E-book
13.65
drukowana A5
28.04
Kot Amadeus w Sopocie

Bezpłatny fragment - Kot Amadeus w Sopocie


Objętość:
187 str.
ISBN:
978-83-8155-600-2
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 28.04

Rozdział 1

Nazywam się Amadeus. Z woli natury przyszło mi już wejść w wiek zaawansowany, zwany przez wielu słusznym wiekiem, w którym z racji skłonności świata do entropii zaczyna się stopniowo tracić własne wspomnienia z dni ostatnich, a rozważać wydarzenia sprzed lat wielu, przeto przyszło mi na myśl zacząć zapisywać wspomnienia swoje aby ową wiedzę uchronić od zapomnienia, a tym samym przyczynić się do rozwoju nauk społecznych, historycznych i psychologicznych.

Niestety, prokuratura zobowiązała mnie do zachowania w tajemnicy nazwisk osób powiązanych z ową sprawą. Gdy śledztwo zostanie zakończone nazwiska wszystkich tych osób zostaną utajnione, zamknięte w sejfie i zakopane.

Stare koty mają zwyczaj powtarzać w obecności młodych kociaków, że najstarsze praktyki naszych babć, które są przekazywane przez całe wieki z pokolenia w pokolenie, przynoszą najlepsze rezultaty, bo nie ma nic gorszego jak eksperymenty robić na swoim własnym zdrowiu. Przecież od dawna wszystkim jest wiadome, zwłaszcza dzieciakom chodzącym do szkoły i zmuszanym do uczenia się dat, wzorów, wierszy na pamięć i regułek, że zapisywanie tej wiedzy, na przykład podczas sporządzania ściągi przed klasówką, niezwykle ułatwia zapamiętanie lub utrwalenie uczonego materiału.

Jako mały kotek ciągle musiałem się czegoś uczyć. A to sposobów polowania. A to metod wdrapywania się na drzewa i schodzenia na dół. Ileż to razy dobrzy i litościwi ludzie wzywali strażaka z drabiną aby mnie zdjął z gałęzi, gdy wlazłem zbyt wysoko i bałem się zejść. Moja kochana ciocia Jadzia nigdy mężowi obiadu nie nałożyła na talerz dopóki wszystkie koty nie dostały wpierw pokarmu do swoich miseczek. Gdy więc zbliżała się pora jedzenia wujek z własnej woli skrupulatnie sprawdzał obecność kociaków.

Wiem doskonale, że opisuję tu rzeczy dziwne i wręcz niestworzone, jak mawiała cioteczka Jadzia gdy zdarzyło jej się spotkać z czymś tajemniczym, niemożliwym do wyjaśnienia przez zwykłego człowieka po ośmiu zaledwie klasach szkoły powszechnej. Zapewne wielu czytelników będzie się spierało ze sobą w sprawie logicznego wytłumaczenia opisywanych tu zjawisk.

To naturalne zachowanie każdego kto spotka się z czymś sobie nieznanym i dotąd nigdy nad daną rzeczą lub zjawiskiem się nie zastanawiał. Zwłaszcza ludzie mają bardzo kręte ścieżki swojego rozumowania, bo dla kotów sprawa jest bardzo prosta: albo coś nadaje się do zjedzenia, albo nie warto sobie tym zawracać głowy. Gdyby to coś mogło spełniać rolę obiektu polowań, za którym można by się wspinać po drzewach albo buszować w wysokiej trawie w ogrodzie na tyłach domu, to co innego.

Ja już przeżyłem w swoim długim życiu wiele zdawałoby się niezrozumiałych wydarzeń, nieoczekiwanych zwrotów akcji. Szczególnie po powrotach wujka z drugiej zmiany, kiedy to ciocia była zmuszona odpierać zaloty wujaszka drewnianym wałkiem lub mokrą szmatą, jeżeli akurat znajdowała się w pobliżu zlewozmywaka. Każdy kot od najmłodszych lat doskonale wie, że amory zawsze kończą się bólem i wrzaskiem dla samiczki. A samiec? Ten tylko podkręci wąsy, wyliże sobie łapki i pójdzie dalej na nocne poszukiwania przygód, kolejnych zdobyczy, lub tylko nowych wrażeń, zapachów, czy widoków. Oczywiste sprawy nie wymagają wyjaśnień. Dlatego zawsze miałem wyrobione zdanie na ten temat.

Tłumaczyłem sobie, że jeżeli czegoś początkowo nie rozumiem, to przyjdzie odpowiednia pora na wyjaśnienie sprawy, więc na razie nie należy sobie tym zawracać głowy. To było nadzwyczaj zdrowe podejście, jak wiem obecnie, bo mnie ono uchroniło przed murowaną nerwicą, jakiej doświadczyło bardzo wielu moich znajomych, nadmiernie interesujących się życiem innych osób.


Wszyscy znają Aleksandr, którego Arturem niektórzy nazywają myśląc, iż ten pseudonim pochodzi od króla Artura. Król ten znany był jako przewodzący drużynie wybitnych rycerzy zasiadających razem ze swym władcą przy okrągłym stole i do społu z nim nie tylko biesiadujących, ale i sprawy wagi państwowej roztrząsających. Tak naprawdę król otrzymał swój nik od pierwszych liter imienia i nazwiska, czyli A i R. Resztę dopisali mu z powodu jego namiętności do wojaży, czyli Tour, co w efekcie dać musiało A.R.Tour, które to zawołanie bardzo przypadło do gustu, zwłaszcza egzaltowanym niewiastom. Z historią sławnego pisarza, dziennikarza i podróżnika zetknąłem się podczas udziału mojego w pewnej bardzo przyjemnej imprezie literackiej, organizowanej przez niezwykle inteligentne panie zajmujące się blogowaniem w Internetach, czyli tworzeniem blogów i stron o literaturze, książkach, pisarzach i pisarkach.


Impreza owa nazywała się „A może nad morze, z książką” i odbywała się w prześlicznym nadmorskim mieście — Sopocie, podczas lipcowego weekendu, a właściwie jednego weekendowego dnia, czyli ósmego lipca. Organizatorkami były bardzo mądre i zaradne dziewczęta pasjonujące się książkami, publikujące recenzje literackie, a także zajmujące się promowaniem czytelnictwa. Każdy miłośnik literatury marzy o uczestniczeniu w tego typu wydarzeniach. Dlatego też gdy moja przyjaciółka Ewa, która już wcześniej brała udział w spotkaniu blogerów i blogerek nad morzem, zaproponowała mi dołączenie do tak zacnego towarzystwa, nie wahałem się ani chwili.


Ewę darzyłem dość wielkim jak na człowieka zaufaniem. Poznałem ją przy okazji jakiegoś spotkania autorskiego z pisarką pochodzącą z Pomorza, które odbywało się w księgarni. Planowałem wtedy zakup książeczki dla dzieci o łagodnym traktowaniu kotów i pożytkach płynących z zaprzyjaźnienia się dziecka z kotem. Było to związane z pojawieniem się u moich sąsiadów pewnego bardzo rozkapryszonego dzieciaka, który intensywnie trenował w tamtym czasie rzucanie kamieniami do celu.

Błądziłem samotnie pomiędzy księgarnianymi półkami w poszukiwaniu odpowiedniej lektury dla krnąbrnego dzieciaka i wtedy usłyszałem głos płynący z głośników. Kierowniczka księgarni zapraszała klientów do kącika, w którym miało za chwilę rozpocząć się spotkanie z pisarką Magdaleną. Magdę znałem już wcześniej, bo Pańcia moja jej książki namiętnie po nocach czytała, a jak w lekturze się zagłębiła to ryczała jak bóbr nieraz do samego rana, bo od książki oderwać się nie mogła. Ucieszyła mnie taka okazja do ponownego spotkania pisarki.

Podszedłem bliżej do miejsca gdzie kilka kobiet już się zebrało na wieczorku autorskim. Wtedy jakieś fanki pisarki rozpostarły ponad regałami płachtę papieru, na której napisane było, że Magdalena jest ich Walentynką. Pozostałe kobiety głośny aplauz wzniosły, wiwatując ku czci wielbionej autorki. Ewa robiła zdjęcia małym, zgrabnym aparatem fotograficznym. Akurat tak szczęśliwie stanąłem, że i ja zostałem uwieńczony na kilku fotografiach. Te fotki później znalazły się na blogu prowadzonym przez Ewę, dzięki czemu stałem się nagle kotem rozpoznawalnym w środowisku miłośniczek autorek poczytnych romansów. Wkroczyłem na ścieżkę kariery medialnej dzięki kochanej Ewie.


Z pierwszych informacji udzielonych mi przez Ewę niewiele wynikało. Alek był jednym z gości spotkania blogerów, a właściwie blogerek, bo to one stanowiły większość. Jak mówiła Ewa, zrobił wielkie wrażenie wśród grona młodszych uczestniczek, a potem nagle zniknął z życia towarzyskiego kraju. Podobno uległ strasznemu wypadkowi podczas podróży z jednego miasta do drugiego, w trakcie swojej trasy literackiej. Takie były plotki.

Pisarze uwielbiają uczestniczyć w wieczorkach autorskich, podczas których mają niepowtarzalną, wyjątkową i jedyną w swoim rodzaju okazję spotkania się z czytelnikami swoich książek oraz usłyszenia od nich kilku zdań, na temat produkowanej literatury. Taka możliwość spotkania face-tu-face, daje niesłychanie więcej autorowi, niż suche sprawozdanie w prasie, czy nawet pozytywna recenzja zamieszczona na rzadko odwiedzanej przez czytelników stronie. Podczas wieczorku autorskiego pisarz, lub pisarka, mają okazję nie tylko usłyszeć opinie o swojej książce, ale również spojrzeć czytelnikowi prosto w oczy i niczym w czarodziejskim zwierciadle zobaczyć prawdziwe emocje rozgrywające się w jego duszy.

Pisarze uwielbiają grać na emocjach czytelników. Najlepsi wywołują płacz z rzęsistymi łzami i spazmatycznym oddechem, lub też wybuchy niepohamowanego śmiechu. Są i tacy, doskonali w swym fachu autorzy, którzy wywołują w duszach odbiorców namiętne pragnienie wielkiej miłości, bądź nienawiści do wrednego porywacza dzieci, a nawet żądzę zdobycia legendarnego skarbu piratów, pływających po morzach karaibskich i rabujących statki towarowe, a także szlachtujących bez litości załogi okrętów wojennych nasłane do walki z piratami przez jego królewską wysokość króla zjednoczonego królestwa Henryka siódmego, ósmego lub Rudobrodego. Chyba, że ten Rudobrody był piratem. Nieistotny szczegół. Francuzka armada pod wodzą Ludwika XIV mogłaby wtedy uratować z rąk oprawców wszystkie niewinne dziewice. Innych nie warto ratować. Tak, pisarze uwielbiają grać na emocjach i terroryzować czytelników swoimi pomysłami.


Kocia ciekawość skłoniła mnie do zainteresowania się sprawą i przyjrzenia się jej na tyle dokładnie na ile pozwolą mi ograniczenia niskiego wzrostu, krótkich łapek, a także słabego już na starość wzroku. Poprosiłem Anitę S. o pomoc w zorganizowaniu mi podróży. Jako mieszkanka portowego miasta jest ona, że się tak wyrażę, obowiązkowym punktem spotkania z książką nad morzem. Poprosiłem też Ewę, żeby pomogła Anicie, a Beatę o pomaganie im dwóm. Dzięki pomocy pięknych kobiet wsiadłem wreszcie do pociągu jadącego z Jastarni do Gdyni, a potem dalej do Sopotu w województwie Pomorskim.

Rozdział 2

Kiedyś wybrałem się na wycieczkę do Paryża. Szykowałem się do wyjazdu przez dwa tygodnie. Paryż, wiadomo, stolica Europy, więc trzeba było być gotowym na przeżycie szoku, odebranie piorunujących ciosów w splot duszy i ciała, gotowym na porażenie wszystkich zmysłów, zwłaszcza tych najważniejszych. Przygotowałem sobie Rozmówki polsko-francuskiePodręcznik mowy znaków Indian północnoamerykańskich na wypadek gdyby zabrakło mi tchu, zabrakło języka w gębie, czy na wypadek gdyby mnie zatkało z wrażenia. Dzielące nasze światy różnice kulturowe i cywilizacyjne postanowiłem zasypać studiowaniem Multimedialnej Encyklopedii Tradycji i Kultury Paryża w najnowszym wydaniu. Za legalną wersję w języku francuskim zapłaciłem pół wypłaty Pańci, plus dwa bilety na koncert C-dur.

Całą podróż spędziłem w trzech ślicznych pociągach. Kocham podróżowanie pociągami. Wystarczy, że wsiądę do pociągu, a od razu przypomina mi się fabuła co najmniej kilku książek o podróżach: słynne Morderstwo w Orient Ekspresie — Agathy Christie, Lalka — Bolesława Prusa, Anna Karenina — Lwa Tołstoja, Paryski ekspres — Georgesa Simenona. Siadam na swoim miejscu i rozglądam się za bohaterami literackimi opisanymi w tych powieściach. Żaden podróżny nie powinien wtedy czuć się bezpiecznie. Niektóre z opisanych postaci to przecież ofiary zbrodni, samobójstwa, lub też szaleństwa.

Ku memu zaskoczeniu, razem ze mną jechało pociągiem całkiem sporo osób. Więcej było mężczyzn niż kobiet, było też kilkoro dzieciaków. Odjazd wyznaczono na godzinę czternastą. Byłem na peronie już chwilę wcześniej. Gdy wsiadłem, to okazało się, że Warszawa Centralna nie jest stacją początkową, a to oznaczało, że pociąg wyjeżdżał z Dworca Wschodniego. Tam wsiedli pierwsi podróżni, a tu gdzie ja wsiadałem, wagon był już prawie pełny. Trzeba się było z tym pogodzić. Gdyby nie było rezerwacji, to mogłoby się zdarzyć, że trzeba spędzić całą podróż na korytarzu. Miałem już kilka takich podróży za sobą, więc byłem szczęśliwy z posiadania miejsca siedzącego.

Kilku facetów z całą pewnością podróżowało służbowo. Widać to było po ich ubiorach, a także po bagażu. Tacy zazwyczaj jadą samotnie. Chociaż nie… Jeden jechał prawdopodobnie z sekretarką bądź asystentką. Ona mu wszystko organizowała, wiedziała gdzie są jakie papiery, gdzie rezerwacje. Wiedziała wszystko. Siedzieli blisko, więc słyszałem jak mu tłumaczyła. Facet od czasu do czasu kładł dłoń na jej udzie, a ona wtedy nerwowo się rozglądała i szeptała do niego coś w rodzaju: nie tutaj! On uśmiechał się zadowolony i cofał dłoń ze świadomością, że potem to sobie odbije.

Inny manager też jechał z młodą kobietą, ale zachowywali się zupełnie inaczej, to znaczy bardziej naturalnie i wstrzemięźliwie. Można się było domyślać, że albo już się znudził jej wdziękami, albo też dawno mu dała do zrozumienia, że nie dla psa kiełbasa. Rozmawiali ze sobą na wszelakie tematy, komentowali innych pasażerów, planowali zajęcia po przyjeździe. Ona była śliczną blondyneczką z rudą grzywką, małym noskiem, niebieskimi oczętami i małymi, wąskimi wargami, za którymi od czasu do czasu pokazywały się nieskazitelnie białe zęby. Pięknie się uśmiechała. Czasami spoglądała na mnie i wtedy widziałem w jej lewym oku dziwny błysk czegoś tajemniczego, a jednocześnie z całą pewnością rozkosznego. Była cudowna. Niezwykle zgrabna i pociągająca. Niesłychanie urodziwa. Miała na imię Albina. On mówił do niej Albi.

Gdy tylko na nią spoglądałem, to zaraz wpadałem w euforię, a potem tonąłem w marzeniach. Ja już tak mam. Zawsze wolę przeżywać to, co sobie wyobrażam, albo to, nad czym mogę mieć kontrolę, i nad czym mogę panować. Bynajmniej do czasu, aż totalnie nie odpłynę w wymarzone światy. Nie znoszę żyć i emocjonować się szarą codziennością zwykłego i zazwyczaj nudnego dnia. Każdy nudny dzień to strata czasu. Ileż można by zrobić dobrego. Tymczasem każdy wieczór uświadamia mi boleśnie, że wciąż niczego nie dokonałem.

Widziałem więc piękną Albi po drugiej stronie przejścia. Przy oknie. Ona też lubiła siedzieć przy oknie, aby móc oprzeć czołem o chłodną szybę i patrzeć na mijane pejzaże, wioski, małe miasteczka, pola uprawne lub pastwiska ze skubiącymi trawę zwierzętami.


Gdy mija się ciemny las to zaraz do głowy przychodzą myśli o wilkach spragnionych surowego mięsa oraz niewinnej dziewczynce idącej leśną ścieżką przez bardzo urokliwy brzozowy zagajnik ku chatce babci kochanej z koszykiem domowych wiktuałów, które mamusia przygotowała, bo babcia zachorowała ostatnimi dniami, bardzo źle się czuła, pewnie miała podwyższoną temperaturę, więc sok z malin bardzo się przyda, a i herbata z kwiatów lipy też niczemu nie zaszkodzi. Tylko pomóc w walce z chorobą może. Domowe sposoby na wszelakie dolegliwości zawsze były najlepsze. Chociaż lekarstwa z apteki też czasami się brało, zwłaszcza, gdy doktor nalegał, albo wręcz groził skargą do władz na opieszałość w leczeniu dzieci, co mogło skutkować poważnymi konsekwencjami, z odebraniem praw rodzicielskich włącznie.

Dziewczynka szła tą ścieżką nie po raz pierwszy, wielokrotnie już babcię odwiedzała, więc była nieostrożna, myśląc raczej o kwiatkach rosnących w trawie obok ścieżki, niż o zachowywaniu ostrożności. Lekkomyślnie zwalniała kroku, przyglądała się omszałym pniom wielkich drzew, ptakom fruwającym wysoko na niebie. Było jeszcze dość chłodno o tej porze. Ten rok był niezwykle deszczowy, więc ciaśniej zawiązuje sznurki od kaptura przy czerwonej kurtce przeciwdeszczowej. Już nie mogła się doczekać, kiedy mama pozwoli założyć nową, śliczną kurteczkę, którą dostała zeszłego roku w prezencie od cioci Asi. Ta czerwona też jest jeszcze dobra, ale dziewczynka zaczynała już z niej wyrastać. Z tymi ubraniami to zawsze jest kłopot. Najpierw są zbyt duże, obszerne, z rękawami sięgającymi do kolan, a potem nagle się okazuje, że już robią się zbyt małe, obcisłe i krótkie. O ile wcześniej zamki się nie zepsują, szwy nie rozejdą, albo ktoś ich nie potnie żyletką z zazdrości, lub nie ukradnie ze szkolnej szatni.

Szła sobie ta dziewczynka ścieżką podśpiewując o babci mieszkającej samotnie w leśnej chatce. W pewnej chwili zobaczyła wóz i zaprzężonego do niego konia. Wóz ten stał na leśnej drodze, w miejscu gdzie dochodziła do niej ścieżka, która następnie biegła dalej pod niewielką górkę po drugiej stronie drogi. Koń znudzony grzebie kopytem w piasku. Wóz był pusty, to znaczy niczym nie był załadowany. Nie widać też było na nim woźnicy, który tym wozem zazwyczaj jeździł do lasu po drewno na opał. Dopiero po chwili, gdy dziewczynka podeszła nieco bliżej, zauważyła starszego mężczyznę stojącego nieopodal pod drzewem i opryskującego konar sosny strumieniem moczu.

— Dzień dobry — powiedziała grzecznie, tak jak ją uczyła mama.

Mężczyzna obejrzał się przez ramię w stronę dziewczynki. Strumień moczu zmalał jakby i zamiast na korę drzewa leciał teraz na piasek pod stopami mężczyzny, opryskując mu buty.

— Sika pan sobie po butach — zauważyła rezolutnie dziewczynka.

Mężczyzna natychmiast przestał oddawać mocz i mrucząc coś niewyraźnie pod sumiastymi wąsami zapiął rozporek, po czym obrócił się do dziewczynki. Jego spodnie najwyraźniej też zostały obsikane, o czym świadczyły wyraźne mokre plamy.

— Co ty tu robisz sama w lesie? — zapytał.

— Niosę mojej babci poczęstunek, ponieważ jest chora — odpowiedziała zgodnie z prawdą.

— Nie boisz się? — zapytał mężczyzna.

— A czego się tu bać, proszę pana. Wiele razy już tędy chodziłam i znam drogę na pamięć.

— No to podejdź tu bliżej do mnie — powiedział mężczyzna bardzo miłym głosem.

— Po co?

— Nie bój się, moja droga, podejdź, to coś ci pokażę — mówił mężczyzna robiąc dwa kroki w stronę dziewczynki.

— Nie trzeba, już widziałam — powiedziała dziewczynka i szybkim truchtem pobiegła ku swojej ścieżce omijając wóz i konia grzebiącego kopytem w piasku. — Mama kazała mi z daleka omijać wszystkich zboczeńców zaczepiających małe dziewczynki! — krzyknęła jeszcze na pożegnanie do mężczyzny, który z dziwnym wyrazem twarzy wciąż stał pośrodku drogi.

Za pagórkiem dziewczynka wróciła znowu do spokojnego spaceru i zachwycania się przyrodą. To biedne dziecko nie rozumiało na jakie niebezpieczeństwo się wystawia. Tego roku zimą w okolicznych lasach pojawiła się wataha wilków. Przybyły w te strony z odległych lasów, w których prowadzono intensywną wycinkę drzew, ponieważ nadleśnictwo starało się wypracować pokaźne zyski ze swojej działalności, sprzedając drewno do tartaków. Zbieranie szyszek, uzyskiwanie z nich nasion i sadzenie drzew było działalnością wysoce deficytową, a dewizowych klientów zainteresowanych polowaniami jakby ostatnimi laty było mniej. Ciężkie czasy nastały dla gajowych. Ciężkie nastały również dla wilków.

Wilki są bardzo inteligentnymi zwierzętami. Zostały obdarowane przez matkę naturę doskonałym zmysłem powonienia. Dzięki węchowi, wilki potrafiły zlokalizować padlinę z odległości kilkunastu kilometrów. Nierówności terenu nie stanowiły dla ich węchu żadnej przeszkody, wręcz przeciwnie, maskowały zwierzęta przed wzrokiem innych istot, zwłaszcza człowieka. Oczywistym jest, że padlina pachnie nieprzyjemnie, a jej odór czuć z daleka. Zapach człowieka jest dużo mniej intensywny. Wilki potrafią jednak wyczuć zapach ludzi z bardzo dużej odległości. Mały pagórek bynajmniej nie jest dla nich żadną przeszkodą.

Niewiele osób o tym wiedziało, ale wilki w tej okolicy zdążyły już zasmakować w tłustych kurach, jeszcze bardziej utuczonych kaczkach, a także w kilku gęsiach. Zjadły też dwa włóczące się po lesie psy, oraz jednego dorodnego barana, którego ciotka Matylda wiązała sznurkiem do palika wbitego w trawę, pośrodku niewielkiej łączki pod lasem, od zachodniej strony wioski. Wełna z tego barana miała być przeznaczona na zimowe skarpety dla licznych wnuków ciotki Matyldy. Leśniczy wiedział o wilkach, ale nie zamierzał niczego w tej sprawie robić, ponieważ wilki są pod ochroną.

Dziewczynka dalej szła sobie leśną ścieżką podśpiewując do melodii zasłyszanej w radiu, wymyśloną na poczekaniu piosenkę o chorej babci. Gdy brakowało jej sylab do taktu to przeciągała samogłoski.

— Idę sobie idę, do lasu ciemnego, bo babcia mooja chce soku zdrowego. Więc idę i idę, do lasu starego, bo mooja babcia chce sooku tego.

Do domku babci nie było wcale tak strasznie daleko, ale dzieci jak to dzieci, potrafią przedłużyć nawet krótką drogę do niebywałych rozmiarów. Czas natomiast płynął nieprzerwanie. Najpierw dziewczynkę zatrzymał kolczasty krzak, który zahaczył rękaw jej czerwonej kurtki. Musiała zdjąć kaptur by dokładnie się przyjrzeć kolcom, a potem pilniczkiem do paznokci usiłowała wyciągniętą nitkę wcisnąć na powrót w materiał. Nie udało się i nitka brzydko zwisała nadal. Później do bucika nasypało się piasku. Trzeba było przystanąć, oprzeć się o drzewo, zdjąć bucik, wysypać piasek, sprawdzić czy wyleciały wszystkie ziarenka, założyć bucik, no i na koniec zawiązać sznurowadło. To wymagało bardzo dużo pracy i bardzo dużo czasu, ale to przecież zrozumiałe.

Wreszcie dziewczynka dotarła do domku babci. Przyjęła kilka gorących buziaków za przyniesione prezenty. Babcia poczęstowała ją nawet ciasteczkami z blaszanej puszki, która zawsze stała w kuchni na kredensie. Szczęśliwa dziewczynka postanowiła wracać do domu.

— Tylko idź prosto, nigdzie nie skręcaj, nie zatrzymuj się po drodze, bo robi się już późno. Pod żadnym pozorem z nikim obcym nie rozmawiaj — upominała ją babcia.

— Wiem babciu — uspokajała dziewczynka babcię.

— Załóż na głowę kapturek — prosiła babcia.

— Dobrze — odpowiedziała i założyła swój czerwony kaptur na głowę.

W drodze do domu jednak znowu były te wszystkie interesujące drzewa, kwiatki, ptaki wracające na noc do swoich gniazd uwitych w koronach drzew z gałązek i trawy. Dziewczynka wszystkim się interesowała. Przez chwilę nawet liczyła mijane drzewa, ale musiała z liczenia zrezygnować. Nie potrafiła zdecydować, które drzewa zaliczały się do tych mijanych po drodze, a które rosły zbyt daleko od ścieżki.

Rozdział 3

Pięć minut po piętnastej pociąg stał na krótkim postoju w Kutnie. Na peronie tłoczyli się wsiadający ludzie. Do mojego wagonu jednak nikt nie wszedł. Widocznie rozlokowali się w innych wagonach. Postanowiłem przejść do wagonu barowego i napić się herbaty. Podróż tym pociągiem miała trwać pięć godzin i czterdzieści trzy minuty. W Berlinie była zaplanowana przesiadka. No ale do Berlina było jeszcze daleko.

Udało mi się zająć miejsce przy stoliku obok baru. Zamówiłem herbatę i natychmiast ją otrzymałem. Widocznie bufetowy trzymał czajnik cały czas na gazie z turystycznej butli. Nie było to zbyt rozsądne zachowanie, bo woda utrzymywana w temperaturze wrzenia mocno paruje, ulatnia się w powietrzu, a w czajniku zostaje coraz bardziej szkodliwa zupa, czy też raczej wywar z kamienia i innych zanieczyszczeń znajdujących się w wodzie. Głupi bufetowy! Upiłem kilka łyków, odstawiłem szklankę i przyglądałem się innym pasażerom.

Kiedy wracałem z wagonu barowego na swoje miejsce, pociąg zatrzymał się na stacji w Koninie. Było dwadzieścia minut przed czwartą. Nie zauważyłem czy ktoś wsiadał, bo pociąg prawie natychmiast ruszył w dalszą drogę. W moim wagonie stan osobowy się nie zmienił. Albi czytała gazetę, a jej towarzysz ukrył twarz pod wiszącą na wieszaku kurtką i najprawdopodobniej drzemał.

Za mną jakaś dziewczynka podróżowała z dziadkiem. Co kilka minut nakazywała dziadkowi by podał jej z półki nad siedzeniami torbę, w której znajdowały się jej rzeczy. Dziadek zaproponował, by torba została na siedzeniu albo na półeczce przy oknie, ale dziewczynka upierała się, że torbę za każdym razem trzeba odstawić na półkę do góry, więc dziadek cierpliwie wciskał torbę na półkę, a po chwili znów był proszony o jej podanie.

Siedzącej obok kobiecie zrobiło się żal starszego człowieka i zaproponowała dziewczynce, że poczęstuje ją jabłkiem, aby zaoszczędzić dziadkowi ciągłego wstawania i zdejmowania torby.

— Dziękuję, bardzo chętnie — powiedziała dziewczynka. — Ja też mam jabłka, więc panią również poczęstuję. Dziadek, podaj torbę!

Tak, dziadek miał utrapienie z wnuczką.

W Poznaniu zatrzymaliśmy się tylko na pięć minut. Kolejarze załadowali do pociągu worki z przesyłkami pocztowymi. Gdy peronowy wózek został opróżniony z worków, potoczył się gdzieś do tyłu, a my za chwilę ruszyliśmy w dalszą podróż. Minęły dwie i pół godziny od wyjazdu z Warszawy. Do Berlina pozostało jeszcze ponad trzy i pół. Do Paryża natomiast ponad siedemnaście godzin.


No więc dziewczynka opatulona czerwoną kurtką wracała powolnym krokiem od babci mieszkającej w lesie do swojego domu, gdzie czekała już na nią zdenerwowana mama i młodszy braciszek, bawiący się podniszczonym już misiem. Tata był w pracy. Miał wrócić do domu dopiero późnym wieczorem, gdy na dworze będzie już zupełnie ciemno. Tego dnia tata dziewczynki dowiedział się od kolegów w pracy, że w okolicy pojawiło się stado wilków, które zaczyna sobie pozwalać na coraz zuchwalsze ataki. Wcześniej ginęły ludziom kury lub kaczki, ale ostatniej nocy pożarły barana ciotki Matyldy.

— Trzeba by coś z tym zrobić — mówili mężczyźni.

— Przecież bezpieczeństwo ludzi jest ważniejsze od ochrony wilków.

— Niech nadleśnictwo zamknie je w zagrodzie, albo przekaże do ogrodu zoologicznego. Tam jest miejsce dla wilków, a nie w pobliżu ludzkich domów.

— Nadleśnictwo wyłga się brakiem środków.

— Jak zwykle gdy trzeba coś robić, to oni będą debatować tak długo aż się wydarzy jakaś tragedia.

— No właśnie, wtedy będzie już za późno na działanie.

Niebo robiło się powoli coraz ciemniejsze, a w lesie pomiędzy drzewami mrok zapadał jeszcze szybciej. Zanim dziewczynka się zorientowała przestała widzieć ścieżkę prowadząca do domu. Widziała tylko drzewa i krzaki, które ją otaczały ze wszystkich stron. Wrony przestały już krakać. Zrobiło się jakoś nieprzyjemnie cicho. Wiatr szumiał w gałęziach drzew, konary skrzypiały, a od czasu do czasu słychać było jakieś piski gdzieś w oddali. Dziewczynka wystraszyła się ciemności i zaczęła płakać. Głos tego płaczu niósł się przez las razem z wiatrem. Niósł się też zapach potu zdenerwowanej dziewczynki.


W Zbąszynku na peronie stało kilka osób. Można było odnieść wrażenie, że to grupa studentów wybiera się na ostatnią przed rozpoczęciem roku akademickiego wycieczkę. Byli w doskonałych nastrojach, śmiali się głośno, żartowali, któreś z nich opowiadało przyjaciołom dowcip za dowcipem. Nie mieli ze sobą żadnych bagaży, co nawet jak na studentów było nieco dziwne. Zazwyczaj nie rozstają się z plecakami, w których oprócz niezbędnego laptopa mają zawsze termo-kubek, kostki do gry, rozkładany scyzoryk z mnóstwem narzędzi, sznurek, śrubokręt, czasami też szczypce uniwersalne, czyli popularne kombinerki, oraz pełno innych, równie przydatnych przedmiotów.

Gdy nasz pociąg stanął przy peronie zaczęli biegać wzdłuż wagonów, zaglądać do okien i wykrzykiwać jakieś niezrozumiałe słowa. Konduktor nie dał im zbyt wiele czasu na tę zabawę. Zagwizdał, a pociąg począł ruszać w dalszą drogę. Studenci zostali na peronie. Pewnie oczekiwali przyjazdu znajomego, może nawet całej grupy znajomych, ale się okazało, że nie przyjechali.


Gdy tata dziewczynki wrócił z pracy do domu i nie zastał córki, która jeszcze nie wróciła od babci, to wściekł się i zapowiedział, że tym razem córka dostanie porządne lanie. Nie miał nawet ochoty na kolację, tylko natychmiast wyszedł z domu naprzeciw córce. Skierował się w stronę domku babci. Im dalej wchodził w las tym większa złość go ogarniała. Do domku babci wpadł niemal wywarzając drzwi. Babcia była bardzo zdziwiona niespodziewaną wizytą. Wnuczka wyszła od niej już dawno, więc z całą pewnością powinna być już bezpieczna w domu.

— Jasna cholera! –zaklął tata dziewczynki, po czym ruszył w drogę powrotną. — Już ja jej dam nocne spacery! Wybiję jej to z głowy na zawsze!

Złościł się, gdyż na wąskiej ścieżce niewidoczne w ciemności gałązki co chwilę uderzały go po twarzy. Gdzieś z dalekiej ciemności doleciało do niego wycie. Trudno było jednoznacznie określić czy było to wycie psa, czy też może wilka. Jeszcze bardziej zdenerwowany zaczął biec. Potknął się o sterczący z ziemi korzeń i upadł w kolczaste krzaki. Poczuł bolesne zadrapania na twarzy i karku. Na wargach poczuł słodki smak krwi. Wiatr poniósł te zapachy ze sobą, mieszając woń krwi z zapachem potu, złości i strachu. Wilki bardzo łatwo potrafiły rozróżnić te wszystkie zapachy. Dzięki temu wiedziały kto jest ofiarą przeznaczoną na kolację, zanim jeszcze zaatakowały.


W Świebodzinie pociąg zatrzymywał się tylko na jedną minutę. Pasażerowie wsiadający do pociągu mieli przez to bardzo mało czasu. Tym razem jednak na peronie pozostała tylko jedna osoba, która wysiadła z pociągu i zmierzała pewnie do domu. Dla niej podróż już się zakończyła. Schodziła z peronu po kilku schodkach, a kółka jej walizki stukały na każdym stopniu.

Postanowiłem uprzyjemnić sobie czas czytaniem książki, więc sięgnąłem do torby. Wnuczka znowu prosiła dziadka o zdjęcie torby z półki, co ten chętnie uczynił.

— Może by tak torbę postawić obok ciebie na siedzeniu, moja droga, bo miejsca jest przecież pod dostatkiem.

— Nie, dziadku, nie można, bo przecież ta półka jest tam specjalnie po to by trzymać na niej bagaże, prawda?

— Masz rację, najdroższa — przyznał dziadek i po chwili znowu upychał torbę na półce.

Wiedząc, że podróż będzie długo trwała zabrałem ze sobą nowe wydanie Rękopisu znalezionego w Saragossie Jana Potockiego na podstawie ostatniej wersji autorskiej z roku 1810. Czytałem już kiedyś tę książkę, ale po przeczytaniu recenzji nowego wydania w podskokach pobiegłem do księgarni i kupiłem ją. Już kilkanaście pierwszych stron przypomniało mi przyjemności płynące z lektury tego wspaniałego dzieła. Usiadłem wygodnie i zabrałem się do czytania. Mój ulubiony bohater miał spotkanie z czarownicami.

Od razu mi się przypomniały czarownice, które znam osobiście. Jest ich całkiem sporo. Niektóre niczym wampiry śpią cały dzień w trumnie, a nocami obmyślają i realizują różne straszne rzeczy. Gdy się czasami spotykamy to potem pluję przez ramię na wszystkie strony świata. Inne wstają z pieniem kura i biegają do śniadania. Z nimi też trzeba uważać, bo całkiem łatwo można się wmanewrować w jakieś dziwne marszobiegi z kijkami na czterdzieści dwa kilometry, wzorem starożytnych maratończyków. Jeszcze inne noszą na rękach czarne koty, które przy pierwszej okazji drapią mi twarz. Oprócz tego kicham przez dwa dni po spotkaniu z sierścią takiego zwierzątka. Sierść kota jest jednym z najsilniejszych alergenów. Pomimo, iż sam jestem kotem, to mam bardzo wrażliwą naturę i zawsze cierpię gdy spotkam czarnego kota, łaciatego psa i głupiego człowieka.

Rozdział 4

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 28.04