E-book
18.9
drukowana A5
21.04
Cena Lojalności

Bezpłatny fragment - Cena Lojalności

Romans Mafijny

Objętość:
33 str.
ISBN:
978-83-293-0040-7
E-book
za 18.9
drukowana A5
za 21.04

Tom 1
Rozdział 1: Złota klatka

Deszcz bębnił o szyby z męczącą, monotonną regularnością, rozmywając światła wielkiego miasta w rozlane, neonowe plamy. W luksusowym, przestronnym salonie panował półmrok, rozproszony jedynie przez ciepły blask wolnostojącej lampy. Elena stała przy oknie, obejmując się ramionami. Powinna czuć się bezpiecznie. To miejsce miało być ich azylem, symbolem stabilizacji, którą Filip tak rygorystycznie planował od lat. A jednak od kilku tygodni powietrze między nimi wydawało się gęste, naelektryzowane niewypowiedzianymi słowami.

Filip siedział na skórzanej kanapie. Przeglądał coś w telefonie, ale Elena widziała, że jego wzrok jest nieobecny. Ruchy miał nerwowe, a mięśnie szczęki zaciskały się rytmicznie. Wyglądał jak człowiek, który stoi nad przepaścią i udaje, że podziwia widoki.

Odsunęła się od szyby. Cichy szum jej jedwabnego szlafroka na moment przeciął ciszę. Podeszła do kanapy powoli, boso, pozwalając, by chłód podłogi kontrastował z ciepłem, które biło od kominka. Usiadła tuż obok niego. Zapach jego drogich perfum, nuta cedru i tytoniu, otulił ją znajomym, bezpiecznym kokonem.

— Filip — mruknęła cicho, kładąc dłoń na jego karku. Jej palce delikatnie wplątały się w jego krótko przycięte włosy. — Jesteś tu, ale jakby cię nie było. Odłóż to.

Mężczyzna drgnął, jakby jej dotyk wyrwał go z koszmaru. Spojrzała na niego, a w jego oczach mignęło coś na kształt desperacji. Odłożył telefon na szklany stolik. Nie powiedział nic. Zamiast tego przyciągnął ją do siebie z siłą, która zaskoczyła ich oboje. Jego usta odnalazły jej szyję, lądując tam w pośpiesznym, niemal bolesnym pocałunku.

Jej dłonie, dotąd bezradnie zaciśnięte, wsunęły się pod jej jedwabny szlafrok, natrafiając na nagą skórę. Elena celowo nie założyła dziś bielizny — ten prosty, zmysłowy gest zawsze działał na Filipa jak najsilniejszy afrodyzjak, natychmiast pozbawiając go racjonalnego myślenia. Dzisiaj jego dłonie na jej talii były szorstkie, wręcz zaborcze, gdy jednym zdecydowanym ruchem rozluźnił pasek szlafroka, pozwalając, by śliski materiał zsunął się z jej ramion.

— Tego potrzebuję — wychrypiał tuż przy jej uchu, a jego oddech był szybki, płytki. — Ciebie. Tylko ciebie, Eleno.

Obrócił ją sprawnie, przyciskając jej plecy do miękkich poduszek kanapy i zawisł nad nią. Elena patrzyła na niego przez rzęsy, czując, jak w dole brzucha zaczyna pulsować znajomy, rzęsisty głód. Jej dłonie powędrowały pod jego koszulę, przesuwając się po napiętych mięśniach klatki piersiowej. Seks z Filipem zawsze był bezpiecznym lądem. Znała każdy jego ruch, każdą sekwencję, wiedziała dokładnie, kiedy nadejdzie fala rozkoszy. Było w tym coś kojącego, a jednocześnie… głęboko ukryta część jej natury tęskniła za czymś, czego Filip nigdy jej nie dał. Za nieprzewidywalnością. Za dreszczem absolutnego ryzyka.

Zepchnęła tę myśl w najgłębsze zakamarki świadomości, gdy jego usta zeszły niżej, na linię jej obojczyka. Pocałunki Filipa były intensywne, ale Elena czuła, że ta intensywność nie wynika z czystego pożądania do niej. On czegoś szukał. Próbował zagłuszyć lęk, zatracić się w jej ciele, by uciec przed czymś, co czaiło się na zewnątrz. Ten podświadomy opór, ta drobna rysa na ich idealnym obrazku, paradoksalnie podkręciła jej własne podniecenie.

Zacisnęła palce na jego ramionach, gdy Filip pozbawił się ubrań. Ciężki, ciemny materiał, który na co dzień dodawał mu autorytetu, wylądował bezwładnie na podłodze. Kiedy ich ciała połączyły się w jedno, Elena cicho westchnęła, odchylając głowę do tyłu. Ruchy Filipa były szybkie, rytmiczne, napędzane jakąś mroczną, wewnętrzną furią. Pokój wokół nich przestał istnieć. Liczyło się tylko to uderzenie gorąca, tarcie skóry o skórę i niski, gardłowy dźwięk, który wyrywał się z jego piersi przy każdym pchnięciu.

Elena zamknęła oczy, całkowicie poddając się zmysłom. Skupiła się na zapachu ich ciał, na ciężarze jego klatki piersiowej dociskającej ją do kanapy, na gwałtownych skurczach, które powoli zaczęły ogarniać jej podbrzusze. Rozkosz nadeszła nagle — była mocna, pulsująca, ale pozostawiła po sobie dziwny, melancholijny posmak. Filip wtulił twarz w jej włosy, drżąc, gdy sam osiągał szczyt.

Leżeli w ciszy, słuchając jedynie swoich uspokajających się oddechów i deszczu za oknem. Elena gładziła go po plecach, czekając, aż to dziwne napięcie z niego zejdzie.

Wtedy, w tej najcichszej minucie wieczoru, telefon Filipa na szklanym stoliku rozbłysnął jasnym, zimnym światłem. Zaczął wibrować, a ten niski, natrętny dźwięk wydawał się wstrząsać całą konstrukcją pokoju.

Filip natychmiast zamarł. Elena poczuła, jak jego mięśnie w ułamku sekundy zmieniają się w kamień. Podniósł się z niej gwałtownie, nie patrząc jej w oczy. Sięgnął po aparat. Gdy spojrzał na ekran, cała krew odpłynęła z jego twarzy, pozostawiając ją śmiertelnie bladą.

— Muszę odebrać — rzucił urwanym, obcym głosem.

Wstał, naprędce naciągając na siebie spodnie, i wyszedł z salonu do drugiego pokoju, zamykając za sobą drzwi z głośnym, suchym trzaskiem. Elena została na kanapie sama, naga, czując, jak pot po niedawnym zbliżeniu powoli chłodzi się na jej skórze. Złota klatka, w której dotąd żyła, właśnie zaliczyła pierwsze, głębokie pęknięcie.

Rozdział 2: Wyrok

Zimne powietrze z niedomkniętego okna powoli wypierało resztki intymnego ciepła z salonu. Elena siedziała na kanapie, ciasno owinięta jedwabnym szlafrokiem, czekając, aż Filip skończy nerwową rozmowę telefoniczną. Patrząc na zamknięte drzwi, nie mogła odpędzić od siebie natrętnego uczucia, że ich relacja od dawna opierała się na kruchym fundamencie.

Przez ostatnie tygodnie Filip dawał jej subtelne, ale wyraźne znaki, że dzieje się coś złego — unikał rozmów o domowych finansach, spędzał długie godziny na potajemnych szeptach przez telefon, a jego wieczne spięcie i nieobecność psychiczna kładły się cieniem na ich codzienności. Teraz, gdy sytuacja osiągnęła punkt krytyczny, Elena wiedziała, że ukrywany problem wreszcie wyjdzie na jaw.

W ich małżeństwie to ona zawsze rozdawała karty. Filip kochał jej siłę, jej chłodny, analityczny umysł prawnika. Urzekło go to, jak potrafiła kontrolować każdą sytuację. I to przenosiło się również do sypialni.

Elena zamknęła oczy, a jej myśli mimowolnie uciekły do nocy sprzed kilku miesięcy, kiedy ich namiętność jeszcze nie była tak skażona jego obecnym strachem. Pamiętała, jak Filip leżał na wznak, patrząc na nią z uwielbieniem i uległością. To ona wtedy decydowała o wszystkim. Pochyliła się nad nim powoli, przejmując całkowitą kontrolę nad tempem ich ciał i unieruchamiając jego dłonie nad głową. Seks z nim był satysfakcjonujący, ale Filip zawsze czekał na jej ruch, na jej przyzwolenie, na to, aż ona — jak rasowy strateg — poprowadzi ich do celu. Była w ich łóżku mężczyzną.

I właśnie wtedy, w tamtym momencie, w jej głowie pojawił się zakazany, mroczny błysk. Fantazja, do której nigdy nikomu by się nie przyznała.

Gdy Filip cicho jęczał pod jej dyktando, Elena wyobraziła sobie zupełnie inny scenariusz. Wizję dominującego samca, który swoją surową męskością przeorałby ją na wylot i doszczętnie zniszczył świat jej męża. Kogoś, kto wszedłby do jej uporządkowanego życia, zerwał z niej tę adwokacką togę i bez pytania o zgodę rzucił na materac, przejmując całkowitą, brutalną władzę nad jej ciałem. Wyobraziła sobie dłonie, które byłyby zbyt silne, by się im przeciwstawić, i spojrzenie tak drapieżne, że cała jej duma stopiłaby się w ułamku sekundy. Tamtej nocy, karmiąc się tą grzeszną myślą o absolutnym poddaniu, osiągnęła orgazm tak potężny, że aż zabrakło jej tchu. Filip myślał wtedy, że to jego zasługa. Nie miał pojęcia, że jego silna, niezależna żona w głębi duszy tęskniła za kimś, kto obróciłby w popiół ich bezpieczną codzienność.

Wspomnienie urwało się gwałtownie, gdy drzwi od drugiego pokoju wreszcie się otworzyły.

Filip wszedł do salonu. Jego ramiona były zgarbione, a dłonie, którymi próbował zapiąć guziki pogniecionej koszuli, trzęsły się tak mocno, że zrezygnował w połowie. Wyglądał na starszego o dekadę.

— Filip? — Elena wstała, a niepokój, który od tygodni tlił się w jej piersi, teraz wybuchł pełnym płomieniem. — Z kim rozmawiałeś? Co się dzieje?

Mężczyzna podszedł do okna, unikając jej wzroku. Oparł czoło o zimną szybę.

— To koniec, Eleno — wychrypiał, a jego głos załamał się na ostatnim słowie. — Wszystko przepadło. Nasze plany, ten apartament… wszystko.

Elena podeszła do niego bliżej, kładąc dłoń na jego plecach. Poczuła, jak ogarnia ją potężna fala sprzecznych emocji. Był tu gniew na jego głupotę, ale też głębokie, zakorzenione poczucie lojalności. Filip był jej partnerem. Budowali coś razem. Nie mogła pozwolić, by zginął.

— Powiedz mi prawdę. Bez owijania w bawełnę. Jesteśmy w tym razem, pamiętasz? Uratujemy to, cokolwiek to jest. Pieniądze z konta oszczędnościowego, pożyczka…

Filip wydał z siebie krótki okrzyk, który miał być śmiechem, ale brzmiał jak szloch. Odwrócił się gwałtownie, a w jego oczach malowało się czyste przerażenie.

— Oszczędności? — zapytał bezsilnie. — Eleno, ty nic nie rozumiesz. Nie chodzi o zwykły kredyt czy debet w banku. Wszedłem w coś, z czego nie ma powrotu. Kiedy moje inwestycje zaczęły upadać, zacząłem pożyczać. Od niewłaściwych ludzi. Myślałem, że się odkuję, grałem na nielegalnych giełdach, obstawiałem zakłady, które miały być pewne…

Chwycił się dłońmi za głowę, błądząc palcami we włosach.

— Zadłużyłem się u człowieka, u którego nikt przy zdrowych zmysłach nie bierze nawet grosza. U Alexandra.

To imię zawisło w powietrzu jak wyrok śmierci. Elena poczuła, jak lodowaty dreszcz przebiega jej po kręgosłupie. Słyszała plotki. W tym mieście Alexander był kimś w rodzaju miejskiej legendy — duchem, który kontrolował legalne biznesy, luksusowe hotele i nocne kluby, ale wszyscy wiedzieli, że pod tą lśniącą fasadą kryje się bezwzględny syndykat, brutalna siła i podziemie, które nie wybaczało błędów.

— Ile? — zapytała szeptem, niemal bojąc się odpowiedzi.

Filip podał kwotę. Liczba była astronomiczna. Taka, której zwykły człowiek nie zarobiłby przez całe życie.

— Dzisiaj mija termin spłaty pierwszej części — kontynuował Filip, a jego głos zniżył się do panicznego szeptu. — Ten telefon… to był jego człowiek. Powiedział, że jeśli za dwie godziny nie pojawię się w jego klubie z gotówką albo z propozycją, która go zadowoli, jutro rano policja wyłowi mnie z rzeki. Albo po prostu zniknę. Oni nie żartują, Eleno. Widziałem, co robią z dłużnikami.

Filip osunął się na kolana, chowając twarz w dłoniach. Zaczął płakać — cicho, bezradnie, tracąc resztki męskiej dumy. Elena patrzyła na niego i czuła, jak dawny podziw dla jego stabilizacji ostatecznie znika.

— Wstań — powiedziała niespodziewanie silnym, stabilnym głosem.

Filip podniósł na nią zaczerwienione oczy.

— Ty tam nie pójdziesz — oznajmiła Elena, podchodząc do garderoby. Jej głos nagle stracił miękkość, ustępując miejsca tonowi, którego używała na sali sądowej. — Jesteś w rozsypce. Jeśli zobaczy cię w tym stanie, uzna, że nie ma z kim rozmawiać i wyda wyrok. Ja pójdę.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 18.9
drukowana A5
za 21.04