E-book
40.95
drukowana A5
62.53
drukowana A5
kolorowa
88.55
Katedry cuda w koronie Europy

Bezpłatny fragment - Katedry cuda w koronie Europy

tom trzeci pozostałe kraje Europy

Objętość:
294 str.
ISBN:
978-83-8189-401-2
E-book
za 40.95
drukowana A5
za 62.53
drukowana A5
kolorowa
za 88.55

Katedry Cuda w koronie Europy

Część trzecia

Na okładce widnieje fasada katedry świętego Szczepana we Wiedniu

Hiszpania

Katedra Świętej Eulalii w Barcelonie

Zakończyłem drugi tom swoich opowieści w Hiszpanii a znowu musimy wrócić do Kataloni tu leżącej, gdyż przecież dziś w październiku 2019 roku, cała Barcelona płonie protestem wzburzonych do ostateczności mieszkańców, zatem popatrzmy oto przed nami stoi od wieków ich, i nas wszystkich wspaniała katedra. Po hiszpańsku to, Catedral de la Santa Creu i Santa Eulalia w Barcelonie bo jest, to jeden z najcenniejszych przykładów przecudnej architektury gotyckiej w Hiszpanii. Wzniesiona w kilku przecież atapach w XIII do XV wieku, na miejscu starszej świątyni wybudowanej przez Rzymian. W XIX wieku, otrzymała monumentalną neogotycką fasadę zachodnią stanowiącą wschodnią pierzeję placu katedralnego. Jest przecież siedziba archidiecezji barcelońskiej. Świątynia poświęcona jest świętej Eulalii zmarłej w roku 304 dziewicy, męczennicy, która według tradycji zginęła w Barcelonie w czasie ostatnich prześladowań chrześcijan za czasów panowania Dioklecjana i Maksymiana. Eulalia, zanim zginęła była torturowana i znieważana. Tradycja mówi, iż została publiczne obnażona, lecz nagle spadł śnieg, który oszczędził jej skromność.

Pochowana jest w katedrze w bardzo bogato zdobionym nagrobku wykonanym z alabastru w stylu gotyckim. Dzieło wykonał uczeń Giovanniego Pisano. Geneza katedry barcelońskiej sięga czasów rzymskich, kiedy na tym terenie została wzniesiona świątynia. Znana już od 343 świątynia po upadku cesarstwa została przejęta przez Wizygotów. Nowy kościół powstał w VI wieku, istniał do roku 985, kiedy to został zniszczony z rąk Maurów. W roku 1058 wzniesiono na tym miejscu nowy romański kościół, zaś w 5 maja 1298 roku, położono kamień węgielny pod nowy, większy kościół zachowując fragmenty starszej świątyni.

Budowa trwała długo, aż do roku 1448. Wówczas powstało obecne gotyckie prezbiterium, transept, trójnawowy korpus oraz zabudowania wraz z krużgankiem. W równo 1500 roku, do kamiennej świątyni dobudowano dzwonnicę. Skromna elewacja zachodnia z późnoromańskim portalem otrzymała w latach 1887 do roku 1898, reprezentacyjną fasadę w stylu neogotyckim z ośmioboczną wieżą i wielkim reprezentacyjnym wejściem na osi. Pracami kierowali architekci August Font i Josep Oriol Mestres.

We wnętrzu katedry, oprócz nagrobka świętej Eulalii katedra kryje inne dzieła rzeźby gotyckiej, takie jak bogato rzeźbione stalle, czy też wspaniały dla oczu i ducha, portal Świętego Iwona. W jednej z kaplic znajduje się krzyż pochodzący ze statku, który brał udział w bitwie pod Lepanto Bitwa ta pomiędzy Turcją a Ligą Świętą, zakończona zwycięstwem chrześcijan bitwa ta miała miejsce w roku, 1571. Od strony południowej do katedry przylegają zabudowania dawnej siedziby arcybiskupa, skupione wokół opartego na wysokich kolumnach czworobocznego krużganka. Nawet w samym wirydarzu znajduje się mały staw z fontanną, w którym pływa trzynaście gęsi, co ma symbolizować wiek patronki świętej Eualji.

Katedra Świętej Eulalii znajduje się na terenie Dzielnicy Gotyckiej zwanej tutaj, Barri Gotic w Barcelonie. Świątynia ta nie jest miejscem fabuły powieści Ildefonsa Falconesa zatytułowanej Katedra w Barcelonie. Autor wspomina o budowie innej ważnej świątyni miasta Santa María del Mar. Pojęcie katedra w Barcelonie jest także często mylnie kojarzone z Sagrada Família, dziełem katalońskiego architekta Antoniego Gaudíego. Zachwycający jest widok na katedrę przed wzniesieniem fasady zachodniej.Czy też na prezbiterium z ołtarzem głównym.Wspaniale rzeźbiony jest także grób świętej Eulalii. Mamy tu również wspaniałe krużganki oraz, Krzyż z bitwy pod Lepanto.

Polska

Katedra greckokatolicka świętego Wincentego i świętego Jakuba we Wrocławiu

To nasza Polska katedra greckokatolicka we Wrocławiu. Położona przy placu Nankiera 15. Kościół został ufundowany przez księcia Henryka Pobożnego wraz z klasztorem dla sprowadzonych z Pragi franciszkanów około 1240 być może już w 1232 lub 1234 roku. Pierwsza źródłowa wzmianka o pojawieniu się franciszkanów we Wrocławiu pochodzi z Codex diplomaticus Silesiae z 1234 roku. Kolejne przekazy dotyczące kościoła św. Jakuba związane są z utworzeniem prowincji czesko polskiej na kapitule prowincjalnej w Pradze 24 lipca 1238 roku.

Według Kroniki Furstenhaina 14 października 1239 roku, odbyła się kapituła we Wrocławiu pod przewodnictwem czesko polskiego prowincjała Tworzymira. Początkowo kościół nosił wezwanie świętego Jakuba i był zbudowany w stylu romańskim. Jeszcze w trakcie budowy krypta pod kościołem stała się miejscem pochówku fundatora, księcia Henryka Pobożnego, który w roku 1241 zginął w bitwie z Mongołami pod Legnicą. W kościele, wzmiankowanym z roku 1254 jako ukończony, ogłoszono 16 grudnia 1261 roku, przywilej lokacyjny Nowego Miasta na prawie magdeburskim, umożliwiający dalszy rozwój Wrocławia. Kościół ten był trójnawową halą i posiadał jedno lub dwuprzęsłowe prezbiterium. W wiekach XIV i XV poddany został poważnej przebudowie i rozbudowie, która z braku środków ciągnęła się bardzo długo i z przerwami. W tym czasie powstała nawa główna kościoła o długości 77 i pół metra i wysokości 23 metrów, w przeważającym do dziś stylu gotyckim. Czworobok klasztorny przylega do kościoła od północy, co jest nietypowe dla tej części Europy. Na początku XVI wieku, franciszkanie w większości albo przeszli na protestantyzm albo opuścili Wrocław.

Ci z nich, którzy pozostali, w roku 1529, przenieśli się do kościoła świętej Doroty. Opuszczony przez franciszkanów kościół przejęli norbertanie zwani też premonstratensami, a przeniesieni z przeznaczonego decyzją rady miejskiej do wyburzenia zespołu klasztornego w miejscu obecnego kościoła świętego Michała Archanioła na Ołbinie. Norbertanie w dniu 3 czerwca roku 1530, poświęcili kościół swemu patronowi z Ołbina, świętemu Wincentemu. W latach 1619 do 1625 roku, zburzono lektorium z częścią romańskiej krypty.Natomiast w latach 1662 do 1674 roku, kościół otrzymał bogate wyposażenie barokowe, a w 1667 roku Franz Zeller i Georg Czermak zbudowali nowy ołtarz. Za rządów opata Andreasa Gebela rozpoczęto w roku 1673, przebudowę klasztoru w stylu barokowym. Z tego okresu pochodzą. Późnobarokowa kaplica pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej, później przemianowana na kaplicę Najświętszego Sakramentu, i została natomiast wzniesiona przy południowej elewacji w latach 1723 do 1727 roku, przez Christopha Hacknera.

Po sekularyzacji zakonu w roku 1810, kościół ten przekształcono w zwyczajny kościół parafialny, zaś budynki klasztoru przeznaczono na siedzibę sądu. W ostatnich dniach II wojny światowej kościół uległ ciężkim zniszczeniom, bowiem zawaliła się wieża, a wraz z nią część ściany bocznej i sklepień. Zachowane w dobrym stanie stalle przeniesiono do chóru katedry. Odbudowa trwała ponad 40 lat. Została rozpoczęta w 1947 roku, i zakończona w 1991 roku, ponowną jego konsekracją. Odbudowany kościół, latarnia i hełm wieży ukończony dopiero w latach 80 ubiegłego wieku, i przez jakiś czas służył tymczasowo jako garnizonowy, w zastępstwie odbudowywanego po pożarze kościoła świętej Elżbiety. W 1997 roku, papież Jan Paweł II i kardynał Henryk Gulbinowicz przekazali świątynię kościołowi greckokatolickiemu jako siedzibę eparchii wrocławsko gdańskiej. W latach 1997 do 1999 roku, ostatecznie ukończono renowację, między innymi przełożono dach. Parafia greckokatolicka we Wrocławiu istnieje od 1956 roku. Należy do eparchii wrocławsko gdańskiej. Na uwagę zasługuje tu Kaplica Hochberga. Gdyż już w latach 1723 do 1728 roku, na fundamentach kaplicy gotyckiej, dobudowano do południowej nawy kościoła nową barokową kaplicę wg projektu Christopha Hacknera. Zleceniodawcą budowy był hrabia Ferdinand Hochberg, opat klasztoru norbertanów, który postanowił przygotować w niej miejsce swojego pochówku. W 1725 roku, pod samą kopułą katedry, namalowano freski ze scenami z życia Matki Boskiej, a we wnętrzu umieszczono rzeźby dłuta Jana Jerzego Urbańskiego, i kamienne ozdoby z warsztatu Jana Adama Kharingera, między innymi kratę tą, uznaną za arcydzieło sztuki kowalskiej.

W ołtarzu głównym umieszczono XV wieczną Pietę, na zewnątrz zaś rzeźby Matki Boskiej, świętej Barbary i świętego Jana Nepomucena. Kaplica została poważnie zniszczona podczas bombardowań w 1945 roku. Szczególnie ucierpiało wnętrze kaplicy, które całkowicie utraciło swoje wyposażenie przez częściowe zarwanie i spękaniu sklepienia i konstrukcji kopuły, z której odpadła większość pokrytych freskami tynków. Zapadło się również sklepienie krypty znajdującej się pod kaplicą. Zniszczeniu uległo ponad 90% powierzchni fresków oraz większość dekoracji ściennych. W latach najnowszych mianowicie pomiędzy rokiem 2000 aż do 2013 roku, dokonano za kwotę prawie 10 milionów złotych rekonstrukcji wystroju wnętrza, przywracając sztukaterie oraz polichromie na sklepieniach. Pieta nad ołtarzem jest dokładną kopią oryginału będącego w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Ołtarz został złożony z 1300 fragmentów, które zostały odnalezione w gruzie wypełniającym wnętrze.

Kościół archiprezbiterialny Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Krakowie

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 40.95
drukowana A5
za 62.53
drukowana A5
kolorowa
za 88.55