Bezpłatny fragment - Dwa Imiona

DWA IMIONA

Rozdział pierwszy — Nie pytaj, jak mam na imię

Pierwszy raz tego dnia skłamałam o ósmej siedemnaście. Marta spytała, czy dobrze spałam, a ja odparłam, że świetnie. W rzeczywistości miałam za sobą cztery godziny niespokojnego snu, suchą skórę na dłoniach od hotelowego mydła i dwa tysiące czterysta złotych w bocznej kieszeni torebki. Gotówka leżała obok tamponów i paragonu z apteki. Żadnej tajemniczej szkatułki, żadnego luksusu. Zwykła torebka zwykłej kobiety.

W biurze rachunkowym pachniało kawą, kurzem z drukarki i czyimiś przesłodzonymi perfumami. Przez osiem godzin wpisywałam liczby do tabel, sprawdzałam faktury i udawałam, że interesuje mnie remont kuchni kierowniczki. Miałam trzydzieści dwa lata, kredyt, kota i matkę, która martwiła się, że nie mam męża. W jej oczach byłam rozsądną córką. Taką, która nosi swetry pod szyję i odkłada pieniądze na czarną godzinę.

Czarna godzina przyszła dawno temu. Nie miała dramatycznej muzyki ani jednego przełomowego wydarzenia. Była sumą rat, rachunków, leków i poczucia, że bez względu na wysiłek zawsze jestem o miesiąc za późno. Kiedy pierwszy raz przyjęłam pieniądze za spotkanie, przez tydzień nie mogłam patrzeć sobie w oczy. Później patrzyłam już normalnie. Człowiek potrafi przywyknąć do własnych sprzeczności.

O jedenastej czterdzieści sześć zawibrował drugi telefon. Krótka wiadomość: spotkanie o dwudziestej, ten sam hotel, dwie godziny. Odpisałam, że potwierdzę wieczorem. Telefon schowałam do kosmetyczki. Natalia wróciła do rozliczania podatku. Nikola miała jeszcze kilka godzin wolnego.

Po pracy weszłam do mieszkania i zrzuciłam buty. Kot otarł się o łydkę, domagając się jedzenia. W lodówce znalazłam jogurt, ser i wczorajszy makaron. Na stole leżał nieotwarty list z banku. Miałam pieniądze, żeby zapłacić, a mimo to koperta wywoływała znajomy ucisk w żołądku. Bieda potrafi zostać w ciele długo po tym, jak znika z konta.

Przed wyjściem wzięłam długi prysznic. Ciepła woda spływała po karku i plecach, rozluźniając mięśnie. Starannie zadbałam o skórę, włosy i paznokcie. Potem wtarłam balsam w ramiona i nogi. Nie robiłam tego wyłącznie dla klientów. Był w tym mały rytuał odzyskiwania kontroli nad własnym ciałem. Każdy gest był przewidywalny, w przeciwieństwie do ludzi, których spotykałam.

Wybrałam czarną sukienkę, pończochy i niewielki złoty łańcuszek. Nałożyłam ciemniejszą pomadkę niż zwykle. Natalia miała twarz, której nikt nie zapamiętywał. Nikola patrzyła ludziom prosto w oczy. Różnica nie tkwiła w makijażu. Tkwiła w sposobie, w jaki prostowałam plecy, zanim przekroczyłam próg hotelu.

W windzie jechałam z turystami. Rozmawiali o pogodzie, a ja patrzyłam na swoje odbicie w lustrze. Sukienka dobrze leżała. Czułam na szyi chłód łańcuszka i lekki zapach perfum. Wyglądałam jak kobieta idąca na randkę. Tak właśnie działała ta praca: wszystko z zewnątrz mogło wyglądać znajomo, chociaż sens był zupełnie inny.

Adam otworzył drzwi w koszuli z podwiniętymi rękawami. Na palcu błyszczała obrączka. Przywitał mnie uprzejmie i zaproponował whisky. Poprosiłam o wodę. Przez pierwsze czterdzieści minut opowiadał o firmie, żonie i synu. Słuchałam, przytakując od czasu do czasu. Mężczyźni często płacili nie tylko za bliskość, ale za uwagę, której nie musieli odwzajemniać.

Gdy przysunął się bliżej, przypomniałam mu nasze ustalenia. Skinął głową. To był zwyczajny wieczór, złożony z milczenia, niezręcznych chwil i prób udawania spontaniczności. Za oknem miasto żyło własnym rytmem. Ja odliczałam czas bardziej z przyzwyczajenia niż z niecierpliwości.

Po spotkaniu zamknęłam się w łazience. W lustrze widziałam zmęczone oczy i lekko rozmazaną pomadkę. Poprawiłam ją, przeczesałam włosy palcami i przeliczyłam gotówkę z koperty. Zgadzało się. Włożyłam pieniądze do torebki. Nie czułam ani zwycięstwa, ani upokorzenia. Czułam tylko, że jutro znowu będę musiała wstać przed siódmą.

W windzie przeczytałam wiadomość od nieznanego numeru: „Dobry wieczór, Natalio”. Zamarłam. Druga wiadomość przyszła po kilku sekundach: „Ładnie wyglądałaś w czarnej sukience”. Trzecia była krótsza: „Nie powiem twojej matce. Na razie”.

Kiedy drzwi windy się otworzyły, nie potrafiłam zrobić kroku. Ktoś znał oba moje imiona. A ja nie miałam pojęcia, od jak dawna mnie obserwował.

Rozdział drugi — Piotr

Nazajutrz obudziłam się przed budzikiem. Telefon leżał na nocnym stoliku, ekranem w dół. Nie przyszła żadna kolejna wiadomość, ale cisza nie przyniosła ulgi. W drodze do pracy oglądałam odbicia w szybach sklepów. W biurze kilka razy sprawdzałam, czy ktoś nie stoi za moimi plecami. Byłam rozdrażniona i śmiesznie czujna. Nie dało się jednak wziąć urlopu od rachunków tylko dlatego, że ktoś postanowił rozebrać moje życie z tajemnic.

Wieczorem miałam umówione spotkanie z Piotrem. Mogłam je odwołać. Prawie to zrobiłam. Potem zobaczyłam powiadomienie o zbliżającej się racie kredytu. Ostatecznie wyszłam z domu dwadzieścia minut wcześniej niż zwykle.

Piotr miał czterdzieści osiem lat, siwiejące włosy i zegarek wart zapewne więcej niż mój samochód. Spotykaliśmy się od trzech miesięcy. Lubił eleganckie hotele i nie znosił ciszy, choć nigdy nie potrafił jej naprawdę wypełnić. Mówił o sobie dużo, o mnie wiedział niemal nic.

Przygotowanie do spotkania zajęło mi godzinę. Prysznic, pielęgnacja skóry, świeże ubranie, starannie ułożone włosy. Delikatny zapach perfum mieszał się z zapachem czystej bawełny. Sukienka była dopasowana, ale wygodna; pończochy cienkie, buty zdecydowanie za wysokie. W lustrze wyglądałam na wypoczętą. To też była umiejętność, którą nabyłam w pracy: sprawiać wrażenie, że życie nie zostawia śladów.

Piotr przywitał mnie komplementem. Jego wzrok przesunął się po mojej twarzy, szyi i ramionach. Przyglądał się, jakbym była odpowiedzią na pytanie, którego nie umiał zadać. Byłam przyzwyczajona do spojrzeń, lecz nie przestałam odróżniać podziwu od poczucia posiadania. To drugie zawsze budziło we mnie opór.

Usiedliśmy obok siebie. Jego dłoń spoczęła na moim kolanie. Zapytał, czy może mnie objąć, i zgodziłam się. Bliskość była ciepła, zwyczajna, niemal domowa, ale w mojej głowie nie przestawał tykać zegar. Myślałam o nieznanym numerze, o hotelowym korytarzu i o tym, czy ktoś widział mnie także dzisiaj.

Piotr zachwycał się moim wyglądem, gładką skórą, włosami i zapachem. Powtarzał, że jestem zadbana, wyjątkowa, inna niż kobiety, które zna. Takie słowa mogłyby kiedyś sprawić mi przyjemność. Teraz słyszałam w nich głównie jego wyobrażenie o mnie. Nie wiedział o bolących stopach, o cenie manicure ani o tym, że przed spotkaniem jadłam zimny makaron prosto z pojemnika.

Kiedy jego ton stał się zbyt rozkazujący, odsunęłam się i przypomniałam mu o granicach. Zapłata nie dawała mu prawa do decydowania za mnie. Przeprosił. W jego twarzy pojawił się autentyczny wstyd, a mnie przez moment zrobiło się go żal. Nie pozwoliłam jednak, żeby litość zmieniła moje zasady.

Później zapytał, dlaczego zajmuję się tą pracą. To pytanie zawsze mnie drażniło. Zadawali je ludzie, którzy wyobrażali sobie, że istnieje jedna odpowiedź: rozpacz, chciwość albo zepsucie. Moja odpowiedź była mniej efektowna. Miałam zobowiązania, potrzebowałam pieniędzy, a potem nauczyłam się funkcjonować w świecie, którego wcześniej nie znałam. Żadna z tych prawd nie wyjaśniała wszystkiego.

Przy drzwiach zaproponował wspólny weekend w domu nad jeziorem. Podał kwotę większą niż moja miesięczna pensja. W głowie natychmiast pojawiła się lista wydatków: rata, ubezpieczenie, leki matki, naprawa pralki. Ale dom nad jeziorem oznaczał izolację. Żadnej recepcji, żadnego ruchu na korytarzu, żadnego prostego wyjścia z sytuacji, która mogłaby się zmienić. Powiedziałam, że się zastanowię. Nie obiecałam niczego.

Na parkingu zdjęłam szpilki. Chłodne powietrze dotknęło moich nóg, a zmęczenie nagle zrobiło się ciężkie jak mokry płaszcz. Przez chwilę siedziałam nieruchomo, opierając czoło o kierownicę. Chciałam wrócić do domu, zmyć makijaż i przez jeden wieczór nie być nikim poza sobą.

Wtedy telefon zawibrował.

„Piotr proponował ci weekend?”

Serce uderzyło mi mocniej. Rozejrzałam się po parkingu. Widziałam kilka samochodów, mężczyznę palącego papierosa przy wejściu i światło w oknach hotelu. Wszystko wyglądało zwyczajnie.

Przyszła następna wiadomość: „Nie jedź z nim, Natalio”.

Nie wiedziałam, czy ktoś próbował mnie ostrzec, czy przestraszyć. Nie wiedziałam też, co było gorsze. Po raz pierwszy od dawna poczułam, że moje dwa życia nie są już oddzielone żadną ścianą. Ktoś właśnie otworzył między nimi drzwi.

Rozdział trzeci — Cena milczenia

W dzień byłam Natalią. Cichą, delikatną kobietą, która rumieniła się, kiedy ktoś powiedział jej komplement. Przepraszałam za cudze błędy, ustępowałam miejsca w kolejce i nigdy nie potrafiłam odmówić matce.

W nocy stawałam się Nikolą. Nikola nie spuszczała wzroku. Nie przepraszała bez powodu. Potrafiła przeklinać, prowokować i patrzeć mężczyźnie prosto w oczy, dopóki to on pierwszy nie odwrócił głowy. Obie mieszkały w tym samym ciele. Tylko jedna z nich umiała się bronić.

Wiadomość od nieznajomego przeczytałam chyba dwadzieścia razy. „Nie jedź z Piotrem, Natalio”. Siedziałam w samochodzie przed hotelem. Miałam spocone dłonie i serce waliło mi tak mocno, że słyszałam własny puls. Ktoś znał moje prawdziwe imię. Ktoś wiedział, z kim się spotykałam. Najgorsze było to, że nie miałam pojęcia, jak długo mnie obserwował.

W domu zmyłam makijaż, rozpuściłam włosy i założyłam stary, bawełniany szlafrok. Nikola zniknęła z lustra. Została Natalia, blada, przestraszona, z podkrążonymi oczami. Próbowałam zasnąć, ale każda przejeżdżająca ulicą taksówka sprawiała, że podnosiłam głowę. O trzeciej nad ranem sprawdziłam zamki w drzwiach. O czwartej ponownie.

Nazajutrz w biurze Marta zauważyła, że coś jest nie tak. Zapytała, czy jestem chora. Odpowiedziałam, że boli mnie głowa. Nawet nie musiałam udawać. Przez całe przedpołudnie popełniałam drobne błędy. Wprowadziłam niewłaściwą datę faktury, pomyliłam dwie kwoty i wylałam kawę na dokumenty. Za każdym razem przepraszałam. Tak zachowywała się Natalia.

Gdyby któryś z moich klientów widział mnie w tamtej chwili, prawdopodobnie nie rozpoznałby kobiety, która poprzedniego wieczoru z całkowitą pewnością siebie wyznaczała zasady spotkania.

O trzynastej dwadzieścia telefon zawibrował. „Dzisiaj o dwudziestej. Hotel Centrum. Pokój 408”. Przez chwilę wpatrywałam się w ekran. Następna wiadomość przyszła niemal natychmiast: „Przyjdź sama. Chcę porozmawiać o twojej matce”. Zrobiło mi się niedobrze. Nie odpowiedziałam.

Wieczorem długo stałam przed szafą. Zwykle przygotowania do spotkania były rytuałem. Gorący prysznic, balsam, depilacja, staranny makijaż, perfumy. Czynności, które pozwalały mi zostawić codzienność za drzwiami łazienki. Tym razem wszystko robiłam mechanicznie.

Wybrałam dopasowaną czarną sukienkę, ciemne rajstopy i skórzane botki. Pomalowałam usta intensywną czerwienią. W lustrze zobaczyłam Nikolę. Wyprostowałam plecy. Uniósłam brodę. Spróbowałam spojrzeć na siebie tak, jak patrzyłam na klientów, którzy próbowali mnie zastraszyć. Nie udało się od razu. Pod makijażem wciąż była Natalia.

Wyjęłam drugi telefon. Zrobiłam zrzuty ekranu wszystkich wiadomości i przesłałam je na prywatny adres e-mail. Potem napisałam do znajomej, że ktoś mi grozi i podałam nazwę hotelu. Nie zamierzałam wchodzić do pokoju nieznajomego. Chciałam tylko zobaczyć, kto się pojawi.

O dziewiętnastej pięćdziesiąt pięć weszłam do hotelowego lobby. Pachniało kawą, wypolerowanym drewnem i drogimi perfumami. Przy recepcji stało małżeństwo z walizkami. Dwóch biznesmenów rozmawiało przy barze. Usiadłam w fotelu naprzeciwko wind. Czekałam.

Minęło dziesięć minut. Potem piętnaście. Telefon zawibrował: „Dlaczego nie jesteś w pokoju?”. Poczułam znajomy ucisk w żołądku, ale tym razem nie opuściłam wzroku. Odpisałam: „Jeśli chcesz rozmawiać, zejdź do lobby”.

Odpowiedź nadeszła po minucie: „Nie jesteś w pozycji, żeby stawiać warunki”. Wpatrywałam się w te słowa. Przez całe życie bałam się takich ludzi. Ludzi, którzy mówili głośniej, żeby inni zamilkli. Którzy mylili uprzejmość ze słabością. Ale teraz miałam dość.

„Nie przyjdę do pokoju. Albo rozmawiamy tutaj, albo wychodzę”. Odłożyłam telefon. Pięć minut później drzwi windy otworzyły się. Wyszedł z niej mężczyzna w granatowej marynarce. Znałam go. Nie był moim klientem. Widziałam go niemal codziennie, od poniedziałku do piątku. To był Tomasz. Mój przełożony z biura rachunkowego.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio czułam tak silny wstyd. Nie dlatego, że wiedział, czym zajmuję się nocami. Dlatego, że jeszcze tego samego ranka podałam mu dokumenty drżącą ręką i przeprosiłam za błąd, którego nie popełniłam.

Tomasz usiadł naprzeciwko mnie. Wyglądał na zadowolonego z siebie. W biurze był człowiekiem spokojnym, zawsze schludnym, uprzejmym wobec klientów. Tutaj jego uśmiech wydawał mi się zupełnie obcy. Przyjrzał się mojej sukience, makijażowi i włosom.

— Nigdy bym nie pomyślał, Natalio. W pracy taka skromna. A tutaj proszę, zupełnie inna kobieta.

Nie odpowiedziałam. Poczułam, jak na twarz napływa mi gorąco. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej spuściłabym wzrok. Tym razem patrzyłam mu prosto w oczy.

— Czego chcesz, Tomasz?

Uśmiech zniknął mu z twarzy. Najwyraźniej nie spodziewał się mojego tonu.

— Chcę, żebyśmy się lepiej poznali.

Zaśmiałam się krótko, bez cienia rozbawienia.

— To trzeba było zaprosić mnie na kawę, zamiast mnie śledzić.

Nachylił się. — Uważaj, jak do mnie mówisz.

I wtedy poczułam coś dziwnego. Strach nie zniknął. Ale obok niego pojawiła się złość. Prawdziwa, gorąca złość. Przez sześć lat byłam dla tego człowieka miłą, cichą Natalią. Pracownicą, która zostawała po godzinach i nigdy się nie skarżyła. Teraz najwyraźniej sądził, że poznał sekret, dzięki któremu będzie mógł zrobić ze mną wszystko.

Powoli wstałam.

— Posłuchaj mnie uważnie. Nie będę z tobą szła do żadnego pokoju. Zachowałam wszystkie wiadomości. Jeśli jeszcze raz zagrozisz mojej rodzinie, zgłoszę to na policję.

Tomasz pobladł. Nie czekałam na odpowiedź. Odwróciłam się i ruszyłam w stronę wyjścia. Dopiero na ulicy zauważyłam, że drżą mi kolana.

Nikola potrafiła powiedzieć to, czego Natalia nie odważyłaby się nawet pomyśleć. Ale następnego ranka to Natalia będzie musiała wejść do biura. I spojrzeć Tomaszowi w oczy.

Rozdział czwarty — Granica

Zdarzały się noce, kiedy nienawidziłam swojej pracy. Nie klientów. Nie hoteli. Nawet nie pieniędzy, które rano liczyłam przy kuchennym stole. Nienawidziłam chwil, kiedy mężczyźni zapominali, że jestem człowiekiem.

Tamtego wieczoru przyszło dwóch. Marek i Robert. Obaj po czterdziestce, dobrze ubrani, pachnący drogimi perfumami. Zaproponowali mi kwotę, za którą mogłam spłacić kilka rat kredytu. Zgodziłam się na wspólne spotkanie. Wcześniej jasno określiłam swoje granice.

Byłam Nikolą. Pewną siebie, bezczelną kobietą, która potrafiła spojrzeć klientowi w oczy i powiedzieć, żeby się odpierdolił, jeśli przekroczy ustalone zasady. Nie spodziewałam się jednak, jak szybko ten wieczór wymknie się spod kontroli.

Początkowo zachowywali się uprzejmie. Żartowali, podziwiali moją elegancką sukienkę, starannie ułożone włosy i zadbany wygląd. Potem zaczęli traktować moje granice jak coś, co można negocjować.

Jeden z nich ścisnął mnie za mocno. Drugi zignorował moje ostrzeżenie. Powiedziałam, żeby przestali. Nie posłuchali od razu.

To, co nastąpiło później, nie było już spotkaniem, na które się zgodziłam. Było przemocą. Pamiętam przede wszystkim ból, strach i poczucie upokorzenia. Pamiętam własny głos, kiedy stanowczo żądałam, żeby mnie zostawili. I tę okropną świadomość, że jestem sama w pokoju z dwoma silniejszymi ode mnie mężczyznami.

Kiedy wreszcie się odsunęli, przez dłuższą chwilę nie mogłam się poruszyć. Nie chciałam płakać przy nich. Nie chciałam dać im tej satysfakcji.

Marek wyjął portfel. Położył na stoliku umówioną kwotę. Banknoty leżały równo ułożone, jakby wszystko przebiegło normalnie. Jakby wystarczyło zapłacić, żeby wymazać to, co się wydarzyło.

Wstałam powoli. Bolało mnie ciało. Ręce drżały mi ze złości. Podeszłam do stolika i spojrzałam na pieniądze. Potem na Marka. Uderzyłam go otwartą dłonią w twarz. Głośno. Zanim Robert zdążył zareagować, dostał drugi policzek.

— Wy skurwysyny — powiedziałam głosem, którego sama nie poznawałam. — Zapłaciliście za spotkanie, nie za prawo do krzywdzenia mnie.

Marek poderwał się z fotela. Przez sekundę myślałam, że odda. Cofnęłam się w stronę drzwi, trzymając telefon w dłoni.

— Spróbuj mnie dotknąć jeszcze raz, a zadzwonię na policję.

Nie wiedziałam, czy blefuję. Wiedziałam tylko, że muszę stamtąd wyjść. Zabrałam torebkę i wyszłam na korytarz. Pieniędzy nie dotknęłam.

W taksówce siedziałam sztywno, z dłońmi zaciśniętymi na kolanach. Kierowca zapytał, czy wszystko w porządku. Odpowiedziałam, że tak. Natalia znowu zaczęła kłamać.

W domu zdjęłam sukienkę i długo patrzyłam na siebie w lustrze. Na ramieniu miałam zaczerwienienie. Czułam ból i zmęczenie. Chciałam wejść pod prysznic, zmyć zapach hotelu i zapomnieć. Ale wiedziałam, że nie da się zmyć wspomnień wodą.

Usiadłam na brzegu wanny. I rozpłakałam się. Nie dlatego, że byłam słaba. Dlatego, że przez cały wieczór musiałam udawać silniejszą, niż naprawdę się czułam.

Następnego ranka założyłam jasną bluzkę, delikatny sweter i płaskie buty. Włosy spięłam w skromny kok. W biurze powiedziałam Marcie dzień dobry i uśmiechnęłam się nieśmiało. Wyglądałam jak zawsze.

Nikt nie wiedział, że poprzedniej nocy spoliczkowałam dwóch mężczyzn. Nikt nie wiedział, że nadal wszystko mnie boli. A ja zrozumiałam coś, czego wcześniej nie chciałam przyznać.

Nikola potrafiła walczyć. Ale to Natalia musiała później żyć z konsekwencjami.

Tego dnia po raz pierwszy zaczęłam poważnie zastanawiać się, czy pieniądze naprawdę są warte ceny, którą płacę.

Rozdział piąty — Niewinna Natalia

Rano ledwo wstałam z łóżka.

Bolał mnie brzuch, uda i plecy. Każdy gwałtowniejszy ruch przypominał mi o poprzedniej nocy. W łazience oparłam dłonie o umywalkę i długo patrzyłam na swoje odbicie.

Blada twarz, podkrążone oczy, spierzchnięte usta.

Po Nikoli nie było śladu. Została Natalia. Ta delikatna, cicha, skromna Natalia, którą wszyscy znali.

Założyłam luźną spódnicę, jasną bluzkę i miękki sweter. Do pracy dotarłam spóźniona o siedem minut. Szłam korytarzem drobnymi, ostrożnymi krokami, lekko pochylona. Wyglądałam jak pokraka. Przy każdym kroku czułam nieprzyjemne ciągnięcie w podbrzuszu.

Marta zauważyła mnie natychmiast.

— Natalia, co ci jest?

— Nic takiego. Jakoś dziwnie boli mnie brzuch.

Usiadłam powoli, przytrzymując się krawędzi biurka. Marta przyniosła mi herbatę. Koleżanka zaproponowała tabletkę przeciwbólową. Ktoś powiedział, że powinnam wrócić do domu. Byli dla mnie tacy dobrzy, a ja miałam ochotę płakać.

Przez całe przedpołudnie siedziałam niemal nieruchomo. Nawet przejście do drukarki było wysiłkiem. Kiedy schyliłam się po upuszczony długopis, syknęłam z bólu.

— Zostaw, Natalka, ja podniosę — powiedział kolega.

Podziękowałam tak cicho, że ledwo mnie usłyszał.

Natalka. Grzeczna dziewczyna. Ta, która nigdy nie przeklinała, nie chodziła na głośne imprezy i nosiła bluzki zapięte niemal pod samą szyję.

Przy ekspresie usłyszałam rozmowę koleżanek.

— Biedna Natalia. Pewnie jakieś kobiece dolegliwości.

— Ona jest taka delikatna. Nawet jak się zdenerwuje, nikomu nic złego nie powie.

— Niewinna, skromna Natalia. Takiej dziewczyny ze świecą szukać.

Stałam za uchylonymi drzwiami. Nie wiedziały, że je słyszę. Nie wiedziały też, że kilkanaście godzin wcześniej przeklinałam na dwóch mężczyzn i uderzyłam ich w twarz.

Najgorszy był moment, kiedy do pokoju wszedł Tomasz. Mój przełożony. Człowiek, który znał mój sekret.

Zauważył, że siedzę pochylona, z dłonią przyciśniętą do brzucha.

— Coś się stało, pani Natalio?

— Trochę źle się czuję.

— Wygląda pani na wyczerpaną.

Poczułam strach. Przez moment byłam pewna, że zaraz powie coś, co mnie zdradzi. Ale tylko położył dokumenty na biurku. Kiedy wychodził, spojrzał na mnie jeszcze raz. Tym razem nie spuściłam wzroku.

O trzynastej ból stał się tak silny, że przestałam pracować. Marta znalazła mnie w toalecie. Siedziałam blada, z twarzą ukrytą w dłoniach.

Powiedziała, że odwiezie mnie do lekarza. Chciałam odmówić. Chciałam powiedzieć, że jutro będzie lepiej. Tak właśnie zrobiłaby Natalia.

Ale przypomniałam sobie hotelowy pokój. Dwóch mężczyzn. Własny głos, którego nie chcieli słuchać.

— Dobrze — wyszeptałam. — Chyba naprawdę potrzebuję pomocy.

W gabinecie długo nie potrafiłam powiedzieć, skąd wziął się ból. W końcu opowiedziałam prawdę. Nie całą historię mojego życia. Nie o kredycie, matce ani o tym, dlaczego zostałam Nikolą.

Powiedziałam tylko, że dwóch mężczyzn przekroczyło moje granice i zrobiło mi krzywdę.

Lekarka potraktowała mnie poważnie. Zapytała o obrażenia, wyjaśniła potrzebę badań i zaproponowała dalszą pomoc. Po raz pierwszy od dwóch dni poczułam, że nie muszę nikogo przekonywać, iż mam prawo cierpieć.

Wieczorem wróciłam do domu. Telefon Nikoli leżał na komodzie. Przyszły trzy nowe wiadomości od klientów. Nie otworzyłam żadnej.

Nazajutrz miałam znowu być Natalią. Ale nie wiedziałam już, czy potrafię wrócić do dawnego życia.

Rozdział szósty — Dwie twarze

Obudziłam się kilka minut po szóstej. Przez moment leżałam nieruchomo, wpatrzona w sufit. Bolało mnie podbrzusze, choć już nie tak mocno jak poprzedniego dnia. Na udzie miałam żółknący siniak, a na ramieniu ślad po mocnym uścisku.

Przesunęłam dłonią po twarzy. Byłam zmęczona. Miałam trzydzieści dwa lata, własne mieszkanie, kredyt i dwa telefony. Jeden należał do grzecznej Natalii. Drugi do Nikoli, która potrafiła w ciągu jednej nocy zarobić więcej niż Natalia przez dwa tygodnie.

W łazience przyjrzałam się swojemu odbiciu. Drobna twarz, jasna cera, duże oczy. Bez makijażu wyglądałam młodziej, niż wskazywał mój wiek. Delikatne rysy sprawiały, że ludzie odruchowo traktowali mnie jak osobę, którą trzeba chronić.

W pracy nazywali mnie niewinną Natalką. Nie wiedzieli, ile przekleństw znałam. Nie wiedzieli, jak potrafiłam się wściec. Nie wiedzieli, że czasami sama nie poznawałam kobiety, którą stawałam się po zmroku.

Założyłam jasną sukienkę, cienki sweterek i wygodne buty. Użyłam odrobiny pudru, żeby ukryć zmęczenie. Włosy związałam w niski kucyk. Wyglądałam jak wzorowa pracownica biura rachunkowego. I właśnie o to chodziło.

Do pracy weszłam dziesięć minut przed ósmą. Szłam ostrożnie, nadal nieco sztywno. Marta od razu podniosła wzrok znad monitora.

— Natalka, lepiej się czujesz?

Uśmiechnęłam się nieśmiało.

— Troszeczkę. Jeszcze boli mnie brzuch.

Pokręciła głową z troską. Przypomniała, żebym się nie przemęczała. Była dobrą kobietą. Czasami zastanawiałam się, czy nadal chciałaby ze mną pić poranną kawę, gdyby wiedziała, skąd biorą się pieniądze na moje nowe ubrania i regularne wizyty u kosmetyczki.

Przez pierwszą godzinę przepisywałam faktury. Siedziałam prosto, z kolanami złączonymi pod biurkiem. Mówiłam cicho, uprzejmie i ostrożnie dobierałam słowa. Kiedy kolega przypadkowo potrącił moje krzesło, aż syknęłam z bólu. To ja go przeprosiłam. Z przyzwyczajenia.

W południe usłyszałam, jak dwie koleżanki rozmawiają o mnie przy ekspresie.

— Nasza Natalia to chyba najbardziej niewinna dziewczyna w całym biurze.

— Taka skromna i delikatna. Nawet jak ktoś podniesie głos, to od razu się czerwieni.

Uśmiechnęłam się do własnych myśli. Gdyby zobaczyły mnie w hotelu, w dopasowanej czarnej sukience, z mocno pomalowanymi ustami, pewnie przeszłyby obok, nie poznając mnie. Ale coraz częściej zastanawiałam się, czy naprawdę potrzebuję tych dwóch twarzy.

Po wizycie u lekarki wiedziałam już, że obrażenia wymagają czasu i odpoczynku. Dostałam zalecenia dotyczące dalszych badań i kontakt do miejsca, w którym mogłam uzyskać pomoc psychologiczną. Kartkę z numerem telefonu schowałam do portfela. Nie zadzwoniłam. Jeszcze nie.

Po południu do mojego biurka podszedł Tomasz. Ten sam człowiek, który próbował szantażować mnie znajomością mojego sekretu. Zatrzymał się z plikiem dokumentów. Poczułam napięcie w ramionach.

Dawna Natalia spuściłaby wzrok i czekała, aż odejdzie. Tym razem odłożyłam długopis.

— Jeśli chodzi o wiadomości, które mi wysyłałeś, zachowałam je wszystkie — powiedziałam cicho, żeby nikt inny nie usłyszał.

Tomasz zesztywniał. Nie pozwoliłam mu przerwać.

— Nie życzę sobie żadnych prywatnych propozycji ani komentarzy dotyczących mojego życia.

Zaskoczyło mnie, jak spokojnie zabrzmiał mój głos. Przez kilka sekund patrzył na mnie bez słowa. Potem zostawił dokumenty i odszedł. Serce waliło mi jak oszalałe. Ale poczułam też satysfakcję. Po raz pierwszy Nikola pomogła Natalii w biały dzień.

Wieczorem wróciłam do domu przed siedemnastą. Zdjęłam buty, nakarmiłam kota i usiadłam przy kuchennym stole. Na blacie leżał drugi telefon. Włączyłam go.

Cztery nieodebrane połączenia. Sześć wiadomości. Dwie propozycje spotkań od stałych klientów. Jedna od Piotra: „Martwię się o ciebie. Dawno się nie odzywałaś”.

Ostatnia wiadomość przyszła z nieznanego numeru: „Podobno zrobiłaś awanturę Markowi i Robertowi. Uważaj na siebie, Nikola”.

Zrobiło mi się zimno. Skąd ten człowiek wiedział? Czy Marek i Robert komuś opowiedzieli o tamtej nocy? Czy ktoś przekazał im moje dane?

Nie zamierzałam odpowiadać. Zrobiłam zrzut ekranu i zachowałam wiadomość razem z pozostałymi dowodami.

Potem otworzyłam szafę. Po lewej stronie wisiały ubrania Natalii. Jasne bluzki, skromne sukienki, swetry w pastelowych kolorach. Po prawej stronie ubrania Nikoli. Czarne sukienki, eleganckie body, dopasowane spódnice, wysokie obcasy i bielizna, na którą kiedyś nie odważyłabym się nawet spojrzeć w sklepie.

Dotknęłam czerwonej sukienki. Pamiętałam, jak pewnie czułam się w niej przed lustrem. Jak łatwo przychodziło mi patrzenie mężczyznom w oczy. Jak bez wysiłku potrafiłam powiedzieć „nie”. Ale pamiętałam też hotelowy pokój, z którego wyszłam obolała i przerażona.

Zamknęłam szafę. Nie chciałam już udowadniać nikomu, że jestem odważna. Chciałam po prostu odzyskać spokój.

Następnego dnia miałam wolne. Postanowiłam zadzwonić pod numer otrzymany od lekarki. Chciałam też dowiedzieć się, jakie mam możliwości zgłoszenia przemocy i gróźb.

Nie wiedziałam jeszcze, co zrobię z pracą Nikoli. Wiedziałam natomiast, że nie pozwolę nikomu decydować o moim życiu za mnie.

Przed snem spojrzałam jeszcze raz w lustro. Bez czerwonej szminki, bez szpilek i czarnej sukienki nadal byłam tą samą kobietą. Delikatną Natalią. I stanowczą Nikolą.

Może wcale nie musiałam wybierać między nimi. Może musiałam nauczyć się być obiema jednocześnie.

Rozdział siódmy — Szef po godzinach

Nigdy nie przypuszczałam, że pewnego wieczoru zobaczę własnego szefa po drugiej stronie hotelowych drzwi.

Tomasz miał pięćdziesiąt jeden lat, żonę, dwoje dorosłych dzieci i opinię człowieka niezwykle porządnego. W biurze zawsze chodził w garniturze, mówił spokojnie i pilnował, żeby pracownicy przestrzegali regulaminu.

Ja byłam dla niego Natalią. Skromną księgową, która rumieniła się, kiedy zwracał jej uwagę.

Ale Tomasz znał już moje drugie imię.

Wiedział, że po zmroku stawałam się Nikolą.

Tamtego piątku siedziałam przed lustrem, poprawiając czerwoną szminkę. Od kilku dni czułam się lepiej, chociaż nadal zdarzało mi się budzić w nocy z lękiem. Wróciłam do przyjmowania spotkań ostrożnie, na własnych warunkach. Potrzebowałam pieniędzy, ale po ostatnich wydarzeniach przestałam wierzyć, że odpowiednio wysoka kwota usprawiedliwia każde ryzyko.

Miałam na sobie czarną sukienkę, eleganckie pończochy i wysokie obcasy. Włosy rozpuściłam na ramiona. Pachniałam świeżością i delikatnymi perfumami.

Nikola wyglądała pewnie.

Natalia wciąż się bała.

Umówiłam się ze stałym klientem, który jednak odwołał spotkanie w ostatniej chwili. Zostałam w hotelowym lobby, czekając na zamówioną taksówkę.

Wtedy go zobaczyłam.

Tomasz stał przy recepcji.

Nie miał krawata. Koszulę rozpiął pod szyją, a marynarkę przewiesił przez ramię. Wyglądał inaczej niż w pracy. Mniej oficjalnie, ale wciąż równie pewnie.

Zauważył mnie niemal natychmiast.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie bez słowa.

Potem ruszył w moją stronę.

Poczułam ucisk w żołądku.

Jeszcze niedawno próbował mnie szantażować. Teraz zachowywał się tak, jakby nic się nie wydarzyło.

Usiadł naprzeciwko mnie bez zaproszenia.

Jego spojrzenie przesunęło się po mojej sukience, włosach i starannym makijażu. Widziałam zdumienie, ale także coś, co przypominało zadowolenie.

Nie spuściłam wzroku.

W biurze pewnie już dawno zaczęłabym nerwowo poprawiać sweter.

Tutaj siedziałam wyprostowana, z nogą założoną na nogę, i patrzyłam na niego chłodno.

— Dobry wieczór, panie Tomaszu — powiedziałam.

Uśmiechnął się.

— Tutaj chyba możemy mówić sobie po imieniu.

Nie odwzajemniłam uśmiechu.

Pomyślałam o wszystkich porankach, kiedy bałam się wejść do jego gabinetu. O dokumentach, które poprawiałam po godzinach. O tym, jak potrafił sprawić, że czułam się mała i niekompetentna.

A teraz siedział przede mną mężczyzna, który najwyraźniej sądził, że hotel zmienia wszystko.

Zapytał, ile kosztuje spotkanie ze mną.

Przez chwilę nie wierzyłam własnym uszom.

Nie był pierwszym mężczyzną, który traktował pieniądze jak przepustkę do cudzego życia. Ale był pierwszym, który następnego dnia mógł decydować o mojej premii, urlopie i stanowisku.

To zmieniało wszystko.

Powiedziałam mu, że nie spotykam się prywatnie z ludźmi z pracy.

Jego twarz stężała.

Przypomniał, że zna mój sekret. Nie wypowiedział groźby wprost, ale nie musiał.

Zrozumiałam, że wciąż próbuje wykorzystać swoją przewagę.

Poczułam złość.

Nie tę gwałtowną, która każe krzyczeć. Złość zimną, spokojną, niemal przyjemną w swojej jasności.

Wyjęłam telefon i położyłam go na stoliku.

— Tomasz, już raz powiedziałam ci, żebyś zostawił mnie w spokoju. Nie zamierzam tego powtarzać.

Spojrzał na telefon.

Przez chwilę milczał.

— Natalia, nie przesadzaj.

Usłyszałam swoje prawdziwe imię i poczułam, jak coś we mnie się zaciska.

Natalia.

Tak nazywała mnie matka. Tak podpisywałam dokumenty. Tak zwracali się do mnie ludzie, którzy nie mieli pojęcia, kim jestem po zmroku.

Nie chciałam, żeby wypowiadał to imię w taki sposób.

— W pracy jestem Natalią. Tutaj jestem Nikolą. Ale w żadnym z tych miejsc nie masz prawa mnie zastraszać.

Tomasz odchylił się w fotelu.

Po raz pierwszy wyglądał na niepewnego.

I wtedy zrozumiałam, jak bardzo się zmieniłam.

Jeszcze kilka tygodni wcześniej przeprosiłabym go za własną odmowę.

Teraz nie czułam potrzeby tłumaczenia się.

Wstałam, poprawiłam sukienkę i zabrałam torebkę.

Przy wyjściu z hotelu obejrzałam się przez ramię.

Tomasz nadal siedział przy stoliku.

Nie wyglądał już jak człowiek, który kontroluje sytuację.

W taksówce zdjęłam wysokie obcasy i oparłam głowę o zagłówek. Dopiero wtedy poczułam, jak bardzo drżą mi dłonie.

Nie byłam niezwyciężona.

Nie byłam też tak bezczelna i twarda, jak czasami próbowałam wyglądać.

Ale zrobiłam coś, czego dawna Natalia nigdy by nie zrobiła.

Odmówiłam człowiekowi, którego się bałam.

Następnego ranka miałam znowu założyć jasną bluzkę, uczesać włosy i usiąść przy biurku.

Tomasz zapewne przyjdzie do pracy w garniturze.

Może będzie udawał, że nic się nie stało.

Może spróbuje się zemścić.

Dlatego jeszcze tej nocy zapisałam dokładnie, co wydarzyło się w hotelu, i dołączyłam notatkę do zachowanych wiadomości.

Nie wiedziałam, czy będę musiała wykorzystać te dowody.

Wiedziałam tylko, że w poniedziałek nie zamierzam już przepraszać za samo swoje istnienie.

Rozdział ósmy — Coś więcej niż klient

Nie planowałam zakochać się w Tomaszu.

Był moim szefem. Miał żonę, dorosłe dzieci i znał sekret, którego strzegłam przed całym światem. Jeszcze niedawno bałam się go bardziej niż kogokolwiek innego.

A jednak coś zaczęło się zmieniać.

Po naszym spotkaniu w hotelu przez kilka dni zachowywał się inaczej. Nie szukał pretekstu, żeby podejść do mojego biurka. Nie wysyłał wiadomości. Przestał też patrzeć na mnie w sposób, który sprawiał, że czułam się osaczona.

W piątek zostawił na moim biurku niewielką kopertę. Nie było w niej pieniędzy. Był list.

Przepraszał za groźby, za wiadomości, za to, że próbował wykorzystać swoją pozycję. Nie usprawiedliwiał się. Napisał, że nie oczekuje wybaczenia.

Przeczytałam go kilka razy. Nie wiedziałam, czy mu wierzyć. Ale po raz pierwszy zobaczyłam w nim kogoś więcej niż przełożonego, którego się obawiałam.

Minęły trzy tygodnie, zanim zgodziłam się spotkać z nim poza pracą. Nie w hotelu. Nie jako Nikola. Poszliśmy do niewielkiej kawiarni, daleko od biura.

Przyszłam w jasnej sukience, z delikatnym makijażem i włosami opadającymi na ramiona. Byłam Natalią.

Tomasz nie próbował mnie dotykać. Nie wspomniał o pieniądzach ani o mojej nocnej pracy. Rozmawialiśmy o zwyczajnych rzeczach. O książkach, o jego nieudanym małżeństwie, o moich marzeniach, których od dawna nikomu nie zdradzałam.

Zaskoczyło mnie, jak łatwo zaczęłam się przy nim śmiać.

Nie wybaczyłam mu wszystkiego. Wiedziałam, że jedno przeproszenie nie naprawia wyrządzonej krzywdy. Powiedziałam też wyraźnie, że nie chcę żadnej zależności między naszymi prywatnymi spotkaniami a moją pracą.

Zgodził się. Kilka dni później poinformował mnie, że moje obowiązki zostaną przeniesione pod nadzór innej kierowniczki. Nie rozwiązywało to wszystkich problemów, ale przynajmniej przestał bezpośrednio decydować o mojej pracy.

Dopiero wtedy pozwoliłam sobie pomyśleć, że być może naprawdę chcę go poznać.

Pewnego sobotniego wieczoru zaprosiłam go do siebie.

Długo przygotowywałam mieszkanie. Zmieniłam pościel, zapaliłam niewielką lampkę w sypialni i postawiłam świeże kwiaty na stole. Wzięłam ciepły prysznic, umyłam włosy i założyłam miękką sukienkę.

Nie szykowałam się jak Nikola. Nie chciałam wyglądać na kobietę, która odgrywa wyuczoną rolę. Chciałam być sobą.

Kiedy Tomasz przyszedł, poczułam znajome ciepło na policzkach. Podał mi kwiaty, a ja przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć.

Siedzieliśmy blisko siebie na kanapie. Rozmawialiśmy niewiele. Czułam zapach jego wody kolońskiej i ciepło ramienia, które delikatnie dotykało mojego.

W pewnym momencie ujął moją dłoń. Nie cofnęłam jej.

Pocałował mnie ostrożnie, jakby chciał mieć pewność, że naprawdę tego pragnę. Odwzajemniłam pocałunek.

I wtedy poczułam coś, czego od dawna mi brakowało.

Nie musiałam być pewna siebie. Nie musiałam prowokować ani udawać obojętności. Nie musiałam kontrolować każdej sekundy spotkania.

Mogłam być delikatna. Mogłam się zawstydzić. Mogłam przytulić się do mężczyzny dlatego, że sama tego chciałam.

Tamtej nocy zostaliśmy razem.

Kochaliśmy się inaczej, niż znałam to ze swoich płatnych spotkań. Bez odliczania czasu, bez koperty na stoliku, bez myślenia o następnej racie kredytu.

Najbardziej zapamiętałam nie samą bliskość, lecz to, co nastąpiło później.

Leżałam obok niego z głową opartą na jego ramieniu. Słuchałam spokojnego oddechu i czułam jego dłoń na swoich włosach.

Nie chciałam, żeby wychodził. To mnie przeraziło.

Przez lata nauczyłam się nie przywiązywać do mężczyzn, których spotykałam. Potrafiłam być czuła, uprzejma, nawet serdeczna, a potem zamykałam drzwi i wracałam do własnego życia.

Z Tomaszem nie potrafiłam.

Rano obudziłam się pierwsza. Przez chwilę patrzyłam na jego twarz. Bez garnituru, bez służbowej powagi wyglądał zwyczajnie. Miał zmarszczki przy oczach, siwe włosy na skroniach i lekko rozchylone usta.

Pomyślałam o jego żonie. O tym, że nie wiem, co naprawdę dzieje się w ich małżeństwie. O tym, że jeszcze niedawno ten sam człowiek próbował mnie zastraszać.

Nie mogłam udawać, że przeszłość przestała istnieć tylko dlatego, że spędziliśmy razem piękną noc.

A jednak kiedy się obudził i przyciągnął mnie do siebie, poczułam radość. Prawdziwą. Nie tę wyuczoną, którą Nikola pokazywała klientom.

Przytuliłam się mocniej.

Po jego wyjściu długo siedziałam przy kuchennym stole. Na blacie leżały dwa telefony.

Służbowy świat Natalii i sekretne życie Nikoli wciąż istniały obok siebie. Ale teraz pojawiło się coś trzeciego.

Uczucie, którego nie potrafiłam nazwać bez strachu.

Zakochiwałam się w Tomaszu.

I nie wiedziałam, czy to początek czegoś pięknego, czy największy błąd mojego życia.

Rozdział dziewiąty — Łzy Natalii

Nigdy wcześniej nie płakałam w ramionach mężczyzny, z którym spędzałam noc.

Przy klientach potrafiłam kontrolować niemal wszystko. Mimika, głos, uśmiech, sposób poruszania się. Nawet kiedy byłam zmęczona, Nikola zachowywała pewność siebie.

Ale przy Tomaszu wszystko wyglądało inaczej.

Leżeliśmy obok siebie w mojej sypialni. Za oknem padał deszcz, a niewielka lampka rzucała ciepłe światło na jego twarz. Miał nagie ramiona, lekko siwiejące włosy i spokojne spojrzenie.

Przesuwałam opuszkami palców po jego policzku, szyi i ramionach. Dotykałam go powoli, z czułością, której sama po sobie się nie spodziewałam.

Nie robiłam tego dlatego, że ktoś mi zapłacił.

Nie musiałam patrzeć na zegarek.

Nie musiałam niczego udawać.

Chciałam po prostu być blisko.

W pewnym momencie poczułam łzy na policzkach.

Próbowałam je ukryć, ale Tomasz zauważył.

Przytulił mnie, a ja wtuliłam twarz w jego ramię i zaczęłam płakać naprawdę. Bez opanowania, bez udawania silnej kobiety.

Płakałam za wszystkie samotne wieczory. Za strach, którego nie mogłam nikomu wyznać. Za noce, kiedy wracałam do domu i natychmiast szłam pod prysznic, żeby poczuć się znowu sobą.

I za tę dziwną, niebezpieczną nadzieję, że może ktoś wreszcie pokocha mnie taką, jaka jestem.

Tomasz nie próbował mnie uciszać.

Po prostu był obok.

Kiedy trochę się uspokoiłam, pocałowałam go. Potem jeszcze raz. Obejmowałam go mocno, głaskałam po plecach i przytulałam się do jego ciepłego ciała.

Tamtego wieczoru nasza bliskość była wyjątkowo czuła. Nie przypominała niczego, co znałam z hotelowych spotkań. Nie chodziło o spełnianie oczekiwań ani odgrywanie roli atrakcyjnej Nikoli.

Chodziło o moje własne pragnienie bycia kochaną.

Później długo leżeliśmy razem, a ja bawiłam się jego palcami i słuchałam oddechu.

Zaczęłam opowiadać mu rzeczy, których wcześniej nie mówiłam żadnemu mężczyźnie. O pierwszym kredycie, o strachu przed biedą, o matce, która uważała mnie za wzór niewinności.

O tym, jak bardzo czasami nienawidziłam swojego drugiego życia.

Tomasz słuchał.

Nie wiedziałam jeszcze, czy naprawdę mogę mu zaufać. Pamiętałam jego wcześniejsze groźby i wiedziałam, że uczucie nie wymazuje przeszłości.

Ale tamtej nocy po raz pierwszy od dawna pozwoliłam sobie być bezbronną.

Rano obudziłam się przytulona do niego.

Nie miałam makijażu. Włosy były potargane, oczy lekko opuchnięte od płaczu.

Nie wyglądałam jak elegancka Nikola.

Wyglądałam jak zwyczajna Natalia.

Tomasz pocałował mnie w czoło.

A ja pomyślałam, że właśnie tak chciałabym budzić się częściej.

Nie za pieniądze.

Nie dlatego, że muszę.

Tylko dlatego, że ktoś naprawdę chce przy mnie zostać.

Rozdział dziesiąty — Nie chcę być sekretem

W poniedziałek przyszłam do biura dziesięć minut wcześniej niż zwykle. Włożyłam kremowy sweter, ciemne spodnie i płaskie buty. Włosy związałam nisko, tak jak zawsze, kiedy chciałam, żeby nikt na mnie nie patrzył.

Tym razem nie chodziło o nieśmiałość.

Po weekendzie spędzonym z Tomaszem miałam wrażenie, że wszystko jest wypisane na mojej twarzy. Każdy uśmiech, każde zawahanie, każda chwila, kiedy przyłapywałam się na myśleniu o jego dłoniach i spokojnym oddechu. W tramwaju powtarzałam sobie, że jestem dorosłą kobietą. Że mam prawo do uczuć. A jednak przed drzwiami biura serce waliło mi jak przed egzaminem.

Przez pierwszą godzinę pracowałam bez przerwy. Faktury, zestawienia, korekty. Cyfry były bezpieczne. Dwieście trzydzieści cztery pozostawało dwiemaście trzydziestoma czterema niezależnie od tego, co wydarzyło się w sobotę w mojej sypialni.

O jedenastej zobaczyłam Tomasza na końcu korytarza.

Rozmawiał z kierowniczką mojego działu. Miał granatowy garnitur i ten sam surowy wyraz twarzy, który znałam od lat. Nawet na mnie nie spojrzał. Przez moment poczułam ukłucie rozczarowania, tak silne, że aż się go zawstydziłam.

Przecież sama chciałam, żeby w pracy niczego po nas nie było widać.

Dopiero przy ekspresie do kawy znalazłam na telefonie krótką wiadomość: „Myślę o tobie”.

Uśmiechnęłam się do ekranu. A potem natychmiast go wygasiłam.

Nie byłam już Nikolą, która potrafiła odłożyć telefon i nie zastanawiać się nad znaczeniem słów mężczyzny. Byłam Natalią, która czytała cztery wyrazy po kilka razy i próbowała odgadnąć, czy znaczą tyle samo dla nas obojga.

Wieczorem Tomasz przyjechał do mnie z jedzeniem na wynos. Zjedliśmy przy kuchennym stole, niemal bez rozmowy. Byłam zmęczona, ale przy nim nie musiałam udawać, że mam siłę na cokolwiek więcej. Kiedy objął mnie od tyłu, oparłam głowę o jego pierś i zamknęłam oczy.

Czułość przyszła łatwiej niż słowa.

Gładziłam jego dłonie, przyglądałam się drobnym bliznom na palcach, słuchałam opowieści o domu, który kiedyś remontował własnymi rękami. W takich chwilach wydawał mi się człowiekiem, którego mogłabym pokochać nie za to, co obiecywał, lecz za to, jaki był, kiedy niczego nie próbował udowadniać.

Ale wciąż istniała jego żona.

Pytanie o nią nosiłam w sobie od rana. W końcu odsunęłam kubek i zapytałam, czy ona wie, że ich małżeństwo się skończyło.

Tomasz długo milczał.

— Nie powiedziałem jej jeszcze — przyznał.

Poczułam, jak cała miękkość tego wieczoru znika. Nie dlatego, że byłam zaskoczona. Raczej dlatego, że usłyszałam na głos to, czego od początku nie chciałam wiedzieć.

— Więc dla niej wcale się nie skończyło.

Nie odpowiedział.

Wstałam od stołu i podeszłam do okna. Na szybie odbijała się moja twarz, blada, bez makijażu. Zwykła Natalia. Nie kobieta, która potrafi jednym spojrzeniem zatrzymać mężczyznę w hotelowym korytarzu. Zwykła Natalia, której właśnie pękało coś pod żebrami.

Tomasz podszedł bliżej, ale nie dotknął mnie, dopóki sama nie odwróciłam się w jego stronę.

— Nie chcę być twoim sekretem — powiedziałam cicho.

Zabrzmiało to niemal śmiesznie. Ja, która przez lata prowadziłam podwójne życie, żądałam od kogoś prawdy. Ale moja tajemnica nie dawała mi prawa do krzywdzenia innych. Jego też nie.

Zapytał, czy potrzebuję czasu.

Potrzebowałam czegoś więcej: dowodu, że potrafi mówić prawdę także wtedy, kiedy jest niewygodna.

Usiadł na brzegu kanapy. Wyglądał nagle starzej. Widziałam siwe nitki we włosach i zmęczenie wokół oczu. Miałam ochotę go przytulić. I właśnie ta ochota bolała najbardziej.

Usiadłam obok, zostawiając między nami trochę miejsca.

— Kiedyś mnie straszyłeś — przypomniałam. — Pamiętasz?

Skinął głową.

— Nie zapomnę tego tylko dlatego, że teraz jesteś dla mnie czuły.

Tym razem nie próbował się tłumaczyć. Powiedział jedynie, że rozumie.

Nie wiedziałam, czy rzeczywiście rozumiał. Wiedziałam za to, że po raz pierwszy nie zamierzałam ratować atmosfery kosztem siebie.

Poprosiłam, żeby tej nocy wrócił do domu.

W przedpokoju zapiął płaszcz, a ja stałam boso na chłodnych płytkach. Przez chwilę patrzyliśmy na siebie jak dwoje ludzi, którzy chcieliby cofnąć ostatnie pół godziny. Pocałował mnie w policzek. Nie zatrzymałam go.

Kiedy zamknęły się drzwi, usiadłam na podłodze i rozpłakałam się.

Nie tak jak poprzednio, w jego ramionach. Teraz nie było nikogo, kto mógłby mnie objąć. Płakałam ze złości na niego, na siebie, na to, że uczucie nie pojawiło się w prostym, uczciwym momencie życia.

Po jakimś czasie wstałam, umyłam twarz i spojrzałam na dwa telefony leżące na komodzie. Na jednym czekały wiadomości od klientów. Na drugim — od Tomasza.

Nie otworzyłam żadnej.

Zamiast tego wyjęłam zeszyt, w którym zapisywałam wydatki. Na czystej stronie napisałam trzy zdania.

„Nie chcę się ukrywać. Nie chcę nikogo krzywdzić. Nie chcę być kochana tylko wtedy, kiedy jest to wygodne”.

Przeczytałam je powoli.

Nazajutrz miałam znów spotkać Tomasza w biurze. Wiedziałam, że serce i tak zadrży mi na jego widok. Nie mogłam tego wyłączyć jak telefonu.

Mogłam jednak zdecydować, co zrobię z tym uczuciem.

Położyłam zeszyt na nocnym stoliku i zgasiłam światło. Po raz pierwszy od wielu tygodni nie czekałam na żadną wiadomość.

Rozdział jedenasty — Propozycja Tomasza

Tomasz zadał mi to pytanie w sobotni wieczór, kiedy siedzieliśmy na kanapie w moim mieszkaniu.

Za oknem było już ciemno. Na stoliku stały dwa kieliszki wina, a w pokoju unosił się zapach moich ulubionych perfum. Miałam na sobie miękką, czarną sukienkę i byłam boso. Nie przygotowywałam się na żadne szczególne wydarzenie. Chciałam tylko spędzić z nim spokojny wieczór.

Przytulił mnie, pocałował w skroń, a potem przez dłuższą chwilę przyglądał mi się z dziwnym uśmiechem.

— Natalia, mogę cię o coś zapytać?

Kiwnęłam głową.

— Chciałbym kiedyś przeżyć z tobą coś naprawdę niegrzecznego. Coś, czego jeszcze nigdy w życiu nie robiłem. Takiego, o czym nawet wstydziłbym się opowiedzieć. Co mogłabyś mi zaproponować?

Zamilkłam.

Nie dlatego, że nie znałam odpowiedzi.

Przez lata słyszałam podobne pytania. Mężczyźni opowiadali mi o swoich fantazjach, czasem nieśmiało, czasem bez najmniejszego skrępowania. Bywało, że prosili o rzeczy, o których później woleli zapomnieć.

Nikola potrafiła rozmawiać o tym bez rumieńca.

Natalia nie.

Poczułam, że policzki zaczynają mi płonąć. Spuściłam wzrok na własne dłonie, które nerwowo wygładzały materiał sukienki.

Najbardziej zaskoczyło mnie jednak coś innego.

Nie chciałam odpowiadać mu jak klientowi.

Przy obcym mężczyźnie potrafiłabym przybrać prowokujący uśmiech i powiedzieć coś, co pobudziłoby jego wyobraźnię. Z Tomaszem każde słowo wydawało mi się ważniejsze. Bałam się, że jeśli pokażę mu zbyt wiele z Nikoli, przestanie widzieć we mnie kobietę, w której mógłby się zakochać.

A przecież to właśnie ta część mojego życia go fascynowała.

Tomasz zauważył moje zakłopotanie i cofnął dłoń z mojego kolana.

— Nie musisz odpowiadać.

To drobne zdanie przyniosło mi ulgę.

Przyjrzałam mu się uważnie. Miał zmęczone oczy, kilka głębokich zmarszczek na czole i ten sam głos, którym w pracy potrafił kiedyś doprowadzić mnie do łez.

Pamiętałam tamte chwile.

Nie zamierzałam o nich zapominać tylko dlatego, że teraz bywał czuły.

— Mogłabym ci zaproponować wiele rzeczy — odpowiedziałam w końcu. — Ale najpierw chciałabym wiedzieć, czego naprawdę szukasz.

Przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią.

Powiedział, że całe życie był przewidywalny. W pracy odpowiedzialny, w domu poprawny, wśród znajomych zawsze opanowany. Marzył o wieczorze, podczas którego nie musiałby niczego udawać.

Słuchałam go, powoli przestając się wstydzić.

Znałam ten rodzaj zmęczenia.

Ja także przez większą część życia odgrywałam kogoś, kim nie byłam w całości.

Pomyślałam, że może najbardziej niezwykłe byłoby właśnie to: pozwolić sobie powiedzieć prawdę o własnych pragnieniach, bez wstydu i bez oczekiwania, że druga osoba natychmiast je spełni.

Zaproponowałam mu wieczór, który zaczniemy od szczerej rozmowy. Bez pośpiechu. Każde z nas miało powiedzieć, co je ciekawi, czego się obawia i na co nigdy by się nie zgodziło.

Tomasz słuchał z uwagą.

— A potem? — zapytał cicho.

Uśmiechnęłam się.

— Potem zobaczymy, na co oboje będziemy mieli ochotę.

Przysunął się bliżej, ale zaczekał, aż sama go obejmę.

Zrobiłam to z przyjemnością.

Pocałowałam go powoli, czując pod palcami ciepło jego policzka. Potem oparłam głowę na jego ramieniu. Przez dłuższą chwilę siedzieliśmy bez słowa.

Nie potrzebowałam żadnej roli.

Nie musiałam imponować mu doświadczeniem.

Wystarczyło, że byłam blisko.

A jednak gdzieś pod tą spokojną czułością zaczęła budzić się moja własna ciekawość. Nie tylko tego, czego pragnął Tomasz. Także tego, czego mogłabym zapragnąć ja, gdybym przestała myśleć o sobie wyłącznie przez pryzmat cudzych oczekiwań.

Wstałam, wyciągnęłam do niego rękę i zaprowadziłam go do sypialni.

Nie opowiadałam mu o dawnych klientach. Nie porównywałam go z nikim. Nie chciałam, żeby nasza bliskość stała się kolejnym występem Nikoli.

Tego wieczoru pozwoliliśmy sobie na więcej szczerości niż zwykle. Mówiliśmy o wstydzie, ciekawości i granicach. O tym, że pragnienia nie czynią człowieka gorszym, ale nigdy nie dają mu prawa do przekraczania cudzej woli.

Później przytuliłam się do Tomasza i poczułam znajomy ucisk w gardle.

Znowu chciało mi się płakać.

Nie ze smutku.

Ze strachu, że zaczynam kochać go jeszcze mocniej.

Nad ranem obudziłam się i zobaczyłam jego koszulę przewieszoną przez oparcie krzesła. Na nocnym stoliku leżał telefon, a obok niego obrączka, którą zdjął przed snem.

Patrzyłam na nią długo.

Wieczorem rozmawialiśmy o fantazjach i odwadze.

Teraz myślałam o czymś znacznie trudniejszym.

Tomasz chciał ode mnie niezwykłych przeżyć.

Ja coraz bardziej chciałam od niego zwyczajnego życia.

Rozdział dwunasty — Czułość i kłamstwa

Obudziłam się wcześniej niż Tomasz.

Leżał na boku, zwrócony twarzą do mnie, z jedną dłonią wsuniętą pod poduszkę. Przez niedomknięte zasłony przedostawało się blade, listopadowe światło. W mieszkaniu było cicho, tylko kaloryfer od czasu do czasu wydawał z siebie metaliczne trzaski.

Patrzyłam na niego i zastanawiałam się, kiedy dokładnie przestałam traktować jego obecność jak coś niezwykłego.

Jeszcze niedawno nie wyobrażałam sobie, że będę spała obok własnego szefa. Że zobaczę go rano z potarganymi włosami, że poznam sposób, w jaki marszczy brwi przez sen, i że zacznę odróżniać jego kroki na klatce schodowej od kroków sąsiadów.

Teraz coraz częściej budziłam się z myślą, że chciałabym, żeby został.

Przesunęłam dłonią po jego ramieniu. Skóra była ciepła, lekko szorstka. Tomasz poruszył się i otworzył oczy.

Uśmiechnął się do mnie sennie.

Nie powiedział nic. Przyciągnął mnie tylko bliżej, a ja ułożyłam głowę na jego piersi.

Lubiłam słuchać bicia jego serca.

To było niemal zawstydzające, jak niewiele potrzebowałam, żeby poczuć szczęście. Wystarczał poranek, jego zapach na poduszce, filiżanka kawy postawiona przede mną bez pytania. Tak zwyczajne rzeczy, że dawniej nawet nie przyszłoby mi do głowy, żeby o nich marzyć.

Z Nikolą wszystko było skomplikowane.

Z Natalią, przynajmniej w takich chwilach, mogło być prosto.

Po śniadaniu zostaliśmy w mieszkaniu. Tomasz naprawił obluzowany uchwyt kuchennej szafki, a ja siedziałam przy stole i udawałam, że przeglądam rachunki. W rzeczywistości obserwowałam jego dłonie.

Zastanawiałam się, czy właśnie tak wygląda wspólne życie.

Nie wielkie wyznania i dramatyczne obietnice, tylko ktoś, kto zauważa zepsutą szafkę i bez słowa szuka śrubokrętu.

Kiedy skończył, pocałowałam go w policzek.

— Dziękuję.

— Za szafkę?

Pokręciłam głową.

Nie potrafiłam mu powiedzieć, za co naprawdę dziękuję.

Za to, że przez kilka godzin nie czułam się samotna. Za to, że nie musiałam być ani nieśmiałą księgową, ani kobietą z hotelowych pokoi. Za to, że mogłam chodzić po własnym mieszkaniu bez makijażu i nie zastanawiać się, czy nadal jestem atrakcyjna.

W południe położyliśmy się z powrotem do łóżka.

Nie spieszyliśmy się nigdzie. Tomasz głaskał mnie po włosach, a ja kreśliłam palcem niewidzialne linie na jego dłoni. Rozmawialiśmy o dzieciństwie, o moim ojcu, którego prawie nie pamiętałam, i o jego pierwszej pracy.

Powiedział mi, że jako młody człowiek chciał zostać fotografem.

Roześmiałam się.

Nie umiałam wyobrazić go sobie inaczej niż w garniturze, za biurkiem, z plikiem dokumentów.

Pokazał mi w telefonie kilka starych zdjęć. Były nieporadne, trochę prześwietlone, ale miały w sobie coś delikatnego. Zobaczyłam na nich człowieka, którego nie znałam.

Poczułam nagłą czułość.

Pocałowałam go w skroń, a potem przytuliłam tak mocno, że zażartował, iż zabraknie mu powietrza.

Wtedy zrobiło mi się smutno.

Nie wiedziałam dlaczego. Może dlatego, że im lepiej go poznawałam, tym bardziej bałam się utraty tego wszystkiego.

Tomasz zauważył zmianę mojego nastroju.

— Co się stało?

Przez chwilę milczałam.

— Boję się, że się przyzwyczaję.

Nie zapytał do czego.

Wiedział.

Przytulił mnie i przez dłuższą chwilę trzymał w ramionach. Chciałam uwierzyć, że ten gest jest odpowiedzią. Że oznacza coś trwałego.

Ale znałam już różnicę między czułością a obietnicą.

Wieczorem zaproponowałam, żebyśmy wspólnie ugotowali kolację. Kroiliśmy warzywa, przeszkadzając sobie nawzajem w ciasnej kuchni. Tomasz przypalił czosnek, ja przesoliłam sos, a potem jedliśmy wszystko przy świecach, śmiejąc się z własnej nieporadności.

Pomyślałam, że nie pamiętam, kiedy ostatnio śmiałam się tak swobodnie.

Po kolacji usiedliśmy na kanapie.

Oparłam nogi na jego kolanach. Masował mi stopy, a ja przymknęłam oczy. Znowu byłam szczęśliwa w sposób, którego nie umiałam opisać.

I właśnie wtedy zadzwonił jego telefon.

Dźwięk był krótki, zwyczajny.

Tomasz natychmiast przestał poruszać dłonią.

Otworzyłam oczy.

Spojrzał na ekran, a jego twarz zmieniła się tak wyraźnie, że poczułam chłód w żołądku.

Odłożył telefon wyświetlaczem do dołu.

— Nie odbierzesz? — zapytałam.

— Później.

Próbował się uśmiechnąć, ale uśmiech nie dotarł do oczu.

Telefon zadzwonił ponownie.

Tym razem zobaczyłam imię, zanim zdążył go odwrócić.

Ewa.

Nie musiałam pytać, kim jest.

Jego żona.

Wiedziałam o niej od początku. Wiedziałam, że istnieje dom, do którego Tomasz wraca, kiedy nie jest ze mną. Wiedziałam, że są wspólne lata, rodzinne zdjęcia, święta i przyzwyczajenia, o których nie mam pojęcia.

A jednak przez ten jeden spokojny dzień pozwoliłam sobie o tym zapomnieć.

Tomasz wstał i wyszedł z telefonem do przedpokoju.

Nie podsłuchiwałam.

Siedziałam nieruchomo na kanapie, wpatrując się w dwa kieliszki po winie.

Słyszałam jedynie przyciszony głos. Kilka krótkich odpowiedzi. Potem dłuższe milczenie.

Kiedy wrócił, nie usiadł obok mnie.

Stanął przy oknie.

— Muszę jechać.

Wiedziałam, że to powie.

Mimo to zabolało.

— Coś się stało?

Potarł dłonią twarz.

— Ewa pyta, gdzie jestem. Chce porozmawiać.

Nie zapytałam, co jej odpowiedział. Bałam się usłyszeć kolejne kłamstwo, które być może wypowiedział kilka minut wcześniej.

Tomasz zaczął zbierać swoje rzeczy. Znalazł zegarek na komodzie, złożył sweter, sprawdził kieszenie płaszcza.

Obserwowałam te ruchy z rosnącym poczuciem upokorzenia.

Jeszcze godzinę wcześniej wydawało mi się, że jesteśmy parą.

Teraz patrzyłam, jak mężczyzna przygotowuje się do powrotu do żony.

— Natalia…

Nie pozwoliłam mu dokończyć.

— Nie chcę być tylko miejscem, do którego przychodzisz, kiedy możesz.

Powiedziałam to spokojnie, choć miałam łzy w oczach.

Tomasz podszedł bliżej, ale nie wyciągnęłam do niego rąk.

Chciałam, żeby mnie objął.

Jeszcze bardziej chciałam, żeby wreszcie powiedział prawdę.

— Muszę uporządkować swoje życie — odpowiedział.

Znałam to zdanie. Słyszałam podobne od mężczyzn, którzy chcieli zachować wszystko i niczego nie stracić.

— W takim razie zrób to — powiedziałam. — Ale nie obiecuj mi niczego, dopóki sam nie wiesz, czego chcesz.

Wyszedł kilka minut później.

Nie zatrzymywałam go.

Kiedy drzwi się zamknęły, mieszkanie nagle wydało mi się ogromne i obce.

Na kuchennym blacie wciąż stała patelnia po kolacji. Na krześle leżała ścierka, którą Tomasz wycierał ręce. W sypialni poduszka zachowała ślad jego głowy.

Wszystko przypominało mi o tym, jak łatwo uwierzyłam, że należy do mojego życia.

Poszłam do łazienki i zmyłam makijaż, chociaż prawie go nie miałam.

Potem usiadłam na podłodze obok łóżka i zaczęłam płakać.

Nie tak jak dawniej, ze wstydu czy bezsilności.

Płakałam z żalu.

Bo naprawdę go kochałam.

A miłość, której nie można było pokazać światu, zaczynała mnie boleć bardziej niż samotność.

Przed północą dostałam wiadomość.

Ewa wie, że kogoś mam. Jeszcze nie wie, kim jesteś. Musimy porozmawiać jutro.

Przeczytałam ją kilka razy.

Najbardziej przeraziło mnie jedno słowo.

Jeszcze.

Odłożyłam telefon i przez dłuższą chwilę patrzyłam w ciemne okno.

Potem ekran rozświetlił się ponownie.

Tym razem wiadomość przyszła z nieznanego numeru.

Dobry wieczór, pani Natalio. Jestem żoną Tomasza. Myślę, że powinnyśmy się spotkać.

Rozdział trzynasty — Żona Tomasza

Nie spałam prawie całą noc.

Telefon leżał na szafce obok łóżka, a ja co kilka minut zerkałam na ekran. Żona Tomasza znała moje imię. Nie Nikola. Natalia.

Odpisałam, że możemy się spotkać. Ewa wybrała niewielką kawiarnię przy parku, następnego dnia o jedenastej.

Rano długo stałam przed szafą. Nie wiedziałam, jak powinna ubrać się kobieta, która ma spojrzeć w oczy żonie swojego kochanka. Wybrałam jasny sweter, granatową spódnicę i płaskie buty. Chciałam przyjść jako Natalia, nie Nikola. Ewa nie zasługiwała na przedstawienie. Zasługiwała na prawdę.

Przyszłam piętnaście minut wcześniej. Kawiarnia była prawie pusta. Zamówiłam herbatę, której nie potrafiłam wypić.

Kiedy weszła, od razu wiedziałam, że to ona. Kobieta po pięćdziesiątce, z krótkimi ciemnobrązowymi włosami, siwizną przy skroniach i zmęczeniem na twarzy. Nie wyglądała na osobę, która przyszła urządzić awanturę. To było znacznie gorsze.

Usiadła naprzeciwko mnie.

— Jak długo? — zapytała.

Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Nie próbowałam pomniejszać tego, co się wydarzyło. Ewa słuchała bez przerywania, obracając w palcach chusteczkę.

— Tomasz powiedział, że to było tylko zauroczenie.

Poczułam ukłucie w piersi. Jeszcze wczoraj byłam przekonana, że jestem dla niego kimś wyjątkowym. Zauroczenie. Tak łatwo było zamknąć wszystkie nasze poranki i rozmowy w jednym słowie.

— Mogę mówić tylko za siebie — odpowiedziałam.

— Czy pani go kocha?

Nie chciałam odpowiadać. Wiedziałam, że każde słowo może ją zranić. Ale nie potrafiłam już kłamać.

— Tak — wyszeptałam.

Jej twarz pozostała nieruchoma. Jedynie palce zacisnęły się mocniej na chusteczce.

Opowiedziała mi o dwudziestu ośmiu latach małżeństwa. O chorobie matki, problemach finansowych, przeprowadzkach i dorastaniu dzieci. O oddaleniu, które zauważała, lecz którego znaczenia nie rozumiała. Słuchałam z rosnącym wstydem. Przez tyle tygodni Ewa była dla mnie tylko imieniem na ekranie telefonu i obrączką na nocnym stoliku. Teraz siedziała przede mną i próbowała nie płakać.

— Nie przyszłam pani obrażać. Chciałam zobaczyć kobietę, dla której mój mąż zaczął mnie okłamywać.

— Przykro mi.

Moje przeprosiny niczego nie naprawiały.

Zapytała, czy Tomasz obiecał odejść od rodziny. Pokręciłam głową. Mówił o uczuciach i o tym, że potrzebuje czasu, ale nigdy nie powiedział, kiedy podejmie decyzję.

— Mnie też mówi, że potrzebuje czasu — odparła Ewa.

Zrozumiałam, że obie czekamy na tego samego mężczyznę. Ona na powrót męża. Ja na początek wspólnego życia. A Tomasz nie musiał jeszcze wybierać.

Wtedy Ewa wyjęła z torebki złożoną kartkę. Był to wydruk wiadomości od Tomasza. Pisał, że znał mnie wcześniej niż od kilku tygodni, że miał ze mną problem w pracy i próbował załatwić sprawę po cichu.

Zrobiło mi się zimno.

Wiedziałam, o czym pisał. O groźbach. O moim sekrecie. O wiadomościach, które wysyłał, zanim zostaliśmy parą.

Nie powiedziałam Ewie wszystkiego. Nie byłam gotowa opowiedzieć o Nikoli. Powiedziałam jednak, że Tomasz zachował się wobec mnie niewłaściwie jako przełożony i że zachowałam wiadomości.

— Czy on pani groził?

Po chwili skinęłam głową.

Obie milczałyśmy. Nagle nasza historia przestała przypominać zwykły romans. Tomasz znał moje słabości i lęki. A ja pozwoliłam mu zbliżyć się do siebie tak bardzo, że zaczęłam wierzyć, iż przy nim jestem bezpieczna.

Rozstałyśmy się przed kawiarnią. Nie zostałyśmy przyjaciółkami. Nie obiecałyśmy sobie niczego. Ewa powiedziała, że musi przemyśleć rozmowę. Ja również.

Wracałam pieszo w deszczu. W głowie wciąż słyszałam jej pytanie: czy on pani groził?

W domu otworzyłam folder z zachowanymi wiadomościami i przeczytałam je wszystkie. Dawniej budziły we mnie wyłącznie lęk. Teraz poczułam także gniew.

Zadzwonił Tomasz. Nie odebrałam.

Po chwili napisał: „Ewa powiedziała mi o spotkaniu. Musimy porozmawiać”.

Potem: „Co jej powiedziałaś?”.

Nie zapytał, jak się czuję. Chciał wiedzieć, co powiedziałam jego żonie.

Kilka minut później zadzwonił dzwonek do drzwi. Spojrzałam przez wizjer. Tomasz stał na klatce, w mokrym płaszczu, z napiętą twarzą. Nie wyglądał jak mężczyzna, który niedawno naprawiał mi szafkę. Wyglądał jak mój dawny szef.

Nie otworzyłam.

Telefon zawibrował: „Wiem, że jesteś w domu, Natalia. Otwórz. Musimy ustalić, co teraz powiemy Ewie”.

Patrzyłam na zamknięte drzwi. Po raz pierwszy od wielu tygodni nie byłam pewna, czy bardziej boję się go stracić, czy wpuścić z powrotem do swojego życia.

Rozdział czternasty — Mężczyzna na zamówienie

Pierwszy raz zobaczyłam go w poniedziałek, przed wejściem do biurowca.

Stał pod daszkiem kawiarni naprzeciwko, trzymając w dłoni papierowy kubek. Był wysoki, ciemnowłosy i tak przystojny, że nawet ja, przyzwyczajona do mężczyzn dbających o wygląd, zwróciłam na niego uwagę. Miał na sobie grafitowy płaszcz, idealnie dopasowane spodnie i szalik niedbale owinięty wokół szyi.

Spojrzał na mnie, kiedy przechodziłam przez ulicę. Uśmiechnął się. Odwzajemniłam uśmiech odruchowo, a potem spuściłam wzrok.

Byłam Natalią. W ręku niosłam torbę z dokumentami, a w głowie miałam zaległe faktury, nieodebrane połączenia od Tomasza i rozmowę z Ewą, która od kilku dni nie dawała mi spokoju.

Nie miałam ochoty na nowe znajomości. Zwłaszcza z mężczyznami.

Tomasz nadal próbował się ze mną skontaktować. Po tamtym wieczorze, kiedy stał pod moimi drzwiami, nie wpuściłam go do środka. Następnego dnia napisałam, że potrzebuję czasu i że nie zamierzam ustalać z nim żadnej wspólnej wersji wydarzeń dla jego żony.

Odpowiedział dopiero wieczorem: „Rozumiem. Przepraszam”.

Dwa słowa, które kiedyś wystarczyłyby, żebym zaczęła płakać ze wzruszenia. Teraz nie wiedziałam już, co znaczą.

Mimo wszystko tęskniłam. Za jego zapachem, za ciężarem dłoni spoczywającej na moim ramieniu, za spokojnymi porankami, kiedy przygotowywał kawę w mojej kuchni.

Kochałam go. Nie umiałam tego wyłączyć, choć coraz wyraźniej widziałam, jak wiele rzeczy w naszym związku było nie w porządku.

Przystojnego nieznajomego spotkałam ponownie dwa dni później. Tym razem w księgarni.

Stałam przy półce z powieściami, kiedy sięgnął po książkę leżącą tuż obok mojej dłoni. Przeprosił, uśmiechnął się i powiedział, że chyba już mnie gdzieś widział.

Miał przyjemny, niski głos. Przedstawił się jako Adrian.

Nie wyglądał na człowieka, który musi zabiegać o czyjąkolwiek uwagę. Był swobodny, uprzejmy i zadziwiająco cierpliwy. Nie próbował imponować mi pieniędzmi ani opowiadać o swoich sukcesach. Zapytał, co czytam.

Rozmawialiśmy może dziesięć minut. Kiedy zaproponował kawę, odmówiłam.

— Mam kogoś — powiedziałam cicho.

To nie była cała prawda. Nie wiedziałam nawet, czy Tomasz i ja nadal jesteśmy razem. Ale właśnie tak czułam. Moje serce było już zajęte.

Adrian przyjął odmowę bez urazy. Życzył mi miłego dnia i odszedł.

Mógłby podobać się niemal każdej kobiecie. Mnie też się podobał. Tylko że atrakcyjność nie była tym samym co miłość.

Nie wiedziałam, że nasze spotkanie wcale nie było przypadkowe.

Ewa znalazła Adriana przez znajomą, która zajmowała się organizowaniem ekskluzywnych wydarzeń i znała ludzi gotowych przyjmować nietypowe zlecenia. Adrian pracował jako model, czasem występował w reklamach, a czasem towarzyszył zamożnym klientkom podczas przyjęć.

Ewa nie poprosiła go o zwykłą randkę. Zapłaciła mu za to, żeby mnie poznał. Żeby stał się kimś, na kogo będę czekać. Kimś, dla kogo zapomnę o Tomaszu.

Nie powiedziała mu wszystkiego. Przedstawiła mnie jako kobietę uwikłaną w nieszczęśliwy romans. Uznała, że wystarczy podsunąć mi odpowiedniego mężczyznę, a sama zrezygnuję z jej męża.

Adrian przyjął pieniądze. Był przekonany, że to będzie łatwe.

W piątek spotkałam go po raz trzeci. Siedział przy stoliku w kawiarni niedaleko mojego mieszkania. Zauważył mnie przez szybę i pomachał.

Tym razem zatrzymałam się. Zaczęłam podejrzewać, że tych przypadków jest trochę za dużo, ale jednocześnie czułam się niezręcznie, odmawiając nawet zwykłej rozmowy.

Weszłam na kilka minut.

Adrian pamiętał, jaką książkę kupiłam. Pamiętał też, że nie lubię bardzo słodkiej kawy. Mówił spokojnie, słuchał uważnie i nie przerywał mi w połowie zdania.

Przy Tomaszu często miałam wrażenie, że muszę zgadywać jego nastrój. Przy Adrianie nie.

To powinno mnie było zachwycić. Zamiast tego poczułam smutek.

Bo siedział przede mną mężczyzna, który wydawał się wolny, zainteresowany i gotowy poświęcić mi czas, a ja myślałam o kimś, kto nie potrafił nawet powiedzieć własnej żonie, czego naprawdę chce.

Adrian zapytał, czy jestem szczęśliwa.

— Nie zawsze — przyznałam.

— A ten ktoś, o którym wspomniałaś? Wie, że ci na nim zależy?

— Wie.

— I co z tym robi?

To pytanie zabolało bardziej, niż powinno. Nie znałam odpowiedzi.

Wróciłam do domu wcześniej, niż zamierzałam. Adrian nie próbował mnie zatrzymać. Poprosił tylko, żebym dała znać, gdybym kiedyś chciała porozmawiać.

Nie obiecałam.

Wieczorem zadzwoniłam do Tomasza. Nie dlatego, że chciałam wzbudzić jego zazdrość. Nie zamierzałam nawet wspominać o Adrianie. Chciałam usłyszeć jego głos.

Odebrał po drugim sygnale.

Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało. Potem zapytał, jak się czuję.

I wtedy popłakałam się tak nagle, że sama byłam tym zaskoczona.

Powiedziałam mu, że nie chcę już żyć w ciągłym oczekiwaniu. Że nie wystarczą mi czułe słowa wypowiadane nocą, jeśli rano mamy udawać obcych ludzi. Że kocham go, ale zaczynam się bać, iż przez tę miłość zapomnę o sobie.

Tomasz słuchał. Nie obiecał, że wszystko naprawi. Powiedział tylko, że następnego dnia chce ze mną porozmawiać i że nie będzie wymagał ode mnie żadnej decyzji.

Po zakończeniu rozmowy długo siedziałam w ciemności. Byłam wyczerpana. Ale pierwszy raz od dawna miałam poczucie, że powiedziałam mu dokładnie to, co chciałam.

W sobotę Adrian napisał do mnie krótką wiadomość: „Miło było cię poznać. Jeśli zmienisz zdanie w sprawie kawy, wiesz, gdzie mnie znaleźć”.

Przeczytałam ją i odłożyłam telefon. Nie odpisałam.

Nie dlatego, że Adrian był nieatrakcyjny. Nie dlatego, że nie zasługiwał na uwagę. Po prostu nie chciałam go oszukiwać.

Nie potrafiłabym przyjąć jego zainteresowania, wiedząc, że w każdej chwili mogę wypowiedzieć imię innego mężczyzny.

Tymczasem Ewa czekała na wiadomości od Adriana. Z początku otrzymywała krótkie raporty. Wiedziała, że rozmawialiśmy w księgarni, że odmówiłam kawy, a potem zgodziłam się usiąść z nim na kilkanaście minut.

W końcu zadzwoniła do niego sama. Zapytała, czy robi postępy.

Adrian powiedział, że nie.

Ewa zaproponowała więcej pieniędzy.

Wtedy po raz pierwszy zawahał się naprawdę. Nie dlatego, że nagle stał się człowiekiem bez skazy. Przyjął zlecenie świadomie i przez kilka dni próbował zdobyć moje zaufanie pod fałszywym pretekstem.

Ale podczas naszych rozmów zobaczył we mnie kogoś więcej niż zadanie do wykonania. Kobietę, która cierpiała. I która mimo cierpienia nie chciała wykorzystywać uczuć innego człowieka.

W niedzielę rano dostałam od niego kolejną wiadomość.

„Natalia, muszę ci coś powiedzieć. Nie poznaliśmy się przypadkiem. Ktoś zapłacił mi, żebym się do ciebie zbliżył”.

Przeczytałam ją trzy razy. Początkowo pomyślałam, że to jakiś okrutny żart.

Potem przyszło następne zdanie: „To była Ewa. Żona Tomasza”.

Usiadłam na brzegu łóżka.

Nie czułam zazdrości ani nawet natychmiastowej złości. Czułam upokorzenie.

Ewa, z którą siedziałam w kawiarni, której szczerze opowiedziałam o swoich uczuciach, postanowiła potraktować mnie jak problem, który można rozwiązać za pomocą przystojnego mężczyzny i odpowiedniej sumy pieniędzy.

A Adrian zgodził się w tym uczestniczyć.

Po chwili zadzwonił. Nie odebrałam. Napisał, że chce przeprosić i że nie przyjmie dalszych pieniędzy. Nie prosił o spotkanie.

Nie wiedziałam, czy mu wierzyć. Wiedziałam natomiast, że nie zamierzam pozwolić, aby ktokolwiek urządzał moje życie za moimi plecami.

Otworzyłam wiadomości od Tomasza.

Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się, czy powinnam mu powiedzieć.

Nie chciałam stawać między nim a Ewą bardziej, niż już stałam. Nie chciałam też, żeby potraktował tę historię jako dowód, że jego żona jest winna wszystkiemu, a on sam nie musi odpowiadać za własne kłamstwa.

W końcu napisałam: „Musimy porozmawiać. Dowiedziałam się czegoś o Ewie. Ale zanim ci powiem, chcę usłyszeć, jaką decyzję podjąłeś w sprawie naszego związku”.

Odpowiedział niemal natychmiast: „Przyjadę dziś wieczorem”.

Patrzyłam na ekran, czując znajome przyspieszenie serca.

Kochałam Tomasza. Nawet teraz. Nie potrafił tego zmienić piękny Adrian, jego uśmiech ani wszystkie starannie dobrane słowa.

Ale po raz pierwszy zrozumiałam, że sama miłość nie może być jedynym powodem, dla którego zostaję.

Wieczorem miałam zapytać Tomasza nie o to, czy mnie kocha.

Miałam zapytać, co zamierza z tą miłością zrobić.

Rozdział piętnasty — Cena wyboru

Tomasz przyjechał kilka minut po dziewiętnastej. Przez cały dzień przygotowywałam się do tej rozmowy, a jednak kiedy usłyszałam dzwonek, poczułam się tak, jakbym miała zdawać egzamin, do którego nie przeczytałam ani jednej strony.

Stałam przez chwilę w przedpokoju, trzymając dłoń na klamce. Jeszcze niedawno otworzyłabym natychmiast. Rzuciłabym mu się na szyję, przytuliła do jego płaszcza i próbowała zapomnieć o wszystkim, co nas dzieliło. Tym razem wzięłam głęboki oddech.

Tomasz wyglądał na zmęczonego. Miał podkrążone oczy, niedbale zapiętą koszulę i kilkudniowy zarost. W dłoni trzymał niewielki bukiet białych tulipanów. Kiedyś taki gest wzruszyłby mnie do łez. Teraz pomyślałam, że kwiaty nie odpowiedzą na żadne z moich pytań.

Wpuściłam go do środka. Nie pocałowaliśmy się na powitanie. Zauważył to od razu.

W kuchni przygotowałam herbatę. Robiłam wszystko powoli, niemal przesadnie starannie. Ustawiałam filiżanki, poprawiałam łyżeczki, wycierałam niewidoczną plamę z blatu. Nie chciałam patrzeć mu w oczy. Bałam się, że jeśli zobaczę w nich czułość, znowu zapomnę, po co go zaprosiłam.

Usiedliśmy naprzeciwko siebie. Przez kilka minut rozmawialiśmy o rzeczach zupełnie nieistotnych. O pogodzie, o zmianach w firmie, o tym, że jedna z księgowych planuje przejść na emeryturę. Słuchałam własnego głosu i miałam ochotę się roześmiać. Oto siedziałam z mężczyzną, którego kochałam, i rozmawiałam o emeryturze pani Krystyny, bo oboje baliśmy się powiedzieć coś prawdziwego.

W końcu odsunęłam filiżankę.

— Tomasz, podjąłeś decyzję?

Spojrzał na mnie. Widziałam, jak szuka odpowiednich słów. To wystarczyło. Gdyby rzeczywiście wiedział, czego chce, nie potrzebowałby tak długiego namysłu.

Powiedział, że rozmawiał z Ewą. Że ich małżeństwo od dawna nie wygląda tak, jak powinno. Że nie chce już nikogo okłamywać. Słuchałam uważnie. Nie przerwałam mu ani razu. A potem zapytałam, czy zamierza się wyprowadzić.

Milczał.

Poczułam znajomy ból pod żebrami. Nie był gwałtowny. Raczej tępy i ciężki, jakby ktoś położył mi na piersi kamień.

— Potrzebuję trochę czasu — powiedział w końcu.

Odwróciłam głowę. Za oknem ktoś prowadził psa. Kobieta w czerwonej kurtce zatrzymała się przy latarni, poprawiła smycz i poszła dalej. Zazdrościłam jej tej zwyczajności.

— Ja też potrzebuję czasu — odpowiedziałam. — Tylko że mój czas ciągle poświęcam na czekanie.

Tomasz wyciągnął rękę przez stół. Nie cofnęłam dłoni, kiedy jej dotknął. Wciąż go kochałam. Właśnie dlatego było tak trudno.