Z mrocznych otchłani Dantejskiego piekła gdzie bezimienni w mroku po wsze czasy… się ostaną.
Ku światłu i górze zmierzam — na przekór.
A niech im kością w gardle stoi!
Autor
Najgłębsze podziękowania dla Sponsorów, którzy uwierzyli w moc słowa i pomogli powołać tę książkę do życia. To piękny akt wiary w kulturę, który pozwolił przekuć literackie marzenie w dotykalną rzeczywistość.
Dziękuję, że jesteście częścią tej opowieści.
Powyższe słowa kieruję ku:
Panu Piotrowi Łopackiemu
oraz
Firmie IBKOL
Ktoś Ty?
Z przedniego atłasu utkany nie jestem.
Ni w wielkiej historii całun, co malowidłem z Bayeux opowiadany,
w dostojność bohaterów obciśnięty.
Szarego płótna, z którego proste żagle, jest we mnie więcej.
I uścisku pewnego — ramion sprawnych,
tych unurzanych, znojem żywota ciężkiego.
I dłoni zdolnych, co w Hefajstosa przybytku,
ciężar odpowiedzialności — młotem ważony.
Dumnie żywot swój dźwigają.
Kirem lęków i obaw okuty.
Mrocznym, wilgotnym — ruch krepującym.
Które balastem ku skibie, piórem pługa w glebie rzeźbionej,
A co ku wieczności ramionom rozpostartym…
Przywołuje!
Tylko oczy bystre, co dostrzec ciągle potrafią.
PRAWDĘ!
Ostały się… i rozum, w Gabriela złotej zbroi.
Podołasz?
Do muzyki: To Olivia, Debbie Wiseman
Jutro
Jutro należy już do mnie.
Zapalczywości dziejowa, w piekielne odmęty,
Zepchnięta!
Świętym ablucji Styksu rytuałem. Dopełniona.
Tyś nie pokalasz. Nigdy!
Oblicza, mędrca prawego.
Precz Maro okrutna.
W zapomnienia cieniu okryj czarnym się woalem.
Pozostań tam po kres
Gdyż nie złożysz się w jedność, tą co z milionów jest atomów…
a co Wszechświat przemierzać w poszukiwaniu PRAWDY.
Dzisiaj pragnie!
Gdzie teraźniejszość spoiwem, co fundament muruje.
Cegieł czerwienią!
Choć kruche owo „Dzisiaj”, a jednak wysoko mierzy — uśmiech dnia zsyłając.
Lecz nie wiarą, co pustką woła by wypełnić je treścią czynów.
A wolą, co włóknami mięśni są zwycięstwa.
Jutro należy do mnie.
Do muzyki: Tomorrow Belongs to My, Michele Pawk, Denis O’Hare (Cabaret)
Emocje
Emocje już zaparkowane, w kalendarzu.
Tam, gdzie rytm dni powszednich,
cyfrą nagą stoi, bez świąt. Bez niedziel.
W czasie, co losu srogiego znamieniem. Znaczony.
I w jarzmie duszącym, obroży ścisku…
A które razem… tak arcy, nieprzewidywalne.
W trwania istocie, co w kruchości stygmatów obawy obleczone.
I mrokiem posępnym, co pod czaszką, gdzie centurie myśli gonitwę swą uprawiać zaczynają.
Raptownie i nieskładnie.
Jako lawa co skały formą na zewnątrz.
Acz tyglem ognia wnętrzem kapryśna.
Tam, gdzie uczuć bez liku.
A każde z nich, ostrzem swym skierowane. Ku Tobie!
Mętlik… z którego może (i powinna) narodzić się nową Wartość.
Żegluj!
Życzę pomyślnych wiatrów!
Do muzyki: Main Titles (Letters from Iwo Jima), Kyle Esatwood
Dziękczynienie
Dziękuję, że jesteś!
Rutyną poranka, gdzie Eos.
I w Astarjosa ramionach… gdy za oknem zmierzcha.
Świętej powszedniości — klamrą dni niezwykłych spiętą.
Kreatywności bólu, ekstazie, znoju i oczekiwaniu.
Kunszcie, by nowe, lepsze tworzyć — barwą eksplodować!
W pytań sensie– tych dostojnych WAŻNOŚCIĄ, co czas ujarzmiły.
Konwencji wyborów, w szlachetną świadomość odzianych.
Które CEL wskazują… ten, co dostrzec zdoła dusza.
Tak mocno niedoskonała.
Moja.
Dziękuję,
Żeś jest jako list, inkaustem kreślony — co w świecie telefonów.
Bym na każdym mym kroku, gdy śladem…
co niedoskonałością form znaczony, próby podejmując świadectwo czynił!
Dziękuję, że jesteś!
Za grzech, odkupienia godność — co porządkiem są WSZECHŚWIATA.
Do muzyki: Ask My Why (Mother’s Message), Joe Hisiashi
Koziorożec 2
Zaskoczeniem!
Głębią czerni szlachetnej Arabiki objawionym.
W dniu zwyczajnym, a jednak odświętnym.
Tak nagle.
Rytmem płynnym acz stanowczym.
W konkretu pytaniu, z Doktorską charyzmą uzewnętrznione.
Tak, co sprzeciwu nie znosi.
Stygmatem imienia co grzech pierworodny na Ziemie zesławszy,
W barwie ognistej, owocu który miłości zwykł nosić imię.
A tego, co Sir Newtona do odkryć Wielkich inspirował.
Kusisz!
Czy kometą, co Halleya nosi imię.
Tą, co raz na lat osiemdziesiąt i sześć rozpala nocne niebo swym warkoczem.
Oko teleskopu ciesząc… Będziesz?
Czy zdarzeniem, co magiczne wrota rozpościera.
Szeroko. Bez krzywd, otarć — już normalnie.
Za którymi kwietny ogród.
Cóż będzie dalej?
Zobaczymy!
Do muzyki: Losing My Religion, REM
Spalone mosty
W pytaniu odwiecznym, co bez dobrej odpowiedzi.
Dylemacie, co owocu słodkiego nie zrodzi,
a jeno nonsensem skażonym… niekonsekwencją.
Przyodziewkiem banału wygalowany, przepasany przemyśleniami.
Tak bardzo jałowymi.
Jak dobrze… decyzję.
Tę właściwą!
Żelazem wykutą, w ogniu hartowaną.
Niczym stal co z Damaszku, w szabli głownię złożoną.
Co kamień szczerbi i paschał płonący ostawić w pionie… zdoła.
A którą Krzyżowcy, utrwalić w pamięci zdołali.
Podjąć!
Tak, by światło, które prawe ma oblicze.
Co z rozterek chaosu, ku nowemu… poza horyzont się zrywa.
Tam, gdzie przeszłości mrok sięgnąć nie zdoła.
Zaprowadzi.
Lecz zanim…
Płonącą żagiew prawicą unieś.
I spal te mosty. Na zawsze!
Do muzyki: Heart of Courage, Two Steps from Hell
Maria Magdalena
Takie piękne imię nosisz.
Tej, co świadkiem była — Najważniejszym!
Z Łukaszowej Księgi odmętów uwolniona…
od ZŁA, co w mistycznej cyfrze drzemie.
I choroby.
Która olej niosła, by o poranku, pustkę grobu, światu całemu oznajmić.
I w kwiecie ogrodu, ustami, co w zgasłej już mowie dopowiedzieć nie zdołają.
Oczami, wiarą nabrzmiałymi…
w Vulgaris żywota opozycji — bez prawa łaski.
Aramejskim słowem. Przemówić!
Tyś symbolem odrodzenia.
Z czeluści Gnozy okrutnej, gdzieś grzesznicą.
Uświęconą tradycją utrwalona — tak bardzo niezasłużenie.
A powstawszy.
Opoką. Apostołką Apostołów.
Z woli tego, który na Piotrowym tronie, WIELKIM w historii zwanym.
W Mateusza, Marka, Jana pismach — uwieczniona.
Dwunastu równa!
Do muzyki: The Feeling Begins (Pasja), Peter Gabriel
Ratuj
Jak Ci tam… porankiem zanoszącym się szarością.
Ołowianym ciężkim niebem, deszczem — co łzą parapet zrosił.
Który już nie domem… lotnej Pani, co nowinę dobrą oznajmiać światu raczy.
A w skrzydlatej synogarlicy ciele…
brutalniej doczesności objawiona.
Więc ratuj, póki można!
By odprawił się rytuał, gestem poprzedzony.
W czyn zbrojny.
Słowem!
które jutrzni światło przynieść zdoła.
Czy już tak zawsze… o poranku?
Duszy samotnym wołaniem filiżanki… na pustym stole?
A co, gdy… pojawi się tęsknota za TYM czego nie da się zastąpić?
Więc ratuj, póki można!
Kiedy łączność… z tą rakieta, co unosi się ku Niebu.
Jeszcze w zasięgu… fal radiowych.
Do muzyki: For The Love Of A Princess (Braveheart), James Horner.
CHWDP
Apolla druhny — siostry trzy!
Stóp nie hańbiące padołu zawiścią,
co miernoty stygmatem znaczony.
W obłudy mętnych wodach zastygłszy,
złotego naręcza kłosów światu nie wydada.
Komunałem słów pustych obleczonym,
Istot, co bez serc, uczuć i rozumu.
Zagonem trwale zagubionych, poszukujących
Tak bezskutecznie… unaoczniony!
Gdyż skrzydła!
Które dźwignąć potrafią metaforę, co glejtem -ku światłu- i wolnością Ikara.
Piórami słów nadobne, woskiem treści lśniące…
Prawdą!
Na centurie trzy sposobów, przez umysły subtelne skrzydlatą szlachetnością,
przez WYBRANYCH odczytane będą!
Earto, Kalliope, Euterpe — Siostry moje!
W Hermesa przesłaniu wiecznym, tym co na czasie.
Dla wszystkich i bez wyjątków — CHWDP.
Chcemy Więcej Dobrej Poezji!
Do muzyki: Emipre of Angels, Thomas Bergersen
Inspiracja
Źrenicą strwożoną, która zewu wypatruje… w areałach natchnień.
Siłą, co niemoc — precz, przegnić potrafi.
Wolą, która marazm zdołać ujarzmi…
Uzewnętrzniona!
Phaselis ruiną, gdzie Aleksander na zimowe leża zaległ.
By przed Imperium upadkiem, gdzie konnica awangardą Viktorii
co pod Issos i Gaugemellą cnót zażywała.
Gdzie lat trzynaście znoju i walki. Poza horyzont — tam, gdzie jutrzni jest początek.
I w Persepolis zgliszczach napoić konie.
By kurs wyznaczyć — znakiem, co Macedońskim lśni się herbem.
Śladem Wielkich, gdyż wstyd to żaden!
Inspiracji szlakiem, co do rzeczy Wielkich Cię przyzywa.
W ducha tchnieniu…
palca opuszku — co w skóry Twojej zapomnieniu dzisiaj zastygł.
Do muzyki: Clear Horizons, Magnum Opus
Personifikacje
Nad Tybru zakolem, gdzie Etrusków pieśni poranne echo niesie,
Ku miastu!
Co jutrzni promieniem, czasem dawno już minionym, kruchym jeszcze blaskiem…
w marmurach Pól Marsowych.
Lśni!
Gdzie świątyni bez liku, a każda wotem dziękczynnym oblegana.
Przez śmiertelnych acz niespełnionych.
Na chwałę!
Wierności, która Fides nosi imię, co pospołu z Concordii obfitości rogiem,
Przed Clementią — ciemnymi brwiami spiętą — co w łagodności stąpa.
By światu całemu,
Pax i spokój zesłać.
Honos i Virtus — nierozłączni parą. Zbrojni.
Odpór dać… przeciwnością gotowi!
I Spes, który obliczem nadziei żyć przykazuje. — mimo iż pod górę.
By dnia każdego Dies Bonus — na dzień dobry.
Do muzyki: Saying Goodbay — Piano solo (Cyrano), Bryce Dessner
Pan Kot
O, wyniosłości dekadencjo!
W majestatu aureoli, atencją co Niebiosa namaścić chciały.
Kardynalskim szkarłacie wcieleń czternastu…
gronostajowych dostojnościach.
I faktorze kryzy, u gibkiej szyi, szlachetności insygnium.
Jego Wysokości!
Oto On, Pan Kot.
I choć sfer wyższych objawieniem, pospolitych progów szczęścia gościem częstym.
Łap czterech koniczyną, niehańbioną czynem niegodnym…
PRACĄ!
Acz ziewnięciem co przeciągłe, w ramion delikatnych objęcia,
Cypryjskiej Pani… Cię przyzywa.
Noblistka zacna, co futrzaną naturę Jego Wysokości zgłębiwszy.
Treściwie.
Artyzmu świadectwo — w klinowej tabliczce, gdzie przesłanie wyryte.
Na chwałę, co wieczności nie uchybi.
Panu Kotu!
I wyrafinowanym rylca muśnięciem, delikatność utrwaliwszy…
w nieśmiertelności ikonę przyodziała.
Ot, tyle co… kot napłakał.
Do muzyki: Memory — Cats, Barbra Streisand
Syzyf
Romantyzmu tu nie trzeba. Rozważności jeno.
I sił!
By z determinizmu opoką, historii kołem znaczonej.
Własnym śladem, tym przed mną, co ku szczytom ścieżką.
W uścisku czasu.
Zmagać się!
Codziennością znoju. Bez szkarłatów, ni bohatera laurów.
Pochwalnej pieśni ciszą.
Jako TEN, co dla potomności…
Wielkością utrwalony nie będzie!
Mozołem ramion spracowanych — co ster dzierżą.
Istnienia wektorem — w górę.
Gdzie jutrzni wstają zorze.
Dżumy ojciec, mit ukuwszy, ku refleksjom skłania.
Gdy palcem Boskim, w otchłanie egzystencji strącany.
By znowu i na nowo.
W wieczności całunie. Górę zdobywać.
Lecz On niezwyciężony.
Ambrozją ze świętych stołów mocny,
o naszą On walczy…
GODNOŚĆ!
Do muzyki: The Farewell — Metro, Alexey Omelchuk
Zobowiązanie
Jestem!
Na każdym Twoim kroku. W tchnieniu, pozie.
Porankiem, co Hypnosowi ujść cało zdołał by uwolnić… zieloności moc — zazdrośnie przed światem — woalem powieki skrywaną.
By rytuałów przestrzeni chwałą, w południowym słońcu czynionych.
I wieczorem,
gdy nostalgii cień próbę oswojenia desperacko podejmuje… dopełnić!
Jestem!
Gotowy by wesprzeć, gdyś w pilnej potrzebie.
Byś oprzeć się mogła i głowę położyć. Łzę uronić — tę, co w chandry banale wypłakana.
I w duszy chaosie, gdzie myśl, której światło przybladło…
podstępne ziarno niepokoju zasiewa.
Jestem!
Teraz. Za kwadrans…. Zawsze!
I wtedy, gdy siwych włosów szron, swą szlachetnością… zaszczycić raczy oblicze.
Jestem. I być zamierzam!
Kup książkę, aby przeczytać do końca.