Bezpłatny fragment - Biblioteka zapomnianych słów

Rozdział 1: Kieszeń pełna pytań

Timo miał osiem lat i jedną bardzo dziwną cechę: potrafił słuchać rzeczy, które milczą. Inne dzieci w jego klasie słyszały dzwonek na przerwę, pisk opon autobusu albo krzyk kolegów na boisku. Timo natomiast słyszał, jak stara szafa w przedpokoju wzdycha pod ciężarem zimowych płaszczy i jak zegar w kuchni czasami się zacina, bo widocznie potrzebuje sekundy, żeby nabrać tchu.

Jego mama mówiła, że Timo ma „starą duszę”. Chłopiec nie do końca wiedział, co to znaczy — czy jego dusza nosiła okulary i podpierała się laską? Czy może po prostu wiedziała o świecie coś, czego inni jeszcze nie zdążyli zauważyć?

Pewnego wtorku, kiedy niebo miało kolor spranego dżinsu, Timo wracał ze szkoły dłuższą drogą. Wszyscy się śpieszyli. Ludzie z nosami w telefonach potrącali go ramionami, a samochody pryskały błotem na krawężnik. Timo jednak zatrzymał się przy starym, ceglanym murze, który oddzielał miasto od parku.

Zauważył coś, co wszyscy inni przegapiali od lat. Między dwiema obluzowanymi cegłami wyrastał mały, jaskrawoniebieski kwiatek. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że kwiatek… cicho nucił.

Timo przyłożył ucho do zimnego muru. — Dookoła świata, w siedem dni… — dobiegało ze szczeliny.

Chłopiec wyciągnął swój notes i zapisał: „Pytanie nr 42: Dlaczego kwiaty śpiewają tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy?”. Wtedy poczuł, że jedna z cegieł pod jego dłonią jest ciepła. Zupełnie jakby po drugiej stronie ktoś właśnie postawił czajnik z herbatą.

Pchnął ją lekko, a mur — zamiast stawiać opór — rozsunął się bezszelestnie jak zasłona w teatrze.