Stuk, stuk
Do wszystkich ważnych
W lato majta się nogami.
Chodzi boso, to konieczne.
Prześcieradeł dotykamy
z wyjątkiem stóp. Schną powietrzem.
Lata tylko się
W majtasach, gdyż żar leje się wprost
z nieba. I szybuje się, bo basen
Znów do kolan — zęby mleczne!
Lipiec z siąpawicą
Ktoś sobie pyka z boskiej fajeczki.
Ichthyosaura w wodzie wciąż siedzi
zielonej z glonów — w niecce — saloonie —
traszka z kijanką w złotym welonie.
W tej to krainie, gdzie maślak w trawie
łebek jak złoty chodzi zegarek,
jej kibić w gwiazdach, wieczór w kreacji —
deszcz z salamandrą
w pełnię wakacji!
***
Zielone oczko
Tętniące nagłym życiem
Żarłoczne traszki
Flanelka
Nogą zamiata paproszki, kłaczki,
nawet najmniejsze wszystkie skraweczki.
A za nią przecież brzeg wycieraczki.
Weszła do środka niepewna siebie.
Oczy Flanelki spuszczone w ziemię.
Dlaczego? Nie wie. Ktoś tu się śmieje?
Może ktoś inny kogoś potrąca,
może przepycha się z przyjacielem.
Flanelko, uwierz, każdy malutki
przeżywa w sobie radości, smutki.
Ten, kto ma serce ciepłe jak kocyk,
właśnie od tego, by z sobą wnosić.
Ciężar Flanelki jest jednak duży.
Trzeba by może umieć zapomnieć,
ile w nas najpierw ciągle się burzy.
Aby dorosnąć czy, by wydobrzeć?
Czesko-polska Góra
Równych sześćset metrów.
Nie strzeże jej celnik,
lecz leśników ostrza,
gąsienice sprzętu,
żywiczny transparent —
wśród lnic bladych wdzięków
i polan z dziurawcem.
Dojdziesz, dokąd dojdziesz.
Halo! Tu dzik
Tam, gdzie się z nagła lasek urywał,
gdzie z szyszek ziarna, larwy i glina,
drogę do szkoły trawnik przecinał…
Chrumkała loszka warchlaczkom: pycha.
W darń racic siła szpilką spulchniła
skiby z narzędzia, którym i była.
Las się zasieje, z brył sagan żyzny.
Taki dzik lasem jest jakby przyszłym.
Poniedziałki
Na nauce gitary się klaszcze i tupie.
Rytm niesie się dalej.
Flet też — usiłuje.
W strunę szarpnąć
na czas. W punkt znaleźć się,
tyle.
By być wirtuozem reakcji właściwej.
I było ich wielu. A jeden basista
kochał kastaniety,
nie dawał w pół gwizdka.
Gdy inni czekali
na życiowe solo, on przez cały występ
zaskarbił serc grono.
Improwizacja na pierwszy koncert gitarowy
W złotych liściach w brąz wiewiórka,
nocą za to kot w warunkach
mocno chłodem nasyconych.
Puszka futro — to jak zdobycz!
Przytul zatem się do Puszka.
On jest znowu przy twych nóżkach.
Niech śpi dobrze, gdy wiewiórka…
To już było! — i powtórka…
Filiżanka
Herbatki…
O smaku mięty i róży to i z fusami napić się można,
cukrowa róża i słaba mięta, ale i takiej pić nam z ostrożna …
Nawet największy na świecie brzydal,
jeśli się znajdzie mu odpowiedni
może i kolor a może fason,
uśmiechnie się do
pyzatej kiecki.
Ładna koszula — co to takiego?
Może być ładna,
ale manekin
z wystawy — jutro inną przymierzy.
A my jesteśmy — tylko dla siebie…
***
Wszystko to było:
Encyklopedie, skrzynki narzędzi,
druty i włóczki, kordonki, kredki.
(Dziś, gdy zapomnę daty urodzin,
wiadomość z banku nieco mnie schłodzi).
Lady, do których szło się i stało
i lepiej, aby się pamiętało.
Kałamarz z piórem, szorstkie linijki,
zegarek ręczny, nawet pamiętnik.
Autobus, który czasem się spóźniał
(chociaż opinia bywała różna).
Wszystko to było. I wiersze Brzechwy.
Piszę SMS: Kochanie, przeżyj!
Jesień
Orzech się znowu przysposabia.
Kot w trop za liściem,
który spada?
Pasikoniki, ćmy obfite — odławia jeszcze
z apetytem.
Jabłuszek ledwie tylko parę. Jeże być może
zmienią danie.
A ja się trzymam tak na słowo,
że pisać wiecznie
mam dla kogo.
Obława
Mało, że to czitery, to
jeszcze na niego taktyką.
W kilku się naraz rzucają,
aby rozpłakał się — pilot.
Nie liczysz straty — to lipa.
Masz pozytywnych na celu.
Jesteś jak palec, ten Boży.
Nie chcesz znać samych cziterów.
Panie, na wilki obława. Wilki,
co szczenięciem jeszcze.
Nie dla nich mądrości stada. Te wilczki
zerwały się wcześniej.
***
Pan Niteczka
ma stosik
materiałów zetlałych
w każdym kolorze nieba, od brązu aż po grafit.
Na garnitur z kieszonką, na fartuszek na gruszki,