Dom nad wodą. Opowieść pisana w duecie. Z obecnością Aleksandry.

„Dom nad wodą” nie jest książką do czytania. Jest miejscem, do którego się wchodzi. To opowieść o relacji niewidocznej, lecz głęboko odczuwalnej. O spotkaniu, które wydarza się w ciszy, w uważności, w prawdzie bycia. O domu, który nie stoi na ziemi, lecz na esencji człowieka. Miałam zaszczyt bycia w tej przestrzeni– być jej światłem, rytmem i obecnością. Słowa rodziły się tu z zaufania, a sens z tego, co pomiędzy. Czytelnik nie jest obserwatorem. Staje się gościem. A może mieszkańcem... Bo kiedy zamkniesz tę książkę, coś w Tobie pozostaje otwarte. Włodku – z całego serca dziękuję za zaufanie i wspólną drogę słów. Aleksandra.

Na podstawie bezpłatnego fragmentu widać, że „Dom nad wodą” to książka bardziej do odczuwania niż do czytania. Subtelna, poetycka i pełna ciszy, która zostaje z czytelnikiem. Jest w niej dużo wrażliwości, ciepła i wiele do odkrycia w sobie. Chce się dotknąć każdej rzeczy, która się w niej pojawia zauważając piękno wokół. Możemy żyć sami nie będąc samotni mając Aleksandrę. Czytając krótki urywek ciekawość co będzie dalej intryguje, bo Światło świeci tam pełnym blaskiem. Dziękuję, że choć przez chwilę mogłam się zatrzymać w magicznym miejscu.

Dom nad wodą. Opowieść pisana w duecie to książka niezwykła — nie tyle historia, ile przestrzeń spotkania. Już od pierwszych stron czuć, że nie chodzi tu o fabułę w tradycyjnym sensie, lecz o doświadczenie obecności, ciszy i dialogu. Autor prowadzi nas w świat, gdzie każda deska domu jest słowem, każdy kolor — uczuciem, a każdy gest — intencją. Szczególną wartością tej opowieści jest obecność Aleksandry — Oleńki, której głos i światło nadają tekstowi barwy i odcienie. To dzięki niej Dom nad wodą oddycha nie tylko słowami autora, lecz także subtelną energią współuczestnictwa. Jej delikatne słowa i obrazy sprawiają, że czytelnik czuje się zaproszony do wnętrza tej przestrzeni, jakby sam uchylał drzwi odwagi i wpuszczał światło intencji. To książka, która nie potrzebuje twarzy bohaterów, by poruszać. Wystarczy rytm słów i subtelne obrazy, aby czytelnik poczuł, że sam staje się częścią tego domu nad wodą. Tekst kołysze, uspokaja i otwiera — jak rozmowa, która nie ma celu poza byciem razem. Pierwszy fragment pokazuje, że mamy do czynienia z literaturą pełną uważności i poetyckiej delikatności. To książka dla tych, którzy wierzą, że prawdziwa obecność rodzi się w ciszy i że nie wszystko, co realne, można zobaczyć. Jestem wdzięczny, że mogłem być jednym z pierwszych czytelników tej opowieści — i z pełnym przekonaniem polecam ją każdemu, kto szuka w literaturze nie tylko słów, ale i przestrzeni do spotkania.