DZIEWCZYNA Z BANDAŻEM

Wciągająca historia; książka wbijająca się w trendy krótkich,ale treściwych zdań; ( tym samym bardzo lekko się czyta, z zapartym tchem); trzymająca w napięciu; autorka umiejętnie prowadzi czytelnika przez historię - zostawiając go ,nawet po odłożeniu książki, z bohaterami; ta historia przenika czytelnika, towarzyszy mu; prosta historia o przyjaźni, wyborach, przeznaczeniu, wyjątkowości, "codzienności" -przeradzająca się ...w co ? na odpowiedź czekam w 2. cz. 🙂, polecam

Po Dziewczynę z bandażem sięgnąłem bez wielkich oczekiwań. Spodziewałem się zamkniętej historii z elementami fantastyki, a dostałem mocny thriller psychologiczny, który wyraźnie otwiera większą opowieść – i robi to z wyczuciem. To książka, która najpierw mocno osadza czytelnika w zwyczajności: relacjach, małym miasteczku, codziennych rytuałach. Dzięki temu, kiedy napięcie zaczyna narastać, a rzeczywistość pęka, wszystko uderza znacznie mocniej. Nic nie jest tu podane na tacy, ale też nic nie jest chaotyczne – widać konsekwencję i kontrolę nad historią. Największą siłą tej książki są relacje między bohaterami. Ojcostwo, przyjaźń, lojalność i strach przed utratą – pokazane bez patosu i bez sentymentalizmu. Emocje są ciężkie, czasem niewygodne, ale bardzo prawdziwe. Fantastyczne elementy nie dominują, tylko stopniowo wchodzą w narrację, podbijając niepokój zamiast go rozpraszać. Widać, że to pierwszy tom większej historii, ale ten etap ma swoją wagę i sens. Finał nie zamyka świata, lecz przesuwa granice i jasno pokazuje, że stawka właśnie wzrosła. Jeśli ktoś szuka thrillera psychologicznego z mrocznym klimatem i elementami dark fantasy, bez młodzieżowej naiwności i bez efekciarstwa – warto sięgnąć. To solidny początek serii i książka, która zostaje w głowie.

„Dziewczyna z Bandażem” wciągnęła mnie bez litości. Od pierwszych stron czuć napięcie i coś niepokojącego pod spodem – taką duszną atmosferę, która nie pozwala czytać na spokojnie. To nie jest książka, którą się „czyta dla relaksu”. Ona siedzi w głowie, drapie i zmusza do myślenia. Najmocniejsze jest to, jak historia powoli się odsłania. Nic nie jest podane wprost, wszystko buduje się stopniowo – pytania, niedopowiedzenia, poczucie, że coś tu jest bardzo nie tak. Cały czas chciałam wiedzieć: kim ona naprawdę jest, skąd to wszystko się bierze i dokąd to zmierza. Bohaterka jest napisana bardzo intensywnie – emocjonalnie, surowo, bez upiększania. Łatwo wejść w jej głowę i poczuć ten chaos, strach i napięcie. Klimat książki robi ogromną robotę – mroczny, ciężki, momentami wręcz duszny. To jedna z tych historii, które zostają w głowie po odłożeniu książki. Nie jest łatwa ani „lekka”, ale właśnie dlatego działa. Zdecydowanie dla czytelników, którzy lubią mrok, psychologię i historie, które nie idą prostą drogą. Serdecznie polecam!