E-book
5.46
Kasztan — Krew sióstr

Bezpłatny fragment - Kasztan — Krew sióstr


Objętość:
597 str.
ISBN:
978-83-8189-614-6

O TYM, CO ZOSTAŁO ZRODZONE Z MIŁOŚCI, A CO Z NIENAWIŚCI


CZĘŚĆ TRZECIA — KASZTAN

© Copyright by Krzysztof Bonk

Projekt okładki: Krzysztof Bieniawski

e-wydanie pierwsze 2020

Kontakt:

bookbonk@gmail.com

https://bonkbook.pl/


Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione

Prolog

„Żyła niegdyś siostra krwi Kasztan Bomba

Była jak tsunami i powietrzna trąba

Świat łupiła, to zwiedzała

Z pistoletów swych strzelała

Żarła, klęła i jak dzika chlała

Jako herszt piratów miała złych kamratów

Z nimi zawitała do zaświatów

Tam zaś cudów dokonała

I na latającym okręcie z Alabaster Światłości się zbratała” — z przyśpiewek srebrzystych dzieci na północnym wschodzie kontynentu Unton.

I. Srebrna

Piękne, cudowne, boskie i takie… ukochane. Srebrna przykuła maślany wzrok do pomalowanej ściany w salonie dworku Ozłona. Nie mogła oderwać od malowidła wzroku. Wszak syciła nie tylko oczy, ale też podążała dłonią po ściennym wizerunku smoka, szarej dziewczyny na nim i złocistego młodzieńca. Zresztą męskiej postaci poświęcała najwięcej uwagi, uśmiechając się do niej z uczuciem.

— Srebrna. Sreeebrnaaa…

— Nie przeszkadzaj, patrzę — ucięła wojowniczka, wobec upomnienia Mysi i dalej podziwiała malowidło.

— Ale, Srebrniuchna!

— No co… — mruknęła zniecierpliwiona.

— Ten słonecznikowy zarządca już przyszedł. Znaleziono go w stodole zagrzebanego w sianie. Próbował się schować.

— Aha. — Srebrna w końcu oderwała pijany wzrok od obrazu złocistego młodzieńca i popatrzyła na również złotego, ale mężczyznę. Ten stał obsypany słomą z paskudnie złamanym nosem. — Witaj — powiedziała do niego wojowniczka i swobodnie zapytała: — Tyś to ugościł w tym domostwie mego ukochanego? — Wskazała na książęcy autoportret. Spotkała się ze skinięciem złocistą głową i kontynuowała: — Zacne to z twej strony i szlachetne, że wspierałeś tu poczynania księcia Złotego. W zamian… — zastanowiła się i zdecydowanie stwierdziła: — Cały ten dworek z przyległościami będzie od teraz należał do ciebie. Zajmiesz się też ochroną wioski Słomkowo. Czyli mianuję cię mym złocistym lordem.

— Ale, eee… — Na dobre zdziwiony mężczyzna wybałuszył oczy. Jednak zanim zdążył powiedzieć coś więcej, Srebrna dodała:

— Tak, wiem, dotąd rządził się tutaj Ozłon. Lecz on jest obecnie mym więźniem i nie uniknie kary za próbę zabójstwa krewniaka w osobie mego przyszłego męża, księcia… Złotego.

— Mę… ża? — Rządca wydawał się coraz bardziej osłupiały.

— Tak — potwierdziła wojowniczka. — Ale nim weźmiemy ślub, zrobię w złocistym królestwie porządek. W tym celu zostanę wkrótce samodzielnie władającą złocistą krainą srebrną królową. Wtedy otrzymasz stosowny dokument ze złotą pieczęcią nadający ci ten obszar na własność.

— Raczej koronne lenno za służbę srebrzystej pani — wtrąciła, jakby obrażona, Mysia.

— To… się chwali, zaiste. — Mężczyzna spojrzał niepewnie na jedną, to drugą srebrzystą dziewczynę. — Zawsze sprzyjałem księciu Złotemu. Nawet nie wiedząc, że to on. On zaś odwdzięczał mi się… sympatią. — Pomasował złamany nos. Natomiast Srebrna władczo zaznaczyła:

— Wiedz też, i lepiej weź to sobie do słonecznego serca, że jako rychła królowa życzę sobie, abyś już teraz spełnił me polecenie. Mianowicie zachowaj po wsze czasy ten obraz na ścianie. Ponadto opraw go w dekoracyjne ramy, srebrne i do kompletu… złote.

— Jak sobie Wasza… Srebrzystość życzy. — Mężczyzna się skłonił uniżenie.

— Doskonale — skwitowała Srebrna i dała się wyprowadzić Mysi na zewnątrz dworku. Choć popychana przez nią w plecy do ostatnich chwil z uśmiechem wymalowanym na ustach wyglądała za wizerunkiem ukochanego. Odnosiła nieprzeparte wrażenie, że i on odwzajemniał jej uśmiechy ze ściennego wizerunku.

Na zewnątrz wojowniczka dosiadła złotego rumaka i zajęła czoło gotowej do wymarszu kolumny wojsk. Następnie mając za plecami Popiela, a z Mysią u boku, dała sygnał do wznowienia pochodu na południe. Celem była królewska stolica.

— No przyszedł ten chwalebny czas, że przestałaś się gapić, niczym szara sroka w srebrzysty gnat, na kawałek ściany. Ale jest już późno i dzisiaj dalej niż do Złociszna nie dojedziemy — przemówiła naburmuszonym głosem Mysia.

— Ależ… nie spieszy się nam. I tak ziścimy to, co nieuniknione. Zostanę srebrną królową. — Wojowniczka puściła dziewczynie oko. Ona bez przekonania wzruszyła ramionami, a patrząc za siebie na północ, z pewnym smutkiem westchnęła:

— Mamy potężną armię, w większości zaczarowaną, ale zawsze, i zamiast najechać srebrną olbrzymkę, to obraliśmy przeciwny kierunek. Mój szary umysł podpowiada mi, że coś jest tu nie w porządku.

— Oj tam, po prostu ustalamy inny porządek rzeczy. — Srebrna się uśmiechnęła. — Otóż najpierw zajmiemy królestwo, a potem nawet z jeszcze większą armią wrócimy na naszą północ, obiecuję.

— Obiecywałaś też ocalić złotą siostrę i jak się to skończyło?

— Nic z tego, nie wzbudzisz we mnie wyrzutów sumienia, już nie. — Wojowniczka poszerzyła uśmiech i zmierzwiła przyjaciółce srebrzystą czuprynę. — Ech, Mysiaku — westchnęła.

— Teraz wołają na mnie… Szczurzyca — odparła ponuro dziewczyna. Na co Srebrna rezolutnie stwierdziła:

— Wiele rzeczy się zmienia. Jedne na lepsze, inne na gorsze. Niektóre z nich tak po prostu ulegają zmianie. Niektóre sprawy odchodzą, a w ich miejsce pojawiają się nowe. Jednak dla mnie zawsze będziesz Mysią, Mysiakiem i tak już zostanie.

— Wydajesz się jakaś taka… szczęśliwa — zauważyła zazdrośnie pyzata dziewczyna.

— Bo jestem! — Srebrna wyrzuciła w górę ramiona i jak natchniona wyjaśniła: — Mam przy sobie miecz, a na sobie zbroję. Wokół są moi przyjaciele. Zaś w sercu noszę miłość do ukochanego. Ponadto czuję w ustach wilgoć, płuca wypełnia mi ożywczy chłód, a mą skórę twarzy gładzi samo słońce. — Przeciągnęła się błogo i popatrzyła w złocistą tarczę na niebie. Jej srebrzyste oczy się przemieniły w złociste i wręcz z miłością podsumowała: — Tu, na tej jasnej ziemi, tak silnie czuję w sobie siostrę krwi, Złotą. Jest ona tutaj szczęśliwa i we mnie samej jeszcze podsyca istniejące szczęście. Więc czym miałabym się kłopotać? — Uczyniła kolisty ruch dłonią, a chylące się już ku zachodowi słońce pojaśniało, nasycając okolicę blaskiem.

— Znowu to zrobiłaś… — Mysia przysłoniła dłonią czoło i wskazując drugą ręką za plecy, zasugerowała: — Może powinnaś się kłopotać na ten przykład swą świetlistą armią? Żeby złoci i alabastrowi rycerze za tobą podążali, naprawdę zamierzasz im codziennie… śpiewać?

— To lepsze niż wypłacanie żołdu. — Srebrna niby od niechcenia poprawiła srebrzyste warkocze, aby lepiej się prezentować.

— Fakt, to zdecydowanie poprawia stan naszego skarbca, którego… w zasadzie nie mamy — skwitowała kwaśno Mysia.

— Nic to — ucięła wojowniczka. — Poczekaj, aż dotrzemy do miasta słońca. Tam się ozłocimy. Wtedy przystąpimy do sprawowania rządów w królestwie oraz, jak obiecałam, zajmiemy się tak zwaną polityką zagraniczną.

— Ale wcześniej dotrzemy do Złociszna. Tam wypadałoby czymś zapchać gęby i brzuchy złocistych wojaków — burknęła Mysia.

— W mieście znajdziemy żywność — padła swobodna odpowiedź.

— A jakże, znajdziemy. Ale zamierzasz czymś zapłacić, czy kupcom zwyczajnie… zaśpiewasz?

— Zaśpiewam.

— No tak, to zdecydowanie tańsza opcja. Stawiam, że ich żony będą zachwycone.

— One nie, ale oni… tak! — krzyknęła radośnie Srebrna.

— Zachwyceni… oddając ci swój majątek, po prostu srebrzysto-pięknie. — Mysia z niedowierzaniem pokręciła głową. — Chyba jednak wezmę u ciebie te lekcje śpiewu… — podsumowała wnioski z dyskusji.

Jej rozmówczyni obdarzyła ją kolejnym, tym razem kojącym uśmiechem, o którym śmiało mogła powiedzieć, że był złocisty. Następnie zerknęła na prowadzoną przez siebie armię. Było to niewiarygodne, ale syrenim śpiewem uwiodła prawie cztery tysiące zbrojnych mężczyzn. Czyli wszystkich, którzy po jej pieśni nie uciekli z pola walki z powodu swej… głuchoty. Głuchoniemi zaś byli nieliczni. Ona natomiast została obdarzona przez los szczodrze, jak nigdy i we własne szczęście momentami nie mogła uwierzyć. Jednak wszystko wskazywało na to, że wszelkie siły tego świata zaczęły sprzyjać właśnie jej. Nie zamierzała tej szansy zaprzepaścić. Dlatego korzystała z okazji, by zdobyć władzę w królestwie. Gdy to osiągnie, z pozycji siły rozpocznie negocjacje z Alabaster, po czym poruszy niebo i ziemię, czy nawet wody oceanu, aby odzyskać księcia Złotego. Uda się jej to, była o tym przekonana, że pokona każdą przeszkodę, skruszy każdy najgrubszy nawet lód oddzielający ją od miłości! Niepoprawny optymizm tryskał z niej niczym ze słonecznej fontanny za sprawą obecnego w niej ducha i krwi złotej siostry. Czuła to całą sobą i jakby się kąpała w tym złocistym uczuciu, które na ten czas idealnie współgrało z jej srebrzystą duszą. Piła ten srebrzysto-złocisty nektar szczęścia, a w przyszłości zamierzała wychylić go u boku księcia Złotego, czyniąc to ku dobru wszystkich istot kontynentu Unton oraz własnemu.

W kolejne dni droga na południe wiodła wzdłuż trasy linii kolejowej. Jedynej, jaką zdążyli położyć do końca kasztanowi robotnicy, a która łączyła brązowe i szare ziemie. Obecnie, podróżując żółtymi ziemiami, Srebrna z zaciekawieniem spoglądała na nieznaną jej dotąd konstrukcję. Dwie pary połyskujących w świetle szyn, po których ponoć z zawrotną prędkością mogły się przemieszczać wielkie wozy napędzane płonącymi kamieniami. Dla wychowanej w północnej głuszy dziewczyny kiedyś byłoby to niepojęte. Jednak odkąd sama podróżowała sterowcem te, jak i inne dziwy świata, robiły na niej coraz mniejsze wrażenie. Przez to jej myśli mimo wszystko mocniej się skupiały nie na przedmiotach, a ludziach.

Wspomniała Aezona z Perlisem. Dlaczego nie było ich u bram niebios, kiedy ku nim powróciła? Przydarzyło im się coś złego, czy może zdradą się wykazał alabastrowy mężczyzna? Były to niepokojące myśli. Z kolei Ekru z mahoniowymi bliźniakami i Umbrą? Szczęśliwie przebili się ze wschodu klanowych terytoriów przez Srebrzyste Góry na zachodnie i szare równiny? Żywiła nadzieję, że właśnie tak. Więc gdy już zasiądzie na złotym tronie, wyda polecenie, aby wypatrywano w przestworzach latającego statku powracającego po trudach do Kasztanowej Republiki. Z niej pochodziła będąca na łasce Alabaster siostra krwi Kasztan. Czy mogła zostać przez wielką księżną zgładzona? Srebrna podejrzewała, że raczej nie, bo trochę już zdążyła poznać władczynię białej krainy. Sądziła, że zechce ona zachować Kasztan przy życiu, jako zakładniczkę, by ewentualnie stanowiła jej kartę przetargową w przyszłych zmaganiach. To w pewnym sensie krzepiło.

Wszak do rozmyślań o nim było jeszcze alabastrowe niebo, ta na nowo otwarta dla świata kraina. Czy anioły na rozkaz Alabaster opuściły już niebiańskie przestworza? Prawdopodobnie nie, bo sama była świadkiem ścierania się w niebie wpływów dwóch alabastrowych władczyń. Czyli wielkiej księżnej oraz dziewczynki zwanej Chmurną. I o ile wielka księżna dała się już poznać, jako absolutnie bezwzględna istota, to Alabaster Trzecia sprawiała wrażenie kogoś, w czyim wnętrzu toczyły się zmagania. Swoiste zapasy, w których za barki wzięły się zakorzenione w przeszłości miłość i nienawiść. Dlatego Srebrna to skrzydlatej dziewczynce kibicowała, nie widząc większych szans na odmianę skażonej czerwienią duszy wielkiej księżnej. Istoty, która mieniła się jej białą siostrą i tak bardzo rozczarowała nie tylko, jako rodzeństwo. Chociaż na horyzoncie jawił się jeszcze większy i wydawało bezwzględniejszy wróg. Było nim czerwone plemię, które, jak zapowiedziała Fuksja, miało zaatakować kontynent Unton. Na tak potężne zagrożenie należało się koniecznie przygotować, zbierając siły i sojuszników, co Srebrna niniejszym czyniła.

Tak oto na czele zbrojnego pochodu zawitała do bram miasta królewskiej stolicy. Główne wrota były otwarte na oścież, jakby witając złotą armię wspartą srebrzystym kontyngentem i z szarą przywódczynią na czele. Lecz prawda przedstawiała się tak, że w mieście poza strażnikami nie pozostał praktycznie nikt, kto mógłby go bronić. Wszyscy bowiem złoci rycerze znajdowali się w szeregach armii srebrzystej dziewczyny uwiedzeni jej syrenim śpiewem i na jej rozkazy. Dzięki temu wojowniczka już wkrótce przemierzała spokojnie jasne ulice stolicy. Witały ją rzesze złocistych mieszkańców, całe tłumy, choć panowała cisza i bezruch, jakby atmosfera wyczekiwania.

Takiemu powitaniu Srebrna się nie dziwiła, bo jej przybycie stanowiło dla wszystkich niewiadomą. Mimo to mieszkańcy zmęczeni wojną domową, widząc połączone pod jednym sztandarem wojsko, patrzyli na przybyszy z ulgą. Sama wojowniczka już zresztą zadbała o to, aby podsycać pozytywne nastroje, śląc zawczasu do miasta posłów. Ci rozgłaszali, że na jej rozkaz więźniowie polityczni zostaną uwolnieni i bez powodu nikt nie zostanie zatrzymany. Jedynie dokona się sąd nad Ozłonem oskarżonym o próbę zabójstwa cudownie ocalałego księcia Złotego. Ponadto Srebrna nakazała obwieścić, że z prawowitym następcą tronu była już niejako po słowie i przybywała do stolicy zostać srebrną królową, jako przyszła żona złotego króla.

Z kolei, co się tyczyło dotychczasowej królowej, Bursztyn, to po spektakularnych wydarzeniach pod Słomkowem słuch o niej zaginął. Wieść głosiła, że ze skromną liczbą sług uciekła do Kasztanowej Republiki. Tak czy inaczej, nie miała ona obecnie wpływów ani środków, by zagrozić dominującej pozycji Srebrnej. Więc byłą żoną Złotego wojowniczka się nie przejmowała.

Za to powiadomiono ją, że w złotym pałacu czekała na nią między innymi lady Pomarańcza, przedstawicielka pomarańczowego rodu. Ta wpływowa osoba była ponoć skłonna podjąć ze srebrną królową ścisłą współpracę. Zresztą w całym królestwie nie istniała na ten czas żadna siła gotowa przeciwstawić się militarnej potędze srebrzystej dziewczyny. Na jej drodze po złotą koronę nie stał więc nikt, kto śmiałby rzucić wyzwanie. Zaś od kłaniających się jej złotych lordów i dam ślących podarki, mogła dostać zawrotu srebrzystej głowy. Nie dało się zaprzeczyć, że stanowiło to ze wszech miar komfortową sytuację. W konsekwencji Srebrna mogła się czuć w obcej krainie spokojna i odprężona. Taka też była, zbliżając się to Złotego Pałacu malowniczymi uliczkami słonecznego miasta.

Z błogim wyrazem twarzy podziwiała złociste gmachy, między którymi dorastał jej ukochany. Patrzyła na bursztynowe balkony ozdobione złotymi girlandami kwitnących kwiatów. Wznosiła głowę, podziwiając ostre dachy wysokich pałacyków z kanarkowymi dachówkami zwieńczone często żółtą kulą symbolizującą słońce. Gdzieniegdzie mijała jasne skwery, cytrynowe parki, czy siarkowe w swej barwie stawy. Było ciepło, niemal bezwietrznie i kojąco. Gdzieś ze swego wnętrza Srebrna wciąż odbierała w sobie radość złotej siostry, co jej błogostan jeszcze pogłębiało. Wraz z nim przekroczyła kolejne bramy, tym razem pałacowe. Tutaj zeskoczyła ze złocistego rumaka. Od tego momentu szła już tylko w obstawie Mysi i swej srebrzystej gwardii. Ochronie przewodził Popiel, a w skład oddziału wchodziło siedmiu rosłych wojowników z nowego klanu — klanu Srebrzystej Światłości.

Na wspomnienie opowieści Mysi o tym nowym tworze wojowniczka ozdobiła łuskowatą twarz promiennym uśmiechem. Jej ukochany książę dokonał bowiem czegoś wiekopomnego, o czym na zimnej północy będzie się śpiewać pieśni na długo po tym, jak już wszyscy zapomną o srebrzystej olbrzymce, Alabaster, czy choćby niej samej. Naprawdę nie miała nic przeciw temu, a wręcz niezmiernie ją to cieszyło. Również fakt, że teraz to ona w zastępstwie Złotego sprawowała przewodnią rolę nad nowym klanem.

Tymczasem na pałacowym korytarzu naprzeciw przybyszy wyszedł szambelan Złocień ze świtą. Skłonił się uniżenie i oświadczył, że na życzenie Srebrnej w najlepsze trwały już przygotowania do wieczornej koronacji, która zgodnie z tradycją miała się odbyć o zachodzie słońca. Wcześniej jednak przyszła królowa powinna się udać do garderobianej komnaty, aby pałacowe służki wzięły miarę na suknię koronacyjną. Szambelan wyjaśnił, że takowe odzienie w mgnieniu oka uszyje siedem najlepszych tkaczek, ale stosowne przymiarki były niezbędne.

Srebrna przystała na te sugestie. Pomna swych bitewnych umiejętności i opanowania sztuki nadzmysłu, do tego pod opieką krwi sióstr, nie obawiała się zamachu na życie. Odprawiła srebrzystą straż i dalej szła już tylko w towarzystwie Mysi.

Na miejscu się rozebrała do naga, czym wprawiła służki w zakłopotanie. Usłyszała, że aż tak dokładne miary nie były konieczne. Jednak pozostała już bez ubrania i dała pomierzyć swą postać, czemu z podejrzliwością się przyglądała Mysia. Z kwaśną miną ogniskowała ona wzrok na połowie ciała przyjaciółki pokrytej łuską. Służące kobiety były wręcz wstrząśnięte wyglądem ich przyszłej władczyni. Choć taktownie nie dawały tego po sobie poznać, to nagimi dłońmi dotykały jedynie srebrzystej skóry, a łuskę przez serwetki. Srebrna przyjmowała taką zachowawczość ze spokojem, bo już przywykła do wyjątkowego traktowania swego wyglądu. Ot, choćby dała jej w tym względzie dobrą szkołę Ruda, jak przedstawiała się bardziej zadziorna połówka kasztanowej siostry krwi.

Kiedy przymiarki do sukni zostały zakończone, wojowniczka, która usłyszała, że w pałacu był basen, nie omieszkała skorzystać z odświeżenia ciała. Poszła więc ukoić srebrzystą skórę oraz łuskę wilgocią i sobie zwyczajnie popływać — uwielbiała to bowiem.

Miejscowa pływalnia, jak wszystko w pałacu, porażała przepychem. Lecz dzięki podziwianiu już alabastrowej siedziby wielkiej księżnej, Srebrna nie rozdziawiała z wrażenia srebrzystej szczęki. Za to z chęcią zawieszała oko, srebrne, to złote, na ścianach ozdobionych jakby słonecznymi promieniami w różnorodnych tonacjach żółtego koloru. Sufit wieńczyła płaskorzeźba słonecznej tarczy, która połyskiwała nad basenem ze złocistą wodą. Można było przez to odnieść wrażenie, że słońce się odbijało w wodzie i w basenie się pływało wespół z nim samym. Woda była dla Srebrnej trochę za ciepła, a kiedy wzięła ją do ust, poczuła słodkawy posmak. Jednak, mimo że preferowała smak słony, a do tego chłód, nie powstrzymało jej to od dokazywania w jasnej toni niczym rodowita syrena. Najbardziej lubiła styl pływania zwany w królestwie złotym motylkiem. Czyli poruszała złączonymi nogami, jak płetwą, a ramionami brała obszerne zamachy. Pląsając tak, na dłużej się zatrzymywała na dnie, to wyskakiwała nad powierzchnię, by zrobić w powietrzu kilka efektownych śrub i salt, po czym z gracją ponownie przebijała wodne lustro. Takie, którego nie dało się zbić, a za jego sprawą można było przekraczać dwa światy, powietrzny i wodny.

Po kąpieli Srebrna poszła z osowiałą od jej popisów Mysią na wysoko usytuowany taras, z którego rozpościerał się widok na południową stronę miasta. Usiadła z przyjaciółką na sofie i z rozłożonych na ławie złocistych tac raczyła się owocami morza. Smakowały jej siarkowe ośmiornice i złote tuńczyki, marynowane oraz pieczone. Dobrze układały się na srebrzystym podniebieniu również bursztynowe małże, czy złocisty kawior. Lecz czegoś jej w tym, skądinąd wykwintnym menu, brakowało. Dlatego złożyła jeszcze dyskretne zamówienie. W efekcie z uśmiechem się przyglądała wstrząśniętej Mysi, wgryzając się z upodobaniem w surową tuszę bananowego rekina. Tutejszy przysmak, którego jednak nikt nie jadał tu na surowo. Albowiem w przypadku Srebrnej, o ile jej fizyczna przemiana w pół-syrenę dobiegła końca, to wciąż odkrywała w sobie nowe aspekty związku z morzem. Nasilały się one z różną mocą i już nie odchodziły. Przez to momentami się czuła bardziej rodowitą syreną niż człowiekiem. Ale teraz, kiedy książę Złoty dał jej dowód czynem i słowem, że w pełni ją taką akceptował, jej swoista syrenowatość nie stanowiła dla niej problemu. Nie zamierzała się kryć ze swym wyglądem czy kulinarnymi preferencjami. Jako przyszła władczyni mogła sobie na to pozwolić.

Żeby zaś zasiąść ostatecznie na tronie, przybrać odpowiedni tytuł i koronę, po kolacji, gdzie z pewną nostalgią wyglądała za port, powróciła do sali garderobianej. Już należycie udekorowana, w czysto-srebrzystej sukni, poprowadzona została przez lokajów na koronację. Ta odbyła się w komnacie zwanej obecnie srebrną, a do niedawna mieniącą się bursztynową. Ale że uroczystości dokonywano w pośpiechu, to elementy złociste i srebrne były tu wymieszane. Choć przyszła królowa akceptowała taki wystrój.

Przeszła po srebrzystym dywanie i zasiadła na złotym tronie. Następnie mając po jednej stronie Mysię, a drugiej Popiela, przyjęła na szare warkocze złocistą koronę. W rękę otrzymała do kompletu złociste berło. Od tej pory stała się uczestniczką recytowania świetlanych regułek pomyślności przez tutejszego patriarchę słońca. Stojąc pomiędzy rzędami złotych rycerzy i szarych wojowników, wypowiadał on tradycyjne słowa nawiązujące do czystego światła, mającego stale opromieniać władczynię, zsyłając na nią mądrość. Kiedy zakończył mowę, ukłonił się srebrnej królowej na znak, iż jest już ona władczynią jego, jak i całego Królestwa Zachodzącego Słońca.

Wówczas nowa królowa wstała. Ciągnąc za sobą jakby srebrzystą płetwę w postaci długiej sukni, przemaszerowała pod szpalerem złocistych mieczy i srebrzystych toporów. Tak doszła na taras, przed którym roztaczał się widok na plac miasta, gdzie mieszkańcy tradycyjnie witali nowego monarchę. Docierając tutaj, nie miała pojęcia czy przywita ją pustka, skromne zgromadzenie, czy pokaźna liczba osób. Okazało się, że oczekiwała na nią cała rzesza jej nowych poddanych — tysiące, może nawet dziesiątki tysięcy. Tak było tu tłoczno i jak okiem sięgnąć, dało się zauważyć tylko wzniesione ku królowej złociste głowy, a od złotych twarzy właśnie się odbijał blask zachodzącego słońca.

W tej wyjątkowej chwili Srebrna, choć tego nie planowała, otworzyła usta, by przemówić. Uczyniła to, mówiąc z pasją słowami płynącymi prosto z jej na ten czas srebrzysto-złocistego serca:

— Ludu stolicy! Świetliści bracia, złociste siostry! Oto staję przed wami, jako istota rodem z kontynentu Unton wywyższona spośród was! Jednakże nie po to, aby wami bezwzględnie władać, czy patrzeć jak padacie przede mną na złote kolana! Oto na złoto-srebrzysto przybywam bratać ze sobą srebro i złoto. Przybywam zanieść wam jaśniejące światło, które sprowadzam tu dla was z uczuciem szczerej miłości od mej ukochanej siostry krwi, Złotej! Przybywam, aby ze wszystkich sił czynić was szczęśliwymi! Sprawić, żebyście zaznali dostatniego życia w pokoju i złocistej radości, a w objęcia wzięła was moja ochronna władza. Nie macie się czego obawiać, niech lęk nie gości w waszych sercach! Za to zgodnie z duchem złotej siostry, patronki tej krainy, otwórzcie swe gorące serca na światło miłości. Dość już walki! Dość nienawiści! Razem ziścimy świetlaną przyszłość tej jasnej krainy. Szczególnie gdy powitamy u mego boku na złotym tronie prawowitego króla. Bohatera, wybawcę, szlachetnego i zacnego męża, mego męża, księcia… Złotego!

II. Bursztyn

— Królową, jestem królową, bursztynową królową, złotą i złocistą, sprzyja mi światło, będące niczym ma słoneczna przystań… Królową, jestem królową, bursztynową królową, złotą i złocistą, sprzyja mi światło, będące niczym ma słoneczna przystań… — powtarzała szeptem, jak słowa modlitwy, Bursztyn. Czynność tę ponawiała ustawicznie, wręcz natrętnie, odkąd w popłochu opuściła przedpola wioski Słomkowo. Od tamtej pory była w drodze, uciekając przed srebrzystym zagrożeniem i roztapiającym rycerskie serca syrenim śpiewem. Dogłębnie wstrząśnięta otrząsnąć się nie mogła. Czuła, jakby realny świat mieszał się jej z legendarnym, gdzie ten drugi coraz silniej dominował i zwyczajnie sobie z niej zakpił. Szydził z jej dążeń, władzy, korony, żałosnej nienawiści, jak również rozpaczliwej miłości. Czuła się przeto przez świat wzgardzona i sponiewierana, odarta z godności, władzy, pozostawiona sama sobie. Na dowód tak tragicznego świadectwa miała fakt, że nie była w stanie zatrzymać przy sobie najwierniejszych nawet sług, nie wspominając o sprzymierzeńcach, czy domniemanych przyjaciołach. Eozyna zniknęła z otoczenia Bursztyn tak nagle, jak się pojawiła. Podobnie, niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, znikali z orszaku jej złociści dworzanie, jakby się rozpływając najpierw w złotym, a obecnie rdzawym, powietrzu. Na ten złowrogi czas ostało się przy niej ledwie kilka kobiet służebnych, których czystości krwi już wcale nie była pewna i podejrzewała je o skażenie kasztanową rasą. Wszak gdzie sama teraz zmierzała? O zgrozo nie tak dawno przekroczyła brązową granicę Kasztanowej Republiki. Ponieważ w złotym królestwie, które dostawało się pod srebrzyste panowanie, nagle nie widziała dla siebie przyszłości, a wręcz zasadnie lękała o życie. Jej bursztynowe życie. Co z niego pozostało? Co ewentualnie mogła wskrzesić, odzyskać? Nie wiedziała tego, ale na południe gnała ją nie chęć odzyskania czegokolwiek, a zachowania namiastki godności i majątku, jakie wciąż miała przy sobie. Kiedy jednak dostrzegała, że jej złoty orszak gasł w oczach i inni porzucali ją na pastwę losu, na powrót żałośnie zaklinała rzeczywistość, szepcząc: — Królową, jestem królową, bursztynową królową, złotą i złocistą, sprzyja mi światło, będące niczym ma słoneczna przystań… — Lecz, czy to pomagało? Bynajmniej, wcale, ale… co jej pozostało?

Aż jadąc konno po beżowym asfalcie, Bursztyn się zorientowała, że nie było już przy niej zupełnie nikogo. Żadnej żywej duszy, ani jednej służki, czy sługi, gwardzisty lub żołnierza. Co więcej, uciekinierzy zabrali ze sobą kosztowności, także zapasy żywności, a nawet złocistą wodę. Tak oto zmierzająca na południe była władczyni podążała już tylko sama ze swym udręczonym umysłem. Albowiem ten, kto jak ona, został wyniesiony złociście wysoko, nie mógł zwyczajnie zaakceptować upokarzającej klęski i całkowitego upadku. Swoista żałoba była niezbędna, jeżeli chciało się zachować trzeźwość zmysłów i nie zostać złocistą zjawą. Taką, która w podartej sukni oraz skołtunionych włosach, będzie się snuć od wioski do wioski, z obłędem w oczach powtarzając:

— Królową, jestem królową, bursztynową królową, złotą i złocistą, sprzyja mi światło, będące niczym ma słoneczna przystań… — Bursztyn złapała się na tym, że bezwiednie znów wypowiedziała te same słowa. Więc może to już się działo? Czyżby właśnie postradała zmysły? Może stało się to wczoraj albo jeszcze wcześniej? Może? Nie… Czyżby od zawsze była szalona?! Żeby nie roztrząsać spraw własnej poczytalności, skierowała uwagę na doznania związane z ciałem. Tak chciało się jej pić, głodu nie czuła, ale pragnienie w niej narastało. Wraz z nim, w zamierzeniu prosząc samo światło o wodę, ponownie szeptała: — Królową, jestem królową, bursztynową królową, złotą i złocistą, sprzyja mi światło, będące niczym ma słoneczna przystań… — Następnie czując, że całkiem opadała z sił, fizycznych, jak i psychicznych, zgarbiła się na rumaku, zwiesiła głowę, po czym już bez czynienia sobie wyrzutów, bełkotała: — Królową, jestem królową, bursztynową królową, złotą i złocistą, sprzyja mi światło, będące niczym ma słoneczna przystań… Królową, jestem królową, bursztynową królową…

Wtem daleko na drodze w stronę południa dostrzegła ruch. Zmrużyła oczy, ale zbyt raziło ją świecące w twarz światło, by rozpoznała sylwetki. Jednak niewątpliwie ktoś się do niej zbliżał, do królowej, i musiał ją napoić, ugasić jej pragnienie, a także ugościć oraz złożyć hołd. Było to oczywiste.

Niebawem zaczęła dostrzegać barwę i szczegóły postaci. Skonstatowała, że to kasztanowi ludzie, pieszy i obdarci, zmierzali w jej stronę. Ale… oni naprawdę witali ją, jak udzielną władczynię. Wyciągali ku niej ramiona, wielbili ją i przyzywali gestami rąk!

W odpowiedzi Bursztyn się dumnie wyprostowała w siodle niespokojnego raptem rumaka. Skarciła go, ciągnąc za lejce i otarła dłonią spierzchnięte usta. Poprawiła sfatygowane włosy. Była królową, władczynią, musiała wyglądać godnie i należycie się prezentować. Musiała pokazać, że również dla kasztanowego ludu była kimś wyjątkowym. Niech zatem ją wywyższą, niech zbudują jej kasztanowy tron! Ona go przyjmie albo nie. Dumała, czyniąc to z mozołem i fiksując się na tym temacie.

W tym czasie kasztanowi ludzie otoczyli ją zwartą grupą i charcząc, wyciągali ku niej brudne ręce. Widziała w piwnych oczach jakby obłęd i to, jak ich właścicieli, zdawało się, zachwycała. Tak bardzo chcieli ją dotknąć i patrzyli na nią, jakby byli jej… głodni. Lecz posiadała przekonanie, że niewątpliwie nie będą śmieli chwycić nawet rąbka złotej sukni i tylko zastygną w oczekiwaniu na okruchy chleba. Jeżeli zaś ich nie dostaną, a nie dostaną, to klękną przed jej majestatem i dalej podążą za nią na kasztanowych kolanach. Będą je zdzierać na twardej powierzchni ku chwalebnej czci królowej Bursztyn!

Nagle złapali zaskoczoną kobietę i każdy ciągnął ją we własną stronę. Od gwałtownych szarpnięć porwali jej suknię na udach i obnażyli bursztynowe ciało, po czym uciekinierka z królestwa runęła pod końskie kopyta. Wraz z upadkiem uderzyła głową o asfalt i jej piękną twarz zalała jasna krew. Zapewne powinna zemdleć, tak wypadałoby szlacheckiej damie. Zamiast tego przyszło do niej otrzeźwienie, jakby ktoś walnął ją ciężkim obuchem w łeb.

Wczołgała się pod rżącego żałośnie rumaka i wyciągnęła zza paska sztylet. Bowiem przypomniała sobie ostrzeżenia o zarazie w republice przemieniającej ludzi w potwory. Aż do tej pory skłonna była lekceważyć to zagrożenie. W końcu sama w życiu nie widziała na oczy bestii. Choć z drugiej strony chwilami wszyscy ludzie kojarzyli się jej wyłącznie z potworami. Jednak motłoch, który ją otoczył, zgadzał się z prezentowanym jej opisem kasztanowych demonów. Więc nie było tu miejsca na alternatywne interpretacje, została zaatakowana przez bestie! Te obłapiały jej rumaka, jak i kucały, by dopaść ją samą. Ona, zdesperowana, ale znowu myśląca trzeźwo, już wiedziała, co czynić.

Uniosła sztylet i wbiła w koński brzuch. W efekcie krwawiący wierzchowiec wpadł w panikę. Zaś nie mogąc uciec z powodu osaczającej go masy potworów, wirował w miejscu, wierzgając przednimi, to tylnymi nogami. Kopytami rozłupywał głowy, miażdżył torsy i ramiona, masakrując wiele bestii. Pod jego brzuchem Bursztyn zastygła ze sztyletem w gotowości. Kiedy jakieś monstrum znalazło się w jej zasięgu, dźgała je ostrzem, posykując:

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.