E-book
15.75
drukowana A5
36.76
Chcę być milionerem

Bezpłatny fragment - Chcę być milionerem


Objętość:
104 str.
ISBN:
978-83-293-0202-9
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 36.76

Strona autora: www.KrzysztofTrybulski.pl

OD NARRATORA, KTÓRY JESZCZE NIE MA MILIONA

Mam na imię Franek. Mam dziewięć lat, dwa mleczne zęby, które nie chcą wypaść, i bardzo poważny plan na życie. Chcę zostać milionerem. Nie takim milionerem, który ma milion klocków albo milion wymówek. Prawdziwym. Z pieniędzmi, które można policzyć, chociaż pewnie trzeba by liczyć do następnej środy.

Mama mówi, że pieniądze nie rosną na drzewach. Sprawdziłem. U nas na jabłoni rzeczywiście nie rosną. Za to w internecie ludzie sprzedają rzeczy, których w ogóle nie widać: poradniki, kursy i dostęp do sekretów. Więc pomyślałem, że zamiast czekać, aż na jabłoni wyrośnie bankomat, napiszę książkę.

Jeżeli ją kupiłeś, bardzo dziękuję. Jeżeli pożyczyłeś od kolegi, to jest mi trochę przykro. Ale możesz go przynajmniej przekonać, żeby kupił drugą. Wtedy będziecie mieli po jednej i ja będę miał trochę więcej pieniędzy. Zobacz, jak łatwo znaleźć rozwiązanie, kiedy wszyscy współpracują.

Zanim zaczniemy, uczciwe ostrzeżenie. Nie wiem, jak zostać milionerem. Właśnie dlatego napisałem książkę: żeby się dowiedzieć. Jeżeli pod koniec mi się nie uda, to przynajmniej będziemy mieli wspólną historię. Ty o tym, jak kupiłeś dziwną książkę. Ja o tym, jak próbowałem sprzedać ją całemu światu.

ROZDZIAŁ 1. PIERWSZY MILION I PIERWSZA KŁÓTNIA Z KALKULATOREM

Wszystko zaczęło się w poniedziałek, kiedy pani od matematyki zapytała, kim chcemy zostać w przyszłości. Ola powiedziała, że weterynarką, bo kocha zwierzęta. Bartek chciał zostać strażakiem, ale potem przypomniał sobie, że boi się wysokości. Kacper oświadczył, że zostanie sławnym piłkarzem, chociaż ostatnio strzelił gola do własnej bramki.

Ja podniosłem rękę i powiedziałem: „Milionerem”. Pani się uśmiechnęła. Zapytała, jaki zawód zamierzam wykonywać. Nie rozumiałem pytania. Milioner to przecież najładniejszy zawód ze wszystkich. Nie trzeba nosić plecaka, nikt nie każe pisać dyktanda i podobno można mieć lodówkę tylko z lodami.

Pani powiedziała, że milioner to nie zawód, tylko człowiek, który posiada odpowiednio duży majątek. Chciałem zapytać, czy odpowiednio duży majątek mieści się w moim pokoju, ale dzwonek uratował ją przed odpowiedzią.

Po szkole wyciągnąłem świnkę skarbonkę. W środku było czterdzieści trzy złote, dwa guziki, czeska moneta, którą dostałem na wakacjach, i karteczka „Oddaj Oli gumkę”. Przy liczeniu odkryłem, że guziki nie są pieniędzmi. To był pierwszy kryzys finansowy mojej firmy, chociaż nie miałem jeszcze firmy.

Wpisałem do kalkulatora milion minus czterdzieści trzy. Wyświetliło się dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt siedem. Patrzyłem długo. Chciałem, żeby kalkulator się zawstydził i zmienił zdanie. Nie zmienił.

Wieczorem spytałem tatę, ile trzeba pracować, żeby zarobić milion. Odpowiedział: „To zależy”. Dorośli uwielbiają tę odpowiedź. Jest bardzo wygodna, bo pasuje do wszystkiego. Jeśli zapytasz, czy będzie padało, też mogą powiedzieć „to zależy”.

Zdecydowałem, że skoro milion jest tak wielki, to trzeba wymyślić plan, który będzie równie wielki. Najpierw narysowałem na kartce ogromną jedynkę z sześcioma zerami. Potem zrobiłem pod spodem mały podpis: „Własność Franka”. Wydawało mi się, że teraz mam już przynajmniej dokument.

ROZDZIAŁ 2. MÓJ PIERWSZY BIZNES I NIESPRAWIEDLIWY KOT

Pomysł numer jeden był prosty: sprzedawać lemoniadę. W filmach dzieci sprzedają lemoniadę i zarabiają pieniądze. Postawiłem więc stolik przed domem, napisałem na kartonie „LEMONIADA — 10 ZŁ” i czekałem na klientów.

Pierwsza przyszła mama. Zapytała, dlaczego użyłem jej cytryn, cukru i szklanek bez pytania. Powiedziałem, że to inwestycja rodzinna. Mama uznała, że inwestycja rodzinna wymaga zgody rodziny. Następnie zapytała, czy umyłem ręce. W tym momencie moja firma zaczęła przechodzić kontrolę jakości.

Drugi przyszedł sąsiad. Zobaczył cenę i spytał, czy lemoniada zawiera złoto. Odpowiedziałem, że nie, ale gdybym miał złoto, to byłaby droższa. Zrobił dziwną minę i poszedł. Prawdopodobnie nie rozumiał nowoczesnego marketingu.

Trzecim klientem był kot, który wszedł pod stolik i przewrócił dzbanek. Nie zapłacił. Poszedł sobie dumny, jakby posiadał całą ulicę. Od tej chwili nie ufam klientom z wąsami.

Na koniec dnia zarobiłem zero złotych i zużyłem trzy cytryny. Tata wyjaśnił mi różnicę między przychodem a zyskiem. Przychód to pieniądze, które dostajesz. Zysk to to, co ci zostaje, kiedy zapłacisz za wszystko. Jeśli nic nie dostajesz, a płacisz za cytryny, zysk wygląda bardzo smutno.

Wpisałem do zeszytu: „Lekcja pierwsza: zanim otworzysz wielki biznes, sprawdź, czy ktoś chce od ciebie cokolwiek kupić”. Obok dopisałem: „Lekcja druga: nie wpuszczaj kota do księgowości”.

ROZDZIAŁ 3. KTOŚ POWINIEN MNIE SPONSOROWAĆ

Następnego dnia zapytałem babcię, czy chce zostać moim inwestorem. Babcia wyciągnęła z torebki dwadzieścia złotych i dała mi je, żebym kupił sobie coś dobrego. Byłem zachwycony. W pięć minut pozyskałem więcej kapitału niż przez cały dzień sprzedawania lemoniady.

Potem babcia zapytała, w co dokładnie inwestuje. Powiedziałem, że w moją przyszłość. Stwierdziła, że to dobry cel, ale mam kupić również bułki, bo w domu nie ma pieczywa. Tak oto odkryłem, że inwestorzy lubią się wtrącać.

Próbowałem zorganizować spotkanie zarządu w kuchni. Zaprosiłem mamę, tatę i babcię. Narysowałem wykres, na którym linia szła prosto do góry. Tata zapytał, co przedstawia. „Moje bogactwo” — odpowiedziałem. Mama spytała, skąd wziąłem liczby. „Jeszcze ich nie mam, ale wykres wygląda bardzo przekonująco”.

Nikt nie chciał dać mi miliona. Babcia dała za to kanapkę. Pocieszyło mnie to, ponieważ każdy wielki człowiek musi coś jeść.

Wieczorem oglądałem w telewizji reklamę. Pan w garniturze mówił, że każdy może spełnić marzenia. Pomyślałem, że skoro każdy, to także ja. Ale nie chciałem sprzedawać ludziom marzeń, których jeszcze nie spełniłem. Wolałem powiedzieć prawdę: „Mam marzenie. Chcesz pomóc?”.

Tylko co mógłbym dać w zamian? Kanapki od babci nie były moje. Lemoniada już nie istniała. Kot nie zgadzał się na współpracę. Wtedy zobaczyłem na półce książkę. I zapaliła mi się w głowie lampka. Nie prawdziwa. Gdyby zapaliła się prawdziwa, mama kazałaby mi jechać do lekarza.

ROZDZIAŁ 4. KSIĄŻKA, KTÓRA MA ZAROBIĆ NA SIEBIE I NA MNIE

Książki są cudowne. Ktoś pisze słowa, ktoś inny za nie płaci, a słowa zostają. Nie trzeba ich podlewać, jak cytryn, ani wyprowadzać na spacer, jak psa. Mogą leżeć na półce i czekać, aż ktoś nabierze ochoty na czytanie.

Postanowiłem napisać książkę pod tytułem „Chcę być milionerem!”. Na początku chciałem umieścić zdjęcie siebie stojącego przed ogromnym domem. Nie miałem ogromnego domu, więc zrobiłem zdjęcie przed garażem sąsiada. Na zdjęciu widać było też rower i wiadro. Uznałem, że to nie wygląda dostatecznie milionersko.

Potem pomyślałem o złotej koronie. Takiej, w której król nie musi pytać, czy może dostać dokładkę naleśników. W końcu wybrałem okładkę z chłopcem na tronie. Wyglądał jak ktoś, kto już osiągnął cel, chociaż w środku dopiero kombinuje, jak to zrobić. To pasowało do mnie idealnie.

Mama przeczytała tytuł i powiedziała: „A co dostanie czytelnik?”. Byłem zdziwiony. „Książkę” — odpowiedziałem. „Poza książką” — dopytywała. To bardzo trudne pytanie. Przecież kiedy kupujesz marchewkę, nie pytasz sprzedawcy, czy oprócz marchewki dostaniesz jeszcze traktor.

Po chwili namysłu zapisałem trzy rzeczy. Po pierwsze: czytelnik dostanie historię. Po drugie: może się pośmieje. Po trzecie: być może pomyśli o pieniądzach inaczej niż wcześniej. Mama powiedziała, że teraz brzmi to znacznie uczciwiej.

Zrozumiałem wtedy, że nie wystarczy krzyczeć „Kup!”. Trzeba zrobić coś, co drugi człowiek naprawdę chce dostać. To niewygodna zasada, bo wymaga pracy. Ale postanowiłem ją przyjąć. Nawet milionerzy muszą mieć czasem niewygodne zasady.

ROZDZIAŁ 5. ILE KSIĄŻEK MIEŚCI SIĘ W MILIONIE

Wziąłem kartkę, ołówek i kalkulator, który już wcześniej mnie rozczarował. Założyłem, że jedna książka będzie kosztowała pięćdziesiąt złotych. Milion podzielony przez pięćdziesiąt to dwadzieścia tysięcy. Powiedziałem to na głos i poczułem, jakby ktoś przyniósł do mojego pokoju olbrzymią stertę książek.

Dwadzieścia tysięcy ludzi! Więcej niż na moim szkolnym apelu. Więcej niż na urodzinach babci, nawet jeśli policzyć wszystkich sąsiadów. Musiałbym przekonać tyle osób, żeby oddały mi pięćdziesiąt złotych w zamian za kartki z moimi zdaniami.

Tata spojrzał na obliczenia i spytał o koszty. Wyjaśnił, że druk, dostawa, sklep i podatki także chcą pieniędzy. Nie podobało mi się to. Ci wszyscy ludzie nie pomagają mi spełniać marzenia za darmo. Niektórzy nawet nie wiedzą, że mam marzenie.

Skreśliłem więc na kartce słowo „milion” i dopisałem „milion przychodu, nie milion zysku”. Różnica była wielka. Człowiek może sprzedać mnóstwo rzeczy, a mimo to nie zostać bogaty, jeśli wydaje jeszcze więcej. To odkrycie popsuło mi humor na jakieś siedem minut.

Wróciłem jednak do kalkulatora. Jeżeli sprzedam jedną książkę, mam jednego czytelnika. Jeśli ten czytelnik opowie o niej dwóm znajomym, a oni będą chcieli przeczytać, liczba ludzi może rosnąć. Nie mogę ich zmusić do kupowania, bo wtedy książka stałaby się karą, a nie rozrywką. Muszę napisać tak, żeby sami chcieli pokazać ją dalej.

To była pierwsza chwila, gdy przestałem myśleć tylko o milionie. Zacząłem myśleć o człowieku, który siedzi z książką przy lampce i zastanawia się, czy warto przeczytać jeszcze jedną stronę. Musiałem zasłużyć na tę następną stronę.

ROZDZIAŁ 6. REKLAMA, KTÓRĄ ZROZUMIAŁBY NAWET MÓJ MŁODSZY KUZYN

Napisałem pierwszą reklamę: „Innowacyjny projekt literacko-finansowy redefiniujący aspiracje konsumenckie”. Sam nie rozumiałem, co to znaczy. Wydawało mi się jednak poważne, bo miało dużo długich słów.

Pokazałem reklamę młodszemu kuzynowi. Ma sześć lat i kiedy coś mu się nie podoba, po prostu idzie budować z klocków. Tym razem też poszedł. Moja reklama przegrała z zielonym dinozaurem z plastiku.

Zacząłem od nowa: „Chcę być milionerem. Napisałem śmieszną książkę. Jeśli ją kupisz, będę trochę bliżej celu”. Kuzyn przeczytał z pomocą mamy, roześmiał się i zapytał, czy będzie w środku smok. Powiedziałem, że nie planowałem smoka. Obraził się na chwilę. Wtedy dopisałem do notesu, że nawet dobra reklama nie sprzeda wszystkim tego samego.

W szkole pokazałem hasło kolegom. Ola zapytała, czy pieniądze są najważniejsze. Bartek chciał wiedzieć, czy po zostaniu milionerem będę mu pożyczał na chipsy. Kacper zaproponował, że zrobi mi reklamę na boisku, ale w zamian chce połowę zysków. To była bardzo śmiała propozycja od człowieka, który wczoraj nie pamiętał, gdzie zostawił strój na WF.

Zrobiłem kartonik z napisem: „NIE MUSISZ CHCIEĆ BYĆ MILIONEREM. WYSTARCZY, ŻE LUBISZ DOBRE HISTORIE”. Brzmiało mniej bezczelnie, ale bardziej prawdziwie. W głowie wciąż miałem jednak drugi napis, który chciałem schować pod pierwszym: „A jeśli lubisz pomagać małym pisarzom, to też się nie obrażę”.

ROZDZIAŁ 7. DLACZEGO MAMA NIE CHCIAŁA KUPIĆ MOJEJ KSIĄŻKI

Mama powiedziała, że przeczyta ją za darmo, ponieważ jest moją mamą. Uznałem, że to niesprawiedliwe. Przecież jeśli ktoś idzie do sklepu swojej cioci, to nie bierze całego chleba za darmo. Mama odparła, że za darmo nie dostaję także obiadu, tylko po prostu nie widzę rachunków.

Przypomniała mi buty, które kupiła na zimę, wycieczkę szkolną, zeszyty, lekarstwa na kaszel i naleśniki. Gdyby policzyć te wszystkie wydatki, być może to ja byłem jej wielkim projektem inwestycyjnym. I to projektem, który jeszcze nie wypłacił dywidendy.

Zapytałem, czy mogę zapłacić jej kiedyś milion za wszystkie obiady. Roześmiała się. Powiedziała, że nie chce miliona za obiady. Chce, żebym umiał być dobrym człowiekiem, umiał pracować i nie robił z pieniędzy bożka.

Nie wiedziałem, co to bożek pieniędzy. Wyobraziłem sobie małą złotą figurkę siedzącą na parapecie. Byłem pewien, że kot by ją zrzucił.

Wieczorem dopisałem do książki zasadę: „Nie każda rzecz, która jest ważna, ma cenę”. Na przykład przytulenie mamy. Mogę je dostać, nawet kiedy moja skarbonka jest pusta. Było to dziwne, bo przez moment poczułem się bardzo bogaty bez dodawania choćby jednej złotówki.

ROZDZIAŁ 8. WIELKA PREZENTACJA PRZED KLASĄ

Pani od polskiego pozwoliła mi opowiedzieć o mojej książce, pod warunkiem że nie będę jej sprzedawał podczas lekcji. Powiedziałem, że rozumiem. Nie powiedziała nic o przerwie, ale postanowiłem nie sprawdzać cierpliwości pani.

Stanąłem przed tablicą. Pierwsza plansza mówiła: „PROBLEM: NIE MAM MILIONA”. Druga: „ROZWIĄZANIE: KSIĄŻKA”. Trzecia: „RYZYKO: NIKT JEJ NIE KUPI”. W ostatnim punkcie cała klasa wybuchnęła śmiechem. Ja też, chociaż trochę mnie to zabolało.

Ola podniosła rękę. Spytała, dlaczego ludzie mieliby czytać historię o moim marzeniu, skoro sami mają własne. Nie miałem gotowej odpowiedzi. Zacząłem coś mówić o wielkich planach, ale Ola nie wyglądała na przekonaną.

W końcu powiedziałem: „Może dlatego, że każde marzenie jest trochę śmieszne, kiedy dopiero się zaczyna. A moje można obserwować od pierwszych czterdziestu trzech złotych”. Pani od polskiego skinęła głową.

Bartek zaproponował, żebym napisał też o nieudanej lemoniadzie. Kacper chciał rozdział o własnym golu, chociaż nie rozumiałem, dlaczego moja książka ma promować jego sportowe porażki. Zdecydowałem jednak, że ich pomysły są ważne. Jeśli opowiem wyłącznie o sobie, czytelnik może się znudzić. Jeśli pokażę ludzi wokół, historia zacznie żyć.

Pod koniec lekcji pani powiedziała, że przedsiębiorczość to nie tylko zarabianie. To także słuchanie. Zanotowałem. W drodze do domu spróbowałem słuchać nawet kota. Powiedział „miau”. Nie był to szczególnie przydatny komentarz redakcyjny.

ROZDZIAŁ 9. CZY BOGACI SĄ SZCZĘŚLIWI

Zapytałem dziadka, czy chciałby mieć milion. Odpowiedział, że nie pogardziłby, ale wolałby mieć zdrowe kolana. Zdziwiłem się. Za milion można przecież kupić dużo rzeczy. Dziadek powiedział, że nie można kupić w sklepie zeszłego wtorku, kiedy mógł jeszcze pobiegać z nami po parku.

Poszliśmy na spacer. Dziadek usiadł na ławce i patrzył, jak rzucam patyk psu. Spytałem, czy milionerzy chodzą do parku. Powiedział, że pewnie tak, chyba że są tak zajęci liczeniem pieniędzy, że zapomną, jak wygląda drzewo.

Zaczęliśmy się zastanawiać, co naprawdę zrobiłbym z milionem. Najpierw powiedziałem, że kupię wielki dom. Dziadek zapytał, po co mi wielki dom. „Żeby mieć wielki pokój”. „A po co ci wielki pokój?”. „Żeby zmieścić wszystkie zabawki”. „A bawisz się wszystkimi?”. Odpowiedziałem, że nie, bo niektórych nawet nie mogę znaleźć.

Potem wymyśliłem, że kupię ogromny samochód. Dziadek spytał, dokąd pojadę. „Do babci”. „Babcia mieszka trzy ulice dalej”. To też był argument.

W końcu powiedziałem, że najchętniej zabrałbym wszystkich na wakacje. Dziadek uśmiechnął się. Odpowiedział, że to pierwszy pomysł tego dnia, w którym milion nie był ważniejszy od ludzi. Uważałem, że trochę przesadza, ale wieczorem długo o tym myślałem.

ROZDZIAŁ 10. WIZYTA W BANKU

Poszedłem z tatą do banku. W wyobraźni widziałem tam wielkie góry banknotów i ludzi z łopatami, którzy przerzucają pieniądze z jednej sali do drugiej. W rzeczywistości zobaczyłem krzesła, komputer i panią, która zapytała, czy mamy umówioną wizytę. Byłem rozczarowany.

Spytałem panią, czy bank mógłby mi pożyczyć milion na wydrukowanie książki. Pani nie śmiała się ze mnie. Powiedziała, że aby pożyczyć pieniądze, trzeba wykazać, że da się je oddać, a kredyt wiąże się z kosztami i odpowiedzialnością.

„Ale przecież będę milionerem” — wyjaśniłem. Pani odpowiedziała, że plan i dowód to nie to samo. Dodała, że nie powinienem brać pożyczki tylko dlatego, że bardzo czegoś chcę. Tata spojrzał na mnie tak, jakby właśnie ktoś wypowiedział jego ulubione zdanie.

W domu narysowałem dwie kolumny. W pierwszej napisałem „CHCĘ”. W drugiej „MOGĘ”. Okazało się, że nie wszystkie rzeczy z pierwszej kolumny pasują do drugiej. Chciałem mieć statek kosmiczny, ale nie mogłem go kupić. Mogłem za to nauczyć się pisać lepiej, robić poprawki i odkładać część kieszonkowego.

Bank nie dał mi miliona. Dał mi za to coś, czego się nie spodziewałem: dobrą odpowiedź na moje wielkie „już teraz”. Czasem najbardziej rozsądne pieniądze to te, których się nie pożyczyło.

ROZDZIAŁ 11. MÓJ KONKURENT SPRZEDAJE NIC

Kacper przyszedł do szkoły i powiedział, że zakłada biznes. Będzie sprzedawał niewidzialne smoki. Jeden smok kosztuje pięć złotych. Zapytałem, jak można sprawdzić, czy smok naprawdę istnieje. Powiedział: „Nie można, bo jest niewidzialny”. Wytłumaczyłem, że to nie jest dobry produkt. Kacper odparł, że przecież jest tani.

Przez chwilę się martwiłem. Jeśli ludziom wystarczy obietnica niewidzialnego smoka, to po co ktoś miałby kupować moją książkę? Później zobaczyłem, jak Ola pyta Kacpra, co dostanie w zamian za pięć złotych. Nie umiał odpowiedzieć. Ola nie zapłaciła.

Zrozumiałem, że czytelnik ma prawo zapytać, co znajduje się w środku. Nie mogę odpowiadać: „Tajemnica, kup i się przekonasz”. Mogę powiedzieć, że czeka go śmieszna opowieść o chłopcu, który chce zarobić milion. Mogę nawet udostępnić początek, żeby sam ocenił, czy lubi taki humor.

Powiedziałem o tym Kacprowi. Zaproponował, że dołączy do mojego przedsięwzięcia i zostanie dyrektorem od smoków. Odrzuciłem ofertę, ale dałem mu ważną funkcję: miał czytać moje najgorsze żarty i mówić, czy są śmieszne. Okazało się, że to trudna praca. Przy trzecim żarcie zrobił minę, jakby zjadł kwaśne jabłko.

ROZDZIAŁ 12. DZIEŃ, KIEDY PRAWIE ZREZYGNOWAŁEM

Przepisałem pierwszych kilka rozdziałów na czysto i pokazałem tacie. Na marginesach zrobił tyle uwag, że kartki wyglądały jak mapa drogowa. Tutaj było za długo. Tutaj coś było niejasne. Tutaj powtarzałem dowcip. Tutaj bohater nagle wiedział coś, czego nie mógł wiedzieć.

Byłem wściekły. Powiedziałem, że wielkim artystom nikt nie mówi, co mają poprawiać. Tata zapytał, ilu wielkich artystów znam osobiście. Nie znałem żadnego. Tata oznajmił, że skoro chcę, żeby obcy ludzie płacili za moje słowa, powinienem je potraktować poważnie.

Schowałem tekst do szuflady i oświadczyłem, że zostanę milionerem w inny sposób. Przez godzinę planowałem hodować jednorożce. Potem przypomniałem sobie, że nie istnieją, a przynajmniej żaden nie mieszka w naszym ogródku.

Wieczorem tata usiadł obok mnie. Powiedział, że poprawki nie znaczą, że książka jest beznadziejna. Znaczą, że może być lepsza. Przeczytał mi jedno zdanie, które mu się podobało. To, w którym mówię, że bogactwo nie zmieści się w skarbonce, jeśli zapomnisz, z kim chcesz się nim podzielić.

Otworzyłem szufladę. Wyciągnąłem kartki i zacząłem skreślać. Było mi przykro, bo niektóre zdania bardzo lubiłem. Ale kiedy skończyłem, historia była wyraźniejsza. Odkryłem, że czasem trzeba wyrzucić własny dowcip, żeby zrobić miejsce na lepszy.

ROZDZIAŁ 13. JAK WYGLĄDA PIERWSZY PRAWDZIWY CZYTELNIK

Pierwszą osobą spoza rodziny, która przeczytała moją książkę, była pani Ela z biblioteki. Oddałem jej wydruk spięty klipsem. Pachniał świeżym papierem i trochę drukarką. Pani Ela powiedziała, że zajrzy, kiedy znajdzie chwilę. Ta chwila trwała trzy dni, które wydawały mi się dłuższe od wakacji.

Wreszcie zawołała mnie do biblioteki. Powiedziała, że kilka razy się roześmiała, ale najważniejsze było dla niej coś innego. Na początku myślała, że książka będzie tylko prośbą o pieniądze. Potem zobaczyła chłopca, który uczy się, że nic nie dzieje się samo, a ludzie nie są bankomatami.

Spytałem, czy to dobra recenzja. Odpowiedziała, że dobra, ale jeszcze nie gotowa na okładkę. Pokazała mi miejsca, gdzie za szybko przeskakiwałem między zdarzeniami. Kazała dopisać szczegóły: jak pachniała lemoniada, jak wyglądała mina sąsiada, co zrobiłem z kartką po nieudanej prezentacji.

Wróciłem do domu i przypomniałem sobie dzień ze stolikiem przed furtką. Słońce odbijało się w mokrych szklankach. Mrówki urządziły pochód pod nogą stołu. Kot miał biały koniuszek ogona i rozlał lemoniadę dokładnie wtedy, gdy nabierałem pewności siebie. Dopisałem wszystko. Nagle historia zabrzmiała jak coś, co naprawdę przeżyłem, a nie jak zadanie z matematyki.

Pani Ela nie dała mi miliona. Dała mi coś, co chyba jest potrzebne każdemu pisarzowi: pewność, że po drugiej stronie kartek siedzi człowiek.

ROZDZIAŁ 14. LIST DO CZYTELNIKA, KTÓRY NICZEGO MI NIE JEST WINIEN

Drogi Czytelniku. Jeśli dotarłeś tutaj, to znaczy, że spędziłeś ze mną kawałek swojego dnia. Może czytasz w autobusie. Może pod kocem. Może akurat ktoś obok pyta, dlaczego się uśmiechasz do książki o pieniądzach.

Muszę ci powiedzieć coś ważnego. Nie jesteś mi winien miliona. Nie jesteś mi winien nawet jednej złotówki więcej niż cena, którą dobrowolnie zapłaciłeś. Nie musisz namawiać znajomych, nie musisz mnie lubić i nie musisz wierzyć w moje wielkie plany.

Kiedy zaczynałem, myślałem, że czytelnik to po prostu osoba z portfelem. Teraz wiem, że ma własne marzenia, własne rachunki i własne zmartwienia. Pięćdziesiąt złotych dla jednego człowieka może znaczyć niewiele, a dla drugiego bardzo dużo. Nie chcę, żeby ktokolwiek rezygnował z obiadu albo ważnego zakupu po to, żeby sfinansować mój tron.

Jeśli książka ci się podobała, możesz o niej opowiedzieć. Jeśli nie, też możesz powiedzieć prawdę. Nie chcę kupować pochwał, nawet gdybym kiedyś był tak bogaty, że mógłbym kupić sto złotych koron.

Wiesz, co jest dziwne? Nadal chcę być milionerem. Ale nie chcę już zostać nim w taki sposób, żeby ktoś inny poczuł się biedniejszy albo oszukany. Wolałbym zrobić coś dobrego i zobaczyć, czy ludzie uznają, że warto za to zapłacić.

CZĘŚĆ DRUGA. WIELKIE SPRAWY MAŁEGO CZŁOWIEKA

ROZDZIAŁ 15. SKARBONKA, KTÓRA ZNAŁA ZA DUŻO TAJEMNIC

Moja świnka skarbonka miała różowy nos, jedno ucho trochę krzywe i bardzo poważną pracę. Pilnowała pieniędzy. Przynajmniej tak mi się wydawało, dopóki nie odkryłem, że w środku oprócz monet znajduje się kapsel, śrubka i stary bilet autobusowy. Wyglądało na to, że świnka przyjmowała depozyty od każdego, kto miał coś w kieszeni. Nawet jeśli ta rzecz nie nadawała się do kupienia bułki.

Postanowiłem zrobić porządek. Rozłożyłem na dywanie trzy kartki: MOJE, NIE MOJE i NIE WIEM. Na pierwszej położyłem pieniądze z kieszonkowego. Na drugiej monetę, którą pożyczyłem od Bartka na automat z napojami, ale automat nie działał. Na trzeciej umieściłem dwuzłotówkę znalezioną pod kanapą. Gdy mama weszła do pokoju, zapytałem, czy znalezione pod kanapą pieniądze należą do odkrywcy, czy do właściciela kanapy. Mama powiedziała, że najlepiej zapytać domowników. To była odpowiedź, która mogła kosztować mnie dwa złote.

Przeprowadziliśmy rodzinne dochodzenie. Tata twierdził, że nie pamięta monety. Mama powiedziała, że może być jej, bo w sobotę wyciągała drobne z kieszeni. Siostra, która w ogóle nie interesowała się dochodzeniem, oznajmiła, że skoro nikt nie wie, może dostać pieniądz na lizaka. W ciągu pięciu minut dwuzłotówka miała trzech kandydatów na właściciela, chociaż rano leżała spokojnie pod kanapą i nikt się nią nie przejmował.

W końcu mama wsadziła monetę do słoika z napisem WSPÓLNE WYDATKI. Nie byłem zachwycony. Powiedziałem, że słoik nie ma nawet porządnej reklamy, a dostał pieniądze bez wysiłku. Tata się roześmiał. Wyjaśnił, że coś może być wspólne, choć nie należy do jednego człowieka. Na przykład domowe światło, chleb na stole i koc, pod którym wszyscy oglądamy film. Wtedy spojrzałem na moją świnkę i po raz pierwszy pomyślałem, czy milioner powinien mieć tylko swoje pieniądze, czy także rozumieć pieniądze innych.

Narysowałem w zeszycie cztery kieszenie. Pierwsza na zachcianki, druga na oszczędności, trzecia na pomysły, a czwarta na niespodzianki dla ludzi. W tej ostatniej na razie było zero. Nie podobało mi się to, bo wyglądało jak dziura. Ale zero jest ważne. Bez zera mój milion stałby się jedynką, a wtedy naprawdę nie byłoby się czym chwalić.

Następnego dnia dostałem pięć złotych za pomoc babci przy porządkowaniu spiżarni. Zanim położyłem monetę w pierwszej kieszeni, pomyślałem o słoiku. Oddałem złotówkę na wspólne wydatki. Mama nie zrobiła zdjęcia ani nie ogłosiła w internecie, że jestem wspaniałym człowiekiem. Po prostu powiedziała dziękuję. Dziwne, ale to jedno słowo brzmiało lepiej niż liczba na kalkulatorze.

Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że pieniądze potrafią zrobić bałagan nawet wtedy, kiedy wcale nie jest ich dużo. Można się pokłócić o dwuzłotówkę. Można też oddać złotówkę i zyskać spokój. Zapisałem to w notesie. Nie jako poradę dla wielkich inwestorów. Bardziej jako ostrzeżenie dla siebie, żebym kiedyś nie stał się człowiekiem, który pilnuje monet tak bardzo, że przestaje zauważać ludzi.

Wieczorem wyjąłem ze świnki kapsel. Przyjrzałem mu się dokładnie. Nie miał żadnej wartości, ale przypomniał mi piknik nad jeziorem, podczas którego tata opowiadał tak śmieszne historie, że zakrztusiłem się sokiem. Schowałem kapsel do pudełka ze skarbami. Okazało się, że skarbiec i skarbonka nie muszą być tą samą rzeczą.

ROZDZIAŁ 16. PREZES, KTÓRY NIE UMIAŁ ZAWIĄZAĆ BUTÓW

W poniedziałek ogłosiłem, że zakładam wydawnictwo. Potrzebowałem nazwy. Rozważałem Wielka Fortuna, Książkowy Król i Frankowe Imperium Słów. Ostatnia brzmiała trochę jak nazwa miejsca, do którego trzeba kupować bilet. Wybrałem więc po prostu WYDAWNICTWO FRANEK. Napisałem to flamastrem na kartce i przykleiłem do drzwi pokoju. Poniżej dodałem PREZES. Zostawiłem też puste miejsce na napis ZASTĘPCA, bo w prawdziwych firmach chyba nie można samemu robić wszystkiego.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 15.75
drukowana A5
za 36.76