłopoty.

— A ty masz talent do robienia przesłuchań.

— Bo jesteś moim mężem, do jasnej cholery!

Popatrzyłem na nią.

— I właśnie dlatego wróciłem tutaj. Z tobą.

Przez moment milczała.

— Ty bezczelny draniu — powiedziała w końcu.

Uśmiechnąłem się.

— Ale twój.

— Niestety, kurwa, mój.

Izabela poszła do sypialni. Po chwili usłyszałem, jak otwiera szafę. Kiedy wszedłem za nią, stała przed lustrem w mojej koszuli, którą właśnie wyciągnęła z półki.

— Co robisz? — zapytałem.

— Zabieram ci koszulę.

— Widzę. A dlaczego?

— Bo jest wygodna. I pachnie tobą.

— Przecież jeszcze przed chwilą chciałaś mnie zamordować.

— Nie przesadzaj. Co najwyżej udusić poduszką.

Roześmiałem się. Podeszła do mnie, poprawiła mi kołnierzyk i spojrzała w oczy.

— Andrzej, ja nie jestem zazdrosna o każdą kobietę, która na ciebie spojrzy.

— Nie?

— Nie przerywaj, do cholery. Jestem zazdrosna, kiedy widzę, że jakaś bezczelna gówniara próbuje wejść między nas, a ty zamiast ją od razu odprawić, zaczynasz z nią dyskutować.

— Masz rację z tym numerem telefonu — przyznałem.

Izabela uniosła brwi.

— Możesz powtórzyć? Chcę to nagrać.

— Nie przesadzaj, kobieto.

— Andrzej Mazur przyznał żonie rację. To historyczny moment!

Objąłem ją w pasie.

— Tylko nie rozpowiadaj po rodzinie.

Roześmiała się i oparła głowę na moim ramieniu.

— Kocham cię, ty cholerny wariacie.

— Ja ciebie też, moja zazdrośnico.

Przez chwilę staliśmy przytuleni w ciszy. Później pocałowała mnie długo i zdecydowanie.

— Dzisiaj już nie będziemy się kłócić — szepnęła.

— Bardzo rozsądna decyzja.

— Ale nie myśl, że wszystko ci zapomniałam.

— Nawet przez chwilę, kochanie.

Zgasiłem światło. Reszta nocy należała tylko do nas.

Obudziłem się, gdy słońce wpadło przez szczelinę między zasłonami. Izabela siedziała na brzegu łóżka z kubkiem kawy.

— Wstawaj, śpiochu. Twój brat już dwa razy dzwonił.

— Krzysiek? Czego on, kurwa, chce o tej porze?

— Jest prawie jedenasta.

Sięgnąłem po telefon. Trzy nieodebrane połączenia i wiadomość: „Andrzej, oddzwoń. Chodzi o Irka. Narobił niezłego zamieszania”.

— No pięknie — mruknąłem.

— Co się stało? — spytała Iza.

— Jeszcze nie wiem. Ale kiedy Krzysiek pisze, że ktoś narobił zamieszania, zwykle oznacza to, że sam maczał w tym palce.

Wybrałem numer brata.

— No, wreszcie! — usłyszałem.

— Krzysiek, jeśli znowu zgubiłeś portfel, to nie moja sprawa.

— Nie o portfel chodzi. Pamiętasz Ewę, którą Irek poznał w klubie?

— Pamiętam. Co z nią?

— Przyjechała dziś rano do restauracji. Szuka Irka. I nie jest sama.

Usiadłem prosto.

— Jak to nie jest sama?

— Jest z facetem, który twierdzi, że jest jej mężem.

— Ja pierdolę.

Izabela spojrzała na mnie znad kubka.

— Co znowu?

Zakryłem mikrofon dłonią.

— Wygląda na to, że Irek ma problem.

— A ty nie próbuj robić z tego własnego problemu — odpowiedziała natychmiast.

Krzysiek nadal mówił do słuchawki:

— Przyjedź, stary. Musimy ustalić, co właściwie się wydarzyło.

Spojrzałem na żonę. Ta skrzyżowała ręce.

— Nawet o tym nie myśl, Andrzej.

A ja już wiedziałem, że spokojna niedziela właśnie się skończyła.

Rozdział 6 — Drugie oblicze Natalii

Siedziałem przy kuchennym stole, kiedy Izabela po raz kolejny zapytała:

— Andrzej, powiedz mi, kurwa, co ta dziewczyna w tobie zobaczyła?

— Nie mam pojęcia, kochanie.

— Może twoją zajebiście wielką skromność?

— Bardzo możliwe.

— Nie pajacuj!

Spojrzałem na żonę. Była zła, ale tym razem dostrzegłem w jej oczach coś więcej niż zazdrość. Niepokój.

— Iza, przecież ja tej dziewczyny prawie nie znam.

— Właśnie! A ona już ci wyznaje miłość! Co to, kurwa, za historia?

Telefon ponownie zawibrował. Natalia przepraszała za swoje zachowanie w klubie. Pisała, że wypiła za dużo, że wcale taka nie jest i że chciałaby kiedyś opowiedzieć mi, kim naprawdę jest.

— Znowu ona? — zapytała Izabela.

— Tak. Przeprasza.

— Przynajmniej ma trochę rozumu — powiedziała w końcu.

Dwa dni później miałem sprawę do załatwienia niedaleko placu Nowego. Spacerowałem ulicą Józefa, kiedy zobaczyłem Natalię przed niewielką księgarnią.

Początkowo jej nie poznałem. Jasny płaszcz, eleganckie spodnie, niewielka torebka. Nie przypominała rozkrzyczanej dziewczyny z dyskoteki.

— Andrzej? — odezwała się niepewnie.

— Natalia? No proszę. Zupełnie inna kobieta.

— Wiem, jakie zrobiłam na tobie pierwsze wrażenie.

— Delikatnie mówiąc, niezbyt dobre.

— Zasłużyłam sobie. Masz chwilę? Możemy wypić kawę. Tylko kawę.

— Nie chcę kolejnych problemów z żoną.

— Rozumiem. Nie będę cię do niczego namawiać.

Weszliśmy do kawiarni. Natalia opowiedziała mi, że ma dwadzieścia pięć lat, studiowała filologię, pracuje w wydawnictwie i uwielbia książki. Mówiła spokojnie, z namysłem. Miała świetne poczucie humoru.

— Dlaczego tamtej nocy zachowywałaś się jak kompletnie inna osoba? — zapytałem.

— Bo byłam głupia. Udawałam pewną siebie kobietę, której wszystko wolno. A prawda jest taka, że wcale taka nie jestem.

— Wiesz, co jest najgorsze? — dodała. — Spodobałeś mi się nie dlatego, że jesteś przystojny. Tylko dlatego, że powiedziałeś mi „nie”.

— Dość dosadnie.

— Bardzo dosadnie — roześmiała się cicho. — Nie chcę rozbijać twojego małżeństwa. Naprawdę.

Po raz pierwszy uwierzyłem, że mówi całkowicie szczerze.

Kiedy wyszliśmy z kawiarni, padał drobny deszcz.