Dziękuję przede wszystkim „Mariti” — mojej żonie — za zrozumienie, że podczas pisania nie siedziałem koło niej lecz przebywałem bardzo daleko stąd, w krainie po „Drugiej Stronie Góry” (a tam nie ma zasięgu).

Dziękuję moim rodzicom za życie oraz za wspieranie mnie z innej dalekiej krainy…

Dziękuję wszystkim pisarzom, których powieści przeczytałem. Szczególnie Siri Petersen, której MAGICZNE „Krucze Pierścienie” dały mi ostatecznego kopniaka do tego, żeby spróbować samemu… (wciąż mam nadzieję, że Peter Jackson je zekranizuje).

Dziękuję także tym wszystkim przyjaciołom, którzy kibicowali mi podczas pisania „Drugiej Strony Góry”.

Dziękuję również wszystkim przyjaciołom z młodości. Także tym z którymi wymieniałem się pierwszymi powieściami. Od tego się zaczęło.

Dziękuję mojej Pani Profesor Emmie Popik za „zarażenie” mnie kiedyś tematyką sf i fantasy.

No i dziękuję każdemu, kto ponownie zdecydował się na podróż do krainy po „Drugiej Stronie Góry”.

Niniejsza powieść jest o wartościach, które w swojej uniwersalności przekraczać mogą czas i przestrzeń. Jest ona dla wszystkich, którym są one bliskie i którzy wciąż jeszcze znajdują ich drobiny w chaosie dzisiejszego świata. Jest o MIŁOŚCI i HONORZE.

Jest też dla każdego, kto kocha i szanuje naturę, którą zostawił nam w spadku Bóg… lub „Pierwsi”. Kto czuje z nią WIĘŹ. A żeby tę WIĘŹ odnaleźć musi tylko razem ze mną wkroczyć ponownie na własną krucjatę do górzystej krainy po DRUGIEJ STRONIE GÓRY.

Motto

„To grzech, że w pewien sposób

Światło zmienia się w cień

I obejmuje całunem

wszystko, co znamy”

Pink Floyd

(ON THE TURNING AWAY)

„Będzie wojna, będzie pokój.

Ale któregoś dnia wszystko ustanie,

Żelazo zardzewieje,

Wszyscy ci dumni ludzie obrócą się w proch.”

Pink Floyd

(CHILDHOOD’S END)

Prolog

Strażnica nad Małą Rzeką (rok 1932)

Samotny jeździec zbliżał się od północy. Zauważyli go już dawno temu. Zresztą nie ukrywał on swej obecności. Nadjeżdżał powoli, widocznie znużony długą drogą. Właśnie zbliżył się do nich na odległość głosu.

— Witaj, Hashi! Sprawdzenie posterunku? Czy może nuda? — Orithel wesoło powitał swego dowódcę.

— Jedno i drugie, drogi Orithelu. Varth dba o to, żebym nie zardzewiał.

Prawie siwowłosy już wojownik zsiadł ze swego pinu i przeciągnął zmęczone jazdą ramiona. Jeden ze zbrojnych obsady wartowni odebrał od niego wodze.

— Założę się o łeb Gotha, że u was wszystko w porządku, ale mów: czego wam potrzeba?

Cały oddział, zebrany teraz w jednym miejscu, zarechotał. Od czasu wojny z Torgo żart o „zakładaniu się o głowę ich wodza” wszedł do wojskowego żargonu Utu na stałe. A w ustach tego, który własnoręcznie oddzielił ją od reszty jego ciała, brzmiał jeszcze lepiej.

— Potrzebujemy trochę nowych strzał. Przez ciągłe ćwiczenia szybko się zużywają.

— To się chwali. Sojusz potrzebuje nowych Athune. Jest wielu znakomitych łuczników, ale jego wyczynów nikt dotąd jeszcze nie powtórzył… Dobrze, co jeszcze?

— Przydałyby się ze dwa pinu. Jedno z naszych okulało, a drugie jest już za stare do służby.

— To zupełnie jak ja. — Zaśmiał się Thoraks. — Załatwione. Varth przyśle wam cztery. Młode.

— Hashi nie jest za stary — a kto ściął głowę Gotha? — Oburzył się dwunastnik.

— Ale to było prawie siedem zim temu. A ja już wtedy nie byłem młody… To wszystko?

— No i dużo miodu. — Orithel uśmiechnął się szeroko. — Oczywiście tego słabego. Ale jednak przydałby się.

— To też wam przyślą za kilka dni. A co przekazać waszym…

Grzmot, dochodzący ze szczytu góry położonej tuż za mostem na Małej Rzece, wdarł się gwałtownie w ich rozmowę.

— …bliskim. — Dokończył Thoraks, spojrzał w stronę „Oka Boga”, a potem na swego dwunastnika. Obaj doskonale wiedzieli co ten dźwięk może oznaczać. Thoraks i Orithel, bez słowa, równocześnie zaczęli biec w stronę mostu. Ich wojownikom rozkaz też nie był potrzebny, łapali za miecze oraz łuki, a potem runęli za swymi dowódcami. W rekordowym czasie przebyli całą odległość i dotarli do stóp góry. Od razu też zaczęli wdrapywać się na jej szczyt, wokół którego właśnie zaczęły się pojawiać opary gęstej, białej mgły. Zupełnie tak samo, jak siedem zim temu…

Thoraksowi zabrzmiały w uszach słowa, które powiedział wtedy przyjacielowi z dalekiego świata: „Nie ważne, czy się jeszcze kiedykolwiek zobaczymy, czy nie. Do końca naszych dni będziemy pamiętać o sobie.”

Stary wojownik Utu pamiętał. Biegnąc pod górę mocno już dyszał, ale w myślach wciąż gorączkowo liczył: „Skoro u nas minęło tylko siedem zim, czyli u niego minęło… ile… wciąż jeszcze chyba niewiele… Jeszcze żyje? Udało mu się! Wrócił.”

1. Ślad przeszłości

Pireneje (lato 1932)

— Otto, szefie, sprawdziliśmy już ze trzydzieści jaskiń. Wracajmy. Przecież nic się nie stanie, jeśli się poddamy jeszcze przed zimą. Jak nadejdą mrozy, to sam będziesz musiał nosić nasze bagaże, przyrządy i… mnie. — Potężny służący Otto Rahna potarł swoje imponujące ramiona, jakby już czuł nadchodzące śniegi, pomimo pełni lata.

— Ja jestem z Senegalu! Dla mnie nawet wasze lato to zima. — Dodał.

— Habdu, bo powiem twoim, że zachowałeś się jak baba, a nie wojownik. Miauczysz jak nasze koty, zamiast ryczeć jak wasze lwy. — Otto dalej myszkował po grocie, mrucząc przy tym jeszcze pod nosem:

— Przecież ta jest w kształcie oka, do cholery! To musi być tu! Tyle zachodu na nic? Całe lata sprawdzania legend, podań, dokumentów Zakonu, ich pergaminów… Do tego tyle tygodni łażenia po tych przeklętych górach! Szlag by to trafił.

— Otto, szefie, przecież nic się nie stanie, jeśli…

— Habdu, zamknij się człowieku! — Niemiecki badacz zmitygował się po chwili i zmienił ton na łagodniejszy:

— Stanie się. Nie wszystko ci powiedziałem…

Senegalczyk przestał trzeć ramiona i otworzył szerzej oczy. Rahn westchnął ciężko, usiadł na głazie leżącym pod ścianą i oparł łokcie na udach.

— Ten hotel z którego startowaliśmy… wydzierżawiłem go. Musiałem. Ludzie „kaprala” zmusili mnie do tego. Dali forsę na nasze poszukiwania.

— Hotel w Ussat-les-Bains?

— Tak. Teraz nie mam jak go spłacić. Nasza wyprawa wszystko pochłonęła.

— Ale jak to zmusili? — Zapytał Habdu, ale po chwili sam sobie odpowiedział. — Chyba rozumiem…

Otto Rahn miał wzrok wbity w ziemię między własnymi stopami.

— Tak, właśnie dlatego. Obaj mamy swoje przekleństwa. Ty jesteś czarny jak noc, a ja… ja wolę mężczyzn od kobiet. A „kapral” i jego banda wykorzystali to bez żadnych skrupułów. Chodzą słuchy, że już niedługo przejmą władzę w całym kraju. Im niestety też zależy na odnalezieniu tego, czego szukamy. I mają mnóstwo pieniędzy, więc… w ten sposób zmusili mnie do współpracy. Jeśli to znajdziemy, spłacą mnie i rozsławią na cały świat.

— A jeśli nie?

— Będę w ich rękach. — Westchnął. — Już zresztą jestem. Przestanę być im potrzebny…

— Ale co się wtedy stanie z kielichem i skrzynią? Jeśli jednak je znajdziemy.

— Otto podniósł wzrok i spojrzał w oczy swego służącego. Musiał przy tym wysoko zadrzeć głowę, bo jego towarzysz miał dwa metry wzrostu.

— Wykorzystają je. Bez wahania.

Senegalczyk przełknął ślinę.

— Tym bardziej uciekajmy! Wiejmy z tego kontynentu! Tak jak robią to już Żydzi. Niech sobie sami szukają. Rzućmy to wszystko i wsiadajmy na pierwszy statek.

— Przewidzieli i to. Za bardzo im zależy… Obstawili już porty, lotniska oraz dworce kolejowe. Mają moje zdjęcie, a ty… — Rahn zaśmiał się. — Ciebie znajdą wszędzie. W każdym tłumie. Nie mamy jak uciec. Musimy szukać dalej.

— To z nimi się łączysz co wieczór przez radiostację? — Spytał Habdu.

— Z nimi. Ich tajniacy z SS jadą za nami od samego początku poszukiwań. Zawsze wiedzą gdzie jesteśmy. Każdego cholernego dnia.

— A to całe wasze szukanie „Wyroczni”, żeby nawiązać kontakt z mityczną „Aghartą”? A ta sekta „Polaires”? A Montsegur? Po co to było?

— Bo wszędzie szukają artefaktów. Ale tylko mnie zlecili znalezieni Arki i Graala. Właśnie dlatego jesteśmy tu jedynie we dwóch. Mamy je znaleźć i po cichu przekazać im. Wierzą, że pomogą im podbić Europę. A potem świat. Cały świat. Niestety, ja też, tak samo jak oni, wierzę w ich moc. I wierzę także głęboko, że historia tych dwóch, konkretnych Templariuszy jest prawdziwa. Pewnie też i z tego powodu wybrali mnie. I dla mojej rozległej wiedzy w tym temacie. Niestety, jesteśmy jednak tylko narzędziem w ich rękach, całkowicie mają mnie w garści! Kurwa!

Rahn wstał gwałtownie i z wściekłością kopnął jakiś kamień, który uderzył w ścianę i zniknął za głazem, na którym przed chwilą siedział. Otto właśnie się odwracał, kiedy usłyszał dźwięk, jaki spowodował ten kamień. Zamarł. To był dźwięk uderzenia w metal. Bardzo wolno odwrócił się znów do skalnej ściany. Zrobił dwa kroki i sięgnął za głaz. Po chwili wyciągnął zza niego pordzewiały, złamany w połowie miecz. Wyglądał jak zwykła średniowieczna, zardzewiała biała broń, porzucona przez kogoś w tym miejscu. Ale wypatrzył na nim jeden mały szczegół. Ujrzał przesłonięty grubym nalotem rdzy, ale jednak wyraźny kształt… kształt krzyża Templariuszy.

Habdu rozdziawił usta, a białka jego oczu błysnęły w półmroku jaskini. Otto zaś podniósł rozogniony wzrok znad znalezionego kawałka metalu. W jednej chwili zapomniał o wszystkich swoich problemach. Powiedział:

— Miałem rację… byli tu. Habdu, idź po nasze rzeczy.

Spojrzał w stronę swego towarzysza i dodał cicho:

— I Włócznię Przeznaczenia.

***

— Byli tu… byli… byli tu. — Otto mruczał gorączkowo pod nosem. Wzrok miał szalony, a ruchy przyśpieszone.

Razem z Habdu znosili wszystkie swoje klamoty pod najdalszą ścianę jaskini. Właściwie to dwumetrowy Senegalczyk robił to sam. Tak było zresztą trzy razy szybciej. Rahn nosił drobne przedmioty i pilnował, żeby Włócznia (wciąż zawinięta jeszcze w płótno) leżała daleko od tej ściany. Jej chwila dopiero nadejdzie… O ile to, co zapisał Rycerz w swoim pamiętniku było prawdą. Dotąd wszystko się zgadzało: trasa, opis góry z charakterystycznym „okiem” pod jej szczytem, sama jaskinia. No i do teraz jeszcze znaleźli szczątki tego miecza.

Teraz był już pewny, że „próba włóczni” powiedzie się. Że uciekną z tego przeklętego świata do tamtej krainy. Bo taki był naprawdę jego plan. Prawie od początku. Wpadł na niego po przeczytaniu znalezionych zapisków Saint Claira. Nikomu przy tym się nie zdradził, nawet Habdu — tak było bezpieczniej dla nich obu.

Ale „przy okazji” może znajdą jednak Arkę oraz Graala? Chociaż o nich w zapiskach Templariusza nie było żadnego śladu. Był dokładny opis krainy, jej mieszkańców oraz jej flory i fauny. Była wzmianka o podróży w jej głąb. Potem o wielkiej bitwie z dzikim plemieniem, a także o powrocie do groty i do ich świata. Świata, który wyklął mnichów-wojowników. Ale o kielichu i skrzyni oraz o tym co się z nimi stało i gdzie są, nie było w nich ani słowa. Autor w tej jednej kwestii milczał jak zaklęty. Tak jakby Templariusze pojechali tam na jakąś wycieczkę krajoznawczą, a nie na wyprawę w poszukiwaniu dwóch najważniejszych przedmiotów w historii świata. Ale właśnie to przekonało Otto Rahna, że warto odszukać opisane miejsce. To „milczenie” ukryte pomiędzy wersami starego pergaminu, który znalazł osobiście w Montsegur zaledwie kilka miesięcy wcześniej. Na całe swoje szczęście znalazł go będąc wtedy jedynie w towarzystwie swego wiernego służącego. Nikt inny nigdy nie widział na oczy pamiętnika Jacquesa Saint Claira. I tylko cudem jeszcze nikt nie odkrył, że wśród jego dotychczasowych znalezisk znajduje się taki skarb. Był na tyle sprytny, że trzymał go pośród innych, podobnych pergaminów, jak jakiś mało istotny artefakt. Zmylił tym czujność agentów SS. A potem wmówił im, że należy szukać na „chybił-trafił” w Pirenejach. Oraz to, że w jego głowie nie istnieje żaden konkretny plan.

Z tym tylko, że oni siedzieli mu wciąż na ogonie. Niby „dyskretnie”, ale jednak. Do tego ten cholerny, codzienny, wieczorny meldunek przez radiostację. Tamtym pasowała ta forma kontroli — nie musieli przebywać w towarzystwie „czarnucha” i „homosia”, a jednocześnie jednak mieli ich na smyczy meldunku radiowego. Zawsze byli tylko kilometr lub dwa od nich.

Jak na pomysł Rahna to i tak było zbyt blisko… Pomysł, który zapewne spodobałby się Habdu. Ale dotąd nie podzielił się nim ze swym towarzyszem. Jeśli ma się udać, to plan musi pozostać nieodkryty do samego końca. Do ostatniej chwili.

Czyli do dziś.

Otto, z ukradkowym uśmiechem, spojrzał na służącego. Jeszcze trochę, przyjacielu…

Jednak przez wydarzenia ostatnich godzin umknęła mu jedna rzecz. Że pora jego codziennego meldunku… właśnie minęła.

2. Gęsta mgła

— I co? — Zapytał postawny mężczyzna, w cywilnym ubraniu, ale o typowo wojskowej posturze. Stał z założonymi na plecach rękami i patrzył na rozległą panoramę Pirenejów.

— Melduję, że cisza. Wciąż nie odpowiadają. — Odpowiedział mu radiotelegrafista.

— Próbuj dalej. — Oficer wydał ten rozkaz, ale jednocześnie obrócił głowę lekko w prawo i skinął głową w stronę reszty swoich ludzi.

Natychmiast ryknęły silniki motocykli. Kierowcy zaczęli grzać swoje maszyny, strzelcy sprawdzać broń. Jak na „cywili” w nieoznakowanych (ale jednak typowo wojskowych pojazdach) do tego na terenie obcego państwa, dość nietypowe zachowanie … gotowość bojowa.

***

Wreszcie wszystko się wyjaśni, cała tajemnica. Wkrótce on, Otto Rahn, odkryje czy Arka i Graal nadal znajdują się w krainie na razie jeszcze ukrytej za skalną ścianą. Jeśli ich tam jednak nie ma, to może przynajmniej oni sami znajdą schronienie w innym… No właśnie. Świecie? Czasie? Wymiarze? Planecie?

Nieważne. Ważne jest tylko to, że znikną z tego przeklętego świata i na zawsze ukryją wśród mieszkańców tego czegoś. I jeśli się to uda, to zmusi ich wtedy do całkowitego zawalenia, zniszczenia, zburzenia tej jaskini i całej góry. Tak, żeby nie było już możliwości przedostania się ich śladem. Śladem Otto Rahna oraz jego służącego Habdu. Bo dopiero wtedy będą tam naprawdę bezpieczni.

Za chwilę położy Włócznię Przeznaczenia pod ścianą groty i wszystko stanie się jasne. A tuż przed zrobieniem tego ostatniego kroku zapyta Habdu czy zostanie z nim na zawsze po „drugiej stronie góry”. Jeśli nie, jeśli będzie chciał wrócić do swojej rodzinnej Afryki, wtedy pożegnają się i ten krok zrobi sam. Ale czuł pod skórą, że jego służący i przyjaciel będzie chciał mu towarzyszyć również i w tej podróży…

— Szefie, to już wszystko. — Lekko tylko spocony olbrzym kiwnął głową w stronę sterty ich rzeczy leżących przy ścianie i zapytał jeszcze — A nasze osły?

— Zostają na zewnątrz. Jeśli tamci obserwują nas przez lornetki, to będzie podejrzane, że wprowadzamy je do środka. Przejdziemy bez nich. Tak będzie też szybciej. Musimy tylko przenieść rzeczy.

— Znowu przenieść? Gdzie przenieść? — Habdu stanął, jakby niespodziewanie zderzył się z niewidzialną skalną ścianą. Dotąd nie dziwił się niczemu i bez komentarza wykonywał każde polecenie. Ale teraz rozglądał się po jaskini, zdziwiony słowami swego „szefa”.

— Zobaczysz. Niedługo sam zobaczysz. Daj mi jeszcze chwilę. — Odpowiedział mu Rahn i ostrożnie sięgnął po ostrze, leżące dotąd daleko od skał. Wziął je delikatnie w dłonie i zaczął rozwijać płótno. Półmrok groty rozświetlił się odblaskiem półmetrowego kawałka metalu.

Otto zawsze się zastanawiał jak taki mały kawałek starego żelaza może mieć tak wielką moc? I dlaczego dotąd nikt nie odkrył na czym ona polega? Bo od kogo ona pochodzi to wiedział każdy znający historię Jezusa z Nazaretu… Jeśli jednak ta moc za moment nie zadziała, to nadal będą w dupie u Hitlera. Ale jeśli zadziała, to Hitler (razem z Himmlerem i resztą bandy) będą mogli pocałować Otto Rahna w dupę. Habdu zaś w jego wielki, czarny tyłek.

O ile kiedykolwiek zorientują się, że oni dwaj podłożyli zamiast oryginału doskonałą imitację Włóczni, wykonaną przez nich samych. Przydały się do tego kowalskie zdolności Senegalczyka oraz jego własna znajomość budowy tego typu broni. A także jego znajomość historii i wyglądu artefaktu. To wszystko ułatwiło im wykonanie perfekcyjnej imitacji, a potem podmianę z oryginałem.

A teraz nadszedł ten wielki dzień…

Wciąż nic nie rozumiejący Habdu, patrzył co też wyprawia teraz jego „szef”. A on podszedł do ściany jaskini i ostrożnie położył grot Włóczni tuż przy niej. A potem cofnął się o kilka kroków. Na co potężny, nikogo nie bojący się olbrzym również zrobił kilka szybkich, drobnych kroczków do tyłu. Tak na wszelki wypadek…

***

Huk, dochodzący od strony góry z jaskinią w kształcie ludzkiego oka, rozległ się po całej okolicy. Oficer jadący w kubelwagenie aż wstał na moment. Kierowca natychmiast zatrzymał pojazd i pozwolił sobie na komentarz:

— Może ich tam zawaliło panie kapitanie?

— To nie trzęsienie ziemi, Hans. I nie zwracaj się do mnie używając stopnia. Nie mamy tu mundurów i oznakowań. A co do tej góry — to nie jest trzęsienie. Ani też lawina. Zobacz na tę mgłę rozchodzącą się dookoła szczytu. To coś zupełnie innego… Gazem! Jedź!

Usiadł gwałtownie i trzymając się burty, przeklinał w duchu swoją zbyt późno podjętą decyzję o wyjeździe. Kubelwagen oraz trzy motocykle bez oznakowań pomknęły pełną szybkością w stronę góry.

***

Huk, spotęgowany echem jaskini, był przerażający. Ale co najdziwniejsze nie osunął się żaden, nawet najmniejszy kamień. Po całej grocie rozeszła się tylko bardzo gęsta, mleczna mgła. Tak gęsta, że teraz ledwo widział czarną skórę swego służącego, mimo że stał on tylko pół metra od niego.

Otto Rahn ryknął z całych sił:

— Udało się! Habdu, udało się nam!

Olbrzym (stojący bez ruchu jak pomnik z hebanu) pisnął cicho jak mysz:

— Co się udało szefie?

— Teraz możemy uciec z tego przeklętego kontynentu. I nie potrzebujemy już do tego statku, samolotu czy pociągu. Wystarczy, że przejdziemy na drugą stronę tej góry. Patrz Habdu, patrz!

Rahn wyciągnął dłoń poprzez powoli rzednące mleko wciąż gęstej dotąd mgły. A tam, zamiast skalnej ściany, ujrzeli panoramę obcych gór: całego ogromnego pasma górskiego, widniejącego w oddali. Jak pejzaż widziany za szerokim oknem.

Otto potrząsnął ramionami Senegalczyka. A raczej sam się trząsł, trzymając go za nie. Bo olbrzym ani tego nie poczuł, ani chyba nawet nie zauważył. Właśnie zobaczył to, co mu pokazywał jego „szef”. Szef zaś krzyczał do niego:

— To jest nasze wybawienie! To kraina z opisu tamtego Templariusza! Ona naprawdę istnieje! Możemy teraz przejść i „zatrzasnąć za sobą drzwi”! I nikt z tych sukinsynów nas nie znajdzie! Nie dostaną ani Graala, ani Arki! Ani nawet Włóczni! Nas też! Nas też, Habdu! Pójdziesz tam ze mną? W drogę bez powrotu?

Do czarnoskórego olbrzyma zaczęła chyba w końcu docierać doniosłość chwili oraz znaczenie tego, co się właśnie działo. Gorączkowo myślał o swoim dotychczasowym życiu. Kobiety i dzieci nie miał. Ze starymi rodzicami pożegnał się już dawno temu. Nawet nie wiedział czy jeszcze żyją. A na tym świecie ludziom o jego kolorze skóry żyło się coraz gorzej…

— Pójdę. Pójdę z tobą, szefie. — Jego głos brzmiał już teraz zdecydowanie i mocno. Jak ryk słonia.

— No to do roboty! Mamy mało czasu, bo ten huk może ich tu zwabić. Przerzucamy wszystko od razu.

Habdu chwycił pierwszy worek i rzucił go poprzez mgłę na „drugą stronę”. Potem schylił się po następny, żeby zrobić z nim to samo, kiedy nagle ten pierwszy wysokim łukiem wrócił mu pod nogi. Olbrzym zastygł pochylony nad workiem. Otto też widział co się stało, więc teraz obaj patrzyli, mocno zdumieni, w stronę skalnej półki, coraz wyraźniej widocznej poprzez rzednące opary mgły. Nagle usłyszeli wesoło brzmiący, męski głos dochodzący z tej mlecznej zupy. Głos nie mówił co prawda po niemiecku, ale zrozumieli wypowiadane słowa. Był to bowiem język, który znali obaj. Język, w którym Jacques Saint Clair spisał swój pamiętnik…

— Zapomniałeś czegoś u nas przyjacielu? Udało ci się jednak wrócić do naszego…

Z mgły wychyliła się głowa dziwnie, staromodnie ubranego, szpakowatego mężczyzny z szerokim uśmiechem na twarzy. Ale na widok Rahna i Habdu uśmiech zniknął, a zdanie urwane zostało w połowie. Usłyszeli jeszcze ciche „Merde!”, potem krótkie polecenia wydawane już w nieznanym im języku. Po chwili zamiast głowy nieznajomego pojawiło się kilkanaście rąk. A każda para trzymała łuk z napiętą cięciwą i założoną strzałą.

Głos ponownie rozbrzmiał echem groty:

— Dobra, jak otworzyliście górę, kim jesteś i czemu jest z tobą ten… „niewierny”? I gdzie jest Jacques Saint Clair?

***

Kierowca umiejętnie omijał przeszkody i gnał w stronę coraz bliższej góry. Krzyknął do dowódcy:

— Widzę tylko tę gęstą mgłę! Nic już nie słychać!

— Jedź Hans! Pełnym gazem!

Dowódca miał tak mocno zaciśniętą dłoń na burcie pojazdu, że prawie jej już nie czuł. Czuł za to na karku oddechy plutonu egzekucyjnego…

3. Ostatni krok

— Zobacz Zarath, ten obcy przyprowadził ze sobą tresowanego iberu. — Rzucił wesoło wojownik stojący najbliżej Thoraksa do swego towarzysza.

— Jest większy nawet od Bothego i Vartha. — Odpowiedział mu kolega, chichocząc — Ciekawe ile strzał będzie nam potrzebnych na niego?

W tym czasie ich dowódca rozmawiał z nieznajomym poprzez opary mgły ścielące się teraz nisko przy ziemi. To, że Oko Boga znów się otworzyło, było już magiczne samo w sobie. Ale to, że Thoraks dogadywał się z obcym w języku z jego świata chyba jeszcze bardziej. Wojownicy Orithela wciąż mieli napięte cięciwy łuków. Ale lekko poluzowali mięśnie rąk. Z dwóch powodów. Po pierwsze: bo obcy nie byli uzbrojeni i nie przejawiali oznak wrogości, a po wtóre: bo wojownicy Utu wiedzieli, że zbyt długie napinanie cięciw może spowodować wysłanie strzały bez rozkazu. A wtedy woleliby rzucić się bez broni na nieznajomego, czarnoskórego olbrzyma, niż wzbudzić gniew swego uwielbianego Hashiego…

Oddział czekał na rozwój sytuacji.

***

Otto mówił bardzo szybko. Wypluwał z siebie słowa jak karabin pociski. Czuł pod skórą, że mają bardzo mało czasu… Nawet zbytnio nie był zdziwiony tak szybkim zapoznaniem z mieszkańcami tego świata.

— To nie „niewierny”. Nie jest muzułmaninem. To Habdu, mój towarzysz podróży. Ścigają nas źli ludzie. Chcemy ukryć się przed nimi w waszym świecie. A wiemy o nim z pamiętników Saint Claira. Resztę opowiemy później, bo tamci mogą być tu lada chwila. Nie mamy broni. W moim świecie jestem… jestem… uczonym. Pozwolicie nam przekroczyć tę magiczną granicę? Błagam! — Dodał na koniec dla podkreślenia wagi swoich słów.

Rahn widział wyraźnie, że jego rozmówca waha się i zastanawia, a poza tym przed chwilą wydało mu się, że gdzieś z oddali usłyszał ryk silników. Szybko więc dodał:

— Mamy przedmiot, który otworzył tę granicę pomiędzy naszymi światami. Możecie zostawić tu swoich ludzi, żeby jej pilnowali. W każdej chwili będą mogli ją zamknąć, zabierając go ze sobą do waszego świata. Ale obawiam się, że ci, którzy nas szukają mogą być blisko. Wolałbym być już jednak po waszej stronie tej groty…

Obcy dowódca zbrojnego oddziału wolno pokiwał głową, spojrzał krótko w stronę ostrza Włóczni i mruknął pod nosem do siebie, w swoim narzeczu:

— Ile jeszcze mają u siebie tych przedmiotów? Ten jest już czwarty.

Głośno zaś odpowiedział:

— Niech tak będzie. Zgadzam się. Będziecie musieli nam wyjaśnić wiele spraw: wasze dziwne stroje oraz to, co się działo u was przez te ostatnie siedem zim. I wiele innych rzeczy. A teraz przerzućcie swój dobytek. Wybaczcie jednak, ale moi ludzie wam w tym nie pomogą… Na pewno to zrozumiesz. — Zaśmiał się i dodał — Ale widzę, że twój towarzysz sam sobie z tym szybko poradzi…

Rahn wzniósł oczy w górę i szepnął po niemiecku:

— Bogu niech będą dzięki!

Głośno zaś powiedział do Senegalczyka:

— Habdu, zgodzili się! Przerzucamy! Szybko!

Olbrzym skinął tylko głową i bez słowa zaczął systematycznie przenosić cały ich skromny dobytek na drugą stronę. W kilka minut zakończył zadanie. Bez jednej kropli potu. Otto pomagał jak mógł, ale po głowie wciąż mu chodziły myśli, że o czymś zapomniał. W końcu przypomniał sobie. Zwrócił się do obcego raz jeszcze:

— Pozwólcie Habdu już przejść. Zna trochę język Saint Claira, nauczyłem go. Ja wrócę tylko na zewnątrz po pamiątki po moich rodzicach, dobrze? To niedaleko.

Dowódca znów wolno skinął głową. Ale jednocześnie, dyskretnym ruchem ręki dał znać swoim ludziom, żeby byli w gotowości.

Otto powiedział do służącego:

— Habdu, idź pierwszy na drugą stronę. Ja pójdę tylko po nasze osiołki. W sakwach mam nasze pergaminy oraz zdjęcia moich rodziców. Zaraz wrócę.

I prawie biegiem ruszył do wyjścia z jaskini. Ich osiołki były przywiązane do krzaka tylko kilkanaście metrów dalej. Stały grzecznie i skubały trawę. Podszedł do nich i zaczął je odwiązywać. Pomyślał, że może tamci zgodzą się również na te uparte, ale spokojne zwierzęta. A jeśli nie to wtedy odwiąże same sakwy. Poczuł coś mokrego na końcu nosa, potem za uchem, a po chwili również na rękach i karku. Deszcz. Uśmiechnął się pod nosem: tam, po „drugiej stronie” jest obecnie piękna pogoda…

Nagle zza zakrętu ścieżki wyszedł lekko zasapany oficer przydzielony im przez SS. W ręku miał automat, z którego, gdy tylko ujrzał Rahna, posłał serię ostrzegawczą w powietrze. Potem krzyknął do niego:

— Stój! Bo następna będzie już w tobie… Co tu się wydarzyło?!

Otto miał jedynie ułamek sekundy na decyzję. Musiał zyskać na czasie! I to natychmiast. Bo widział kiedyś jak ten człowiek strzela… nie chybia nigdy. Szczególnie z tak małej odległości. Na ucieczkę w tym momencie nie było żadnych szans. Musiał szybko coś wymyślić. Odwrócił się w stronę groty, wskazał ją palcem i krzyknął udając wzburzenie:

— Habdu uciekł! Zabrał nasze rzeczy kiedy badałem tę jaskinię i uciekł, korzystając z tej mgły. To musi być jakiś gaz skalny. Po tylu latach coś takiego… Zero wdzięczności.

Oficer podszedł już dość blisko i za parę chwil zobaczy wnętrze groty. Żeby go zatrzymać Otto znów krzyknął:

— Sprawdźcie tamte krzaki. Może jest jeszcze gdzieś w pobliżu. Uciekać mógł tylko w dół. Ja sprawdzam właśnie sakwy z pieniędzmi.

SS-man zatrzymał się na moment, spojrzał uważnie na Rahna, ale rozkaz wydał. Odwrócił się w kierunku nadchodzących za nim swoich ludzi.

— Przeszukać ścieżkę i jej okolice. Szukać czarnucha.

Potem znów zwrócił się do niego:

— Czemu nie nadałeś meldunku?

To dlatego tak szybko się zjawili! Kurwa mać, cholerny, wieczorny meldunek — całkowicie o nim zapomniał! Rahn, żeby zyskać jeszcze na czasie, odwrócił się ponownie w stronę groty. I wtedy zamarł.

Poprzez nisko teraz ścielącą się mgłę ujrzał szamoczącego się Habdu, który wyrywał się sześciu obcym zbrojnym. Jeden z nich zasłaniał mu przy tym usta. Pozostali wciąż celowali z łuków w stronę stronę wnętrza jaskini. A ich dowódca sięgał ręką po coś, co leżało na ziemi. A leżało to po tej stronie bariery oddzielającej oba światy…

Tymczasem deszcz zaczął padać już na całego.

***

Thoraks usłyszał ten dziwny, powtarzalny, metaliczny dźwięk dobiegający spoza jaskini, odwrócił się do olbrzyma stojącego już między jego ludźmi i zapytał go półgłosem po frankońsku:

— Co to było? Znasz ten dźwięk?

Ten ponuro kiwnął głową, patrząc z widocznym niepokojem w kierunku wylotu jaskini. W oddali widział stojącego przy osiołkach swego „szefa”. Nie był chyba ranny, ale też nie ruszał się z miejsca. Stał nieruchomo, pomimo gęstych strug deszczu, który musiał tam właśnie zacząć padać.

— Znam. To ich broń.

— Taka głośna? Co to za broń? To ci co was ścigają?

— Tak. Ta broń strzela pociskami… metalowymi grotami strzał. Kilkunastoma naraz.

— Naraz?!

Thoraks gwałtownie odwrócił głowę w stronę nowego zagrożenia. Zagrożenia dla niego i jego ludzi, dla całego ich ludu. A może i całej krainy? Decyzja mogła być tylko jedna. I nic oraz nikt nie mógł zaburzyć najbliższego ciągu zdarzeń. Szybko wydał rozkaz w narzeczu Utu:

— Trzymajcie tego czarnego iberu! Mocno. Sześciu. Jeden zasłania mu usta. Reszta celuje do środka. Zabić każdego, kto wyłoni się z tej mgły.

Kilkanaście głosów odpowiedziało mu jak jeden:

— Tak, Hashi!

I wiedział, że już nie musi sprawdzać czy wykonują rozkaz. Sięgnął ręką i po chwili namacał to, czego szukał. W dłoni miał grot włóczni. Nawet dość podobny do ich własnych. Ale na porównywanie ich czas znajdzie później… Zacisnął palce na ostrzu. A potem szybko zrobił trzy kroki

w tył. I poprzez mgłę ostatni raz spojrzał w oczy człowiekowi, któremu udało się otworzyć „Oko Boga”. Człowiekowi, który tak bardzo liczył na ocalanie od zła. Od jakiegoś niewyobrażalnego, opanowującego tamten świat zła, którego nie wolno było przepuścić na drugą stronę góry. Więc on, Thoraks na to nie pozwoli. Jego świat musi być bezpieczny! „Oko Pierwszych”, nazwane przez Templariuszy ”Okiem Boga”, musi zamknąć swą powiekę. Na zawsze.

Pozostało już tylko poczekać…

4. Koniec złudzeń

Gęste strugi deszczu skutecznie to maskowały, ale Otto Rahn płakał. Nie chciał, ale łzy leciały same, mieszając się z kroplami deszczu. Kiedy ujrzał jak tamten wojownik chwyta za Włócznię Przeznaczenia, zrozumiał… Zrozumiał, że mimo tych (jedynie) kilkudziesięciu kroków odległości, nie zdąży. Bo już po kilku pierwszych, padnie skoszony serią puszczoną przez jego plecy. Rozumiał także to, że tamten dowódca oddziału zbrojnych nie miał wyjścia — musiał chronić jego własny świat. Widział to w jego oczach, kiedy patrzyli na siebie ponad oparami mgły. Wzrok obcego był twardy, zdecydowany, ale jednocześnie też przepraszający.

Stali tak przez chwilę naprzeciw siebie. Jeden zalany promieniami wieczornego słońca, drugi zalany gęstymi strugami wody. Stali patrząc sobie prosto w oczy. Otto westchnął głęboko i zrobił to, co czuł, że powinien był zrobić: pokiwał mu dyskretnie głową na znak pogodzenia się z tą okrutną, ale jednak słuszną decyzją tamtego.

Rahn mógł pociągnąć za sobą oficera SS i pokazać mu zamykające się właśnie przejście na „drugą stronę” tej przeklętej góry. Mógł to uczynić dopóki jeszcze nie zamknęło się całkowicie oraz (prawdopodobnie) już na zawsze… Ale nie zrobi tego. Dla Habdu. Niech chociaż jego przyjaciel będzie tam szczęśliwy. Bez niego, sam w obcym świecie. Ale przynajmniej chociaż on będzie wolny. A szczęście znajdzie go samo. Otto był o tym głęboko przekonany. Żałował tylko, że los nie pozwolił mu się z nim pożegnać. Bo przez ostatnie lata Senegalczyk był mu nie tylko służącym, ale stał się również jego przyjacielem.

Nie ruszył się więc z miejsca. Mimo, że cały czas czuł na plecach wbity w nie wzrok SS-mana. Poczekał, moknąc jeszcze przez krótką chwilę, patrząc jak na jego oczach przejście szybko się zamyka. A potem pozostały już tylko resztki mgły ścielącej się po dnie jaskini.

I właśnie wtedy oficer zrobił tych kilka brakujących kroków i zrównał się z nim. Spojrzał uważnie w twarz Rahna, a potem szybko zajrzał do jaskini. Strząsnął z siebie nadmiar kropel deszczu i wszedł ostrożnie do środka. Lufą automatu celował przed siebie. Był czujny. Obszedł całą dookoła, obejrzał każdą ścianę oraz duży kamień leżący trochę z boku. Ten sam, na którym wcześniej siedział Otto. Gdy szedł, mgła jakby ustępowała tuż przed jego stopami, a po paru minutach zniknęła całkowicie.

Oficer zatrzymał się i oparł jedną ręką o ścianę. Dokładnie w tym samym miejscu, w którym dosłownie przed chwilą, po drugiej jej stronie stał nieznajomy wojownik. Rahn wstrzymał oddech. Ale tamten widocznie poczuł jedynie zwyczajny chłód bijący od skały. Po chwili oderwał od niej dłoń, zrobił dwa kroki, schylił się i podniósł coś z ziemi. Jego twarz wyrażała zaskoczenie. Jakby znajome mu było to, co znalazł. Tym razem Otto poczuł, że drętwieje z przerażenia…

Tymczasem SS-man wyprostował się i z ironicznym uśmiechem wyciągnął przed siebie rękę. Trzymał w niej kawałek metalu. Ostrze? Z jego ust padło pytanie:

— I o to cała ta chryja? Tylko to znalazłeś w tych cholernych górach? Po to od miesięcy włóczymy się za wami?

Otto Rahn niespodziewanie (nawet dla siebie samego) zaczął się śmiać. Głośno i histerycznie. I z ulgą… Bo w rękach hitlerowca zobaczył mocno zardzewiały ułamek miecza, ale za to z wyraźnie widocznym Krzyżem Templariuszy.

Ten spojrzał, zdziwiony jego reakcją, podszedł bliżej i wciskając mu żelazo w dłoń zasyczał:

— Dość tego cyrku! Twojego czarnucha już nie będziemy szukać, niech zdechnie w tych górach. Z głodu, zimna albo zeżarty przez zwierzęta tak samo dzikie jak on. A ja napiszę obszerny raport. O hotelu możesz zapomnieć! Koniec wycieczki, wracamy do Niemiec. Ty też.

Minął go, potrącając przy tym łokciem i odszedł w stronę ścieżki.

Otto, wciąż histerycznie chichocząc oraz ściskając w palcach rękojeść miecza, poszedł za nim. Chwycił uzdy obu, mocno już przemoczonych osiołków w drugą rękę i także zaczął schodzić w dół. I już nie obejrzał się za siebie.

***

Thoraks jedną ręką oparł się o skalną ścianę, która znów pojawiła się w miejsce mgły. Upewniał się tylko, że wszystko wróciło już do normy. Odetchnął głęboko z ulgą i poklepał chłodne kamienie. Dopiero teraz obejrzał się na resztę swego oddziału. Schował ostrze obcej włóczni do sakwy przy pasie i podszedł do nieznajomego, czarnoskórego mężczyzny. Ten klęczał, zrozpaczony i złamany niespodziewanym i błyskawicznym rozwojem sytuacji. Olbrzym płakał jak dziecko, trzymając się przy tym za głowę. Mamrotał przy tym coś pod nosem we własnym narzeczu. Nikt go już nie trzymał. Nie było takiej potrzeby…

Stary wojownik Utu podszedł i padł na kolana obok niego. Położył mu własne ręce na jego potężnych ramionach i odezwał się w języku Templariuszy:

— Jeśli to prawda, co mówił twój towarzysz, to mnie rozumiesz. Musiałem chronić nasz świat. Kilka zim temu ledwo wygraliśmy krwawą wojnę. Nie możemy pozwolić sobie na nową. Tym bardziej, że ci, którzy was ścigali mają taką broń. Rozumiesz mnie, prawda?

Olbrzym powoli podniósł głowę. Cicho powiedział:

— Tak. Rozumiem. I twoje słowa i ich sens. Szef nauczył mnie tego języka. Słabo, ale mówię nim. Nigdy nie pogodzę się z tym, co tu się wydarzyło, ale rozumiem twoją decyzję.

— To dobrze. A my pomożemy tobie w walce z tym bólem, który teraz czujesz. Będziesz nam bratem. Postaramy zastąpić twego przyjaciela. Całe nasze plemię przyjmie cię życzliwie. Wstańmy.

Podnieśli się z kolan. Thoraks zwrócił się do Orithela w narzeczu Utu:

— Wiem już co jeszcze musicie dostać od naszego wodza, Vartha: szybkie wzmocnienie tego posterunku. Nie mam co do tego złudzeń. Najmniejszych.

Potem klepnął obcego w ramię i dodał:

— Będziesz musiał nam opowiedzieć wszystko o waszym świecie. Bo chyba przez tych kilka tylko ostatnich zim bardzo dużo się tam zmieniło… Wasze ubiory są inne od tych, które nosili Templariusze, nie macie też na sobie ich zbroi, wasza broń (tak wynika z tego co mówisz) też jest teraz chyba inna? Nadal nie wiem też, co się stało z kolei z moim przyjacielem Jacquesem Saint Clair… Ale zaczniemy chyba od czegoś innego. Powiedz mi… co to jest „szef”?

5. Miecz i pióro

Rok 1933 (kilka dni po „otworzeniu” Oka Boga)

— Który rok?!

Varth spojrzał na Thoraksa siedzącego obok ogromnego obcego o czarnej skórze. Był on tak samo wysoki jak on sam czy Bothe, ale potężne węzły jego mięśni świadczyły o ich prawdopodobnie potwornej sile. Varth zdążył jeszcze dodać:

— On się nie pomylił? O jakieś ich… sześć setek zim?

Habdu siedział w kucki w Chacie Narad pośród (oprócz znanego mu już Thoraksa) samych obcych dla niego twarzy. Wodził po nich spokojnym wzrokiem. Próbował w myśli porównać strukturę ich plemienia do Europejczyków, ale ze zdumieniem odkrył, że bardziej przypominali mu w tym jego własny lud Diola. Ten, który wiele lat temu zostawił w dalekiej Afryce. Teraz bardzo już dalekiej… Mieli wodza, szamana oraz wojowników, nie mieli podziału kastowego. Jak w jego rodzimej wiosce. Dzięki temu zaczynał czuć się wśród nich odrobinę swobodniej. Ale jednak tylko odrobinę.

Thoraks odpił z czarki trochę miodu i odpowiedział swemu wodzowi:

— Z tego co mi po drodze opowiadał? Nie. Tyle właśnie u nich minęło czasu. Tyle, że tym razem to u nich minęło go więcej niż u nas — to się zmieniło. Pierwsi znowu musieli coś w nim namieszać. Wygląda na to, że przez (tych naszych) ostatnich sześć zim, w ich świecie, po Templariuszach pozostały jedynie ich prochy oraz legendy o nich samych. Po moim… naszym przyjacielu, Jacquesie Saint Clair zresztą też.

W całej chacie od dawna panowała absolutna cisza. Jedynie na zewnątrz słychać było rżenie jakiegoś pinu. Bothe, siedzący obok Entha wtrącił się do rozmowy, kiedy tylko wódz skinął głową na znak zgody.

— Za pozwoleniem, Hashi. Ale, skoro ty, Thoraksie zabrałeś stamtąd to magiczne ostrze, a Templariusze stąd zabrali Arkę oraz Graala i ukryli w miejscu o którym tylko oni wiedzieli, czy to nie znaczy, że groty już nie ma czym otworzyć? Jesteśmy bezpieczni. Czy się mylę?

— Nie do końca tak jest, Bothe. Habdu mówi, że szata tego ich Jezusa wciąż jeszcze istnieje w ich świecie. Jest to ta sama szata, której użył Saint Clair. Nie wie tylko w czyich obecnie może być rękach. A to może oznaczać zagrożenie dla nas. Możemy na razie liczyć wyłącznie na to, że ten, który miał razem z nim przejść na naszą stronę góry, ten cały Otto, nie zdradził nikomu tego co zobaczył w grocie. Habdu jest pewien, że prędzej sam jeszcze raz będzie próbować to zrobić, niż zdradzić tajemnicę tamtym. Ja też tak sądzę, ale… nigdy nic nie wiadomo. Myślę, że teraz musimy przemyśleć strategię naszej obrony. I zmienić ją jak najszybciej się da. Całkowicie.

Ujrzał zdumiony wzrok Vartha, więc kontynuował:

— Tak, zmienić. Nasz gość opowiadał mi także o nowym uzbrojeniu, które posiadają armie poza Górą. Mają tam podobno przyrządy strzelające (jednocześnie!) całymi naręczami metalowych grotów. Mają też kamienie, które (po rzuceniu nimi) po chwili wybuchają. Przemieszczają się wozami zbudowanymi w całości z żelaza, straszliwie głośnymi i śmierdzącymi. Ich broń jest lepsza od naszej, tak bardzo, jak byśmy porównywali mały kamień do całej wielkiej góry. Nasze miecze, łuki i włócznie, a nawet kusze, które dostaliśmy od Templariuszy, są tam tak przestarzałe, że ich nikt już nie używa… od kilku setek zim.

O ile to możliwe, to cisza, która panowała w Chacie Narad, stała się jeszcze głębsza. Ponownie przerwał ją Thoraks.

— Najgorsze jest to, że wodzowie tamtej armii też od lat szukają tych ich Graala i Arki. Znają ich możliwości i bardzo chcieliby je wykorzystać do własnych celów. Habdu mówi, że Jacques ukrył je tak dobrze, że w ich świecie po dziś dzień, nikt nie wie gdzie mogą być. Więc jeśli tamci poznają treść jego pamiętnika (który wciąż jest w posiadaniu tego Otto), będą chcieli szukać ich także u nas… Mówi też, że wszelkie nasze tłumaczenia, że „tu ich nie ma” mogą ich wcale nie przekonać. To podobno bardzo agresywni ludzie, którzy chcą podbić cały tamten świat. Przypomina wam to kogoś? Mogą więc też zechcieć „poćwiczyć” to podbijanie tutaj… na nas. Rzekłem.

Opisane wydarzenia oraz sytuacja zrobiły na zebranych niesamowite wrażenie. Cisza przedłużała się. W końcu odezwał się ojciec Entha, Uzdrowiciel Urthu:

— Z tego, co mówisz Thoraksie, czyli z tego co dowiedziałeś się od naszego gościa wynika, że nasza kraina i nasz lud znów znalazły się w wielkim niebezpieczeństwie. Zagrożenie co prawda może nie nadejść nigdy. Ale może także pojawić się tu każdego dnia. Nawet jutro. A my, z jakiegoś niezrozumiałego powodu, po naszej stronie Góry nie możemy ani otworzyć, ani zamknąć przejścia między światami. Możemy tylko czekać. I zbroić się. Wykorzystajmy więc na to właśnie najbliższy czas. Zbrójmy się i planujmy. Zmieńmy taktykę i strategię. Tyle możemy i myślę też, że tyle powinniśmy zrobić. Rzekłem.

Varth poczekał chwilę na to czy może ktoś jeszcze nie włączy się do dyskusji i powiedział:

— I właśnie tak zrobimy. Dowiemy się jak najwięcej od naszego… nowego Utu i… — Gromki śmiech zebranych przerwał mu na moment — … i zaczniemy przygotowania do naszej następnej wojny. Wojny, która (miejmy taka nadzieję) jednak nie nadejdzie. Hapthu zaś oddaję pod opiekę Entha i Bothego, którzy znają mowę Saint Claira. Rzekłem.

— Habdu! — Po raz pierwszy zabrzmiał głęboki, jak ryk iberu, głos obcego.

Z całej tej wymiany zdań, prowadzonej w narzeczu Utu, wyłowił własne imię i najwyraźniej postanowił nauczyć poprawnej wymowy tych wszystkich zebranych wokół siebie obcych ludzi.

Kilkadziesiąt zaskoczonych głów odwróciło się w jego stronę. Czarnoskóry gość plemienia przez moment nie wiedział co ma zrobić. A potem nieśmiało uśmiechnął się. Błysnął białymi zębami, które niesamowicie kontrastowały z jego błyszczącą łysą czaszką oraz czarną twarzą. No i po kilku sekundach cała chata trzęsła się od gromkiego śmiechu wszystkich w niej obecnych. Ktoś nagle krzyknął (już poprawnie) jego imię i wszyscy zaczęli krzyczeć: „Habdu! Habdu!”, ocierając przy tym łzy z oczu i policzków.

Tymczasem Bothe nachylił się do swego przyjaciela Entha i szepnął do niego z przebiegłym uśmiechem:

— Słyszałeś, jest nasz… pokażemy mu „Torgo”?

— Koniecznie. Jestem za.

— Przy okazji zobaczymy czy ludzie o czarnej skórze srają ze strachu tak samo na czarno jak my.

— Stawiam duży, niebieski miód, że nie ucieknie.

— Przyjmuję. Bo myślę, że zwieje na drzewo tak samo szybko, jak essi Ariny.

Podczas panującego ogólnego śmiechu, przyjaciele podali sobie dłonie na znak zawarcia zakładu. A (niczego nie przeczuwający) Habdu w tym czasie wciąż pokazywał zebranym cały szereg swoich białych, zdrowych zębów w delikatnym, nieśmiałym uśmiechu. Tylko wódz Utu, kątem oka, spostrzegł to szeptanie między swoimi dwoma „ulubieńcami” i pomyślał: „Znowu coś kombinują. Tylko co?”.

***

Otto Rahn odłożył na chwilę pióro i potarł zmęczone pisaniem oczy. Nadal cierpiał. Tęsknił za swoim wiernym służącym. I wciąż przed oczami miał zamykające się tuż przed nim wejście do tamtego świata oraz oczy człowieka pochodzącego stamtąd. Czy powiedział o nim komuś? Nie. Nigdy. Wspomniał tylko swoim znajomym, że w Pirenejach dokonał „jednego z największych odkryć w historii dwudziestego wieku”, ale nikomu nie wyjaśnił o co mu tak naprawdę chodziło. Raport oficera SS był miażdżący, ale jak na razie zaszkodził mu jedynie finansowo. Skórę uratowała mu „ucieczka” jego służącego. Oraz to, że jak dotąd nikt nie odkrył istnienia pamiętnika Jacquesa Saint Clair. A tym samym jego treści. Czyli istnienia tamtego świata oraz „bramy” do niego prowadzącej…

Żeby czymś się zająć i nie myśleć o tym wszystkim, pisał właśnie książkę o Katarach, którą zatytułował „Krucjata przeciw Graalowi”. Sugerował w niej, że sam Graal to nie kielich tylko kamień, który „spadł z nieba”. Planował wydać ją jeszcze w tym roku. Najpóźniej wiosną następnego. Z kolei przez cały ostatni rok, dzień w dzień, myślał o tym, jak przedostać się jednak na drugą stronę tamtej groty. I to tak, żeby SS się o tym nie dowiedziało. Nie mógł przez to spać. I dlatego ta książka była znakomitym pomysłem. Również z tego powodu, że pieniądze z jej wydania mogły uratować jego sytuację finansową, bardzo niekorzystną po tej całej historii z hotelem w Ussat-les-Bains. Ale (przede wszystkim) z jeszcze innego powodu. Bo mogła odwrócić uwagę wszystkich od jego prawdziwego powodu pobytu w Pirenejach. I przekonać czytelników, że szukał tam jedynie śladów bytności w tych górach samych Katarów oraz Templariuszy.

Otto Rahn uśmiechnął się do własnych myśli, wziął ponownie pióro do ręki i pisał dalej…

6. Męska duma

— Oni to naprawdę zrobią? — Zapytała swojej przyjaciółki Surini Białe Włosy, kręcąc przy tym głową z burzą rudych włosów, przetkanych jednym białym pasmem.

— Zdziwiłabym się, gdyby tego nie zrobili. — Odpowiedziała jej czarnowłosa Arina Mały Listek — Porywają się przecież na wszystko, co jest jakimkolwiek wyzwaniem dla nich. Oni są w tym głupsi przecież nawet od swoich własnych dzieci. Mam nadzieję, że one tego po nich nie odziedziczą? Dziwię się tylko, że nam się wygadali, co chcą zrobić temu sympatycznemu Hapthu.

Surini zachichotała:

— Pamiętasz jak posmarowali żywicą głaz, na którym lądowały orły Rinthego i jeden się do niego przykleił? Jak chciał potem z niego odlecieć i nie mógł? Jak on trzepotał wtedy skrzydłami i darł się…

— Noo, potem Rinthe przez całą jesień się do nich nie odzywał. Nawet poprzez roni. Bo orzeł myślał, że to on i nie odzywał się z kolei do Rinthego przez długi czas.

— Bo ten, w żaden sposób, nie potrafił mu wytłumaczyć co to znaczy „żart” u ludzi. I że to nie jego sprawka.

— Ale, jak już w końcu zrozumiał, to co zrobił? Nagle nadleciał znikąd i porwał wielki kawał mięsa Bothemu prosto sprzed jego nosa.

— Zatkało ich wtedy. Ale mieli miny. Szczególnie twój Bothe.

— A jak ciągle ciągnęli tego zabawnego, łagodnego iberu za jego ogon? — Przypomniała sobie jeszcze Arina. — I jednego dnia pomylili go z innym iberu? Tym ciągle wściekłym? W życiu nikt nie wszedł tak wysoko na drzewo jak oni. I tak szybko.

— Tak, tak! Pamiętam to.

Siedziały na trawie pod lasem i obserwowały swoje bawiące się „pociechy”. Wszystkie cztery. I całą tę czwórkę bardzo kochały.

Sathi pociągnął właśnie za warkoczyki Liris, a potem zaczął uciekać. Nie zdążył. Bo córka Surini i Entha odwróciła się szybciej niż się spodziewał, chwyciła go za kołnierz tuniki i pociągnęła z całej siły w tył. Nóżki chłopaka wyprzedziły jego tułów, a po chwili uniosły się w powietrze. Nagły brak podparcia oraz ciężar kilkuletniego ciałka dokończyły sprawę: rąbnął plecami o ziemię. Jęknął, ale zaraz się zerwał i pogonił za uciekającą już dziewczynką.

Arina i Surini spojrzały na siebie, jednocześnie westchnęły, a potem wybuchnęły śmiechem. Wiedziały, że ich dzieci nie zrobią sobie żadnej krzywdy. Syn Ariny i Bothego miał już prawie dwie zimy kiedy urodziła się Liris. Sathi imię otrzymał na cześć wodza zaprzyjaźnionego z Utu plemienia Lesu, który zginął bohatersko w walce za swoją ojczyznę. Od samego początku byli nierozłączni. Już od pierwszego dnia zaczął się nią opiekować. Aż razu pewnego, podczas zabawy, kopnęła go nóżką w goleń. Innym razem lekko ugryzła w rękę. Kiedy indziej popchnęła. W końcu postawiła na swoim — sprowokowała go. Od tego dnia ich zabawy stały się ostrzejsze. Ale, jeśli tylko któreś zapłakało albo krzyknęło nagle ich hasło: „Bannockburn”, drugie natychmiast przestawało i sprawdzało czy pierwszemu nic nie jest. Hasło wybrali razem. Uwielbiali opowieści swoich ojców o ich walkach z Torgo, przyjaźni plemienia Utu z „rycerzami” z innego świata. No i spodobała im się historia bitwy Templariuszy pod dalekim, Bannockburn, w której to bitwie pomogli wygrać jakiemuś nieznanemu Królowi nieznanego królestwa. Od tego to się zaczęło.

Obie matki cieszyły się ich dziecięcą przyjaźnią. Taką samą, jaką darzyli się nawzajem od lat ich ojcowie. Przeniosły wzrok na swe pozostałe „pociechy”. I ponownie równocześnie westchnęły. Ich mężowie też się bawili…

Enth sędziował i zagrzewał pozostałą dwójkę. Bothe, cały zlany potem, walczył właśnie na kije treningowe, imitujące włócznie z potężnym, czarnoskórym Habdu. Ten okrążał teraz swego rywala, mając na łysej czaszce oraz nagim torsie, tylko kilka kropel potu. Ale, na szczęście dla Bothego, nareszcie zaczynał jednak dyszeć ze zmęczenia. Żaden nie odpuszczał drugiemu. Obaj za punkt honoru własnych plemion postawili sobie to samo zadanie… nie przegrać. Walczyli zupełnie odmiennymi stylami. Ale oba okazały się równie skuteczne. Tak samo zresztą jak i wojownicy ich używający. Szanse były więc wyrównane.

Kije nie były co prawda zrobione z najtwardszego drzewa dai, ale siniaki pozostałe po uderzeniach nimi były jednak jak najbardziej prawdziwe. Mięśnie ramion zaś, po wielokrotnych zamachach oraz długim ściskaniu ich w dłoniach były coraz bardziej spuchnięte i zmęczone.

Bothe w końcu, pierwszy raz w życiu (nie licząc iberu), napotkał na swej drodze kogoś równego sobie: posturą, siłą, wyszkoleniem. Był do tego jeszcze jeden problem — tamten miał o wiele potężniejsze mięśnie… Podczas walki z nim, Bothemu już kilka razy przeszło przez myśl, żeby wspomóc się swoją ukrytą bronią — „siłą niedźwiedzia”. Honor jednak zwyciężył. Postanowił pokonać go bez pomocy magii. Ale właśnie też dlatego teraz tak się męczył. Natomiast nie wiedział tego, że Habdu także był na skraju wyczerpania: od wielu lat już nie walczył w ten sposób. Ręce mu omdlewały, nogi drżały, a oddech się rwał.

Dlatego też teraz z ulgą obaj usłyszeli jak „sędzia” Enth przerywa ich trening:

— Dość! Przerwa. Wódz tu idzie.

Obydwaj pragnęli tylko, żeby przewrócić się w trawę i złapać trochę oddechu. Ale wizyta Vartha Żelaznej Dłoni nie pozwoliła im tego uczynić. Byłby to dla nich wstyd chyba na cały Sojusz. Stali więc na drżących nogach, oparci o swe treningowe „włócznie” i czekali aż wódz zbliży się do nich. Obaj mieli nadzieję, że jego wizyta będzie jak najkrótsza…

Wódz plemienia Utu był takiej samej, ogromnej postury jak Bothe i Habdu. Rozmawiając z nimi mógł więc patrzeć im w oczy, bez podnoszenia wzroku w górę. Ale to nie wyglądem zdobył swą pozycję oraz szacunek własnego (i nie tylko własnego) ludu. Był wspaniałym wojownikiem i dobrym strategiem oraz sprawiedliwym sędzią w sporach.

Spojrzał na czarnoskórego wojownika, ale zwrócił się do Entha oraz Bothego:

— Właśnie usłyszałem od Thoraksa, że nasz gość oprócz walki (jak już zdążyłem się przekonać) potrafi podobno też tropić zwierzynę. Chciałbym Enth, żebyś go sprawdził w trudnym terenie. Jeśli uznasz, że będzie się nadawał, możesz go też nauczyć rozpoznawać tropy naszych zwierząt. Ale przede wszystkim zależy mi na tym, żeby upewnić się czy rozpozna ludzkie ślady… Będzie miał przynajmniej co robić. Do swojego świata na razie nie wróci. Może nawet już nigdy… A nam mogą się przydać jego umiejętności.

Spojrzał na potężne węzły mięśni Senegalczyka.

— Oprócz jego siły. No i znajomości jego własnego świata. Dziś jeszcze będę chciał z nim właśnie o tym porozmawiać. Przekażcie mu to wszystko w języku Saint Claira. Całe szczęście, że znacie go wy i on również. To chyba jakiś znak od Pierwszych, że nad nami czuwają…

— Tak, Hashi! — Za obu odpowiedział Enth i zapytał jeszcze o jedno, spoglądając przy tym na Bothego, który podejrzanie chwiał się na nogach:

— A sprawdzić go mamy kiedy?

— Może być jutro. Wpierw z nim pogadam. Potem niech odpocznie. Bothe, nie męcz go już dziś. Przekażcie mu to, co rzekłem.

Po czym Varth odwrócił się i odszedł, nie czekając już na odpowiedź.

Bothe Kamienne Drzewo, wciąż ciężko oddychając, mruknął pod nosem:

— ”Nie męcz go, Bothe”. Kto kogo tu męczy… Ale już ja cię „zmęczę”… jutro.

A potem, już na głos, powiedział do przyjaciela:

— Widzisz, sam wódz nam kazał to zrobić… mamy go sprawdzić.

Po czym zwalił się na trawę jak kłoda.

Na ten widok Habdu uśmiechnął się szeroko, zrobił jeden krok i… nagle nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Również padł na trawę się obok niego. Enth zrobił wielkie oczy i wtedy dotarło do niego, jak bardzo obaj nie chcieli odpuścić jeden drugiemu. Zaczął się głośno śmiać.

Jego przyjaciel nie zawtórował mu tak jak zawsze. Tym razem, po raz pierwszy w życiu, był za bardzo zmęczony.

7. Pożółkły pergamin

Rok 1934 (kilkanaście dni po „otworzeniu” Oka Boga)

Otto Rahn cieszył się, że to właśnie on odnalazł ten dokument w ruinach górskiej fortecy Katarów, a nie ktoś inny. I że nikt nie wiedział nawet o jego istnieniu. On: Niemiec, ale nie nazista. On: Niemiec, znający język czasów Templariuszy. On: Niemiec, homoseksualista, do tego z czarnym służącym… chichot historii.

Teraz, właśnie to on (a nie ktoś inny), chyba już po raz setny, czytał pożółkły pergamin, na którym Jacques Saint Clair spisał historię wyprawy oddziału Templariuszy do „innego świata”. Po raz setny szukał też tam jakichkolwiek śladów Arki lub Graala. Ale chyba, przede wszystkim, szukał czegoś, co podpowie mu, jak jeszcze raz spróbować przedostać się przez tamto przejście… Teraz, kiedy „kapral” dorwał się w końcu do upragnionej władzy, stało się to jeszcze pilniejsze. Ale do tego potrzebował jakiegoś słowa lub szczegółu, który naprowadzi go na jakąś możliwość.

Po chwili przypomniał sobie fakt, że ich rzeczy (oraz oni sami) nie zniknęły tak samo nagle, jak tamten Templariusz Armand i ich dobytek. Dlaczego? Co było tego powodem? Sama Góra? Czy może coś, co (jednak) mieli być może tam z sobą, jakieś inne artefakty? Tylko kto: tamci czy on i Habdu? I co?

Pomyślał też o Habdu. Czy jeszcze żyje? A jeśli tak, to jak sobie tam radzi?

Przetarł oczy, westchnął, odpił łyk kawy i zaczął czytać po raz sto pierwszy. Pominął wstęp i od razu przeszedł do sedna opowieści.

„Kiedy po raz wtóry stanąłem w owej jaskini, pomyślałem o potędze Boga naszego. Ale też i o bracie naszym, Armandzie, z którym siedem roków wcześniej rozstałem się w tej samej jaskini. W pamięci miałem ciągle to, jak ta straszna, biała jak mleko i gęsta jak miód mgła pochłonęła go w całości. Jakoby jakowyś smok go połknął. Kazałem braciom naszym złożyć Całun Pana naszego w tym samym miejscu, w którym wówczas złożyliśmy nasze skarby. Za niecałą modlitwę ukazała się ta straszna mgła. Żywoty nasze złożyliśmy w ręce Boga i czekaliśmy. Całun Pana naszego nie zniknął jednak, jak się tego obawiałem. Byłem więc już pewny, że i nam uda się przeniknąć do owego świata bez szwanku. Kazałem kilku zbrojnym pilnować go jak własnej duszy i pierwszy przeszedłem przez mgłę. Po drugiej stronie góry ujrzałem cudowny, widok wspaniałej krainy, piękniejszej chyba nawet jeszcze niż nasze Pireneje. Rozłożyłem obóz naszego oddziału u stóp Góry. Czekałem na jakiegoś człeka czy zwierzę. Każdego dnia wchodziłem na ową półkę skalną pod jej szczytem. Następnie przechodziłem w obie strony przez mgłę, która wciąż ścieliła się wokół jaskini. Odwiedzałem naszych braci po jednej jej stronie, a potem wracałem do reszty po drugiej. Nakazałem też, żeby cały ten czas ćwiczyli się w walce. Czekałem na znak od Boga co mamy robić: czy czekać na brata Armanda, czy też ruszać na nieznane ziemie i szukać go na nich? I Bóg w końcu dał znak. Bo nasi obserwatorzy ujrzeli po drugiej stronie rzeki, płynącej pod Górą, obcych zbrojnych. Schowani byli w zieleni pod szczytem innej góry, na drugim brzegu. Myśleli, że ich nie widzimy. Ale my mieliśmy ze sobą owe szkła, które dostaliśmy od „niewiernych”, a przez które widzieliśmy dalej niż tamci. Dnia pewnego obcy postanowili przekroczyć rzekę mostem łączącym jej brzegi. Był on prawie taki sam jak nasze. Tylko drewno było inne. Tamtych szło troje, dwóch zbrojnych oraz jedna niewiasta. Pozostawili swe miecze wbite w ziemię przed mostem i weszli nań. Zrobiłem to samo. Spotkaliśmy się w połowie drogi. I wtedy obcy odezwali się w naszej mowie! Myślałem z początku, że to następne czary owej Góry. Ale okazało się, później, że nauczył jej ich nasz brat Armand. Tylko, że nie siedem lat temu (jak myślałem), ale siedem wieków! Tyle bowiem czasu przeminęło w owej krainie. Okazało się, że miejscowi są wobec nas pokojowo nastawieni. Mówili tam w zupełnie obcym języku, który nie był podobny do żadnego nam znanego. Ale naszą mowę znało kilkoro spośród nich, więc mogliśmy się z nimi porozumiewać. Z jednym z ich wodzów, Thoraksem zwanym, zaprzyjaźniłem się nawet. Powiedzieliśmy co sprowadziło nas do ich świata, a oni rzekli, że pomogą nam znaleźć to, czego szukamy. Od tego dnia wędrowaliśmy przez ich krainę już razem. Thoraks okazał się dobrym przewodnikiem i wodzem. Uzbrojeni byli podobnie do nas, ale nasze zbroje i kusze dawały by nam przewagę w walce. Ich ziemie były ogółem bardzo podobne do naszych. Drzewa i rośliny różne wyglądały jak i u nas, ale owoce dawały inne. Jelenie, ryby w rzekach i orły na niebie były chyba takie same jak nasze. Ale były tam również inne zwierzęta, tylko podobne do tych u nas widzianych. Kruki mieli dużo większe, zwali je roni. Zamiast koni były tam jakby pasiaste zebry afrykańskie, które zwali pinu. Chadzały też (tak jak w Afryce) słonie, ale bez trąb, zwane przez nich bumi. A wilki w ich lasach mieli ogromne. Potrafiły znikać, kiedy tylko zechciały, przez co były niezwyciężone. Niedźwiedzie też mieli większe niż nasze. A mówili na nie iberu. Podczas wędrówki dowiedzieliśmy się, że brat Armand zmarł siedem wieków wcześniej. Uszanowali go po jego śmierci i usypali mu grób, podobny do pogańskich kurhanów. Na szczycie wetknęli jego miecz, przez co wyglądało, jakoby Krzyż był zatknięty. Pomodliliśmy się z wszystkimi braćmi nad tym grobem za duszę Armanda. Był tam też drugi kurhan ze szczątkami ich szamana (oni zwali go Uzdrowicielem), Dathuna. Ponoć był za życia wielkim przyjacielem i bratem dla Armanda. Razem żyli i pracowali aż do śmierci. To, że nie był tam, pośród obcych, samotny, pocieszyło dusze nasze. A potem dowiedzieliśmy się o tym, że ten spokojny lud oraz trzy inne, zostały najechane przez okrutnych wrogów, zwanych przez nich Torgo. Tak samo, jak ongiś islam najechał naszą Świętą Ziemię. Honorem więc i świętą umową związani, postanowiliśmy wspomóc ich w walce z nimi. Zawędrowaliśmy z ich zbrojnymi do miejsca zwanego Vicosis. Odbyła się tam wielka bitwa plemion, w której braliśmy udział. Tam też okazało się, że wiele niewiast, jak też i mężów z ich rodów potrafi w myślach, w magiczny sposób, porozumiewać się z ich zwierzętami. Tak, że walczyły one w tejże bitwie po ich stronie. Była ona krwawa, a nasz Zakon jeszcze raz okazał wobec wrogów swą waleczność. Z imieniem Pana naszego na ustach zmietliśmy owych Torgo. Mój przyjaciel zaś, Thoraks, pozbawił głowy ich wodza. Zwali go Goth. Wspólnym tym zwycięstwem uczciliśmy godnie wieczną przyjaźń oraz pokój między naszym Zakonem a ich ludem. Ponieważ jednak czas w tamtejszej krainie płynie zupełnie inaczej niż u nas, w Europie, zdecydowałem o powrocie naszym pod Górę, do naszych braci tam pozostawionych. Po drodze pochowaliśmy jeszcze naszych sześciu poległych braci zakonnych w owej grocie, dookoła grobu Armanda. Dwunastu serwientów i kuszników zaś pochował Thoraks we własnym pięknym sadzie poniżej tamtej groty. Po kilku dniach wróciliśmy do Góry. Tam też pożegnałem ostatecznie mego przyjaciela, Thoraksa. Przeszliśmy znów przez mgłę, powracając do naszego świata. Zabrałem Całun Pana naszego i wtedy Góra zamknęła swą bramę na zawsze. Następnie spisałem ten pamiętnik. A teraz wyruszam jeszcze w krótką podróż, żeby ukryć go miejscu, które znane będzie tylko mnie samemu. Niedobitki naszego Zakonu będą na ostatnich statkach czekać aż wrócę. I wtedy wyruszymy, za resztą naszej floty, w naszą ostatnią podróż. Na wyspę całą porośniętą dębami.”

Otto Rahn potrząsnął głową ze zmęczenia i zamyślił się głęboko. Jedyne na co wpadł tym razem, było to, że jeśli („przy okazji” poszukiwań tego ich Armanda Saint-Omer) Templariusze szukali też Arki i Graala, to musieli go albo wcale nie znaleźć w tamtym świecie, albo znaleźć i stamtąd wywieźć. Tylko dokąd? Jedyną podpowiedzią, która mu się nasuwała, była owa wspomniana w pamiętniku „wyspa dębów”. A jeśli tak właśnie się stało, to gdzie ta wyspa się znajdowała? Tu właśnie, ten i tak wątpliwy ślad, urywał się całkowicie. Co więc pozostało jemu? Chyba jedynie to, o czym myślał już od prawie dwóch lat… powrót do Groty i przejście przez tę cholerną mgłę.

Powrócił do najważniejszego według niego fragmentu pamiętnika:

„Kazałem braciom naszym złożyć Całun Pana naszego w tym samym miejscu, w którym wówczas złożyliśmy nasze skarby. Za niecałą modlitwę ukazała się ta straszna, biała i gęsta mgła. Żywoty nasze złożyliśmy w ręce Boga i czekaliśmy. Całun Pana naszego nie zniknął jednak, jak się tego obawiałem. Byłem więc już pewny, że i nam uda się przeniknąć do owego świata bez szwanku.”

„...Całun Pana naszego nie zniknął jednak…”

Całun.

Otto chyba właśnie znalazł sposób na przejście na „drugą stronę góry”.

***

Ogromny Bothe objął swym ramieniem Habdu. Ledwo przy tym dosięgnął dłonią do jego barku. Mrugnął do Entha i powiedział, wiedząc, że czarnoskóry olbrzym nie zrozumie z tego ani słowa:

— To co, zobaczymy jak zbudowane są tam u was mięśnie tyłków? Co ty na to, przyjacielu?

I wyszczerzył się do niego. Jak za starych, dobrych czasów…

Habdu spoglądał na swoich nowych znajomych podejrzliwym wzrokiem. Bo Enth tym razem nie przetłumaczył mu słów tamtego ogromnego wojownika Utu. Uśmiechał się jedynie pod nosem. Odpowiedział więc tej dwójce takim samym uśmiechem, pokazując w nim swoje białe, zdrowe zęby, błyskające w jego czarnej jak noc twarzy.

8. Dzień próby

Bothe pomachał im na pożegnanie i zniknął w gęstwinie.

— Mój przyjaciel Bothe pójdzie teraz przodem przez ten las, a ty, Habdu musisz po dłuższym czasie znaleźć jego ślady. To próba, jaką nakazał zrobić nam nasz wódz. Rozumiesz?

— Chyba wszystko. Twój przyjaciel idzie przodem, ja go tropię i znajduję. Co potem?

— Wpierw go znajdź, a…

— Znajdę. — Przerwał mu Senegalczyk. — Co mam z nim zrobić potem?

Enth zaśmiał się i klepnął go w ramię.

— No no, taki dobry jesteś? Masz szczęście, że tropisz jego, a nie mnie. Jego ślady są dużo głębsze. Poza tym… a nieważne. Co z nim masz zrobić? Wystarczy, że uściśniesz mu łapę… rękę. — Enth już drugi raz o mało się nie wygadał.

— Myślałem, że lepiej znasz język Franków? — Podejrzliwie zagadnął go olbrzym.

— Czasem zapominam słów lub je mylę. A ty masz kobietę, rodzinę? Tam, w waszym świecie? — Enth szybko zmienił temat.

— Tylko starych już rodziców. Pożegnałem ich lata temu i od tego czasu wędrowałem po Europie z moim „szefem”, szukając razem z nim Graala i Arki oraz innych skarbów. A czemu pytasz?

— Dziewczyny z mojego plemienia oglądają się już za tobą, podobasz się wielu z nich.

— Naprawdę? Jestem dla nich wielki i… czarny jak noc. Nie boją się mnie?

— I masz dobre serce. A one to widzą. Nie, nie boją się ciebie. Myślę, że u nas szybko możesz znaleźć żonę dla siebie. Jeśli zechcesz.

— Nigdy o tym nie myślałem. Jeśli nie wrócę do mojego świata… zobaczymy.

— Tęsknisz?

— Za rodzicami, moją wioską i moim „szefem”? Tak. Za resztą — niekoniecznie. Tam się teraz dzieje bardzo źle.

— Słyszałem. A to prawda, że ten twój „szef” woli mężczyzn od kobiet? U nas to niepojęte, nienormalne, niezgodne z naturą.

— W naszym świecie to spotykane. Ale nie wszyscy to rozumieją. Tak jak i u was. Mnie to akurat nie przeszkadzało. Dobrze płacił. Poza tym on był właśnie taki, a ja czarny i przez to obaj nie byliśmy akceptowani przez nazistów. Zresztą oni nie lubią prawie nikogo. Mają plan podbicia całego naszego świata. To bardzo źli ludzie.

— U nas nie ma takich jak twój „szef”. Ani też czarnych jak ty. Ale nikt z Sojuszu krzywdy wam tu nie uczyni.

— Otto. On miał… ma na imię Otto. Otto Rahn.

— Dziwne te wasze imiona. Ale niech będzie: Otto. Jak myślisz, spróbuje jeszcze raz?

— Przejść? Na pewno. Jeśli tylko znajdzie na to sposób. Bardzo chciał się tu przedostać, bardzo. I nie wyda was. Będzie próbował, ale sam. Tego akurat jestem pewny.

— Jeśli mu się uda, przyjmiemy go tak, jak przyjęliśmy ciebie. Byleby nie ściągnął tu tych waszych… nazistów. Poza tym, tutaj u nas chyba będzie trochę samotny. Bo tu widzisz… tu wszyscy mężczyźni wolą kobiety. I na odwrót. Dobra, chyba już czas.

Habdu zerwał się na nogi.

— Mam iść? A broń?

— W tym lesie nie będzie ci potrzebna, uwierz mi. Znajdź tylko Bothego i uściśnij mu rękę. Jak tylko go… zobaczysz.

— To idę. Niedługo wracam. Z nim.

I czarnoskóry wojownik, pochodzący z innego świata, wszedł w gęstwinę. Enth patrzył chwilę za nim. Aż mu się żal go zrobiło. Im lepiej go poznawał, tym bardziej lubił. Westchnął i szepnął do siebie:

— No trudno, jak próba to próba.

Nie powiedział Habdu jednej rzeczy. Że będzie szedł tuż za nim. A także tego, że tamten nie będzie miał szansy, żeby się zorientować w jego obecności…

Enth zniknął. A dopiero potem też zanurzył się w gęstwinę.

***

Senegalczyk zatrzymał się dopiero, gdy wyraźne dotąd ślady Bothego, zniknęły wśród gromady płaskich głazów wystających z ziemi. Przyjaciel Entha dobrze zapamiętał jego wskazówki, co do tego w jakich miejscach najłatwiej zgubić pogoń. Habdu rozejrzał się i zaczął sprawdzać krzaki przed i poza głazami. Dokładnie oglądał ich liście, gałązki i owoce. Patrzył czy są wśród nich jakieś złamane lub naderwane podczas przedzierania się przez nie człowieka. Znalazł to czego szukał, bo uśmiechnął się do siebie i ruszył dalej. Nagle usłyszał gdzieś za sobą coś, co brzmiało jak… mruknięcie uznania? Stanął jak wryty i zaczął nasłuchiwać. Dźwięk nie powtórzył się jednak. Rozejrzał się jeszcze uważnie po okolicy. Nic. Wzruszył ramionami i podążył za śladami Bothego.

Enth stał nieporuszony za jednym z drzew i (teraz już w myślach) klął na siebie: „Mało brakowało! Wyrwało mi się jak młodemu uczniowi na tropiciela… Dobry jest. Tak jak mówił. Co nas podkusiło z tym Torgo?! Może mu jednak powiedzieć? Jednak nie, Bothe by nie powiedział.”.

Poczekał jeszcze chwilę i ruszył za Habdu.

Dotarli do rzeczki. Tam Enth musiał oddalić się trochę i przejść przez nią kawałek dalej. Żeby Habdu nie usłyszał przypadkiem plusku wody przy jej przekraczaniu. Kiedy powrócił w pobliże czarnoskórego tropiciela, ten właśnie prostował się z pochylenia i ruszał w dalszą drogę. Trzeba było przyznać, że nie kłamał — był (mimo wieloletniej przerwy) niezły w tropieniu. Ślady Bothego były wprawdzie głębokie, ale jego przyjaciel też znał się na rzeczy: wiedział jak kluczyć i gdzie stawiać stopy. Enth to doskonale wiedział, bo… sam go tego nauczył. Jeśli więc Habdu udawało się nie zgubić jego tropu, oznaczało to, że faktycznie był dobry. Chłopak już w tej chwili mógł uznać koniec próby. Ale do głazu, pod którym umówili się na spotkanie, było już tak blisko… Poza tym czarny wojownik już się oddalał. Tak Enth usprawiedliwiał się przed samym sobą. Westchnął bezgłośnie i ruszył za tamtym. Nawet lekko przyspieszył, żeby go wyprzedzić bokiem. Ostatecznie chęć zobaczenia zakończenia tej „próby” zwyciężyła.

Habdu zbliżył się na kilka kroków do dużego głazu, za którym ukryty był Bothe. Szedł pochylony i wpatrywał się w trawę, w której widział bardzo wyraźne teraz ślady swego celu. Uśmiechnął się szeroko. Wiedział, że znajdzie tego białego olbrzyma lada chwila. Rozluźnił się. Trochę za wcześnie…

Enth zatrzymał się i POWIEDZIAŁ: „Teraz, Torgo!”.

Tuż przed głazem Habdu stanął jak wryty. Bo dwa kroki przed sobą zobaczył, że powietrze dziwnie drga. Po chwili ukazały mu się źrenice jakiegoś zwierzęcia wpatrzone w jego własne. Oczy były wielkie. Jeśli reszta była tak samo duża… Ciarki przeszły Senegalczykowi po karku. Włosy na głowie stanęłyby na baczność… gdyby je miał. Ale nie miał już czasu na dalsze rozmyślania. Bo z tej nicości zaczęła się właśnie wyłaniać (kawałek po kawałku) reszta zwierza. Sam jego łeb był chyba wielkości połowy ciała Habdu. A całość była przerażająca. Dobrze już widoczny pysk ukazywał potężne kły. Każdy z nich był długości ludzkiego palca. Z pyska wydobywało się głębokie warczenie. Czarnoskóry tropiciel skojarzył tylko to, że bestia najbardziej jest podobna do zwykłego europejskiego wilka. Tyle, że ze dwa razy większego… Warkot, ogon walący w ziemię oraz wydłużony, przyczajony korpus przekonały go, że zwierz za moment go zaatakuje.

A co ten głupi Enth mówił? „Broń w tym lesie nie będzie ci potrzebna.” Habdu rozejrzał się za jakąkolwiek. Znalazł! Jednym skokiem w bok dopadł do pierwszego z brzegu drzewa i ułamał gałąź, która z niego wystawała na wysokości jego głowy. Pomyślał sobie: „No, to przynajmniej jest twarde drewno! Nada się.” A głośno krzyknął we własnym narzeczu:

— Chodź tu kotku! Habdu pokaże ci jak walczą wojownicy plemienia Diola!”

Zaczął wymachiwać ogromnym kawałkiem drewna jak patyczkiem, rycząc przy tym jak zraniony słoń.

Wtedy właśnie wydarzyło się wiele dziwnych rzeczy naraz. Zza głazu wyszedł Bothe. Z krzaków zaś po prawej stronie wyłonił się Enth. Najdziwniejsze jednak było to, że ogromny, dziki „wilk” nagle przestał warczeć i bić ogonem o ziemię. Przysiadł na tylnych łapach i odwrócił głowę w bok, najwyraźniej w stronę Entha.

„Co to za dziwny język? O tym mi nie mówiłeś! Jak powiedziałeś, że to obcy, to byłem przekonany, że to będzie ktoś z innego plemienia tego waszego Sojuszu… I co on taki mocno spalony i bez włosów na łbie? Za długo siedział przy waszym ognisku, czy jak?” — POWIEDZIAŁ do chłopaka Duch Gór, zwany przez nich Torgo.

Wybrali go do tego zadania, bo był (jak na Duchy) zadziwiająco łagodny oraz lubił wygłupy tych dwóch śmiesznych ludzi. Bardzo mu się spodobało, kiedy ci dwaj pomylili się kiedyś i zamiast jego samego, pociągnęli za ogon jego pobratymca z watahy. Bardzo „obrażalskiego” pobratymca, starego już, wrednego „wilka” (jak zwali ich czasem ludzie). Ależ podobno szybko wówczas weszli na to drzewo i… podobno też bardzo wysoko.

„Przepraszam cię Torgo! Zapomniałem o tym, wyjaśnię ci innym razem. Dzięki za pomoc. A widziałeś jak odłamał gałąź z drzewa dai? Nawet Bothemu oraz Varthowi nigdy by się to nie udało bez topora. Ale teraz mamy przynajmniej pewność, że jest odważny. Pozdrów watahę od nas.” — ODPOWIEDZIAŁ Enth.

Duch Gór warknął cicho, potem spojrzał na Bothego stojącego obok niego i… kiwnął mu łbem? A potem zniknął tak samo nagle jak się pojawił. Wtedy Bothe podszedł do przyjaciela, spojrzał wymownie na gałąź dai, najtwardszego z drzew, tkwiącej jeszcze w rękach stojącego bez ruchu Habdu, westchnął z zazdrością w głosie i powiedział w narzeczu Utu:

— Jutro dam ci ten miód. Wygrałeś, dał radę.

— Zdecydowanie dał: nie uciekł. No i znalazł cię. Będzie dobrym tropicielem.

Potem obaj odwrócili się do Senegalczyka, stojącego wciąż w pozycji bojowej i nadal ściskającego konar. Ten rozejrzał się podejrzliwie dookoła raz jeszcze, wyprostował się i odezwał w mowie Franków:

— To o tej „łapie” wspominałeś?

— Noo… chyba jesteśmy winni ci wyjaśnienia.

— Myślę, że to chyba nawet konieczne.

— Chodźmy. W drodze powrotnej wszystko ci wytłumaczymy.

Bothe objął ramieniem Habdu i kiwnął głową w stronę leśnej gęstwiny.

— Ale przyznaj, wielkie są te nasze Duchy Gór?

Ten chyba zrozumiał o czym mowa, bo odpowiedział mu w języku Franków:

— Nie widziałeś jeszcze naszych lwów…

Wracając opowiedzieli mu wszystko. A najbardziej w ich opowieści zainteresował go ten moment, w którym Enth zjadł serce „wilka”.

9. Złe decyzje

Rok 1935 (kilkanaście dni po „otworzeniu” Oka Boga)

— Drogi Otto, kiedy Standartenführer Wiligut dał mi do przeczytania twoją książkę, nie wiedziałem jeszcze, że będzie taka ciekawa… naprawdę ciekawa.

Heinrich Himmler poprawił oprawki swoich drucianych okularów i kontynuował:

— Zapewne wiesz, że niektóre z naszych zainteresowań są podobne?

— Tak jest… tak, Reichsführer, wiem.

— To dobrze drogi Otto, to bardzo dobrze. Jesteśmy bardzo chętni do współpracy w tej kwestii. Tak bardzo, że zapomnimy nawet o raporcie napisanym trzy lata temu przez pewnego oficera na twój temat… A także o twoim problemie ze spłatą tamtego hotelu we Francji…

Otto Rahn bezgłośnie przełknął ślinę. W biurze Heinricha Himmlera było duszno. Tak bardzo duszno… Kiedy otrzymał tamto „zaproszenie”, wiedział, że nie ma prawa odmówić. Jemu się nie odmawia… A szczególnie będąc w takiej sytuacji, w jakiej znajdował się Otto. Skinął więc tylko głową i słuchał dalej.

— Twoja „Krucjata” to bardzo interesująca pozycja. Wiele wyjaśnia w kwestiach Katarów. Szkoda tylko, że w Pirenejach nie znalazłeś wtedy żadnych śladów Graala ani Arki… tylko ten ułamek miecza. Wielka szkoda.

Himmler zrobił zawiedzioną minę i znów poprawił oprawki. A w jego biurze zrobiło się jeszcze duszniej.

— No i ten twój służący… Sam teraz widzisz, drogi Otto, jaka to rasa: okradł cię, uciekł i zostawił cię tam w górach samego. Po tylu latach i po tym wszystkim, co dla niego zrobiłeś…

Rahn na dwie sekundy zamknął powieki — musiał teraz bardzo pilnować własnych reakcji.

— Ale ty przecież wciąż jednak jesteś Niemcem. — Himmler słowo „jednak” powiedział z lekko wyczuwalnym w głosie obrzydzeniem. — Dlatego damy ci szansę kontynuowania twoich prac. Ale tym razem wyłącznie dla naszej ojczyzny… Otrzymasz mieszkanie do dyspozycji i wszystko co potrzebne do życia. A także pracę. Będziesz pracował jako referent w Głównym Urzędzie Rasy i Osadnictwa Rzeszy.

Otto otworzył szeroko oczy, nadludzkim chyba wysiłkiem zdobył się na odpowiedź i wyjąkał:

— Nie wiem jak mam dziękować Reichsführer…

— Podziękuj Wiligutowi. — Przerwał mu Himmler. — To jego sekretarka dała mu twoją książkę, a potem on przekonał mnie do zapoznania się z jej treścią.

„Oraz do zapoznania się z moim życiorysem. Dokładnym zapoznaniem. Do tego właśnie namówił go ten ezoteryk.” — Przemknęło przez myśl biednemu Rahnowi.

— Od teraz będziesz pracował dla Rzeszy. Ale masz też naszą zgodę na wszelkie dalsze badania i poszukiwania.

Nie musiał dodawać tego, czego mają one dotyczyć. Heinrich Himmler po raz ostatni poprawił oprawki swoich drucianych okularów i na zakończenie audiencji dorzucił jeszcze jedno. Coś, po czym Otto Rahnowi zrobiło się już zupełnie gorąco:

— Mam tylko nadzieję drogi Otto, że już niedługo dasz nam znać, że coś znalazłeś. Może na przykład właśnie w… Pirenejach?

***

Varth zapytał wezwanych przez siebie opiekunów roni, ptaków-gońców:

— Jakieś nowe wieści od Thoraksa lub Orithela z naszego posterunku nad Małą Rzeką?

— Nic. Nic nowego Hashi.

— To chyba dobrze. — Odprawił ich ruchem dłoni.

Teraz wódz Utu zwrócił się do całej zebranej rady:

— Czasem brak wieści to dobre wieści.

— Czasem. — Mruknął dość głośno Uzdrowiciel Urthu.

Varth spojrzał na niego przeciągle i kontynuował:

— Jak nasze zbrojenia?

— Wszystko idzie dobrze, Hashi! — Odpowiedział mu Sithu, jeden wodzów, odpowiedzialny za to właśnie zadanie.

— Wymyśliliśmy jakąś broń podobną do tych opisanych przez Habdu?

— Niestety nie, Hashi!

— Czyli jednak idzie źle! A zbrojmistrze i kowale Zema? Wymyślili coś?

— Oprócz wzmocnienia naszych tarcz i zbroi? Nic. — To z kolei ponurym głosem powiedział Barthel, inny wódz, odpowiedzialny za przepływ wiadomości między Utu a resztą plemion Sojuszu.

Varth uderzył pięścią w ławę tak mocno, że podskoczyły wszystkie stojące na niej czarki i dzbany, wylewając przy tym z nich wodę lub miód.

— Czyli jesteśmy aż tak zacofani?!

Tylko Urthu odważnie spojrzał w oczy wodza:

— Tak właśnie jest.

Cisza zapadła w Chacie Narad. Przerwał ją Varth:

— I do tego (tym razem) nie mamy ani Arki ani nawet wsparcia Rycerzy Świątyni?

— Nie mamy. — Znów odpowiedział mu ojciec Entha.

— Czyli na ich broń miotającą żelazo na wielkie odległości, na te ich… granaty i karabiny mamy wciąż tylko nasze łuki, włócznie, miecze i kusze od Templariuszy?

Wtrącił się Arthur, dowódca wsławiony w walce w bitwie nad Średnią Rzeką oraz podczas obrony Vicosis, stolicy Viri:

— Oprócz tego mamy też, Hashi, nasze potężne bumi z taranami, mamy gorący olej. Mamy też głowy na karkach oraz Sojusz czterech plemion. A także znajomość własnego terenu. No i mamy naszą magię.

— Czyli już możemy się poddać! — Wrzasnął wódz Utu. — Skoro tamci mają latające, pływające i jeżdżące machiny. A wszystkie one podobno plują ogniem na ogromne odległości. W tych sprawach przepaść między naszymi światami to setki zim. Setki!

— Ale oni nie przecisną tych machin przez grotę „Oka”. — Cicho powiedział Urthu, czym ponownie zwrócił uwagę zebranych. — Więc największe zagrożenie z ich strony, w ten prosty sposób nas nie dotyczy… Przedostać się może tu jedynie ich „piechota” z bronią ręczną. Lepszą od naszej, ale jednak wciąż ręczną.

— Mów dalej Urthu. — Varth nagle zainteresował się jego słowami i chyba trochę też ostygł.

— Mogą przechodzić tylko po kilku zbrojnych naraz. Jedną, długą, mocno rozciągniętą kolumną. A do samej jaskini mogą dostać się jedyną drogą: dość wąską, stromą, górską ścieżką. Myślę, że należy zgromadzić jak największe nasze siły nad Małą Rzeką i zorganizować je w kilku liniach obrony (jedna za drugą). Tak, żeby tamci wykrwawili się już przy samym wychodzeniu z jaskini. Rzekłem.

Po chwili ciszy Varth powiedział:

— Zapomniałem, dlaczego zostałeś naszym Uzdrowicielem oraz Mędrcem, Urthu. Przepraszam.

Urthu skromnie pochylił głowę, przyjmując samokrytykę wodza. A ten mówił dalej:

— Może to jest jakiś cień szansy? Ale i tak przydałoby się nam jakieś rozpoznanie po tamtej stronie Góry, kiedy wszystko się zacznie. Teraz, dopóki przejście jest zamknięte, nawet orły Rinthego nam nic nie dają. Zresztą one też nie wleciałyby tam niezauważone.

— One nie.

Varth rozejrzał za osobą, która wypowiedziała te słowa. Była to Surini Białe Włosy, która jako Uzdrowicielka Viri oraz żona jednego z dowódców Utu miała prawo brać udział w tej naradzie.

Varth ściągnął brwi, nagle zastanawiając się nad czymś intensywnie. Po chwili zadał pytanie:

— Gdzie jest Enth?

***

„Proszę, aby pan przed ukazaniem się mojej książki »Montsalvat und Golgatha« z nikim, z wyjątkiem Reichsführera, nie rozmawiał o tym, co chcę panu przekazać ustnie” — Otto doskonale pamiętał, co napisał dwudziestego siódmego września w liście do Karla Marii Wiliguta. Bo po tym liście uzyskał później zgodę na następną „podróż badawczą”.

A teraz stał ponownie w tej samej grocie, w której ostatni raz widział się ze swoim Habdu. I w której jeden, jedyny raz widział też, poprzez mgłę, mały skrawek tamtego świata. Dziś znowu stał w niej i w bezsilnej wściekłości walił zaciśniętymi pięściami w jej ścianę. Tę samą, za którą zniknęło wtedy, ściskane ręką obcego wojownika, ostrze Włóczni Przeznaczenia.

Do Rahna dotarło w końcu, że nie dostanie już następnej szansy na przedostanie się tam. Arka i Graal zniknęły przed wiekami, Włócznia teraz. I to przez niego samego. Całun zaś jest w rękach nazistów, poza jego zasięgiem. Nie ma sposobu…

Otto przestał nagle uderzać pięściami. Oparł się nimi oraz czołem o skałę. Intensywnie rozmyślał. W końcu szeroki uśmiech rozjaśnił jego twarz.

„Jednak jest sposób! Zrobię to samo, co zrobił ten obcy. Sprowadzę tu ludzi „kaprala”, powiem im, że muszę iść przodem, otworzę przejście, a potem przeskoczę na drugą stronę. Ale przedtem… zabiorę Całun ze sobą! I nikt już nie przedostanie się na drugą stronę tej góry. Nigdy.”

Wiedział już co musi zrobić. Przekaże Himmlerowi tylko minimalną część prawdy o grocie. A przy okazji musi przekonać go o własnych intencjach… Uśmiechnął się jeszcze szerzej, bo jego nowy pomysł był iście diabelski: wstąpi do tego ich przeklętego SS!

Cały czas uśmiechając się wrócił do obozu, żeby jak najszybciej napisać raport ze swoich dokonań w Pirenejach.

Dwa tygodnie później, gabinet Reichsführera.

Heinrich Himmler skończył właśnie czytać raport i poprawił oprawki swoich drucianych okularów. Karl Wiligut miał dobre przeczucia co do tego idioty oraz pedała, Otto Rahna: jego raport był bardzo interesujący… Führer będzie bardzo zadowolony.

Himmler pochylił się nad swoim dziennikiem osobistym i pod datą dziewiętnastego października wpisał do niego zdanie: „Raport otrzymany, utrzymać w tajemnicy!”.

10. Serce lwa

— Enth jest na polowaniu. Razem z Bothem. Sprawdzają umiejętności tego nowego. Naszego „czarnego Utu” — Odpowiedział Varthowi Urthu. — Za twoją zgodą wodzu. Wyruszyli jeszcze nocą.

— A tak, zapomniałem o tym. Dobrze, poczekam na ich powrót. Ale teraz dokończmy naszą naradę.

***

— Fakt, daje radę. — Szepnął Bothe do Entha.

Szli obaj kilka kroków za Habdu, obserwując sposób

w jaki znajduje tropy górskiego jelenia. Jak dotąd robił to bezbłędnie. Przy okazji nie znaleźli żadnych różnic w metodach tropicielskich obu plemion: ich własnego oraz ludu Diola z obcego świata. Za to zdziwili się, kiedy na ich historię o „sercu wilka”, Senegalczyk zrewanżował się im opowieścią o tym, jak to niektóre plemiona jego rodzimej, dalekiej, ukochanej Afryki uważają, że zjedzenie serca wroga przez wojownika przekazuje mu jego siłę.

Podobieństw było więcej: broń, struktura plemienna, niektóre zwierzęta. W trójkę zastanawiali się podczas rozmów o co chodziło ich Bogom, kiedy tworzyli oba ich światy: tak do siebie podobne, a jednocześnie jednak tak różne. Albo coś poszło im nie tak, albo mieli w tym jakiś plan. Tylko za nic nie mogli wpaść na to jaki to był plan. Niedługo, prawdopodobnie będą mieli i tak inny, wspólny problem: wojnę czającą się tuż za „Okiem Pierwszych”. Ale teraz…

Teraz szli za czarnoskórym wojownikiem, czekając na efekt jego poczynań. Mieli nadzieję, że ujrzą to jak rzuca włócznią w jelenia i zabija go. Habdu właśnie przyśpieszył, widząc w trawie przed sobą wyraźny ślad zwierzyny, kiedy nagle Enth zamarł bez ruchu… Wyczuł go. Nie zobaczył, tylko właśnie wyczuł. Mogło to oznaczać wyłącznie jedno: Duch ukrywał przed nimi swoją obecność. A to wróżyło źle. Bardzo źle.

Enth trącił łokciem zaskoczonego Bothego w bok, dając mu znak, żeby się zatrzymał i szepnął do niego:

— Chyba muszę zniknąć, żeby coś sprawdzić.

Ale nie zdążył zrobić tego co zamierzał. Bo kilka kroków przed Senegalczykiem zaczął właśnie pojawiać się ogromny łeb Ducha Gór. Bothe to zobaczył, parsknął i głośno powiedział:

— Dobre! Zaczyna w końcu łapać nasze poczucie humoru…

Enth chwycił go za łokieć.

— To nie jest Torgo!

— Jak nie on, to kto? — Bothe wyszczerzył się, ale po chwili uśmiech zaczął pomału znikać z jego twarzy.

— Tak, to ten drugi. Ten wredny.

— Ale przecież…

— Wiem, kamuflaż. Coś się szykuje…

— Chce się na nas zemścić za ten jego ogon! O kurwa! — Wojownicy Utu szybko zaczęli przyswajać sobie przekleństwa rodem z drugiego świata. Bothe najszybciej. „Merde” zastąpiło mocniejsze w swym brzmieniu „kurwa”.

— Może, jeszcze nie wiem.

— Na pewno. Dobrze, że chociaż się pokazał — mamy jakieś szanse.

Tymczasem Habdu podniósł głowę znad tropów i zastygł w połowie ruchu. Odwrócił lekko głowę do tyłu i krzyknął w mowie Franków:

— Mam nadzieję, że to ten sam co ostatnio… Bo nie rozpoznaję ich jeszcze.

— Nie ruszaj się Habdu! — Zawołał Enth. — To nie tamten. Ten jest inny. Poczekaj, pogadam z nim.

— Co zrobisz?

— Nieważne, stój nieruchomo!

Enth skupił się i ZAPYTAŁ „wilka”:

— ”Witaj, bracie z watahy! Czemu ukrywasz swą obecność przed swymi przyjaciółmi?”

— ”Nie przed wami. Chociaż tym pociągnięciem za ogon sprowadziliście na mnie hańbę w stadzie. Do tej pory mi to wypominają. Ale dziś nie o was mi chodzi…”

— ”Przepraszaliśmy już wiele razy. A tego obcego zostaw, jest gościem w naszym świecie.”

— ”Ale jest również wojownikiem. Jak wy. Słyszałem o nim z opowieści: tylko jeden człowiek wśród was ma czarną skórę… A teraz na własne oczy widzę, że nim jest. Bo trzyma w rękach waszą broń i poluje razem z wami. A na mnie właśnie nadszedł czas, niedługo umrę i chcę zrobić to w walce. Nie możecie to być wy. Więc to musi być on!”

— ”Rozumiem bracie, ale proszę: zostaw go, to nasz gość. Jest z zupełnie innego świata niż ten nasz, wspólny. Nie zna naszych zwyczajów. Poza tym nie będzie rozumiał tego, co do niego…”

— ”Zaraz to sprawdzimy. Uprzedź go. Więcej o to nie poproszę.” — Duch poparł swe słowa głębokim, głuchym warknięciem.

Enth natychmiast krzyknął do Habdu:

— On chce z tobą walczyć! Pamiętaj: możesz mu odmówić. Zaraz sam ci to powie. W twojej głowie. Nie dziw się niczemu, tylko słuchaj!

Chłopak odwrócił się do swego przerażonego przyjaciela.

— Nic nie możemy zrobić. On chce Habdu.

— Ale on przecież nie walczył od wielu lat. I widział dotąd tylko jednego Ducha. I to akurat tego łagodnego… — Bothe zrobił krok do przodu.

Enth rozpaczliwie chwycił go za ramię.

— Nie! Bothe, nie! Ściągniesz na nas hańbę i odwróci się od nas cała wataha. A ten tu schowa swą obecność i wtedy Habdu zginie na pewno. A tak ma chociaż cień szansy.

Bothe stanął, zaciskając swoje potężne pięści. Ale po chwili, zrezygnowany rozluźnił ich palce. Uznał, że jego przyjaciel lepiej poznał zwyczaje watahy i wie co robi.

Enth odetchnął z ulgą. Gdyby Bothe sam nie zmienił zdania, nikt nie byłby w stanie go powstrzymać.

Tymczasem Habdu wyprostował całą swą imponującą sylwetkę. Wypuścił powietrze jednym, długim wydechem i zawołał:

— Już rozumiem o co chodzi! Tak widocznie miało być. Będę z nim walczył. Jeśli kiedyś jeszcze zobaczycie mojego „szefa”, pozdrówcie go ode mnie.

I ściskając włócznię w dłoniach, przyjął pozycję walki.

— Zrozumiał go? Jak?! — Zdumiał się Bothe.

— Widocznie. Nie wiem. Patrz! — Niecierpliwie odparł Enth.

Nie mieli już czasu na dalsze rozważania. Bo Duch Gór przestał bić ogonem o ziemię i warczeć. Wszystko już sobie z tym czarnym człowiekiem powiedzieli. Bez ostrzeżenia odbił się tylnymi łapami od ziemi i skoczył w stronę Senegalczyka. Jego kły i pazury wymierzone były w gardło przeciwnika.

W głowie oraz mięśniach Habdu odezwała się pamięć dawnych polowań oraz walk. Zadziałał jego instynkt. Zrobił krok w stronę zwierza, skracając dystans. Potem rzucił się bokiem na ziemię. Ale włócznię pozostawił ustawioną pionowo. Duch Gór w locie kłapnął szczęką w miejscu, w którym przed momentem głowa człowieka. Nie mógł już jednak zmienić toru lotu, a ciężar cielska ściągnął go w dół. Prosto na grot włóczni wbitej drugim końcem w ziemię. Do tego trzymanej mocno przez potężne ramiona Habdu. Ostrze zagłębiło się od dołu w ciało zwierzęcia, a jego masa zrobiła resztę: brzuch został rozorany na całej jego długości.

Ale zaraz potem pod ogromnym ciężarem włócznia pękła na kilka kawałków. Kiedy Duch zakończył skok, z jego mocno krwawiących trzewi wystawał ułamek broni. Broni, której Habdu bardzo szybko został pozbawiony…

A władca gór wciąż żył. I obracał się w stronę bezbronnego teraz Senegalczyka. Enth jęknął, a Bothe wciągnął z sykiem powietrze do płuc.

Zwierz rzucił się ponownie na swą ofiarę. Habdu znowu skrócił dystans i zrobił jedyną rzecz, jaka wpadła mu do głowy: ustawił swe mocarne ręce oraz ramiona na wysokości karku bestii.

Przez błyskawiczny upływ posoki, Duch nie miał już siły wysoko skoczyć, więc jego łeb był na wprost oczu człowieka. Tym samym wojownik mógł teraz wykorzystać całą siłę swego potężnie zbudowanego, dwumetrowego ciała. Zaparł umięśnione nogi o ziemię tak, żeby wspomogły resztę. A kiedy pysk zwierza znalazł się tuż koło jego twarzy, Habdu zablokował jego kark w uścisku własnych rąk. Łysa czaszka lśniła mu w słońcu od potu. Od tego momentu, na polu walki pozostały: nadludzka siła Senegalczyka oraz jego chęć życia, przeciw ogromnej masie Ducha Gór i jego pazurom. Bo wielkie kły, w unieruchomionym pysku, były bezużyteczne. Zwierzę próbowało nim kłapać i dosięgnąć szyi człowieka, ale nie mogło. A jego cielsko słabło z każdą upływającą chwilą. Oparł się więc na trzech łapach, a pazurami czwartej rozorał bok Habdu, tak jak niedawno zrobiło to ostrze włóczni z jego własnym brzuchem. Ten stęknął z potwornego bólu, kiedy pazury wielkości ludzkiego palca każdy, zagłębiały się w jego ciało, ale nie ruszył się z miejsca nawet na pół kroku. Napięte do granic, ogromne mięśnie wojownika Diola, na szczęście uchroniły ważne, wewnętrzne organy jego ciała.

Teraz obaj obficie krwawili z ran. I obaj też patrzyli sobie w oczy. Duch ze zwierzęcą wściekłością. Człowiek bez lęku, za to z determinacją.

Bothe i Enth z zapartym tchem obserwowali tę scenę, trwając w takim samych bezruchu jak walczący. Enth wciąż pamiętał własny pojedynek. Wtedy wygrał go dzięki swojej szybkości i biegłości w posługiwaniu się mieczem. Bothe ze „swoim” iberu również wygrał używając sprytu oraz taktyki. Teraz byli jednak świadkami pojedynku, w którym główną rolę grała potworna siła mięśni obu przeciwników.

Przez dłuższy czas trwali w tej jednej pozycji. Gdyby teraz Senegalczyka zawiodła jego ponadprzeciętna siła, kły natychmiast przegryzłyby jego gardło… Ale to Duch Gór osłabł pierwszy. Rana okazała się śmiertelna. Jego ślepia zaczęły zasnuwać się mgłą. A Habdu USŁYSZAŁ w swojej głowie: „Dziękuję za walkę. Pamiętaj o co cię prosiłem…”.

Warkot, wciąż dochodzący z pyska ucichł, ciało zwiotczało. Kiedy źrenice stały się ślepe, palce Habdu otworzyły się. Łeb Ducha Gór wysunął się z ich uścisku i miękkim ruchem opadł do stóp człowieka. Czarnoskóry wojownik stał jeszcze krótką chwilę, obficie krwawiąc z rany, a potem przyklęknął na jedno kolano. Kiedy Enth i Bothe biegli w jego stronę, osunął się bezwładnie na ziemię.

Rzucili się oglądać jego bok, żeby ocenić rozmiary rany, oczyścić ją i zabezpieczyć. Enth spojrzał po chwili na swego przyjaciela i z ulgą powiedział:

— Będzie żył.

Wtedy Habdu zamknął na jego ręce własną, prawie miażdżąc mu przy tym palce. Białka jego oczu błysnęły w czarnej twarzy. Cicho powiedział:

— Jego serce. Wytnijcie je. Koniecznie.

Bothe od pewnego czasu rozumiał mowę Franków, więc kiedy usłyszał te słowa, na moment przerwał opatrywanie rany i rzekł do Entha lekko chyba obrażonym tonem:

— To teraz jeszcze i on? Jakby mało mu było tego, że i tak, jak tylko choć na chwilę zamknie oczy, to nikt z nas nie widzi go w nocy…

Po chwili jednak wyszczerzył się tak szeroko, jak chyba nigdy dotąd i dodał, spoglądając przy tym na martwe cielsko Ducha Gór.

— Ale to jednak nie był iberu. Nadal będę najsilniejszy wśród ludzi!

Habdu z wysiłkiem odwrócił głowę do Bothego i szepnął do niego:

— Mówiłem, nie widziałeś naszych lwów… przyjacielu.

I w końcu jednak stracił przytomność.

11. Wierność i honor

12 marca 1936 roku

Otto Rahn od dłuższego czasu oglądał w lustrze odbicie oficera SS. Oficer ten przed godziną zakończył ceremonię wstąpienia do formacji. Jego nowy, czarny mundur lśnił głęboką czernią materiału. Czerwono-czarna opaska na ramieniu oraz runy umieszczone na wyłogach, wyraźnie wskazywały na obecną pozycję społeczną jego właściciela. Wyznaczały też granicę pomiędzy nim a całą resztą narodu wielkiej Trzeciej Rzeszy. Po drugiej jej stronie były najczęściej strach i uniżoność, czasem tylko czysty podziw. Jeszcze raz odczytał motto wyryte na sztylecie: „Mój honor to wierność”. Żeby nie zapomnieć o swoim jedynym celu wstąpienia do tej przeklętej przez Boga formacji, przyjął to motto także jako osobiste.

Jego własną „wiernością” będzie całkowite podporządkowanie wszystkiego, co odtąd będzie robił planowi powtórnego dostania się do Góry. A „honorem” dla niego będzie przedostanie się do tamtego świata. Do zostawionego tam Habdu. I zamknięcie za sobą drzwi. Ostateczne.

Uśmiechnął się do własnych myśli, obracając ostrze w dłoniach. Teraz będzie mu już dużo łatwiej. Oszukał system, wchodząc w jego tryby. Ukrył się wśród jego zębatych kół. Tym samym uśpił też czujność ludzi kręcących tymi kołami. Teraz pozostało już tylko przekonanie Himmlera, żeby umożliwił mu dostęp do Całunu… Wtedy przygotuje następną wyprawę w Pireneje. Ostatnią.

Ale do tego czasu musi być bardzo przekonywający… Schował sztylet do pochwy, trzasnął regulaminowo obcasami przed odbiciem w lustrze. A odbicie odpowiedziało mu wyprostowaną ręką, której wyciągnięte palce wskazywały na nowego oficera SS po drugiej stronie. Równocześnie, z obu stron szklanej tafli padły te same słowa:

— Heil Hitler! Heil Hitler!! Heil Hitler!!!

***

— Reszta plemion Sojuszu też się zbroi? — Spytał Urthu.

— Tak. Niewielka to dla nas pociecha, ale robią co mogą. Zbroją swe wojska, tak jak i my, szukają nowych sposobów taktyki i przerzucają własne oddziały pod nasze granice. A może tam się jednak nic nie wydarzy? — Odpowiedział Varth. — Może minęło już tyle czasu, że nie…

— Nie miej złudzeń. Torgo też czekali pięćdziesiąt zim na swoją zemstę. Według wyliczeń moich oraz innych Uzdrowicieli, wyszło nam, że rok tam to trzy do pięciu dni u nas. O ile oczywiście Habdu prawidłowo nam wszystko objaśnił. To ciągle jeszcze za mało. A nie mamy ani wiedzy, ani pewności jak się sprawy toczą obecnie w tamtym świecie.

Siedzieli we dwóch w chacie Urthu. Czekali na Entha i Bothego, którzy mieli dla nich jakieś „strasznie ważne wieści”. Chcieli je przekazać tylko ich dwójce. Czekając na nich zabijali czas rozmową, podczas której nie musieli stosować się do zwyczajowych oficjalnych zwrotów. Znali się od bardzo dawna. I równie długo szanowali zdanie tego drugiego.

— Masz rację. — Westchnął wódz Utu. — To przez to, że wciąż myślę jak oszczędzić naszemu ludowi następnej wojny. Wojny, którą (jak wszystko na to wskazuje) tym razem przegramy. Tamci są tak samo okrutni jak Torgo, z którymi sobie ostatecznie poradziliśmy z pomocą Templariuszy, ale Torgo nie mieli przecież uzbrojenia wyprzedzającego nasze własne o całe setki zim…

— Właśnie. — Ponuro przytaknął Urthu, gładząc przy tym swoją krótką, ale prawie siwą już brodę. — Mam wrażenie, że w pewien sposób światło naszego świata powoli zamienia się w cień i obejmuje całunem wszystko co znamy. Myślę, że tym razem nie pomogliby i Templariusze. Co więcej, jestem też przekonany że nawet pomoc naszych leśnych braci może być niewystarczająca. Początkowy szok wśród wrogów może szybko przeminąć. Bo z tego co mówił nasz „czarny Utu”, tamci bardzo interesują się sprawami wszystkich dawnych wierzeń własnego świata oraz magii. Sami też już długo szukają Graala i Arki. Więc nie będą zaskoczeni… A przynajmniej niezbyt długo…

— Tak. Tym razem musimy być sprytniejsi, sama siła nie wystarczy. Ale jeśli już dojdzie do wojny, to i tak…

— Wiem. Będziemy walczyć do samego końca. Jak zawsze.

— Jak zawsze. — Jak echo powtórzył Varth.

Usłyszeli pukanie do wrót.

— Wejdźcie! — Krzyknął szybko Urthu.

Drzwi się otworzyły. Enth zrobił krok do tyłu, jakby wahając się czy wejść, ale po chwili jednak wszedł do chaty ojca. Tuż po nim zrobił to Bothe, schylając się w za niskich jak dla niego drzwiach.

— Siadajcie. — Varth uprzedził oficjalne meldowanie się swoich podwładnych.

Enth spojrzał szybko na swego przyjaciela. A ten tylko wyszczerzył się radośnie i usiadł naprzeciw wodza. Chłopak zrobił to samo.

— Zaraz powiecie co takiego pilnego macie, że mieliśmy spotkać się tylko w czterech. Wpierw mówcie: poradził sobie z polowaniem? Będzie z niego pożytek? — Varth podniósł czarkę z miodem do ust.

Bothe wziął inną, podsuniętą mu przez Urthu. Podniósł ją do góry, ale zatrzymał tuż przed swoją twarzą, na której zagościł szeroki uśmiech.

— To rozumiem… niebieski. — Powiedział i wypił jej zawartość jednym, długim haustem.

Tymczasem Enth rozejrzał się niepewnie po chacie. Jego wzrok skupił się na jednym punkcie położonym tuż obok Vartha. Przełknął ślinę i powiedział:

— No właśnie… jakby to przekazać…

— Enth, poradził sobie czy nie? — Wódz pokręcił głową i znów podniósł czarkę do ust.

— To może nich Habdu sam wam to powie.

Varth zachłysnął się i rozkaszlał potem, śmiejąc się jednocześnie.

— A co, nauczyliście go naszego języka? Tak szybko?

Urthu siedział bez ruchu, patrząc badawczo na syna. Po chwili zamknął oczy i pochylił głowę. Już wiedział.

Varth otarł dłonią swoją czarną, gęstą brodę z resztek miodu i westchnął. Powiedział:

— Dobra, wołajcie go.

— Habdu! — Enth powiedział to cicho.

I po prawej stronie wodza Utu błysnęły nagle białe zęby w szerokim uśmiechu oraz kawałek łysej czaszki. I to było na tyle. Bo już po chwili zniknęły.

Varth odruchowo sięgnął do miecza wiszącego u jego boku, ale powstrzymała go ręka Urthu, siedzącego obok niego.

Enth westchnął i dodał w języku Franków:

— Skup się! Wciąż cię nie widzą.

Tylko Bothe dobrze się bawił, widząc problemy ich nowego, czarnego przyjaciela.

— Nie dość, że w nocy go nie widać, to teraz jeszcze i w dzień… dobre! — Ocierał łzy, cieknące mu po policzkach.

Habdu, siedzącemu od samego początku na ławie, tuż obok Vartha, udało się w końcu jakoś skupić. Pojawił się już teraz w całej swojej imponującej okazałości. Varth Żelazna Dłoń ochłonął trochę, ale powolnym ruchem odwrócił się w stronę młodych wojowników. Wykrztusił tylko:

— Znowu? — I zaraz dodał drugie słowo. — Kurwa!

— Tak, Hashi! — Wyjąkał Enth, trącając jednocześnie Bothego w bok, żeby ten się uspokoił. — Ale to naprawdę był przypadek…

— U was to zawsze jest „przypadek”! — Ryknął wódz.

Enth zwiesił smętnie głowę, a Bothe przestał w końcu rechotać.

— Wyjaśnijcie to. — Urthu próbował ratować ich sytuację jak mógł.

— Na polowaniu wszystko szło dobrze. Habdu radził sobie w terenie doskonale. Ale nagle pojawił się ten wredny „Duch” i…

— Ten, do którego ciągle zakradaliście się i ciągnęliście go za ogon? — Zapytał wciąż wściekły Varth.

— Ten sam. On czekał na swój czas, na śmierć. I chciał zrobić to „po staremu”, w walce. A Więzi mu na to pozwoliły. Ja i Bothe mamy już swoją Więź, każdy z nas. Wybrał więc Habdu. A on się zgodził.

— Zaraz, zrozumiał go?! Mimo, że on nie zna nawet naszego języka? I pochodzi z innego świata? — Wódz wytrzeszczył oczy ze zdumienia.

— Jakimś sposobem tak. Nie wiemy jak.

— Wyzwał Habdu do walki. I on zwyciężył. — Bothe postanowił wesprzeć przyjaciela. — No a potem zjadł jego serce.

— To widzę. A raczej nie widzę. — Zaplątał się Varth, bo Habdu co chwilę denerwująco znikał z jego pola widzenia.

— Opowiedzcie wszystko dokładnie. — Wtrącił się Urthu.

Opowiedzieli więc cały przebieg polowania oraz samej walki Senegalczyka z „wilkiem”. Habdu zaś z dumą pokazał swój pokiereszowany pazurami bok. A przynajmniej próbował pokazać… Mówili też o tym jak wycięli serce i o bardzo krótkim szkoleniu w „znikaniu”. Na razie chyba zbyt krótkim…

— No dobrze więc, stało się. Ale czemu to niby takie ważne? — Zniecierpliwił się wódz Utu.

— Enth i Bothe spojrzeli na siebie. Bothe kiwnął głową, na co jego przyjaciel odpowiedział za całą ich trójkę. I zrobił to na jednym wydechu.

— Bo mamy pomysł.

Varth jęknął i szarpnął się za brodę.

— Znowu te wasze pomysły…

— Hashi, chcemy wyszkolić Habdu, żeby łatwiej pojawiał się i znikał. Żeby nad tym panował, tak samo jak ja.

— Dobrze, tylko po co?

Enth poprawił się na ławie i dokończył:

— Bo Habdu zna język obcych, pochodzących z jego świata. A jeśli „Oko Pierwszych” otworzy się ponownie, pójdziemy we dwóch na zwiad. Na… na drugą stronę Góry.

12. Bramy piekieł

Jesień 1937 (trzy tygodnie po „otworzeniu Oka Boga”)

Otto obejrzał się za odjeżdżającym autem. Jego kierowca wysadził go przed bramą i natychmiast pomknął w drogę powrotną. Gnał jakby coś kazało mu trzymać się z dala od tego miejsca… Rahn nie mógł zrobić tego samego. Był sam sobie winny. Bo zamiast trzymać się nadal w cieniu… co zrobił? Stracił kontrolę nad swymi czynami: pobił się o miejsce przy weselnym stole z młodym porucznikiem wermachtu. Zaczął też wpadać w alkoholizm. Tym wszystkim zwrócił na siebie uwagę swoich przełożonych. I samego Himmlera.

Misternie tkany od lat plan mógł przez to nie wypalić. Ratowała go chyba tylko druga napisana przez niego książka: „Dwór Lucyfera”, którą Himmler chciał podarować Hitlerowi na urodziny. Oraz obietnica złożona prywatnie samemu Reichsführerowi, dotycząca picia alkoholu.

„Co ja wyprawiam?!” — Otto z wściekłością kopnął kamień leżący koło jego buta.

Zdziwiony wartownik ukradkiem zerknął na oficera stojącego wciąż przed bramą.

Kamień poleciał daleko i stuknął w metal. Tym razem jednak nie było to ułamane ostrze miecza Templariuszy. Był to metal bramy zwieńczonej napisem: „Arbeit Macht Frei”. Cztery miesiące służby w obozie koncentracyjnym Dachau. To była i tak niewielka kara. Mogło skończyć się gorzej… znacznie gorzej.

„Ale powinno mi to dać teraz do myślenia. Muszę znowu uciec w cień, zamiast pchać się w światło reflektorów. Zachowuję się jak idiota, myśląc, że mogę być taki sam jak oni. Ja: homoseksualista, podejrzewany jeszcze do tego przez nich o żydowską krew. Muszę się cieszyć, że skończyło się tylko na tym. Przecież mogłem zostać tu pensjonariuszem…”.

Przede wszystkim mógł też stracić szansę na dostęp do Całunu, który, jak potajemnie ustalił, Templariusze, już po kasacji Zakonu, wysłali jednak podobno samemu papieżowi, żeby powstrzymać go tym darem od ścigania ich formacji. Nie wspomnieli mu tylko o jego możliwościach… tacy spryciarze. No i (ponownie) ani słowem nie wspomnieli także o Arce Przymierza i Graalu. Podobno. Tak twierdziło jego tajne, watykańskie „źródło”. A jeśli teraz straci możliwość na kontakt z Całunem to… to wtedy cały ten przeklęty świat może ogarnąć pożoga! Będzie mu już wszystko jedno.

Rahn westchnął i zrobił pierwszy krok. Kiedy przechodził pod napisem, nagle, nie wiadomo czemu, przeszły go ciarki. Przez mundur zaś przeniknął przejmujący do szpiku kości chłód.

***

— Habdu, kurwa, skup się w końcu! — Syknął Enth przez zęby.

Siedzieli na trawie polany w środku lasu, otoczeni przez kilkanaście Duchów Gór. A ten znowu zaczął „migotać”… Zupełnie jak pochodnia przygasająca co chwilę pod wpływem wiatru.

Senegalczyk z całą pewnością nie był tchórzem. Udowodnił to już kilka razy. Ale widok tylu władców gór naraz musiał go jednak przytłoczyć. Bo drżenie jego własnego serca przekładało się na drżenia obrazu całego jego ciała. A to bardzo denerwowało Entha. Ale, co gorsze, denerwowało także pozostałych uczestników tej dziwnej narady… Co chwilę słychać było jakieś pojedyncze warknięcie lub głuchy pomruk niezadowolenia. Jedynie Torgo chyba bawiła ta sytuacja, bo przez cały czas miał podejrzanie szeroko „uśmiechnięty” pysk. Całe szczęście, że był tu z nimi pośród reszty watahy…

Szkoda natomiast, że nie było tu Bothego, ten to dopiero by się dopiero uśmiał… Enth tym razem nie mógł zabrać z sobą nawet swego przyjaciela, który od kilku zim należał przecież do konkurencyjnego stada iberu. Musiał przybyć tu więc jedynie z Habdu, którego miał właśnie przedstawić jako nowego członka watahy. Jego samego Duchy Gór już od dawna traktowały jak swego „brata”. Ale Habdu musiał jeszcze na to zasłużyć. A to przeklęte „migotanie” nie pomagało w tym ani trochę…

Senegalczyk jeszcze się nie zdążył przyzwyczaić do tego, że w swojej głowie rozumie wszystko co MÓWIĄ te „wilki”, a jednocześnie, w uszach, słyszy ich warczenie oraz pomruki. Czarnoskóry wojownik zamknął na moment oczy. Przypomniał sobie busz i sawannę, rodzinną wioskę oraz rodziców. Serce mu zwolniło, oddech wyrównał się. Kiedy nagle skończyło się to powarkiwanie dookoła niego, otworzył oczy.

— Tak trzymaj! — Cicho mruknął Enth.

A po chwili POWIEDZIAŁ:

— ”Witajcie bracia! Chciałbym wam przedstawić kogoś komu, jak już wiecie, Więzi pozwoliły na ten honor. A potem przekazać wieści dotyczące bezpieczeństwa naszego wspólnego świata. Może w nim zostać ponownie naruszona równowaga. I tym razem konsekwencje tego mogą być o wiele większe… Ale o tym za chwilę. Bracia, oto jest Habdu: wojownik, pochodzący z obcego nam, bardzo dalekiego świata. On wam opowie, co może stać się już niedługo. Zna dobrze tamten świat, ale uciekł stamtąd i ukrył się tutaj pośród nas. Opowie jak wielkie jest zagrożenie zarówno dla nas jak i dla was. Czy mu na to pozwolicie?”

Kilka pomruków oraz warknięć poprzedziło odpowiedź. A w imieniu całego stada udzielił jej Torgo:

— ”Niech POWIE. Tylko już bez migotania. Jak te wasze ogniska…”

Habdu wstał, prostując swoją imponującą sylwetkę. Skłonił głowę, skupił się i po dłuższej chwili ciszy POWIEDZIAŁ:

— ”Nie jestem wam bratem…”

Głośniejsze teraz warczenie całej watahy przerwało mu w połowie zdania. Enth, zrezygnowany i dobity, zamknął oczy i wstrzymał oddech, ale Senegalczyk spokojnie dokończył:

-”...bo wiem, że na to miano muszę sobie dopiero zasłużyć. Tak jak zrobił to Enth. Wierzę, że na to przyjdzie jeszcze czas. Bo niedługo okazji ku temu, niestety, może być wiele. Opowiem wam teraz o świecie, w którym urodziłem się i żyłem, ale z którego musiałem też uciekać, przekraczając bramę prowadzącą tu z tamtego piekła. Zacznę jednak od opowieści, która może się wam spodobać. O pięknej rozległej sawannie oraz gęstym buszu, pełnych różnej zwierzyny. O mojej ojczyźnie oraz o jej władcach… o lwach.”

Dopiero teraz Enth wypuścił powietrze z płuc. Poczuł, że wataha także się rozluźniła. A po chwili sam zamyślił się, wsłuchując się w słowa niesamowitej, wprost czarodziejskiej opowieści Habdu.

***

Heinrich Himmler poprawił druciane oprawki okularów i powiedział do Karla Marii Wiliguta:

— Drogi Karl, twój „podopieczny” przez najbliższe miesiące będzie teraz pełnił karną służbę w Dachau. Tak jak przewidziałem, zaczął się dziwnie zachowywać, kiedy tylko nasze rozmowy schodziły na Pireneje lub Arkę Przymierza oraz Graala. Bardzo też mnie wypytywał o Całun. O wiele za bardzo… Ostatnio zaś zaczął pić i wdawać się w bójki z innymi oficerami. Kiedy już wróci z Dachau, wyślę go od razu na następną wyprawę badawczą. Ale już nie tam. Daleko od tych gór. A ty masz teraz zorganizować dokładne przeszukanie jego rzeczy osobistych oraz mieszkania. I to tak, żeby się nie zorientował. Zrozumiałeś, drogi Karl?

Milczenia pytanego było dla niego wystarczające. Kontynuował:

— On coś tam znalazł lub wie coś, czego nie chce nam powiedzieć. Masz ustalić co to takiego! Szukaj tak długo aż znajdziesz. Zbliża się wojna, którą musimy wygrać. On zaś ukrywa przed nami coś, co może nam w tym pomóc — jestem tego całkowicie pewny! Musisz odkryć co to jest. A potem nasz Otto nie będzie już potrzebny…

Himmler wbił przenikliwy wzrok w swego ezoteryka. Ten przełknął ślinę. Odpowiedział w jedyny możliwy sposób:

— Tak jest, Reichsführer!

13. Gęsta sieć

Jesień 1938 (ponad trzy tygodnie po „otworzeniu” Oka Boga)

— Nie mamy normalnych mężów… — Westchnęła Surini.

— No nie. Ale same takich wybrałyśmy. I to obie naraz. — Parsknęła Arina.

Dobiegły ich śmiechy Liris i Sathiego, bawiących się z essi Ariny. A za chwilę usłyszały drugi wybuch śmiechu. To Enth opowiadał właśnie Bothemu o naradzie z Duchami Gór oraz o „migotaniu” Habdu. Dziewczyny spojrzały na siebie i jednocześnie przewróciły oczami. I powróciły do przygotowywania leczniczych wywarów z leśnych ziół.

To wszystko działo się przed chatą Urthu. Wewnątrz niej natomiast siedzieli Uzdrowiciele Sojuszu (Lirime, Sarima, Varloth oraz Urthu) oraz wszyscy wodzowie jego plemion (Ithil, Dethas, Santhi oraz Varth). Z powodu naglącej i nietypowej sytuacji, „na szybko” zorganizowali to nieoficjalne spotkanie, pomijając przy tym zwyczajową naradę na Górze Krwi.

Chwilę milczenia przerwał Uzdrowiciel Zema, Varloth:

— Myślę, że to dobry pomysł. Skoro Więzi tak zadecydowały… Wpierw przysłały do nas kogoś stamtąd, znającego ich zwyczaje, uzbrojenie, język oraz całą resztę. Znającego do tego wszystkiego mowę Franków. Potem sprawiły, że będzie potrafił ukrywać swą postać, tak samo jak robi to Enth. To musi być przeznaczenie! Niestety, czuję, że Oko Pierwszych znów się otworzy… Do naszego świata nadciąga wielkie zło, przy którym Torgo to małe essi.

Inni Uzdrowiciele jednocześnie pokiwali głowami. Też to czuli. Varloth kontynuował:

— Myślę więc, że taki zwiad może być nam niezbędny. Rzekłem.

Do rozmowy włączył się wódz Utu:

— Ja z kolei jestem za jak najszybszym rozpoczęciem wdrażania w życie pomysłu Urthu. Musimy przygotować kilka linii obrony w rejonie Małej Rzeki oraz samej Góry. Biorąc pod uwagę to, że Więzi sprawiły, że mamy na to jakiś (niewiadomy jeszcze), ale jednak zapas czasu, musimy to wykorzystać. Rzekłem.

Odezwał się zawsze małomówny Ithil, wódz ludu Lesu:

— Zgadzam się z tym. Proponuję też zacząć ulepszać zwykły kamuflaż naszych wojowników. Nie mogą korzystać z Więzi, jak Enth i Habdu, ale mogą chociaż nauczyć się lepiej ukrywać wśród drzew i skał. Myślę, że oprócz tego watro wybrać po stu najlepszych zbrojnych i szkolić ich jako jednolitą formację naszego Sojuszu. Z takim samym uzbrojeniem i sygnalizacją. I niech to będą sami weterani ostatniej wojny z Torgo. Ci najlepsi. Rzekłem.

Dethas Orle Szpony aż klasnął w dłonie. Cieszył się wewnętrznie, że tak mocno kiedyś popierał kandydaturę Ithila na wodza Lesu. To był, jak się okazało, bardzo dobry wybór.

— Znakomity pomysł! Wiem też kto miałby ich wyszkolić… Ty, Ithilu. Z pomocą Entha i Bothego. A kowale Zema niech przygotują jednolite uzbrojenie dla tej osobnej formacji.

— Dołączyłbym do tego pomysłu naszego „nowego Utu”. Widziałem jak włada włócznią — jest tak samo dobry jak Bothe. Poza tym poczuje się jak jeden z nas. — Dodał Varth i potoczył wzrokiem po zebranych.

— Widzę, że na dziś możemy chyba zakończyć naradę. Jutro więc zaczniemy omawiać szczegóły naszych dzisiejszych ustaleń. Czy tak?

Jednocześnie, na znak akceptacji, wszyscy zaczęli uderzać swoimi czarkami o ławę. Narada dobiegła właśnie końca.

***

„… Po kilku dniach wróciliśmy do Góry. Tam też pożegnałem ostatecznie mego przyjaciela, Thoraksa. Przeszliśmy znów przez mgłę, powracając do naszego świata. Zabrałem Całun Pana naszego i wtedy Góra zamknęła swą bramę. Następnie spisałem ten pamiętnik. A teraz wyruszam jeszcze w krótką podróż, żeby ukryć go miejscu, które znane będzie tylko mnie samemu. Niedobitki naszego Zakonu będą na ostatnich statkach czekać aż wrócę. I wtedy wyruszymy, za resztą naszej floty, w naszą ostatnią podróż. Na wyspę całą porośniętą dębami.”

Heinrich Himmler zakończył odczytywanie kopii pergaminu.

— To dlatego tak mnie wypytywał o ten Całun!

Spojrzał triumfująco na Karla Marię Wiliguta i dodał:

— Dobra robota, drogi Karl! Tylko czemu tak długo to trwało?

— Dziękuję Reichsführer! A długo, bo ani w mieszkaniu ani w jego rzeczach osobistych nic wtedy nie znaleźliśmy. Tylko te stare pergaminy. Ale coś mnie tknęło, żeby zlecić zrobienie kopii i ich tłumaczenie. Wszystkich pergaminów. A że to starofrankoński…

— Rozumiem. Czasochłonne zajęcie. Ważne, że jednak znaleźliśmy to, co przed nami tak bardzo starał się ukryć. Teraz, żeby zmiękł do reszty, wyślę go jeszcze do Buchenwaldu. Tak w ramach „kary” za ten fikcyjny ślub z tą Szwajcarką. A ja głupi, chciałem mu go nawet opłacić… A to był zwykły blef! Naszemu żydowskiemu pedałkowi wydaje się, że jest sprytny, co Karl? Po powrocie przyciśniemy go, żeby powiedział co jeszcze wie na ten temat.

— A jeśli nie powie? Co potem? — Zapytał Wiligut.

Himmler poprawił oprawki okularów i spojrzał w oczy głównemu ezoterykowi Trzeciej Rzeszy. Ten od razu zrozumiał: nie będzie żadnego „potem” dla Otto Rahna…

***

Otto Rahn znowu stał przed bramą obozu. Wcześniej Dachau, teraz Buchenwald. Co ja narobiłem! Co mnie teraz podkusiło z tym lewym „ślubem”? I potem z wycofaniem się z niego, mimo że Himmler chciał za niego zapłacić? Przecież oni i tak doskonale wiedzą, że jestem homoseksualistą… Wpadłem jak mucha w gęstą sieć pająka.

Wizja szybkiego przedostania się przez „Oko Góry” znów się odsunęła. Do tego wszystkiego, przechodząc przez bramę tego obozu, tym razem Otto miał jeszcze mroczniejsze myśli niż poprzednio. Czuł się, jakby wchodził prosto w piekielny ogień…

14. Dwie błyskawice

Wiosna 1939 (miesiąc po „otworzeniu” Oka Boga)

„Powieszenie, rozstrzelanie lub zastrzyk z fenolu prosto w serce… Wobec takich alternatyw, których świadkiem byłem w obozie w Buchenwaldzie, to i tak najlepsze wyjście.” — Ponuro myślał Otto Rahn, idąc ścieżką prowadzącą na szczyt i oddychając głęboko wiosennym, górskim powietrzem.

Już nie zobaczy ani swego wiernego, czarnoskórego Habdu, ani magicznej Góry w Pirenejach z jaskinią w kształcie oka. Piękne góry Tyrolu w rodzimych Niemczech muszą mu wystarczyć. Już na wieczność.

Plan się wydał. I SS nawet nie musiało go przesłuchiwać… W jego „sprawie” nie przeważyły wcale: jego homoseksualizm czy nawet żydowska domieszka krwi. Przeważyło to, że im nie powiedział co znalazł w Pirenejach. Mina Himmlera, kiedy rzucał na biurko kopię jego pergaminu, powiedziała mu wszystko. Była to mieszanka triumfu, pogardy oraz obrzydzenia. Koniec zabawy w „kotka i myszkę”. Kot wygrał.

Za „zdradę” Trzeciej Rzeszy otrzymał akt „łaski”: musiał wystąpić z SS. A potem z „honorem” zniknąć z tego świata. Na zawsze. To albo OBÓZ.

Szedł więc, korzystając z każdego oddechu, zaciągając w nozdrza zapachy mijanych drzew, skał, potoku oraz słuchając budzących się ptaków. Wiosna. Jego ostatnia.

— Tutaj. — Usłyszał za sobą głos oficera.

Otto zatrzymał się i rozejrzał po okolicy. Pejzaż jak z bajki. Pięknie. Widok ten będzie miał pod powiekami, kiedy będzie zasypiał. Ale wiedział też, że w tej ostatniej chwili życia, zastąpi go inny. Ten, który widywał co noc. Będzie to panorama obcych gór, widoczna ponad mgłą, ścielącą się w jaskini pod tamtym szczytem. Dla niego niedostępny, zakazany i do bólu zachwycający widok… wolności. Cóż, dziś osiągnie ją i tak. W inny sposób.

Oficer wręczył mu dwie butelki środków nasennych.

— Obie. — Powiedział beznamiętnym głosem.

***

— Ona tam jest. Czuję to! Ale o tym, drogi Karl, będziemy wiedzieli tylko my dwaj. I kilku oficerów, których osobiście, sami dobierzemy. Akcję zaczniemy planować już teraz. A wdrożymy ją w życie natychmiast po podboju Francji. Wtedy znajdziemy Arkę. I będzie po wojnie. Trzecia Rzesza zapanuje nad światem. A my zostaniemy jej bohaterami. Będą o nas śpiewać pieśni oraz pisać poematy. Jak o Nibelungach.

Himmler tarł zapamiętale szkła swoich okularów. Rozmarzył się w swojej wizji. A Karl Maria Wiligut potakiwał mu w rytm ruchów dłoni swego mentora. Już zapomniał o swoim protegowanym. Wykonał on swoje zadanie i przysłużył się ich sprawie. W zamian otrzymał łaskę bezbolesnej, honorowej śmierci, po której zostanie przywrócony w szeregi SS. Jak dla homoseksualisty, do tego z domieszką żydowskiej krwi oraz pijaka, to i tak było zbyt wiele. A on, Karl Wiligut oraz sam Himmler, już niedługo przejdą do historii świata. Wielkim, ogromnym skokiem. Jak tylko ich ludzie wejdą do tamtej jaskini… Już niedługo.

***

— Górna zasłona! Pchnij! Popraw! Dolna zasłona! Pchnij! Popraw! — Wydzierał się Bothe we Wspólnej Mowie. A cztery setki wojowników wykonywało ten sam ruch.

— Dobry jest. — Krótko stwierdził, małomówny jak zawsze Ithil.

— Mówiłem, Hashi. — Z szacunkiem dla lubianego przez nich wodza Lesu odezwał się Enth. Od czasu bitwy nad Średnią Rzeką bardzo się polubili. Ithil zabił tam w walce dowódcę armii Torgo, kuzyna samego Gotha, a Enth sprowadził wtedy na odsiecz całą watahę Duchów Gór. Tego dnia rzeka otrzymała też nową nazwę: Czerwona Rzeka… Bo spłynęła wtedy krwią sześciu tysięcy wojowników wroga. Wybili ich wszystkich, co do jednego, a ich czaszki zatknęli na włóczniach na przedpolu Vicosis.

Stali na wzgórzu, z którego widzieli całą małą równinę, gdzie doborowy oddział ćwiczył. Obserwowali jak Habdu porusza się pośród szeregów włóczników. Bo to o nim właśnie rozmawiali. Nie znał jeszcze dobrze języka, ale nadrabiał to pokazywaniem ruchów własną włócznią. Tym, którzy (według niego) mogli coś jeszcze poprawić. Weteranom ostatniej wojny z Torgo nie musiał drugi raz powtarzać. Łapali w lot o co mu chodzi. Zresztą, tak naprawdę, Habdu nie miał wiele do roboty. To byli naprawdę doświadczeni wojownicy. Podobało im się połączenie dwóch szkół walki włócznią: „szkoły Utu” ze „szkołą ludu Diola”, skąd pochodził Senegalczyk. Ich ruchy stały się przez to bardziej efektywne, mniej się też męczyli. Dlatego chętnie naśladowali tego ogromnego wojownika o czarnej jak noc skórze. Czuli jak każdego dnia, ich wytrwałe powtarzanie całych układów, a potem walki na treningowe włócznie o drewnianych ostrzach, dawało wymierne wyniki.

Walczyli zarówno „jeden na jednego”, jak i we wszystkich możliwych podczas bitwy konfiguracjach. Ale (co ważniejsze!) ćwiczyli także inne przydatne rzeczy: ciche podchodzenie do wartowników i likwidowanie ich bez żadnego szmeru sztyletem, celne rzucanie włócznią, przygotowywanie własnego kamuflażu, poprzez malowanie wszystkich widocznych części ciała w różne kolory, przypominające barwy skał, drzew oraz trawy. To wszystko było dla nich coś nowego, ekscytującego.

Trenowali więc ciężko i z zaangażowaniem.

— Zejście z linii w lewo! Atak z boku! — Darł się nadal Bothe Kamienne Drzewo.

— Dobra, wasza kolej. — Powiedział Ithil i uśmiechnął się. Rzadko to robił, ale też rzadko widywało się, żeby wojskowe ćwiczenia prowadziło wspólnie młode małżeństwo.

Surini i Enth, trzymając się za ręce, zaczęli razem schodzić ze wzniesienia w stronę formacji wojskowej. Za chwilę Enth będzie połowę tej formacji uczył władania mieczem. Drugą, szybkiego strzelania z łuku nauczy Surini. Była już w tym prawie tak dobra, jak nieodżałowany Athune Środek Tarczy. Virińczyk, jak i ona sama. Potem zamienią się miejscami. Każde z nich osiągnęło prawdziwe mistrzostwo w swoich specjalnościach. Teraz dzielili się swoją wiedzą z najlepszymi wojownikami Sojuszu.

— Przeeerwa! — Ryknął Bothe, widząc nadchodzących przyjaciół.

Weterani odłożyli włócznie na stojaki. Szybko zaczęli uzupełniać wodę. Niejeden z nich westchnął. Wiedzieli, że trening miecza i łuku został przez Ithila specjalnie ułożony po zajęciach z ciężką włócznią. Muszą radzić sobie, pomimo omdlewających ramion. Ale też (dopiero teraz) miecz wydawał się każdemu z nich dużo lżejszy. Natomiast ból barków powodował, że z łuku strzelali coraz szybciej. Bo im dłużej celowali, tym bardziej ich bolały.

Plan ułożony przez wodza Lesu działał. Jego efekty widać było z dnia na dzień. A wspólne zajęcia zbrojnych wszystkich czterech plemion powodowały też ich dumę z przynależności do tej „formacji specjalnej”. Zaczynali rozumieć się bez słów. A o to właśnie chodziło Ithilowi.

Patrzył właśnie, jak obie pary jego instruktorów wymieniają uwagi, kiedy obok siebie zobaczył trzy cienie. Usłyszał głos Dethasa:

— Będą gotowi?

— Zależy co stamtąd nadejdzie… — Mruknął Ithil.

— I kiedy nadejdzie. — Dołączył się Varth.

— Na to co może nadejść nie będziemy gotowi pewnie nigdy. — Ponuro dodał Santhi. — Pamiętacie co o tamtych mówił Habdu?

Przez chwilę, w kompletnej, ciszy czterej wodzowie obserwowali miejsce treningu. Patrzyli na początek zajęć strzelenia z łuku oraz władania mieczem. Wiedzieli, że pozostało im przygotować Sojusz jak najlepiej. I mieć nadzieję, że przetrwają…

Usłyszeli przeraźliwy wrzask orła. Krążył po niebie nad nimi, patrolując najbliższą okolicę. Inne orły zostały „przesunięte” przez Rinthego na zachód, w pobliże Małej Rzeki oraz „Oka Pierwszych”. Jakby na ten sygnał, bez słowa pozostała trójka odwróciła się i zaczęła iść w stronę Nicosis.

Ithil pozostał nieruchomo na swoim miejscu. Na dole zaczynała się następna część zajęć. Kiedy wyczuł, że znów jest sam, wyciągnął zza pazuchy rysunek, który specjalnie dla niego, na pergaminie narysował Habdu. Widniał na nim wizerunek „herbowy” oddziałów armii spoza Góry. Z tamtego świata. Zainteresował się nim, kiedy tylko usłyszał jego opis z ust Senegalczyka. Był on bowiem łudząco podobny do wizerunku malowanego na pancerzach Gotha oraz jego kuzyna, którego zabił nad Średnią Rzeką. Tyle, że tu było widać dwie błyskawice, a nie jedną… Mruknął do siebie:

— Tylko, tym razem, nie będzie żadnego mostu do spalenia za nimi…

***

Oficer sprawdził puls. Brak oznak życia. Przykrył zwłoki płaszczem. Chwilę zastanawiał się nad zabraniem obu butelek, leżących w trawie obok ciała Otto Rahna. W końcu wzruszył ramionami — nie było rozkazu. Poza tym to przecież miało być samobójstwo…

Zadał sobie pytanie: czy jego zwierzchnicy będą potem kazać rozsiewać plotki o „zaginięciu w burzy śnieżnej” czy może jednak o „honorowym samobójstwie”? Ale to już nie jego sprawa. On jest od wykonywania rozkazów… A swój rozkaz właśnie wykonał.

Machnął dłonią na dwóch SS-manów towarzyszących mu w tej nietypowej misji, zleconej mu osobiście przez samego Himmlera. Zaczął schodzić ścieżką w drogę powrotną. I już nie obejrzał się za siebie. Zadanie wykonane.

15. Zygfryd i Parsifal

Jesień 1942 (około sześciu tygodni od „otworzenia” Oka Boga)

— Dobra, misiek! Drugie podejście! W końcu cię powalę…

Bothe straszliwie dyszał, mrucząc pod nosem te słowa. Ale był też szczęśliwy. Bo był wśród swego stada. Mógł także znów bezkarnie używać swojej „siły niedźwiedzia”. Mieli teraz pełne dwa dni przerwy w ich ćwiczeniach z oddziałem specjalnym. Jeden z nich wykorzystywał właśnie na „zabawy z miśkami”, jak nazwał te zapasy, które zresztą uwielbiał.

O dziwo iberu również polubiły te próby sił z ich nietypowym, nieowłosionym członkiem stada. Musiały tylko nauczyć się chować pazury, od kiedy zauważyły, że człowiek ma mniej owłosioną i bardziej delikatną skórę niż one same. Wyniki tych zawodów bywały różne. Czasem wygrywał Bothe, najczęściej z młodymi, niedoświadczonymi iberu, a czasem jego rywale. Ale dla wszystkich liczyła się sama „zabawa”.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.