E-book
13.65
drukowana A5
61.3
drukowana A5
Kolorowa
93.29
Historia królów i władców Francji

Bezpłatny fragment - Historia królów i władców Francji

Histoire des rois et dirigeants de France

Objętość:
414 str.
ISBN:
978-83-8221-488-8
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 61.3
drukowana A5
Kolorowa
za 93.29

Władcy Francji

Książka powstała w oparciu o materiały własne autorów jak i przy pomocy artykułów francuskiej wikipedii a także portalu zdjęć Pixabay. Na okładce pierwszy Król Francji, Pepin Mały z dynastii Merowingów.

Le auteur Templum militis

Stworzenie zestawienia władców i królów Francji może niestety nastręczać wielkie problemy ze względu na wątpliwości w ustaleniu początku państwa francuskiego. Zwykle przyjmuje się, iż był nim początek dynastii Kapetyngów w 987 roku. Tytuł królewski za czasów Merowingów i Karolingów brzmiał zwsze Król Franków i Francji co po francusku pisze się Rex Francorum, Roi des Francs, ntomiast po traktacie z Verdun, dodawano dla rozróżnienia przymiotnik zachodnich. Od panowania Filipa II Augusta tytuł przybrał formę Król Francji to po francusku, Roi de France. Ludwik XVI po wprowadzeniu monarchii konstytucyjnej oraz Ludwik Filip I przyjęli tytuł Król Francuzów to Roi des Français. W okresach cesarstwa tytuł monarszy brzmiał Cesarz Frncuzów Empereur des Français. W 1464 roku, królowie Francji uzyskali od papieża prawo noszenia tytułu Królów Arcychrześcijańskich.

Armories France Ancien Lilia królewska Francji

Królestwo Franków przed rokiem 751 Imperium Karolińskie w latach 751 do roku 846

Karolingowie

Pepin Mały

Pepin zwany Małym

Pierwszym i niemal już dziś mitycznym władcą Francji, był Pepin krótki zwany też Pepinem małym,lub Pepinem Młodszym i Pepinem III, we francuskim języku mówimy lub piszemy Pepin le Bref, urodził się w roku 714, prawdopodobnie w Jupille koło Liège, a zmarł 24 września 768 w Saint-Denis,jest to pierwszy król Franków od roku 751, a także majordom Neustrii i Burgundii w latach 741 do roku 751, oraz Austrazji w latch 747 do roku 751 majordom Childeryka III, ostatniego króla Franków z dynastii Merowingów. Był synem Karola Młota i Chrotrudy znanej też pod imieniem Rotrudy oraz przyszłym ojcem króla Karola Wielkiego. Pepin dorastał w klasztorze w Saint-Denis. Po śmierci ojca został majordomem królestwa wraz z bratem Karlomanem. Objął Neustrię i Burgundię. Przeciwko władzy obu braci wystąpił trzeci syn Karola Młota Griffo, syn Swanhildy bawarskiej. Obaj bracia zamknęli jednak Griffona w zamku Chévremont w pobliżu Liége. 15 sierpnia 747 roku, Karloman zrezygnował z władzy i został mnichem w klasztorze na Monte Cassino. Pepin przejął faktycznie całą władzę w królestwie Franków. Pepin dokonał zamachu stanu, detronizując króla Childeryka III i został konsekrowany na króla Franków przez świętego Bonifacego w listopadzie lub podczas Bożego Narodzenia w 751 roku, jako pierwszy władca z dynastii Karolingów. Wcześniej od papieża Zachariasza otrzymał poparcie w formie rozporządzenia, by tytuły królewskie nadawano tym, którzy realnie sprawują władzę. Jego prawo do władzy pozostawało jednak wciąż dyskusyjne, dlatego zawarł sojusz z papiestwem, zaproponowany przez kolejnego papieża, Stefana II. Zalegalizował on jego władzę przez namaszczenie w bazylice Saint-Denis pod Paryżem. Był to akt niezwykłej wagi dla losów państwa papieskiego i stosunków państwo kościół w następnych wiekach. Kościelne powiązania Karolingów sprzyjały formułowaniu idei o szczególnym posłannictwie Franków jako ludu bożego. Jednocześnie spotkanie Pepina ze Stefanem II dało początek rytualnym formom kontaktów wzajemnych, które z różnym nasileniem obowiązywały w Europie przez resztę średniowiecza. Latem 754 roku, w pierwszej wyprawie na Longobardów pokonał ich króla Aistulfa i zmusił do ustępstw na rzecz papieża. Jednak już w 756 roku Aistulf złamał pokój i napadł na papiestwo. Pepin po raz drugi przekroczył Alpy i pokonał Longobardów. Wsparł jednocześnie ideę utworzenia nowego państwa kościelnego, jako Patrimonium Sancti Petri, czyli Ojcowizna Świętego Piotra, które przetrwało aż do 1870 roku. Od tej chwili Karolingowie zajęli miejsce cesarzy bizantyńskich jako opiekunów Kościoła i wiary. W latach 752 do roku 760, korzystając z przejściowej słabości Umajjadów i al Andalus, prowadził kampanię przeciw Maurom, pozyskując dla Franków tereny po północnej stronie Pirenejów Septymanię, w tym Narbonę, w 759 roku, oraz tereny obecnego Roussillon w roku 760. W 740 roku poślubił swoją kuzynkę Bertradę z Laonu córkę hrabiego Laon Heriberta lub Chariberta. Pepin Krótki i Bertrada byli rodzicami Karola Wielkiego w roku 742 lub 747 do roku 814, i Karlomana w latach 751 do roku 771, którzy zgodnie z wolą ojca podzielili państwo między siebie po jego śmierci. Ze związku tego urodziła się również córka Gizela, która została zakonnicą. Miał dziewiętnaścioro dzieci, i dziesięcioro z czterech małżeństw oraz dziewięcioro dzieci nieślubnych.

Karloman I król Franków

Karloman I król Franków Nagrobek Karlomana pochowany za Ermentrudą

Karloman pierwszy król Franków urodził się w dniu 28 czerwca 751 roku, a zmarł 4 grudnia roku 771, w Samoussy. Był to król Franków od 768 roku, aż do swojej śmierci. Pochodził z dynastii Karolingów. Był drugim synem Pepina Krótkiego i Bertrandy z Laon. W w 754 roku, w wieku trzech lat, wraz z ojcem i bratem Karolem został koronowany przez papieża Stefana II na współwładcę królestwa Franków.

Król Karloman I w miniaturze

Po śmierci swojego ojca, Karloman odziedziczył centralną dzielnicę królestwa, obejmującą swoim zasięgiem środkową Francję, Burgundię, Prowansję i Alemanię. Akwitania miała być współrządzona przez obu braci. Bezpośrednio po śmierci Pepina w Akwitanii wybuchło antyfrankijskie powstanie Hunolda. Przeciwko niemu wyruszył tylko Karol, choć Karloman spotkał się z nim w Duasdives obecnie to Moncontour w Poitou. Ostatecznie powstanie zostało stłumione Hunold został wydany Karolowi przez gaskońskiego księcia Lupusa. Karloman zmarł tuż przed spodziewaną wojną z bratem o dominację nad państwem Franków. Karloman był żonaty z frankijską arystokratką Gerpergą, jednak czasami ze względu na zbieżność imion, kronikarze mylili ją Gerpergą znaną też jako Dezyderata, córką Dezyderiusza, króla Longobardów, a pierwszą żoną Karola Wielkiego. Po jego śmierci mimo starań Gerpergi ziem należących do Karlomana nie odziedziczył jego najstarszy syn Pepin. Z uwagi na fakt iż arystokracja frankijska wezwała na tron Karola, który objął władzę już po 20 dniach od śmierci swojego brata. Ucieczka wdowy po Karlomanie wraz z jego dziećmi pod opiekę króla Longobardów stała się potem jednym z pretekstów do podboju Italiii przez Karola Wielkiego. Los rodziny Karlomana po podboju Królestwa Longobardów nie jest nam do dziś znany, jednak najprawdopodobniej synowie królewscy zostali wedle zwyczaju frankijskiego ostrzyżeni w tonsurę i zamknięci zamkniętych w klasztorach pod Clausurą.

Karol I Wielki

Król Karol I wielki

Ten król francuski pisze się po łacinie Carolus Magnus, a we francuskim języku pisze się Charlemagne, a w niemieckim Karl der Große, urodził się 2 kwietnia 742 lub 747 roku, jednak dokładnie nie jesteśmy w stanie określić jego dokładnej daty urodzenia, zmarł natomiast 28 stycznia 814 roku, w Akwizgranie, jako król Franków i Longobardów, i święty cesarz rzymski, który został od 25 grudnia 800 roku. Był to wnuk Karola Młota, syn Pepina Krótkiego z dynastii Karolingów i matki Bertrady z Laon, córki Heriberta, hrabiego Laon. Błogosławiony Kościoła katolickiego. Stworzył on pierwsze europejskie imperium od czasu upadku cesarstwa zachodniorzymskiego w roku 476. Przydomek zawdzięczał nie tylko dokonaniom, ale i swojej ogromnej posturze. Przeprowadzone bowiem w 1861 roku, pomiary szkieletu tego władcy sugerowały, że miał on 192 cm wzrostu, jednak przeprowadzone w 2010 badania rentgenowskie i tomograficzne szkieletu wykazały, że w rzeczywistości miał 184 centymetrów wzrostu, co jak na swoje czasy oznaczało nawet i dziś iż był jednak bardzo wysoki, taki wzrost miało tylko ok. jednego procenta męskiej populacji. Od jego imienia pochodzi w języku polskim słowo król. Państwo karolińskie powstało w wyniku sukcesu Pepinidów wielkiego arystokratycznego rodu frankijskiego pochodzącego z Austrazji, wschodniej części królestwa Franków. Historia rodu datuje się na początek VII wieku, ale władzę nad królestwem umocnili najbardziej Pepin II Herstalski oraz jego syn Karol Młot. Pepin II w latach 687 do roku 710, przejął kontrolę nad całą Austrazją i podbił Neustrię. Karol przydomek Młot otrzymał dzięki swym dokonaniom wojennym. Stworzył podwaliny systemu karolińskiego i jako pierwszy rozszerzył wpływy terytorialne rodu w Europie. Działania Karola zmierzały do rozszerzenia wpływów Karolingów poza granice państwa Franków i aneksji księstw peryferyjnych. Karol Wielki urodził się prawdopodobnie w Akwizgranie. Po śmierci syna Karola Młota, Pepina Krótkiego Małego, w 768 roku, władzą we frankijskim królestwie podzielili się zgodnie z obowiązującym zwyczajem, według którego państwo było dziedziczną własnością rodu panującego patrymonium to dwaj synowie zmarłego władcy jak Karloman i Karol a imię otrzymał na cześć słynnego dziada. Karol został ogłoszony królem w Noyon 9 października 768 roku. Obaj odebrali przysięgę wierności od możnowładców swojej części królestwa. Stosunki między braćmi były napięte i opierały się na współzawodnictwie, pomimo wysiłków czynionych przez ich matkę Bertradę. Każdy dążył do zajęcia w rodzinie królewskiej pierwszego miejsca. Obaj nadali swemu pierworodnemu synowi królewskie imię Pepin. W następnym roku Karol poprowadził swoją pierwszą wyprawę wojenną, przeciwko zbuntowanym Akwitańczykom pod wodzą księcia Hunolda, a Karloman odmówił bratu pomocy. Po nieporozumieniach z bratem rozpoczął politykę ekspansji, opierając się na potencjale wojskowym królestwa i umieszczając na podbitych terenach nowych funkcjonariuszy. Podboje były prowadzone we wszystkich kierunkach, bez ogólnego planu. Reagował na wydarzenia w zależności od koniunktury. Zaanektował królestwo Longobardów, a następnie próbował interweniować w Hiszpanii przeciw muzułmanom. Później chciał przejąć kontrolę nad całą Germanią, ale po łatwym podboju Bawarii podbój Saksonii okazał się dużo trudniejszy. Dążył do realizacji koncepcji stworzenia nowego cesarstwa zachodniego, jednak bardziej chrześcijańskiego niż rzymskiego. Po trzech latach panowania, 4 lub 5 grudnia 771 zmarł Karloman i Karol pospiesznie objął samodzielne rządy lekceważąc prawa swego bratanka Pepina, które trwały przeszło czterdzieści lat. Karol dzięki swej determinacji stał się jedynym władcą w królestwie swego ojca. Ponieważ nie musiał prowadzić wojen domowych, mógł skupić się na ekspansji zewnętrznej. Niemal cały okres panowania Karola wypełniony był wojnami toczonymi na rubieżach i poza granicami jego państwa. Podczas panowania przeprowadził 54 kampanie wojenne, a w połowie z nich przewodził osobiście. W trakcie walk z zamieszkującymi Półwysep Iberyjski Arabami w roku 778 i 795 roku, oraz Sasami w latach 779 do roku 804, zdołał rozszerzyć panowanie na obszarze od rzeki Ebro w Hiszpanii, aż za Ren. W granicach imperium znalazły się też samodzielna dotąd Bawaria oraz północna i środkowa Italia, dokąd wyruszył na wezwanie papieża. Po złamaniu potęgi Longobardów ogłosił się ich władcą. Zwierzchnictwo Karola uznać musiały również plemiona słowiańskie znad Łaby i Soławy, w latach 781 i 789 roku. Natomiast w latach 791 do roku 796, wojska Karola rozbiły chanat Awarski, który zagrażał zarówno Frankom, jak i Słowianom.

Karol Wielki I i papież Hadrian I

Monarchia Karola Wielkiego obejmowała pod koniec jego panowania obszar liczący ponad milion kilometrów kwadratowych. W szczytowym okresie rozwoju imperium Karola Wielkiego obejmowało tereny dzisiejszych państw. jak Francji, Belgii, Holandii, Austrii, Szwajcarii, zachodnich Niemiec, północnych Włoch, oraz północno wschodnią część Hiszpanii i wyspy Baleary. Administrowanie tak ogromnym państwem było trudne. Utrzymany został funkcjonujący jeszcze za Merowingów podział na ziemie oraz powiaty, ale obok niego wprowadzono hrabstwa jako mniejsze jednostki terytorialnego zarządu, które podlegały urzędnikom mianowanym i odwoływanym przez władcę. Na kresach monarchii zorganizowano marchie, na czele których stanęli margrabiowie o szerokich kompetencjach wojskowych. Marchie te jak Duńska, Friulska, Hiszpańska, Bretońska, Panońska, były istotną zaporą militarną blokującą ludom pogańskim i muzułmanom wstęp na ziemie państwa karolińskiego. Sukcesy militarne uczyniły z Karola najpotężniejszego władcę Europy Zachodniej. Zbudowane przez niego imperium, zamieszkane przez ludność romańską i germańską, zróżnicowane pod względem gospodarczym i społecznym, było w praktyce zlepkiem wielu podbitych plemion i ziem, w których nie wygasły ani poczucie odrębności, ani tęsknota za samodzielnością. Świadomy tego władca próbował zunifikować imperium, wprowadzając m.in. jednolite prawo frankijskie, nowy podział administracyjny czy zreformowany system monetarny oparty na srebrnym denarze. Najtrwalszym fundamentem jedności była jednak silna władza monarchy oraz wspólnota wiary i kultury chrześcijańskiej. Podboje swe Karol argumentował chęcią rozprzestrzeniania wiary. Jednak były to działania wielce brutalne. Podczas wojen saskich w latach 799 do roku 800 roku, kazał ściąć 4500 jeńców saskich za bunt ich rodaków przeciwko niemu. Pod energicznymi rządami Karola państwo frankijskie nabrało wszelkich cech mocarstwa. Do pełni potęgi brakowało Karolowi jedynie tytułu cesarskiego. Otrzymał go w Boże Narodzenie 800 roku, w Rzymie z rąk papieża Leona III. Był to cios dla Bizancjum, którego władcy tytułowali się cesarzami rzymskimi. Dopiero po dwunastu latach Konstantynopol uznał tytuł cesarski Karola. Nie doszło też do wskrzeszenia cesarstwa uniwersalnego, obejmującego zarówno Zachód, jak i Wschód, do czego doprowadzić miał planowany ślub Karola z bizantyjską cesarzową Ireną. Ostateczny podział chrześcijańskiego świata na dwa niezależne ośrodki władzy stał się faktem. Centrum odnowionego cesarstwa zachodniego mieściło się jednak nie w Rzymie, lecz w Akwizgranie. Karol Wielki, także pomimo licznych namów, utrzymywał, że nie chce zostać cesarzem. Wykazywał postawę podobną Oktawianowi Augustowi chciał pokazać swą skromność. Papież, podczas pobytu w kościele, jak obchodów Świąt, a po prostu nałożył mu na głowę diadem cesarski, złożył hołd, a lud zaczął wiwatować. Panuje mylny pogląd, iż Karol Wielki był nieświadomy, że papież planuje go koronować. W istocie cała ceremonia była zaplanowana dużo wcześniej prawdopodobnie w Akwizgranie. Karol Wielki, chcąc legalnie używać tytułu imperatora, potrzebował fortelu, który by mu to umożliwił z tego względu, że jedynymi osobami mającymi prawo tytułować się cesarzami rzymskimi byli władcy Bizancjum. Karol Wielki nie dziedziczył tego tytułu jak oni i nie miał do niego formalnego prawa. Z pomocą papieża, pomazańca, najwyższego przedstawiciela Boga, dokonała się koronacja Karola, jako z z woli Boga. Dzięki temu nikt poza Bizantyjczykami nie ośmielał się kwestionować jego tytułu, gdyż był w ówczesnym mniemaniu sankcjonowany przez wolę boską. W okresie rządów Karola Wielkiego podział świata na rzymski oraz barbarzyński został zastąpiony podziałem na świat chrześcijański cywilizowany i pogański jako do dziś barbarzyński. Cały chrześcijański Zachód czuł się oblegany i nieustannie nękany przez rozmaitych pogańskich wrogów. Zagrożenie to pomogło mieszkańcom państwa karolińskiego w wyrobieniu poczucia własnej tożsamości. To właśnie w tym czasie na kartach jednej z kronik, relacjonujących walki Karola z Arabami, mieszkańców monarchii karolińskiej nazwano Europenses czyli Europejczycy. Karol Wielki zmarł 28 stycznia 814 roku. Został pochowany w katedrze w Akwizgranie. Państwo stworzone przez Karola Wielkiego nie przetrwało próby czasu, gdyż nie miało poza osobą władcy i religią chrześcijańską wspólnej więzi. Utrzymywało się po śmierci Karola jeszcze prawie 30 lat pod rządami najmłodszego syna Karola, Ludwika zwanego Pobożnym, który objął tron w 814 roku, zachowując tytuł cesarski. Jednak Ludwik nie dorównywał ojcu zdolnościami i nie radził sobie ze wzrostem nastrojów separatystycznych oraz buntami. Sytuację komplikowały dodatkowo najazdy wikingów, Arabów oraz Węgrów. Po śmierci Ludwika, która nastąpiła w 840 roku, państwo podzielił najstarszy z braci, Lotar.

Korona Karolińska

Karol odziedziczył po dziadku i ojcu również świetnie wyszkolonych i wyposażonych żołnierzy swoich armii. Tradycyjnie wyruszano do walki na początku wiosny, na przykład w marcu, jednak coraz większy udział kawalerii spowodował przesunięcie tego terminu do maja, kiedy już można było łatwo znaleźć paszę dla koni. Dzięki wynalezieniu ostrogi i strzemiona największą siłę armii frankońskiej stanowiła ciężka konnica. Utrzymanie koni i opanowanie sztuki walki wymagało dysponowania odpowiednimi środkami. Stać na to było jedynie bogatych posiadaczy ziemskich, dlatego Karol tak jak jego przodkowie, mnożył beneficja nadawane wasalom. Armia karolińska dzięki kawalerii była bardzo ofensywna. Nie ma jednomyślności co do dokładnej liczby żołnierzy, którymi dysponował Karol, jednak na pewno nie przekraczała 100 tysięcy, w tym 10 do 35 tysięcy jazdy. Armia ta nie zawsze jednak była całkowicie skuteczna, musiała kontrolować rozległe terytorium i uczestniczyć w walce partyzanckiej. W państwie karolińskim każdy wolny człowiek był zobowiązany do służby wojskowej, ale od połowy VIII wieku ciężka jazda stała się królową bitew, dlatego trzon armii stanowiła kasta wielkich właścicieli ziemskich. Broń i ekwipunek były kosztowne, i tak około początku IX wieku koń kosztował na przykład tyle, co 18 do 20 krów. Poza tym wojownik sam musiał zadbać o konie i uzbrojenie dla swoich giermków, zabierać żywność na czas kampanii. O ile arystokracja chętnie brała udział w boju, większość armii jako że piechota niechętnie opuszczała domy i sezonowe prace w polu. Karol Wielki ze swoim sztabem starannie przygotowywał każdą kampanię. Nie rozpoczynał żadnej, zanim nie zapoznał się z raportami zwiadowców, wysyłanych na terytorium nieprzyjaciela oraz nie przestudiował map, jakie udało się zebrać. Poza tym musiał zgromadzić wszystko, co było potrzebne do długiej wyprawy. Rabunek przez wojsko był zabroniony, dopóki nie wkroczyło ono na teren nieprzyjaciela. Każdy wojownik odpowiadał za szkody wyrządzone przez jego konie na polach uprawnych. Już w nieprzyjacielskim kraju w większości przypadków dowództwo decydowało się na totalny rabunek, palenie zabudowań i mordowanie każdego, kto wpadł w ręce rycerzy. Dzięki łupom zrabowanym nieprzyjacielowi Frankowie mogli żyć dostatnio. Szał wojenny Franków nie znał umiaru w walkach z poganami. W celu utrzymania rozległego kraju w pokoju i bez buntów, Karol dysponował trzema środkami: hrabstwami, strukturą kościelną i siecią swych wasali. Dawnym królestwem Franków zarządzali reprezentanci króla, kierujący okręgami o mniejszej lub większej powierzchni. Po zdobyciu nowych terytoriów tworzone były takie okręgi albo powierzano arystokracji frankijskiej hrabstwa już istniejące. Czasem również Karol nie chciał niszczyć miejscowej arystokracji i pozbawiać jej kontroli nad ziemiami i poddanymi; chciał ją pozyskać i oddawał jej hrabstwa we władanie. Trudno ustalić granice hrabstw i ich liczbę, ale było ich prawdopodobnie od czterystu do siedmiuset. Sieć kościołów i klasztorów była często pierwszymi placówkami struktury administracyjnej i ważnymi ośrodkami władzy. Z podbojem była związana polityka chrystianizacji ludności zakładanie kościołów i klasztorów, co było doskonałym sposobem oznaczania terytorium. Wszystko nad czym sprawował władzę Karol Wielki nosiło znak Chrystusa, który pomógł mu zwyciężyć. Ponadto klasztory królewskie wspomagały funkcjonowanie państwa bo przecież ściągały podatki i zwoływały do armii. Wasalami byli wolni ludzie, którzy poddali się władcy w zamian za beneficjum. Było nim pełnienie służby wojskowej z własnym ekwipunkiem. Podboje pozwalały Karolowi na zwiększanie liczby wasali, których osadzał na nowych terytoriach. Często nie pochodzili oni z arystokracji, ale byli traktowani z prestiżem i cieszyli się opieką władcy, który surowo karał tych, którzy ich skrzywdzili. Często właśnie dzięki nim, nieuczestniczącym w kłótniach lokalnej arystokracji, Karol otrzymywał informacje, co działo się na krańcach jego państwa. Marzeniem całej ówczesnej klasy szlachetnie urodzonych było uzyskanie dla swych potomków opactw lub biskupstw. Wynikały z tego korzyści materialne, ale również wielki prestiż, jakim cieszyli się ci duchowni. Powszechnie głoszony chrystianizm nie wyparł jeszcze reliktów starszych wierzeń, rzymskich, greckich i celtyckich. Ludzie żyli wśród dzikiej natury i odczuwali przemoc jej wielkich sił. Karolingowie wierzyli, że ich władza pochodzi od Boga. Za najważniejszy obowiązek uważali zorganizowanie kultu oraz wskazanie ludowi drogi do zbawienia. Zadaniem króla z dynastii Karolingów było dbanie o zgodę i jednomyślność wśród całego ludu chrześcijańskiego, który podlegał jego władzy. Biorąc przykład z władców biblijnych miał zapewnić należyty wymiar sprawiedliwości i traktować wszystkich równo. Wiedział też, że w przyszłości odpowie za to przed Bogiem. Cesarstwo Karola Wielkiego skupiało różnorodne ziemie, na których każdy lud żył według własnych praw, zatwierdzonych i czasem poprawianych przez cesarza. Jak w roku 803, prawa Sasów, Fryzów i Turyngów, istniejące jedynie w formie ustnej, zostały spisane, co zagwarantowało każdemu z ludów ich poszanowanie. Było to przede wszystkim cesarstwo chrześcijańskie, czyli przede wszystkim wspólnota wiary. Wszystkie ludy znajdujące się pod polityczną kontrolą króla karolińskiego musiały przyjąć chrześcijaństwo. Ogromna część mieszkańców cesarstwa w tym też elity mówiła językami niepochodzącymi z łaciny. Były to głównie języki germańskie, ale również języki słowiańskie, na wschodnich krańcach cesarstwa i języki celtyckie na zachodnich jego rubieżach. Karol Wielki był wielkim orędownikiem edukacji i nauki. Na jego dworze gromadzili się najwybitniejsi intelektualiści tamtych czasów jak, Alkuin, Piotr z Pizy, Paulinus, Paweł Diakon, Odon z Metzu. Cesarz posiadał wiele ksiąg i tabliczek do pisania, pod poduszką trzymał notatniki w celu ćwiczenia pisania. Mówił po łacinie, znał też trochę grekę, studiował matematykę i astronomię. Mówił po frankijsku czyli języku używanym między Mozelą a Renem. Językiem administracyjnym była łacina i elita musiała przynajmniej rozumieć łacinę. Karolingowie usiłowali podnosić jakość używanej łaciny, aby zagwarantować skuteczną komunikację w zarządzaniu cesarstwem. Panujący oraz ich urzędnicy musieli posługiwać się dwoma albo nawet trzema językami. Karol Wielki chciał ustalić prawidła języka germańskiego i nakreślił jego gramatykę niestety nie zachowała się. W powszechnym użytku były glosariusze prototypy słowników. Osoby, które nie znały obcego języka, korzystały z pomocy tłumaczy.

Mapa Europy z czasów króla Karola Wielkiego

Cesarstwo karolińskie nie było scentralizowane. Jego sercem był obszar leżący między Loarą a Renem i część tego regionu dała początek Lotaryngii, gdzie najczęściej przebywał król i cesarz. Tam znajdował się pałac królewski a to pałac w Akwizgranie, który pełnił rolę stolicy. Obszar centralny odgrywał największą rolę w gospodarce. Karolingowie, dążąc do utrzymania spójności swego państwa oraz do poznania i opanowania różnorodnych regionów, dużo podróżowali. Przenosili się z miejsca na miejsce, aby czuwać nad prawidłowym wykonaniem rozkazów. Ówczesny król czy senior nie rządził sam, powinien był otaczać się swoimi panami i zasięgać ich rady. Tak samo działał Karol Wielki, zawsze najpierw wysłuchiwał swoich doradców. Rzym był ówcześnie najludniejszym miastem Zachodu, cieszył się ogromnym prestiżem i był ideałem miasta. Cywilizacja karolińska była cywilizacją drewna. Żelazo było surowcem rzadkim i narzędzia rolnicze tylko wyjątkowo były robione z metalu. Większość budowli karolińskich nie przetrwała, ponieważ były z drewna. Drewniane były domy wiejskie, a nawet miejskie. Również pałace były częściowo z drewna. Na budynki kamienne materiału dostarczały kamieniołomy, a najczęściej ruiny rzymskich budowli. Drogi w cesarstwie były niebezpieczne, wszędzie szerzyły się rozboje dokonywane przez bandytów, z czym usiłował walczyć Karol Wielki. W drogę należało wybierać się w grupie, by uniknąć napadu lub go odeprzeć. Cnotą szlachetnie urodzonych była hojność, natomiast ich największą przywarą było skąpstwo. Magnat otwierał swój skarbiec z okazji narodzin, ślubów, ale takiej samej hojności oczekiwał od strony przeciwnej. Wolni juryści karolińscy mieli prawo do swobodnego poruszania się po cesarstwie i zawierania wedle własnej woli związków małżeńskich. Niewolni nie mieli w ogóle żadnych praw, ich właściciele sprawowali nad nimi absolutną władzę. Karol Wielki miał według różnych źródeł, od siedemnaściorga do dziewiętnaściorga dzieci, ze związków z pięcioma żonami oraz konkubinami. Himiltruda to prawdopodobnie żona poślubiona w 766 roku, według tradycji frankijskiej, jako fried frau, małżeństwo nigdy nie anulowane, odsunięta w 768 roku. Gerperga jego druga żona, znana też pod imieniem Dezyderata, córka króla Longobardów Dezyderiusza. Poślubiona w 768 roku, a małżeństwo zostało anulowane w 771 roku, jego dzieci to Karol Młodszy urodzony w roku 772 lub roku 773,a żył do roku 811,był koronowany na króla Franków, miał także córkę Adelajdę urodzoną w roku 773 lub 774 roku, żyła tylko do roku 774,natomiast córka Rotruda urodziła się w roku 775 żyła do roku 810, Karloman a później król Pepin urodził się w roku 777 żył do roku 810,i był to król Italii, syn Lotar urodzony w roku 778 albo 779, żył do roku 780, i był to brat bliźniak Ludwika Pobożnego, Ludwik Pobożny, urodzony w roku 778, żył do roku 840,jako następca Karola Wielkiego na tronie cesarskim, córka Berta została urodzona w roku 779 lub 780 roku, a żyła do około 23 stycznia 821 roku, córka Gizela urodzona w roku 781 żyła do roku 808,córka Hildegarda urodzona w roku 782 żyła rok, tylko do roku 783, Hildegarda to jego trzecia żona urodzona była w roku 758 lub 783, lub nawet w 784 roku, a poślubiona została w 771 roku. Córka Gerolda hrabiego z Vizgau i Emmy z Alemani. Mieli dziewięcioro dzieci, córkę Teodradę, urodzona w roku 784, zmarła po 844 roku, była to ksieni w Argenteuil, mamy też ślad po córce Hiltrudzie urodzonej w roku 787, była również w jego życiu Fastrada jako czwarta żona Karola w latach 768 do roku 794, poślubiona została w 784 roku. Byla to córka hrabiego z Saksonii prawdopodobnie o imieniu Radulf. Z tego związku narodziły się.

Srebrna moneta z okresu Karola Wielkiego I

Luitgarda ostatnia żona, z pochodzenia Alemanka, córka nieznanego hrabiego, poślubiona w 794 roku, zmarła w 800 roku. Z tego związku nie było już żadnych dzieci. Król miał też dzieci nieślubne, mamy dane o Rotyldzie córce ze związku z Madelgardą ksieni w Faremoutiers, Adaltruda urodzona około 774 roku to córka ze związku z Gerswindą, syn Drogo w latach 801 do roku 855, był to biskup Metz i wikariusz papieski na Francję. Syn Karola i konkubiny Reginy, syn Hugo urodzony w roku 802, żył do roku 844,to drugi z synów Karola ze związku z Reginą. Opat Saint Quentin oraz kanclerz cesarza Ludwika Pobożnego, Alpaida to córka króla i Amaltrudy, syn Teodoryk urodził się w roku 807 żył do roku 818, to syn króla ze związku z Adelindą. Prawdopodobnie Karol Wielki miał jeszcze kilkoro dzieci z nieustalonych związków. W opinii historyków Karol Wielki uznawany jest za władcę bardzo wybitnego. W średniowieczu stanowił wzór władcy idealnego, rycerza i gospodarza. Był zdolnym politykiem i wodzem oraz mecenasem nauki i kultury. Sprowadził na swój dwór wielu wybitnych uczonych, między innymi Alkuina z Yorku i Einharda. Już współcześni w uznaniu zasług nadali mu przydomek Wielki choć według innych opinii, przydomek ten ma źródło w ogromnym, jak na owe czasy, wzroście władcy 184 centymetrów, zaś w językach słowiańskich jego imię stało się synonimem godności królewskiej. Jego rozumienie władzy królewskiej i powinności władcy w stosunku do Kościoła spowodowało znaczne zacieśnienie więzów łączących państwo i kościół. Karol Wielki za swój obowiązek uważał walkę z poganami i niewiernymi, a także umacnianie wiary chrześcijańskiej. W 1165 roku, za aprobatą antypapieża Paschalisa III, cesarz Fryderyk Barbarossa dokonał uroczystej ekshumacji szczątków Karola Wielkiego, a zostały odnalezione w katedrze w Akwizgranie i przeniesione do ołtarza głównego. W tym też roku 1165, Ra­inald z Das­sel, ar­cy­bi­skup Ko­lo­nii i kanc­lerz Fry­de­ry­ka Bar­ba­ros­sy, na żą­da­nie Fry­de­ry­ka i za apro­ba­tą an­ty pa­pie­ża Pas­cha­li­sa III ogło­sił Ka­ro­la Wiel­kie­go świę­tym. Jed­nak prawowity pa­pież Aleksander III nie uznał tego aktu wyniesienia króla na ołtarze. Póź­niej mia­stom Akwi­zgran i Osna­brück po­zwo­lo­no oka­zy­wać cześć Ka­ro­lo­wi jako bło­go­sła­wio­ne­mu. Pa­pież Benedykt XIV za lata 1740 do 1758 roku, za­twier­dził kult Ka­ro­la Wiel­kie­go.Jeszcze nawet do niedawna toczono spory mające ustalić, jakiej narodowości, francuskiej czy też niemieckiej, był Karol Wielki. Był przede wszystkim Frankiem, koronowanym królem i władcą chrześcijańskiego państwa frankijskiego poczucie świadomości narodowej w jego czasach nie istniało, a Frankowie byli federacją plemion.

Karol Młodszy

Niestety nie dysponujemy do dziś żadnym portretem króla Karola Młodszego. Wiemy jednak że, Karol Młodszy Król Franków urodził się w roku 772 lub 773,a zmarł 4 grudnia 811 roku, jako drugi syn Karola Wielkiego i jego żony Hildegardy. Od 780 roku, uznany za głównego dziedzica tronu frankijskiego po wydziedziczeniu Pepina Garbatego. Karol prowadził wieloletnie walki z Bretończykami, którzy często najeżdżali ziemie królestwa Franków. Ojciec wysyłał go również na kampanię przeciwko Sasom. Z synów Karola Wielkiego wykazywał on największy talent wojskowy. Około 789 roku, Karol Wielki planując sojusz z Offą królem Mercji próbował doprowadzić do małżeństwa Karola Młodszego z jego córką Aelfaed. Małżeństwo nie doszło do skutku na skutek odmowy Karola Wielkiego na ślub jego córki Berty z synem Offy Ecgfrithem. W 790 roku, Karol został mianowany przez ojca gubernatorem Saksonii i Frankonii i otrzymał tytuł księcia Maine. 25 grudnia 800 roku, w Rzymie został koronowany na króla Franków, w tym samym dniu jego ojciec otrzymał tytuł cesarski. Karol Wielki dokonał w 806 roku, podziału swego królestwa na wypadek swojej śmierci Karolowi Młodszemu miał przypaść tytuł cesarski, a z ziem miał otrzymać Austrazję, Neustrię, Burgundię, Saksonię i Turyngię. W roku 806, dowodził wyprawą przeciw plemionom serbskim, zjednoczonym przez księcia Miliducha. Pokonał go w bitwie nad Łabą i złupił ziemie serbskie, zmuszając pozostałych przy życiu wodzów do kapitulacji. Po przybyciu do obozu Karola Młodszego przekazali mu zakładników oraz zobowiązali się płacić trybut i przyjąć chrześcijaństwo. Po zwycięstwie wybudował na terenach słowiańskich dwie twierdze i wrócił na ziemie Franków. Karol Młodszy zmarł nagle na skutek ataku apopleksji podczas pobytu w Bawarii.

Ludwik I Pobożny

Król Ludwik I pobożny

Król Ludwik I pobożny urodził się latem 778 roku, w Casseuil-sur-Garonne, a zmarł 20 czerwca 840 rokum w Ingelheim am Rhein, a od 781 roku był królem Akwitanii, i od roku 814,znany już jest w historii jako król Franków i cesarz rzymski, był to syn Karola I Wielkiego z dynastii Karolingów i jego żony Hildegardy. Jak podają kroniki Ludwik I urodził się w Cassinogilum, a współczesnym Casseuil-sur-Garonne. Jego ojciec prowadził wówczas wyprawę wojenną za Pireneje, która zakończyła się pogromem tylnej straży w wąwozie Roncevaux. Południowe granice królestwa były zagrożone wyprawami Maurów. Dodatkowo nie była całkowicie ujarzmiona pograniczna prowincja Akwitania. W 781 roku, Karol poszedł na kompromis z Akwitańczykami, tworząc podporządkowane sobie królestwo Akwitanii, na czele którego stanął właśnie 3 letni Ludwik, który rychło został wysłany do Akwitanii w otoczeniu dworu i regentów. W roku 794, Karol Wielki przekazał synowi cztery dawne galijsko rzymskie osady. Były to Doué-la-Fontaine we współczesnej Andegawenii, Ebreuil, Angeac-Charente, oraz Cassinogilum. Intencją Karola było, aby jego synowie zostali wychowani jak mieszkańcy podległych im obszarów, mieli nosić tamtejsze stroje i rządzić w zgodzie z miejscowymi zwyczajami. Dlatego też synowie Karola Wielkiego otrzymali królestwa w tak młodym wieku. Każde z tych królestw było ważną częścią obrony granic królestwa Franków. Akwitania sąsiadowała z emiratem Kordoby oraz nowo utworzoną marchią hiszpańską ze stolicą w Barcelonie, która wpadła w ręce Franków w roku 797. Dwa lata później muzułmanie odzyskali miasto. Ludwik zebrał więc armię i ruszył na Barcelonę. Towarzyszyli mu Gaskończycy pod wodzą swojego księcia Sancha I, Prowansalczycy pod wodzą Leibulfa oraz Goci pod wodzą Bery. Armia Ludwika przekroczyła Pireneje i w 800 roku, rozpoczęła oblężenie Barcelony, która ostatecznie padła w 801 roku, Karol jednak nie dał swoim synom znacznej swobody w ich królestwach. Często również wysyłał ich na wyprawy wojenne z dala od ich królestw. Ludwik jak wiemy co najmniej raz prowadził kampanię wojenną w południowej Italii przeciwko Benewentowi.

Król Ludwik Pobożny I, ukazany na rycinie średniowiecznej

Ludwik był jednym z czterech ślubnych synów Karola Wielkiego. Najstarszy z nich, Pepin Garbaty, zbuntował się przeciw ojcu i został umieszczony w klasztorze. Pozostało trzech synów, między których, zgodnie z tradycją, należało podzielić państwo. Braćmi Ludwika byli Karol Młodszy, król Neustrii, i Pepin Longobardzki, król Italii, obaj starsi od Ludwika. W 806 roku, Karol wydał akt Divisio Regnorum w którym podzielił państwo między synów na 3 części. Testament ten miał formę układu z wielmożami frankijskimi, precyzował dokładnie granice podziałów, zasady władzy i podległości, dziedziczenia tronów, azylu itd. Karol miał zostać dziedzicem ojca jako cesarz oraz król Neustrii i Austrazji. Pepin miał otrzymać żelazną koronę Longobardów. Ludwik, oprócz Akwitanii, otrzymał Septymanię, Prowansję i część Burgundii. Testament Karola Wielkiego nie wszedł jednak w życie. Jeszcze za życia cesarza zmarło jego dwóch najstarszych synów i tak Pepin w roku 810, a Karol w roku 811. W 813 roku, Ludwik został koronowany na współcesarza i współregenta. Uroczystość ta odbyła się na zjeździe w Akwizgranie. Odtąd aż do XVI wieku, w Akwizgranie odbywały się wszystkie koronacje królów niemieckich.

Pokuta Ludwika Pobożnego w Attigny

Pełną władzę cesarską Ludwik Pobożny przejął po śmierci ojca w roku 814. O śmierci ojca dowiedział się podczas pobytu w Doué-la-Fontaine. Natychmiast pospieszył do Akwizgranu, gdzie dopełnił wymaganych ceremonii. Zgromadzeni możni krzyknęli. Vivat Imperator Ludovicus!. Dodatkowo w 816 roku, przyjął koronę cesarską w katedrze w Reims z rąk papieża Stefana IV lub V, stając się w państwie Franków najwyższym zwierzchnikiem cywilnym i duchowym równocześnie. Ludwik odsunął doradców swego ojca i zastąpił ich ludźmi, którymi się otaczał władając Akwitanią. Wśród nich był opat klasztoru Wittiza święty Benedykt z Aniane, dawny kanclerz akwitański Ludwika, Helisachar oraz opat Saint-Denis, Hilduin. Po śmierci świętego Benedykta, do grona doradców cesarskich dokooptowano Adalharda z Korbei oraz Walę. Obaj byli Karolingami. Ponadto ważną rolę w radzie Ludwika odgrywali Bernard, margrabia Septymanii, oraz Ebon, mianowany arcybiskupem Reims. Ludwik I Pobożny kontynuował politykę ojca, i skupił się na obronie granic zewnętrznych, wspierał działalność misyjną w krajach skandynawskich, stąd przydomek Pobożny. Napotykał jednak na coraz większe trudności w utrzymaniu spoistości państwa, wobec narastających dążeń i ambicji separatystycznych władców poszczególnych hrabstw, na jakie państwo podzielone zostało w roku 750.

Karol Wielki i Ludwik Pobożny I

Spektakularne zwycięstwo odniósł Ludwik nad swym bratankiem Bernardem, natomiast od roku 810, królem Longobardów, który w roku 817, wypowiedział stryjowi posłuszeństwo. Do Lombardii ruszyła wówczas ogromna armia cesarska. Zanim jednak dotarła do Alp, Bernard skapitulował. Przybył do Chalon-sur-Saone i tu poddał się stryjowi. W przeprowadzonym tam procesie został skazany na oślepienie. W roku następnym zmarł. Cesarz, jako osoba wręcz dewocyjnie pobożna, poczuł się winny śmierci swojego bratanka. W 822 roku, odbył nawet publiczną pokutę w Attigny przed papieżem Paschalisem I i innymi dostojnikami kościelnymi królestwa. Takie zachowanie jednak bardzo osłabiło pozycję cesarza w państwie. Równie niebezpieczne okazało się uwolnienie z klasztornego odosobnienia Adalarda i Wali, kuzynów cesarskich, którzy zostali tam osadzeni za spiskowanie niedługo po rozpoczęciu rządów przez Ludwika. Jeszcze w roku tryumfu nad Bernardem, Ludwik Pobożny wydał w Akwizgranie Ordinatio Imperi ustanawiając tym samym aktem podział państwa między cesarskich synów. Pepin otrzymał wówczas we władanie Akwitanię, Ludwik Bawarię, a Lotar otrzymał resztę ziem i zwierzchnictwo nad młodszymi braćmi. Niebawem ojciec ogłosił Lotara współcesarzem, a w roku 823, papież Paschalis I koronował go w Rzymie na cesarza. U progu panowania Ludwika trybutariuszami królestwa Franków byli Duńczycy, Obodrzyci, Słoweńcy, Bretończycy oraz Baskowie. W posłuszeństwie utrzymywała ich siła wojskowa monarchii Karolingów. W 816 roku, doszło do pierwszej rebelii. Zbuntowali się Serbowie. Wkrótce do buntu przyłączyli się również Obodrzyci, którzy zawarli sojusz z Duńczykami. Słowianie zaczęli buntować się także na południowo-wschodnich kresach państwa. Tam Ljudevit, książę Panonii, zaatakował granicę na rzekach Drawie i Sawie. Margrabia Friuli Cadolah, ruszył przeciwko Ljudevitowi, ale zmarł w roku 820, podczas kampanii wojennej. Jego ziemie zostały wkrótce najechane przez Słowian. W 821 roku, Frankowie zawarli sojusz z księciem Dalmacji Borną i Ljudevit uznał zwierzchnictwo Franków. Pokój na tych terenach trwał do roku 827, kiedy Ludwik Niemiecki był to syn cesarza, musiał zmierzyć się Bułgarami pustoszącymi Panonię. W Italii trwały walki o podporządkowanie Karolingom południa półwyspu, zwłaszcza księstwa Benewentu. Mimo kolejnych wypraw i ponawianych hołdów książąt Grimoalda IV i Sico I nie udało się Ludwikowi ostatecznie podporządkować sobie tego małego księstwa. Na południowo zachodnich kresach państwa problemy pojawiły się w 815 roku, kiedy Seguin, książę Gaskonii, zbuntował się przeciw Ludwikowi. Został jednak szybko pokonany, a odebrana mu władza została przekazana jego bratu Lupusowi III. W 820 roku, na zgromadzeniu w Quierzy-sur-Oise zadecydowano o wyprawie przeciwko Kordobie. Jednak dowodzący armią hrabiowie Hugon z Tours i Matfrid z Orleanu działali opieszale i wyprawa nie przyniosła żadnych rezultatów. Ordinatio Imperi z 817 roku, nie zostało w pełni zrealizowane. W 818 roku, kiedy Ludwik wracał z wyprawy wojennej na Bretanię, dotarła doń wieść o śmierci żony Ermengardy. Cesarz był bardzo do niej przywiązany i dworzanie musieli wiele miesięcy namawiać Ludwika do powtórnego ożenku. Ostatecznie drugą żoną cesarza została bawarska księżniczka Judyta. Urodziła mu wkrótce syna, Karola. Judyta i Ludwik zabiegali o dział dla niego, ale mogło się to stać kosztem któregoś ze starszych synów cesarskich. Tak doszło do konfliktu dynastycznego. W 829 roku, w Wormacji Ludwik nadał Karolowi tytuł króla lub księcia Alemanii. Nadanie to dokonało się kosztem działu Lotara. Na jego reakcję nie trzeba było długo czekać. Podburzany przez Walę i przy poparciu braci oskarżył cesarzową Judytę o cudzołożny związek z Bernardem z Septymanii, który miał również być ojcem Karola. Bernard pozostał jednak na cesarskim dworze, otrzymał nawet nowe zaszczyty. Dostojnicy kościelni jednak uciekli z dworu i dali swojej poparcie cesarskim synom. W 830 Wala oskarżył Bernarda o spisek na swoje życie. W odpowiedzi Pepin Akwitański zebrał w Gaskonii armię i przy poparciu magnatów z Neustrii ruszył na Paryż. Ludwik wracał właśnie z kolejnej wyprawy na Bretanię, kiedy znalazł swoje państwo w stanie wojny domowej. Ruszył natychmiast na Compiègne, gdzie został oblężony przez armię Pepina i wzięty do niewoli. Cesarzową Judytę zamknięto w klasztorze Świętego Krzyża w Poitiers. Nieco później Ludwik podzielił los żony. Bernard uciekł do Barcelony. Władzę w Cesarstwie tymczasem przejął Lotar. Zaniepokojeni wzrostem siły starszego brata, Ludwik i Pepin zwrócili się przeciwko niemu. Lotar próbował ratować swoją pozycję zwołując zjazd możnych do Nijmegen. Możni przybyli, ale ze zbrojnymi pachołkami, i wymogli uwolnienie cesarza. W 831 roku, Ludwik odzyskał wolność, a jego synowie padli mu do stóp. Pepin i Ludwik wyszli na rebelii najlepiej, gdyż otrzymali nowe nadania ziemskie. Lotar natomiast został pozbawiony godności współcesarza i wygnany do Italii. Wala usunął się do klasztoru. Sprawa uposażenia Karola Łysego nadal jednak antagonizowała dom panujący. W 832 roku, Pepin Akwitański został wezwany na dwór ojca. Spotkał się tam z chłodnym przyjęciem i obrażony odjechał do Akwitanii wbrew rozkazom ojca. Obawiając się kolejnej rebelii Ludwik nakazał wszystkim swoim siłom zebrać się w Akwitanii. Wtedy Ludwik Niemiecki wbrew rozkazom ojca zaatakował i umocnił się w Szwabii. Cesarz zdecydował się na krok radykalny. W 833 roku, odebrał Pepinowi Akwitanię i nadał ją Karolowi. Równocześnie przekazał resztę państwa Lotarowi, który dotychczas trzymał się na uboczu, ale utrzymywał kontakty z Pepinem i Ludwikiem. W roku 833, bracia rozpoczęli kolejną rebelię. Kiedy Ludwik Pobożny zbierał nową armię w Wormacji Lotar ruszył na północ a Ludwik Niemiecki na południe. Do spotkania miało dojść pod Rotfeld w Alzacji. Dotarły tam również wojska cesarskie, które jednak rozpierzchły się nie podejmując walki. Ludwik Pobożny ponownie stracił władzę. Zamknięto go w klasztorze Saint-Denis w Soissons. Judytę umieszczono w Tortonie, a Karola w Prüm. W walce z ojcem, wspierali Lotara biskupi jak Ebon z Reims i Agobard z Lyonu. 13 listopada biskup Ebbo przewodził synodowi w Soissons, na którym zmusił Ludwika Pobożnego do przyznania się do wielu przestępstw. Takie postępowanie sprawiło, że możni Saksonii i Austrazji zwrócili się przeciw Lotarowi, który uciekł do Burgundii. 1 marca 834 roku, Ludwikowi przywrócono władzę nad państwem. Lotar został zmuszony wycofać się do Italii. Ebon i Agobard utracili biskupstwa. W 836 roku, cesarz zawarł pokój z Pepinem i Ludwikiem. Lotar ponownie został pominięty przez ojca. Cesarz Ludwik uczynił również nowe nadanie dla Karola. W tym samym czasie na wybrzeża państwa Franków po raz pierwszych napadli wikingowie. W 837 roku, popłynęli w górę Renu aż do Nijmegen, gdzie ich król Roryk zażądał odszkodowania za wikingów poległych w jednej z poprzednich wypraw. Silne wojska zebrane przez Ludwika zmusiły go jednak do odwrotu. Po nich przyszli jednak następni najeźdźcy, pustosząc północne wybrzeża. W roku 838, zażądali nawet zwierzchnictwa nad Fryzją. Ludwik rozkazał zbudować flotę wojenną i wysłał swoich urzędników aby umocnili frankijskie zwierzchnictwo nad Fryzami. Rok 837, przyniósł koronację Karola na króla Alemanii i Burgundii. Karol otrzymał również część ziem Ludwika Niemieckiego. Spowodowało to bunt starszego syna. Cesarz podzielił więc państwo jeszcze raz. W Quierzy-sur-Oise przekazał Karolowi Bawarię. Wkrótce okazało się, że hojność Ludwika wobec najmłodszego syna nie znała granic. W 838 roku, zmarł z przepicia Pepin Akwitański. Pomijając prawa jego syna a swojego wnuka, Pepina II, Ludwik przekazał Akwitanię Karolowi. Możni akwitańscy okrzyknęli jednak królem Pepina II. Kiedy Ludwik Pobożny zagroził interwencją zbrojną rozpoczęła się trzecia rebelia. Wiosną 839 Ludwik Niemiecki najechał Szwabię. Pepin i jego gaskońscy stronnicy doszli aż do Loary. Duńczycy natomiast po raz kolejny zaatakowali Fryzję. Lotar, po raz pierwszy od dłuższego czasu, poparł stronę ojca. W zamian za przywrócenie mu dzielnicy poprzysiągł wierność cesarzowi. Ostatecznie cesarz nadał Ludwikowi Niemieckiemu Bawarię. Pepin II został wydziedziczony, a resztę jego ówczesnego państwa podzielono na część wschodnią i zachodnią. Lotar mógł zatem wybrać, którą chce częścią władać. Wybrał wschód w tym Italię, zachód pozostawiając Karolowi. W 840 roku, cesarz doprowadził do uznania Karola królem Akwitanii. Szczęśliwy Ludwik razem z Ludwikiem Niemieckim ruszyli natychmiast do Marchii Wschodniej. W lipcu tego też roku, cesarz powrócił do Frankfurtu. Ostatnia za jego życia wojna domowa właśnie dobiegła końca. Jednak wkrótce po powrocie Ludwik poczuł się bardzo źle. Wiosną 840 roku, przeniósł się do swojego myśliwskiego zamku w Ingelheim am Rhein nad Renem. Zmarł tam w dniu 20 czerwca roku 840, w obecności wielu biskupów i innych duchownych. Nie było przy nim niestety cesarzowej Judyty i ich syna Karola. Wkrótce potem zadrażnienia między braćmi wywołały kolejną wojnę domową, która doprowadziła do rozpadu państwa Karola Wielkiego. Ludwik Pobożny został pochowany w bazylice świętego Piotra w Metz.

Denar Ludwika Pobożnego I

Jak wspomniałem król Ludwik około roku 794 lub 795,poślubił Ermengardę z Hesbaye a około roku 778,a napewno w dniu 3 października 818 roku, córkę hrabiego Ingermana z Hesbaye i Jadwigi z Bawarii. Ludwik i Ermengarda mieli razem trzech synów i trzy córki Pierwszym synem byl Lotar I urodzony roku 795,dniaa 29 września 855 roku, to późniejszy cesarz. Kolejnym synem był Pepin I urodził się w roku 797, 13 listopada lub 13 grudnia 838 roku, to późniejszy król Akwitanii. Kolejnym dzieckiem była Rotruda urodzona około roku 800 czego dokladnie nie wiemy.Następna córka to Hildegarda lub Matylda urodziła się około roku 802 i też jako historycy nie mamy pelnych daanych, to żona hrabiego Geralda z Owernii, także miała swoje dzieci. Oraz syn Ludwik II urodził się w roku 804 a zmarł 28 września 876 roku, to także przyszły król Franków Wschodnich. Ludwik Pobożny w roku 819, jak wiemy w Akwizgranie poślubił Judytę Bawarską w roku 805,w dniu 19 lub 23 kwietnia, a córkę hrabiego Welfa i Jadwigi, kobiety z możnego saskiego rodu. Ludwik i Judyta mieli razem syna i córkę. Gisela urodziła się w roku 820 a 5 lipca 874 roku, zmarła żona księcia Eberharda z Friuli, miała dzieci, a także Karol II Łysy urodzony został 13 czerwca 823 roku, 5 lub 6 października zmarł w roku 877,był to oczywiście także król Franków Zachodnich, i cesarz. Ze związku z Theodeliną z Sens Ludwik, miał dwoje nieślubnych dzieci.Arnulfa z Sens i Alpaisa.

Królestwo Franków Zachodnich w latach 846 do roku 987

KAROLINGOWIE

Karol II Łysy

Król Franków Zachodnich Karol Łysy, cesarz rzymski, król Dolnej Burgundii

Ten król urodził się 13 czerwca 823 roku, we Frankfurcie nad Menem, a zmarł 5 października lub 6 października 877 roku, był to król zachodniofrankijski od roku 843,i został też królem Italii od 876 roku, oraz cesarzaem rzymskim od roku 875,był to syn Ludwika I Pobożnego w latach 778 do roku 840,i był to pierwszy król francuski z dynastii Karolingów francuskich. Ludwik I Pobożny na rok przed swą śmiercią dokonał także podziału Cesarstwa Franków pomiędzy swych trzech synów, Lotara, Ludwika i Karola. Kierując się zasadą senioratu jeszcze za swojego życia ustanowił najstarszego syna Lotara cesarzem, obaj jego synowie mieli być tylko królami. Jednak gdy umarł, oni sami, po długich targach i kompromisach, dokonali ostatecznego podziału królestwa i władzy, zawierając w 843 roku. Traktat z Verdun, oraz podpisali proklamację zgody trzech braci gwarantującą ich ścisłą współpracę i wzajemną pomoc. Koronacja Karola II odbyła się w Orleanie. Faktycznie traktat stał się zaczynem trwałego podziału jednolitego państwa Franków, Karola I Wielkiego na przyszłe państwa narodowe. Z cesarstwa Karolingów wyłoniły się wówczas trzy jakby nowe królestwa mianowicie zachodnich Franków, które objął Karol II Łysy, wschodnich Franków, przejęte przez Ludwika Niemieckiego i środkowe, rozciągające się wąskim pasem od Morza Północnego aż po Rzym w Italii. To środkowe królestwo przydzielone zostało Lotarowi I, który otrzymał godność cesarza.

Żelazna korona Longobardów

Ale po jego śmierci w 855 roku, terytorium zostało dodatkowo podzielone na trzy części między jego synów. Tak więc w miejsce jednego dużego, zwartego i silnego cesarstwa Karola Wielkiego w 40 lat po jego śmierci istniało na jego terytorium aż pięć królestw. Były to jakby zalążki późniejszych terytoriów Francji, Niemiec oraz Niderlandów, Szwajcarii i Włoch. W państwie zachodniofrankijskim Karola II Łysego, od początku jego powstania, nie było spójności i wewnętrznej zwartości. Poszczególne hrabstwa buntowały się i dążyły do jak największej niezależności od króla, zaś celtycka Bretania na północy i wizygocka Akwitania na południu w ogóle stanowiły oddzielne księstwa. Postępowało też rozwarstwienie społeczne. Karol Łysy mozolnie budował swój dwór królewski, otaczał się ludźmi kultury, filozofami, pisarzami, poetami, sam określany był jako król i filozof. W wyniku dynastycznych ruchów na mocy porozumienia w Meerssen część dziedzictwa Lotara I, dostała się Ludwikowi Niemieckiemu, zaś Karol przejął część Lotaryngii w roku 870. Ale po śmierci Ludwika Niemieckiego w 875 roku. Italia przypadła Karolowi i został on, przy wsparciu papieża Jana VIII, cesarzem rzymskim. W ten sposób zarysowała się jakby możliwość ponownego scalenia wszystkich królestw frankijskich w jedną całość. Nie byli tym wszakże zainteresowani możnowładcy, rządzący w poszczególnych hrabstwach. Jednak największą przeszkodą stały się wyniszczające najazdy Saracenów, głównie Arabów na Italię, i wikingów albo Normanów na północne i zachodnie wybrzeża zachodniej Frankonii i Madziarów czyli Węgrów od wschodu, z obszarów Panonii nad Dunajem. Gdy Karol Łysy organizował wojskową wyprawę do Italii przeciwko Saracenom, odmówiła mu wsparcia część baronów zachodniofrankijskich oraz Karolingowie niemieccy, którzy wtedy zajęli całą Lotaryngię. W trakcie ekspedycji w Italii w 877 roku, w okolicach Avrieux, wówczas Karol II Łysy zmarł. Cesarzem po nim został Karol Otyły w roku 881, który też wówczas przejął całą Italię. Królem zachodniofrankijskim został syn Karola Łysego, Ludwik II Jąkała. Należy zaznaczyć iż, kapitularz z Meerssen z 847 roku, nakazywał, by każdy wolny człowiek wybrał sobie kogoś możniejszego i został jego wasalem co po francusku znaczy Capitulaire de Meerssen. Dodać trzeba iż, gdy w roku 877, wyruszając do Italii Karol na żądanie hrabiów wydał kapitularz gwarantujący dziedziczność hrabstw, legalizując dotychczasową praktykę zwaną Capitulaire de Quierzy.

Ludwik II Jąkała

Król Ludwik II Jąkała

Niestety w archiwach zachowała się tylko taka jedna bardzo mała miniatura Króla Ludwika II Jąkały, a po francusku piszemy, Louis le Bègue, król ten urodził się w dniu 1 listopada 846 roku, a zmarł 10 kwietnia 879 roku, w Compiègne, od 877 roku, był królem zachodniofrankijskim, jest to syn Karola II Łysego, z dynastii Karolingów francuskich, oraz Ermentrudy, córki Odona I, hrabiego Orleanu. W 866 roku, po śmierci swojego młodszego brata Karola został królem Akwitanii. Po śmierci ojca w 877 roku, objął rządy w całym królestwie zachodniofrankijskim. W dniu 8 grudnia 877 roku, został koronowany zwyczajowo w katedrze w Reims, przez tamtejszego arcybiskupa Hincmara. Powtórna koronacja odbyła się 7 września 878 roku. Kiedy to Ludwika koronował papież Jan VIII, który przybył do Francji na synod kościelny. Uroczystości odbyły się wówczas w Troyes. Papież zaoferował zatem Ludwikowi koronę cesarską, ale ten niespodziewanie odmówił. Ludwik był bardzo słabego zdrowia i przeżył swojego ojca tylko o 2 lata. W okresie jego panowania role i możliwości władzy królewskiej w kraju nieustannie malały, wzrastała natomiast odrębność księstw i hrabstw jak Akwitanii, Gaskonii, Tuluzy, Burgundii, Owernii, Normandii, Bretanii, Flandrii i innych, oraz rosła potęga wielkich baronów. Król nie odgrywał jednak żadnej aktywnej roli na scenie międzynarodowej. Ówcześni kronikarze opisywali go jako prostego i miłego człowieka, miłującego pokój, religię i sprawiedliwość. Ludwik był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy ożenił się w marcu 862 roku, z Ansgardą która też zmarła w dniu 2 listopada po 879 roku, była też córką hrabiego Harduina. Ślub odbył się potajemnie i zupełnie wbrew woli ojca Ludwika, który też rychło wyjednał u papieża unieważnienie tego małżeństwa. Ludwik i Ansgarda mieli razem dwóch synów i dwie córki, pierwsza to Hildegarda urodzona prawdopodobnie około roku 864. Oraz druga córka to, Gizela żyjąca w latach 865 do roku 884,była to żona Roberta, hrabiego Troyes, a później przyszedł na świat syn Ludwik III, a od około roku 865 do 5 sierpnia 882,był królem Franków Zachodnich, oraz przyszedł na świat syn Karloman II, który od około roku 866, a od 12 grudnia 884 roku, został królem Franków Zachodnich Drugą żoną Ludwika była Adelajda z Paryża urodzona w roku 850 lub 853, żyła do 10 listopada 901 roku, była córką Adalarda, hrabiego Paryża. Małżeństwo to nie było udane i Ludwik starał się, bezskutecznie, o rozwiązanie tego małżeństwa z powodu zbyt bliskiego pokrewieństwa, a babka Adelajdy była nieślubną córką Ludwika I Pobożnego, dziadka Ludwika II, lub Karola Wielkiego, jego pradziadka. Podczas powtórnej koronacji królewskiej w 878 roku, Ludwik odmówił zgody na koronację Adelajdy. Ludwik i Adelajda mieli razem syna i córkę Ermentrada urodzoną w roku 875 żyła do roku 914,była to żona Wernera z Ivrei. Król miał tez syna Karola III Prostaka urodzonego w dniu 17 września 879 roku, a od 7 października 929 roku, był to król Franków Zachodnich. W 879 roku, Ludwik wyruszył na wyprawę wojenną przeciwko najeżdżającym kraj wikingom. Podczas swojego marszu na północ, nagle poczuł się źle i zmarł w Compiègne 10 kwietnia 879 roku Po jego śmierci państwo zostało podzielone między jego dwóch synów Ludwika III i Karlomana II.

Ludwik III król zachodniofrankijski

Król Ludwik III

Ludwik III był to król zachodniofrankijski lub był nazywany też Ludwikiem III Królem Franków Zachodnich, a urodził się około roku 863,i zmarł 5 sierpnia 882 roku, w Saint-Denis, jako król zachodniofrankijski, panował na tronie w latach 879 do roku 882, był to syn Ludwika II Jąkały, z dynastii Karolingów francuskich. Współrządził wraz ze swym bratem Karlomanem w latach 879 do roku 884. Obaj bracia chcieli w swych rządach oprzeć się na wasalnych książętach i hrabiach, nie mieli wszak większego wpływu na ich działania. Od 840 roku, godności arystokratyczne były dziedziczne, a więc synowie wasalnych arystokratów, mieli prawa przejmowania dóbr nadanych ich ojcom przez królów. Kolejni władcy nie mogli już tych dóbr im odebrać, co skutkowało coraz większym uniezależnieniem się lokalnych hrabstw i księstw od centralnej władzy królewskiej. W 881 roku, król Ludwik III zatrzymał wojska normańskie w bitwie pod Saucourt-en-Vimeu. Po śmierci Ludwika III przez dwa lata rządził sam jego brat Karloman.

Karol III Otyły

Król Karol III
Król Karol III Gruby

Król Karol III nazywany był też Karolem Grubym, co z łaciny piszemy Carolus Pinguis, a urodził się w dniu 13 czerwca 839 roku, w Neudingen, i zmarł 13 stycznia w roku 888, także w Neudingen, a od roku 881,był to cesarz rzymski, od 884 roku, został królem zachodniofrankijskim z dynastii Karolingów niemieckich. Był to trzeci syn Ludwika Niemieckiego. Przy podziale państwa swojego ojca w 876 roku, otrzymał tylko Niemcy południowo zachodnie, czyli Szwabię. Po śmierci braci objął władzę nad całym ojcowskim królestwem. Po śmierci cesarza Karola II Łysego, za wskazaniem papieża, otrzymał w 881 roku, koronę cesarską. Przejął również w 884 roku, zachodniofrankijską koronę królewską po śmierci, panujących tylko przez 8 lat, trzech królów dynastii Karolingów francuskich, Ludwika II Jąkały i jego synów Ludwika III i Karlomana. W ten sposób znów zarysowała się jedność terytoriów francuskich po byłym Cesarstwie Franków Karola I Wielkiego. Ale nie było to celem baronów i książąt. Integracji pod przywództwem Karola Otyłego nie sprzyjała też jego bardzo nieskuteczna walka z najazdami wikingów, rujnujących nadmorskie hrabstwa. W latach 885 do roku 887, Normanowie oblegli stolicę francji Paryż. Mieszkańcy wprawdzie bronili się dość skutecznie, zamieniając wyspę Cité, na warownię przy tym odpierając wszystkie ataki najeźdźców. Obroną dowodził wówczas młody hrabia Paryża Odo, syn Roberta Mocnego, zwycięzcy nad wikingami z lat 864 do roku 865. Uzyskał on wtedy przydomek księcia Paryża. Przybyły z wojskiem na odsiecz król Karol Otyły, nie odważył się jednakże podjąć walki z wikingami i wdał się z nimi w zbędne zdaniem historyków pertraktacje. Ostatecznie po otrzymaniu wysokiej kontrybucji wikingowie odeszli od samego Paryża i wrócili do Skandynawii. Okup ściągnięty został potem jako podatek od zwykłej ludności. Oskarżony o nieudolne rządy, Karol Otyły abdykował w 887 roku, w Tryburze, a kilka miesięcy potem zmarł. Po kilkuletnich walkach dynastycznych o tron francji królem został Karol III Prostak, i był nim w latach 892 do roku 923,pochodził z linii Karolingów francuskich. Karol był najmłodszym z trzech synów Ludwika II Niemieckiego, pierwszego króla Franków Wschodnich, i Emmy Bawarskiej, córki hrabiego Welf z Altdorfu. Współcześni mu ronikarze opisywali Karola jako bardzo chrześcijańskiego księcia, bogobojnego, całym sercem podporządkowanego, i gorliwie wypełniającego rozkazy Kościoła, szczodrego, bardzo gorliwego w modlitwie, a zatem zawsze gotowego do wychwalania Boga. W 859 roku, Karol został mianowany hrabią Breisgau, alemańskiej marchii na pograniczu południowej Lotaryngii. W 863 roku, zbuntował się najstarszy brat Karola, Karloman. Rok później do buntu przyłączyli się jego młodsi bracia, Ludwik Młodszy i Karol. Ludwik Niemiecki mianował wówczas Karlomana królem Bawarii. W 865 roku, dokonał podziału państwa między swoich synów. Bawaria przypadła Karlomanowi, Saksonia razem z Frankonią i Turyngią Ludwikowi, a Alemania, Szwabia i Recja, natomiast Karolowi przypadła Lotaryngia, i jeszcze została podzielona między dwóch młodszych braci. Kiedy w 875 roku, zmarł cesarz Ludwik II, który był również królem Włoch, na mocy porozumienia zawartego między zmarłym cesarzem z Ludwikiem Niemieckim, a Włochy odziedziczył Karloman Bawarski.

Karol Otyły w Grandes Chroniques de France

Nie pogodził się z tym jednak król Franków Zachodnich Karol II Łysy, który wyprawił się zbrojnie do Italii i koronował się tam na cesarza. Ludwik wysłał więc na półwysep włoski wojska dowodzone przez Karlomana i Karola, które przy wsparciu wojsk margrabiego Berengara z Friuli, miały opanować włoskie posiadłości zmarłego w 875 roku, cesarza. Wyprawa ta nie odniosła jednak większych sukcesów dopóki w 877 roku, nie zmarł Karol Łysy. W międzyczasie zmarł również Ludwik Niemiecki w roku 876, i trzej bracia spotkali się w celu dokonania ostatecznego podziału ojcowskiego królestwa. Podział ten pokrywał się mniej więcej z tym dokonanym w roku 865, tyle że Karol otrzymał mniejszą część Lotaryngii niż to było wcześniej postanowione. Bracia rządzili zgodnie i nie dochodziło między nimi do żadnych konfliktów. W 877 roku, Karloman uzyskał wreszcie władzę we Włoszech. Ludwik Młodszy w tym czasie podzielił Lotaryngię na trzy części, między każdego z braci. W 878 roku, Karloman zrzekł się swojej części na rzecz Ludwika, który podzielił się tą prowincją z Karolem. W 879 roku, chory Karloman dokonał podziału swojego władztwa między braci. Ludwik miał otrzymać Bawarię, a Karol Włochy. Od 879 roku, datują się rządy Karola w Italii, chociaż Karloman zmarł w 880 roku. W 880 roku, Karol dołączył do królów zachodniofrankijskich, Ludwika III i Karlomana II, podczas ich wyprawy na zbuntowanego króla Prowansji Bosona. Karol brał udział w oblężeniu Vienne od sierpnia do listopada, ale bez sukcesów. Prowansja od 863 roku, podlegała królowi Włoch, którym był wówczas Karol. W 882 roku, wysłał Ryszarda, hrabiego Autun, z zadaniem zdobycia Vienne, z którego to zadania Ryszard wywiązał się we wrześniu. Boson zrzekł się Prowansji na rzecz Karola. 18 lipca 880 roku, papież Jan VIII wysłał list do walczącego z nim Gwidona II ze Spoleto z propozycją rozmów pokojowych. List został jednak zignorowany przez Gwidona, który najechał państwo kościelne. Papież poprosił więc o pomoc króla Włoch, Karola Otyłego. Karol przybył na pomoc i pokonał Gwidona. W podzięce papież koronował go na cesarza. Uroczystość odbyła się 12 lutego 881 roku. Później Karol przestał pomagać papieżowi w jego walce z Gwidonem, mimo kolejnych listów papieskich z prośbami o pomoc. Jako cesarz Karol rozpoczął budowę pałacu w Sélestat w Alzacji. Budował go na wzór pałacu Karola Wielkiego w Akwizgranie. Ponieważ Akwizgran znajdował się w królestwie jego brata Karol wybudował więc nowy pałac cesarski na swoich ziemiach. Pałac ten został zbudowany bliżej centrum cesarstwa niż Akwizgran. W lutym 882 roku, Karol zwołał zjazd do Rawenny. Doszło tam do zawarcia pokoju między cesarzem i papieżem a Gwidonem ze Spoleto i jego wujem, Gwidonem z Camerino. Gwidon ze Spoleto zobowiązał się zwrócić papieżowi jego zagarnięte posiadłości. Z tego zobowiązania książę nie wywiązywał się gorliwie. W 883 roku, Gwidon z Camerino, nowy książę Spoleto, został więc oskarżony o zdradę. Gwidon uciekł sprzed sądu cesarskiego i powrócił do swojego księstwa, gdzie zawarł sojusz z Saracenami. Karol wysłał przeciw niemu Berengara z Friuli. Margrabia odnosił początkowo sukcesy, ale epidemia jaka wybuchła nagle w Italii zmusiła jego armię do odwrotu. W 883 roku, Karol podpisał traktat z dożą Wenecji Giovannim II, który stanowił, że każdy morderca doży, który ucieknie na terytorium cesarstwa zostanie zeń wydalony. Na początku lat 80 tych IX wieku, resztki armii wikingów rozbitej przez króla Wesseksu Alfreda Wielkiego zaczęły się osiedlać w Niderlandach. Ich napór był z powodzeniem powstrzymywany przez brata Karola, Ludwika Młodszego. Kiedy Ludwik zmarł w 882 roku, Karol Otyły zjednoczył pod swoimi rządami całe królestwo wschodniofrankijskie. Latem Karol zwołał zgromadzenie całej armii wszystkich plemion w królestwie i ruszył na jej czele przeciwko wikingom. Obległ ich główny obóz w Asselt. Wkrótce rozpoczął negocjację z przywódcami wikingów, Godfrydem i Zygfrydem. Godfryd zgodził się przyjąć chrześcijaństwo i zostać wasalem Karola. Cesarz dał mu za żonę Gizelę, córkę Lotara II, króla Lotaryngii. Zygfryd jednak został pominięty. Lata od 882 do roku 884, to czas wojny domowej w Marchii Wschodniej to obecna Austria. Bratanek Karola, Arnulf z Karyntii, sprzymierzył się z Engelszalkiem II przeciwko margrabiemu Marchii Wschodniej, Aribonowi, mianowanemu na ten urząd przez Karola. Margrabiego i cesarza poparł jednak władca Wielkich Moraw, Świętopełk I, który w 884 roku, w Kaumbergu złożył przysięgę na wierność Karolowi. Wojna domowa spowodowała zerwanie Karola z rodem Wilhelminów i bratankiem Arnulfem, ale przydała mu cennych sprzymierzeńców w postaci władców morawskich i podległych im słowiańskich książąt. W 885 roku, Karol, obawiając się buntu wikinga Godfryda i jego szwagra Hugona Alzackiego, zaaranżował spotkanie w Spijk niedaleko Lobith. Godfryd i Hugon wpadli w pułapkę. Godfryd został natychmiast stracony, a Hugon oślepiony i zesłany do klasztoru w Prüm. Po śmierci Karlomana, króla zachodniofrankijskiego, który zmarł jk wiemy 12 grudnia 884 roku, możni królestwa okrzyknęli królem Karola Otyłego. Tym samym Karol doprowadził do zjednoczenia wszystkich frankijskich królestw, po raz pierwszy od 843 roku, Jego koronacja na króla w Galii, co po łacinie piszemy, rex in Gallia, odbyła się najprawdopodobniej 20 maja 885 roku, w Grand w południowej Lotaryngii. Karola koronował biskup Langres Geilo. Chociaż Geilo wprowadził dla Karola specjalną pieczęć na królestwo zachodniofrankijskie, Karol nigdy nie rządził tam osobiście, a bieżące sprawy zostawiał do załatwienia miejscowemu możnowładztwu. Okres panowania Karola w królestwie zachodnim był w czasie nasilonych najazdów wikingów. W 885 roku, ich potężna flota dowodzona przez Zygfryda wpłynęła na Sekwanę i rozpoczęła oblężenie Paryża. Zygfryd zażądał od Karola okupu, ale cesarz odmówił. Karol w tym czasie przebywał we Włoszech, więc obroną Paryża dowodził hrabia Odon. Karol wysłał na odsiecz Henryka Frankońskiego. W 886 roku, przybył tam osobiście Karol. Jego armii udało się otoczyć obóz wikingów w Montmartre. Karol nie przejawiał jednak specjalnie ochoty do walki. Większość swoich wojsk wysłał wkrótce do Burgundii, gdzie wybuchła rebelia. Wikingowie opuścili Francję wiosną roku 887,kiedy to Karol zapłacił im wówczas 700 funtów srebra. Takie postępowanie cesarza przyczyniło się spadku jego popularności w zachodnim królestwie. Karol, podczas swojego pobytu w zachodnim królestwie, wydał wiele przywilejów dla miejscowych możnych. Uznał wszystkie prawa i przywileje nadane przez swoich poprzedników możnym w marchii hiszpańskiej, Prowansji, a szczególnie w Neustrii. Karol doszedł również do porozumienia z księciem Bretanii Alanem I, któremu prawdopodobnie nadał tytuł królewski. Karol był żonaty z Ryszardą Szwabską a, córką hrabiego Erchangera ze Szwabii, i członka możnego rodu Ahalolfingów. Ich ślub odbył się w 862 roku, ale małżeństwo to niestety pozostało bezdzietne. Karol miał syna z nieznaną z imienia konkubiną, o imieniu Bernard, którego w 885 roku, uznał swoim dziedzicem, ale spotkał się ze stanowczą opozycją wielu dostojników kościelnych. Miał jednak poparcie papieża Hadriana III. Cesarz zaprosił go na zjazd panów cesarstwa do Wormacji w październiku 885 roku, jednak papież zmarł w drodze. Hadrian chciał usunąć sprzeciwiających się cesarzowi biskupów, co otworzyłoby drogę Karolowi do uznania Bernarda swoim następcą. Wskutek śmierci papieża działania Karola zupełnie nie powiodły się. Po fiasku pierwszej próby Karol spróbował ponownie legitymizować Bernarda. Starał się również o poparcie ze strony nowego papieża, Stefana VI, z którym spotkał się na początku 886 roku. Zjazd możnych został zaplanowany na kwiecień i maj 887 w Waiblingen. 30 kwietnia 887 roku, papież Stefan zdecydował, że nie pojedzie na zjazd. Mimo to Karol podjął próbę uznania Bernarda swoim następcą, ale ponownie napotkał na opór możnych i zrezygnował z tego pomysłu. Kolejnym kandydatem na następcę Karola został Ludwik Ślepy, syn Bosona Prowansalskiego. W maju 887 roku, w Kirchen Karol adoptował Ludwika. Nad jego tronem zbierały się już jednak czarne chmury. Z biegiem czasu możni zaczęli postrzegać Karola jako króla słabego i niekompetentnego. We wszystkich królestwach narastało niezadowolenie z jego rządów. Nasiliło się ono latem roku 887, kiedy Karol adoptował Ludwika Prowansalskiego. Mianował również hrabiego Odona i margrabiego Berengara swoimi następcami w poszczególnianych częściach jego państwa. Doszło również do konfliktu z żoną, którą otoczenie Karola oskarżyło o cudzołóstwo. Cesarzowa oczyściła się jednak z tych zarzutów.Decyzje Karola dotyczące następstwa tronu nie spodobały się jego bratankowi, Arnulfowi z Karyntii. 11 listopada 887 roku, Karol zwołał zgromadzenie do Frankfurtu. Otrzymał na nim wieść, że jego bratanek zbuntował się przeciwko niemu i maszeruje na Niemcy z armią Bawarów i Słowian. W ciągu tygodnia poparcie dla Karola na wschodzie upadło. Ostatni porzucili go Alemanowie, aczkolwiek detronizacja Karola nigdy nie została uznana w Lotaryngii. 17 listopada Karol był już pozbawiony władzy, ale dokładny przebieg wydarzeń jest nam dziś nieznany. Faktem jednak jest, że cesarz nie uczynił niczego, aby przeciwdziałać krokom Arnulfa. Kiedy bratanek doszedł do władzy Karol powierzył jego opiece Bernarda i Ludwika oraz poprosił o kilka posiadłości w Szwabii, gdzie mógłby spędzić resztę swojego życia. Arnulf przekazał więc stryjowi Neidingen, gdzie Karol zmarł, w dniu 13 stycznia 888 roku, Został pochowany w Klasztorze Reichenau, położonym na wyspie o tej samej nazwie na jeziorze Bodeńskim. Państwo Karola ostatecznie rozpadło się zupełnie. W królestwie zachodniofrankijskim do władzy wówczas doszedł hrabia Odon. Władzę we Włoszech przejął Berengar z Friuli, jednak nie przez wszystkich został on uznany. Rozpoczęły się dziesięciolecia wojen domowych i walk o władzę w królestwie włoskim.

Robertnowie

Odon władca Franków

Król Odon

Król Odon jako władca Franków urodził się około roku 860,a zmarł w dniu 1 stycznia 898 roku, był ponadto hrabią Paryża, oraz królem zachodniofrankijskim został nim od roku 888. Był to syn Roberta Mocnego i Adelajdy, a starszy brat Roberta I. Po dowodzeniu zwycięską obroną podczas oblężenia Paryża przez wikingów został wybrany królem zachodniofrankijskim. Podczas oblężenia stolicy podczas walk miał utracić prawą rękę, zlecił jednak, by wykonano dlań w jej miejsce metalową protezę i jak zaświadcza w pismach z tego okresu kronikarz Abbon. Nie była ona mniej sprawna od jego utraconej dawnej dłoni. Jego potomkowie walczyli w Galii z Karolingami o władzę. W końcu Hugo Kapet ostatecznie pozbawił władzy wrogich mu Karolingów. i rozpoczęło się panowanie zupełnie nowej dynastii Kapetyngów.


KAROLINGOWIE

Karol III Prostak

Król Karol III Prostak

Karol III Prostak, po francusku znaczy to Charles III le Simple, a urodził się w dniu 17 września 879 roku, po czym zmarł w dniu 7 października 929 roku, był to król zachodniofrankijski w latach 898 do roku 922,był to także syn Ludwika II Jąkały z dynastii Karolingów francuskich. Jako że w roku 888, możnowładcy zachodniofrankijscy obrali na króla hrabiego Odona z rodu Robertynów, za jego zasługi w walkach z wikingami.Na co nie zgadzali się z tym jednak zwolennicy Karolingów francuskich i w 892 roku, drugim królem został Karol III Prostak, syn Ludwika II Jąkały. Przez 6 lat królestwem rządziło więc dwóch królów, później mniej więcej na zmianę, ich kolejni potomkowie. Rywalizacja obu rodów Karolingów i Robertynów trwała przez niemal pełne sto lat, przybierając okresowo krwawej jak na tamte czasy charakter wojny domowej. W roku 922, wybuchł bunt możnowładców, w wyniku czego Karol III Prostak, zmuszony został do ucieczki do swojego królestwa Lotaryngii. Nowym królem wybrano Roberta, syna Roberta Mocnego.Kiedy to w dniu 15 czerwca 923 roku, pod Soissons wojska Karola pokonały siły Roberta, który poniósł śmierć w bitwie. Karol nie odzyskał jednak korony, ale w wyniku zdrady swojego kuzyna Herberta II de Vermandois, trafił do więzienia w twierdzy Saint-Quentin. W niewoli Karol spędził 4 lata, aż do 927 roku. Dwa lata później były król karoliński umarł na zamku w Péronne. Za panowania Karola III ustały w końcu uciążliwe najazdy wikingów. Po zwycięskiej bitwie pod Auxerre w roku 910, król zawarł w roku 911, pokój w Saint-Clair-sur-Epte z władcą Normanów Haraldem Rollonem. Normanowie osiedlili się jednak na półwyspie Contentin nad kanałem La Manche, tam utworzyli nowe Księstwo Normandzkie, przejęli oni język i kulturę romańską oraz wiarę chrześcijańską w obrządku rzymskim.

Robertngowie

Robert I władca Franków

Robert I Król Franków Zachodnich

Robert I Król Franków Zachodnich, urodził się około roku 865, a zmarł w dniu 15 czerwca 923, jako król zachodniofrankijski. Był to syn Roberta Mocnego i Adelajdy, a młodszy brat Odona. Robert I uznał władzę Karola III w 898 roku, za pozostawienie domen Robertyngów w Neustrii w jego ręku. Stosunki pomiędzy Robertem a Karolingiem popsuły się wraz ze zdobyciem przez Karola Lotaryngii. Został wybrany na następcę zdetronizowanego Karola III Prostaka, który wówczas próbował bezskutecznie odzyskać tron. Robert zginął w walce w bitwie pod Soissons. Władzę po nim objął jego zięć Rudolf, książę Burgundii. Małżeństwa i potomstwo. Imię pierwszej żony Roberta nie jest nam niestety znane. Możliwe, że nazywała się Adela, co po francusku to Aélis lub Adèle, Robert miał z nią dwie córki, Emmę urodzoną w roku 894, żyła do roku 935,a od około roku 918,pojął za żonę Rudolfa, córkę księcia Burgundii, Hildebrandę Adelę żyjącą od roku 895 do roku 931,a od około roku 907,była ona żoną Herberta II, hrabiego Vermandois. Jego drugą żoną była Beatrycze z Vermandois w latach, od około roku 880 do roku 931,była to córka córka Herberta I hrabiego Vermandois, z nią miał król Robert, córkę Rychildę, i syna Hugona Wielkiego, żyjacego od roku 898 do 16 czerwca 956 roku, księcia Francji, a ojca Hugona Kapeta.

Dynastia Buviniden

Rudolf I Burgundzki

Król Rudolf I Burgundzki


Rudolf I Burgundzki to Książę Burgundii,

Rudolf I Burgundzki to Książę Burgundii, również znany nam jest jako Radulf Ralf czy Raul, urodzony był około roku 890,a zmarł w dniu 15 stycznia roku 936, w Auxerre, to różnież był książę burgundzki w latach 921 do roku 923,oraz król zachodniofrankijski w latach 923 do roku 936. Był to syn księcia burgundzkiego Ryszarda I, z dynastii Buviniden oraz Adelajdy, córki Konrada II, hrabiego Auxerre. W 921 roku, ożenił się z Emmą, córką Roberta I i Béatrice de Vermandois. Dlatego po śmierci teścia mógł objąć pełnię władzy nad Frankami. Podczas swojego panowania dwukrotnie bowiem w latach 924 i 933 roku, nadawał nowe terytoria Normanom, którzy od 911 roku, byli już lennikami królów Francji jako niezależni wprawdzie władcy Normandii. W 923 roku, w bitwie pod Fiorenzuola d’Arda pokonał wojska Berengara I z Friuli.

Karolingowie

Ludwik IV Zamorski

Król Ludwik IV Zamorski


Ludwik IV Zamorski Król Franków Zachodnich

Ludwik IV Zamorski, był to Król Franków Zachodnich, pochodził także z dynastii Karolingów. Był urodzony w roku 920. Datę i miejsce jego śmierci przyjmujemy według zapisków, gdzie podaje się iż zmarł w dniu 10 września 954 roku, w Reims, był to także król zachodniofrankijski gdzie rządził w latach 936 do roku 954,a był to jak wiemy syn Karola III Prostaka, także z dynastii Karolingów francuskich. W okresie panowania Robertynów i walk o tron królewski Francji, w latach 923 do roku 936, Ludwik IV przebywał w Anglii, stąd też wziął się jego przydomek Zamorski. Wrócił do Francji w 936 roku. Po śmierci Ludwika IV królem Francji, został jego syn Lotar, który panował do roku 986.

Lotar

Król Lotar


Głowa rzeźbiona króla Lotara

Król Lotar określany też jako Lotar III, lub też Lotar IV urodził się w 941 roku, a zmarł w dniu 2 marca 986 roku, był to także to król zachodniofrankijski w latach 954 do roku 986, syn Ludwika IV Zamorskiego, jego matka to Gerberga Saska Lotar pochodził również z dynastii Karolingów francuskich. Za panowania Lotara ustały groźne najazdy Węgrów na zachodnie i południowe prowincje królestwa zachodniofrankijskiego. Główną tego przyczyną była wielka klęska jaką ponieśli Węgrzy w 955 roku, w bitwie na Lechowym Polu z rąk cesarza niemieckiego Ottona I. Węgrzy zrezygnowali wówczas ze swych wypraw łupieżczych, przeszli na bardziej osiadły tryb życia i przyjęli wiarę chrześcijańską. Wówczas też to południowej Francji przestali zagrażać Saraceni po klęskach, jakie zadał im w 973 roku książę Awinionu, Wilhelm. W 966 roku, Lotar poślubił Emmę, córkę Lotara II z Arles, króla Italii, z którą miał synów Ludwika i Eudesa lub Ottona. Miał również nieślubnego syna Arnulfa, który został arcybiskupem Reims. Po Lotarze królem zachodniofrankijskim, królem został jego syn Ludwik V Gnuśny.

Księstwo Franków Królestwo Francji od roku 987 do roku 1789

Kapetyngowie

Hugo Kapet

Król Hugon Capet


Symbol króla Hugona Kapeta

Król urodził się około 940 roku, a zmarł w roku 996,był takżę jak wielu jego poprzedników hrabią Paryża, Orleanu, Senlis i Dreux. Był, to także książę Franków od 965 roku, w 987 roku, a został wybrany na króla Franków. Był to syn Hugona Wielkiego, z dynastii Robertynów, oraz Jadwigi Saskiej, córki Henryka I, króla Niemiec. Był założycielem dynastii Kapetyngów, rządzącej Francją do roku 1328, a w liniach bocznych do roku 1848, z przerwą w latach 1791 do 1815 roku. Umierając w 956 roku, król Hugo Wielki pozostawił po sobie trzech młodocianych synów, Hugona urodzonego około roku 940, Odona urodzonego około roku 943, i Odona Henryka urodzonego około roku 945. Na łożu swojej śmireci powierzył ich opiece Roberta I Normandzkiego i Brunona Wielkiego, biskupa Kolonii i księcia Dolnej Lotaryngii, a swego szwagra. Bruno dołożył wszelkich starań by zapewnić młodym Robertynom sukcesję po ojcu. Wymógł na Lotarze IV nadanie Hugonowi w 965 roku, tytułu dux Francorum, czyli księcia Franków, a młodszemu Odonowi inwestyturę Burgundii, którą po śmierci tego objął najmłodszy Odon Henryk w roku 965. Hugo objął we władanie dużą dzielnicę, w jego bezpośrednim władaniu było kilka hrabstw, przede wszystkim, Paryż, Orlean, Senlis i Dreux. Jego wasalami byli hrabiowie, Blois, Andegawenii, Maine i Tours, ponadto sprawował on kontrolę nad kilkoma bogatymi opactwami. W teorii Hugo jako książę Neustrii posiadał pewne prawa do zwierzchnictwa nad hrabstwami Normandii, Bretanii i Flandrii, jednak już wtedy zależność ta była czysto iluzoryczna. Latem 968 roku, zawarł związek małżeński z Adelajdą żyjącą w latach 950 do roku 1006,a córką Wilhelma III, księcia Akwitani, hrabiego Poitou, Owernii i Limoges. W 987 roku, po nagłej śmierci Ludwika V został wybrany na króla Franków, w opozycji do Karola z Lotaryngii, przedstawiciela podupadłej już dynastii Karolingów, z którym toczył później wojnę w obronie swej korony. W 987 roku, w Reims został korowany na króla Franków. Jako król nie miał stałej siedziby królewskiej, dwór monarszy przenosił się według potrzeb związanych ze sprawami wojny czy gospodarki. Władza jego, jak i zresztą czterech pierwszych Kapetyngów, była dość słaba, ponieważ zależność wasalnych książąt, hrabiów i baronów, była raczej bardzo iluzoryczna, nawet w czasie wojny niechętnie wypełniali oni swe lenne obowiązki dostarczania zbrojnych oddziałów królowi. Siłę jego dynastii stanowiły jednak bardzo dobre stosunki z Kościołem katolickim. Król miał przecież wpływ na wybór biskupów i korzyści z administrowania dóbr kościelnych. Dla Kościoła był on oparciem i gwarantem porządku w państwie Francuskim. Dobru dynastii służył też zwyczaj koronowania najstarszego syna króla jeszcze za życia jego poprzednika. Król Hugo Kapet zmarł w dniu 24 października 996 roku, w Paryżu. Pochowany jest w bazylice Saint-Denis. Z żoną Adelajdą miał pięcioro dzieci. Roberta II Pobożnego urodzonego w roku 972, żyjącego do roku 1031,był to także przyszły król Francji w latach 996 do roku 1031, to także książę Burgundii. Córka Jadwiga urodziła się około 969 roku, a zmarła po roku 1013, była też żoną Reginalda IV, hrabiego de Hainaut i Mons. Później żona Hugona III, hrabiego Dagsburgu. Ze związku urdziła się córka Gizela urodzona około roku 970, a zmarła około roku 1000,była to pani d”Abbeville, i żona Hugona I de Montreuil, hrabiego de Ponthieu. Córka Adelajda urodziła się w roku 973, a zmarła po 1063 roku. Syn Gauzlin zmarły w roku 1030,był to arcybiskup Bourges.

Robert II Pobożny

Król Robert II Pobożny

Król Robert II Pobożny urodził się w dniu 27 marca 972 roku, w Orleanie, a zmarł 20 lipca w roku 1031, w Melun, jako król Franków i Francji, a w latach od 996 był koregentem, poźniej od 987 roku, był to książę Burgundii do 1001 roku. Jest to syn króla Hugona Kapeta. Pochodził także z dynastii Kapetyngów. Robert II zmarł w roku 1031, jest pochowany w bazylice Saint-Denis. Gdy w roku 1002, zmarł książę Burgundii Henryk, stryj Roberta Pobożnego, nie pozostawiając dziedzica, wówczas przed królem otworzyła się perspektywa powiększenia swojej domeny. Jednak Henryk przed śmiercią wyznaczył na swego następcę hrabiego Mâcon Otto Wilhelma, syna jego żony, Gerbergii, z jej pierwszego małżeństwa z Adalbertem, z królem Włoch. Robert Pobożny, nie zważając na brak poparcia wśród burgundzkich możnych, dokonał w 1004 roku, najazdu na ten kraj. Zajął Auxerre i Avallon, zmusił do podporządkowania się jego władzy zwierzchniej wobec Otto Wilhelma, oraz jego zięcia, hrabiego Nevers, Landriego. Mimo tego możni pod przywództwem biskupa Langres Leotryka opierali się królowi, aż do roku 1016, gdy udało się mu zająć Sens i Dijon. By ostatecznie uspokoić nastroje w księstwie, Robert nadał księstwo swojemu młodszemu synowi Henrykowi, który po śmierci swojego starszego brata Hugona, stał się dziedzicem korony. Po wstąpieniu w 1031 roku na tron Henryka księstwo Burgundii zostało włączone do domeny, jednak już rok później w wyniku konfliktu z bratem Robertem był zmuszony nadać mu to księstwo. Po ostatecznym podboju Burgundii Robert Pobożny rozwinął swoją działalność na szerszym polu. 8 września 1024 roku, w Moguncji na króla rzymskiego został koronowany Konrad II z nowej dynastii salickiej. Choć wybór był jednogłośny, to kilku wasali zwlekało ze złożeniem hołdu nowemu władcy. Wśród nich znajdował się właśnie książę Lotaryngii. Robert Pobożny doszukiwał się w tej sytuacji możliwości rozciągnięcia swojej władzy, aż na ziemie dawnego królestwa środkowofrankijskiego. Królowi udało się wokół tego projektu zgromadzić pokaźną koalicję francuskich książąt, którzy także mieli swój interes w osłabieniu cesarstwa. Pierwszy z nich Odon II, hrabia Blois, rościł sobie pretensje do królestwa Włoch, drugi Wilhelm V Wielki, książę Akwitanii, dążył do opanowania królestwa Burgundii, po które ręce wyciągał także cesarz. Z powodu sporów, które wynikły wśród koalicjantów, a także ze sprawnego działania Konrada II, który w Boże Narodzenie 1025 roku, zmusił księcia Lotaryngii do złożenia hołdu, plany te jednak spełzły na niczym.

Król Robert Pobożny przedstawiony na rycinie

Jednak wydarzenie to było symbolem wzrastającego autorytetu króla, który potrafił zgromadzić wokół siebie swoich wasali i objąć nad nimi przewodnictwo. Jego ojciec Hugo Kapet, starał się początkowo wżenić Roberta w bizantyński ród cesarski i dynastię macedońską, poprzez małżeństwo syna z jedną z córek Konstantyna panującego później jako Konstantyn VIII, a młodszego brata cesarza Bazylego. Jednak te plany spełzły na niczym. Ostatecznie Robert w roku 988 lub 989, poślubił Rozalę lub Zuzannę, córkę zmarłego króla Italii Berengara, a wdowę po Arnulfie, hrabim Flandrii. Małżeństwo nie okazało się jednak ani zbyt udane i niezbyt trwałe, bo już w 991 roku, Robert odsunął od siebie żonę, ale zatrzymał jej posag Montreuil w Ponthieu. Rozwścieczyło to jej syna z pierwszego małżeństwa Baldwina IV, hrabiego Flandrii.

Ekskomunika Roberta Pobożnego obraz Jean-Paul Laurensa

Po wstąpieniu na tron królewski Robert zaczął rozglądać się za nową małżonką. Szczególnie atrakcyjna wydała mu się wówczas Berta, wdowa po hrabim Blois Odo I. Była ona córką króla Burgundii Konrada, lecz także, co może nawet ważniejsze, była córką Matyldy córki Ludwika IV pochodzącego z Karolingów króla zachodnich Franków, czyli Francji. Spowinowacenie się z Karolingami było dla króla tak ważne, że nie zważał na oczywiste przeszkody, które uniemożliwiały zawarcie małżeństwa. Przede wszystkim Robert był z Bertą w pokrewieństwie trzeciego stopnia, a oboje byli prawnukami króla niemieckiego Henryka I, poza tym łączyło ich pokrewieństwo duchowe bowiem Robert był ojcem chrzestnym jednego z dzieci Berty z jej pierwszego małżeństwa. Papież Grzegorz V, na synodzie w Pawii w roku 997, potępił związek Roberta i Berty. Niewątpliwie odbyło się to za zachętą Ottona III, krewnego papieża, który chciał wykluczyć Kapetyngów z ewentualnej sukcesji królestwa Burgundii. Jednak król cieszył się poparciem biskupów i mógł sobie pozwolić na ignorowanie papieskich wezwań. Jednak Grzegorz V nie poprzestawał w swych wysiłkach i w 998 roku, na synodzie plenarnym Kościoła w Rzymie, nałożył klątwę na Roberta i wezwał go do posłuszeństwa popierających go wówczas biskupów. Robert i tym razem zupełnie zignorował starania papieża, a wybór Gerberta z Aurillac na papieża, jako Sylwestra II, królewskiego wychowawcy, spowodował unormowanie stosunków z kurią biskupią i zdjęcie z Roberta ciążącej na nim klątwy.

Robert II Pobożny i Konstancja z Arles

Jednak z dość niejasnych powodów Robert Pobożny porzucił w 1004 roku, swoją żonę być może spowodowały to spóźnione u niego skrupuły religijne, a być może było to spowodowane brakiem potomka. Wówczas trzecią żoną Roberta została Konstancja, córka Wilhelma I, hrabiego Prowansji i Adeli Andegaweńskiej. Matka Konstancji była siostrą ojca księcia Andegawenii Fulka Nerry. Robert za jednym małżeństwem zawierał sojusz z dwoma ważnymi francuskimi rodami, szczególnie sojusz z Andegawenami był istotny, gdyż byli oni jedną z czołowych rodzin Francji, a poza tym byli skłóceni z hrabiami z Blois, a więc rodziną poprzedniej żony króla. Jednak Konstancja nie cieszyła się zbytnią sympatią dworu, nie dość, że wprowadzała obce południowe obyczaje jak opisuje kronikarz Rudolf Glaber, który określił je jako wręcz skandaliczne, to w dodatku była osobą bardzo władczą. Doprowadziło to w końcu do rozłamu w otoczeniu króla, część jego poddanych pozostała wierna poprzedniej żonie Roberta, a także jej synom, cześć natomiast opowiedziała się za Konstancją i Andegawenami.

Konstancja z Arles

W momencie gdy niestały w uczuciach król zaczął ponownie zwracać się ku Bercie, musiało dojść do nieuchronnej katastrofy. Fulko Nerra kazał zamordować w 1008 roku, Hugona z Beauvais, krewnego Berty, którego z kolei Robert obsypywał darami i tytułami. Robert nakazał Fulkowi stawić się przed sądem królewskim, ten jednak zupełnie zignorował królewskie wezwania i udał się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Robert dążył do unieważnienia małżeństwa z Konstancją, i zwrócił się w tym celu w roku 1010, do papieża Sergiusza IV, ten jednak odmówił mu zgody na ten akt. Ostatecznie Robert i Konstancja pozostali małżeństwem. Potomstwo. Ze związku z Bertą, urodził się syn zmarły w roku 999, bowiem urodził się martwy. A ze związku z Konstancją urodziły się dzieci. Alicja Francuska w roku 1003, a zmarła po 1063 roku, była to hrabina Auxerre w latach 1028 do roku 1040,oraz żona Renauda I z Nevers, hrabiego Nevers. Syn Hugo II urodził się w roku 1007,a 17 września 1025 zmarł koronowany na współwładcę w 1017 roku. Syn Henryk I żyjący w latach 1008 do roku 1060,to król Francji w latach od 1031 do roku 1060, współwładca od 1025, książę Burgundii, około lat 1017,aż do roku 1060. Córka Adelajda Francuska od 1009 do roku 1079,była to hrabina Coutance. Syn Robert I od 1011 roku, a żyjący do roku 1076,był to książę Burgundii w latach 1032 do roku 1076,syn Odo żyjący od roku 1013 do roku 1057 lub 1059. Córka Konstancja domniemana córka Roberta Pobożnego, a nieco później żona Manassesa, hrabiego Dammartain. Ze związku pozamałżeńskiego, urodził się Raul arcybiskup Bourges.

Hugo II Magnus

Nie posiadamy niestety w archiwach wizerunku tego króla. Jedna jako Hugo II Magnus. To z bożej łaski król Francji, Król Franków, a także jako koregent, co po francusku piszemy Hugues le Grand. Urodził się w roku 1007,a zmarł w dniu 28 sierpnia lub 17 września 1025 roku, w Compiègne, jako król Franków w latach 1017 do roku 1025, występował jako koregent swojego ojca Roberta II Pobożnego. Jako że nie objął wprawdzie samodzielnych rządów, nie jest liczony jako władca w poczcie królów. Był jego najstarszym synem z trzeciego małżeństwa Roberta II który panował od roku 996 do roku 1031,jego matka była to Konstancja z Arles, była też córką hrabiego Prowansji Wilhelma I. W 1017 roku, gdy miał 10 lat, jako najstarszy syn ojca został uczyniony koregentem tak jak wcześniej Hugo Kapet uczynił ze swoim synem, Robertem II. Koronowano go w kościele Abbaye de Saint-Corneille w Compiègne między 9 a 19 czerwca tegoż roku. Wkrótce Hugo Magnus zbuntował się przeciw swojemu własnemu ojcu, ale następnie poddał się jego władzy. Zmarł w 1025 roku, prawdopodobnie wskutek upadku z konia, mając około niemal 18 lat. Pochowany został w tym samym kościele, w którym go koronowano. Po jego bezdzietnej śmierci odżył spór o władzę, której od Roberta II domagali się pozostali przy życiu synowie Henryk I to późniejszy król) i Robert Burgundzki. Rudolf Glaber, średniowieczny kronikarz, pisał o nim iż. Moje pióro nie może oddać wielkich i sławnych cnót, które posiadał. We wszystkim był lepszy niż najlepsi. Żadna elegia nie wyrówna smutku po jego śmierci.

Henryk I

Król Henryk Pierwszy

Król Henryk Pierwszy urodził się 4 maja 1008 w Reims, a zmarł 4 sierpnia 1060 roku, w Vitry-aux-Loges, to także król Franków i Francji w latach 1031 do roku 1060, koregent do 1027 roku, książę Burgundii w latach 1016 do roku 1032. Syn Roberta II Pobożnego z dynastii Kapetyngów i Konstancji Prowansalskiej. Urodził się jak wiemy w Reims. Został koronowany na króla w katedrze w Reims, 14 maja 1027 roku, według tradycji kapetyńskiej, kiedy jego ojciec wciąż żył. Jego rządy podobnie jak rządy jego poprzedników były naznaczone przez walki terytorialne. W 1025 roku, Henryk przyłączył się do brata Roberta wspieranego przez ich matkę, który zbuntował się przeciwko ich ojcu. Robert ostatecznie został królem i po śmierci ojca musiał sam uporać się z niedawno sprzymierzonym z nim bratem. W 1032 roku, Henryk dał Robertowi Burgundię, którą sam w 1016 roku, otrzymał od ojca. Henryk I zmarł w 1060 roku, w Vitry-en-Brie i został pochowany w bazylice Saint-Denis. Jego następcą został najstarszy syn Filip I w latach 1060 do roku 1108, wówczas 7 letni. Regentką w imieniu Filipa została królowa wdowa. Henryk Pierwszy miał 3 żony Pierwsza to Matylda, zmarła w roku 1034, córka cesarza Konrada II, druga żona od 1043 roku to Matylda zmarła w roku 1044, córka Liudolfa, margrabiego Fryzji. Dzieci to Filip I urodzony w roku 1053,a zmarły w 1108 roku, król Francji w latach 1060do roku 1108, koronowany w 1059 roku. Syn Robert urodzony w roku 1054,a zmarły w roku 1063. Córka Emma urodzona w roku 1055, a zmarła w roku 1109. Syn Hugo de Vermandois urodzony w roku 1057,a zmarły w roku 1102,to hrabia Vermandois i Valois, jeden z przywódców I krucjaty przeciwko przeklętemu islamowi. Jego żona to Anna Kijowska urodzona w roku 1024, zmarła w roku 1076, córka Jarosława Mądrego, wielkiego księcia kijowskiego. Poślubiona 19 maja 1051 roku, w Reims. Z nią doczekał się czworga dzieci.

Król Filip

Z bożej łaski król Francji Król Franków jako koregent, król urodził się w dniu 29 sierpnia roku 1116,a zmarł 13 października 1131 roku, w lesie pod Paryżem, był to król Franków w latach 1129 do roku 1131, jako koregent swojego ojca Ludwika VI Grubego. Był jego najstarszym synem z drugiego małżeństwa z Adelajdą de Maurienne, córką Humberta II Grubego, hrabiego Sabaudii. Jako że nie objął samodzielnych rządów, nie jest liczony jako władca w poczcie królów i kolejny władca Francji o tym imieniu panował jako Filip II August. Jako że Filip był pierwszy w linii sukcesji do tronu i cieszył się miłością swego ojca, w Wielkanoc 1120 roku, uznano go za dziedzica korony, a 14 kwietnia 1129 roku, został koronowany na koregenta Francji, a miał wtedy 12 lat. Od tego czasu jednakże, jak podaje kronikarz Walter Map, urosła jego pycha i przestał się liczyć z ojcem, a także prowadził się gorzej od wiele wymagającego od siebie Ludwika, i tym samym jak by wykopał sobie grób jeszcze za życia. Nosił się z zamiarem odwiedzenia grobu Chrystusa w Jerozolimie podczas jednej z krucjat. To marzenie przejął po nim brat i późniejszy król Ludwik, który wziął udział w drugiej wyprawie krzyżowej. Ludwik podczas wyprawy oddalił się z Antiochii do Jerozolimy. Poniekąd przyczyniło się to do niepowodzenia wyprawy i rozpadu jego małżeństwa z Eleonorą z Akwitanii. Filip zmarł niespodziewanie 13 października 1131 roku. Podczas przejazdu króla z towarzyszami nad Sekwaną na ścieżkę którą zmierzał wpadła dzika świnia, o którą potknął się koń wiozący króla koregenta. Ten przekoziołkował nad głową zwierzęcia i upadł na ziemię, łamiąc kończyny. Zmarł następnego dnia nie odzyskawszy przytomności. Następcą w kolejce do tronu i kolejnym królem został jego o 4 lata młodszy brat, Ludwik VII.

Filip I król Francji

Król Filip I


Król Filip I Król Franków Francji

Król Filip I Król Franków Francji. Okres panowania króla przyjmujemy od roku 1059 do roku 1108. Jego Koronacja miała miejsce w dniu jego siódmych urodzin w dniu 23 maja 1059 roku, Pochodził z Dynastii Kapetyngów. Data urodzenia przyjmowana jest na dzień 23 maja roku 1052. Data i miejsce śmierci nastąpiła w dniu 29 lipca 1108 roku, w Melun. Miejsce jego wiecznego spoczynku to Saint-Benoît-sur-Loire. Jego ojcem był król Henryk I a Matka to Anna. Był to także król zachodnich Franków i Francji w latach, od roku 1060 do roku 1108, a jako koregent do 1059 roku. Był to syn Henryka I, z dynastii Kapetyngów i Anny Kijowskiej. Za panowania Filipa I, miały miejsce dwa dużej wagi wydarzenia dla Francji. Pierwszym była wyprawa wojenna księcia Normandii Wilhelma przez kanał La Manche i podbicie Anglii, po walnej bitwie pod Hastings w roku 1066. W ten sposób Wilhelm stał się potężniejszy niż jego senior, król Francji. Drugim wydarzeniem, zbojkotowanym przez króla Filipa I, który był wówczas obłożony ekskomuniką, była I wyprawa krzyżowa, zorganizowana przez papieża Urbana II, do Ziemi Świętej i Jerozolimy, w której liczny udział wzięło rycerstwo francuskie. Po tej wyprawie wielu wielmożów francuskich osiedliło się na Bliskim Wschodzie w państwach łacińskich. W 1092 roku, Filip oddalił swoją żonę Bertę pod pretekstem, że stałą się zbyt gruba, ponieważ zakochał się w Bertradzie z Montfort. Para ta pobrała się w dniu 15 maja 1092 roku, mimo że oboje mieli jeszcze co ciekawe żyjących małżonków. W 1094 roku, zostali jednak ekskomunikowani przez Hugona, arcybiskupa Lyonu, na synodzie w Clermont w roku 1095, papież potwierdził ich ekskomunikę. Później kilkakrotnie ekskomunikę papieską zdejmowano, następowanło to wówczas, kiedy Filip obiecywał rozstać się z Bertradą, ostatecznie jednak zawsze do niej wracał. Filip I zmarł 29 lipca 1108 roku, w Melun. Został pochowany w opactwie Fleury, obecnie Saint-Benoît-sur-Loire a nie w bazylice Saint-Denis, jak inni władcy francuscy. W 1071 roku, Filip ożenił się z Bertą Holenderską. Miał z nią pięcioro dzieci, mianowicie córkę Konstancję urodzoną w roku 1078, a zmarłą w roku 1124, żonę Hugona I, hrabiego Szampanii, była też drugą żoną Boemunda I, księcia Antiochii, Miał też syna Ludwika VI Grubego, żyjącego od roku 1081 do roku 1137, króla Francji w latach 1108 do roku 1137, koronowanego w 1101 roku, hrabiego Vexin i Vermandois, syna Henryka urodzonego w roku 1083, zmarłego młodo, syna Karola urodzonego w roku 1084,także zmarłego młodo, oraz syna Eudesa żyjącego w latach od roku 1087 do 1096. Jak wiemy w roku 1092,Filip porzucił Bertę i związał się z Bertradą z Montfort już około roku 1070 żyl z nią do 14 lutego 1117 roku, wcześniej żoną księcia Fulka IV Andegaweńskiego. Para pobrała się 15 maja roku 1092,mimo że żyli ich poprzedni małżonkowie. Mieli razem czworo dzieci Filipa urodzonego w roku 1093 a zmarłego po 1123 roku, hrabiego Mantes, syna Fleury’ego urodzonego w roku 1095 zmarłego po 1118 roku, pana Nangis, miał też córkę Cecylię urodzoną po roku 1100 a zmarłą po 1145 roku, była to też pierwsza żona Tankreda, regenta Antiochii, i później druga żona Ponsa z Trypolisu, król miał także córkę Eustachię urodzoną w roku 1102,także zmarłą bardzo młodo.

Ludwik VI Gruby

Król Filip VI Gruby


Król Filip VI Franków i Francji

Ludwik VI był to Król Franków i Francji. Okres jego panowania datujemy na lata, od roku 1108, do 1137 roku. Pochodził również z Dynastii Kapetyngów. Data i miejsce jego urodzenia to dzień 1 grudnia 1081 roku, w Paryżu a miejsce śmierci króla odnotowano w dniu 1 sierpnia 1137 roku w zamku Bethisy. Miejsce spoczynku znajduje się w Bazylice Saint-Denis. Ojciec króla to Filip I,a Matka Berta Holenderska Żona króla to Lucienne de Rochefort i druga żona to Adelajda Sabaudzka Filip VI miał następujące dzieci, Ludwik VII Młody, Henryk, Hugo, Robert, córka Konstancja, syn Filipi syn Piotr I de Courtenay. Król urodził się 1 grudnia 1081 roku, w Paryżu, a zmarł 1 sierpnia 1137 roku, na zamku Bethisy, to król Król Franków Francji w latach od roku 1108 do roku 1137, był zapewne koronowany po raz pierwszy około 1101 roku, a następnie w 1108 roku, w Orleanie hrabia Vexin. Był synem Filipa I z dynastii Kapetyngów. Ludwik VI starał się o dobre stosunki z papieżami Kalikstem II, Gelazjuszem II i Innocentym II, mimo że przejściowo utrzymywał także relacje z antypapieżem Grzegorzem VIII. Nie udzielił poparcia cesarzowi Henrykowi V w jego ostrym konflikcie z papiestwem przeciwnie poparł Kaliksta II, a cesarz w odwecie najechał Francję w 1124 roku. Wykorzystywał rozsądnie rozwijające się szybko zakony szczególnie zakon cystersów, do organizacji i usprawnienia administracji królewskiej. Dbał o powiększenie swej domeny, zajmując terytoria nieposłusznych wasali, hrabiów i kasztelanów. Ściślejsze podporządkowanie sobie wasalnych księstw i hrabstw było ułatwione przez zaangażowanie znacznej części baronów francuskich na zewnątrz kraju, a także wobec wyraźnego wzrostu zamożności królewskiego dworu. Spokój w państwie owocował dobrą pracą rzemieślników i chłopów. Znacznie wzrósł w królestwie areał gruntów uprawnych, dzięki intensyfikacji karczowania lasów i melioracji bagnistych terenów. Głównym współpracownikiem i doradcą Ludwika VI, pod koniec jego panowania był Suger, opat Saint-Denis w latach 1122 do roku 1151, późniejszy autor jego biografii Gesta Ludovici Grossi regis. W okresie panowania Ludwika VI Grubego, miał też miejsce znaczny wzrost świadomości i konsolidacji narodowej Francuzów spowodowany zagrożeniem ze strony Anglii, po zajęciu przez króla Anglii Henryka I w 1106 roku, w Normandii oraz w związku z kolejnymi krucjatami do Ziemi Świętej, w których rycerstwo francuskie brało jak wiemy bardzo liczny udział. W 1104 roku, Ludwik ożenił się z Lucienne de Rochefort. To małżeństwo zostało anulowane 23 maja 1107 roku, przez samego papieża. W 1115 roku, powtórnie Ludwik ożenił się Adelajdą Sabaudzką, a córką hrabiego Sabaudii Humberta II Grubego. Z drugą żoną doczekał się kilkorga dzieci. W tym Filipa w roku 1116 żyjcego do roku 1131, koronowanego na króla Francji w 1129 roku, który zmarł na skutek upadku z konia. Syna Ludwika VII żyjącego od roku 1120 do 1180, był to król Francji w latach 1137 do roku 1180, był księciem Akwitanii w latach 1137 do roku 1152. Syn Henryk zyjący od roku 1121 do 1175 roku, był to biskup Beauvais, arcybiskup Reims. Syn Hugo urodził się w roku 1123, i zmarł młodo. Syn Robert od roku 1123 żył do roku 1188,to hrabia de Dreux, du Perche i de Braine-sur-Vesle. Córka Konstancja urodzona okolo roku 1124 żyła do roku 1176,była to żona Eustachego IV, hrabiego Boulogne i później Rajmunda V, hrabiego Tuluzy. Syn Filip urodził się w roku 1125 żył do roku 1161,to późniejszy biskup Paryża.Syn Piotr urodził się w roku 1126 żył do roku 1179 lub 1183 roku, pan de Courtenay, de Tanlay, de Champignelles. Następne dziecko też zmarło młodo. Natomiast z Marią de Breuillet, córką Renauda de Breuillet de Dourdan, Ludwik miał nieślubną córkę, Izabelę urodzona była w roku 1105, a zmarł po 1175 roku, była żoną Wilhelma I de Chaumont

Filip Kapet

Król Filip. Z bożej łaski król Francji na stronach kroniki

Król Filip. Z bożej łaski król Francji Król Franków jako koregent król urodził się 29 sierpnia roku 1116, zmarł 13 października 1131 roku, w lesie pod Paryżem, to król Franków w latach 1129 do roku 1131, jako koregent swojego ojca Ludwika VI Grubego. Był jego najstarszym synem z drugiego małżeństwa z Adelajdą de Maurienne, córką Humberta II Grubego, hrabiego Sabaudii. Jako że nie objął samodzielnych rządów, nie jest liczony jako władca w poczcie królów i kolejny władca Francji o tym imieniu panował jako Filip II August. Jako że Filip był pierwszy w linii sukcesji do tronu i cieszył się miłością swego ojca, w Wielkanoc 1120 roku, uznano go za dziedzica korony, a 14 kwietnia 1129 roku, został koronowany na koregenta Francji, a miał wtedy 12 lat. Od tego czasu jednakże, jak podaje kronikarz Walter Map, urosła jego pycha i przestał się liczyć z ojcem, a także prowadził się gorzej od wiele wymagającego od siebie Ludwika, i tym samym jak by wykopał sobie grób jeszcze za życia. Nosił się z zamiarem odwiedzenia grobu Chrystusa w Jerozolimie podczas jednej z krucjat. To marzenie przejął po nim brat i późniejszy król Ludwik, który wziął udział w drugiej wyprawie krzyżowej. Ludwik podczas wyprawy oddalił się z Antiochii do Jerozolimy. Poniekąd przyczyniło się to do niepowodzenia wyprawy i rozpadu jego małżeństwa z Eleonorą z Akwitanii. Filip zmarł niespodziewanie 13 października 1131 roku. Podczas przejazdu króla z towarzyszami nad Sekwaną na ścieżkę wpadła dzika świnia, o którą potknął się koń wiozący króla koregenta. Ten przekoziołkował nad głową zwierzęcia i upadł na ziemię, łamiąc kończyny. Zmarł następnego dnia nie odzyskawszy przytomności. Następcą w kolejce do tronu i kolejnym królem został jego o 4 lata młodszy brat, Ludwik VII.

Ludwik VII Młody

Louis VII le Jeune

W języku francuskim piszemy imię tego króla Louis VII le Jeune. Urodził się w 1120 roku, a zmarł 18 września 1180 roku, w Paryżu, był to król Francji od roku 1131. Początkowo występował jako koregent swojego ojca. Samodzielny władca w latach 1137 do roku 1180. Syn Ludwika VI, króla Francji z dynastii Kapetyngów, i Adelajdy z Maurienne, córki Humberta II Grubego, hrabiego Sabaudii. Jako młodszy syn królewski Ludwik był od swoich wczesnych lat przygotowywany do stanu duchownego. Po przypadkowej śmierci swojego starszego brata, Filipa, został niespodziewanie następcą tronu. Koronowany został w Reims 25 października 1131 roku, przez papieża Innocentego II. Według przekazów mu współczesnych był oczytany i pobożny, charakteryzował się ascetycznością i prostodusznością, naturę miał raczej melancholijną. Po śmierci swojego ojca, Ludwika VI, został ponownie koronowany w katedrze w Bourges w dniu 25 grudnia 1137 roku, po tym akcie nadania objął władzę królewską.

Król Ludwik VII Młody

22 lipca 1137 roku, król wziął ślub z Eleonorą Akwitańską. Małżeństwo to nie było zbyt udane na skutek różnicy usposobień i temperamentów małżonków. Eleonora miała kiedyś powiedzieć, że myślała, że wychodzi za króla, a okazało się, że wyszła za mnicha. Ludwik otrzymał w posagu księstwo Akwitanii, czyli prowincje Limousin, Angoumois, Périgord, Poitou, Saintonge i Gaskonię. W ten sposób obszar pozostający pod jego władzą królewską zwiększył się prawie trzykrotnie. Bezpośrednio po objęciu tronu przez Ludwika, mieszczanie w Orlean i Poitiers utworzyli komuny miejskie, domagając się autonomii od władzy urzędników królewskich i książęcych. Ruch ten został przez Ludwika VII uznany za bunt i stanowczo przez niego stłumiony. Młody król wszedł także w konflikt z papieżem Innocentym II, a spór polegał wokół obsady arcybiskupstwa Bourges. Król mianował na stolicę biskupią jednego ze swych kanclerzy, Cadurca, natomiast papież nominował Pierre’a de la Charte. Ludwik zamknął przed Pierre’em bramy miasta i poprzysiągł na relikwie, że prędzej zginie niż wpuści papieskiego nominata do Bourges. Konflikt ten ściągnął na królestwo papieski interdykt. Ludwik zaangażował się w konflikt zbrojny z Tybaldem II z Szampanii. Bezpośrednią przyczyną konfliktu była zgoda Ludwika na oddalenie przez królewskiego seneszala, Raoula I z Vermandois, żony siostrzenicy Tybalda, i jego ponowny ślub z Petronelą Akwitańską, siostrą żony króla. Dodatkowym powodem konfliktu było wzięcie przez Tybalda strony papiestwa w konflikcie o arcybiskupstwo Bourges. Działania zbrojne trwały od 1142 do 1144 roku, i zakończyły się zajęciem hrabstwa przez siły królewskie. Ludwik osobiście dowodził szturmem i spaleniem miasta Vitry, gdzie ponad tysiąc mieszkańców zginęło w płomieniach.

Ludwík VII na drugiej wyprawie krzyżowej

W międzyczasie Godfryd V Plantagenet, hrabia Andegawenii, podbił Normandię, zagrażając bezpośrednio posiadłościom królewskim. Ludwik śmiałym manewrem przerzucił swoje wojska nad granicę normandzką i zdobył strategicznie położone Gisors. W święta Bożego Narodzenia 1145 roku, król Ludwik, być może targany wyrzutami sumienia z powodu swojego udziału w wojnie w Szampanii, zadeklarował chęć wyruszenia na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Planom królewskich sprzyjała sytuacja w Outremer, gdzie muzułmanie zajęli hrabstwo Edessy, co wywołało szok w Europie. Papież Eugeniusz III ogłosił wyprawę krzyżową, której wielkim propagatorem stał się Bernard z Clairvaux. Ostatecznie Ludwik, w towarzystwie żony i wielu swoich wasali, wyruszył w czerwcu 1147 roku, z Metzu w Lotaryngii, drogą lądową w kierunku Ziemi Świętej. Ludwik o mały włos uniknął śmierci w krwawej bitwie, która wywiązała się, gdy w okolicach Latakii armia krzyżowców została zaskoczona w wąwozie przez wojska tureckie. Ostatecznie armia francuska dotarła do Antiochii w 1148 roku. Książę Antiochii, Rajmund z Poitiers, wuj Eleonory, nalegał na Ludwika, aby ten wstrzymał swój marsz ku Jerozolimie i pomógł mu w zdobyciu Aleppo i Cezarei. Na tym tle doszło także do konfliktu pomiędzy małżonkami. Król podejrzewał również kazirodczy romans swojej żony z Rajmundem. Ludwik VII pośpiesznie opuszczał wobec tego Antiochię. Razem z królem Niemiec Konradem III i królem Jerozolimy Baldwinem III rozpoczął nieskuteczne oblężenie Damaszku zakończone klęską i odwrotem krzyżowców. Ludwik, pomimo protestów swojej żony, zdecydował się w 1149 roku, na powrót z armią do Francji. Jedynymi rezultatami wyprawy był deficyt w skarbcu królewskim, utrata znacznej części rycerstwa, a także kryzys małżeństwa Ludwika i Eleonory, który narastał mimo prób pogodzenia małżonków podejmowanych przez papieża Eugeniusza podczas ich wizyty w Rzymie. W marcu 1152 roku, synod w Beaugency anulował królewskie małżeństwo pod pretekstem zbyt bliskiego pokrewieństwa między małżonkami. Nieoficjalną przyczyną było zachowanie się królowej podczas wyprawy krzyżowej, ciągłe kłótnie pomiędzy małżonkami a także malejące szanse na spłodzenie męskiego potomka w tym związku. Wkrótce po anulowaniu małżeństwa, Eleonora wyszła za mąż za Henryka II, hrabiego Andegawenii w 1154 roku, również króla Anglii i przekazała mu Akwitanię w charakterze posagu. Ludwik prowadził niezbyt skuteczną wojnę przeciw Henrykowi pod pretekstem zawarcia małżeństwa bez zgody suwerena. W 1154 roku, zrezygnował z roszczeń do Akwitanii w zamian za odszkodowanie pieniężne. W 1154 roku, Ludwik ożenił się z Konstancją, córką króla Kastylii Alfonsa VII. Małżeństwo to także nie przyniosło królowi męskiego potomka. Konstancja umarła w połogu w 1160 roku. Pięć tygodni później król ożeni się po raz trzeci, z Adelą z Szampanii. Jako element procesu pokojowego z Henrykiem I, król Ludwik przyrzekł rękę swojej córki, Małgorzaty Francuskiej synowi Henryka II, Henrykowi Młodszemu ustanawiając posag w postaci normandzkich twierdz Vexin i Gisors. Bezpośrednio po trzecim ślubie Ludwika, Henryk II przeprowadził ślub swojego pięcioletniego syna z dwuletnią Małgorzatą: miało to na celu jak najszybsze przejęcie posagu. Ludwik zdawał sobie sprawę z konieczności przeciwstawienia się narastającej hegemonii Plantagenetów na kontynencie, ale poprzez brak zdecydowania, środków finansowych i militarnych nie był w stanie skutecznie wpływać na rozwój wydarzeń. Jednym z niewielu sukcesów militarnych była odsiecz udzielona Rajmundowi V, hrabiemu Tuluzy, zaatakowanemu przez Henryka II w 1159 roku. W trakcie sporu cesarstwa z papiestwem o inwestyturę Ludwik poparł papieża Aleksandra III w jego konflikcie z cesarzem Fryderykiem I Barbarossą. Nie bez wpływu na tę decyzję miały roszczenia Fryderyka do miasta Arles.

Król Ludwik VII

Ludwik przyjął i otoczył opieką Thomasa Becketa podczas jego kilkuletniego pobytu we Francji w latach 1164 do roku 1170, początkowo w opactwie cysterskim w Pointigny, później w Sens. Król usiłował prowadzić mediację pomiędzy arcybiskupem a Henrykiem II, lecz wykorzystywał także pobyt Becketa do osłabienia pozycji politycznej swojego rywala. Ludwik wspierał również bunt synów Henryka II przeciwko ojcu w latach 1171 do roku 1174, ale konflikty pomiędzy braćmi i brak zdecydowania ze strony Ludwika spowodowały rozpad koalicji. Z inspiracji papieskiej Henryk II i Ludwik VII zawarli traktat w Vitry w 1177 roku. W 1179 roku, Ludwik przeprowadził koronację swojego długo oczekiwanego syna i następcy, Filipa. Ludwik VII zmarł w dniu 18 września roku 1180, w Paryżu. Został pochowany w opactwie cystersów Sacer Portus Saint-Port w Barbeau. W 1817 roku, jego szczątki przeniesiono do bazyliki Saint-Denis. W polityce wewnętrznej Ludwikowi udało się przeprowadzić reformy administracyjne oraz sprzyjać rozwojowi nauki i oświaty, poprzez zakładanie sieci szkół przykościelnych i przyklasztornych. W drugiej połowie panowania Ludwik VII, zaczął wyraźnie sprzyjać ruchowi komunalnemu w miastach należących do książąt terytorialnych, zaczął się także godzić z takimi dążeniami w niektórych miastach królewskich. Znacznie przyrosła ludność królestwa, rozwinął się handel, rozbudowały się miasta i fortece. Przychylność, jaką darzył króla Kościół katolicki, zaowocowała umocnieniem władzy królewskiej i sprawności administracyjnej państwa. Rządy Ludwika VII, z punktu widzenia polityki zewnętrznej określa się zwykle jako niefortunne. Biorąc pod uwagę jednak nierówność potencjałów politycznych i gospodarczych ówczesnej Francji i Anglii, a także przewagę Henryka II pod względem umiejętności i możliwości militarnych, można uważać, że Ludwik VII ocalił dynastię Kapetyngów. 12 lipca 1137 roku, w Bordeaux poślubił Eleonorę, księżną Akwitani, córkę księcia akwitańskiego Wilhelma X Świętego i Eleonory de Châtellerault, córki Aimery’ego I, wicehrabiego de Châtellerault. Ludwik i Eleonora mieli dwie córki. Marię urodzoną w roku 1145 żyjącą do 11 marca 1198,późniejszą żonę Henryka I, hrabiego Szampanii. Córkę Alicję która urodziła się latem roku 1151,a żyła do roku 1197 lub 1198,późniejszą żonę Tybalda V Dobrego, hrabiego Blois. W 1154 roku, w Orleanie poślubił Konstancję córkę króla Kastylii Alfonsa VII Imperatora i Berengarii, córki Rajmunda Berengara III, hrabiego Barcelony. Konstancja urodziła Ludwikowi dwie córki. Małgorzatę żyjącą od roku 1158 do 1197 roku, późniejszą żonę Henryka Młodego Króla, a od 1183 roku, Beli III, króla Węgier. Alicję urodzoną 4 października 1160 zmarłą około 1220 roku, hrabinę de Vexin, zaręczoną z Ryszardem Lwie Serce, poślubioną Wilhelmowi IV, hrabiego Ponthieu.13 listopada 1160 roku, poślubił Adelę, córkę Tybalda II, hrabiego Szampanii, i Matyldy, córki Engelberta II z Karyntii.

Filip II August

Król Filip II August

W języku francuskim król ten to Philippe Auguste. Urodził się 21 sierpnia 1165 roku, w Gonesse, a zmarł 14 lipca 1223 w Mantes-la-Jolie, był to król Francji od 1179 roku. Początkowo występował jako koregent ojca, a jako samodzielny władca w latach 1180 do roku 1223. Był to syn Ludwika VII, z dynastii Kapetyngów i jego trzeciej żony, Adeli z Szampanii. Filip August miał 15 lat, gdy w 1179 roku, jego ojciec Ludwik VII przeprowadził jego elekcję, zwaną z łacińskiego języka, associatio in regem. Planowana na 15 sierpnia koronacja musiała zostać odłożona, ponieważ w przeddzień Filip, podczas polowania w puszczy Compiègne, zabłądził w lesie i ciężko zachorował. Ludwik VII, udał się wówczas z pielgrzymką do grobu świętego Tomasza Becketa w Canterbury.

Kłótnia Filipa Augusta z Ryszardem Lwie Serce w Messynie, podczas III wyprawy krzyżowej

Po wyzdrowieniu Filipa, jego koronacja odbyła się w dniu 1 listopada w katedrze w Reims, gdzie został namaszczony i koronowany przez swego wuja, arcybiskupa Reims, kardynała Wilhelma z Szampanii. Gdy wkrótce Ludwik VII, został dotknięty paraliżem, młody król odebrał ojcu pieczęcie i rozpoczął samodzielne rządy, w pierwszych latach wspierając się na matce Adeli z Szampanii i wujach, w szczególności na kardynale Wilhelmie, i hrabiach Henryku I z Szampanii, Tybaldzie V z Blois i Stefanie I z Sancerre. Król Filip August uczestniczył w III wyprawie krzyżowej razem z cesarzem Fryderykiem Barbarossą i królem angielskim Ryszardem Lwie Serce.

Filip August i Ryszard Lwie Serce odbierają klucze do Akki

Król na czele swych wojsk wyruszył z Vézelay 1 lipca 1190 roku, aby poprzez Lyon, Alpy i Genuę dotrzeć do Messyny na Sycylii, gdzie armia francuska, wraz z angielską przezimowała. 30 marca 1191 roku, Filip August wraz z wojskiem wypłynął na wschód i wziął udział w oblężeniu Akki. Po zdobyciu miasta ciężko zachorował na dyzenterię i 31 lipca 1191 roku, pozostawił francuską armię pod dowództwem księcia Burgundii Hugona III, i poprzez Genuę powrócił do Francji. W 1209 roku, Filip August wspierał ogłoszoną przez papieża Innocentego III krucjatę przeciwko katarom.

Koronacja Filipa Augusta

Filip August panował przez pełne 44 lata, wykorzystując je skutecznie na wzmocnienie swej władzy jako feudalnego monarchy i na prawie czterokrotne powiększenie powierzchni domeny królewskiej, jak ziem podlegających bezpośredniej władzy monarchy, bez pośrednictwa wielkich wasali. Od czasów panowania Filipa jego królestwo zaczęto nazywać Francją, a dawniej było to królestwo Franków. Jako pierwszy sporadycznie od 1190 roku, a oficjalnie od 1204 roku, tytułował się królem Francji. W celu zwiększenia swej domeny wykorzystywał wszelkie możliwe sposoby jak wykup ziem, konfiskaty lenn zdradzieckich wasali, a pierwsza małżonka, Izabella z Hainaut, przyniosła mu w wianie hrabstwo Artois. Jednakże największe zwiększenie terytorium swego państwa Filip II August, uzyskał przez zręczne intrygi i zbrojną konfiskatę prawie całości zachodnich i północnych prowincji, jak Normandii, Andegawenii, Maine, północnego Poitou i Bretanii w 1205 roku, będących pod panowaniem Jana I bez Ziemi, króla Anglii. W 1214 roku, w bitwie pod Bouvines pokonując koalicję pod wodzą cesarza Ottona IV utrwalił granice swojego królestwa, stając się najpotężniejszym monarchą ówczesnej średniowiecznej Europy.

Filip August przekraczający Loarę

Okres panowania Filipa II Augusta zaznaczył się wielkim rozwojem gospodarczym Francji. Dzięki karczowaniu lasów i melioracji gruntów bagiennych zwiększył się znacznie areał upraw rolnych, a dzięki zastosowaniu trójpolówki jak zboże jare, ozime, ugór, uzyskiwano znacznie wyższe plony. Do intensyfikacji produkcji rolnej przyczyniło się też zastąpienie wołu jako zwierzęcia pociągowego przez konia, oraz zastosowanie wiatraków do przemiału zbóż. Nastąpił szybki wzrost liczby ludności. W miejsce małych osad powstawały duże wsie wielodrożne, a miasta stawały się ludniejsze. Rosło też ich znaczenie jako centrów gospodarczych, handlowych i kulturalnych. W miastach Flandrii powstały duże ośrodki produkcji sukna, które stało się towarem eksportowym do całej Europy. Utrwaliła się rola Paryża jako stolicy, miasto otoczone zostało murami obronnymi, utworzono centralny rynek zwany tu Les Halles, otrzymało brukowane ulice, nadano statut uniwersytetowi paryskiemu w roku 1200, a dla potrzeb dworu królewskiego wybudowany został okazały zamek warowny Luwr. Kontynuowano budowę katedry Notre-Dame de Paris. Filip był królem popularnym wśród poddanych, kontrolował i ograniczał władzę i wpływy arystokracji na rzecz nowo powstałego mieszczaństwa.

Król Philippe Auguste

Pierwszą żoną Filipa Augusta była poślubiona w dniu 28 kwietnia 1180 roku, Izabella z Hainaut. Małżeństwo nie układało się jednak najlepiej, między innymi dlatego, że teść króla poparł jego przeciwników podczas konfliktu w 1184 roku, we Flandrii. Izabella zmarła w połogu w 1190 roku. Filip August ożenił się powtórnie 14 sierpnia 1193 roku, z Ingeborgą Duńską zwaną także Isambour, córką króla duńskiego Waldemara I Wielkiego. Z nieznanych względów małżonek czuł do niej jakąś odrazę i odmówił nazajutrz koronowania Ingeborgi na królową. Ponieważ Ingeborga sprzeciwiała się tej decyzji, zamknął ją w klasztorze i wystąpił do papieża o anulowanie małżeństwa z powodu jego nieskonsumowania oraz zbyt bliskiego pokrewieństwa. Ponieważ Ingeborga utrzymywała, że do konsumpcji jednak doszło, a Duńczycy wykazywali, że małżonkowie nie są spokrewnieni ze sobą w sposób niedozwolony, papież nie przychylił się do prośby króla.

Spotkanie Filipa Augusta z Ryszardem Lwie Serce

W międzyczasie to znaczy w dniu 7 maja 1196 roku, Filip August ożenił się pomimo wszystko po raz kolejny, z księżniczką Agnieszką z Meran. Papież Innocenty III ogłosił, że małżeństwo to jest tym razem nieważne, ponieważ w świetle prawa kościelnego żoną króla była nadal Ingeborga. Papież zażądał od króla oddalenia Agnieszki, ale ponieważ Filip August odmówił, w 1199 roku, nałożył na niego i na całą Francję interdykt, który zdjął dopiero w dniu 7 września 1200 roku. Nieustająca presja ze strony papieża i brata Ingeborgi, duńskiego króla Waldemara II, spowodowała, że ostatecznie uznał Ingeborgę za swoją żonę i koronował ją na królową w roku 1213.

Ludwik VIII Lew

Kró Ludwik VIII Lew
Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 13.65
drukowana A5
za 61.3
drukowana A5
Kolorowa
za 93.29