E-book
15.75
drukowana A5
42.43
Gen telekinezy

Bezpłatny fragment - Gen telekinezy


Objętość:
140 str.
ISBN:
978-83-293-0211-1
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 42.43

Strona autora: www.KrzysztofTrybulski.pl

PRZEDMOWA. ZWYKŁY CIĘŻAR RZECZY

Wszystko, co znamy, podlega jakiemuś ciężarowi. Szklanka stoi na stole. Klucze opadają na dno kieszeni. Deszcz spływa po szybach, a ciało człowieka pozostaje tam, gdzie zaprowadziły je własne nogi. Przez całe życie uczymy się ufać tej prostocie. Wstajemy rano i nie sprawdzamy, czy podłoga zechce nas utrzymać. Otwieramy drzwi, nie pytając, czy klamka pamięta wszystkie dłonie, które jej dotknęły. Oddychamy, dopóki oddech nie stanie się trudny.

Są jednak chwile, w których zwyczajność wydaje się krucha. Ktoś odchodzi, a mieszkanie wciąż przechowuje jego zapach. Ktoś mówi prawdę, której nie chcieliśmy znać, i nagle znane pokoje wyglądają inaczej. Żadne krzesło nie musi wzbić się w powietrze, żeby nasz świat przesunął się na niewidzialnej osi. Czasami wystarczy jedno zdanie, jedno zdjęcie, dokument znaleziony po latach.

Ta opowieść rozpoczyna się od drobnego ruchu szklanki, ale nie jest wyłącznie historią niezwykłej siły. Opowiada również o ludziach, którzy chcą nadać sens temu, czego się boją. Jedni szukają odpowiedzi dla dobra innych. Drudzy pragną władzy. Wielu potrafi robić obie te rzeczy jednocześnie, nie zauważając chwili, w której przekraczają granicę.

Nie trzeba wierzyć w telekinezę, żeby zrozumieć pragnienie Michała. Chce wiedzieć, skąd pochodzi i dlaczego część jego wspomnień ukryto przed nim. Chce mieć wybór. Chce odzyskać zwykłe prawo do błędu, do odmowy, do pozostawienia pewnych pytań bez odpowiedzi. A przede wszystkim chce żyć tak, by nie był jedynie przedmiotem cudzych oczekiwań.

Kiedy zacznie się właściwa historia, pierwsze siedem centymetrów będzie wyglądało niepozornie. Potem okaże się, że czasem najmniejszy ruch wystarcza, aby oddzielić dwa życia: to, które znaliśmy, i to, w którym musimy dopiero nauczyć się być sobą.


PROLOG. RZECZY, KTÓRE NIE SPADAJĄ

W laboratorium numer cztery nie było okien. Gdyby były, profesorowi Leonowi Karskiemu łatwiej przyszłoby udawać, że za ścianą nadal istnieje zwyczajny świat: tramwaje, sklepy z pieczywem, ludzie kłócący się o miejsca parkingowe. Zamiast tego obserwował niemowlę leżące w przezroczystym inkubatorze. Na monitorze migał zapis fal mózgowych. Chłopiec spał. Nad nim, na wysokości kilku centymetrów, unosiła się metalowa łyżeczka.

— Nie dotyka jej — powiedziała Helena Radecka. Miała wtedy dwadzieścia sześć lat i nie umiała jeszcze ukrywać strachu za zawodowym spokojem. — Przyrządy nie wykrywają pola magnetycznego.

— A urządzenie pod stołem?

— Odłączyliśmy je godzinę temu.

Karski przyglądał się łyżeczce. Nie drżała. Nie obracała się. Trwała w powietrzu tak naturalnie, jakby ciężar był tylko umową, którą można czasami wypowiedzieć.

— Nazwiemy go D-01 — zdecydował.

— On już ma imię.

Profesor spojrzał na młodą genetyczkę.

— Tutaj nie ma imion.

Helena sięgnęła do dokumentacji. Na pierwszej stronie, pod datą urodzenia, widniało nazwisko rodziców, którzy podpisali zgodę na udział w badaniu dotyczącym rzadkich chorób metabolicznych. Nikt nie powiedział im o eksperymencie. Nikt nie zamierzał powiedzieć.

Wtedy dziecko otworzyło oczy. Łyżeczka opadła bezgłośnie na podłogę. Za szybą obserwacyjną pękła szklana tarcza zegara. Profesor cofnął się odruchowo.

— Proszę zapisać — szepnął — że reakcja występuje również podczas przebudzenia.

Helena nie zapisała tego. Przez moment miała wrażenie, że słyszy zdanie wypowiedziane tuż za uchem, choć nikt nie stał obok niej: Nie zostawiaj mnie tutaj.

Później przez trzydzieści osiem lat przekonywała samą siebie, że to przemęczenie.

ROZDZIAŁ 1. SIEDEM CENTYMETRÓW

Michał Rudzki nie lubił poniedziałków, ale ten zaczął się w niedzielę. Było kilka minut po północy, a on siedział przy kuchennym stole i czekał, aż przejdzie mu ból głowy. Sąsiad z góry urządzał kolejne spotkanie, z sufitu dochodziło głuche dudnienie. Michał obiecał sobie nie reagować. Zwykle taka obietnica wytrzymywała do pierwszego upuszczonego krzesła.

Telefon leżał ekranem w dół. Przy drzwiach stały dwie torby z ubraniami, które miał oddać do kontenera. Od trzech tygodni porządkował życie po śmierci matki; rozdzielał rzeczy na te, które coś znaczyły, i te, których po prostu nie miał siły wyrzucić. Szklanka wody stała po drugiej stronie stołu. Nie chciało mu się po nią sięgnąć.

Zamknął oczy i wyobraził sobie chłód szkła w dłoni. Nie była to żadna medytacja. Zwykły odruch człowieka, który pragnie czegoś drobnego i jest zbyt zmęczony, by wstać. Rozległ się cichy szelest. Otworzył oczy. Szklanka znalazła się bliżej.

Najpierw uznał, że pomylił jej położenie. Pochylił się nad blatem. Dwie okrągłe plamy wilgoci wskazywały jednak różne miejsca: pierwotne i nowe. Między nimi ciągnęła się wąska smuga. Wziął linijkę z szuflady, przyłożył ją do śladów. Siedem centymetrów.

— Świetnie — powiedział do pustej kuchni. — Teraz jeszcze zaczynam wariować.

Wstał, umył twarz i wrócił. Szklanka nadal stała tam, gdzie ją zostawił. Siedział przez kilkanaście minut, wpatrując się w naczynie. Powtarzał w myślach: Przesuń się. Nic. Spróbował wyobrazić sobie pchającą je dłoń. Nic. Poczuł się absurdalnie, jak człowiek, który liczy na odpowiedź od mebla.

Kiedy na górze huknęło coś ciężkiego, zacisnął pięści. Szklanka przesunęła się gwałtownie i przewróciła. Woda rozlała się po stole. Michał zerwał się z krzesła, potknął o jego nogę i uderzył ramieniem w framugę.

Tym razem nie mógł oskarżyć pamięci. Naczynie ruszyło dokładnie wtedy, kiedy poczuł wściekłość. Stał nieruchomo, aż z mokrej krawędzi stołu na podłogę spadła ostatnia kropla.

O trzeciej nad ranem postawił na stole pusty kubek, monetę i łyżeczkę. Uruchomił nagrywanie w telefonie. Patrzył na przedmioty tak długo, że zaczęły rozmazywać mu się przed oczami. Nic nie drgnęło. Dopiero gdy zniechęcony wyłączył kamerę, moneta przewróciła się na bok. Dźwięk obijającego się o blat metalu zabrzmiał jak kpina.

Przespał dwie godziny. Rano do pracy poszedł pieszo, chociaż padał deszcz. Pracował przy konserwacji wind w małej firmie serwisowej. Znał dźwięki maszyn lepiej niż ludzkie głosy; wiedział, kiedy łożysko prosi o wymianę, a kiedy silnik tylko protestuje przeciw przeciążeniu. Lubił urządzenia, bo działały według zasad. Jeśli łamały zasady, istniała usterka, którą można było znaleźć.

W biurowcu przy ulicy Fabrycznej sprawdzał wyłącznik bezpieczeństwa. Kolega, Paweł, podał mu śrubokręt.

— Wyglądasz jak trup.

— Dzięki. Też cię lubię.

— Spałeś?

— Mniej niż powinienem.

Paweł odszedł po kawę. Michał schylił się nad otwartą skrzynką sterowniczą. Zobaczył, że luźna śruba leży za daleko, by dosięgnąć jej bez ponownego wstawania. Pomyślał o tym z irytacją. Śruba przetoczyła się ku niemu. Uderzyła o jego palec.

Nie podniósł jej. Patrzył, jak nieruchomy metal leży w świetle latarki. W głowie pojawiła mu się myśl dużo bardziej przerażająca niż możliwość, że traci rozum: jeśli to prawda, ktoś może chcieć wiedzieć.

ROZDZIAŁ 2. KTOŚ PATRZY

Kiedy wrócił do mieszkania, drzwi klatki schodowej były uchylone. W szczelinie między nimi a futryną tkwiła ulotka agencji nieruchomości. Michał zauważył to tylko dlatego, że od lat zamykał wejście z przyzwyczajenia. Na półpiętrze spotkał sąsiadkę, panią Basię. Niosła worek ziemniaków, który wyglądał na cięższy od niej.

— Jakiś pan o pana pytał — powiedziała, zanim zdążył się przywitać.

— Jaki pan?

— Taki elegancki. Nie z policji, chyba że teraz wszyscy noszą takie drogie buty. Powiedział, że zna pana z pracy.

— I co pani odpowiedziała?

— Że człowiek porządny, tylko mało rozmowny. Co miałam odpowiedzieć?

Michał wziął od niej worek i zaniósł na trzecie piętro. Mówiła dalej o cenach żywności, psujących się rurach i wnuczce, która chce studiować psychologię. On tymczasem próbował odtworzyć w pamięci wszystkie kamery, pod którymi przechodził od rana. W biurowcu, na chodniku, przy bankomacie. Żadna nie powinna widzieć śruby z wnętrza sterownika.

W mieszkaniu sprawdził zamek. Nic nie wskazywało na włamanie. Zauważył jednak, że fotografia matki na komodzie stoi pod innym kątem. Być może przesunął ją sam, kiedy ścierał kurz. Wziął ją do ręki. Matka uśmiechała się na zdjęciu wykonanym nad morzem, w dzień tak wietrzny, że włosy przykleiły się jej do twarzy. Nigdy nie przywiązywała wagi do fotografii. To Michał chciał zachowywać dowody, że coś się wydarzyło.

Zadzwonił telefon. Numer zastrzeżony.

— Panie Rudzki, proszę nie odkładać słuchawki — odezwała się kobieta.

— Skąd pani ma mój numer?

— Pracuję w ośrodku badań nad zaburzeniami motorycznymi. Muszę z panem porozmawiać.

— Nie mam żadnych zaburzeń motorycznych.

— Wiem. To najprostsza nazwa, jakiej mogłam użyć. Czy wczoraj w nocy poruszył pan przedmiot bez dotykania go?

Michał zamarł. Nikt oprócz niego nie był w kuchni.

— Kto panią przysłał?

— Nazywam się Helena Radecka. Zanim odpowiem, proszę odejść od okna.

Spojrzał w dół. Po przeciwnej stronie ulicy stał ciemny samochód. Kierowca czytał coś na ekranie telefonu.

— O co chodzi?

— To nie jest bezpieczna rozmowa. Potrzebuję dziesięciu minut. Otworzę panu część dokumentów, do których ma pan prawo.

— Jeśli wie pani coś o mojej matce…

Przerwała mu ciszą. Ten brak odpowiedzi wystarczył, by upewnił się, że trafił w coś ważnego.

— Spotkajmy się w miejscu publicznym — powiedział.

— W kawiarni przy dworcu, za czterdzieści minut. Proszę nie korzystać z własnego samochodu.

Rozłączyła się. Michał ubrał kurtkę, po czym wrócił po fotografię. Nie umiał wyjaśnić, dlaczego wsunął ją do wewnętrznej kieszeni. Na klatce schodowej minął mężczyznę z czarną teczką. Ich spojrzenia spotkały się na chwilę. Mężczyzna był obcy, ale patrzył tak, jakby dobrze znał Michała i właśnie upewnił się, że rozpoznaje właściwą twarz.

Na przystanku autobusowym Michał zauważył, że ciemny samochód ruszył. Nie pojechał za autobusem. Skręcił w stronę dworca krótszą trasą.

ROZDZIAŁ 3. DOKUMENTY BEZ PODPISU

Helena Radecka siedziała pod ścianą kawiarni. Nie miała fartucha, identyfikatora ani niczego, co kojarzyłoby się z nauką. Miała za to zmęczone oczy i płaski neseser przypominający futerał na instrument. Kiedy Michał usiadł, przesunęła ku niemu szklankę wody. Odsunął ją odruchowo.

— Nie zamierzam pana testować przy ludziach — powiedziała.

— Wczoraj pani dzwoniła, jakby znała moje myśli.

— Znam tylko objawy. Nie wszystkie.

Położyła na stole wydruk zdjęcia przedstawiającego małą salę szpitalną. Przy inkubatorze stały dwie osoby. Rozpoznał młodą Helenę po kształcie nosa, choć włosy miała wtedy krótkie. W inkubatorze leżało niemowlę.

— Co to jest?

— Pan. Pierwszy dzień życia.

— Niech pani nie żartuje.

Podała mu drugą kartkę. Znajdował się na niej numer dokumentu, data i imię jego matki. Podpis wyglądał wiarygodnie, ale dotyczył zgody na standardową diagnostykę noworodka. Dopiero w dolnej części strony Michał zauważył dopisek wykonany inną czcionką: D-01 / sekwencja TK-17 / nadzór ciągły.

— Co znaczy D-01?

— Pierwszy stabilny obiekt obserwacyjny.

— Obiekt?

— Tak o panu mówiono. To było złe i do dziś nie mam usprawiedliwienia.

Kawiarnia pachniała przypalonym mlekiem. Przy ladzie ktoś śmiał się z wiadomości na telefonie. Michał miał ochotę wstać, wyjść i pozwolić światu dalej działać bez niego. Nie potrafił. Trzymał zdjęcie za rogi i patrzył na malutką twarz, której nigdy wcześniej nie widział.

— Moi rodzice wiedzieli?

— Pana ojciec nie. Matka dowiedziała się później, ale nie wszystkiego. Myślała, że chroni pana przed chorobą.

— A pani myśli, że teraz mi pomaga?

Helena spojrzała na drzwi. Do środka wszedł ten sam mężczyzna, którego Michał mijał na schodach. Stanął przy półce z ciastami, nie zamawiając niczego.

— Musimy skończyć — powiedziała cicho. — Mogę panu wyjaśnić, co wiemy o TK-17. Nie w tym miejscu.

— Dlaczego miałbym pani ufać?

— Nie powinien pan. Ale może pan sprawdzić część rzeczy sam. W dokumentacji medycznej ma pan lukę z pierwszego tygodnia życia. Proszę poszukać. Są też rachunki za prywatne konsultacje, których nikt państwu nigdy nie wystawiał. Zapłacił ośrodek.

— Jaki ośrodek?

— GENEZIS.

Mężczyzna przy półce wyciągnął rękę do ucha. Helena wstała i wsunęła Michałowi cienką kopertę pod gazetę leżącą na stoliku.

— Proszę wyjść tylnymi drzwiami. W kopercie jest adres. Jeśli zdecyduje się pan przyjechać, nie będzie pan mógł już udawać, że nic się nie stało.

— A jeśli nie przyjadę?

— Znajdą pana inni. Oni nie pytają o zgodę.

Wychodząc, Michał potknął się o nogę krzesła. Kelnerka upuściła tacę, a kilka filiżanek runęło w stronę podłogi. Odruchowo pomyślał: Nie. Jedna z filiżanek zatrzymała się na ułamek sekundy w powietrzu, zanim spadła. Nikt poza nim tego nie dostrzegł. A przynajmniej tak mu się wydawało.

Mężczyzna przy półce powoli odwrócił głowę.

ROZDZIAŁ 4. KOPERTA

W kopercie znajdowała się karta dostępu, numer telefonu i mały kawałek papieru z jednym zdaniem: Jeśli ktoś powie, że przedmiot poruszył się sam, zapytaj, dlaczego użył słowa „sam”. Michał przeczytał to trzy razy. Nie rozumiał wskazówki. W domu zamknął drzwi na dwa zamki i postawił przy nich krzesło. Wiedział, że nie zatrzymałoby nikogo, kto naprawdę chciał wejść. Krzesło miało jednak tę zaletę, że dawało dźwięk, gdyby ktoś je odsunął.

Spróbował odtworzyć ruch filiżanki. Postawił pustą szklankę przy krawędzi stołu i patrzył, aż zaczęły piec go oczy. Pomyślał o matce, o jej ostatnich tygodniach, kiedy była już zbyt słaba, by podnieść kubek. Gdyby wtedy miał tę umiejętność, może mógłby pomóc jej choć w tak drobnej sprawie. Szklanka drgnęła, po czym pękła od środka. Michał instynktownie zasłonił twarz. Odłamki opadły w nierówny krąg, jakby ktoś starannie rozłożył je na blacie.

— To nie jest pomoc — powiedział głośno.

Zauważył, że pod jego nosem pojawiła się krew. Sięgnął po ręcznik papierowy. Przez moment nie pamiętał, gdzie trzyma rolkę, choć od sześciu lat stała w tym samym miejscu. Odszukał ją dopiero po otwarciu wszystkich szafek. Ten drobiazg przestraszył go bardziej niż pęknięta szklanka.

Wieczorem przejrzał dokumenty matki. W pudełku po butach znalazł skierowania do poradni neurologicznej, odręczne notatki z datami wizyt i rachunek za taksówkę sprzed trzydziestu lat. Wśród papierów tkwiła kartka z jego imieniem oraz słowami napisanymi niepewnym pismem: Michał nie jest przedmiotem badań. Michał jest moim synem. Nie pozwolę go zabrać. Pod spodem widniała data sprzed trzydziestu siedmiu lat.

Usiadł na podłodze z kartką w dłoni. Matka niewiele opowiadała o jego dzieciństwie. Mówiła, że był spokojny, może trochę zbyt poważny. Kiedy pytał o wypadek z rozbitą witryną w sklepie, zawsze odpowiadała, że dzieci nie muszą pamiętać wszystkiego. Uważał to za rodzaj troskliwego uniku. Teraz słyszał w tych słowach ostrzeżenie.

Na klatce rozległy się kroki. Potem cichy trzask. Ktoś wsunął coś pod drzwi. Michał odczekał minutę, zanim podszedł. Na wycieraczce leżało zdjęcie wykonane dziś w kawiarni. Pokazywało go z Heleną. Na odwrocie ktoś napisał czarnym markerem: ONA ZACZĘŁA. MY MOŻEMY SKOŃCZYĆ.

Michał zadzwonił pod numer z koperty. Odebrano od razu.

— Zdecydował się pan? — spytał mężczyzna o ciepłym, niemal radiowym głosie.

— Najpierw chcę usłyszeć, kim jesteście.

— Ludźmi, którzy wiedzą, jak powstrzymać następny incydent.

— Nie odpowiedział pan.

— Ma pan rację. Jestem doktor Wiktor Mirecki. Pracuję z Heleną. Ona czasem zapomina, że prawda, podana zbyt szybko, może zrobić krzywdę.

— Przysłał pan zdjęcie pod moje drzwi?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Nie — powiedział Mirecki, a w jego głosie po raz pierwszy zabrzmiało napięcie. — Proszę niczego więcej nie dotykać. Przyjedziemy po pana.

ROZDZIAŁ 5. POD ZIEMIĄ

Siedziba GENEZIS wyglądała z zewnątrz jak centrum logistyczne. Na wysokiej bramie umieszczono nazwę firmy zajmującej się urządzeniami medycznymi, a za ogrodzeniem stały magazyny bez okien. Michał przyjechał nieoznakowanym samochodem prowadzonym przez kobietę, która przedstawiła się tylko jako Sara. Przez całą drogę nie zapytała go o nic. Dwa razy sprawdzała lusterko, ale nie wydawała się zdenerwowana.

Przy recepcji odebrano mu telefon. Mężczyzna w granatowej koszuli zapytał, czy ma wszczepione urządzenia medyczne albo elementy metalowe po operacjach. Kiedy Michał zaprzeczył, zaprowadzono go do windy. Przyciski nie miały numerów. Ekran pokazywał jedynie zieloną linię, która po zamknięciu drzwi zaczęła przesuwać się w dół.

— Ile pięter? — zapytał Michał.

— Wystarczająco dużo, żeby zapewnić stabilną temperaturę — odpowiedziała Sara.

— To nie brzmi jak odpowiedź.

— Bo nią nie jest.

Po wyjściu z windy poczuł zapach środków dezynfekujących. Korytarz był oświetlony miękkimi panelami. Za jedną szybą zobaczył młodego mężczyznę układającego drewniane kostki w stos. Nie dotykał ich. Gdy kostka przesuwała się w jego stronę, technik przy monitorze zaznaczał coś na ekranie.

Michał zatrzymał się.

— To sztuczka?

— Chciałabym — odpowiedziała Sara.

W sali konferencyjnej czekała Helena. Postawiła przed nim kubek herbaty, lecz tym razem pozwoliła, by sam po niego sięgnął. Towarzyszył jej doktor Mirecki: wysoki mężczyzna o siwych włosach i głosie, który Michał rozpoznał z telefonu.

— Nie będę udawał, że wszystko rozumiemy — zaczął Mirecki. — Mamy dowody powtarzalnego zjawiska. Nie mamy kompletnego modelu fizycznego. Nie chcę, żeby pomylił pan nasze hipotezy z faktami.

— A gen?

Helena uruchomiła projektor. Na ekranie pojawił się schemat chromosomu i seria zaznaczonych obszarów.

— TK-17 to nazwa robocza wariantu sekwencji, który występuje u części badanych. Większość osób z tym wariantem nigdy nie wykazuje żadnych niezwykłych zdolności. Z kolei pewne zjawiska obserwowaliśmy u osób bez niego. To znaczy, że korelacja nie daje nam jeszcze odpowiedzi.

— Czyli nie wiecie, co robicie.

— Wiemy, co mierzymy. Nie wiemy, dlaczego to działa — przyznała.

Michał docenił uczciwość, choć nie zmniejszyła jego lęku. Mirecki przesunął na stół formularz zgody. Dokument miał kilkanaście stron. Zawierał informację o monitorowaniu snu, ograniczeniu dostępu do urządzeń elektronicznych i możliwości przerwania udziału w badaniu. W jednym miejscu zauważył zastrzeżenie, że opuszczenie ośrodka może zostać czasowo wstrzymane w razie zagrożenia bezpieczeństwa.

— Nie podpiszę tego — powiedział.

— Ma pan do tego prawo — odparła Helena.

— A do wyjścia?

Mirecki spojrzał na Sarę, która stała przy drzwiach.

— Tak. Ale zanim pan wyjdzie, powinien pan zobaczyć kogoś, kto ma tę samą zdolność. I poznać konsekwencje odmowy pomocy.

Michał wstał. Nie podobało mu się sformułowanie. Jeszcze mniej podobało mu się to, że z drugiej strony ściany rozległ się pojedynczy metaliczny stuk, a potem drugi i trzeci, równomierne jak uderzenia kogoś, kto chce zostać wpuszczony.

ROZDZIAŁ 6. SIÓDMA SALA

Za pierwszą szybą dziewczyna siedziała z zamkniętymi oczami. Na stoliku przed nią leżało dwadzieścia monet ułożonych w dwa rzędy. Co kilka sekund jedna obracała się na krawędzi, zataczała krótki krąg i opadała. Dziewczyna miała elektrody przy skroniach. Kiedy zobaczyła gościa, otworzyła oczy. Monety znieruchomiały.

— To Julia — powiedziała Helena. — Ma dwadzieścia dwa lata. U niej zjawisko pojawia się w odpowiedzi na rytm. Proszę nie stukać palcami, gdy wejdziemy do środka.

— Dlaczego?

— Bo spróbuje ten rytm powtórzyć.

Julia przywitała Michała z nieufnym uśmiechem. Na ścianach wisiały rysunki ptaków. Wyjaśniła, że lubi je obserwować, choć sama nie może wychodzić na zewnątrz bez zgody lekarzy. Kiedy Michał zapytał, jak długo tu mieszka, odpowiedziała: „Tyle, że przestałam sprawdzać kalendarz”.

W drugiej sali stary mężczyzna o imieniu Antoni układał papierowe samoloty. Nie umiał nimi sterować, ale potrafił zatrzymać je w locie na kilka sekund. Pokazał to z dumą, zupełnie jak dziadek prezentujący wnukowi sztuczkę. Potem zakaszlał, przytrzymał chustkę przy ustach i szybko schował ją do kieszeni. Michał dostrzegł na materiale ciemną plamę.

— Dlaczego ludzie tutaj chorują? — zapytał później na korytarzu.

Helena nie odpowiedziała od razu.

— Nie wiemy, czy to skutek zdolności, terapii czy czegoś trzeciego.

— A jednak każecie im ćwiczyć.

— Nie wszystkim. Antoni sam prosi o sesje. Powiedział, że przez większość życia czuł się bezużyteczny. Tutaj po raz pierwszy ktoś chce go wysłuchać.

— To nie brzmi jak zgoda. To brzmi jak samotność.

Helena spojrzała na niego ze smutkiem. Michał zrozumiał, że trafił w miejsce, o którym sama nie chciała rozmawiać.

Przed siódmą salą za szybą nie było nikogo. Stało za to osiem krzeseł ułożonych w krąg. Na podłodze widniały białe linie, a pod sufitem wisiały kamery skierowane w sam środek pomieszczenia. Mirecki wprowadził Michała do środka i poprosił, by usiadł.

— Sprawdzimy tylko reakcję na proste bodźce. Jeśli będzie pan chciał przerwać, podniesie pan rękę.

— A jeśli nie będę mógł jej podnieść?

— Wtedy zakończymy sesję na podstawie odczytów.

Na stoliku położyli metalową kulkę. Michał miał patrzeć na nią przez dwie minuty, nie próbując niczego robić. Usiadł wygodnie, rozluźnił dłonie. Kiedy Mirecki zapytał o dzieciństwo, przypomniał sobie rower, którego nie potrafił naprawić po upadku. Kulkę ogarnął drobny ruch. Gdy zapytano go o matkę, odskoczyła do tyłu i uderzyła w ścianę.

— Stop — powiedział Michał.

Przez kilka sekund nic się nie działo. Potem krzesła wokół niego przesunęły się jednocześnie, skrzypiąc po podłodze. Jedno uderzyło w drugie. Z głośnika rozległ się alarm. Michał zerwał się z miejsca, ale wszystkie przedmioty zatrzymały się nagle, jakby czekały na nowe polecenie.

W ciszy usłyszał czyjś szept. Nie pochodził z głośnika. Nie pochodził z korytarza.

Nie bój się, Michał. Oni jeszcze nie wiedzą, że potrafisz mnie słyszeć.

ROZDZIAŁ 7. GŁOS BEZ UST

Po badaniu Mirecki podał Michałowi wodę i zapytał, czy słyszał niepokojące dźwięki. Michał zawahał się. Techniczka stojąca obok komputera nie podniosła wzroku, ale palce przestały jej biegać po klawiaturze. Wyglądała na kogoś, kto czeka na konkretną odpowiedź.

— Słyszałem alarm — odparł.

— Nic więcej?

— Skrzypienie krzeseł.

Mirecki zapisał coś w notesie. Michał miał pewność, że mężczyzna nie uwierzył. W drodze do pokoju gościnnego zobaczył na końcu korytarza stalowe drzwi z numerem osiem. Nad nimi świeciła czerwona lampka. Sara, która szła za nim, przyspieszyła i zasłoniła mu widok.

— Co tam jest?

— Strefa odizolowana.

— Człowiek?

— Nie mogę o tym mówić.

Pokój miał łóżko, biurko, szafkę i łazienkę. Nie miał klamki od wewnątrz. Michał zwrócił na to uwagę, zanim zamknęły się za nim drzwi. Potem sprawdził, czy działa przycisk wezwania personelu. Odezwała się recepcjonistka i zapytała, czego potrzebuje.

— Klamki — powiedział.

Po chwili przyszła Helena. Wyjaśniła, że drzwi otwierają się elektronicznie, a blokada działa tylko w czasie alarmu. Michał kazał jej otworzyć je przy nim. Zrobiła to bez protestu. Wyszedł na korytarz i wrócił do środka trzy razy, dopóki nie poczuł, że może oddychać.

— Kim jest pacjent osiem? — zapytał.

Helena wpatrywała się w podłogę.

— Człowiekiem, który poniósł największy koszt naszych badań.

— Słyszałem głos.

Drgnęła. To był mały ruch, ale wystarczył, by potwierdzić, że nie powinna znać tej informacji.

— Co powiedział?

Michał powtórzył słowa. Helena oparła dłoń o futrynę. Przez kilka sekund wyglądała na starszą o dziesięć lat.

— Jeśli znowu coś usłyszysz, nie odpowiadaj — powiedziała, przechodząc nagle na ty. — Nie próbuj prowadzić rozmowy. Nie wiadomo, ile z tego jest tobą.

— Mówi pani tak, jakby ktoś mógł mi wejść do głowy.

— Właśnie dlatego powinieneś zostać, aż sprawdzimy granice zjawiska.

— To brzmi jak szantaż.

— Być może nim jest. Ale nie potrafię już obiecać ci bezpieczeństwa na zewnątrz.

Zostawiła na biurku mały papierowy notes i ołówek. Poprosiła, by Michał zapisywał wszystko, co pamięta po każdym incydencie. Dodała, że notatki odręczne są trudniejsze do podrobienia niż cyfrowe zapisy, po czym wyszła. Michał długo zastanawiał się nad ostatnim zdaniem.

Na pierwszej stronie zanotował swoje imię, datę, nazwę miasta, tytuł książki, którą ostatnio czytał, i numer telefonu do Pawła. Chciał mieć kotwicę. Potem dopisał: Głos nie jest mój. Nie wiem, czy potrafi kłamać. Zgasił światło, lecz nie zasnął.

O czwartej nad ranem poczuł delikatne puknięcie w ścianę. Trzy szybkie uderzenia, przerwa i jeszcze jedno. Dźwięk powtórzył się po minucie. Michał nie odpowiedział. W ciemności zobaczył jednak, jak ołówek leżący na biurku unosi się o centymetr, odwraca i powoli kreśli na kartce słowo: DOBRZE.

ROZDZIAŁ 8. PRZESTRZEŃ POMIĘDZY

Helena zaprosiła Michała do pracowni neuroobrazowania. Zamiast aparatu przypominającego tunel zobaczył wąskie łóżko otoczone ramionami z czujnikami. Na ścianie wisiał schemat głowy, na którym zaznaczono obszary odpowiedzialne za uwagę, pamięć i kontrolę ruchu. Żaden nie sugerował wyjaśnienia dla lewitujących przedmiotów.

— Nie będziemy niczego stymulować — zapewniła. — Chcemy tylko obserwować.

— Wczoraj mówiliście to samo.

— Wczoraj sprawdzaliśmy reakcję emocjonalną. Dzisiaj porównamy zapis w spoczynku i przy zadaniu. Różnica ma znaczenie.

Michał zgodził się pod warunkiem, że Sara pozostanie w pomieszczeniu. Dziwiło go, że ufał jej bardziej niż lekarzom. Może dlatego, że nigdy nie próbowała przekonywać go, iż wszystko będzie dobrze.

Badanie trwało godzinę. Najpierw liczył od stu w dół, odejmując siedem. Potem przypominał sobie zapach mieszkania matki. Na koniec miał wyobrazić sobie ciężki kamień leżący poza zasięgiem dłoni. Czujniki zarejestrowały wzrost aktywności, lecz kamień pozostał nieruchomy. Gdy Helena wyłączyła urządzenie, Michał odetchnął z ulgą.

— Myślałem, że będą fajerwerki.

— Czasem brak zjawiska mówi więcej niż jego obecność.

W drodze na obiad spotkali Julię. Zatrzymała się na ich widok i spojrzała na Michała z ciekawością.

— Ty jesteś ten nowy, prawda? — spytała. — Ten, którego szukali całe życie?

Helena zesztywniała.

— Julio, proszę, nie zaczynaj.

— Przecież on musi wiedzieć. Nie jesteśmy dziećmi.

Michał poprosił o rozmowę bez opiekunów. Helena zgodziła się niechętnie. Usiedli w małej bibliotece, gdzie półki wypełniały stare podręczniki biologii i powieści kryminalne z usuniętymi okładkami. Julia wyznała, że do GENEZIS trafiła po wypadku na uczelni. Podczas egzaminu z fortepianu kilka klawiszy poruszyło się, choć nie dotykała instrumentu. Nagranie rozeszło się wśród studentów. Następnego dnia przyjechali ludzie z propozycją leczenia rzekomej choroby neurologicznej.

— Mogłaś odmówić?

— Jasne. Tak mi powiedzieli. Tylko że później moja siostra miała stłuczkę, a ktoś zadzwonił do matki z informacją, że następna może być gorsza. Nie wiem, czy to oni. Wiem, że wtedy przyjechałam.

Opowiedziała, że niektórzy uczestnicy wracali do domów, ale po kilku tygodniach zapominali o ośrodku. Nie byli pewni, czy zgodzili się na to sami. Julia prowadziła własną listę imion tych, których przestali widywać.

— A pacjent osiem?

Kobieta spojrzała na drzwi.

— Mówią na niego Zero. Ja słyszałam, jak jeden z techników powiedział, że jest pierwszym, który zrozumiał, iż nikt z nas nie porusza rzeczy. My tylko prosimy.

— Kogo?

— Właśnie o to chciałam cię zapytać. Bo odkąd przyjechałeś, ktoś nocami powtarza twoje imię.

ROZDZIAŁ 9. ZERO

Drzwi do strefy ósmej nie miały okna. Otwierały się po wprowadzeniu dwóch kodów przez dwóch różnych pracowników. Michał oglądał je przez trzy kolejne dni, przechodząc korytarzem na badania. Za każdym razem miał wrażenie, że coś po drugiej stronie czeka na jego krok. W czwartym dniu usłyszał wyraźne: Wejdź. Nie było to polecenie głośne ani natarczywe. Brzmiało jak zwykłe zaproszenie do znajomego pokoju.

Zwrócił się do Heleny. Powiedział, że nie chce dłużej żyć wśród tajemnic. Jeśli pacjent ósmy naprawdę istnieje, powinni go poznać. Helena odmówiła. Wyjaśniła, że izolacja służy bezpieczeństwu obu stron. Michał odpowiedział, że brak informacji doprowadza go do większego ryzyka niż samo spotkanie.

Wieczorem przed drzwiami pojawił się Mirecki. Zaprosił Michała na krótką obserwację, pod warunkiem że ten nie zada żadnych pytań bezpośrednio pacjentowi. Sara została na korytarzu. Wąski przedsionek prowadził do pomieszczenia z grubą szybą obserwacyjną. Za nią siedział człowiek w szarym stroju. Miał ogoloną głowę i dłonie spokojnie ułożone na kolanach.

— To Zero — szepnął Mirecki.

Michał czekał na niezwykły ruch, na eksplozję szkła albo drżenie ścian. Nic się nie wydarzyło. Człowiek po drugiej stronie wyglądał na zmęczonego, może chorego. Oczy miał zamknięte, a twarz pozbawioną wyrazu. Michał poczuł rozczarowanie i zaraz potem wstyd z powodu tej reakcji.

— Jak długo tu jest?

— Jedenaście lat.

— Dlaczego nie może wyjść?

— Kiedy ostatnio spróbowaliśmy go przenieść, urządzenia pomiarowe wykryły równoczesne przemieszczenie wszystkich luźnych obiektów w promieniu kilkuset metrów. Niektóre poleciały w stronę ludzi.

— Ktoś zginął?

Mirecki nie odpowiedział. Za szybą Zero otworzył oczy. Patrzył prosto na Michała. Nie było w jego spojrzeniu ani gniewu, ani prośby. Michał usłyszał w głowie głos, taki sam jak podczas pierwszego badania.

Nie pytaj, dlaczego jestem zamknięty. Zapytaj, co powstrzymuję.

— Słyszy mnie — wyszeptał Michał.

Mirecki pobladł. Na monitorach pojawiły się czerwone wskaźniki. Zero uniósł jeden palec. Szyba między nimi pokryła się cienką siatką drobnych rys. Michał cofnął się o krok, lecz nie zdołał oderwać od niego wzroku.

— Koniec obserwacji — oznajmił Mirecki. — Natychmiast.

W przedsionku Michał poczuł, jak ktoś dotyka jego ramienia. Odwrócił się. Nie było nikogo. W jego dłoni leżała drobna śrubka, choć niczego po drodze nie podnosił. Rozpoznał ją natychmiast: wyglądała dokładnie jak ta z biurowca przy Fabrycznej, od której zaczęło się wszystko.

ROZDZIAŁ 10. ANTONI I SAMOLOTY

Antoni zaprosił Michała na herbatę w pokoju rekreacyjnym. Ośrodek przeznaczył na ten cel przestrzeń z zielonym dywanem, kilkoma fotelami i telewizorem, w którym wyłączono możliwość podłączenia internetu. Na parapecie ustawiono sztuczne kwiaty. Antoni uważał je za obrazę zdrowego rozsądku. Skoro mogli poruszać przedmiotami myślą, powinni przynajmniej móc podlewać prawdziwe rośliny.

— A po co te samoloty? — zapytał Michał.

— Przypominają mi syna. Uczyłem go składać je z gazet. Zginął, zanim skończył dwadzieścia lat.

Antoni mówił o nim bez patosu. Syn miał na imię Robert, lubił pomarańczowe kurtki i nie umiał przegrywać w szachy. Pracował na budowie, gdy wadliwy dźwig przewrócił ciężką płytę. Antoni do dziś pamiętał dźwięk telefonu, który odebrał w tamten poranek. Nie pamiętał już słów rozmowy.

— Kiedy odkrył pan zdolność? — spytał Michał.

— Po pogrzebie. Chciałem tylko, żeby jego zdjęcie nie spadło z półki. Tak bardzo tego chciałem, że ramka zawisła w powietrzu. Trwało to chwilę. Wtedy pomyślałem, że gdybym był przy nim, mógłbym powstrzymać płytę. Przez lata ćwiczyłem tę jedną myśl.

Michał powiedział o swojej matce i o szklance w kuchni. Antoni słuchał bez przerywania. Kiedy skończył, starszy mężczyzna zapytał, czy naprawdę chciał poruszyć szklankę, czy tylko odzyskać coś, co utracił. Michał nie wiedział, jak odpowiedzieć.

— Oni tutaj mierzą siłę — powiedział Antoni. — Mierzą, ile gramów potrafisz unieść, jak daleko przesuniesz kulkę, ile sekund zatrzymasz zegar. Ale nie mierzą tego, dlaczego ręka chce sięgnąć po rzecz. Dla mnie najcięższa była zawsze ramka ze zdjęciem.

Na stole leżał papierowy samolot. Antoni spojrzał na niego i powoli uniósł go na wysokość twarzy. Papier zadrżał, zakręcił się w miejscu, po czym opadł lekko na kolana Michała.

— To dla ciebie. Żebyś pamiętał, że nie każda rzecz musi służyć do walki.

Gdy Michał wyszedł, usłyszał gwałtowny kaszel. Wrócił, ale Antoni machnął ręką, pokazując, że wszystko w porządku. Na białym rękawie miał świeżą plamę krwi.

Nazajutrz jego fotel był pusty. Pielęgniarka powiedziała, że przewieziono go do szpitala zewnętrznego. Nie potrafiła podać nazwy. Na stoliku stał kubek z niedopitą herbatą, a obok leżał nowy samolot, starannie złożony z kartki pokrytej drobnym pismem. Michał rozłożył go ostrożnie. W środku znalazł jedno zdanie: Nie pozwól, by powiedzieli ci, że to twoja wina.

ROZDZIAŁ 11. BRAKI W PAMIĘCI

Pierwszy zanik trwał dziewięć minut. Michał siedział w bibliotece z Julią, gdy nagle zobaczył, że jej kubek jest pusty, choć chwilę wcześniej dopiero nalewała herbatę. Dziewczyna miała mokre policzki. Na jego dłoni widniało drobne zadrapanie. Ostatnie, co pamiętał, to pytanie o to, czy istnieją ludzie, którzy dobrowolnie opuścili GENEZIS.

— Co się stało? — zapytał.

Julia odsunęła się od stołu.

— Nic nie pamiętasz?

— Nie.

— Mówiłeś głosem, którego nie znałam. Powiedziałeś, że otworzysz wszystkie drzwi, jeśli pozwolę ci wejść w moje wspomnienia. Zaczęłam krzyczeć. Wtedy książki spadły z półek.

Michał rozejrzał się. Rzeczywiście, kilka tomów leżało na podłodze. Niektóre miały rozdarcia na okładkach. Z głośnika odezwał się głos Sary, pytający, czy potrzebują pomocy. Julia nie odpowiedziała. Wyszła pospiesznie, mijając technika, który właśnie wchodził z wózkiem do sprzątania.

Na prośbę Michała Helena pokazała mu nagranie. Początkowo widział siebie siedzącego spokojnie. Potem obraz zatrzymał się na czterdzieści sekund, choć licznik nadal przesuwał się do przodu. Kiedy wizja wróciła, książki spadały z półek, a Julia stała przy drzwiach. Dźwięku nie było.

— Kto wyciął fragment? — spytał Michał.

— Nikt. System zarejestrował błąd.

— To wygodne.

Helena nie próbowała go przekonać. Pokazała dane z trzech innych kamer. Wszystkie miały lukę w tym samym momencie. Na jednej z nich widać było technika, który nagle przestał iść, a potem znalazł się o kilka kroków dalej. Usterka nie dotyczyła jednego urządzenia.

— Boję się, że robię rzeczy, których nie pamiętam — powiedział Michał.

— To ważny sygnał. Wstrzymamy badania.

— A co z Julią?

— Chce odpocząć. Ma do tego prawo.

Po powrocie do pokoju otworzył notes. Ostatnia zapisana strona była zamazana. Zamiast jego pisma widniały na niej litery zbyt równe, jakby kreślił je ktoś, kto ćwiczył szkolne wzory. Układały się w zdanie: Czas nie znika. Ktoś zabiera ci uwagę.

Pod spodem znajdowało się drugie, napisane jego zwyczajnym, nierównym charakterem: NIE WIERZ PIERWSZEMU ZDANIU.

Michał usiadł na łóżku. Przez długi czas porównywał obie linijki. Nie potrafił sobie przypomnieć, by napisał którąkolwiek z nich. W końcu oderwał kartkę i schował pod materac. Dalszy ciąg zapisał na nowej stronie, zaczynając od słów: Jeśli stracę pamięć, niech pozostanie dowód, że próbowałem jej pilnować.

ROZDZIAŁ 12. DZIEWCZYNA BEZ WARIANTU

Lenę zobaczył przypadkiem przy automacie z wodą. Miała około szesnastu lat, włosy związane gumką i bluzę z obrazkiem wieloryba. Stała przed urządzeniem z kubkiem w dłoni, ale nie naciskała przycisku. Woda płynęła cienkim strumieniem, choć automat był wyłączony. Michał zatrzymał się kilka kroków dalej. Dziewczyna spojrzała na niego, jakby czekała od dawna.

— Jesteś Michał — powiedziała.

— A ty?

— Lena. Nie pytaj, dlaczego nie chodzę na lekcje. Wszyscy o to pytają.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 42.43