Bezpłatny fragment - Divi Filius

Rozdział I

Aventinus

— O co chodzi Hermesie? — spytał Aniketos, gdy bóg złodziei przybył do niego.

— Kwiryn przysyła ci prośbę.

— Romulus? — zdziwił się Aleksander.

— To delikatna sprawa. — powiedział Hermes. — Chce się on z tobą widzieć osobiście.

Tamten skinął głową.

— Sądziłem, że porozmawia ze swoim ojcem. — powiedział. — Ale niech będzie.

Spojrzał na Atenę.

— Niedługo wrócę, obiecuje.

— Chciałabym pójść z tobą, ale cóż mam poradzić. — siostra podeszła do niego. — Wróć tylko żywy.

Kiwnął głową po czym udał się do pokoju Kwiryna.

— Chciałeś mnie widzieć Romulusie? — spytał.

Tamten jeszcze przez chwilę był odwrócony plecami.

— Sprawa jest delikatna. — przemówił w końcu.

— O co ci chodzi?

Odwrócił się.

— Rzecz tyczy się mojego miasta.

— Rzymu?

— Tak. — skinął głową. — Roma próbuje opanować chaos wśród tych, których jeszcze nie dopadli Oświeceni.

Zamilkł na moment.

— Gdyby ktoś mi wtedy powiedział, że zostanę bogiem, nie uwierzyłbym.

— Czy naprawdę tylko o to chodzi? — naciskał Anikitos.

Kwiryn spojrzał mu w oczy.

— Nie.

Zamyślił się, jakby próbując dobrać słowa.

— Chodzi o mojego brata.

— Remus? — Aniketos uniósł brew.

— Gdy go zabiłem, aby jego dusza się nie mściła ustanowiłem święto ku jego czci. — zaczął bóg. — Ale odkąd zaprzestano tych praktyk Remus zaczął mnie szukać.

— Zemsta. — domyślił się.

— Nie chciałem go wtedy zabijać. — wyszeptał Romulus. — Takie było prawo.

— Chętnie bym ci pomógł, ale dziecko w drodze a po Zeusie lub Jowiszu jak zwał tak zwał jest bałagan. — odpowiedział Aleksander. — Musisz sam sobie poradzić.

— Szczerze mówiąc myślałem, że nie będę musiał wracać do Rzymu. — stwierdził Kwiryn.

Aleksander wzruszył ramionami.

— Nie ja zabiłem swojego brata.

— A to z jakiego powodu?

— Widzisz Aleksandrze to co mówią o mnie nie jest do końca prawdą. — Kwiryn spojrzał na niego. — Gdy porwałem Sabinki i rozpętała się wojna, jednym z warunków pokoju był mój ślub z Hersilią, mieliśmy dwójkę dzieci.

— Coś słyszałem.

— Pierwsza urodziła się dziewczynka, Prima potem chłopiec Aolius przez moich zwany Awilliusem. — wyjaśnił. — Aolius miał objąć po mnie tron, ale po moim wniebowstąpieniu Senat wybrał Numę.

Zacisnął pięści.

— Hersilia nadal rozpamiętuje jego śmierć. — dodał.

— Co ma z tym związanego Remus?

— On nie szuka mnie, szuka mojej krwi. — wyjaśnił.

— Tylko pytanie co się stało z jego potomkami?

— Został tylko jeden z linii męskiej. — powiedział Kwiryn. — Aulus.

— Ma jakieś rodzeństwo? — dopytywał Grek.

— Nie wiem. — odparł — Chyba Awillię.

— Słynne imiona. — zaśmiał się cicho Aleksander.

— Nie drwij. — ostrzegł go Kwiryn.

— Dobra spokojnie Romulusie. — Aniketos wzniósł ręce w geście kapitulacji.

— Aleksandrze mam dla ciebie radę. — Romulus spojrzał na niego surowo. — Nie okazuj słabości, bo inni mogą to wykorzystać.

Władca Olimpu skinął głową na znak zrozumienia.

Gdy wyszedł Hora podeszła do męża.

— Tak mi brakuje naszych dzieci. — powiedziała cicho obejmując go od tyłu.

— Spokojnie Hersilio. — Kwiryn pogładził żonę po włosach. — W zaświatach nic im nie grozi.

W tym samym czasie w Italii Aulus kształcił się w dawnej akademii Pretorianów kierowanej przez Mariusza.

Sam Mariusz dawno zmarł a młodzieniec niemający pojęcia o swoim pochodzeniu miał normalne życie.

Studiował filologię klasyczną na uniwersytecie w Rzymie i choć miał świadomość pochodzenia z arystokracji to nie miał pojęcia, że jest potomkiem Romulusa, króla i założyciela Wiecznego Miasta.

Po lekcji wrócił do domu jak zwykle, ale tym razem było inaczej niż zwykle.

Było cicho.

— Czyżby rodzice spali? — spytał sam siebie.

Powoli wziął miecz, który kupił za grube pieniądze i poszedł na górę.

To co zobaczył w pokoju rodziców kompletnie go przeraziło.

Ciała jego matki i ojca leżały na podłodze zmasakrowane.

Poczuł przypływ szału i rządzy zemsty.

— Ktokolwiek to zrobił… — wysyczał.

Po chwili poczuł ciepło.

Na parapecie siedziała kobieta odziana w złotą szatę i kaptur.

— Kim ty jesteś? — spytał.

— Pragniesz zemsty. — stwierdziła.

— Ty to zrobiłaś? — wściekłość zaczęła się dosłownie wylewać z Aulusa.

Tamta uśmiechnęła się.

— Nie. — pokręciła głową. — Zrobił to ktoś inny.

— Wiesz kto?

— Chcesz usłyszeć całą prawdę czy wersję skróconą?

Aulus uspokoił się.

— Mów wszystko nawet, jeśli to najgorsza prawda.

Kobieta zeszła z parapetu i podeszła do niego.

— Zwę się Aestas. — powiedziała. — A ty Aulusie nie jesteś zwykłym człowiekiem.

— Aestas… — powtórzył.

Skinęła głową.

— Twoim dalekim przodkiem był pierwszy król Rzymu. — kontynuowała. — Obecnie jego brat szuka cię i twojej siostry.

— Remus?

Aestas uśmiechnęła się.

— Romulus a obecnie Kwiryn ustanowił święto na cześć zmarłego brata, ale teraz on się mści.

— To on za to odpowiada? — spytał wskazując zmasakrowane ciała rodziców.

Aestas pokręciła głową.

— Nie, duchy nie mają możliwości zabicia.

— Czemu mi to mówisz? — spytał chłopak.

— Powiedzmy, że mam w tym swój interes. — odparła bogini.

— Czyli ja i moja siostra jesteśmy pionkami w jakieś grze bogów?

— To nie do końca tak. — odparła bogini. — Owszem zazwyczaj rozgrywamy swoje wojny posługując się ludźmi.

Zamilkła na moment.

— Ale teraz jest inaczej.

— Chcesz mi pomóc? — spytał zdziwiony Aulus.

— W pewnym sensie. — odparła Aestas.

Po chwili wyciągnęła z fałd szaty gladius.

— Należał do Damoklesa.

— Chodzi o tego doradcę władcy Sycylii? — spytał Aulus.

Aestas pokręciła głową.

— Tak nazywał się również rzymski centurion, który podczas jednej z bitew zginął. — wyjaśniła. — Moja pani Nemezis wskrzesiła go jako ducha zwanego Czarnym Centurionem.

— Brzmi jak legenda z gry.

— W każdej legendzie nawet zmyślonej jest źródło prawdy.

— Czekaj, czy jeśli wezmę ten miecz… czy on mnie nie opęta?

— Istnieje taka możliwość.

— Chwila, Damokles był grekiem.

Bogini westchnęła.

— Legendy się mieszają. — odparła. — Wy macie talent do utożsamiania wszystkiego z Grecją.

— Powiedz mi jeszcze… czy Jowisz, Minerwa, Mars…

— Nie zawsze. — pokręciła głową Aestas. — Zanim zaczęliście wierzyć w bogów olimpijskich, byli inni zapomniani.

— Bogowie Etrusków?

— Między innymi.

— Jak to?

— Wy nie tylko kopiujecie bogów. — uśmiechnęła się lekko Aestas. — Wy ich sprowadzacie Mitra, Izyda, Epona.

— To… co w zasadzie jest nasze?

— Zadałeś trudne pytanie. — odpowiedziała.

Usłyszeli skrzypnięcie drzwi.

— To moja siostra. — powiedział.

— Bierzesz miecz, czy nie? — spytała.

Skinął głową i chwycił za miecz.

Po chwili spojrzał w lustro.

Czarna zbroja centuriona pokrywała jego ciało od stóp do głów.

Gdy odwrócił głowę Aestas już nie było.

Do pokoju weszła Awillia.

Spojrzała najpierw na ciała rodziców potem na brata.

— Aulus, co się stało?

Ten spuścił głowę.

— To próbuję ustalić. — odpowiedział.

— Wyglądasz…

— Jak legionista wiem. — uśmiechnął się głupio.

— Ponoć Jupiter nie żyje. — powiedziała.

— Invictus… — syknął tamten.

Rozległo się pukanie do drzwi.

— Zostań tutaj. — brat spojrzał na siostrę.

— Aulus…

— Tak?

— Uważaj na siebie.

Podszedł do niej.

— To nasz dom. — powiedział. — I przysięgam, ktokolwiek zabił naszych rodziców zapłaci.

— Nie podejmuj za mnie decyzji. — Awillia spojrzała na niego.

— Przepraszam. — Aulus spuścił wzrok.

Podał jej miecz.

— Umiesz walczyć? — spytał.

— Braciszku. — uśmiechnęła się. — Mama nauczyła mnie samoobrony.

Awilliusz uśmiechnął się.

— No dobra. — powiedział do siebie. — Ktokolwiek to jest, spotka się z twardą odpowiedzią.

Zszedł po schodach.

Powoli otworzył drzwi.

Przed nim stała dziewczyna zbyt idealna by była prawdziwa.

Jej piękno porażało.

Skóra była biała jak śnieg.

— Kim ty jesteś?

— Nie widzisz? — odpowiedziała.

— Westalka tyle widzę. — stwierdził po stroju. — Pytam, czy jesteś człowiekiem.

— Później wam wyjaśnię. — odparła. — Pakujcie się niedługo będą tu Oświeceni.

— Oni za tym stoją? — spytał ściszając głos.

— Nie teraz. — chwyciła go za ramię.

Nagle na górze pękła szyba.

— Siostra! — krzyknął Aulus. — Puszczaj mnie!

— Ważne abyś ty przeżył. — powiedziała.

— Jesteś kapłanką nie wiesz, jak to jest!

— Wiem więcej niż ci się zdaję.

— Aulus pomocy! — krzyczała Awillia.

Aulus wyrwał się westalce i pognał na górę.

Awillia leżała na ziemi krwawiąc.

Obok niej leżał członek Iluminatów.

— Awi… — upuścił miecz i podbiegł do siostry.

— Aul… — szepnęła.

— Nie odpływaj, zostań ze mną.

— Braciszku…

— Nie, nie pozwolę ci zginąć.

Zarzucił siostrę na plecy i zszedł po schodach.

Westalka westchnęła.

— Będzie nas tylko spowalniać.

— Zabili mi rodziców, jej nie zamierzam stracić. — warknął Aulus.

— Nic nie rozumiesz ona ma zginąć.

Dobył miecza.

— Tak bogowie mówią?

Kiwnęła głową.

— Chrzanić to. — syknął i wyszedł z siostrą na ramionach.

— To nie Bogowie o tym zdecydowali.

Zatrzymał się.

— A kto?

— Przeznaczenie.

— Nie poświęcę własnej rodziny!

Westalka westchnęła.

Zrzuciła szaty.

— Nie chcę cię skrzywdzić. — powiedziała.

— Kim ty jesteś?

— Na wasze? — spytała ironicznie. — Wenera.

Aulus zamarł.

Rozdział II

Palatinus

— Afrodyta? — wymamrotał.

Wenera pokręciła głową.

— Wy naprawdę myślicie, że każdy z nas jest tylko kopią Theoi?

— Tak nas uczono. — powiedział Aulus.

Wenus spojrzała na niego z politowaniem.

— My jesteśmy czymś innym, czcili nas wpierw Etruskowie, potem wy. — wyjaśniła.

— Turan?

Wenera uśmiechnęła się.

— Tak mnie dawniej nazywano. — odparła.

— Ale to znaczy…

— Jowisz nie jest Zeusem, Minerwa nie jest tylko waszą nazwą na Atenę a Mars nie jest Aresem. — powiedziała.

— Dokąd nas prowadzisz? — szepnęła Awillia.

— Tam, gdzie jego przeznaczenie. — odparła Wenera.

— Jak się dostaniemy do…

Wyciągnęła rękę.

— Pokażę wam swój dom. — powiedziała.

Aulus ujął jej dłoń i zamknął oczy.

Gdy je otworzył ujrzał morze.

— To twój dom? — spytał.

Wenera uśmiechnęła się szerzej kiwając głową na potwierdzenie.

— Tinia cię oczekuje. — powiedziała.

— Jowisz?

— Nazywaj go jak chcesz. — westchnęła ciężko.

Ułożył siostrę na mchu.

— Wenus będzie się tobą opiekować. — powiedział.

Tamta uśmiechnęła się słabo.

— Mój braciszek… — wyszeptała.

Aulus wstał.

Po chwili spojrzał na Wenus.

— Prowadź do niego. — powiedział.

Turan spojrzała na niego czule po czym zaprowadziła go do pałacu z marmuru ze złotymi zdobieniami.

Weszli do sali tronowej.

Centralnie na tronie siedział Jowisz, po prawej Junona a po lewej Minerwa.

— Przyprowadziłam go ojcze. — Wenera skłoniła się.

Jupiter skinął głową i spojrzał na Aulusa.

— Kwiryn o tobie opowiadał. — rzekł.

— Myślałem, że Kwiryn jest na Olimpie…

— Tak samo Cezar, August, Hadrian i inni cesarze? — spytał z przewrotnym uśmiechem.

Po chwili spoważniał.

— Na Olimpie zaszły zmiany.

— Słyszałem, Zeus nie żyje.

Jowisz skinął głową.

— Rzym nie jest kopią Grecji. — kontynuował bóg. — Nie jestem też Etruskim Tinią.

— To kim jesteś? — spytał Aulus.

— Dawniej nazywano mnie Latynusem.

— Zaraz, ale to znaczy…

Rozległy się ciężkie kroki, szczęk metalu i szelest płaszcza.

Aulus odwrócił się.

Przed nim stała osoba, którą doskonale znał.

— Wasza wysokość… — wyszeptał.

Romulus odziany w zbroję spojrzał na niego.

Przez chwilę patrzyli na siebie.

Potem Aulus mimowolnie zasalutował po rzymsku.

— Czasy faszyzmu minęły. — pokręcił głową Kwiryn.

— Z całym szacunkiem…

Romulus uniósł rękę na znak przerwania.

— Jesteś potomkiem Marsa. — powiedział. — On jest moim ojcem.

— Ale to znaczy…

— Jesteś ostatnim męskim potomkiem Eneasza. — powiedział król. — Ty i twoja siostra jesteście kimś więcej niż uważasz.

— Czyli mam zacząć nosić wieniec laurowy, ubierać się w purpurę i uważać się za boga jak Cezar?

Król zaśmiał się cicho.

— Nie Aulusie. — odparł. — Masz odebrać to co należy do ciebie.

— Przecież ja nic nie mam. — syknął chłopak.

— Jesteś dziedzicem tronu rzymskiego. — Romulus podszedł do niego. — Odzyskaj swoje dziedzictwo.

Aulus milczał.

— Zniszcz samozwańczego władcę Rzymu, przywróć Senat.

— Watykan… — wyszeptał.

— Mors zabrała już papieża teraz należy wygonić kapłanów Judejczyka. — powiedział król.

— Watykan jest pilnowany przez żołnierzy Europy wasza wysokość. — pokręcił głową Rzymianin.

— Europa… — zamyślił się król. — Przynieśliśmy jej cywilizację nie po to by nas zagarnęła.

Zwrócił się do Jowisza.

— Jeśli pozwolisz Jowiszu…

Tamten skinął głową.

Romulus poszedł z nim na stronę.

— Jesteś żołnierzem Rzymu Aulusie. — powiedział. — Rzym nie klęka przed barbarzyńcami z północy.

— Romulusie świat się zmienił. — powiedział Aulus. — Germanie nie są już wrogami.

Romulus odwrócił się.

— Tak samo mówił ten, którego wasz król dopuścił do władzy. — syknął. — I jak to się skończyło?!

— Z całym szacunkiem wasza wysokość Rzym przez wiele lat był we władaniu Biskupa Rzymu.

— Wiem. — powiedział cicho król. — I przyznaję niektórzy z tych kapłanów byli dla Rzymu dobrzy.

Po czym dodał.

— Ale ten urząd jest zbyt podatny na wpływy.

— Mam sam zostać Papieżem?

— Masz być królem Aulusie. — powiedział król.

— A moja siostra? — spytał Aulus. — Wenus powiedziała, że ma zginąć.

— Awillia… — zamyślił się Romulus — Istnieję taka możliwość.

— Remus?

— Nie. — pokręcił głową król. — Ktoś inny.

— Wasza wysokość…

— Najpierw odzyskaj Rzym. — powiedział. — Potem porozmawiamy.

— Jak mam się dostać do Watykanu? — spytał Aulus.

Romulus tylko uśmiechnął się.

— Aestas ci pomoże. — powiedział.

— Kim ona w zasadzie jest?

— Za dużo pytasz mój drogi. — odparł Kwiryn. — Zdecydowanie za dużo.

Zniknął za kolumną.

— Aulusie. — usłyszał znajomy głos.

— Ty… — dobył miecza.

— Myślisz, że możesz mnie zabić? — spytała Aestas uśmiechając się.

— Ja…

Bogini spojrzała na niego.

— Jesteś rozdarty. — zauważyła. — Pomiędzy wiernością Rzymowi, a swojej wierze.

— Nie jestem ani Romulusem, ani Cezarem, ani żadnym innym cesarzem. — odpowiedział. — Jestem tylko chłopakiem zakutym w zbroję centuriona.

— Nie byle jakiego.

— Damokles nie był legionistą! — krzyknął. — Był służącym Agatoklesa.

— To prawda, że Damokles był Grekiem. — powiedziała bogini. — Prawda o centurionie zakutym w czarną zbroję jest taka, że to połączenie dwóch legend w jedno.

— O co więc chodzi?

— Gdy Rzym stał się republiką walczył o przetrwanie. — zaczęła opierając się o kolumnę. — W czasie, gdy Grecy walczyli z Persami w szeregach armii rzymskiej walczył najsłynniejszy legionista w rzymskiej historii.

— Dentatus. — wyszeptał. — To tylko legenda.

— Nie. — Aestas pokręciła głową. — To nie legenda.

Aulus zaśmiał się.

— Może jeszcze Latynus jest prawdziwy zatem?

— Nie drwij…

Westchnęła.

— Przed chwilą rozmawiałeś z Kwirynem i Jowiszem a teraz zaprzeczasz wszystkiemu.

Podeszła do niego.

— Chodzą słychy, że nowym kapłanem Rzymu ma zostać Barbarzyńca.

— Kto?

— Anglosas. — odparła.

Milczał.

— Już kilkanaście razy Germanin władał Rzymem będąc kapłanem. — kontynuowała. — A przez setki lat władza świecka była sprawowana przez Teutonów.

— Nawet jeśli jestem potomkiem Romulusa… — wysyczał. — Nie mam praw do rzymskiego tronu.

Zamilkł.

— Pretendentami do władzy są Austriacy! — krzyknął.

— A doskonale wiesz kto jeszcze był z Austrii. — powiedziała uśmiechając się lekko.

— Hitler. — wysyczał.

— Pomogę ci i twojej siostrze. — powiedziała. — W zamian żądam tylko jednego.

— Czego chcesz?

— Gdy przyjdzie czas powiem ci. — odparła Aestas.

— Nie możesz być tylko boginią lata. — odparł.

— Bystry jesteś. — uśmiechnęła się.

— Przestań mówić zagadkami.

Aestas uśmiechnęła się szerzej.

— Zanim ruszymy powiem ci kim jestem. — powiedziała. — Dałam ci miecz mówiąc, że przysyła mnie Nemezis, ale prawda jest trochę inna.

Zamknęła oczy.

Zmieniła się.

Nie miała już jasnozłotej szaty.

Jej długie włosy falowały na wszystkie strony.

— To ja jestem boginią zemsty. — powiedziała.

— Czyli…

— Dałam ci możliwość zemsty na zabójcy twoich rodziców. — westchnęła Nemezis. — A ty ją odrzucasz…

Urwała.

— Być może źle wybrałam. — dokończyła odwracając się.

— To nie tak. — powiedział.

Spojrzała na niego zaciekawiona.

— Pragnę zemsty. — wyszeptał drżącym głosem. — Chciałbym zarżnąć tego skurwysyna tak samo jak on zaszlachtował mamę i tatę.

Łzy pojawiły się mu w oczach.

— Ale nie mogę przeć po trupach do celu, nie jestem bezwzględnym mordercą.

Zaczął płakać.

— Wenera chciała pozwolić by moja siostra się wykrwawiła na śmierć. — szlochał. — Jeśli tak ma to wyglądać to wolę sam umrzeć niż pozwolić, by niewinna osoba zginęła tylko dlatego, że jakaś głupia wróżba o tym mówi!

Podeszła do niego i ujęła jego twarz w dłonie.

— To szlachetne z twojej strony. — powiedziała Nemezis. — Ale zrozum, nie wszyscy z nas są tacy wyrozumiali.

Spojrzał na nią.

— Nie chcę uczynić z ciebie niewolnika. — szepnęła czule. — I obiecuje, że twojej siostrze nic się nie stanie.

— Skąd ta pewność? — spytał.

— Ponieważ jej również dałam możliwość zemsty.

— W jaki sposób?

Po chwili usłyszał za swoimi plecami.

— Aulusie.

Wstał gwałtownie.

— Awillia… — cofnął się przerażony.

— Siostrzyczko…

Tamta spojrzała na niego inaczej.

— Opowiem ci jak do tego doszło. — powiedziała.

— Wyglądasz…

Awillia spojrzała na siebie.

— Inaczej? — spytała retorycznie.

Skinął głową.

— Nie jestem już twoją młodszą siostrą braciszku. — powiedziała.

— Ale…

Urwał.

— Nie bój się mnie. — powiedziała wyciągając rękę.

— Jesteś…

— Aulus.

Spojrzał na Nemezis.

— Co jej zrobiłaś? — spytał.

— Dałam jej możliwość. — powiedziała.

Spojrzała na rodzeństwo.

— Tak samo, jak tobie.

— Nie rozumiem…

— Awillia musiała umrzeć abym mogła się narodzić. — wyjaśniła siostra.

— Ale przepowiednia…

— Umarłam jako śmiertelniczka. — odparła.

Przytuliła go.

— Teraz jestem kimś innym, ale nadal jesteś moją rodziną. — odsunęła się. — A teraz posłuchaj.

Rozdział III

Quirinalis

Gdy Wenus odprowadziła Aulusa do Jowisza Awillia spojrzała na swoją ranę.

Krew sączyła się powoli tworząc kałużę.

— Jeśli czegoś nie zrobię wykrwawię się. — powiedziała do siebie.

Usłyszała szelest drzew.

— Kto tam jest? — spytała.

Z gęstwiny wyszła kobieta ubrana w złoty płaszcz.

— Kim jesteś? — wyszeptała.

Tamta bez słowa podeszła do niej.

— Znam twojego brata. — powiedziała.

— Aulus…

— Nic nie mów. — kobieta położyła jej palec na ustach. — Oszczędzaj siły.

— Nasi rodzice…

— Nie żyją tak. — skinęła głową kobieta. — Ale nie ja odpowiadam za ich śmierć.

— A wiesz, kto miał motyw?