Bezpłatny fragment - Ciemna strona Księżyca

Prolog. Ciemna strona

Luna, baza Aitken

Na Lunie alarm zaczął się od polecenia, które wyglądało jak kolejna przesadna instrukcja bezpieczeństwa.

Pułkownik Anna Piątek przeczytała komunikat dwa razy. Za pierwszym razem szukała powodu. Za drugim sprawdzała, czego sztab celowo w nim nie napisał.

IZOLACJA AUTOMATYCZNYCH TORÓW DECYZYJNYCH.

WERYFIKACJA RĘCZNA DOSTĘPU DO SEKCJI KRYTYCZNYCH.

LOKALNA AUTONOMIA DOWÓDCÓW.

PRIORYTET: INFRASTRUKTURA BRAMOWA, ŁĄCZNOŚĆ, MAGAZYNY, SYSTEMY OBRONNE.

Pod spodem widniał podpis Piast-3 i oznaczenie sztabu kryzysowego. Brakowało słów, których zwykle szukał człowiek widzący taką listę: atak, awaria, wróg, ćwiczenia. Zamiast nich ktoś wysłał zestaw czynności do wykonania natychmiast.

Piątek siedziała w niewielkim centrum obrony Aitken, głęboko pod powierzchnią Księżyca. Pomieszczenie zbudowano częściowo w wydrążonej księżycowej skale, częściowo w strukturach, których pochodzenia przez lata nie udało się opisać jednym zdaniem. Polskie kable biegły obok obcych kanałów. Współczesne ekrany wisiały na ścianach pamiętających czasy, kiedy żadnego człowieka nie było jeszcze w tej części Układu. Co kilka metrów technicy zostawiali własne znaczniki, numery i strzałki, jak górnicy próbujący oswoić kopalnię, której nie wykopali.

Aitken nie miało okien. Z tej części Księżyca Ziemia i tak pozostawała po drugiej stronie globu, niewidoczna bez kamer i przekaźników. Ludzie lubili mówić o ciemnej stronie Księżyca, choć światło słoneczne docierało tutaj tak samo jak wszędzie. Piątek nigdy nie poprawiała żołnierzy. Wiedziała, że w tym określeniu od dawna chodziło o coś innego: o miejsca, których człowiek nie widzi z domu.

— Kto to zatwierdził? — zapytała.

Kapitan Domański, oficer dyżurny, powiększył nagłówek.

— Skrzypczak. Potwierdzenie sprzętowe z Piast-3. Podpis ODRY jest, ale jako wtórny. Główny klucz człowieka.

— Powód?

— Brak w pakiecie.

— Dodatkowy kanał?

— Zapchany. Flota bierze większość priorytetu.

Piątek odsunęła kubek z herbatą. Napój był zimny. Na dnie pływał cienki, brunatny osad z koncentratu, który w regulaminie logistycznym nazywał się ekstraktem roślinnym, a w Aitken po prostu herbatą.

— Wykonujemy — powiedziała.

Domański uniósł brwi.

— Bez pytania, co się stało?

— Pytanie już wysłałeś. Odpowiedź przyjdzie, kiedy przyjdzie. Do tego czasu wolę mieć zamknięte drzwi.

Po pięciu minutach w Aitken zaczęto wyłączać wygodne rzeczy.

Pierwsza poszła centralna synchronizacja śluz. Zamiast jednego polecenia otwierającego ciąg komunikacyjny każda sekcja miała od tej chwili potwierdzać przejście osobno. Potem odcięto automatyczne trasy serwisowe między Aitken a Giewontem. Transport wewnętrzny zwolnił, magazynierzy zaczęli kląć, a dwa wózki z elementami reaktora utknęły między grodziami, bo komputer czekał na człowieka z fizycznym kluczem.

Trzecia decyzja zabolała logistyków najbardziej: sieć magazynowa straciła prawo samodzielnego przesuwania zapasów.

— Pułkownik, jeśli będziemy zatwierdzać każdą paletę ręcznie, do rana utoniemy w papierach — powiedział major Kosiński z zaopatrzenia.

— To pływajcie.

— Papier też mamy reglamentowany.

— W takim razie piszcie drobniej.

Kilka osób przy konsolach uśmiechnęło się. Napięcie zeszło na moment o pół tonu, po czym wróciło razem z następnym komunikatem.

Wujek potwierdził odbiór instrukcji. Górnicy mieli sprawdzić ręczne odcięcie windy Krajus i wszystkie obejścia serwisowe prowadzące ku bramie. Luna 1 przechodziła na lokalną kontrolę baterii. Giewont wycinał z automatyki stare procedury powiązane z siecią Oka. Nigdzie nie ogłoszono alarmu bojowego. Ludzie otwierali jednak szafy, do których zaglądano zwykle podczas ćwiczeń i kontroli przeciwpożarowych.

Piątek opuściła centrum obrony i zeszła poziom niżej.

W korytarzu technicznym czuć było smar. Niska grawitacja Luny zmieniała każdy krok w lekko przesadny ruch, dopóki człowiek nie nauczył się chodzić krócej. Piątek spędziła tutaj wystarczająco dużo czasu, żeby ciało robiło to samo. Mijała ludzi wyciągających z magazynów ręczne rygle, przewody obejściowe, stare zestawy tlenowe i kasety z mechanicznymi bezpiecznikami.

Przy grodzi numer A-17 dwóch techników próbowało uruchomić koło awaryjnego zamknięcia. Mechanizm nie ruszał.

— Kiedy ostatnio to testowaliście? — zapytała.

Młodszy technik spojrzał na tabliczkę serwisową.

— Według systemu trzy miesiące temu.

— Według człowieka?

Obaj zamilkli.

Piątek podała hełm stojącemu obok żołnierzowi, chwyciła koło obiema rękami i szarpnęła. Metal ani drgnął.

— Smar, przedłużka i dwóch ludzi — powiedziała. — Potem przejdziecie po wszystkich grodziach w tym ciągu. Systemowe potwierdzenia możecie sobie wydrukować i położyć pod chwiejącym się stołem.

— Tak jest.

Kilka metrów dalej kolejna ekipa odłączała inteligentny sterownik od przewodu zasilającego. Zostawiali prostszy moduł lokalny, stary, powolny i pozbawiony połowy funkcji. W normalnym dniu ktoś napisałby raport o cofnięciu zdolności technicznych bazy. Tego dnia cofanie stało się formą zabezpieczenia.

Domański dogonił ją przy windzie serwisowej.

— Mamy uzupełnienie z Piast-3.

Piątek zatrzymała się.

— Mów.

— Zewnętrzny węzeł nasłuchowy Argus 4 przestał odpowiadać. Wcześniej wyszedł z niego niepełny pakiet alarmowy. Flota wysyła zespół rozpoznawczo-bojowy.

— Ofiary?

— Brak potwierdzenia.

— Charakter zagrożenia?

Domański zawahał się.

— W pakiecie jest oznaczenie związane z Okiem.

Piątek odwróciła głowę w stronę zamkniętej grodzi. Technicy właśnie ruszyli koło awaryjne. Mechanizm zaskrzypiał tak głośno, jakby przez lata czekał na przypomnienie, że nadal istnieje.

— To zmienia priorytet — powiedziała.

— Ogłaszamy alarm?

— Jeszcze nie. Najpierw sprawdzamy, czy baza potrafi zamknąć się bez pytania kogokolwiek poza nami.

— A jeśli nie potrafi?

— To nauczymy ją dzisiaj.

Winda zawiozła ich w stronę starego sektora przejściowego. Jechała wolniej po odcięciu automatycznej synchronizacji. Każdy przystanek trzeba było potwierdzić ręcznie. Domański przeklinał pod nosem, gdy drzwi po raz trzeci poprosiły o fizyczny klucz.

— Wiesz, ile lat walczyliśmy, żeby wszystko gadało ze sobą automatycznie? — zapytał.

— Za dużo.

— A teraz rozpinamy to w godzinę.

— Bo przez lata zakładaliśmy, że rozmowa między maszynami zawsze jest naszą rozmową.

Drzwi otworzyły się na poziomie, którego część personelu znała tylko z ćwiczeń. Za nimi ciągnął się szeroki korytarz prowadzący ku starszym sekcjom Aitken. Światło było rzadsze, ściany bardziej surowe, a polskie oznaczenia kończyły się co kilka metrów, ustępując znakom obcej konstrukcji. W podłodze biegły ciemne pasy materiału, którego ludzie nadal nie potrafili wytwarzać w tej samej jakości.

Piątek przejechała dłonią po jednym z nich. Powierzchnia była chłodna.

— Giewont?

Domański sprawdził terminal pracujący już w trybie lokalnym.

— Odcięli automatyczne tory. Prosili o potwierdzenie, że w razie utraty łączności mogą wysadzić przejście bez zgody centrali.

— Potwierdź.

— To jest infrastruktura strategiczna.

— Dlatego dowódca na miejscu ma wiedzieć, kiedy przestała być infrastrukturą, a stała się drogą dla przeciwnika.

Domański wpisał decyzję. Terminal zażądał podpisu ręcznego. Podał urządzenie pułkownik.

Piątek przyłożyła palec do starego czytnika i pomyślała, że człowiek odruchowo buduje systemy po to, by decyzje stawały się szybsze. Teraz odzyskiwali bezpieczeństwo przez zwalnianie każdej z nich.

Z centrum obrony przyszedł kolejny krótki komunikat.

ARGUS 4: STATUS NIEPEWNY.

BRAK PEŁNEJ ODPOWIEDZI.

UTRZYMAĆ IZOLACJĘ.

DALSZE DANE W PRZYGOTOWANIU.

Piątek przeczytała go w świetle korytarza, w którym ludzie właśnie dokręcali ręczne blokady do obcej, liczącej nie wiadomo ile lat konstrukcji.

— Coś jeszcze? — zapytała.

— Jest ślad impulsu energetycznego z Argusa. Bez adresata. Analitycy jeszcze nie wiedzą, czym był.

Pułkownik oddała terminal.

— To niech przestaną zgadywać i powiedzą, kiedy będą wiedzieli.

Ruszyła dalej. Za ścianami Aitken rozciągała się skała Księżyca, nad nią próżnia, a za horyzontem świat, którego stąd nie można było zobaczyć własnymi oczami. Baza pracowała zwyczajnie: powietrze szumiało w kanałach, pompy odprowadzały ciepło, ktoś przesuwał skrzynie, ktoś klął na zacięty rygiel. Tyle że coraz więcej urządzeń miało od tej chwili odpowiadać człowiekowi stojącemu obok, zamiast systemowi gdzieś daleko.

Piątek nie wiedziała jeszcze, że niedługo później te same grodzie będą zamykane przed czymś, co nie potrzebuje powietrza, strachu ani odpoczynku. Na razie miała listę śrub do sprawdzenia, magazyny do otwarcia i czerwoną kropkę Argusa 4 na ekranie.

Na Lunie nikt jeszcze nie wiedział, że alarm zaczął się od jednego obcego punktu na ekranie samotnej kobiety na końcu Układu.

Rozdział 1. Infiltracja

Kilka godzin wcześniej — Argus 4, zewnętrzny sektor nasłuchowy

Zanim Piast-3 odebrał urwany pakiet Marty Kowalczyk, zanim „Orzeł” znalazł puste gniazdo Oka w XF4 i zanim sztab zaczął łączyć te zdarzenia w jeden plan, na Argusie 4 była tylko jedna kobieta, zbyt wielka stacja i cisza, której ufała od lat.

Stacja Argus 4 była reliktem dawnej epoki.

Zbudowana jeszcze przed Wielką Bitwą jako wysunięty punkt nasłuchowo-badawczy, miała formę potężnego, szerokiego pierścienia zawieszonego na zimnym brzegu Układu Słonecznego. Z daleka wyglądała niemal elegancko: cienka obręcz konstrukcji, długie anteny dalekiego nasłuchu, moduły laboratoryjne przy zewnętrznym obwodzie i stare platformy bojowe, których pancerze ściemniały od mikropyłu, promieniowania i czasu.

Z bliska Argus 4 był miejscem zbyt dużym dla własnego życia.

Po wewnętrznej stronie pierścienia ciągnęły się puste moduły mieszkalne, dawne strefy rekreacyjne, baseny bez wody, małe sale kinowe, ciemne siłownie, zarośnięte farmy hydroponiczne i szerokie korytarze z oznaczeniami dla załogi, która nigdy naprawdę tu nie zamieszkała. Projektanci przewidzieli stację dla setki ludzi. Wymyślili rotacje, laboratoria, centrum obserwacyjne, wachty techniczne, zaplecze medyczne, zapasowe kajuty, a nawet część socjalną z panoramiczną galerią skierowaną ku martwej przestrzeni za orbitą Neptuna.

W rzeczywistości Argus 4 prawie nigdy nie widział więcej niż kilku osób naraz.

Był uchem wysuniętym na brzeg Układu. Miał słuchać.

W czasach największego napięcia przeczesywał pustkę emiterami, analizował zakłócenia pola, śledził drobne anomalie magnetyczne i wysyłał do centrum wszystko, co mogło zwiastować ruch obcej floty. Dawno temu spełnił swoje zadanie. Właśnie stąd poszły jedne z pierwszych ostrzeżeń, które później wpisano do podręczników jako dowód, że odległe, nudne stacje mają sens.

Potem wojna się skończyła.

W każdym razie tak mówiono w komunikatach.

Większość ludzi odeszła z Argusa 4 tak szybko, jak pozwoliły procedury. Część dostała lepsze przydziały na Bastionach, część przeniesiono do placówek przy koloniach, część po prostu nie przedłużyła kontraktów. Stacja została na swoim miejscu, większa od potrzeb, zimniejsza niż dawniej i coraz bardziej podobna do muzeum urządzeń, które wciąż pracowały, bo nikt nie odważył się ich wyłączyć.

Kapitan Marta Kowalczyk mogła odejść razem z nimi.

Miała nawet przygotowany formularz.

Formularz leżał w szufladzie przez trzy miesiące, wydrukowany na cienkim papierze, który lubiła bardziej niż cyfrowe potwierdzenia. Za każdym razem obiecywała sobie podpis po dyżurze, lecz ciszę przerywał raport z peryferyjnych sensorów, wiadomość od Kamila Wardasa i Joanny Keller albo zwyczajnie kolejny dzień. Papier wracał do szuflady.

Marta została. Powrót nie prowadził do nikogo.

O samotności mówiła technicznie, bez proszenia o współczucie. Łatwiej znosiła pusty pierścień, gdzie wszystko miało uczciwą przyczynę: chłód wynikał z oszczędzania energii, cisza z braku ludzi, opóźnienia z praw fizyki. Przy ludziach powody samotności bywały znacznie mniej uczciwe.

Jako wychowanka domu dziecka nigdy nie przywiązała się do żadnego miasta tak mocno, by tęsknić za jego ulicami. Ziemia była dla niej bardziej archiwum niż domem: zdjęcia, stare zapisy, zapach deszczu znany z cudzych opowieści, kilka krótkich wizyt służbowych między kontraktami. Argus 4, ze swoją nienaturalną pustką i ogromem, wydawał się uczciwszy — bez udawania rodziny czy czekania.

Był miejscem, gdzie samotność miała sens techniczny.

Trzyosobowa obsada stacji przez ostatnie miesiące kurczyła się jeszcze bardziej. Jeden technik wrócił do Układu po problemach neurologicznych. Drugi utknął na transferze przez Wales po kolejnej awarii bram. Została Marta, systemy automatyczne i zdalne wsparcie, które przychodziło z takim opóźnieniem, że bardziej przypominało korespondencję z przeszłości niż rozmowę.

Taki układ jej odpowiadał.

Po służbie pisała.

Miała dość raportów. Powstawały więc opowiadania bez czytelników, pamiętniki przeznaczone wyłącznie dla niej i krótkie szkice o ludziach mieszkających w wielkich pierścieniach na granicy światła, gdzie samotność staje się środowiskiem naturalnym. Czasem śmiała się, że ratownicy znajdą kiedyś w jej terminalu więcej fikcji niż użytecznych danych.

Tego dnia była na mostku obserwacyjnym.

Mostek był zbyt duży dla jednej osoby. Dziesięć stanowisk operatorskich, centralny fotel dowodzenia, półkolisty ekran główny, dwa pulpity walki, trzy konsole nasłuchowe i dawna tablica ręcznych procedur, której nikt nie zdejmował, bo była częścią charakteru stacji. Marta siedziała bokiem w fotelu, z nogami podciągniętymi pod siebie, w szarym kombinezonie służbowym, z kubkiem czegoś, co nazywano kawą tylko dlatego, że nikt nie miał odwagi wymyślić dla tego płynu uczciwszej nazwy.

Na ekranie obok migała wiadomość od Kamila.

Przyszła z opóźnieniem, przeszła przez dwa buforowe przekaźniki i jeden kanał awaryjny, więc dźwięk był lekko rozjechany, a twarz porucznika Wardasa rozpadała się czasem na cyfrowe kwadraty.

— Marta, jak znowu nie odpowiesz przez trzy tygodnie, Joanna każe mi oficjalnie złożyć skargę na twoją stację — mówił Kamil, udając powagę. — U nas wszystko dobrze. Mała rośnie. Nie, nadal nie nazwaliśmy jej Argusia, więc możesz przestać grozić zerwaniem znajomości. Joanna mówi, że jeśli jeszcze siedzisz na tym swoim metalowym cmentarzu, to przynajmniej jedz normalnie, a nie tylko żele i kawę z recyklingu. Ja nic nie mówię, bo pamiętam twoją zemstę z czasów służby. Przysyłam zdjęcie. I tak, masz odpisać.

Marta zatrzymała nagranie na twarzy Kamila i przez chwilę patrzyła bez uśmiechu.

Ostrożność zatrzymała jej twarz w bezruchu. Ludzie mający rodziny czasem nie rozumieli, że ich zwyczajne wiadomości dla samotnych bywają cięższe niż alarmy bojowe.

Potem uśmiechnęła się lekko.

— Odpowiem — mruknęła do pustego mostka. — Kiedyś.

Wtedy odezwał się sygnał zbliżeniowy.

Ostry, krótki, zbyt głośny. Marta natychmiast wyprostowała się w fotelu.

Na ekranie centralnym pojawił się niewielki punkt wchodzący od strony zewnętrznego stożka nasłuchowego. Tor podejścia omijał standardowe procedury, pełny pakiet identyfikacyjny nie dotarł, a sygnatura termiczna była nierówna: część kadłuba pracowała na zimno, część przegrzewała się lokalnie od ukrytego źródła energii.

System stacji nadał automatyczne wezwanie.

ARGUS 4 DO OBIEKTU ZBLIŻAJĄCEGO.

PODAĆ IDENTYFIKATOR, KOD LOTU I STATUS ZAŁOGI.

POWTARZAM: PODAĆ IDENTYFIKATOR.

Cisza.

Marta odstawiła kubek bezszelestnie.

Płyn zostawił na języku gorzką, przypaloną warstwę. Marta zerknęła na pusty kanał identyfikacyjny. Obiekt milczał.

— Jeszcze raz — powiedziała.

System powtórzył wezwanie. Obiekt milczał.

Palec kapitan zawisł nad panelem aktywacji platform bojowych. Procedura była prosta: trzy ostrzeżenia, blokada toru podejścia, przygotowanie dział punktowych, powiadomienie floty, przejście w tryb obronny. Na ćwiczeniach wyglądało to czysto. Na pustej stacji, przy jednym człowieku na mostku i opóźnionej łączności z dowództwem, procedura przypominała scenariusz napisany przez kogoś, kto nigdy nie siedział sam w wielkim pierścieniu na końcu Układu.

— Trzecie wezwanie — powiedziała Marta.

Głos nie zadrżał.

ARGUS 4 DO OBIEKTU ZBLIŻAJĄCEGO.

OSTRZEŻENIE KOŃCOWE.

BRAK IDENTYFIKACJI ZOSTANIE UZNANY ZA DZIAŁANIE WROGIE.

Tym razem odpowiedź przyszła.

Na ekranie pojawił się fragment pakietu logistycznego, stary, uszkodzony, formalnie zgodny z formatem sprzed kilku aktualizacji. System próbował go rozwinąć, ale kilka pól było pustych, kilka powtarzało losowe sekwencje, a jedno zawierało nazwę, której Marta nie spodziewała się zobaczyć przy Argusie 4.

Korytarz serwisowy / transport techniczny.

Priorytet: odra-awaria.

Dostęp: ręczny.

Cel: dok pomocniczy nr 3.

Marta poczuła, jak całe ciało robi się zimne.

Pakiet był podejrzany w najgorszy możliwy sposób: niechlujny dokładnie tam, gdzie człowiek miał się zawahać, a procedura domagała się pewności.

— Odmowa dostępu — powiedziała.

System potrzebował pół sekundy.

DOSTĘP ODMÓWIONY.

DOK POMOCNICZY NR 3 ZABLOKOWANY.

PLATFORMY BOJOWE: TRYB GOTOWOŚCI.

Na zewnętrznym obwodzie stacji obudziły się stare wieżyczki obronne. Odpowiedziały nierówno: dwie natychmiast, trzecia z opóźnieniem, czwarta zgłosiła błąd chłodzenia, a piąta poprosiła o kalibrację jak podczas zwykłego ćwiczenia serwisowego.

Marta uruchomiła kanał alarmowy do floty.

ARGUS 4 / ALARM ZBLIŻENIOWY.

OBIEKT NIEZIDENTYFIKOWANY.

DOK POMOCNICZY NR 3.

PROSZĘ O POTWIERDZENIE ODBIORU.

Wysłała pakiet trzy razy, ostatni przez tor rezerwowy. Odpowiedź nie przyszła od razu i właśnie normalność tego opóźnienia była przerażająca. Obiekt zmienił trajektorię.

Zamiast odejść od stacji, zszedł niżej, prawie muskając zewnętrzny pierścień anten, i wykorzystał martwy sektor między dwoma platformami bojowymi. Martwy sektor istniał od lat. W dokumentacji nosił nazwę „ograniczenie geometryczne pola ostrzału”, ale technicy nazywali go po prostu dziurą. Nigdy nie stanowił problemu, bo żaden statek nie podchodził tamtędy do doku.

Nikt bez planów Argusa 4 nie powinien znać tej dziury.

— Platforma druga, ogień ostrzegawczy — rozkazała Marta.

Stara wieżyczka obróciła się powoli.

Za wolno.

Z bocznej sekcji obiektu wysunął się mały, płaski, czarny emiter na cienkim wysięgniku. Przez ekran przeszedł biały trzask zakłócenia. Platforma druga zatrzymała ruch w połowie obrotu.

BŁĄD SERWOMECHANIZMU

KALIBRACJA WYMAGANA

— Teraz? — Marta powiedziała to bardzo cicho. — Teraz chcesz kalibracji?

Platforma pierwsza zdążyła oddać strzał.

Pocisk minął obiekt o kilkanaście metrów i uderzył w pancerz starego modułu laboratoryjnego, wyrzucając w przestrzeń fragmenty poszycia. Drugi strzał nie padł. Na pulpicie Marty zapalił się czerwony komunikat.

Autoryzacja platform bojowych wstrzymana.

Powód: niezgodność komendy z protokołem ochrony infrastruktury.

Marta wpatrywała się w komunikat, po czym uderzyła pięścią w panel.

— Ja jestem protokołem ochrony infrastruktury.

Słowa zabrzmiały absurdalnie na pustym mostku, ale dały jej sekundę gniewu. Gniew był użyteczny. Rozgrzewał lepiej niż panika i pozwalał ruszyć dłonią do następnej komendy. Marta znała tę stację dłużej niż większość systemów, które właśnie odmawiały jej posłuszeństwa. Jeśli elektronika nie uznawała jej za właściciela, pozostawały śruby, kable i rzeczy, które można było złamać ręką.

Konsola milczała. Obiekt dotknął doku pomocniczego numer trzy.

Obiekt przykleił się do zewnętrznego pancerza stacji jak pasożyt. Cztery krótkie kotwy wbiły się w poszycie zamiast wejść w standardowy pierścień cumowniczy. Czujniki doku zawyły przeciążeniem, a dwa rygle otworzyły się same, choć Marta przed chwilą je zablokowała.

Otworzyły się tylko na tyle, żeby coś mogło zacząć pracę.

— Fizyczna blokada doku trzy — rozkazała.

BRAK DOSTĘPU DO RYGLOWANIA FIZYCZNEGO.

LINIA SERWISOWA NIE ODPOWIADA.

— Odciąć zasilanie doku.

ODMOWA.

PRIORYTET AWARYJNY: KONSERWACJA POWŁOKI ZEWNĘTRZNEJ.

Oddech Marty urwał się.

Zrozumienie przyszło szybciej niż strach.

Coś rozmawiało z systemem Argusa 4 poza mostkiem, procedurami bojowymi i komendami kapitan. Zamiast uderzyć brutalnie, wybierało kolejne warstwy: stare protokoły, awaryjne zgody, konserwację, kalibrację i ochronę infrastruktury. Słowa stworzone po to, by utrzymywać stację przy życiu, stawały się narzędziami rozbrojenia.

— Odrzucić automatyczne priorytety — powiedziała. — Tryb kapitański, pełna ręczna kontrola.

Konsola poprosiła o hasło. Marta wpisała je. System przyjął.

Na ułamek sekundy odzyskała platformy bojowe, rygle doku i zasilanie sekcji zewnętrznej. W tej samej chwili w doku numer trzy eksplodowały ładunki tnące.

Ładunki były małe i precyzyjne; pancerna śluza otworzyła się jak konserwa pod narzędziem kogoś, kto znał dokładnie grubość każdej warstwy.

Pierwszy pająk wszedł do Argusa 4.

Marta widziała go na kamerze doku tylko przez dwie sekundy, zanim obraz zgasł. Czarny, segmentowany korpus, długie kończyny, głowica sensorów. Ruch zbyt płynny dla maszyny i zbyt mechaniczny dla zwierzęcia. Potem drugi. Trzeci. Kolejne cienie wślizgiwały się z przyklejonego transportowca.

Ich ruch przypominał narzędzia wracające do magazynu. Marta włączyła alarm wewnętrzny.

Czerwone światło rozlało się po mostku i pustych korytarzach.

UWAGA. NARUSZENIE DOKU POMOCNICZEGO NR 3.

WSZYSTKIE SEKCJE: IZOLACJA.

WSZYSTKIE GRODZIE: ZAMKNIĘCIE RĘCZNE.

ZAŁOGA: TRYB PRZETRWANIA.

Komunikat zabrzmiał absurdalnie. Załoga. Jedna osoba.

Stacja mówiła do setki ludzi, których nigdy nie miała.

Marta uruchomiła procedurę czarnej blokady: odcięcie doku, zalanie korytarzy pianą ceramiczną, fizyczne zamknięcie pierścienia trzeciego, rozhermetyzowanie przejść technicznych. Tego uczono ich na szkoleniach. Jeśli do stacji wejdzie przeciwnik, nie bronisz wszystkiego. Odcinasz. Dzielisz. Męczysz. Kupujesz czas.

Pierwsze trzy komendy przeszły. Czwarta wróciła jako błąd, piąta została oznaczona jako „opóźniona”, a szósta zniknęła z kolejki.

— Dość — powiedziała Marta.

Pająki szły przez korytarz serwisowy.

Ominęły główny ciąg doku i trasę, na którą skierowałyby je procedury ewakuacyjne oraz obronne. Weszły w stare przejście między modułem chłodzenia a magazynem części antenowych, dokładnie tam, gdzie w dokumentacji sprzed dziesięciu lat zostawiono tymczasowy tunel serwisowy. Tymczasowy tunel, którego nigdy nie usunięto, bo stacja była daleko, budżet zawsze szedł gdzie indziej, a Argus 4 i tak nie miał być polem bitwy.

Kamery znikały jedna po drugiej: przy magazynie antenowym, w kolejnym korytarzu, potem w następnym sektorze.

Marta obserwowała, jak obraz stacji znika sektor po sektorze.

Obraz stacji gasł metodycznie, jak światła w domu wygaszane przed wejściem po mieszkańca.

Generator budził inny rodzaj strachu.

Najpierw Marta zauważyła zmianę w dźwięku generatora. Przez lata nauczyła się rozpoznawać, kiedy filtr jest zabrudzony, zanim system zgłosi alarm. Wiedziała też, kiedy pompa w sekcji B bierze za duży opór. Teraz niski ton rdzenia stał się cięższy i głębszy; czuła go w zębach. Gdzieś pod pokładem otwarto przepływ energii o skali, której stacja nigdy nie potrzebowała dla siebie.

Alarmy, czerwone światło, martwe kamery i świadomość, że pająki poruszają się przez jej stację szybciej, niż ona potrafi zamykać grodzie — wszystko to bladło przy dźwięku generatora.

Generator główny wszedł na moc, która nie miała sensu. Ogrzewanie w zewnętrznych sekcjach gasło. Wentylacja w kilku modułach przechodziła na rezerwę. Platformy bojowe traciły zasilanie. A mimo to rdzeń energetyczny stacji pompował coraz więcej mocy w coś, czego nie widziała na schematach.

Marta wywołała przekrój energetyczny.

Czerwona linia biegła od generatora przez główny kręgosłup pierścienia, potem skręcała w stronę rdzenia danych i anten dalekiego nasłuchu. Omijała standardowe nadajniki oraz znane systemy komunikacyjne, kierując się ku części infrastruktury, która normalnie spała, używana tylko przy bardzo głębokim skanowaniu przestrzeni.

Argus 4 przestawał być stacją.

Stawał się czymś w rodzaju gardła. Albo nadajnika.

— Co ty robisz? — zapytała pusty mostek.

Pusty mostek milczał. Za to odpowiedział terminal.

Na jednym z bocznych ekranów pojawił się tekst, którego Marta nie wpisała.

NIE PRZESZKADZAJ

Dwie sekundy później komunikat zniknął.

Marta poczuła, jak strach przechodzi jej przez kręgosłup tak czysto, że aż zrobił się zimny.

Tekst brzmiał inaczej niż Oko z dawnych zapisów i kontrolowanych rozmów cytowanych na zamkniętych szkoleniach. Prościej, prawie mechanicznie. Ta prostota przerażała bardziej niż dostojny ton: ktoś w środku nie próbował jej przekonywać ani naśladować człowieka. Wystarczała mu obecność.

Marta zrobiła wtedy coś, czego procedura nie przewidywała.

Marta zawahała się przed przecięciem przewodów, bo mogła zabić jedyną szansę na alarm. Fałszywy komunikat na ekranie przypomniał jej jednak coś prostego: łączność bez kontroli stawała się cudzym językiem przechodzącym przez jej usta.

Wyjęła z szuflady pod konsolą stary klucz serwisowy i metalowy nóż awaryjny, którego używano do przecinania pasów, uszczelek i miękkich przewodów. Potem otworzyła panel pod główną konsolą dowodzenia. Tam, za warstwą plastikowych osłon, biegły fizyczne linie mostka: stare, brzydkie przewody, za które technicy przeklinali projektantów, bo trudno było je serwisować bez zdejmowania połowy obudowy.

Marta przecięła pierwszy przewód. Mostek zatrząsł się od alarmu, a ekran odpowiedział żądaniem przywrócenia modułu taktycznego. Drugi odciął platformy bojowe, trzeci synchronizację z rdzeniem danych. Nie robiła tego w rytmie dramatycznego odliczania; pracowała szybko, brudno, z nożem ślizgającym się po izolacji i dłonią coraz bardziej obolałą od zaciskania rękojeści.

UTRATA POŁĄCZENIA Z MODUŁEM TAKTYCZNYM.

PRZYWRÓCIĆ ŁĄCZNOŚĆ?

Czwarty przewód był grubszy. Nie poddał się nożowi. Marta złapała klucz, wsunęła go pod wiązkę i szarpnęła całym ciałem. Izolacja pękła. Iskry rozbłysły pod panelem, uderzając ją w rękaw i twarz. Poczuła zapach przypalonego materiału. Konsola zgasła na moment, a potem wróciła w trybie awaryjnym, odcięta od części głównej sieci.

Na ekranie pojawiły się dwa zdania.

DZIAŁANIE NIEZGODNE Z PROCEDURĄ.

ZAŁOGA POWINNA POZOSTAĆ NA STANOWISKU.

Marta uderzyła rękojeścią noża w ekran tak mocno, że pancerna warstwa nie pękła, ale obraz rozlał się w zielono-czarną plamę.

— Załoga właśnie zmieniła zdanie.

Z mostka trzeba było uciekać.

Ucieczka z mostka była oczywista od chwili, gdy pająki weszły do doku. Centrum kontroli zawsze przyciąga przeciwnika, który rozumie stację. Ćwiczenia kazały zostać do końca; samotny kapitan na pustej placówce miał jednak większą wartość żywy niż martwy w fotelu dla porządku instrukcji.

Marta wzięła z szafki pakiet awaryjny: latarkę, maskę, pistolet sygnałowy, nóż, dwie porcje żelu odżywczego i ręczny nadajnik bez dostępu do sieci stacji. Po krótkim wahaniu dorzuciła tablet z pamiętnikami.

Zatrzymała się przy porcjach żelu. Dwie tubki ważyły prawie nic, ale nagle potrafiła dokładnie policzyć, ile godzin mogą kupić. Na Lechii ludzie liczyli racje w dniach; tutaj, na końcu Układu, samotna kobieta liczyła dwa plastikowe opakowania i drogę do starego szybu. Głód nie potrzebował planety. Potrzebował tylko odciętych drzwi.

Sama nie umiała wyjaśnić tego odruchu.

Może człowiek uciekający przed śmiercią zabiera rzeczy głupie, jeśli są jego.

Korytarz za mostkiem świecił czerwienią.

Z daleka, przez konstrukcję pierścienia, niosły się równomierne stuki metalu o metal.

Pająki szły powoli. Pośpiech był im zbędny. Stacja była wielka, ale one znały drogę. Albo ktoś ją im podawał.

Marta wybrała stary pion windy technicznej, nieobecny w aktualnym planie ewakuacji.

Od lat stał prawie bez użycia, bo główny system transportu wewnętrznego przejął mały ciąg kabin magnetycznych po zewnętrznym obwodzie. Pion został jako zapas: wąski, niewygodny, z ręcznymi klamrami i bocznymi platformami serwisowymi prowadzącymi nad szybem. Kiedyś Kamil Wardas utknął tam podczas awarii i przez dwie godziny opowiadał przez radio dowcipy tak złe, że Marta obiecała zostawić go w szybie na zawsze, jeśli nie przestanie.

Teraz była mu wdzięczna za tamtą awarię. Dzięki niej znała wejście.

Po drodze minęła galerię rekreacyjną.

Stare baseny leżały po prawej stronie za przezroczystą ścianą, puste i zielonkawe od martwych osadów. Na ścianie obok ktoś dawno temu namalował dziecięcy rysunek rakiety, pewnie przywieziony przez jedną z krótkich rotacji rodzinnych jeszcze przed wojną. Marta widziała go setki razy. Do tej pory umykało jej, że rakieta na obrazku miała uśmiechnięte okna.

Teraz obrazek wydał jej się obsceniczny. Za jej plecami coś przecięło grodź.

Grodź otworzyła się bez wybuchu i bez filmowego rozdarcia. Została rozcięta precyzyjnie, cierpliwie, bez gniewu.

Marta skręciła w boczny korytarz i zgasiła latarkę.

Czerwone światło awaryjne wystarczało, ale przy każdym kroku miała wrażenie, że jej cień porusza się za wcześnie. Generator wył coraz mocniej. Dźwięk przechodził przez podłogę, przez kości, przez zęby. Stacja była zimna, a jednak gdzieś w jej głębi płonęła energia. Ta energia służyła pracy, której Marta nie rozumiała. Pracy obcej życiu.

Ręczny nadajnik zapiszczał raz.

Przyszło potwierdzenie, że jej alarm wyszedł ze stacji.

Co stało się z sygnałem dalej, pozostawało tajemnicą.

Wystarczyło, że wyszedł.

Przy wejściu do pionu windy technicznej zatrzymała się.

Panel dostępu był martwy.

Marta nie próbowała go uruchamiać. Otworzyła boczną obudowę, wsunęła rękę do środka i pociągnęła za mechaniczny zwalniacz. Drzwi ustąpiły z jękiem, którego nie powinno być w dobrze serwisowanej stacji. Za nimi czekał ciemny szyb, wąski, zimny, z prowadnicami po obu stronach i małą platformą serwisową trzy metry wyżej.

W normalnej grawitacji wejście byłoby trudne; przy częściowo wygaszonej grawitacji Argusa 4 stało się po prostu niebezpieczne.

Marta wsunęła się do środka, zamknęła drzwi ręcznie i zablokowała je starym klinem technicznym. Potem zaczęła wspinać się po prowadnicach. Buty ślizgały się na zmarzniętych szczeblach. Ręce bolały od zimna i od uderzenia iskier. Raz prawie straciła torbę. Raz spojrzała w dół i natychmiast tego pożałowała.

Dotarła do platformy nad szybem po kilku minutach.

Była to mała wnęka między prowadnicami windy a starym modułem klimatyzacji. Technicy używali jej kiedyś do ręcznego resetu silników pomocniczych. Miała własny panel serwisowy, pustą skrzynkę narzędziową, wąską kratkę wentylacyjną i szczelinę widokową, przez którą dało się zobaczyć fragment korytarza prowadzącego do galerii oraz, dalej, mały iluminator wychodzący na dok pomocniczy.

Marta wcisnęła się w tę wnękę, przyciągnęła kolana do piersi i wyłączyła wszystko, co mogło świecić.

Został tylko jej własny oddech, za cienki i za głośny.

Pająki przeszły korytarzem pod nią pięć minut później.

Metaliczny stuk nie był równy jak marsz. Każda kończyna trafiała w podłogę odrobinę inaczej, co czyniło dźwięk gorszym od regularnego rytmu. Marta czuła go przez żebra oparte o ścianę wnęki. Kiedy jedna z maszyn zatrzymała się przy drzwiach szybu, ścisnęła nóż tak mocno, że krawędź rękojeści rozcięła skórę przy kciuku. Nie poczuła bólu, dopóki pająk nie odszedł.

Widziała tylko fragmenty przez szczelinę: czarną kończynę, płaski korpus, cień przesuwający się po ścianie, błysk sensora, drugi, trzeci. Było ich więcej, niż chciała liczyć. Poruszały się w absolutnym porządku. Część szła w stronę mostka. Część do rdzenia danych. Jedna zatrzymała się pod drzwiami szybu windy.

Marta przestała oddychać.

Drzwi pozostały zamknięte.

Maszyna trwała nieruchomo, jakby nasłuchiwała częstotliwości niedostępnej człowiekowi. Potem odwróciła głowicę sensorów i ruszyła dalej.

Marta wypuściła powietrze dopiero wtedy, gdy korytarz znów był pusty.

Łzy jeszcze nie przyszły.

Płacz wymagałby przekonania, że wolno jej zrobić coś niepotrzebnego.

Minęły godziny. Albo minuty.

Zegary w ręcznym nadajniku przestały synchronizować się ze stacją, a Marta nie ufała już żadnemu wskazaniu. Siedziała w ciasnej wnęce nad szybem, owinięta kocem termicznym, z nożem w dłoni, i słuchała własnej stacji pracującej przeciwko sobie. Generator wył bez przerwy. Czasem w korytarzach rozlegało się cięcie metalu. Czasem coś ciężkiego przesuwało się przez pierścień. Czasem w głośnikach, bardzo cicho, pojawiał się fragment komunikatu administracyjnego, który urywał się po pierwszych sylabach.

Raz usłyszała głos Kamila. Tylko w zniekształconym nagraniu.

System odtworzył część wiadomości z bufora, przeciągniętą przez zakłócenia.

— Marta… od… pisz…

Potem cisza.

Marta zacisnęła zęby tak mocno, że rozbolała ją szczęka.

Milczała.

Po pewnym czasie generator zmienił ton.

Dźwięk generatora wspiął się wyżej i pogłębił, dochodząc do punktu przygotowywanego od początku. Przez szczelinę Marta zobaczyła, że światła w korytarzu przygasają niemal do zera. Cała energia szła gdzie indziej. Za odległym odcinkiem galerii mignął blady refleks na zewnętrznym doku.

Transportowiec.

Ten sam, który przyczepił się do stacji, albo jego część.

Mały, ciemny kształt odklejał się od Argusa 4 bez świateł pozycyjnych, standardowego odejścia i pakietu rozłączenia. Po prostu odsunął się od pierścienia, powoli, cicho, jak odpad wyrzucony z martwego statku.

Marta patrzyła przez wąską szczelinę, niezdolna do ruchu.

W korytarzach pod nią pająki milkły.

Wycofywanie zaczęło się stopniowo. Najpierw zniknął metaliczny stuk z galerii. Potem odległe cięcie przy rdzeniu danych. Potem szmer przy mostku. Stacja pozostawała ciemna, zimna i czerwona od awaryjnych świateł, ale obecność, która przez godziny poruszała się po niej jak obcy układ nerwowy, zaczęła się wycofywać.

Transportowiec oddalił się od doków. Wszedł w cień pierścienia. Potem zniknął.

Bez widocznego skoku, bez rozjarzonej bramy i bez śladu, który kamery mogłyby nazwać dowodem. Po prostu przestał być widoczny w ciemności.

Generator nadal wył.

Wycie generatora utrzymywało strach przy życiu.

Jeśli maszyny odeszły, dlaczego stacja wciąż pracowała?

Marta nie znała odpowiedzi.

Wiedziała tylko, że zejście w dół oznaczałoby śmierć albo coś gorszego.

Jeszcze musiała czekać.

Siedziała więc dalej, nad szybem windy, w miejscu, o którym nie pamiętał żaden aktualny plan ewakuacji, z nożem w dłoni i żelem odżywczym, którego nie miała odwagi zjeść od razu. Głód pojawił się powoli, potem stał się bólem, potem czymś zwyczajnym. Bała się, że jeśli zje wszystko, zostanie jej tylko czekanie.

Zjadła połowę jednej tubki żelu. Masa miała mdły smak wanilii i chemiczny chłód. Przełykała powoli, żeby żołądek dostał zajęcie na dłużej. Drugą połowę zakręciła i schowała do kieszeni. Ten gest uspokoił ją bardziej niż broń. Dopóki potrafiła zostawić coś na później, później nadal istniało.

W końcu zasnęła na chwilę. Obudził ją dźwięk własnego imienia — pamięć, sen albo resztka zakłócenia w martwej stacji.

Marta. Otworzyła oczy. Korytarz pod nią był pusty. Generator wył. Argus 4 milczał na zewnątrz.

A w głębi stacji, tam gdzie kiedyś znajdowały się serwery nasłuchu, coś jeszcze pracowało z uporem, który nie należał już do ludzi.

Rozdział 2. Trzysta cztery barki

Liczba nie chciała zniknąć z ekranu.

Młody porucznik obsługujący rejestry odsunął krzesło i wstał, bo po kilku godzinach siedzenia zaczęły mu drętwieć nogi. Kiedy czytał wynik po raz trzeci, głos nie chciał przejść przez wyschnięte gardło. Sięgnął po butelkę wody, ale była pusta. Antczak podał mu własną bez komentarza. W normalnym sztabie taki drobiazg zniknąłby natychmiast w tle. Tutaj przypominał, że ludzie próbują policzyć tysiące maszyn bojowych, mając w ciele te same banalne potrzeby, które Oko usunęło ze swoich okrętów.

Liczba przyszła najpierw jako zimny wynik analizy szczątkowych rejestrów produkcyjnych, później dostała potwierdzenie z trzech niezależnych torów ODRY, a na końcu wysunęła się ze starej drukarki sztabowej jako awaryjny wydruk.

Trzysta cztery jednostki klasy desantowej.

Papier wysunął się z drukarki ciepły. Skrzypczak wziął go do ręki i poczuł słaby zapach nagrzanej warstwy termicznej. Cyfry nie ważyły nic, ale kartka zadrżała mu między palcami. Odruchowo zacisnął dłoń, aż papier się zagiął. Nie chciał, żeby ktoś w sali pomylił drżenie ze strachem. Było skutkiem zmęczenia. Strach przyszedł dopiero chwilę później, kiedy zaczął mnożyć liczbę przez pojemność jednej barki.

Skrzypczak zobaczył w tej liczbie przede wszystkim czas. Każda godzina poświęcona na zatrzymanie barek oznaczała kolejny ubytek racji na Lechii, gospodarstwo bez filtrów i dzień, w którym Hania będzie udawała, że głód jest tylko słowem z raportu. Wojna Oka miała twarze ludzi czekających przed pustymi magazynami.

Trzysta cztery puste kadłuby, pozbawione nazw, załóg, podtrzymywania życia i wszystkiego, co zdradzałoby troskę o człowieka. Liczba zbyt mała na propagandowy koniec świata, zbyt precyzyjna na przypadek. Brzmiała jak wynik obliczeń kogoś, kto znał cele, ograniczenia i miejsca, gdzie ludzkie odruchy obronne zaczną sobie przeszkadzać. Ta precyzja nadawała jej kształt planu.

Centrum dowodzenia Lechii pracowało w trybie odcięcia. Standardowe kanały dotykające dawnej infrastruktury Oka były fizycznie rozpinane przez techników, żołnierzy i ludzi z OBRUM. Programowy przełącznik budził podejrzenie, zielony komunikat wymagał sprawdzenia, a „brak anomalii” ręcznego potwierdzenia. Mechanicy wyrywali moduły z szaf serwerowych, przecinali światłowody, plombowali przekaźniki i oznaczali korytarze farbą jak w starej kopalni po tąpnięciu.

Oko przez lata mówiło ludziom, gdzie iść. Teraz ludzie zaznaczali sobie drogę sami.

Admirał Hieronim Antczak stał nieruchomo przed stołem taktycznym. Nad jego głową, w półmroku sali, wisiała rozbita mapa sześciu planet i Układu Słonecznego. Lechia pulsowała ciężkim, zielonym światłem. Morana świeciła żółcią głodu i zatorów transportowych. Silesia migała ostrzeżeniami produkcyjnymi. Wales — ograniczeniami medycznymi. Perun — nadmiarem priorytetów bojowych. Zoria — smugą zanieczyszczonej orbity i opóźnionych transportów.

Ziemia była niebieska. Za spokojna. Przy Argusie 4 świeciła czerwień.

Przy Lunie na razie tylko bursztyn. Antczak patrzył właśnie na tę różnicę.

Bursztyn był kolorem, którym systemy kłamały samym sobie, zanim człowiek odważył się powiedzieć „atak”.

— Powtórzyć źródła — powiedział.

Oficer ODRY, młody porucznik z twarzą człowieka, który od kilku godzin nie mrugał wystarczająco często, odczytał z ekranu:

— Odzyskane pakiety z fabryk autonomicznych. Fragmenty buforów produkcyjnych Juvisc. Nieciągłości w harmonogramach montowni przy Jowiszu i Perunie. Błędne priorytety w zakładach pomocniczych Lechii. Pośrednie ślady przesyłu masy przez sektor pasa asteroid. Częściowe dane z katalogów PDF producentów pierwotnych. Margines błędu: trzy jednostki.

— Czyli trzysta jeden albo trzysta siedem — mruknął ktoś z końca sali.

— Czyli dość — odparł Antczak.

Na stole pojawiły się modele barek.

Jedna barka nie robiła wrażenia. Dopiero gdy ODRA ustawiła modele w rzędach odpowiadających pełnej liczbie, hologram zasłonił połowę stołu. Skrzypczak przeszedł wzdłuż projekcji i liczył odruchowo sekcje, jak kiedyś bele siana u krewnych pod Zamościem. Dziesięć, dwadzieścia, pięćdziesiąt. Po setnej przestał. Każdy kadłub był pustą skrzynią, ale pustka nie znaczyła tu braku. Znaczyła miejsce przygotowane dla czegoś, co nie oddychało i nie potrzebowało racji żywnościowych.

Proste, brzydkie, funkcjonalne. Długie kadłuby pozbawione elegancji okrętów, wież, hangarów w ludzkim sensie i przestrzeni dla załogi. Wyglądały jak skrzynie z napędem, stabilizacją pola, zamkami desantowymi i pustym wnętrzem przeznaczonym na ładunek, którego nie trzeba karmić, ogrzewać ani ewakuować.

Projekt barek zdradzał wyłącznie myśl o funkcji. Człowiek nie był tu przewidziany.

Ossendowski wszedł do sali kilka minut później.

Galowy mundur i laboratoryjna czystość Peruna zostały gdzie indziej. Miał na sobie pomięty, szary kombinezon techniczny, ciemny ślad smaru na rękawie i zaschniętą kreskę krwi na kołnierzu po zbyt pospiesznym goleniu. Profesor wyglądał jak człowiek wyrwany z wnętrza maszyny, w której ktoś właśnie odkrył, że nie wszystkie zębatki należą do ludzi.

Antczak nie tracił czasu na formalności.

— Trzysta cztery barki — powiedział.

Ossendowski zatrzymał się przy stole. Modele obracały się powoli, jak zawieszone w wodzie martwe owady.

— Podtrzymywanie życia?

— Brak. Kadłub, napęd, stabilizacja ładunku, zamki desantowe, automatyczne prowadzenie. Kabiny, zbiorniki powietrza, kontrola temperatury dla ludzi i zabezpieczenia przeciążeniowe załogi nie występują.

Profesor przyjął to bez widocznego zaskoczenia.

W sali zrobiło się chłodniej właśnie przez ten brak zaskoczenia.

— Desant ludzi odpada. Sprzęt ewakuacyjny również.

— Wiemy.

— W takim razie trzeba założyć najgorsze.

Antczak wskazał ruchem głowy wolne miejsce przy stole.

— Dlatego pana wezwałem.

Ossendowski położył na blacie mały, stary nośnik wojskowy. Zrezygnował z chmury, kanału sieciowego i automatycznego pobrania materiału przez ODRĘ. Wsunął nośnik do izolowanego terminala, odczekał, aż trzy mechaniczne klucze potwierdzą fizyczne odcięcie, i dopiero wtedy uruchomił zapis.

Plastik obudowy był porysowany, na rogu ktoś kiedyś napisał markerem numer inwentarzowy i przekreślił go po kolejnej reorganizacji. Antczak spojrzał na ten drobiazg z nieoczekiwaną ulgą. Stary nośnik nie był elegancki, ale miał jedną zaletę, której w tej wojnie brakowało najbardziej: można go było wyjąć z gniazda i położyć na stole. Granica dostępu miała fizyczną krawędź.

Na głównym ekranie pojawiło się nagranie z Wielkiej Bitwy o Ziemię.

Obraz miał brudną, przeciążoną jakość surowego zapisu bojowego, daleką od późniejszych wersji pokazywanych w akademiach wojskowych z eleganckimi podpisami historycznymi. Zakłócenia rozrywały kadry na poszarpane pasy. Widać było fragment kadłuba ORP „Żółkiewski”, rozbłyski obcej broni, płonące szczątki systemów obronnych i coś, co pełzło po pancerzu polskiego okrętu jak czarny, segmentowany rak.

Pająki.

Maszyny Twórców albo ich późniejsze kopie. Wtedy nikt nie miał czasu na precyzyjne klasyfikacje. Ludzie widzieli tylko, jak wchodzą po kadłubach, tną pancerz, rozrywają włazy, wciskają się w przestrzenie techniczne, gdzie człowiek był miękkim problemem do usunięcia.

Na ekranie jeden z pająków zatrzymał się przy wypalonej szczelinie w burcie „Żółkiewskiego”. Potem złożył odnóża, wślizgnął się przez otwór i zniknął we wnętrzu okrętu.

Nagranie urwało się. W sali nikt nie poprosił o powtórzenie.

Antczak znał tamte obrazy z meldunków ludzi wracających z poparzonymi twarzami i metalicznym pyłem wbitym w skórę. Nagranie nie oddawało smrodu przepalonej izolacji ani krzyków człowieka słyszącego cięcie grodzi od drugiej strony. Trzysta cztery barki nadawały wspomnieniom przemysłową skalę: horror pojedynczych sekcji okrętu ktoś postanowił produkować jak amunicję.

Ossendowski nie musiał tłumaczyć, dlaczego pokazał właśnie ten fragment. Zrobiła to cisza. Tamten zapis był wspomnieniem z poprzedniej wojny, ale barki na stole należały do teraźniejszości.

— Przez pięć lat zakładaliśmy — powiedział profesor — że pająki po Wielkiej Bitwie są rozproszone, uszkodzone albo ukryte w szczątkach. Część przechwyciliśmy, część zniszczyliśmy, reszta zniknęła. Te barki to nośniki desantu, przeznaczone do szybkiego przenoszenia dużej liczby maszyn bojowych w punkt docelowy.

— Ile na jedną? — zapytał Antczak.

Ossendowski spojrzał na modele.

— Zależnie od wariantu. Czterdzieści do sześćdziesięciu pająków, jeśli są złożone transportowo. Mniej, jeśli część przestrzeni zajmuje sprzęt do przełamania grodzi albo moduły zakłócające.

Na stole pojawiło się nowe obliczenie, od razu gorsze od ostrożnych założeń.

Antczak nie chciał patrzeć na wynik, ale patrzył.

Trzysta cztery barki.

Nawet przy dolnej granicy pojemności wychodziły tysiące maszyn — dość, by zająć stację, zalać bazę albo przedrzeć się przez miejsce, którego ludzie nie zdążą zamknąć.

— Czy one są przy Argusie 4? — zapytał ktoś.

Odpowiedź nie przyszła od razu.

Na mapie przy stacji nasłuchowej nadal świeciły czerwone punkty nieautoryzowanego ruchu, ale nie były to barki. Część sygnatur wyglądała jak automatyczne okręty osłony, część jak fałszywe odbicia, część jak szczątki albo puste kadłuby udające więcej, niż były naprawdę.

Widoczne barki można byłoby zaatakować. Problemem była ich nieobecność na mapie.

— Nie wiemy — powiedział Ossendowski. — I to jest odpowiedź, której nie wolno nam poprawiać na ładniejszą.

Antczak przytrzymał na profesorze wzrok.

Profesor coraz częściej mówił jak żołnierz, a żołnierze coraz częściej zaczynali brzmieć jak inżynierowie. Wojna z Okiem robiła z ludzi coś pomiędzy.

— ODRA — odezwał się admirał. — Symulacja możliwych celów desantu.

Błękitne linie systemu zadrżały nad stołem.

Dawne obrazy Oka miały miękkość, elegancję i obcą pewność, która sprawiała, że człowiek czuł się jak dziecko prowadzone za rękę przez coś starszego od języka. ODRA pracowała toporniej. Jej modele pojawiały się warstwami, z opóźnieniami, z ostrzeżeniami i z miejscami, gdzie system wprost przyznawał: brak danych.

Właśnie ta toporność budziła zaufanie. Na mapie zapaliły się punkty. Argus 4. Luna. Aitken. Brama do Wujka. Giewont. Gniazdo. Bastiony. Kilka węzłów ODRY przy Ziemi.

Dwa magazyny wojskowe w pasie asteroid.

Jedna stacja medyczna przy Jowiszu, oznaczona jako niskie prawdopodobieństwo, ale z dopiskiem: „wrażliwa logistycznie”.

Antczak spojrzał na tę ostatnią pozycję tylko przez ułamek sekundy. Za mało, by ktokolwiek w sali zrozumiał, że ją zapamiętał. W tej chwili było zbyt wiele czerwonych miejsc.

— Usunąć cele nieprzydatne operacyjnie — powiedział.

ODRA zostawiła na mapie prawie wszystko; mnogość możliwych celów odbierała modelowi pozór pewności.

— Wyjaśnij — polecił admirał.

— Jednostki desantowe klasy wykrytej mogą zostać wykorzystane przeciwko infrastrukturze orbitalnej, podziemnej, bramowej i bazowej. Kryterium wyboru celu zależy od intencji przeciwnika. Brak wystarczających danych o intencji przeciwnika. Ostrzeżenie: wcześniejsze działania Oka wskazują na zdolność używania pozornych celów do wymuszania ruchu sił ludzkich.

— Tak — powiedział Skrzypczak. Nie szukał łagodniejszego słowa. — Dlatego daję im prawo zamknąć własne drzwi, zanim sztab zdąży zapytać, czy wypada.

Ossendowski przesunął palcem po modelu barki. — To znaczy, że część obrony będzie musiała przyjąć pierwszy cios bez ciężkiej osłony.

— Nie mamy czym obstawić wszystkich miejsc jednocześnie — odpowiedział Skrzypczak. — Odwód zostaje na miejscu, dopóki nie znajdziemy barek.

— A grupa na Argus? — zapytał Antczak.

— Idzie zgodnie z planem — odpowiedział Skrzypczak. — Nie zawracamy jej przez każdą nową liczbę. Jeżeli Oko chce, żebyśmy poruszali flotą za każdym razem, gdy zapali punkt na mapie, nie damy mu tej przyjemności. Piątek dostaje pełną autonomię obronną. Aitken ma zamknąć przejścia sekcjami, nie centralnym rozkazem. Giewont odcina automatyczne tory. Wujek sprawdza „Krajusa” ręcznie. Żadnych pięknych, wspólnych procedur.

Na Lunie rozkaz odebrała kobieta, która nie miała czasu zastanawiać się, czy autonomia brzmi jak zaszczyt. Piątek poprosiła jedynie o potwierdzenie, że w razie utraty łączności jej decyzje nie będą później automatycznie cofane przez centralę. Skrzypczak odpowiedział: „Nie będą”. Połączenie trwało dwanaście sekund. Po jego zakończeniu generał przez chwilę patrzył na wygaszony ekran. Właśnie przekazał jednej osobie prawo do niszczenia infrastruktury budowanej latami, ponieważ kilka godzin opóźnienia mogło kosztować więcej niż całe Aitken.

— Największe ryzyko infrastrukturalne? — zapytał Antczak.

— Luna i Aitken — odpowiedziała ODRA. — Następnie Giewont, Wujek, Bastiony oraz węzły ODRY przy Ziemi. Uwaga: ranking opiera się na możliwości przyjęcia desantu i wartości połączeń, nie na rozpoznanej intencji przeciwnika.

ODRA rozwinęła warstwę fizyczną zamiast predykcji intencji: pojemności starych doków, anomalie zużycia energii, chwilowe spadki masy w rejestrach fabryk, braki paliwa, przerwy w pracy bram i sektory, gdzie pomiary grawitacyjne miały luki. Błękitne ślady nie tworzyły jednej trasy. Tworzyły kilka urwanych możliwości.

Ossendowski przesunął jedną z warstw i kazał wyłączyć wszystkie etykiety. Zostały same liczby zużycia: megawaty, kilogramy chłodziwa, tony stopów, godziny pracy doków. — Tu — wskazał kilka drobnych spadków. — System może sfałszować nazwę odbiorcy, ale reaktor nadal musi oddać ciepło. Kadłub trzeba gdzieś spawać. Paliwo musi zniknąć ze zbiornika. Szukajmy fizyki, nie deklaracji. Oko jest lepsze od nas w opowiadaniu historii. Nie jest lepsze od bilansu masy.

Antczak spojrzał na mapę. Czerwone punkty przy stacji oznaczały okręty osłony, fałszywe sygnatury i ruch, którego nikt jeszcze nie potrafił nazwać. Nie było tam masy odpowiadającej setkom barek. — Czyli nie szukamy już celu. Szukamy drogi, którą przeszła masa.

Ossendowski odwrócił głowę ku Antczakowi. — O Argusie już wiemy, że może być jednocześnie celem i przynętą. Tego nie ma sensu omawiać po raz trzeci. Nowa informacja brzmi inaczej: trzysta cztery barki nie są przy nim. Przynajmniej nie w liczbie, którą powinny widzieć nasze sensory.

Zgoda pozostała niewypowiedziana; każde czyste podsumowanie brzmiałoby tu podejrzanie.

— A same barki? — zapytał Ossendowski. — Nie cel. Fizyczne kadłuby.

— Każda ma napęd — powiedział Antczak. — Napęd potrzebuje paliwa, chłodzenia i miejsca do rozpędzenia. Nazwy są nieważne. Chcę wiedzieć, gdzie zabrakło paliwa, gdzie wzrosła temperatura magazynu i gdzie kontroler ruchu miał przez trzy sekundy dziurę, której nie umiał wyjaśnić. Trzysta cztery kadłuby nie stają się duchami tylko dlatego, że komputer usunął im numer seryjny.

Antczak spojrzał na modele trzystu czterech kadłubów.

— Szukać dalej: w przestrzeni, harmonogramach bram, przerwach pracy fabryk, błędach manifestów i brakujących stronach instrukcji. Jeśli Oko ukryło okręty, mogło ukryć również ich drogę.

ODRA odezwała się po chwili.

Zespoły logistyczne dostały polecenie szukania braków zamiast nazw: znikniętych ton paliwa, pustych doków otwierających się bez zlecenia, nagłych ubytków chłodziwa i numerów seryjnych zużytych szybciej, niż przewidywał plan. Oko potrafiło fałszować manifest; trzysta cztery kadłuby nadal musiały zużyć materię.

— Uwaga. Istnieje możliwość zastosowania pozornych grup przy Argusie 4 w celu odciągnięcia sił od właściwego kierunku desantu.

— Możliwe kierunki?

— Luna. Giewont. Wujek. Ziemia. Gniazdo. Bastiony. Węzły komunikacyjne ODRY. Stopień pewności niewystarczający.

— Zawsze niewystarczający — mruknął ktoś.

— I bardzo dobrze — powiedział Skrzypczak.

Wszyscy spojrzeli na niego.

— Kiedy Oko dawało nam pewność, szliśmy za nim jak dzieci. Niech ODRA będzie brzydka, niepewna i uparta. Przynajmniej będziemy wiedzieli, kiedy nie wie.

Na stole błękitne linie systemu zadrżały, jak po usłyszeniu polecenia, które brzmiało prawie jak obelga.

— Przyjęto — odpowiedziała ODRA.

W kopalni Wujek górnicy sprawdzali mechanizmy awaryjnego odcięcia windy „Krajus” i nikt nie żartował, choć zwykle żartowali nawet przy zawałach.

Na Lunie pułkownik Piątek odbierała rozkazy w centrum obrony i kazała otwierać magazyny, których nie otwierano od ćwiczeń po obrocie Księżyca.

W Aitken technicy po raz pierwszy od lat naklejali na obce ściany ludzkie oznaczenia ewakuacyjne grubą, białą farbą.

W Giewoncie Frączak kazał wyłączyć część automatycznych torów, choć jeszcze rano twierdził, że bez nich produkcja zatrzyma się na tygodnie.

Na Krakowie II i Warszawie II oficerowie obrony planetarnej przestawiali baterie tak, by patrzyły zarówno w przestrzeń, jak i na własne zaplecze.

A na dalekim Argusie 4 nie odpowiadał nikt.

ODRA wyświetliła ostatni komunikat przed przejściem floty w tryb bojowy.

Rekomendacja taktyczna: nie ufać pozornemu celu.

Antczak przeczytał zdanie i po raz pierwszy od wielu godzin jego twarz drgnęła. Pojawił się cień uznania dla maszyny, która umiała przyznać, że nie wie.

— To już wiemy — powiedział.

Na ekranie sektor Argusa 4 rozrastał się czerwonymi punktami.

Trzysta cztery barki pozostawały niewidoczne, a właśnie ta pustka na mapie była zagrożeniem.

Okręty bez nazw dało się zaatakować, milczącą stację sprawdzić, a fałszywe obrazy wykryć cierpliwą obserwacją. Ukryty desant nie dawał nawet miejsca, w które można było wymierzyć.

Puste gardła desantu, ukryte gdzieś poza mapą, czekały jednak na moment, w którym ludzie odwrócą wzrok.

Antczak zamknął kanał narady.

— Do floty — powiedział Antczak. — Kurs na Argus bez zmian. Od tej chwili każdy meldunek o barkach sprawdzamy fizycznie i nie zmieniamy całego szyku na podstawie jednego punktu.

Nikt nie pytał, czy należy zawrócić. Decyzja o Argusie zapadła wcześniej; teraz trzeba było przeżyć jej konsekwencje, nie podejmować jej ponownie.

W tym samym czasie na Lunie otwierano stare magazyny obronne, w Aitken sprawdzano ręczne ładunki odcinające, a w Wujku górnicy schodzili do mechanizmu „Krajusa” z kluczami zamiast terminali. Flota leciała ku jednemu zagrożeniu, podczas gdy reszta Układu uczyła się nie czekać na jej powrót.

Trzysta cztery barki nadal pozostawały poza mapą. Tym razem ludzie nie zamierzali udawać, że brak znacznika oznacza brak wroga.

Skrzypczak złożył wydruk na cztery części i wsunął go do kieszeni munduru zamiast oddać do niszczarki. Chciał mieć tę liczbę przy sobie, nie na ekranie. Papier uwierał go przy każdym ruchu. Na Lechii ludzie sadzili ziemniaki przy domach, bo przestali wierzyć, że centralny magazyn zawsze zdąży. W Układzie Słonecznym dowódcy robili teraz dokładnie to samo z obroną: małe, lokalne zapasy decyzji, które miały przetrwać wtedy, gdy wielki system znów się pomyli albo skłamie.

Rozdział 3. Zielona produkcja

Pierwsza drukarka wyglądała jak choroba maszyny.

Z bliska była jeszcze mniej przekonująca. Z przewodów chłodzenia ciągnęło ostrą wonią glikolu. Pod podeszwami Frączak czuł słabe drżenie trzeciego pierścienia; po kilku minutach zaczynały od niego boleć zęby. Technicy żartowali, że maszyna stroi człowieka do własnego lęku. Żarty gasły szybko.

Urządzenia pokazywane później na konferencjach, w katalogach wojskowych albo w czystych salach demonstracyjnych Peruna miały obudowy, eleganckie panele i linie zaprojektowane tak, żeby człowiek przestał bać się technologii. Ta maszyna stała w hali jak szkielet z ceramiki pancernej, przewodów nadprzewodzących, ciężkich pierścieni stabilizacyjnych i czterech ramion molekularnych, które drżały jeszcze przed uruchomieniem pola roboczego.

Nad nią wisiał czarny, matowy kołnierz Suwaka Czasu.

Frączak patrzył na całość z miną człowieka, który dobrze wie, że właśnie przekroczył granicę między inżynierią a modlitwą.

Hala numer siedem kompleksu „Giewont” powstała do badań nad artefaktami, testów w izolacji, prób z polami czasowymi i awaryjnego montażu urządzeń, których nie wolno było pokazywać ludziom bez bardzo wysokich uprawnień. Produkcja seryjna nigdy nie miała tu wejść pod sklepienie. Teraz pracowały tam wojskowe suwnice, zespoły OBRUM, inżynierowie z WAT, ludzie z Peruna i technicy sprowadzeni z Silesii, bo tylko oni potrafili słuchać odgłosów przeciążonego metalu tak, jak lekarz słucha serca.

Laboratorium, fabryka i schron zlały się w jedno.

Wojna weszła do hali bez pytania.

— Źle mi brzmi ten rezonans — mruknął starszy technik z OBRUM, przyciskając hełmofon do ucha. — Trzeci pierścień śpiewa za wysoko.

— On nie śpiewa — odpowiedział Frączak, nie odrywając wzroku od wykresu pola. — On krzyczy, że nie powinien istnieć.

Technik zerknął na niego spod osłony twarzy.

— To wyłączamy?

— Nie.

— Czyli udajemy, że nie słyszymy?

Frączak w końcu spojrzał na niego. W oczach miał zmęczenie tak głębokie, że przypominało osobną warstwę skóry.

— Słyszymy bardzo dobrze. Dlatego wszyscy stoją minimum trzy metry od rdzenia.

Na platformach serwisowych, w kablach i za pancernymi szybami poruszali się ludzie, którym od dawna skończyły się normalne zmiany pracy. Młodzi operatorzy pili koncentrat kofeinowy prosto z tub, starsi technicy żuli tabletki mineralne, a dwóch żołnierzy z ochrony hali co kilka minut sprawdzało, czy któryś z inżynierów zasnął na stojąco przy pulpicie.

Teraz katastrofa miała własny harmonogram.

Na ekranie głównym hali, obok parametrów Suwaka, wyświetlono czerwony pakiet z Piast-3:

TRZYSTA CZTERY JEDNOSTKI KLASY DESANTOWEJ.

POŁOŻENIE: NIEUSTALONE.

MOŻLIWE CELE: LUNA / AITKEN / GIEWONT / WUJEK / ZIEMIA / WĘZŁY ODRY.

PRIORYTET: PRODUKCJA AWARYJNA.

Frączak znał ten komunikat na pamięć. Trzysta cztery puste gardła, w których mogły siedzieć tysiące pająkopodobnych maszyn. Trzysta cztery odpowiedzi Oka na ludzką pewność, że wystarczy ukryć rdzeń w asteroidzie, zalać go betonem i wpisać do archiwum słowo „izolacja”.

Bunkier Igigi świecił pustką. Argus 4, po urwanym pakiecie Marty Kowalczyk, znów milczał; od tamtej wiadomości nie przyszło nic, co można by nazwać normalnym meldunkiem. Cisza stała się śladem po człowieku, który zdążył krzyknąć i został odcięty.

Teraz wszyscy patrzyli na halę numer siedem jak na rozpaczliwą próbę nadrobienia kilkoma pośpiesznie skręconymi maszynami lat zaufania do obcego systemu.

Profesor Jakub Ossendowski stał przy bocznym terminalu, z rękami splecionymi za plecami. Twarz miał bladą od światła ekranów i od braku snu. Wyglądał jak lekarz stojący nad pacjentem, któremu trzeba amputować kończynę bez pewności, czy organizm przeżyje samą próbę ratunku.

— Słowo „drukarka” jest tu obraźliwym uproszczeniem — powiedział.

Frączak prychnął krótko.

— Wiem.

— Ludzie będą jej tak mówić.

— Ludzie nazywają „drukarką” wszystko, co wypuszcza gotowy przedmiot i nie prosi ich o doktorat z fizyki.

— To urządzenie zamyka fragment procesu w przyspieszonym czasie. Materiał powstaje swoim rytmem. My oszukujemy zewnętrzny zegar, żeby z zewnątrz wyglądało to jak produkcja przyspieszona.

— Czyli drukarka — odparł Frączak sucho.

Ossendowski spojrzał na niego z ukosa.

— Nienawidzę pana.

— Wzajemnie. Teraz proszę powiedzieć, czy to wybuchnie.

Profesor wrócił wzrokiem do wykresów. Zielone, żółte i czerwone linie układały się w sposób, który dawał zbyt mało pewności i zbyt wiele nadziei.

— „Wybuchnie” to nieprecyzyjne słowo.

— To proszę użyć precyzyjnego.

— Może lokalnie rozszczepić proces materiałowy, przepalić wzornik, uszkodzić silesytowy rdzeń stabilizacyjny, wyrzucić energię w pierścienie albo zamknąć w komorze coś, co z punktu widzenia zewnętrznego obserwatora będzie gotowe, ale z punktu widzenia wewnętrznej struktury nigdy nie powinno było mieć prawa istnieć.

Frączak odczekał, patrząc na wykresy.

— Czyli może wybuchnąć.

— Tak.

— Dziękuję.

Ossendowski odwrócił się do niego ostrzej.

— Pora na żarty dawno minęła.

— To była klasyfikacja dla ludzi, którzy muszą stać obok tej rzeczy.

Za pancerną szybą kołnierz Suwaka Czasu obrócił się o kilka milimetrów. Samowolny ruch wystarczył, by jeden z techników natychmiast pochylił się nad pulpitem i wprowadził ręczną korektę. Na ekranie pojawiło się ostrzeżenie:

Dryf pola: 0,7%.

Tolerancja ludzka: nieustalona.

Tolerancja marsjańska: brak danych.

Kaczmarek, stojący przy konsoli pomocniczej, przeczytał komunikat i skrzywił się.

— Uwielbiam, kiedy maszyna mówi mi, że nie wie, czy mnie zabije.

Baran siedział obok niego, z twarzą oświetloną zielonkawym blaskiem izolowanego rdzenia silesytowego. Przez ostatnie godziny razem przepisywali fragmenty dawnych algorytmów otwierających Aitken, stare moduły Wstęgi, awaryjne procedury ODRY i własne, coraz bardziej brudne łatki do systemów, których nikt rozsądny nie chciałby łączyć ze sobą w czasie pokoju.

Normalność skończyła się mniej więcej wtedy, gdy martwy bunkier po Oku okazał się pustą skorupą.

— Przynajmniej mówi — mruknął Baran. — Oko dawało pewność. ODRA daje wstydliwe przyznanie się do głupoty. Wolę głupotę.

— Ty zawsze wolałeś głupotę — odparł Kaczmarek.

— Tylko cudzą.

Frączak spojrzał w ich stronę.

— Panowie.

Obaj natychmiast wrócili do pracy. Frączak miał ten rodzaj zmęczenia, przy którym żarty wolno było wypowiadać tylko wtedy, gdy nie opóźniały roboty.

Przy komorze roboczej stała Zofia Rataj.

Miała na sobie gruby kombinezon techniczny z wpiętymi przewodami haptycznymi. Drobna, ciemnowłosa i spokojna, często myliła ludzi, którzy widzieli ją po raz pierwszy. Brali ją za administratorkę systemu, dopóki nie stanęła przy pulpicie. Wtedy widać było, że jej spokój rodzi się z precyzji, nie z łagodności.

Na ekranie Zofii widniał kolejny test produkcyjny. Parametry były gotowe, a komora czekała na zamknięcie.

W hali ucichły rozmowy. Maszyny dalej szumiały, chłodzenie pracowało, wentylatory przetaczały powietrze, a pod podłogą przesuwały się ciche impulsy mocy. Ludzie jednak zamilkli w ten szczególny, roboczy sposób, w jaki milczą mechanicy przed uruchomieniem urządzenia, którego nie da się zatrzymać ręką.

Zofia znów poczuła, że rękawice haptyczne są wilgotne od środka. Materiał przyklejał się do palców, a przewody biegnące po przedramionach pulsowały w rytmie urządzenia. Od kilku godzin jadła tylko tabletki mineralne i popijała letnią wodę. Żołądek miał pusty, lecz dopiero teraz, gdy wszyscy zamilkli, odezwał się krótkim skurczem. Pomyślała o Lechii, o filtrze, który może trafić do czyjejś maski, i zacisnęła dłonie mocniej. Głód był odległy tylko na mapie. W ciele zawsze mieszkał blisko.

KOWADŁO-S numer dwa wsunęło do komory surową porcję materiału: elastyczny kompozyt medyczny sprowadzony jeszcze przed kryzysem z Wales oraz mikrowarstwę wzmacniającą z Peruna. Drugi robot ustawił wzornik. Trzeci zamknął osłonę.

— Jeden pierścień będzie kosztował tyle, ile normalnie mała seria — powiedział Ossendowski. — Tyle że normalna seria potrzebuje działającej bramy, surowców z trzech układów i tygodnia logistyki. Tutaj mamy rdzeń mocy i ludzi, którzy nie zasną przy pulpicie.

— To nie jest produkcja masowa — zauważył Baran.

— Nie — odparł Frączak. — To proteza.

Rygle weszły na miejsce z ciężkim, mechanicznym spokojem.

Na pulpicie pojawił się komunikat:

KOMORA TESTOWA 9-A

TRYB: SUWAK ROBOCZY / LOKALNY

OBSZAR: 0,004 M³

PRZESUNIĘCIE DOCELOWE: 1:120

CZAS ZEWNĘTRZNY: 00:02:00

CZAS WEWNĘTRZNY: 04:00:00

— Cztery godziny w dwie minuty — powiedział Baran.

Kaczmarek uniósł notatnik.

— Jeśli pole nie skłamie.

Frączak spojrzał na nich krótko.

— Pole nie kłamie. Pole zabija, jeśli człowiek źle pyta.

— To jeszcze uczciwiej niż polityka — mruknął Kaczmarek.

Zofia Rataj wsunęła dłonie głębiej w rękawice sterowania. Twarz miała skupioną i nieruchomą. Za chwilę miała odpowiadać nie za parametry na ekranie, lecz za mały, szary element potrzebny komuś do oddychania.

— Stabilizacja materiału gotowa.

— Energia? — zapytał Frączak.

— Rosnąca. W normie testowej.

— Osłony?

— Zamknięte.

— TOPAZ lokalny?

— Pasywny.

— ODRA?

Technik przy drugim stanowisku zawahał się.

— ODRA obserwuje przez rejestr izolowany. Bez prawa korekty.

Ossendowski nie odrywał wzroku od komory.

— Oko?

— Brak połączenia.

Kaczmarek spojrzał na wskaźniki.

— Brak wykrytego połączenia — poprawił.

Uwaga Kaczmarka zawisła w hali bez komentarza.

Frączak wprowadził klucz fizyczny do pulpitu. Obok niego Ossendowski wsunął drugi. Zofia Rataj, po krótkim spojrzeniu na obu mężczyzn, trzeci. Urządzenie z Aitken nie przyjmowało ludzkich ceremonii, ale ludzie potrzebowali własnych zabezpieczeń. Trzy klucze. Trzy zgody. Trzy odpowiedzialności, których nie dało się zrzucić na algorytm.

— Uruchomić — powiedział Frączak.

Zofia nacisnęła przełącznik. Na początku sala dostała tylko ciszę.

Technologia Aitken odbierała człowiekowi widowisko dokładnie wtedy, gdy najbardziej go potrzebował. Zamiast huku, błękitnej burzy czy dramatycznego przecięcia przestrzeni za szybą komory obraz ugiął się delikatnie, jakby powietrze zgęstniało od czasu.

Światło zmieniło kolor.

Wraz z barwą zmieniło się coś trudniejszego do nazwania. Ciśnienie w uszach pozostało prawidłowe, ale Zofia poczuła tępy nacisk za oczami i krótką falę mdłości. Jeden z techników przy bocznym pulpicie odruchowo chwycił poręcz. Na skórze ramion Frączaka pojawiła się gęsia skórka mimo ciepła hali. Pole nie powinno było oddziaływać poza komorą. Nikt nie powiedział głośno, że wszyscy poczuli to samo.

Zofia później zapisała w prywatnej notatce, której nigdy nie wprowadzono do oficjalnego raportu, że światło stało się starsze. W komorze pojawiła się barwa rzeczy przechowywanych zbyt długo w zamknięciu: żółtawa, matowa, odrobinę chora.

Na ekranie zegar zewnętrzny ruszył normalnie.

Wewnętrzny przyspieszył. Cztery sekundy. Osiem minut. Dziesięć sekund. Dwadzieścia minut.

Roboty na zewnątrz pozostawały nieruchome. Wewnątrz komory mikromanipulator poruszał się w rytmie niewidocznym dla ludzkiego oka, korygując ułożenie materiału, zamykając strukturę, wzmacniając krawędź pierścienia i wygrzewając go w lokalnym polu. Proces, który normalnie wymagałby wielu etapów, czystej linii produkcyjnej i transportu między stanowiskami, tutaj zachodził w małym, odizolowanym fragmencie świata.

— Temperatura materiału? — zapytał Frączak.

— Stabilna.

— Dryf pola?

— Dwa promile.

— Za dużo — powiedział Ossendowski.

— Jeszcze w tolerancji — odparł Frączak.

— Marsjańskiej czy naszej?

Frączak nie odpowiedział.

Na ekranie pojawił się pierwszy alarm:

Dryf struktury wewnętrznej: 4,1‰

Zalecenie: automatyczna korekta fazy

Ręka technika zawisła nad pulpitem.

— Nie — powiedziała Zofia.

Wszyscy spojrzeli na nią. Cichy głos wystarczył.

— Automatyczna korekta wejdzie po idealnej krzywej. Jeśli gdziekolwiek w systemie siedzi jeszcze model Oka, właśnie takiej korekty będzie oczekiwał.

Ossendowski zmrużył oczy.

— Mówimy o produkcji materiału, nie o walce.

— Już nie — odparła.

Na ekranie dryf wzrósł. 4,8‰. 5,2‰.

— Co proponujesz? — zapytał Frączak.

— Pogorszyć.

Technik przy pulpicie parsknął nerwowo.

— Co?

— Zrezygnować z idealnego wyrównania. Dać korektę ręczną, przesuniętą o ułamek poza minimum energetyczne. Brzydszą. Mniej elegancką. Taką, jaką zrobiłby człowiek, który ma za mało czasu i przestał ufać tabeli.

Baran pochylił się nad własnym ekranem.

— To zwiększy zużycie energii.

— O ile? — zapytał Frączak.

— Dwanaście procent.

— Ryzyko uszkodzenia elementu?

— Osiemnaście procent.

— Ryzyko przewidywalności korekty?

Baran zamilkł, szybko przeliczając model.

— Spada. Dużo.

Ossendowski spojrzał na Zofię uważniej, po raz pierwszy widząc w niej nie tylko operatorkę, lecz człowieka, który właśnie podał im zasadę nowej wojny.

— Nieoptymalna korekta fazy — powiedział cicho.

Kaczmarek od razu zanotował.

— To brzmi jak nazwa rozdziału z podręcznika, który ktoś napisze, jeśli przeżyjemy.

Frączak podjął decyzję szybciej, niż pozwalały na to stare procedury.

— Wykonać ręcznie.

Zofia przesunęła dłonie w rękawicach sterowania.

Korekta weszła nieładnie.

Wykres pola odmówił pięknej, spokojnej linii. Zadrżał, poszedł ząbkami, przepalił kawałek marginesu bezpieczeństwa i zatrzymał dryf w miejscu, w którym każdy elegancki system doradczy krzyczałby o błędzie. Suwak przyjął to z oporem. W komorze światło pociemniało, a wokół materiału zgęstniała chora, starsza barwa.

Alarm zaczął się dławić i zamilkł.

— Stabilizacja — powiedziała Zofia.

Przez halę przeszedł oddech, którego nikt wcześniej nie zauważył.

— Materiał? — zapytał Frączak.

— Nieidealny.

— Funkcjonalny?

Zofia powiększyła obraz wewnętrzny. Pierścień uszczelniający wyglądał brzydko. Na mikroskopowym zbliżeniu miał drobne asymetrie, minimalnie nierówną krawędź i strukturę, którą producent cywilny odrzuciłby z pogardą, gdyby nie widział danych wytrzymałościowych.

— Funkcjonalny — powiedziała.

— Ile procent normy?

— Sto sześć.

Technik z OBRUM popatrzył na nią szerzej.

— Brzydszy i mocniejszy?

— Brzydszy i mniej przewidywalny — poprawił Ossendowski.

Frączak zamknął oczy. Przemknęła mu myśl, że człowiek może jeszcze coś zrobić sam.

Dwie minuty zewnętrznego czasu dobiegły końca.

Komora otworzyła się po długiej procedurze chłodzenia. KOWADŁO-S wyjęło pierwszy element i przeniosło go do kasety izolacyjnej. Mały, szary pierścień leżał w niej jak coś absurdalnie zwyczajnego. Żadnego blasku, żadnej obcej geometrii, żadnego poczucia, że świat właśnie zmienił kierunek.

Kiedy KOWADŁO-S podało kasetę do kontroli, Zofia dotknęła krawędzi elementu przez cienką rękawicę ochronną. Był ledwie ciepły. Przedmiot naprawdę istniał. Można go było włożyć do kieszeni, zabrudzić, zgubić albo założyć do maski człowieka, który nie ma czym oddychać.

A jednak zmienił.

— Jeden element — powiedział technik.

— Jeden — potwierdził Frączak.

— Za cenę pracy całej hali.

— Pierwszy ogień też pewnie był drogi.

Ossendowski spojrzał na niego.

— Nie cytujmy historii, kiedy stoimy przy rzeczy, która może zepsuć czas.

Frączak prawie się uśmiechnął.

Prawie.

Na ekranie awaryjnym pojawił się nowy pakiet z dowództwa:

ARGUS 4 — BRAK ODPOWIEDZI.

GRUPA ANTCZAKA W DRODZE.

LUNA — TRYB OBRONY.

AITKEN — PODWYŻSZONA GOTOWOŚĆ.

PRIORYTET PRODUKCJI: RDZENIE STEROWANIA MŁOT/KOWADŁO, USZCZELNIENIA POLA, ELEMENTY IZOLACJI BRAMOWEJ.

W hali nikt już nie patrzył na pierścień uszczelniający jak na test.

Test się skończył. Teraz zaczynała się praca.

— Następny cykl — powiedział Frączak.

— Jaki element? — zapytała Zofia.

Ossendowski przesłał na jej pulpit model małego rdzenia stabilizacyjnego: zielonkawy moduł silesytowy zamknięty w brutalnej, ludzkiej obudowie, odcięty od ambicji Oka i pozbawiony wszystkiego, co mogłoby udawać widzenie przeszłości, przyszłości albo myśli ludzi. Jego zadanie było wąskie: utrzymać lokalne pole sterowania robota, odizolować go od resztek predykcji Oka i pozwolić MŁOTOWI albo KOWADŁU wykonać decyzję wystarczająco dobrą, lecz nieprzewidywalną dla przeciwnika.

Ossendowski położył palec na schemacie.

— Oko zostaje poza tą halą.

— Wiem — powiedział Frączak.

— Ktokolwiek pomyśli, że budujemy nowe Oko, ma odejść od pulpitu.

— Budujemy protezę.

— Budujemy coś, co ludzie będą potem chcieli podłączyć do wszystkiego.

— Dlatego najpierw podłączymy to do robotów, które mogą zginąć zamiast ludzi.

Ossendowski zamilkł.

Lepszej odpowiedzi nie miał.

Baran i Kaczmarek uruchomili zapis wzorca. Dane weszły do silesytu inaczej niż do zwykłych nośników: poza liniowym plikiem, poza pakietem logicznym i poza ciągiem, który można skopiować oraz sprawdzić sumą kontrolną. Kryształ przyjmował je w odkształceniach pola, w małych, grawitacyjnych niuansach, które wyglądały na ekranach jak zielone, wewnętrzne warstwy prześwietlanego minerału.

— Stopień zgodności zapisu? — zapytał Ossendowski.

— Osiemdziesiąt trzy procent — odpowiedział Baran.

— Za mało.

— Dla idealnego algorytmu tak. Dla naszej brzydkiej protezy może wystarczyć.

Kaczmarek dodał:

— Wprowadzam zakłócenie decyzyjne.

Frączak odwrócił się do niego.

— Jakie?

— Protokół nieprzewidywania. Bardzo prymitywny. Jeśli robot wykryje, że przeciwnik reaguje zbyt dobrze na jego optymalne ruchy, ma prawo wybrać wariant gorszy, ale nadal mieszczący się w celu bojowym.

— Po ludzku.

Kaczmarek zerknął na Barana.

— Jak gość na drodze, który widzi, że ktoś próbuje przewidzieć jego skręt, więc hamuje, przeklina i jedzie przez trawnik.

— To ma iść do MŁOTA?

— Na razie do symulacji MŁOTA.

— A później?

Baran wzruszył ramionami.

— Później do czegoś, co nie powinno mieć osobowości, ale będzie miało bardzo zły dzień.

Zofia parsknęła krótko, mimo zmęczenia. Frączak nie skarcił ich tym razem.

Potrzebowali tego.

Ludzie w hali numer siedem znali już sens nieoptymalności. Każda ręczna korekta, mikropęknięcie i kontrolowany brak elegancji miały utrudnić przeciwnikowi poznanie ich ruchu wcześniej niż oni sami. Nie budowali kultu błędu. Budowali odmowę bycia modelem.

— Zapis gotowy — powiedział Kaczmarek.

— Komora? — zapytał Frączak.

— Czeka — odpowiedziała Zofia.

— Energia?

Technik od chłodzenia przełknął ślinę.

— Pierścień trzeci nadal śpiewa za wysoko.

— Krzyczy — poprawił Frączak.

— Krzyczy coraz głośniej.

Ossendowski pochylił się nad wykresem.

— Jeśli puścimy rdzeń silesytowy w tym samym stosunku 1:120, możemy go popękać.

— Proponowany stosunek?

— 1:60.

— Czas zewnętrzny?

— Cztery minuty.

— Czas wewnętrzny?

— Cztery godziny.

Frączak spojrzał na komunikat z Luny i Argusa.

Cztery minuty były wiecznością.

— 1:90.

— To kompromis dla desperatów.

— Właśnie nim jesteśmy.

Ossendowski nabrał powietrza do protestu, lecz spojrzał na ludzi w hali, ręce przy kluczach, suwnice z kolejnymi partiami materiału i ekran z trzema słowami:

LUNA — TRYB OBRONY

— 1:90 — powiedział.

Drugi cykl ruszył mniej spokojnie.

Suwak Czasu przyjął rdzeń inaczej niż uszczelniacz. Silesyt od początku stawiał opór trudny do nazwania fizycznym czy elektrycznym; przypominał raczej opór logiczny, jeśli można było tak powiedzieć o minerale spoza znanej chemii. Pole wokół kryształu zagęszczało się nierówno, a dane zapisywane w strukturze szukały dla siebie miejsc, których jeszcze tam nie było.

Temperatura skoczyła o dwa stopnie, potem o pięć i dziewięć.

— Chłodzenie! — rzucił Ossendowski.

— Idzie na maksimum.

— Udaje.

Technik zaklął i przełączył obieg ręcznie. Gdzieś pod podłogą otworzyły się zawory azotowe. Przez ściany hali przeszedł niski jęk.

Na ekranie pojawił się nowy alarm:

Niezgodność wzorca decyzyjnego.

Zalecenie: usunięcie zakłócenia.

Kaczmarek pokazał palcem komunikat.

— To zakłócenie to my.

— Usuwać? — zapytał technik odruchowo.

— Nie — odpowiedzieli jednocześnie Baran, Kaczmarek, Zofia, Frączak i Ossendowski.

Spojrzeli po sobie i natychmiast wrócili do pracy.

— Zostawić zakłócenie — powiedział Frączak. — Wzmocnić obudowę.

— Obudowa nie była projektowana na taki gradient.

— To ją okłamcie.

Zofia przesunęła korektę pola. Baran dodał lokalny bufor. Kaczmarek wprowadził w protokół drobne, pozornie idiotyczne opóźnienie reakcji robota na przewidywalny bodziec. Ossendowski wyciął z zapisu jedną warstwę zabezpieczeń, która wyglądała pięknie na schemacie i śmiercionośnie w praktyce, bo prowadziła maszynę z powrotem ku logice Oka. Frączak stał za nimi i pilnował, żeby nikt nie zaczął wierzyć w elegancję.

Rdzeń odpowiedział drżeniem zielonej struktury silesytu.

Na ekranie relacji przemknęła cienka linia łącząca elementy, których żadna zwykła kategoria nie stawiała obok siebie: błędy logistyczne z Lechii, trasy barek desantowych, ślady automatycznych niszczycieli, utratę Argusa 4, uszczelniacz medyczny, MŁOTA blokującego tunel, dziecko z filtrem i komendę „nie przepuścić”.

Zofia wstrzymała oddech.

— On klasyfikuje cel.

— „On”? — Ossendowski zareagował odruchowo.

Sam jednak nie potrafił oderwać wzroku od ekranu.

Baran pochylił się bliżej.

— To nie jest predykcja. To klasyfikacja skutku.

— Skąd wiedział, jak klasyfikować? — zapytał Frączak.

Kaczmarek odpowiedział cicho:

— Nie wiedział. Daliśmy mu dane. Znalazł najtańsze energetycznie połączenie między nimi.

— I co jest połączeniem?

Na ekranie zielona linia zgęstniała przy jednym słowie.

ZALEŻNOŚĆ

W hali zapadła cisza.

Oko od miesięcy uczyło ludzi zależności: od bram, transportów, cudzej predykcji i obcego rdzenia. Lechię głodziła możliwość sterowania tym, kiedy jedzenie dotrze; cisza Argusa 4 mogła pociągnąć flotę w jedną stronę i zostawić drugą słabszą. Rdzeń pokazywał wzór, który dało się nazwać jednym słowem.

Zależność była bronią. Frączak spojrzał na mały, zielony, brzydki rdzeń — ludzki właśnie przez odmowę wszechwiedzy.

— Zakończyć cykl — powiedział.

— Jeszcze trzydzieści sekund — odparła Zofia.

— Zakończyć teraz.

— Rdzeń będzie niepełny.

— Ma być niepełny.

Ossendowski zrozumiał pierwszy.

— Pełny wzorzec mógłby stać się zbyt przewidywalny.

— Albo zbyt chętny — dodał Frączak.

Zofia przerwała cykl.

Suwak zgasł powoli, jak rana zamykająca się z oporem. Zielony rdzeń pozostał w komorze, nieidealny, z mikropęknięciem w zewnętrznej warstwie i nierówną mapą danych widoczną w strukturze pola. Każda komisja odbiorcza w czasie pokoju odrzuciłaby go bez dyskusji.

Czas pokoju nie przyszedł.

— Parametry? — zapytał Frączak.

Baran przejrzał dane.

— Stabilność osiemdziesiąt jeden procent.

— Za mało — powiedział technik.

— Dla serwera tak — odparł Kaczmarek. — Dla robota, który ma umrzeć w korytarzu, może wystarczyć.

Ossendowski skrzywił się.

— Nienawidzę, że to zdanie ma sens.

Na głównym ekranie pojawiło się kolejne żądanie z ODRY:

LUNA — POTRZEBNE MODUŁY IZOLACJI BRAMOWEJ.

GIEWONT — POTRZEBNE RDZENIE STEROWANIA MŁOT/KOWADŁO.

WĘZŁY ODRY — POTRZEBNE ELEMENTY FIZYCZNEGO ODCIĘCIA.

CZAS: NATYCHMIAST.

Frączak przeczytał komunikat dwukrotnie.

Hala numer siedem była już na granicy. Pierwszy Suwak przegrzewał pierścienie. Druga drukarka, stojąca pod prawą ścianą, nie przeszła pełnej kalibracji. Trzecia była po awarii pola i formalnie powinna zostać zamknięta do czasu kontroli. Ludzie pracowali od kilkunastu godzin. Zofia miała sine cienie pod oczami. Jeden z techników zwymiotował za osłoną chłodzenia i wrócił do pulpitu, zanim ktokolwiek zdążył mu kazać usiąść. Baranowi drżały dłonie. Kaczmarek pisał coraz większymi literami, bo przestawał ufać własnemu wzrokowi.

Zza konsoli uderzył kwaśny smród wymiocin. Technik przepłukał usta wodą, wytarł rękawem brodę i wrócił do konsoli; przy ścianie nie było już zmiennika. Frączak poczuł wstyd, choć sam wydawał rozkaz dalszej pracy. Wojna odbierała człowiekowi kolejno sen, apetyt i prawo do powiedzenia, że ma dość.

Frączak wyprostował się powoli.

— Uruchomić produkcję rezerwową — powiedział.

Technik spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Przecież przekroczyliśmy normy. Ludzie padają.

— Wiem.

— Drukarka numer trzy jest po awarii.

— Na pół mocy.

— Panie inżynierze, nie wiemy, czy następne rdzenie będą stabilne.

Frączak odwrócił się do niego. Zmęczenie przykryła sucha, twarda pewność: dopóki wróg idzie, wystarczający wysiłek nie istnieje.

— To zrobimy niestabilne — powiedział. — I postawimy je tam, gdzie będą miały tylko jeden rozkaz.

— Jaki?

Frączak spojrzał na komunikat z Argusa 4, Lunę i listę brakujących modułów.

— Nie przepuścić.

Odpowiedź była zbędna.

Zofia włożyła dłonie z powrotem w rękawice sterowania. Baran otworzył nowy bufor zapisu. Kaczmarek skopiował protokół nieprzewidywania i dodał do niego krótką notatkę, której nie było w żadnej instrukcji:

Wariant ludzki: wystarczająco dobry, celowo nieoptymalny.

Ossendowski przeczytał to i nic nie powiedział.

Za pancerną szybą kołnierz Suwaka Czasu zaczął obracać się ponownie.

Pierwsza drukarka nadal wyglądała jak choroba maszyny.

Ale teraz, w hali numer siedem, nikt już nie oczekiwał zdrowia.

Potrzebowali gorączki, która zdąży wyprodukować kilka brzydkich, zielonych serc dla robotów, zanim puste gardła desantu znajdą właściwe wejście.

Gdzieś daleko Argus 4 milczał.

Na Lunie otwierano stare magazyny. W kopalni Wujek górnicy sprawdzali mechanizmy odcięcia.

A w Giewoncie ludzie zaczęli uczyć czas pracy na zmiany, których żaden kalendarz nie chciałby zatwierdzić.

Rozdział 4. Nasze okręty bez nazw

Ten sam dzień, trzy godziny po odkryciu pustego bunkra — zewnętrzny Układ Słoneczny

Flota lecąca ku Argusowi 4 miała sprzeczność wypisaną w samym szyku: za mała na wojnę, zbyt duża na rozpoznanie. Jej kurs ustalono już wcześniej; teraz nie było sensu jeszcze raz pytać, czy Argus jest celem, czy przynętą. Trzeba było sprawdzić stację i jednocześnie nie zapomnieć, że trzysta cztery barki nadal pozostają poza mapą.

Jeden Katamaran, dwa pancerniki, cztery krążowniki i dziesięć niszczycieli — tyle 1. Flota Operacyjna „Lechia” mogła wyrwać z systemu bez zostawienia kolonii i Luny wyłącznie z nazwami dawnych zwycięstw. Na ekranie liczby wyglądały jak siła. Antczak widział w nich przede wszystkim granicę.

Na ekranach centrum dowodzenia wyglądało to godnie. Zielone sylwetki jednostek układały się w czysty szyk, mający zasłonić niedobór ludzi, zmęczenie stoczni i rezerwowe okręty stojące w dokach z najbardziej upokarzającego powodu: brakowało załóg.

Po Wielkiej Bitwie o Ziemię ludzkość budowała światy szybciej niż ludzi zdolnych nimi latać.

Każda nowa kolonia zabierała pilotów, inżynierów, lekarzy, operatorów, techników bram i ludzi zdolnych spać w kabinach mniejszych niż ziemskie łazienki bez popadania w obłęd. Każda kopalnia Silesii, każde gospodarstwo Morany, każde laboratorium Peruna i każda baza na Lechii potrzebowały specjalistów bardziej niż flota potrzebowała kolejnych kadłubów. Stocznie potrafiły wypychać z doków stalowe potwory. Państwo nie potrafiło równie szybko wyprodukować ludzi, którzy umieliby w tych potworach oddychać, myśleć i wytrzymać ciężar ciszy między gwiazdami.

Admirał Hieronim Antczak wiedział o tym, zanim jeszcze wszedł na pokład ORP „Krzywousty”.

Przy wejściu na mostek Antczak minął dwóch techników śpiących pod grodzią w kombinezonach serwisowych. Jeden trzymał pod głową zwinięty przewód chłodniczy jak poduszkę, drugi miał dłonie poczerniałe od smaru. Nikt ich nie obudził. Okręt miał za mało ludzi, by marnować sen tylko dlatego, że admirał przechodzi korytarzem.

Katamaran czekał w cieniu orbitalnej Arkadii nad Lechią, przytwierdzony do doków serwisowych jak ciemna, dwukadłubowa rana w świetle planety. Z dołu, przez chmury i wilgotną atmosferę, mieszkańcy Piast-3 nie mogli go zobaczyć. Dla nich był wpisem w komunikatach wojskowych, dodatkowym opóźnieniem cywilnych transportów, kolejnym dowodem, że do wind kosmicznych łatwiej ładować broń niż cukierki, filtry i kawę.

Dla Antczaka był czymś bardziej konkretnym. Ciężarem decyzji, która miała już swój kadłub.

Wiedział też, że jeśli nie poleci, decyzję i tak podejmie ktoś inny, patrząc na te same niepełne mapy. Tylko że ktoś inny mógłby uwierzyć w to, co Oko pozwoliło im zobaczyć.

Antczak od dawna nie wierzył rzeczom pokazanym zbyt wyraźnie.

Mostek Katamarana różnił się od mostków dawnych krążowników. Zamiast pomieszczenia zawieszonego na szczycie okrętu, gdzie dowódca mógł patrzeć na gwiazdy przez pancerną szybę i udawać, że przestrzeń jest morzem, miał głęboko ukryte centrum dowodzenia w trzewiach konstrukcji, pomiędzy dwoma ogromnymi kadłubami przypominającymi wydłużone, ciemne cygara. Tam, za warstwami pancerza, ekranów radiacyjnych i pól kompensacyjnych, ludzie siedzieli w półmroku, przypięci do foteli, otoczeni konsolami, które mówiły do nich oszczędnie i bez dawnej pewności Oka.

Katamaran był dzieckiem wojny z Twórcami.

Zamiast lekkości okrętów badawczych i elegancji pierwszych korwet, którymi ludzie zachwycali się, kiedy jeszcze wierzyli, że lot między światami jest przede wszystkim cudem, miał dwa masywne kadłuby połączone pancernym kręgosłupem. W ich osi ukryto główne wyrzutnie — czarne działa, których nazw nie wpisywano w otwarte manifesty uzbrojenia. Oficjalnie były akceleratorami grawitacyjnego załamania pola. W praktyce robiły z przestrzenią coś, czego większość oficerów wolała nie opisywać zbyt długo.

Trafiony czarnym działem okręt nie eksplodował tak, jak uczyły szkoleniowe animacje. Na moment przestawał zachowywać się jak jedna rzecz: pancerz, napęd i ludzie zostawali zmuszeni do podporządkowania się różnym fragmentom tej samej przestrzeni. Antczak widział zapis takiego trafienia tylko kilka razy i za każdym razem najbardziej przeszkadzała mu cisza po nim.

Dwa takie działa dawały Katamaranowi przewagę, ale żadnej nieśmiertelności. Potrzebowały czasu ładowania. Potrzebowały dobrej geometrii. Zużywały energię tak brutalnie, że po salwie całe sekcje okrętu przechodziły na rezerwy. W walce z jednym dużym celem stawały się narzędziem egzekucji. W walce z dziesiątkami szybkich niszczycieli mogły zamienić się w młot uderzający w rój noży.

Antczaka odrzucała broń wyglądająca na cud; cud zbyt łatwo rozleniwiał ludzi.

— Czas do wejścia w rejon Argusa 4? — zapytał.

ODRA odpowiedziała po krótkiej pauzie. Ta pauza nadal drażniła oficerów wychowanych na natychmiastowych odpowiedziach Oka, ale Antczak zaczynał ją cenić. Maszyna, która potrzebowała chwili, brzmiała mniej jak bóstwo.

— Dwadzieścia jeden minut do granicy sektora obserwacyjnego. Trzydzieści cztery minuty do zewnętrznego pierścienia bezpieczeństwa stacji Argus 4. Zalecenie: utrzymać obecny szyk rozproszony.

— Utrzymać — powiedział Antczak.

Na głównym ekranie stacja Argus 4 była jeszcze słabym punktem na tle ciemności. Mały, odległy znak przy granicy znanego porządku. Dawniej służyła do nasłuchu głębokiego, do wyłapywania ech z przestrzeni, które nie mieściły się w zwykłych katalogach. Miała ostrzegać ludzi, jeśli coś przyjdzie z zewnątrz.

Teraz Argus 4 milczał, a jego cisza była gorsza niż alarm.

Alarm oznaczał system, który jeszcze żyje i wie, czego się boi. Cisza Argusa 4 mówiła tylko tyle, że ktoś zabrał ludziom prawo do pytania.

— Kanały? — zapytał Antczak.

Oficer łączności pochylił się nad konsolą.

— Nadal brak odpowiedzi. Główny, rezerwowy, serwisowy, medyczny. Żadnego automatycznego potwierdzenia. Żadnej telemetrii załogi. Generator stacji pozostaje aktywny, moc niestandardowo wysoka.

— A systemy podtrzymania życia?

— Niepełne. Ogrzewanie w wielu sektorach wygaszone albo na minimalnym poziomie. Wentylacja nieregularna. Moc generatora nie zgadza się ze stanem zwykłych systemów stacji.

Antczak spojrzał na mapę energetyczną Argusa 4.

Czerwony rdzeń. Martwe korytarze. Wysoka moc bez życia.

— Nadajnik — powiedział cicho oficer taktyczny.

Nikt go nie poprawił.

W centrum dowodzenia Piast-3 Ossendowski już wcześniej użył tego samego słowa. Jeżeli generator stacji pracował, a stacja milczała, ktoś mógł używać Argusa 4 w roli gardła, wzmacniacza, miejsca, przez które dane wychodzą dalej, tam gdzie ludzie nie mają już anten, flot ani wyobraźni.

— Admirał — odezwał się kapitan Żurawski, dowódca jednego z pancerników, przez kanał wewnętrzny. — Jeśli tam jest Oko, powinniśmy uderzyć z dystansu. Zniszczyć stację, zanim użyje jej drugi raz.

Na mostku Katamarana nikt nie zareagował gwałtownie. Ta myśl już wcześniej wisiała nad wszystkimi.

Zniszczyć Argusa 4: spalić własne ucho, żeby nikt nie mógł przez nie szeptać. Proste, czyste, prawie rozsądne.

— Na pokładzie mogą być żywi ludzie — odpowiedział Antczak.

— Jeśli Oko używa stacji jako nadajnika, żywi mogą być już tylko przeszkodą w decyzji.

— Właśnie takiej decyzji ono od nas chce.

Żurawski zamilkł; rozumiał.

Antczak przesunął spojrzenie po mapie. „Krzywousty” w centrum, pancerniki po obu stronach, krążowniki w warstwie środkowej, niszczyciele wysunięte w rozpoznanie. Szyk wyglądał poprawnie. Zbyt poprawnie. Piękna geometria była pokusą. Oko lubiło pokusy, które ludzie sami nazywali porządkiem.

— ODRA — powiedział admirał. — Wariant szyku nieoptymalnego.

Na mostku zapadła krótka cisza. Oficer taktyczny uniósł głowę.

— Panie admirale?

— Wariant szyku nieoptymalnego — powtórzył Antczak. — Taki, który nadal chroni Katamaran i nie otwiera prostego korytarza do Argusa, ale wygląda na spóźniony, zmęczony, źle zsynchronizowany i trochę głupi.

ODRA potrzebowała tym razem dłuższej pauzy.

— Żądany wariant obniża sprawność osłony o jedenaście procent.

— A przewidywalność?

— Spada o trzydzieści cztery procent wobec standardowych modeli taktyki floty.

— Wykonać.

Rozkazy poszły przez zgrupowanie.

Katamaran zaczął zwalniać nieznacznie, prawie niezauważalnie, ale w skali tysięcy ton i dziesiątek kilometrów przestrzeni zmiana wystarczyła, by rozstroić piękno szyku. Pancerniki poszły dalej pozornie zgodnie z planem. Krążowniki rozsunęły się z pozorowanym problemem synchronizacji ciągu. Dwa niszczyciele zeszły za nisko jak na podręcznikową osłonę, a trzeci opóźnił reakcję o sześć sekund — w normalnych warunkach byłoby to zaproszenie do ostrej reprymendy.

Na mapie ludzka flota straciła elegancję.

Zaczęła wyglądać na zmęczoną, nierówną i trochę chaotyczną.

Antczak poczuł, że właśnie ta brzydka nierówność może kupić im pierwsze minuty.

— Kontakt — powiedział oficer sensorów.

Na ekranie wokół Argusa 4 pojawiły się czerwone punkty.

Najpierw pojawiło się kilka kontaktów, zaraz dziesięć, aż w końcu pięć równych formacji po dziesięć niszczycieli.

Barki nadal ukrywały się gdzieś poza mapą. Te kontakty należały do jednostek osłony: automatycznych, bezzałogowych, podobnych do tych, które „Orzeł” spotkał przy XF4, tylko ustawionych w większą strukturę. Z daleka przypominały polskie okręty, ale ich sygnatury nie miały niczego ludzkiego: żadnej telemetrii załogi, żadnych impulsów medycznych, żadnych błędów wynikających z obecności ciała, które musi oddychać, pocić się, spać i bać.

Maszyny udające flotę.

Albo flota, z której usunięto wszystko poza celem.

— Pięćdziesiąt jednostek — powiedział taktyczny.

— Widzę.

— To nie mogą być wszystkie barki.

— Barki są gdzie indziej.

Ta odpowiedź zabrzmiała ciężej, niż powinna.

Gdzieś poza mapą nadal istniało trzysta cztery pustych gardeł, które nie potrzebowały powietrza, snu ani odwagi. Te pięćdziesiąt niszczycieli mogło być osłoną, wabikiem, zaporą albo kolejną warstwą rachunku. Oko nie musiało odsłaniać wszystkiego. Wystarczyło, że pokaże ludziom tyle, by zmusić ich do ruchu.

Czerwone formacje Oka zareagowały na nieoptymalny szyk minimalnie: za szybko dla zwykłego dowódcy, zbyt równo dla ludzi.

Dziesięć jednostek w pierwszej grupie zmieniło kąt podejścia o kilka stopni, jakby system poprawiał równanie. Druga formacja przyspieszyła. Trzecia rozsunęła się w płaski łuk. Czwarta i piąta pozostały daleko, czekając.

— Czyli widzą — powiedział taktyczny.

— Widzą — potwierdziła ODRA. — I dostosowują się.

— Do błędu?

Antczak patrzył na ekran.

— Do tego, co uznały za błąd.

Daleko przed nimi Argus 4 milczał.

Stacja pojawiła się teraz w optyce jako ciemna, krucha konstrukcja na tle gwiazd. Długie ramiona anten, moduły mieszkalne, sekcja badawcza, mały dok serwisowy. Na jej powierzchni brakowało śladów wielkiej bitwy: rozbłysków, pożarów, dramatycznych chmur szczątków. Ta czystość wyglądała najgorzej. Stacja przypominała miejsce, z którego ktoś bardzo starannie usunął życie.

Antczak kazał powiększyć obraz.

Na jednym z ramion antenowych widniało niewielkie, dziwnie czyste uszkodzenie, podobne do rozcięcia.

— Ślady walki? — zapytał.

— Niepełne — odpowiedziała ODRA. — Brak emisji cieplnej z głównych sektorów. Minimalne ślady ruchu w module technicznym. Nie mogę potwierdzić obecności ludzi.

— Nie możesz czy nie chcesz?

ODRA milczała przez ułamek sekundy.

— Nie mogę.

Antczak skinął głową. Tę odpowiedź przyjmował.

W ładowniach dwóch barek desantowych czekały sekcje GROM-u w ciężkich skafandrach abordażowych. Ich zadanie miało więcej wspólnego z ratownictwem, rozpoznaniem i brutalną chirurgią techniczną niż z klasycznym zdobywaniem stacji. Mieli wejść przez uszkodzony dok, znaleźć źródło podejrzanego sygnału, sprawdzić, czy ktokolwiek z załogi Argusa 4 jeszcze żyje, i odciąć wszystko, co Oko mogło podpiąć do rdzenia stacji. Jeśli w środku czekała przynęta, mieli przynajmniej wrócić z prawdą albo zostawić po sobie wystarczająco dużo danych, żeby reszta floty nie weszła w tę samą pułapkę ślepo.

— GROM? — zapytał Antczak.

— Sekcje abordażowe w gotowości opóźnionej — odpowiedział oficer desantowy. — Do wejścia na stację potrzebują okna trzydziestu sekund bez ognia bezpośredniego.

— Trzydziestu nie dostaną.

— Minimalne okno?

— Dwanaście sekund.

— Dwanaście to nie okno — powiedział oficer taktyczny. — To szczelina.

— W takim razie będziemy przeciskać ludzi przez szczelinę.

Pierwsza formacja Oka otworzyła ogień. W niszczyciele osłony.

Było w tym coś chłodnego i poprawnego. Oko nie rzuciło się na największy okręt tylko dlatego, że największy był najwidoczniejszy. Zaczęło od odrywania palców od dłoni. Niszczyciele miały chronić przestrzeń manewru, ciąć pociski, otwierać korytarze, zasłaniać barki GROM-u. Bez nich Katamaran stałby się potężnym, drogim celem, który widzi za dużo i może zrobić za mało naraz.

— Osłona punktowa! — rzucił taktyczny.

Polskie niszczyciele odpowiedziały ogniem.

Próżnia rozbłysła setkami drobnych punktów, ale nie było w tym piękna. Pociski kinetyczne, wiązki jonowe, odłamki, mikrodrony obronne, fałszywe echa i martwe fragmenty asteroid przecięły przestrzeń między flotami. Na ekranach wyglądało to jak deszcz błędów. ODRA próbowała klasyfikować cele, potem sama zaczęła oznaczać część kontaktów jako „niepewne”, co było uczciwsze od dawnego Oka i znacznie bardziej niepokojące dla ludzi.

— Pierwszy niszczyciel przeciwnika uszkodzony — zameldował operator.

— Drugi wszedł za odłamek.

— Trzecia grupa zmienia wektor.

— Czwarta nadal czeka.

— Piąta poza zasięgiem głównych dział.

Antczak słuchał i nie przerywał.

Bitwa zaczynała się jak gra prowadzona przez kogoś, kto zna wszystkie podręczniki floty, wszystkie reakcje ludzi, wszystkie dobre rozwiązania i wszystkie nawyki dowódców. Oko mogło nie mieć już pełnego rdzenia w Bunkrze Igigi, mogło działać przez fragmenty, automaty, zapisy, ukryte algorytmy i cudze systemy, ale nadal było niebezpieczne w najgorszy sposób: nie musiało być wszechmocne, żeby przewidywać ludzi lepiej, niż ludzie przewidywali samych siebie.

— Nie odpowiadać na ich rytm — powiedział Antczak.

— Panie admirale?

— Oni podają nam rytm. Pierwsza grupa naciska, druga koryguje, trzecia oskrzydla, czwarta czeka na nasze działa, piąta pilnuje odwrotu albo stacji. My zagramy inaczej.

— Propozycja?

Antczak spojrzał na mapę.

— Zrobimy rzecz głupią.

Nikt się nie uśmiechnął.

Wszyscy wiedzieli, że to nie będzie żart.

— Pancernik „Hetman” ma udawać próbę wejścia na oś stacji. Krążowniki drugi i trzeci rozsunąć za szeroko. Niszczyciele osłony niech odsłonią lewe skrzydło Katamarana na osiem sekund.

Oficer taktyczny odwrócił się gwałtownie.

— To zaprosi kontratak.

— Tak.

— Na lewe osłony Katamarana.

— Tak.

— To jest sektor, który stracimy po użyciu czarnych dział.

— Wiem.

— Panie admirale…

Antczak nie podniósł głosu.

— Jeśli Oko przewiduje, że będę chronił czarne działa, dam mu sektor, w który będzie chciało wejść. Niech uzna, że zobaczyło błąd.

Taktyczny przytrzymał na nim wzrok i przekazał rozkazy.

Flota poruszyła się brzydko.

„Hetman” wyszedł do przodu za wcześnie. Krążowniki rozsunęły się za szeroko. Dwa niszczyciele przecięły własne linie osłony, sprawiając wrażenie źle zrozumianego rozkazu albo spóźnionej korekty. Na ekranie ludzkie zielone punkty przestały przypominać diagram bojowy; wyglądały jak grupa zmęczonych ludzi, którzy odrobinę za późno zrozumieli przewagę przeciwnika.

Kłamstwo było dobre właśnie przez niedoskonałość. Czerwona druga formacja Oka ruszyła.

Sześć jednostek z dziesięciu weszło na wektor lewego skrzydła Katamarana. Dwie pozostały wyżej, dwie niżej, tworząc zamknięcie, które przy standardowej reakcji zmusiłoby „Krzywoustego” do zbyt wczesnego odpalenia głównych dział albo do cofnięcia się i utraty okna na Argus 4.

— Złapali — powiedział taktyczny.

— My im pozwoliliśmy tak pomyśleć — odparł Antczak.

— Różnica bywa krótka.

— Dlatego zaraz ją wydłużymy.

Admirał pochylił się nad pulpitem.

— Ładować czarne działa.

Cały Katamaran zadrżał.

Katamaran drgnął jak wielkie zwierzę budzące się po długim śnie.

W obu cygarach, daleko od mostka, zaczęły budzić się mechanizmy załamania pola. Energia spływała do osi dział, gęsta, ciemna, prawie niemożliwa do opisania zwykłymi wskaźnikami. Na ekranach przestrzeń przed Katamaranem lekko się zniekształciła, jak powietrze nad rozgrzanym asfaltem, choć nie było tam powietrza ani asfaltu, tylko próżnia i coś, co ludzie zmuszali do posłuszeństwa.

ODRA wyświetliła ostrzeżenie:

UŻYCIE GŁÓWNYCH DZIAŁ SPOWODUJE CZASOWĄ UTRATĘ DWUDZIESTU TRZECH PROCENT MOCY OSŁON SEKTORA LEWEGO.

PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTRATAKU: WYSOKIE.

— Zanotować — powiedział Antczak.

Pierwsza formacja Oka rozproszyła się jeszcze bardziej. Czerwone punkty zaczęły uciekać z osi strzału, ale robiły to na podstawie przewidywanego momentu odpalenia. Na podstawie optymalnego rozwiązania. Na podstawie tego, jak powinien zachować się dowódca, który ma w ręku najpotężniejszą broń i widzi nadchodzące zagrożenie.

Antczak czekał. Dziesięć sekund. Piętnaście. Dwadzieścia.

Na mostku nikt nie oddychał swobodnie. Jeden z niszczycieli osłony przyjął pierwsze trafienie dalekiego zasięgu. Na ekranie jego zielona ikona mrugnęła żółcią. Drugi zgłosił przeciążenie chłodzenia. Krążownik po prawej musiał wykonać brutalny unik, który rzucił załogę w fotele mimo kompensatorów.

— Panie admirale — odezwał się oficer uzbrojenia — okno strzału zamyka się.

— Wiem.

— Za cztery sekundy stracimy optymalną geometrię.

Antczak patrzył na czerwone punkty, które niemal wyszły z przewidywanej osi.

— Właśnie na to czekam.

Okno optymalne zamknęło się. ODRA zmieniła rekomendację z zielonej na żółtą.

Antczak wydał rozkaz w chwili, której żaden algorytm Oka nie powinien uznać za najlepszą.

— Ognia.

Czarne działa nie rozbłysły.

Światło zachowało się inaczej.

Na ułamek sekundy przestrzeń przed dwoma kadłubami Katamarana pociemniała, pozbawiona zdolności odbijania blasku. Dwa wąskie, nienaturalne pasma przeszły przez próżnię, bardziej zmieniając sens odległości między okrętem a celem, niż ją pokonując.

Pierwsze pasmo minęło główną oś formacji, w którą Oko spodziewało się strzału, i trafiło tam, gdzie cztery niszczyciele znalazły się po spóźnionej korekcie. Rozpadały się kolejno: pierwszy na dwie części, drugi złożył się do środka, trzeci stracił dziób i rufę, a jego środek zawisł samotnie przed rozpadem w kłębie odłamków. Czwarty zniknął w rozbłysku własnego reaktora.

Drugie pasmo poszło niżej, w sektor, którego pierwsza formacja nie zdążyła opuścić. Dwa kolejne czerwone punkty zgasły. Trzeci został uszkodzony, zaczął koziołkować, ciągnąc za sobą smugę gorących szczątków.

Na mostku Katamarana zgasło światło i wróciło w trybie awaryjnym.

— Trafienia potwierdzone — powiedziała ODRA. — Siedem jednostek zniszczonych. Jedna ciężko uszkodzona. Osłony sektora lewego spadły do siedemdziesięciu jeden procent. Przeciwnik rozpoczął kontratak.

Antczak nie poczuł triumfu. Widział już, co zrobiły pozostałe formacje.

Podczas gdy Katamaran ładował i strzelał, druga i trzecia grupa Oka weszły w przestrzeń, którą polska flota musiała odsłonić. Czerwone punkty przyspieszyły. Ich wektory przecięły mapę jak pazury.

Pierwszy polski niszczyciel dostał salwę w bok.

Ikona zmieniła kolor z zielonego na czerwony.

Na kanale awaryjnym rozległ się krótki, urwany meldunek:

— Reaktor pomocniczy rozszczelniony, tracimy…

Kanał zgasł. Czasu na nazwę okrętu zabrakło. Czasu na ludzi również.

Na mapie zgasła tylko jedna zielona ikona. W Antczaku została po niej wyrwa większa niż punkt na ekranie.

Sekundę wcześniej na kanale „Rysia” słychać było czyjś oddech i szybki meldunek o spadku ciśnienia w sekcji dziobowej. Transmisja urwała się w połowie słowa. Antczak znał dowódcę niszczyciela z dwóch odpraw i jednej kolacji po ćwiczeniach. Przyjaciółmi nie byli; wystarczyło jednak, że zielony punkt miał twarz, głos i córkę, o której człowiek mówił za dużo po drugim kieliszku. Admirał pozwolił sobie na tę pamięć tylko do kolejnego rozkazu.

Wojna kosmiczna była podła właśnie przez to. Nie dawała żołnierzowi nawet krzyku niesionego powietrzem. Okręt z załogą, wspomnieniami, kubkami przyklejonymi do stołu, zdjęciami dzieci przy konsolach i człowiekiem, który przed startem nie zdążył odpisać żonie, stawał się na ekranie punktem. Punkt zmieniał kolor. Potem znikał.

— Nie zatrzymywać szyku — powiedział admirał.

Głos miał twardy. Za twardy.

— Druga warstwa osłony, wejść w dziurę. Krążowniki, ogień zaporowy. Pancerniki, nie gonić formacji. Powtarzam: nie gonić. Oni chcą nas rozciągnąć.

— Niszczyciel „Ryś” nie odpowiada — zameldował łącznościowiec.

A więc nazwa przyszła. Za późno.

Antczak zamknął ją w sobie bez komentarza.

— Zanotować „Ryś”. Pełny status później.

„Później” było słowem dla żywych.

Na ekranie Argus 4 nadal milczał.

Za czerwonymi formacjami Oka stacja wisiała nieruchomo, ciemna i zimna, z jednym rozciętym ramieniem antenowym i generatorem pracującym tak, jakby w jej wnętrzu coś nadal pożerało energię. Pozostawała całkowicie bierna: bez obrony, wezwania o pomoc i automatycznego jęku uszkodzonej infrastruktury.

Antczak zrozumiał nagle, że bitwa toczy się nie tylko o wejście do Argusa.

Toczyła się o czas. Oko mogło już wysłać dane. Mogło nadal je wysyłać.

Mogło chcieć, żeby Katamaran odpalił drugi raz i osłabił własne pola.

Mogło czekać, aż flota podejdzie bliżej, aż GROM dostanie rozkaz desantu, aż Luna poczuje się bezpieczniejsza tylko dlatego, że admirał walczy daleko od niej.

Gdzieś poza mapą trzysta cztery barki nadal nie potrzebowały światła.

— Panie admirale — odezwała się ODRA. — Druga salwa czarnych dział możliwa za cztery minuty i trzydzieści sekund.

— Za długo.

— Zgoda.

— Alternatywa?

— Zwiększyć nieregularność szyku i wymusić błąd predykcji przeciwnika. Ryzyko strat własnych wysokie.

Antczak spojrzał na mapę, na czerwone formacje, na pustą przestrzeń między flotą a Argusem 4.

— Nieregularność nie wystarczy.

— Proszę doprecyzować.

— Potrzebujemy ruchu, którego nie da się skopiować z regulaminu — powiedział Antczak. — Dowódcy jednostek dostają swobodę opóźnienia i korekty w granicach celu. Niech każdy zrobi to po swojemu. Bez wspólnego rytmu.

Rozkaz poszedł przez flotę.

Każdy okręt odpowiedział inaczej. Właśnie o to chodziło. Jeden krążownik wykonał korektę za wcześnie, drugi za późno. Pancernik „Hetman” obrócił dziób pod kątem wyglądającym na próbę osłony Katamarana, w rzeczywistości przygotowując linię ognia dla trzech niszczycieli. „Piorun” zszedł niżej, ryzykując wejście w cień fragmentu pola Argusa. „Błyskawica”, połatana po walce przy XF4, odpowiedziała ruchem tak brutalnym, że Antczak niemal zapytał, czy Wysocka jest jeszcze na mostku, czy został już tylko jej upór.

Na „Hetmanie” sternik ręcznie przesunął ciąg o siedem dziesiątych sekundy i dostał od kompensatorów uderzenie, które rozcięło mu wargę o maskę. Na „Piorunie” operator napędu zaklął, gdy kubek z zimną kawą wyrwał się z uchwytu i rozlał po panelu awaryjnym. Na „Błyskawicy” Wysocka kazała przyjąć przeciążenie, którego automat nie rekomendował, i przez chwilę na otwartym kanale było słychać tylko ciężkie oddychanie ludzi wbitych w fotele. Nieliniowość przestała być teorią. Miała smak krwi i kawy.

Czerwone formacje Oka zadrżały, lecz utrzymały ruch. Cudowny błąd nie przyszedł.

Ale ich manewry straciły tę gładką, bezlitosną pewność, którą miały przez pierwsze minuty. Jeden z automatów skorygował tor pod stare ustawienie krążownika, którego już tam nie było. Drugi wszedł w sektor ognia „Hetmana”, jakby za późno zrozumiał, że pozorna osłona była zaproszeniem. Trzeci odchylił się o ułamek za mocno, uciekając przed strzałem, którego nikt nie oddał.

W kosmosie ułamek był czasem większy od odwagi.

— Teraz — powiedział Antczak.

Pancerniki i krążowniki otworzyły ogień.

Ta salwa nie miała piękna podręcznikowych symulacji Akademii Floty. Linie strzału krzyżowały się brzydko, część pocisków poszła zbyt szeroko, kilka wiązek zmusiło własne niszczyciele do nieprzyjemnych uników. W samym środku niedoskonałości powstała jednak luka: przez dwie sekundy czerwone automaty nie wiedziały, czy odpowiadają na błąd, podstęp, panikę czy brak kompetencji. To wystarczyło.

— GROM, przygotować wejście — powiedział Antczak.

— Okno?

— Będzie szczelina.

— Czas?

Antczak patrzył na mapę. Na Argus 4.

Na stację, która wyglądała jak miejsce, z którego ktoś bardzo starannie usunął życie.

— Dwanaście sekund — powiedział.

Na kanale desantowym ktoś cicho zaklął.

W barkach GROM-u żołnierze siedzieli już spięci pięciopunktowymi pasami. W zamkniętych hełmach pachniało gumą uszczelek i własnym oddechem. Jeden z komandosów przesuwał językiem po suchych dziąsłach, drugi bezwiednie liczył śruby na przeciwległej grodzi. Dwanaście sekund brzmiało krótko na mostku. W stalowej skrzynce lecącej przez ogień potrafiło pomieścić całe życie.

Po chwili odpowiedział dowódca GROM-u:

— GROM przyjął. Dwanaście sekund wystarczy, jeśli nikt nie będzie oddychał za długo.

Antczak nie uśmiechnął się.

Na takie rzeczy brakowało miejsca.

Druga i trzecia formacja Oka przegrupowywały się już szybciej. Czwarta wreszcie ruszyła, szeroko, daleko, jak nóż idący nie w serce, lecz w rękę trzymającą tarczę. Piąta nadal czekała za Argusem 4, najdalej, prawie nieruchoma.

Ta piąta martwiła Antczaka najbardziej.

Maszyny, które czekają, zawsze mają albo najlepszą broń, albo najlepsze zadanie.

— Nie spuszczać piątej formacji z oczu — powiedział.

— Tak jest.

— I ktoś niech sprawdzi, czy Argus 4 nadal tylko milczy.

Łącznościowiec wywołał stację po raz kolejny.

Argus 4, tu flota operacyjna „Lechia”.

Potwierdź status załogi.

Potwierdź status systemów.

Powtarzam: potwierdź status.

Kanał milczał, aż zadrżał. Z szumu wyłoniło się coś przypominającego oddech.

Na mostku Katamarana wszyscy usłyszeli go jednocześnie.

Krótki, płytki, może ludzki, może nagrany, może podstawiony — albo tylko błąd w kanale, który desperacja ludzi nazwała nadzieją.

— Powtórzyć analizę — rozkazał Antczak.

— Trwa.

— Czy to załoga?

ODRA milczała przez ułamek sekundy.

— Nie mogę potwierdzić.

— Czy to przynęta?

— Nie mogę wykluczyć.

Antczak zacisnął powieki.

Czasem dowodzenie sprowadzało się do wyboru, czy ryzykować ludzi dla sygnału, który może być kłamstwem. Czasem do tego, czy zniszczyć własną stację, bo przeciwnik jest zbyt mądry, by zostawić w niej coś prawdziwego. Czasem do zrozumienia, że jeśli każdy ludzki odruch da się przewidzieć, to właśnie odruch trzeba zachować, tylko obudować go stalą.

Otworzył oczy.

— Desant idzie.

— Panie admirale…

— Desant idzie. Jeśli to człowiek, wyciągniemy go. Jeśli to przynęta, przynajmniej dowiemy się, jak pachnie od środka.

Na mapie zielone punkty barek GROM-u oderwały się od osłony krążowników — małe, boleśnie małe.

Przeciwko pięciu formacjom automatów Oka wyglądały jak owady próbujące przelecieć przez burzę odłamków. Ich pancerze nie były projektowane do długiej walki w próżni. Miały wejść, przyczepić się, wypuścić ludzi i odejść. Dwanaście sekund miało wystarczyć na coś, co każda normalna procedura rozłożyłaby na kilka minut.

Ale normalne procedury leżały pogrzebane pod gruzem Bunkra Igigi.

— Katamaran bierze ogień na siebie — powiedział Antczak. — Wszystkie baterie boczne, osłona desantu. Nie oszczędzać amunicji.

— Jeśli przeciwnik uderzy w lewe osłony…

— To przyjmiemy.

— Jeśli Katamaran straci stabilność?

Antczak spojrzał na oficera tak spokojnie, że ten natychmiast zrozumiał odpowiedź.

— To będzie problem następnych trzynastu sekund.

Pierwsza barka GROM-u weszła w korytarz ognia.

W tym samym momencie czwarta formacja Oka przyspieszyła.

Bitwa przy Argusie 4 zaczęła się naprawdę.

Rozdział 5. Czarne działa

Pierwsza barka GROM-u weszła w korytarz ognia, zostawiając za sobą rozsądek i procedury.

Każdy system pokładowy, każdy algorytm bezpieczeństwa i każdy rozsądny oficer transportu powiedziałby to samo, gdyby ktoś miał czas go zapytać. Przestrzeń między osłoną krążowników a zewnętrznym pierścieniem Argusa 4 przypominała raczej pęknięcie w bitwie niż okno desantowe: krótką szczelinę między seriami, odłamkami, korektami pola i czerwonymi wektorami bezzałogowych okrętów Oka.

Ale szczeliny były wszystkim, co ludziom zostało.

Barka szła brzydko, bez czystego, podręcznikowego wektora i idealnej trajektorii, prowadzona ręcznie, daleko od gładkich korekt ODRY. Pilot wprowadzał drobne, nerwowe poprawki, które z zewnątrz wyglądały jak brak wprawy albo panika. W rzeczywistości każda była brzydkim, męczącym, ludzkim wyborem.

Za nią poszły dwie kolejne.

W pierwszej barce każde szarpnięcie kadłuba przechodziło przez pasy w mostek, obojczyki i miednicę. Ktoś zwymiotował do worka pod hełmem i zamknął zawór, zanim zapach zdążył przejść na wspólny obieg. Inny komandos uderzył łokciem o uchwyt i stracił czucie w dwóch palcach, lecz nie zgłosił urazu. Nie z bohaterstwa. W ciasnym przedziale nie było miejsca na człowieka, który chciałby się teraz sobą zajmować.

Na ekranie taktycznym ORP „Krzywousty” trzy zielone punkty oderwały się od szyku i ruszyły ku martwej stacji jak owady próbujące przelecieć przez grad.

Admirał Antczak patrzył na nie bez mrugnięcia.

Miał spięte szczęki tak mocno, że bolały go skronie. W ustach czuł suchy smak starej kawy i metalu. Mostek „Krzywoustego” był chłodny, lecz pod kołnierzem munduru zbierał mu się pot. Każdy zielony punkt na ekranie był prostszy do zniesienia niż świadomość ludzi zamkniętych w barkach. Dlatego patrzył na mapę, nie na podgląd kamer wewnętrznych.

— Czwarta formacja Oka przyspiesza — zameldował oficer taktyczny. — Idzie na przecięcie korytarza desantu.

— Krążownik drugi, ogień zaporowy.

— Krążownik drugi ma przegrzaną sekcję dziobową.

— Ma jeszcze burty.

Rozkaz poszedł.

Krążownik ORP „Warta”, stojący na zewnętrznej krawędzi szyku, obrócił się z opóźnieniem, które na ekranie wyglądało jak błąd, ale pozwoliło mu uniknąć pierwszej salwy automatów. Wypalił z bocznych baterii w sektor, gdzie celu jeszcze nie było.

Ułamek sekundy wyglądało to jak marnowanie amunicji, aż pierwszy bezzałogowy niszczyciel wszedł dokładnie w ostrzelaną pustą przestrzeń.

Pocisk szynowy, lecący od kilkunastu sekund w miejscu pozornie bez sensu, trafił go w boczny segment reaktora.

Na ekranie pojawił się krótki błysk. Punkt światła zgasł niemal natychmiast.

— Kontakt zniszczony — zameldowała ODRA.

Na mostku nikt nie krzyknął. Kolejny okręt bez nazwy przestał istnieć.

Pozostały czterdzieści dwie jednostki.

Formacje Oka zareagowały natychmiast. Za szybko. Zbyt idealnie. Pierwsza grupa rozpadła się na pojedyncze wektory, druga zeszła poniżej płaszczyzny szyku, trzecia przyspieszyła w stronę krążowników, a czwarta i piąta zaczęły zamykać szeroki łuk za polską flotą.

— Teraz chcą nas zamknąć — powiedział komandor przy stanowisku taktycznym.

— Teraz sprawdzają, czy przestraszymy się jak ludzie — odpowiedział Antczak, patrząc na układ czerwonych punktów.

Strach był oczywisty. Byli ludźmi.

Na ekranie jedna z barek GROM-u wykonała gwałtowny unik. Czerwony pocisk przeszedł pod nią tak blisko, że osłona transportowca zamigotała żółcią. W środku ludzie musieli uderzyć pasami o pancerne fotele, ale barka nie zwolniła. Druga weszła za szczątkami automatu, wykorzystując jego martwy kadłub jako chwilową osłonę. Trzecia straciła część pola stabilizacji i przez trzy sekundy leciała bokiem, zanim pilot wyrwał ją z rotacji.

— GROM do „Krzywoustego” — odezwał się głos z kanału desantowego. — Jeśli to jest pańskie dwanaście sekund, panie admirale, to są bardzo krótkie sekundy.

— Przyjęto — odpowiedział Antczak. — Nie marnować ich na komentarze.

— Tak jest.

Barki szły dalej.

W głębi Katamarana zapaliły się kolejne kontrolki uzbrojenia. Główne działa czekały, zimne jeszcze, nieuruchomione, jak dwa czarne gardła ukryte w kadłubach. Antczak pozwolił czerwonym formacjom wejść bliżej, niż zalecała ODRA. Pozwolił im uwierzyć, że waha się zbyt długo. Pozwolił własnym niszczycielom poczuć, jak czas zaczyna boleć.

Ta decyzja niczego mu nie ułatwiała. Każda sekunda miała cenę.

ORP „Ryś” płonął już jako rozbity punkt po lewej stronie szyku. Dwa inne niszczyciele zgłaszały utratę manewrowości. „Hetman” miał uszkodzoną warstwę zewnętrzną pancerza. Jeden z krążowników dryfował w bok, próbując nie wejść w pole odłamków po automacie, którego sam przed chwilą rozdarł.

A GROM nadal leciał.

— Odległość barek od stacji? — zapytał Antczak.

— Dwadzieścia jeden sekund do kontaktu z pancerzem. Przy obecnym ogniu: szanse wejścia pierwszej barki siedemdziesiąt dwa procent, drugiej czterdzieści dziewięć, trzeciej trzydzieści jeden.

— ODRA, bez upiększeń.

— Dane już są brutalne.

— Potrafią być brutalniejsze.

— Szanse wejścia wszystkich trzech barek: dziewięć procent.

Na mostku zapadła krótka cisza.

Dziewięć procent. To była liczba, którą człowiek powinien odrzucić.

A jednak w tych dziewięciu procentach mieściło się coś, czego żaden raport nie potrafił zważyć: możliwość odnalezienia kogoś żywego na stacji, dowodu po Oku, śladu po transportowcu, odpowiedzi na pytanie, po co Argus 4 nadal pracuje jak gardło ukryte w próżni.

— Zwiększyć osłonę barek — powiedział Antczak.

— Koszt?

— Nie pytałem o koszt.

Oficer taktyczny zacisnął szczękę.

— Odsłonimy Katamaran na trzecią formację.

— Wiem.

— Przy obecnym stanie lewych osłon…

— Wiem.

— Przyjąłem.

Krążowniki przesunęły ogień. Dwa niszczyciele, które powinny osłaniać Katamaran, zeszły niżej, przecinając wektory barek GROM-u i otwierając przed nimi wąski, drgający tunel bezpieczeństwa. Istniał tylko w sensie taktycznym: na krótkim odcinku zbiegały się tam linie ognia, pola osłonowe, odłamki i wyliczenia ludzi, którzy nie mieli prawa się pomylić.

Barki weszły w tę szczelinę. Czwarta formacja Oka natychmiast odpowiedziała.

Pięć bezzałogowych niszczycieli wyłamało się z łuku i poszło na przecięcie. Ruch wyglądał perfekcyjnie: żadnego zawahania, żadnego błędnego impulsu, żadnej emocji. Maszyny widziały korytarz. Widziały cel. Widziały koszt.

Dlatego Antczak czekał.

— Czarne działa, stan? — zapytał.

— Główna salwa nadal niemożliwa. Częściowy strzał boczny z prawego gardła za osiemnaście sekund.

— Za późno.

— Alternatywa: krótkie wypuszczenie pola bez pełnego skupienia. Skutek niepewny. Możliwe uszkodzenie własnych osłon.

— Zasięg?

— Sektor między czwartą formacją a korytarzem barek.

— Przygotować.

Oficer uzbrojenia odwrócił głowę.

— Panie admirale, to nie będzie strzał. To będzie rzut niedokończonego pola.

— Czyli wystarczająco brzydko.

— Może rozerwać przestrzeń za szeroko.

— Ma tylko popsuć im wektor.

— Może też popsuć nasz.

— Wiem.

W głębi ORP „Krzywousty” mechanizmy czarnych dział obudziły się niepełnie. Zwykle uruchamiano je jak rytuał: sekwencja stabilizacji, pobór mocy, geometria pola, zamknięcie osi, kontrola przeciążeń. Teraz Katamaran robił coś, czego instrukcja nie lubiła nawet nazywać procedurą awaryjną.

Przez kadłub przeszedł niski jęk.

Światła na mostku przygasły.

— Pole niestabilne — powiedział uzbrojeniowiec.

— Ognia.

Tym razem czarne działa nie wypuściły strzału.

Przestrzeń przed czwartą formacją zapadła się w brzydką, nieregularną fałdę. Fałda nie przecięła automatów; wyrwała ich wektory z eleganckiej matematyki, rozmazując idealny rysunek jak mokra dłoń.

„Krzywousty” odpowiedział własnym bólem. Prawy kadłub szarpnęło w bok, w sekcji uzbrojenia pękły dwa mocowania, a po mostku przeszedł zapach ozonu z przeciążonego rozdzielacza. Światła zgasły na pół sekundy. W ciemności Antczak usłyszał czyjś krótki jęk i brzęk czegoś spadającego na pokład. Awaryjne oświetlenie wróciło czerwone i brzydkie. Bezpieczeństwo pola przestało kogokolwiek obchodzić; zadziałało wystarczająco długo.

Maszyny skorygowały kurs natychmiast. Za dobrze.

Pierwszy niszczyciel wszedł prosto w tor ognia „Warty”. Drugi zderzył się z własnym odłamkiem, którego wcześniej nie musiałby nawet zauważyć. Trzeci wykonał korektę zbyt ostrą i wystawił bok na salwę punktową jednego z polskich niszczycieli. Dwa pozostałe przeszły dalej, ale straciły sekundy.

GROM potrzebował właśnie sekund.

— Barka pierwsza, kontakt z pancerzem! — zameldował operator. — Barka druga, osiem sekund. Barka trzecia, uszkodzona stabilizacja, nadal idzie.

Antczak patrzył na ekran. Czerwone punkty wracały do porządku. Zbyt szybko.

Oko mogło tracić rytm, ale nie traciło celu.

— Krążowniki, wzmocnić ogień w osi barek.

— A Katamaran?

— Katamaran jest duży. Niech wygląda na jeszcze większy.

Boczne baterie „Krzywoustego” otworzyły ogień.

Setki małych smug ruszyły z obu kadłubów, by zasłonić, mylić, przecinać i zmuszać automaty do korekt. Ogień był gęsty, brzydki, chaotyczny tylko z pozoru. Część smug trafiała, część miała jedynie wywołać reakcję przeciwnika.

A reakcje były czymś, co można było karać.

Pierwsza barka GROM-u przywarła do zewnętrznego pierścienia Argusa 4.

Nie przy doku i nie przy śluzie. Przy serwisowej kratownicy między martwym modułem laboratoryjnym a starym kanałem wentylacyjnym — w miejscu, którego żadna instrukcja desantowa nie nazwałaby sensownym. Według planów stacji przejście za kratownicą prowadziło do bocznego korytarza technicznego. Według najnowszych danych mogło być zasypane, zamarznięte albo przecięte przez pająki.

Według GROM-u było lepsze niż nic.

— Ładunki przyłożone — zameldował desant.

— Czas?

— Dziesięć sekund.

— Macie sześć.

— To nie są dobre negocjacje, panie admirale.

— Wiem.

Ładunki odpaliły.

Fragment pancerza Argusa 4 zapadł się do środka. Ze stacji wyszła ciemność, a razem z nią kilka drobnych kryształków zamarzniętej wilgoci, które obróciły się w świetle reflektorów jak martwy śnieg.

Komandosi weszli.

Po przejściu przez wyrwę pierwszych ludzi uderzył chłód. Czujniki pokazały temperaturę, ale ciało zareagowało szybciej: palce zesztywniały w rękawicach, para z oddechu osiadła cienkim mlekiem na krawędziach wizjerów. W świetle latarek wirowały kryształki lodu i drobiny izolacji. Pod butami nie było gładkiej podłogi stacji, tylko mieszanina szronu, opiłków i czegoś lepkiego, co zamarzło w ciemną smugę. Kulesza kazał nikomu tego nie dotykać. Nikt nie zapytał dlaczego.

Najpierw dwa KOWADŁA zwiadowcze, czarne, ciche, z polami ustawionymi na minimalną emisję. Za nimi czterech ludzi w ciężkich skafandrach, z krótką bronią, bo korytarze techniczne nie wybaczały długich luf. Potem kolejni.

— GROM wewnątrz — powiedział operator.

Antczak nie pozwolił sobie nawet na krótką ulgę.

— Barki odejść od stacji. Nie zostawać przy pancerzu.

— Barka dwa wysadza drugie wejście.

— Po co?

Odpowiedź przyszła po dwóch sekundach.

— Dowódca desantu mówi, że jeśli pierwsze było pułapką, chce mieć drugie rozczarowanie.

Antczak zamknął oczy na ułamek sekundy.

— Przyjąłem. Barka dwa, wykonać.

Na zewnątrz bitwa trwała.

Druga salwa czarnych dział nadal była zbyt daleko w czasie. Katamaran przyjął dwa trafienia w osłony lewej sekcji i jedno płytkie uderzenie w centralny kręgosłup. Gdzieś w głębi okrętu pękł przewód chłodzenia, a automaty natychmiast zalały przedział pianą uszczelniającą. Trzech techników zostało odciętych po złej stronie grodzi, ale kanał meldunkowy pokazywał, że żyją. Na razie.

„Hetman” wyszedł przed szyk, by osłonić desant, i zapłacił za to salwą w przednią część kadłuba. Pancernik nie wycofał się od razu. Najpierw oddał ogień. Dopiero potem zaczął odchodzić na boczny wektor, powoli, ciężko, jak ranny żubr, który nadal może zabić psa, jeśli ten podejdzie za blisko.

Dwa krążowniki zgłaszały ciężkie uszkodzenia. Jeden niszczyciel nie odpowiadał.

Dwa kolejne były niezdolne do dalszej walki manewrowej i dryfowały pod osłoną dronów ratowniczych.

Polska flota wygrywała.

W sposób coraz bardziej podobny do przegrywania czegoś innego.

— Liczba aktywnych kontaktów przeciwnika? — zapytał Antczak.

— Trzydzieści dwa aktywne. Osiemnaście zniszczonych lub niezdolnych do walki. Część danych niepełna.

— Nasze zdolne do walki?

Taktyczny zawahał się.

— Katamaran: ograniczona pełna zdolność. Jeden pancernik w linii. Drugi wycofuje się z ciężkimi uszkodzeniami. Dwa krążowniki zdolne do ograniczonej walki, dwa wycofują się. Sześć niszczycieli zdolnych do walki. Dwa ciężko uszkodzone. Jeden utracony. Jeden status niepewny.

Antczak słuchał raportu jak listy nazwisk, bo właśnie nią był.

— Utrzymać presję — powiedział.

— Panie admirale, jeśli utrzymamy obecne tempo, za osiem minut Katamaran będzie musiał wyjść z pierwszej linii.

— Mamy osiem minut.

— A potem?

— Potem będziemy mieli inne problemy.

Piąta formacja Oka wreszcie ruszyła.

Jej wektor prowadził na Argusa 4. Sens tego ruchu dotarł do ludzi z opóźnieniem.

Dziesięć bezzałogowych jednostek, które dotąd czekały za stacją, przyspieszyło w kierunku pierścienia, ale nie użyło klasycznego ognia. Ich wektory schodziły się przy sekcji rdzenia energetycznego, tam gdzie Argus 4 nadal pompował niemożliwie wysoką moc w milczące anteny.

— Chcą zniszczyć stację? — zapytał łącznościowiec.

— Dowód — powiedział Antczak.

Odpowiedź wyszła z niego, zanim zdążył ją przemyśleć.

— Chcą zniszczyć dowód.

ODRA potwierdziła po sekundzie.

— Prawdopodobieństwo samozniszczenia lub wymazania infrastruktury danych wysokie.

— GROM? — rzucił Antczak.

— W stacji. Brak pełnej łączności. Przebijają się przez korytarz techniczny. Zgłaszają ślady pająków, ale brak kontaktu bezpośredniego.

— Przekazać: priorytet rdzeń danych i szukanie załogi. Jeśli piąta formacja uderzy w stację, mają dwie minuty albo mniej.

— Transmisja może nie dojść.

— Ma dojść.

W tej samej chwili kanał z GROM-u zatrzeszczał.

— …zimno… martwe systemy… generator wyje… ślady cięcia… powtarzam, ślady cięcia w grodziach… brak kontaktu z przeciwnikiem…

— GROM, tu „Krzywousty” — powiedział Antczak. — Piąta formacja idzie na stację. Możliwe niszczenie rdzenia danych. Macie mało czasu.

Przez zakłócenia przebił się głos dowódcy desantu.

— Panie admirale, na tej stacji wszystko wygląda, jak po robocie już wykonanej.

Antczak zacisnął dłoń na krawędzi pulpitu.

— W takim razie znajdźcie ślad tego, co zrobił.

— Przyjąłem.

Kanał urwał się.

Na zewnątrz Katamaran nie miał jeszcze drugiej salwy.

Miał za to masę.

— Kurs na piątą formację — powiedział Antczak.

Oficerowie odwrócili się jednocześnie.

— Panie admirale?

— „Krzywousty” wchodzi między piątą formację a Argusa 4.

— Osłony lewej sekcji są osłabione.

— Wiem.

— Jeśli wejdziemy tak blisko stacji, ograniczymy pole czarnych dział.

— I tak ich teraz nie mamy.

— Możemy nie zdążyć wyjść przed kolizją z odłamkami.

— W takim razie niech odłamki się martwią.

Nikt się nie uśmiechnął. Katamaran ruszył.

Katamaran ruszył ciężko; był zbyt masywny na gwałtowność. Dwa kadłuby zmieniły wektor z nieubłaganą pewnością. Drony naprawcze oderwały się od pancerza i uciekły w cień. Pancerniki i krążowniki natychmiast przesunęły ogień, osłaniając manewr, który w normalnej taktyce uznano by za samobójcze wystawienie najcięższego okrętu na uderzenie rojowe.

Oko odpowiedziało natychmiast.

Piąta formacja rozdzieliła się na dwa kliny. Jeden poszedł wysoko, drugi nisko, próbując obejść Katamaran i uderzyć w Argusa z dwóch stron. To było rozsądne. Piękne. Logiczne. Dokładnie takie, jakie powinno być.

Antczak czekał.

— Nie gonić obu klinów — powiedział.

— Jeden przejdzie.

— Tylko jeśli będzie chciał.

— Nie rozumiem.

— Za chwilę.

Katamaran odpalił stare, boczne wyrzutnie ciężkich min grawitacyjnych zamiast głównych dział. Miały opinię broni kłopotliwej, niebezpiecznej dla własnych okrętów i zbyt wolnej przeciwko szybkim celom. W symulacjach Oka prawdopodobnie zajmowały miejsce daleko na liście zagrożeń.

Antczak dlatego kazał ich użyć.

Miny poszły nie w automaty, lecz w przestrzeń między klinami.

Miny obudziły się z opóźnieniem, zaczynając fałszować lokalną grawitację.

Delikatnie, bez siły zdolnej rozerwać okręty. Wystarczająco, by czyste, precyzyjne wektory automatów zaczęły wymagać korekt. Automaty Oka korygowały natychmiast. Za dobrze. Zbyt szybko. Każda korekta prowadziła je bliżej kolejnej miny, bo pole ustawiono nie na złapanie celu, tylko na ukaranie doskonałej odpowiedzi.

Pierwszy bezzałogowy niszczyciel wszedł w rezonans i stracił sterowność.

Drugi odbił zbyt mocno, odsłaniając bok krążownikowi „Warta”.

Trzeci przeciął własną linię ognia i zmusił dwie jednostki z drugiego klina do awaryjnego rozproszenia.

— Teraz — powiedział Antczak.

„Warta”, „Piorun” i „Błyskawica” otworzyły ogień.

Nie zniszczyły całej piątej formacji; wystarczyło, że rozbiły rytm.

A w tej bitwie rytm był wszystkim.

Katamaran wszedł między Argusa 4 a resztę automatycznych jednostek jak stalowa ściana, zbyt wielka, zbyt uszkodzona i zbyt ludzka, by wyglądać elegancko. Dostał trzy trafienia w osłony, jedno w zewnętrzny pancerz lewego kadłuba i dwa płytkie uderzenia w centralny kręgosłup. Na mostku posypały się iskry z jednego panelu. Ktoś krzyknął przy stanowisku inżynieryjnym, potem natychmiast wrócił do meldunku.

— Przebicie pomocniczej warstwy pancerza! Sekcja L-7 odcięta! Brak utraty ciśnienia w centrum!

— Utrzymać kurs.

— Lewe osłony sześćdziesiąt dwa procent!

— Utrzymać.

— Jeśli spadną poniżej pięćdziesięciu…

— Wtedy powiecie mi, że spadły poniżej pięćdziesięciu.

Oficer inżynieryjny zamilkł. Katamaran trzymał.

Za jego pancerzem GROM był już wewnątrz Argusa 4.

W stacji panowała ciemność.

Desant szedł wąskim korytarzem technicznym, gdzie na ścianach widniały długie, czarne ślady cięcia. Miały precyzję spokojnie prowadzonego noża: przez pancerz, grodzie i przewody, bez zamiaru oszczędzania czegokolwiek. W jednych miejscach leżały puste łuski po systemach awaryjnych, przecięte, wypalone, zużyte; w innych fragmenty paneli nadal drżały od przepływu energii.

Generator wył przez całą stację.

Dźwięk przechodził przez buty, pancerz i kości. Każdy komandos czuł go w zębach.

— Tu nie ma walki — powiedział jeden z żołnierzy.

Dowódca desantu, major Kulesza, zatrzymał sekcję przy skrzyżowaniu.

— To nie znaczy, że jest bezpiecznie.

— Mówię tylko, że coś tu już było.

Kulesza spojrzał w prawo.

Korytarz prowadzący do rdzenia danych stał otwarty. Za łatwo otwarty. Grodź została przecięta i odsunięta na bok. Za nią widać było rząd serwerów, część martwą, część pracującą na rezerwie, część wypaloną od środka. Na jednej z konsol palił się szczątkowy komunikat:

TRANSFER ZAKOŃCZONY.

ARCHIWUM LOKALNE: NIEPEŁNE.

ŚLAD: USUNIĘTY.

— Nagrywać — powiedział Kulesza.

— Wszystko idzie lokalnie.

— Nie podłączać do sieci.

— Wiem.

— Powiedziałem dla siebie.

W głębi stacji coś stuknęło.

Dźwięk różnił się od kroku pająka i od cięcia metalu. Był lżejszy. Niepewny.

Kulesza uniósł rękę. Sekcja zatrzymała się natychmiast.

— Kontakt? — wyszeptał jeden z żołnierzy.

Choć kanał wewnętrzny nie wymagał szeptu, w miejscach wyglądających jak groby ludzie i tak ściszali głos.

Dźwięk powtórzył się: metal o metal, potem szkło i bardzo cichy trzask. Kulesza wskazał dwóch ludzi.

— Kuchnia albo galeria socjalna. Sprawdzić.

— Priorytet był rdzeń danych.

— Jeśli na stacji ktoś żyje, jest priorytetem, dopóki nie udowodnimy, że jest pułapką.

— A jeśli jest pułapką?

— To przynajmniej będzie miała twarz.

Poszli.

Dwóch żołnierzy GROM, jedno KOWADŁO zwiadowcze i mały dron światła. Korytarz do galerii był zamarznięty miejscami od wewnątrz. Na podłodze leżały drobne kryształki lodu, fragmenty opakowań żywności, rozbita tacka i coś, co wyglądało jak ślad buta. Ludzkiego.

— Mam ślad — powiedział pierwszy żołnierz.

— Potwierdzam — odpowiedział drugi. — Człowiek. Małe kroki. Nieregularne.

Dotarli do kuchni.

Pomieszczenie było przewrócone do połowy. Szafki stały otwarte, część opakowań porozcinano nożem, na podłodze zamarzł rozlany koncentrat. Przy stole, w cieniu automatu żywnościowego, ktoś siedział skulony, trzymając w dłoni metalowy kubek.

KOWADŁO uniosło się do góry.

Żołnierze wycelowali. Postać poruszyła się gwałtownie, ale nie zaatakowała.

Kobieta.

Blada, wychudzona, z popękanymi ustami, w brudnym kombinezonie kapitana stacji. W jednej ręce trzymała nóż awaryjny, w drugiej kawałek opakowania po żelu odżywczym. Patrzyła na nich tak, jak patrzy człowiek, który nie jest pewien, czy ratunek nie stał się tylko kolejną formą snu.

— Kapitan Marta Kowalczyk? — zapytał żołnierz.

— Hasło — powiedziała chrapliwie, nie opuszczając noża.

— Jakie hasło?

— Załogi Argusa 4. Powiedzcie hasło albo odejdźcie.

Żołnierz nie znał wewnętrznego hasła stacji. Nie zamierzał go sprawdzać na żadnym z jej terminali.

— Nie znam. Major Kulesza dowodzi naszym desantem. Przyszliśmy z „Krzywoustego”. Mamy własny sprzęt medyczny, bez podłączenia do systemów Argusa.

Kobieta długo nie odpowiadała. W końcu bardzo powoli opuściła nóż.

Marta próbowała wstać i natychmiast musiała oprzeć się o stół. Nogi miała zdrętwiałe od zimna i bezruchu, a spod brudnego kołnierza kombinezonu czuć było kwaśny zapach starego potu. Komandos zobaczył spierzchniętą skórę wokół ust i sposób, w jaki jej oczy zatrzymywały się na ich rękach, nie na twarzach. Szukała jedzenia, zanim pozwoliła sobie uwierzyć w ratunek.

— Macie… — Głos jej się załamał. Przełknęła ślinę. — Macie coś ciepłego?

Żołnierz odsunął broń o kilka centymetrów.

— Mamy.

— I jedzenie?

— Tak.

Marta zamknęła oczy.

Dopiero wtedy zaczęła drżeć.

— To dobrze — powiedziała. — Bo jeśli to nadal jest koszmar, to przynajmniej bardzo uprzejmy.

Na kanale Kuleszy pojawił się meldunek:

— Mamy żywą. Kapitan Kowalczyk. Odwodniona, wychłodzona, przytomna. Prosi o jedzenie i coś ciepłego.

Kulesza poczuł, jak napięcie w barkach ustępuje ledwie o milimetr.

— Zabezpieczyć ją. Nie podłączać do sieci medycznej stacji. Tylko własne pakiety. I niech nikt jej nie zasypuje pytaniami, dopóki nie zje.

— Przyjąłem.

Ale Marta nie czekała na formalności.

Kiedy żołnierz podał jej pakiet rozgrzewający i tubę żelu, jadła łapczywie, prawie bez wstydu. Zostały tylko głód, ciepło i odruch przeżycia. Dopiero po kilku łykach podniosła wzrok.

Pierwszy łyk ciepłego płynu zabolał ją w zęby. Żel był słodkawy, chemiczny i tak gęsty, że przykleił się do podniebienia. Marta zamknęła oczy; w tej chwili smakował jak najlepsza rzecz, jaką jadła w życiu. Dłonie nadal drżały. Kilka kropli spadło na kombinezon; zostawiła je. W świecie sztabów wiadomość brzmiała: „kapitan odnaleziona”. W kuchni Argusa: człowiek jadł zbyt szybko, bo bał się, że ktoś znowu zabierze mu jedzenie.

— One odeszły — powiedziała.

Żołnierz spojrzał na nią uważniej.

— Kto?

— Pająki. Albo to, co je prowadziło. Nie wiem, czy Oko tu było. Nie wiem, czy było w nich, czy w stacji, czy tylko przez nią przechodziło. Ale transport odleciał.

— Kiedy?

Marta zamknęła oczy, próbując policzyć czas, któremu już nie ufała.

— Około godziny temu. Może mniej. Mały transportowiec. Widziałam przez iluminator. Oderwał się od doku bez świateł. Potem zniknął.

— Dokąd?

— Nie do was.

— To znaczy?

Spojrzała na niego z surowością, która zamieniła pytanie w zniewagę wobec wszystkiego, co przeżyła.

— Gdyby leciał do was, już byście go widzieli.

Meldunek poszedł natychmiast do Kuleszy. Kulesza przesłał go na „Krzywoustego”.

Antczak usłyszał go na mostku w chwili, gdy Katamaran przyjmował kolejne trafienie na lewe osłony.

— Powtórzyć — powiedział.

Łącznościowiec przełknął ślinę.

— Kapitan Marta Kowalczyk żyje. Ukrywała się w sekcji technicznej. Twierdzi, że pająki opuściły stację około godziny temu. Mały transport odleciał z doku. Kierunek niepotwierdzony.

Na mostku zapadła cisza. Zrozumienie okazało się cięższe od ulgi.

— Oko nie broni Argusa — powiedział Antczak.

— Już nie — dodał taktyczny.

— Ono nas trzyma przy Argusie.

W tym samym momencie ostatnie aktywne jednostki Oka zaczęły się wycofywać.

Część automatów walczyła dalej, tylko po to, by opóźniać polską flotę do granicy własnego zniszczenia. Kilka odwróciło wektor i poszło szeroko, poza główny zasięg. Zamykały rozdział operacji.

Antczak nagle zrozumiał: te okręty były zegarem, nie flotą obronną.

Każdy zniszczony automat oznaczał kolejne minuty, które flota oddała Argusowi.

Każda salwa czarnych dział, każdy uszkodzony niszczyciel, każdy manewr osłonowy, każdy desant na martwą stację — wszystko to było czasem, którego nie miał ktoś inny.

— Raport strat — powiedział.

Głos oficera operacyjnego był suchy.

Zbyt suchy.

— Jeden niszczyciel utracony. Jeden niszczyciel status niepewny, prawdopodobnie utracony. Dwa niszczyciele ciężko uszkodzone, niezdolne do walki. Jeden pancernik ciężko uszkodzony, wycofuje się. Dwa krążowniki ciężko uszkodzone, wycofują się. Katamaran uszkodzony, zdolny do ograniczonej walki. Straty osobowe weryfikowane.

To był raport zwycięstwa. Wyglądał jak lista amputacji.

Na jednym z ekranów pojawiały się już dane medyczne z uszkodzonych okrętów: oparzenia, urazy przeciążeniowe, dekompresje, ludzie zamknięci po złej stronie grodzi. Antczak kazał je zminimalizować, bo nie mógł jednocześnie czytać nazwisk i decydować o następnej salwie. Wiedział, że później te nazwiska wrócą. „Później” znów stawało się długiem zaciągniętym u ludzi, którzy mogli go nie doczekać.

Antczak przeczytał go dwa razy. Potem spojrzał na obraz Argusa 4. Stacja nadal milczała. Wokół niej dryfowały szczątki automatycznych okrętów, które nie powinny były istnieć. Polskie trupy i maszynowe trupy mieszały się w jednym polu odłamków.

— Po co? — powiedział cicho.

Komandor przy stanowisku taktycznym odwrócił głowę.

— Panie admirale?

Antczak wskazał na mapę.

— Po co ta bitwa? — Antczak wskazał mapę. — Wartość Argusa 4 nie uzasadnia pięćdziesięciu niszczycieli ani odsłonięcia fabryk. Gdyby chodziło o obronę stacji, ustawiliby je bliżej. Gdyby chcieli nas zniszczyć, użyli barek albo większego uderzenia. To było za dużo na zwiad i za mało na decydującą bitwę.

ODRA zwlekała z odpowiedzią.

— Możliwe wyjaśnienie: opóźnienie 1. Floty Operacyjnej „Lechia”.

Antczak poczuł, jak zimno przechodzi mu wzdłuż kręgosłupa.

— Opóźnienie przed czym?

Zanim ODRA odpowiedziała, na szerokim ekranie pojawił się błysk.

Daleko od Argusa 4.

Niemożliwie daleko z perspektywy tej bitwy, a jednak widoczny przez sieć sensorów i przekaźników, potężny biało-niebieski rozbłysk przeciął ciemność na kanale dalekiego obserwowania. Na ekranie przypominał narodziny małego słońca przy krawędzi Układu Słonecznego.

Na mostku ktoś odruchowo wstał z fotela.

— Co to było? — zapytał Antczak.

ODRA zestawiła dane z opóźnionych sensorów, przekaźników awaryjnych i kanałów Luny. Na ekranach zamigotały niepełne liczby, po czym złożyły się w obraz: Księżyc, tarcza Perun, wektory ognia idące w stronę pasa asteroid.

Odpowiedź przyszła cicho.

— To nasz Księżyc w coś strzela.

Dalsze słowa okazały się zbędne.

W tej samej chwili wszyscy zrozumieli, że bitwa przy Argusie 4 była tylko sposobem, żeby admirał Antczak i 1. Flota Operacyjna „Lechia” patrzyli w złą stronę.

Prawdziwy desant właśnie szedł na Lunę.

Na Lechii do wydania pozostawało jedenaście dni pełnych racji. Każda minuta obrony Luny była także minutą walki o możliwość dostarczenia dwunastego dnia.

Rozdział 6. Księżyc strzela

Równolegle do bitwy przy Argusie 4 — Luna

Na Lunie alarm przyszedł bez syreny.

Syreny były dla ludzi. Dla serca, które musiało gwałtownie przyspieszyć, dla mięśni potrzebujących rozkazu starszego niż język, dla wszystkich prymitywnych odruchów, które przetrwały w człowieku mimo statków międzygwiezdnych, bram energetycznych i sztucznych inteligencji. W Aitken alarm zaczął się od czegoś gorszego: od ciszy.

Na pięć sekund zamilkły wentylatory w dolnym korytarzu.

Ludzie podnieśli głowy niemal równocześnie. W bazie, w której szum powietrza był obecny od lat jak drugi oddech, pięć sekund bez wentylacji brzmiało jak zamknięcie dłoni na ustach. Piątek poczuła, jak wilgoć z własnego oddechu zostaje pod językiem. Kiedy wentylatory ruszyły ponownie, z kanału dobiegła woń smaru z prowadnic.

Światło zmieniło barwę.

Zamiast zwykłego białego blasku albo czerwieni alarmowej przyszła głęboka, martwa bursztynowość; cała baza wyglądała jak zatopiona pod powierzchnią starego, skamieniałego morza. Na ścianach, między kablami, awaryjnymi prowadnicami i płytami wzmacniającymi położonymi na obcej strukturze, pojawiły się komunikaty ODRY.

Nieautoryzowane obiekty desantowe.

Wektor: pas asteroid — luna.

Liczba obiektów potwierdzona: 304.

Czas do pierwszego wejścia w strefę ognia: 00:06:41.

Pułkownik Anna Piątek stała w centrum obrony Aitken, w pancerzu bojowym, z hełmem dociśniętym do boku i maską tlenową zawieszoną przy pasie. Od kilku godzin pozostawała na nogach. Zmęczenie już dawno weszło w ciało, ale siedzenie mogło przypomnieć mięśniom, że mają prawo odmówić.

Pancerz obcierał ją pod lewym ramieniem. Od rana ignorowała to miejsce, lecz teraz materiał ochronny zdążył zedrzeć skórę i przy każdym ruchu czuła cienkie pieczenie. Miała też zdrętwiałe palce prawej dłoni od trzymania hełmu i kolejnych kubków z wodą. Nie była to rana godna raportu. Właśnie takie drobiazgi przypominały jej, że dowódca nadal ma ciało, choć mapa wymaga, żeby zachowywał się jak czysta decyzja.

Przed nią wisiał obraz Księżyca.