Dotyk

Wydaje się, że poetka w swoich wierszach dotyka własnej rzeczywistości, zdarzeń i emocji. Każdy jej wiersz jest prawdziwy, i każdy odsłaniała jej piękną osobowość. Czytając kolejny i kolejny wiersz ma się poczucie, że Autorka rozmawia z czytelnikiem. To wygląda trochę tak, jakby otwierała swój pamiętnik i zapraszała do czytania go, a tym samym do wejścia w jej prywatny świat, w jej emocje. Niejako mówi — patrz, to jestem ja, właśnie taka.