E-book
17.33
drukowana A5
84.16
Bezwilcza

Bezpłatny fragment - Bezwilcza


Objętość:
500 str.
ISBN:
978-83-8467-680-6
E-book
za 17.33
drukowana A5
za 84.16

Od Autorki

Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

oddaję w Twoje ręce historię, która przez bardzo długi czas żyła wyłącznie w mojej wyobraźni. Zaczęła się od obrazu samotnej dziewczyny stojącej pośród ludzi, którzy zdążyli już zdecydować, kim jest, ile znaczy i na co zasługuje. Z czasem wokół niej powstał cały świat — pełen wilków, więzi, tajemnic oraz zasad, których nikt nie odważył się podważyć.

„Bezwilcza” jest opowieścią o Lily, ale również o tym, jak łatwo cudze słowa mogą stać się naszym własnym głosem. O dziewczynie, która przez lata słyszała, że jest zbyt słaba, zbyt wrażliwa i niewystarczająca, aż sama zaczęła w to wierzyć. Chciałam Ci pokazać, że odpowiedni impuls rozpoczyna zmiany, na które nigdy nie jest za późno.

Lily nie zawsze będzie podejmowała właściwe decyzje. Niekiedy będzie milczeć, gdy czytelnik zapragnie, żeby krzyczała. Będzie usprawiedliwiać ludzi, którzy ją ranią, obwiniać samą siebie i kurczowo trzymać się wyobrażeń, których porzucenie okaże się bolesne. Proszę, nie oceniaj jej zbyt surowo. Odzyskiwanie własnego głosu rzadko dokonuje się w jednej chwili, a odejście od tego, co znane, wymaga czasem więcej odwagi, niż początkowo sądzimy.

Pod warstwą wilkołaczego świata, romansu i tajemnicy znajduje się historia o przemocy, manipulacji oraz powolnym odbudowywaniu poczucia własnej wartości. Pojawią się w niej trudne emocje i bolesne wydarzenia, ale znajdzie się również miejsce na bliskość, nadzieję i uczucie, które nie żąda, by ktokolwiek stawał się mniejszy, aby na nie zasłużyć.

Jeśli kiedykolwiek ktoś sprawił, że zwątpiłaś lub zwątpiłeś we własną wartość, mam nadzieję, że odnajdziesz w tej historii coś dla siebie.

Dziękuję, że zdecydowałaś lub zdecydowałeś się wejść do świata Lily i towarzyszyć jej w drodze, podczas której będzie musiała odkryć, że brak wilka nigdy nie czynił jej bezwartościową.

Jej historia właśnie się rozpoczyna. I nie skończy się na jednej części.

Wstęp

Kamień pod bosymi stopami Lily był lodowaty, chociaż nad dziedzińcem płonęły dziesiątki wysokich pochodni, a unoszące się nad nimi powietrze drżało od gorąca. Nie pamiętała, kiedy zdjęła buty ani w jaki sposób znalazła się przed ceremonialnym kręgiem wyznaczonym białymi płatkami kwiatów. Nie potrafiła również przypomnieć sobie przygotowań do uroczystości, lecz jedno wiedziała z całą pewnością — wszyscy na nią czekali.

Miała na sobie długą, białą suknię, której delikatny materiał otulał jej ciało i miękko opadał na kamienną posadzkę. Wokół prawego nadgarstka zawiązano srebrną wstążkę, a jej drugi koniec prowadził przez środek kręgu aż do mężczyzny oczekującego przed niskim ołtarzem.

Tam czekał Dorian.

Stał częściowo odwrócony, ubrany w czarny ceremonialny strój ozdobiony rodowym symbolem Ravenhartów. Lily przyglądała się jego wyprostowanej sylwetce, czując wzruszenie pomieszane z nieśmiałą nadzieją. Tyle razy wyobrażała sobie tę chwilę, wierząc, że kiedy zostanie jego żoną, wszystko wreszcie się zmieni. Przestanie być jedynie bezwilczą, dziewczyną, którą wataha tolerowała wyłącznie z obowiązku. Być może nawet Dorian zacznie traktować ją inaczej, a ona odnajdzie u jego boku miejsce, którego przez całe życie tak bardzo pragnęła.

— Podejdź do mężczyzny, którego dla ciebie wybrano — rozległ się donośny głos najstarszego członka Rady, Haldena.

Lily ruszyła przed siebie, dopiero teraz dostrzegając setki nieruchomych sylwetek zgromadzonych wzdłuż kamiennych krużganków. Ich twarze ginęły w cieniu, chociaż światło pochodni powinno bez trudu do nich docierać. Nie potrafiła rozpoznać nikogo, mimo że przecież dorastała pośród tych ludzi. Wszyscy obserwowali ją w milczeniu, które z każdym kolejnym krokiem stawało się coraz bardziej przytłaczające.

Gdy przekroczyła linię białych kwiatów, wśród zgromadzonych rozległ się cichy szmer. Początkowo nie rozumiała wypowiadanych słów, lecz szepty stopniowo przybierały na sile, aż zaczęły zlewać się w jedno, boleśnie znajome określenie.

Bezwilcza.

Lily zacisnęła palce na materiale sukni, usiłując zignorować narastające upokorzenie. Nawet podczas ceremonii nie potrafili zapomnieć, kim była. Wyprostowała ramiona i spojrzała na Doriana, szukając choćby najdrobniejszego gestu otuchy. Narzeczony nadal stał przy ołtarzu, trzymając koniec srebrnej wstążki, lecz kiedy ich spojrzenia się spotkały, nieznacznie uniósł dłoń, zachęcając ją, by podeszła bliżej.

Właśnie wtedy ponad szeptami rozległo się głębokie, gardłowe warknięcie.

Lily odwróciła głowę i dostrzegła ogromnego czarnego wilka stojącego przy jednej z kolumn. Był znacznie potężniejszy od wilków, które zwykle widywała podczas treningów w akademii. Gęsta, niemal smoliście czarna sierść połyskiwała w świetle pochodni, a jego oczy odbijały blask płomieni złocistym refleksem.

Zwierzę nie odsłaniało kłów ani nie zdradzało zamiaru ataku. Stało nieruchomo pośród zgromadzonych, którzy zdawali się zupełnie nie dostrzegać jego obecności. Lily przyglądała mu się z rosnącym zaciekawieniem, próbując odgadnąć, do kogo może należeć tak potężny wilk. Kiedy jednak jedna z pochodni gwałtownie zamigotała, ciemność na moment pochłonęła jego sylwetkę, a gdy światło ponownie rozjaśniło kamienny dziedziniec, zwierzęcia już nie było.

Zaskoczona rozejrzała się po tłumie, lecz nie dostrzegła nawet śladu czarnej sierści. Wróciła więc spojrzeniem do Doriana i ruszyła dalej, nie chcąc przedłużać uroczystości.

Po kilku krokach zauważyła jednak coś niepokojącego. Odległość dzieląca ją od ołtarza wcale się nie zmniejszała. Kamienna posadzka zdawała się rozciągać przed nią, a Dorian, który jeszcze przed chwilą znajdował się niemal na wyciągnięcie ręki, teraz stał daleko po drugiej stronie dziedzińca.

— Dorian? — zawołała niepewnie.

Narzeczony poruszył ustami, lecz nie usłyszała odpowiedzi. Spróbowała przyspieszyć, jednak srebrna wstążka nagle napięła się wokół jej nadgarstka. Delikatny materiał zacisnął się na skórze tak mocno, że syknęła z bólu, odruchowo próbując poluzować węzeł.

— Wypowiedz przysięgę — nakazał przedstawiciel Rady.

— Ale ja jeszcze nie doszłam do ołtarza — zaprotestowała, spoglądając ku balkonowi, na którym zasiadali starsi.

Nikt jej nie odpowiedział. Płomienie pochodni zadrżały, a szepty zgromadzonych umilkły równie niespodziewanie, jak się pojawiły. Lily ponownie spojrzała na Doriana. Mężczyzna wyciągnął ku niej rękę, lecz ilekroć próbowała się do niego zbliżyć, wstążka coraz boleśniej wrzynała się w jej nadgarstek.

— Wypowiedz przysięgę — powtórzył członek Rady, tym razem znacznie bardziej stanowczo.

Lily znała jej słowa doskonale. Powtarzała je wielokrotnie, wyobrażając sobie chwilę, w której obieca Dorianowi wierność i oddanie. Teraz jednak, choć rozchyliła usta, nie potrafiła wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Próbowała ponownie, czując narastającą panikę, ale gardło miała tak ściśnięte, jakby coś odbierało jej możliwość mówienia.

Spojrzała błagalnie na narzeczonego, który wreszcie ruszył ku niej, schodząc z niewielkiego podwyższenia. Lily odetchnęła z ulgą, przekonana, że za chwilę jej pomoże, lecz właśnie wtedy wszystkie pochodnie przygasły. Sylwetka Doriana rozpłynęła się w ciemności, a wraz z nią zniknęli członkowie Rady i zgromadzona wataha.

Dziedziniec opustoszał.

Lily rozejrzała się przerażona, nie rozumiejąc, dokąd podziali się wszyscy uczestnicy ceremonii. Krużganki zdawały się ciągnąć bez końca, a białe kwiaty pod jej stopami zaczęły ciemnieć i więdnąć, rozsypując się w drobny pył. Srebrna wstążka, której drugi koniec ginął gdzieś w mroku, nieustannie zaciskała się wokół ręki, zmuszając ją do coraz bardziej rozpaczliwych prób uwolnienia nadgarstka.

— Dorian! — zawołała, szarpiąc za materiał.

Odpowiedziało jej jedynie echo. Węzeł nie ustępował, a ból stawał się coraz dotkliwszy. Kiedy ponownie spróbowała wsunąć palce pod wstążkę, poczuła coś ciepłego spływającego po dłoni. Spojrzała w dół i z przerażeniem dostrzegła cienką strużkę krwi.

Wtedy za jej plecami rozległ się krótki stukot pazurów o kamienną posadzkę.

Odwróciła się gwałtownie i zobaczyła czarnego wilka stojącego kilka kroków dalej, na granicy światła i cienia. Jego złociste oczy spoczęły na zakrwawionej dłoni dziewczyny, a z szerokiej piersi wydobył się niski pomruk. Lily cofnęła się odruchowo, lecz zwierzę pozostało na miejscu, obserwując ją z uwagą, której nie potrafiła zrozumieć.

— Kim jesteś? — wyszeptała, zdumiona, że mimo jego imponujących rozmiarów nie odczuwała takiego strachu jak przed chwilą. Wręcz przeciwnie, w końcu poczuła się spokojna i bezpieczna.

Wilk lekko uniósł łeb, jakby zareagował na jej głos, lecz zanim zdążyła powiedzieć cokolwiek więcej, ponad opustoszałym dziedzińcem ponownie rozległy się słowa najstarszego członka Rady.

— Wszystko zostało już postanowione. Nie możesz odejść przed zakończeniem ceremonii.

Zwierzę gwałtownie zwróciło łeb ku balkonowi. Sierść na jego karku zjeżyła się, a spomiędzy odsłoniętych kłów wydobyło się głębokie, ostrzegawcze warknięcie. Lily podążyła za jego spojrzeniem, jednak miejsca zajmowane wcześniej przez starszych pozostawały puste. Nie zdążyła zastanowić się, skąd dochodził głos, ponieważ srebrna wstążka zaczęła drżeć, a jej ucisk stał się niemal nie do zniesienia.

Gwałtowne szarpnięcie pozbawiło ją równowagi. Wyciągnęła przed siebie ręce, próbując uchronić twarz przed uderzeniem o kamienie, lecz zanim zdążyła upaść, kątem oka dostrzegła czarną sylwetkę poruszającą się tuż obok niej. Przez krótką chwilę widziała jeszcze parę złotych oczu, które rozbłysły w ciemności.

Potem wszystko zniknęło.

Lily obudziła się gwałtownie, z sercem bijącym tak mocno, że przez kilka sekund nie potrafiła złapać oddechu. Dopiero znajomy widok pokoju i blade światło poranka przenikające przez zasłony pozwoliły jej zrozumieć, że wszystko było tylko snem.

Odruchowo spojrzała na prawy nadgarstek, przesuwając palcami po gładkiej skórze. Nie dostrzegła żadnych obrażeń, choć wciąż pamiętała bolesny ucisk srebrnej wstążki. Przed oczami miała obraz opustoszałego dziedzińca, Doriana znikającego w ciemności i ogromnego czarnego wilka, którego złociste spojrzenie zapamiętała wyraźniej niż pozostałe szczegóły koszmaru.

Telefon leżący na szafce nocnej zawibrował, wyrywając ją z zamyślenia.

Bądź gotowa na czas. Wszystko musi wyglądać idealnie.

Dorian.

Lily przeczytała wiadomość, po czym cicho westchnęła. Przez moment zastanawiała się, czy opowiedzieć narzeczonemu o dziwnym śnie, lecz szybko zrezygnowała. Wiedziała, że nie miał cierpliwości do podobnych rozmów, szczególnie gdy czekało go coś ważnego.

Będę gotowa. Obiecuję.

W świetle spojrzeń

Lily od kilku minut próbowała przekonać samą siebie, że dłonie drżą jej z ekscytacji, a nie ze zdenerwowania, lecz za każdym razem, kiedy opuszczała wzrok na lekko poruszające się palce, coraz trudniej było jej podtrzymywać to uspokajające kłamstwo. Zacisnęła je na moment na miękkim materiale sukni, licząc, że w ten sposób zdoła nad nimi zapanować. Dzisiejszy wieczór miał być wyjątkowy, jeden z tych, które po latach wspomina się ze wzruszeniem jako początek najpiękniejszego okresu życia, dlatego nie chciała pozwolić, aby zwykłe zdenerwowanie odebrało jej radość z chwili, na którą czekała tak długo.

Dorian obiecał, że jeszcze tego wieczoru oficjalnie przedstawi ją całej watasze jako swoją partnerkę. Wiele miesięcy wcześniej Rada zdecydowała o ich zaręczynach, lecz Lily z czasem przestała widzieć w nich wyłącznie narzucony obowiązek. Pokochała go i chciała wierzyć, że on również zaczął dostrzegać w niej coś więcej niż kobietę wybraną przez starszyznę. Dzisiejsze ogłoszenie miało być tego potwierdzeniem.

Nieraz próbowała sobie wyobrazić moment, w którym wypowie jej imię przy wszystkich. Chciała zapamiętać jego głos i spojrzenie, żeby później móc do nich wracać, kiedy znów zacznie w siebie wątpić. Do tej pory najważniejsze zapewnienia padały między nimi bez świadków. Ludzie widzieli głównie jego zniecierpliwienie i jej spuszczoną głowę, a ona nie wiedziała, jak przekonać ich, że łączyło ich coś więcej. Dzisiejszego wieczoru to Dorian miał im o tym powiedzieć, a jej pozostawało jedynie stanąć obok i nie zepsuć chwili, na którą tak długo czekała.

Miała zostać oficjalną partnerką przyszłego przywódcy, a z czasem Luną stojącą u jego boku. Wiązały się z tym obowiązki, należny szacunek i miejsce w hierarchii, którego pozostali członkowie watahy nie mogliby podważać tylko dlatego, że nadal nie przeszła przemiany. Dla Lily właśnie to znaczyło najwięcej: może wreszcie przestaliby traktować ją jak kogoś, kto znalazł się tutaj przez pomyłkę. Nie oczekiwała, że nagle ją polubią. Chciała jedynie móc stanąć przy Dorianie bez szeptów przypominających, czego jej brakowało.

Przesunęła dłonią po włosach i poprawiła niesforny kosmyk, który wymknął się z eleganckiego upięcia, po czym ponownie zerknęła na swoje odbicie w wysokim oknie. Szyba, przyciemniona panującym na zewnątrz mrokiem, działała niemal jak lustro. Na tle rozświetlonej sali Lily dostrzegała jasną suknię, układającą się miękko wzdłuż jej sylwetki, oraz ciemne włosy zebrane w prostą, starannie ułożoną fryzurę. Wyglądała ładnie, nawet bardzo ładnie. Sukienka świetnie podkreślała jej figurę i Lily była zadowolona z tego, co widziała.

Nie próbowała upodobnić się do większości dziewczyn obecnych na przyjęciu. Nie lubiła mocnego makijażu, ciężkiej biżuterii ani odważnych kreacji, które przyciągały spojrzenia z drugiego końca sali, a świadomość, że wszyscy mogliby się jej przyglądać, budziła w niej raczej skrępowanie niż satysfakcję. Wystarczało jej, że wyglądała ładnie; nie potrzebowała zachwytu całej watahy, jeśli sama czuła się dobrze ze swoim wyglądem. Potrzebowała jedynie, aby Dorian stanął obok niej i dotrzymał złożonej obietnicy, ponieważ to jego uczucie miało dla niej znacznie większe znaczenie niż opinia wszystkich pozostałych.

Przez chwilę pozwoliła sobie zapomnieć o chłodzie coraz częściej pobrzmiewającym w głosie Doriana i o wieczorach, po których wracała do pokoju z uciskiem w żołądku. Potrafiła godzinami odtwarzać ich rozmowy, szukając własnego błędu: niewłaściwego pytania, złego momentu, gestu, który mógł go zirytować. Znacznie łatwiej było jej znaleźć winę w sobie niż uznać, że jego zachowanie mogło nie mieć usprawiedliwienia.

Czasami układała w myślach zdania, którymi mogłaby mu powiedzieć, że ją zranił. Wystarczało jednak przypomnieć sobie, jak nieruchomiał jego wzrok, gdy zaczynała się tłumaczyć, żeby odłożyła rozmowę. Nie chciała kolejnej kłótni zakończonej zapewnieniem, że wszystko źle zrozumiała. Wolała zaczekać na spokojniejszy dzień, choć takich dni zawsze okazywało się mniej, niż oczekiwała.

Był przecież przyszłym alfą. Pełnię władzy wciąż sprawował jego ojciec i miał ją zachować do czasu ceremonii naznaczenia oraz narodzin dzieci Doriana, lecz już teraz przygotowywał syna do objęcia przywództwa. Same zaręczyny nie dawały jednak Dorianowi prawa do przejęcia władzy. Powierzano mu coraz poważniejsze sprawy, wymagano stanowczości i rozliczano z każdej decyzji. Kiedy Lily przypominała sobie jego ostre słowa, tłumaczyła je zmęczeniem; kiedy widziała zaciśniętą szczękę, myślała o presji, pod jaką żył.

W ich świecie pewność siebie przyszłego przywódcy uchodziła za zaletę. Lily widziała, jak starsi słuchają Doriana i przytakują jego słowom; trudno było jej później uznać, że tylko wobec niej bywał niesprawiedliwy. Zastanawiała się, czy inne partnerki również musiały najpierw nauczyć się, kiedy milczeć, a kiedy można oczekiwać uwagi. Nie miała z kim o tym porozmawiać, więc odpowiedzi szukała głównie w jego nastroju i swoich domysłach.

Przecież zdarzały się również dobre chwile. Dotykał jej dłoni, patrzył łagodniej albo poświęcał jej kilka minut bez oznak zniecierpliwienia, a ona wracała do tych wspomnień, gdy znów zaczynała wątpić. Chciała umieć go wspierać, zamiast dokładać mu zmartwień, dlatego tak często odkładała własne pytania na później.

Może dzisiejszy wieczór coś zmieni. Jako oficjalnie uznana partnerka będzie mogła częściej mu towarzyszyć, lepiej pozna jego obowiązki i przestanie domyślać się, kiedy wolno jej podejść. Kurczowo trzymała się tej nadziei, choć pod nią wciąż kryła się obawa, że po uroczystości zostaną sami i wszystko okaże się dokładnie takie jak wcześniej. Próbowała skupić się na tym, co mogło się udać, aż ucisk w piersi odrobinę zelżał.

Lily uniosła wzrok i zaczęła szukać Doriana po całej sali, aż w końcu dostrzegła go w otoczeniu kilku członków Rady. Rozmawiał z nimi z charakterystyczną dla siebie pewnością, odpowiadając spokojnie na pytania i od czasu do czasu wykonując oszczędny gest dłonią, jakby nawet podczas zwyczajnej rozmowy nie potrafił całkowicie zapomnieć, że kiedyś to właśnie na niego będą skierowane wszystkie spojrzenia. Obok niego stał Nolan Ashford, wyznaczony na jego betę. Lily znała go głównie z oficjalnych spotkań, podczas których towarzyszył Dorianowi, zwykle milczący i uważny. Był wysoki, miał krótko przycięte ciemnoblond włosy i szare oczy, które rzadko zdradzały, co myśli. Kiedy jeden z radnych zwrócił się do niego z pytaniem, odpowiedział rzeczowo, a później pochylił się ku Dorianowi, przekazując mu kilka słów tak cicho, że Lily nie mogła ich usłyszeć. Dorian nadal prowadził rozmowę z pewnością przyszłego przywódcy. Wysoki, elegancki i pozornie niewzruszony wyglądał dokładnie tak, jak w wyobrażeniach Lily powinien wyglądać następca alfy, który w przyszłości przejmie władzę nad watahą.

Obserwowała go przez chwilę z oddalenia, nieświadomie pozwalając, aby na jej ustach pojawił się uśmiech. Napięcie, które jeszcze przed momentem ściskało jej żołądek, zaczęło ustępować miejsca ciepłu rozlewającemu się gdzieś pod żebrami. To był mężczyzna wybrany dla niej przez Radę, któremu z czasem sama oddała serce, coraz mocniej wierząc, że pomiędzy nimi narodziło się coś, czego żadna decyzja starszyzny nie byłaby w stanie stworzyć ani narzucić. Świadomość, że już niedługo wszyscy będą musieli zaakceptować jej miejsce u jego boku, sprawiała, że coraz trudniej było jej powstrzymać uśmiech.

W tej chwili widziała przede wszystkim mężczyznę, z którym zamierzała związać przyszłość. Miała ochotę podejść i zapytać, czy nadal cieszy się na ten wieczór tak samo jak ona, lecz Dorian słuchał właśnie jednego z radnych. Mogła przerwać im rozmowę i narazić się na jego chłodne spojrzenie albo zaczekać, aż sam po nią przyjdzie. Wybrała czekanie, wygładzając palcami materiał sukni. Wkrótce miał stanąć obok niej; chciała wierzyć, że wtedy nie będzie już musiała odgadywać, czy potrzebował jej obecności.

Nolan odłączył się od grupy, zamienił kilka słów z jednym z organizatorów przyjęcia, a wracając, zatrzymał się obok Lily.

— Dobry wieczór, Lily — przywitał ją z uprzejmym skinieniem głowy.

— Dobry wieczór — odpowiedziała z nieśmiałym uśmiechem. — Wiesz może, kiedy Dorian skończy rozmowę?

Nolan zerknął w stronę radnych.

— Nie powinno to już długo potrwać. Chcesz, żebym powiedział mu, że czekasz?

— Nie, dziękuję. Nie chciałabym przeszkadzać.

— Jak uważasz — odparł bez nacisku. Przez moment spojrzał na jej dłonie, wciąż nerwowo zaciskające się na kieliszku, lecz nie skomentował tego. — Miłego wieczoru, Lily.

Odszedł, zanim zdążyła odpowiedzieć czymś więcej niż krótkim skinieniem głowy. W jego zachowaniu nie było ani kpiny, do której przywykła, ani szczególnej serdeczności. Lily nie umiała odgadnąć, czy rozmawiał z nią z własnej inicjatywy, czy dlatego, że w przyszłości miała stanąć u boku jego alfy.

Nie chciała sprawiać wrażenia dziewczyny, która nie umie wytrzymać kilku minut bez narzeczonego. Odwróciła kieliszek między palcami i zerknęła na ludzi wokół. Rozmowy toczyły się swobodnie, jakby nikt poza nią nie przywiązywał do tego oczekiwania aż tak wielkiej wagi.

Jeszcze raz wygładziła dłonią materiał sukni, po czym odwróciła wzrok od Doriana i pozwoliła, aby jej spojrzenie przesunęło się po rozświetlonej sali. Wokół niej toczyły się rozmowy, rozbrzmiewał cichy śmiech gości i muzyka, a kolejne osoby przemieszczały się między stolikami, muskając się ramionami i zatrzymując przy znajomych.

— Naprawdę myślisz, że ta sukienka coś zmieni?

Lily rozpoznała głos, zanim odwróciła głowę. Przy pobliskim stoliku stały trzy dziewczyny z akademii, te same, przy których odruchowo sprawdzała, czy ma którędy odejść. Jedna z nich patrzyła na jej dłoń spoczywającą na materiale sukni. Powoli przesunęła wzrokiem wyżej, aż napotkała jej oczy.

— Możesz przestać ją poprawiać. I tak wszyscy wiedzą, co się pod nią kryje.

— A raczej czego brakuje — wtrąciła druga.

Roześmiały się cicho. Lily opuściła rękę, żałując, że pozwoliła im zauważyć swoje zdenerwowanie.

— Zostawcie mnie w spokoju.

— Dlaczego? Dzisiaj przecież mamy cię podziwiać. — Dziewczyna odstawiła kieliszek i podeszła bliżej. — Naszą przyszłą lunę, która nawet nie potrafi się przemienić.

Lily poczuła jej palce na ramieniu. Tamta ujęła delikatny materiał przy szwie, jakby zamierzała go poprawić, lecz zamiast tego zacisnęła go między paznokciami i lekko pociągnęła.

— Uważaj — powiedziała Lily, chwytając ją za nadgarstek.

Dziewczyna spojrzała najpierw na jej rękę, potem na twarz. Uśmiech pozostał na miejscu, ale palce zacisnęły się mocniej.

— Puść.

Powiedziała to cicho, niemal łagodnie. Lily znała ten ton. Przez chwilę jeszcze trzymała jej nadgarstek, po czym rozluźniła chwyt, świadoma, że wystarczyłoby jedno szarpnięcie, żeby materiał pękł. Dopiero wtedy dziewczyna cofnęła rękę i wygładziła zagniecione miejsce, muskając je z udawaną troską.

— Widzisz? Potrafisz być grzeczna.

Pozostałe wymieniły rozbawione spojrzenia. Lily czuła gorąco na twarzy, ale nie odsunęła się, choć właśnie tego najbardziej pragnęła.

— Nie dotykaj mnie więcej.

— Bo co? Poskarżysz się Dorianowi?

Jedna z dziewczyn zerknęła ponad jej ramieniem w stronę przyszłego alfy.

— Stoi tam od dobrych kilku minut. Ani razu do ciebie nie podszedł.

— Rozmawia z Radą.

— Oczywiście. — Tamta pochyliła się odrobinę, żeby spojrzeć Lily prosto w oczy. — A ty czekasz, aż sobie o tobie przypomni. Jak zawsze.

Lily zacisnęła palce wokół nóżki kieliszka. Chciała odpowiedzieć, lecz dziewczyna dostrzegła jej zawahanie i uśmiechnęła się szerzej.

— Naprawdę uwierzyłaś, że cię wybrał? Rada mu cię przydzieliła. Gdyby miał coś do powiedzenia, nawet by na ciebie nie spojrzał.

— Nie wiesz nic o nas.

— Wystarczy na was popatrzeć żeby wszystko wiedzieć o tym ważnym związku.

Mężczyzna stojący przy sąsiednim stoliku odwrócił głowę. Przez krótką chwilę Lily miała nadzieję, że usłyszał, że chociaż jego obecność skłoni je do odejścia. Spojrzał jednak tylko na stojącą najbliżej dziewczynę, odpowiedział na jej niewinny uśmiech i wrócił do rozmowy.

Dziewczyna zauważyła, za czym powędrował wzrok Lily.

— Nikt nie przyjdzie cię ratować — powiedziała, tym razem tak cicho, żeby słyszały ją tylko one. — Nawet tutaj.

Lily poczuła ucisk w gardle. Znała ich śmiech i docinki, ale najbardziej bała się właśnie takich chwil, kiedy przestawały się popisywać i mówiły do niej spokojnie, pewne, że mogą pozwolić sobie na wszystko.

— Odsuń się — powiedziała.

Przez moment żadna z nich się nie poruszyła. W końcu stojąca najbliżej ustąpiła jej pół kroku, z przesadną uprzejmością wskazując drogę ku środkowi sali.

— Idź. Może jeśli staniesz bliżej, wreszcie cię zauważy.

Lily odeszła od stolika, zanim zdążyły dostrzec, jak mocno drżą jej dłonie. Zatrzymała się dopiero kilka kroków dalej i uniosła kieliszek do ust, lecz nie upiła ani kropli. Wciąż czuła na ramieniu dotyk obcych palców. Miała ochotę sprawdzić szew sukni, ale nie zrobiła tego, wiedząc, że nadal na nią patrzą.

Jej uwagę przyciągnęła kobieta stojąca nieopodal, która urwała w połowie zdania i spojrzała w stronę wejścia. Rozmawiający z nią mężczyzna obejrzał się przez ramię, a chwilę później podobnie zrobiło kilka kolejnych osób. Lily podążyła za ich wzrokiem i dostrzegła mężczyznę, który właśnie wszedł przez otwarte drzwi sali. Minął grupę gości przy wejściu i ruszył dalej, podczas gdy wokół niego rozmowy przycichały, a ludzie trącali swoich towarzyszy, zwracając ich uwagę na przybysza.

Przez moment przypominał jej Doriana. Miał podobny zarys szczęki, prosty nos i wyraźnie zaznaczone kości policzkowe, lecz jego rysy były dojrzalsze i surowsze, a przecinająca prawy policzek blizna dodatkowo podkreślała tę różnicę. Był też nieznacznie wyższy od jej narzeczonego, szerszy w ramionach i mocniej zbudowany.

Gdzieś obok padło cicho imię Kiliana. Dopiero wtedy Lily zrozumiała, że patrzy na starszego brata Doriana. Wiedziała, że wiele lat temu opuścił watahę, lecz Dorian prawie nigdy o nim nie wspominał, a ona nie potrafiła przypomnieć sobie jego twarzy. Jako starszy syn alfy Kilian miał pierwszeństwo do przejęcia władzy po ojcu, choć przez lata jego nieobecności wszyscy zdążyli przywyknąć do myśli, że przyszłym przywódcą zostanie Dorian. Lily zastanowiła się przelotnie, czy jego powrót cokolwiek w tej kwestii zmieniał.

Przyglądała mu się, podobnie jak większość osób w pobliżu. Jego sylwetka miała niemal idealne proporcje: szerokie ramiona, mocno zarysowaną klatkę piersiową i wąską talię. Skrojona na miarę marynarka podkreślała linię barków i zwężała się przy biodrach, natomiast jasna koszula układała się na wyraźnie zarysowanych mięśniach, napinając lekko przy każdym jego ruchu. Nie wyglądał jednak jak ktoś, kto zbudował ciało wyłącznie dla efektu. Kryła się w nim naturalna siła, swobodna i niewymuszona, jakby jego sylwetka była wynikiem życia, które wymagało od niego znacznie więcej niż zwykłe treningi.

Gęste, czarne włosy miał lekko potargane, a kilka niesfornych pasm opadało mu na czoło, łagodząc ostre rysy. Był przystojny, a blizna nadawała jego twarzy drapieżnego charakteru. Lily przyjęła ten fakt bez większych emocji, podobnie jak zauważyłaby, że ktoś jest wyjątkowo wysoki albo dobrze ubrany. Przez moment miała jednak dziwne wrażenie, że już gdzieś go widziała. Przyjrzała mu się uważniej, próbując przypomnieć sobie, kiedy i gdzie mogliby się spotkać, lecz żadne konkretne wspomnienie nie przyszło jej do głowy. Może odpowiadało za to rodzinne podobieństwo, choć im dłużej patrzyła, tym trudniej było jej uznać je za wystarczające wyjaśnienie.

Kilian szedł spokojnym, pewnym krokiem, nie zwracając większej uwagi na kierowane ku niemu spojrzenia. Kiedy przechodził między stolikami, jeden z mężczyzn skinął mu głową, a stojąca obok kobieta odprowadziła go wzrokiem, po czym pochyliła się ku swojemu rozmówcy i powiedziała coś zbyt cicho, żeby Lily mogła to usłyszeć.

Dziewczyny przy stoliku za jej plecami umilkły. Kiedy Lily zerknęła w ich stronę, jedna poprawiała włosy, druga wygładzała dłonią suknię, a trzecia śledziła każdy krok Kiliana z szeroko otwartymi oczami. Jeszcze przed chwilą skupione na niej, teraz zdawały się zupełnie zapominać o jej obecności. Kilka innych kobiet również odwróciło się w jego stronę, lecz żadna nie podeszła.

Lily patrzyła na niego tylko przez kilka sekund, wystarczająco długo, aby zrozumieć, skąd wzięło się poruszenie, ale nie na tyle, żeby podzielić podekscytowanie pozostałych. Tego wieczoru czekała na kogoś innego.

Ponownie odnalazła wzrokiem Doriana. Nadal stał wśród członków Rady, chociaż jego sylwetka wydawała się teraz bardziej napięta, a uwaga nie była już całkowicie skupiona na prowadzonej rozmowie. Lily uznała, że powrót brata po tylu latach musiał być dla niego zaskoczeniem, jednak nie chciała wyciągać pochopnych wniosków. Dorian nie lubił, kiedy przerywano mu ważne rozmowy, dlatego przez chwilę wahała się, czy powinna podejść.

Chciała jednak znaleźć się przy nim przed rozpoczęciem oficjalnej części wieczoru. Powiedzieć, jak bardzo się cieszy, zapytać, czy wszystko zostało przygotowane, a przede wszystkim spędzić z nim choć kilka minut, zanim uwaga całej watahy skupi się na nich obojgu. Po słowach dziewczyn jeszcze bardziej potrzebowała jego bliskości, choć nie zamierzała opowiadać mu o tym, co zaszło przy stoliku.

Przypomniała sobie również, że wcześniej poprosił ją, aby podczas przyjęcia nie znikała mu z oczu. Powiedział to spokojnie, niemal od niechcenia, ale Lily zapamiętała każde słowo. Zawsze zapamiętywała jego słowa.

Ruszyła w jego stronę, ostrożnie omijając parę stojącą przy jednym ze stolików. Zdołała jednak zrobić zaledwie kilka kroków, kiedy drogę zastąpiły jej znajome dziewczyny, do których zdążyły dołączyć kolejne. Stanęły przed nią niemal ramię w ramię, pozostawiając zbyt mało miejsca, aby mogła przejść między nimi, i Lily od razu zrozumiała, że nie zamierzały jeszcze dać jej spokoju.

— Dokąd się wybierasz? — zapytała Selene, wyraźnie dominująca nad pozostałymi, ubrana chyba najodważniej ze wszystkich obecnych na sali.

Lily spojrzała na nią ze zniecierpliwieniem, próbując pokazać chociaż minimalną pewność siebie pomimo wewnętrznego strachu.

— Do Doriana.

— Do alfy?

Dziewczyna roześmiała się cicho, a kilka pozostałych natychmiast jej zawtórowało. Nie był to głośny śmiech, lecz pobrzmiewała w nim znajoma nuta kpiny, od której Lily odruchowo napięła ramiona.

— Nasza przyszła pani luna chyba bardzo się spieszy — dodała inna.

Lily zacisnęła szczękę i spróbowała wyminąć je z lewej strony.

— Przepuśćcie mnie.

— Dlaczego? — Jedna z dziewczyn przesunęła się razem z nią, ponownie zagradzając przejście. — Chciałyśmy tylko chwilę porozmawiać.

— Nie mamy o czym rozmawiać.

— My mamy.

Ta, która stała najbliżej, przyjrzała się Lily z przesadną uwagą. Powoli przesunęła wzrokiem po jej twarzy, jasnej sukni i szczupłej sylwetce, jakby oglądała przedmiot wystawiony na sprzedaż i szukała w nim wady, którą mogłaby wskazać pozostałym. W końcu uniosła brwi.

— Naprawdę zamierzasz dzisiaj zostać partnerką alfy w takim stanie?

Lily zmarszczyła brwi i zerknęła na sukienkę z nadzieją, że mają na myśli jakąś plamę, której nie zauważyła, chociaż gdzieś w głębi już wiedziała, co za chwilę usłyszy.

— W jakim stanie? — zapytała zmęczonym głosem.

Uśmiech dziewczyny stał się szerszy.

— Nadal bez wilka.

Kilka osób stojących za nią zachichotało. Lily poczuła, jak ciepło, które jeszcze przed chwilą pojawiało się w niej na myśl o Dorianie, znika, pozostawiając po sobie znajomy ucisk pod żebrami. Znowu to samo: te same spojrzenia, ten sam ton i ten sam brak, który potrafili wykorzystać przeciwko niej zawsze, gdy chcieli przypomnieć, że w ich oczach pozostawała kimś niepełnym.

— To musi być strasznie upokarzające — odezwała się inna dziewczyna. — Wszystkie w naszym wieku już dawno przeszły przemianę, a ty nadal jesteś… taka.

Zawiesiła głos i wykonała dłonią nieokreślony gest, jakby nie potrafiła znaleźć słowa dostatecznie obraźliwego, aby opisać Lily.

Coś zacisnęło się w jej gardle, jednak zmusiła się, by odpowiedzieć spokojnie.

— Jestem taka sama jak wy.

— Nie jesteś — odparła dziewczyna bez cienia uśmiechu.

Właśnie ten spokojny, pozbawiony emocji ton zabolał bardziej niż wcześniejszy śmiech.

— I dlatego wszyscy się z ciebie śmieją i nikt cię tu nie chce, bezwilczy śmieciu.

Lily poczuła pieczenie pod powiekami. Mocniej zacisnęła palce na nóżce kieliszka, aż pobielały jej knykcie, i przez chwilę skupiła całą uwagę na chłodzie szkła. Nie mogła się rozpłakać. Nie tutaj, nie przed nimi i nie podczas wieczoru, który miał wszystko zmienić.

— Dorian mnie wybrał — powiedziała, lekko unosząc głowę i patrząc w oczy tym, które zagradzały jej drogę, jednocześnie chwytając się tych słów jak jedynej rzeczy, której nie mogły jej odebrać.

Wypowiedzenie jego imienia przyniosło jej niemal fizyczną ulgę. Dorian był następcą alfy, a jego decyzja powinna znaczyć więcej niż wszystkie ich drwiny.

Dziewczyna prychnęła.

— Dorian zostanie alfą, ale ty kim jesteś? Córką trzeciego bety. Nikim ważnym. — Pochyliła się nieznacznie, nie odrywając wzroku od twarzy Lily. — Nikt nie rozumie, dlaczego wybrał kogoś takiego jak ty.

Lily zamilkła. Czuła na sobie coraz więcej spojrzeń, chociaż rozmowy wokół nich jeszcze nie ucichły. Ludzie spoglądali ukradkiem, szeptali coś do siebie, po czym szybko odwracali wzrok, kiedy Lily próbowała na nich spojrzeć.

Odruchowo popatrzyła ponad ramionami dziewczyn i odnalazła Doriana, który stał zaledwie kilkanaście kroków dalej i patrzył prosto na nią.

Ulga przyszła natychmiast. Napięcie w jej ramionach osłabło, a w piersi pojawiła się pewność, że najgorsze właśnie minęło. Dorian widział, co się dzieje. Był jej narzeczonym i przyszłym alfą; nie mógł pozwolić, aby podczas tak ważnego wieczoru ktokolwiek traktował jego partnerkę w ten sposób.

Czekała, aż ruszy w ich stronę. Minęła jedna sekunda, potem kolejna, lecz Dorian nadal pozostawał na swoim miejscu. Nie odwrócił wzroku i nie wrócił do rozmowy ze starszyzną. Po prostu obserwował z nieprzeniknionym, chłodnym wyrazem twarzy.

Pierwsze ukłucie rozczarowania Lily stłumiła, zanim zdołało przybrać wyraźny kształt. Na pewno nie chciał urządzać sceny przy wszystkich. Być może uważał, że powinna nauczyć się samodzielnie radzić sobie z podobnymi komentarzami, skoro jako jego partnerka nie zawsze będzie mogła liczyć na ochronę i ulgowe traktowanie. Wielokrotnie powtarzał przecież, że przyszła luna musi być silna, a słabość jedynie zachęca innych do ataku.

Lily zbyt mocno ścisnęła nóżkę kieliszka i zmusiła się, żeby rozluźnić palce. Nie chciała, by Dorian zobaczył, jak bardzo zabolał ją jego bezruch; nadal próbowała wierzyć, że w ten sposób sprawdza jej gotowość do przyszłej roli.

Uniosła podbródek, wzięła głęboki oddech, próbując nadać twarzy pewniejszy wyraz, a potem ponownie ruszyła przed siebie. Nie zdążyła jednak zrobić nawet kroku, ponieważ jedna z dziewczyn zacisnęła palce na jej ramieniu.

Lily spojrzała na trzymającą ją dłoń.

— Puść mnie.

— A jeśli nie?

Spróbowała uwolnić rękę, lecz dziewczyna jedynie wbiła palce mocniej w jej skórę.

— Powiedziałam, żebyś mnie puściła.

— Jaka odważna — zakpiła tamta.

Nagle ktoś stojący z tyłu chwycił Lily za włosy i gwałtownie pociągnął. Ból przeszył jej skórę, odrzucając głowę do tyłu, a z jej ust wyrwał się krótki krzyk. Kieliszek wysunął się z dłoni i roztrzaskał o posadzkę. Ostry trzask szkła przeciął gwar sali, sprawiając, że kilka najbliższych rozmów urwało się w pół słowa.

— Puśćcie mnie!

Lily szarpnęła się, ale napastniczek było zbyt wiele. Jedna nadal ciągnęła ją za włosy, druga trzymała za ramię, a kolejna naparła na nią całym ciałem, popychając w stronę wyjścia. Obcasy Lily ześlizgnęły się po gładkiej posadzce, gdy próbowała zaprzeć się nogami.

Dziewczyny śmiały się, jakby jej ból i narastające przerażenie stanowiły najlepszą rozrywkę tego wieczoru. Wokół nich tworzyła się wolna przestrzeń. Ludzie odsuwali się, żeby nie znaleźć się zbyt blisko szarpaniny, lecz nikt nie podszedł. Kilka osób spojrzało w stronę Doriana, jakby czekało na jego reakcję, a kiedy jej nie zobaczyli, również pozostali na swoich miejscach. Bali się wychylić przed alfę.

— Dorian! — krzyknęła Lily.

Potrzebowała właśnie jego. Wciąż wierzyła, że kiedy zobaczy, jak bardzo się boi, natychmiast przerwie to, co się działo.

Dorian spojrzał na nią. Ich oczy się spotkały i przez krótką chwilę Lily była pewna, że teraz wszystko się skończy. Jej serce, które jeszcze przed momentem uderzało gwałtownie o żebra, jakby na ułamek sekundy zamarło w oczekiwaniu. Wystarczyłoby, żeby ruszył w jej stronę, wypowiedział jedno słowo albo wykonał najmniejszy gest, a żadna z dziewczyn nie odważyłaby się jej dłużej dotykać.

Nieco dalej dostrzegła Nolana. Beta również patrzył w ich stronę; na moment zatrzymał wzrok na dłoniach dziewczyn zaciskających się na ramionach Lily, po czym pochylił się ku Dorianowi i coś do niego powiedział. Z tej odległości nie mogła usłyszeć słów ani odczytać wyrazu twarzy Nolana, gdy Dorian nawet nie odwrócił ku niemu głowy.

Dorian jednak nadal się nie poruszył.

Rozczarowanie uderzyło w nią mocniej niż ból ciągniętych włosów, ale Lily niemal natychmiast zaczęła szukać kolejnego usprawiedliwienia. Może był wściekły. Może zrobiła coś, czym zasłużyła na jego gniew, chociaż jeszcze nie wiedziała co. Być może uznał, że sama doprowadziła do tej sytuacji, wdając się w niepotrzebną rozmowę, a teraz powinna ponieść konsekwencje i udowodnić, że potrafi zachować godność nawet wtedy, gdy inni próbują ją upokorzyć.

Przełknęła ślinę, usiłując powstrzymać drżenie całego ciała, i kurczowo uczepiła się przekonania, że Dorian na pewno wie, co robi. Musiał mieć powód, aby pozostać na swoim miejscu, ponieważ myśl, że widział jej strach i świadomie pozwalał jej cierpieć, była czymś, czego Lily nie potrafiła dopuścić do świadomości.

Dopiero teraz zauważyła, jak trudno przychodzi jej oddychanie. Nie miała już siły ponownie wołać Doriana, więc zacisnęła usta i próbowała utrzymać stopy na posadzce, chociaż dziewczyny wciąż popychały ją ku wyjściu.

Przecież jeszcze tego wieczoru miał przedstawić ją całej watasze jako swoją partnerkę. Lily chwytała się tej obietnicy, choć z każdym krokiem coraz trudniej było jej w nią wierzyć.

Dziewczyny tymczasem ciągnęły ją w stronę wyjścia. Jedna zaciskała palce na jej przedramieniu, druga szarpała ją za włosy, a trzecia popychała od tyłu, nie pozwalając złapać równowagi.

— Przecież chciałaś wrócić do Doriana, prawda? — rzuciła któraś.

— Więc idziemy — dodała inna ze śmiechem. — Tylko w drugą stronę.

Lily zaparła obcasy o posadzkę i spróbowała zatrzymać się choć na moment, lecz uścisk na jej rękach natychmiast się wzmocnił. Szarpnięta jednocześnie w dwie strony zachwiała się, a długa suknia oplotła jej nogi, utrudniając każdy kolejny krok.

— Zostawcie mnie!

— Przestań się wyrywać.

— Puśćcie mnie, do cholery!

Podniosła głos, ale nikt nie przyszedł jej z pomocą. Osoby stojące najbliżej odsuwały się, robiąc dziewczynom przejście. Niektórzy spoglądali na Lily z zakłopotaniem, inni z nieukrywaną ciekawością, lecz większość szybko kierowała wzrok ku Dorianowi. Skoro przyszły alfa patrzył i nie reagował, nikt nie zamierzał wystąpić przed niego.

Jedna z napastniczek pociągnęła Lily za włosy tuż przy karku, zmuszając ją do odchylenia głowy. Ból rozlał się po skórze ostrą falą.

— Puść moje włosy!

Lily uniosła rękę, próbując odsunąć jej dłoń, lecz druga dziewczyna natychmiast chwyciła ją za nadgarstek i wykręciła do tyłu. Ból przeszył staw, odbierając jej na chwilę oddech.

— Przestań walczyć, bo będzie gorzej.

Te słowa sprawiły, że Lily znieruchomiała. Nie dlatego, że zamierzała się poddać, lecz dlatego, że naprawdę zrozumiała, że nie chciały jej jedynie nastraszyć. W ich głosach nie było już zwyczajnej szkolnej złośliwości ani chęci popisania się przed koleżankami. Czuły się bezkarne i najwyraźniej zamierzały sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć.

Pociągnęły ją dalej. Lily próbowała nadążyć, lecz ciągnięta za ręce i włosy nie mogła iść własnym krokiem. Potykała się o materiał sukni, aż przy samym wyjściu jedna z dziewczyn szarpnęła ją tak mocno, że uderzyła ramieniem o drewnianą framugę.

Ból promieniował aż do łokcia, jednak pierwszym odruchem Lily nie było spojrzenie na rękę. Odwróciła głowę i ponownie odnalazła Doriana. Nadal stał w tym samym miejscu.

— Dorian! — zawołała jeszcze raz, tym razem ciszej, jakby coraz mniej wierzyła, że wypowiedzenie jego imienia cokolwiek zmieni.

Ich spojrzenia znów się spotkały. Lily szukała na jego twarzy złości, troski, choćby najmniejszego śladu, że za chwilę zareaguje, ale z tej odległości widziała jedynie chłodny bezruch. Dorian nie odwrócił wzroku i pozwolił dziewczynom przeciągnąć ją przez próg, nie zaszczycając ich swoją reakcją.

Kiedy drzwi sali zostały za nimi, muzyka i rozmowy przygasły, stłumione grubymi ścianami. Na korytarzu słychać było już tylko stukot obcasów, urywany oddech Lily oraz śmiech dziewczyn, które przyspieszyły, ciągnąc ją w stronę dziedzińca.

Lily szarpnęła ręką, próbując uwolnić nadgarstek. W odpowiedzi dziewczyna idąca za nią pociągnęła ją za włosy tak mocno, że krzyk sam wyrwał się z jej gardła.

— Puść mnie!

— Jeszcze przed chwilą byłaś taka odważna.

— Ciekawe, gdzie teraz jest twój przyszły alfa.

Lily zacisnęła zęby. Łzy napłynęły jej do oczu, lecz mrugała szybko, próbując je powstrzymać. Nie chciała dać im satysfakcji, choć ból przy każdym szarpnięciu stawał się coraz trudniejszy do zniesienia. Wszechobecny śmiech z jej powodu sprawiał, że miała ochotę krzyczeć.

— Zostawcie mnie w spokoju!

— A co nam zrobisz?

Jedna z dziewczyn popchnęła ją od tyłu. Lily poleciała naprzód i tylko uścisk na ramieniu uchronił ją przed upadkiem. Palce napastniczki wbiły się jednak głęboko w obolałą skórę.

— Puść!

— Nadal uważasz, że jesteś od nas lepsza?

— Nigdy tak nie powiedziałam.

— Ale zachowujesz się, jakbyś była kimś ważnym.

— Jestem partnerką Doriana.

Słowa z trudem przeszły jej przez zaciśnięte gardło. Jeszcze niedawno wypowiadała je z dumą; teraz brzmiały jak ostatnia rzecz, którą mogła się osłonić.

Dziewczyna idąca przed nią odwróciła się i roześmiała.

— Chyba tylko w swoich snach.

Lily nie zdążyła odpowiedzieć. Kolejne szarpnięcie zmusiło ją do szybszego kroku, a kiedy spróbowała osłonić głowę wolną dłonią, jedna z napastniczek natychmiast odciągnęła jej rękę.

— Nie zasłaniaj się.

— Przestańcie!

Głos Lily załamał się na ostatnim słowie.

Chwilę później wyszły na dziedziniec. Chłodne powietrze uderzyło ją w rozgrzaną twarz, a szum wody sprawił, że niemal natychmiast zrozumiała, dokąd ją prowadzą. Fontanna znajdowała się zaledwie kilka metrów dalej, oświetlona ciepłym blaskiem lamp padającym z wysokich okien akademii oraz światłem księżyca w pełni.

Strach dotarł do niej szybciej niż myśl. Lily zaczęła szarpać się z nową siłą, rozpaczliwie próbując wyrwać ręce z ich uścisku.

— Nie. Zostawcie mnie!

— Boisz się wody?

— Puśćcie mnie!

Jedna z dziewczyn przytrzymała ją za oba ramiona, druga ponownie zacisnęła dłoń na jej włosach, a trzecia stanęła przed nią, odcinając jedyną wolną drogę.

— Może zimna woda obudzi w tobie wilka.

— Wreszcie coś cię przemieni.

— Albo dalej będziesz tylko człowiekiem.

Lily potrząsnęła głową, lecz tym razem nie zdołała powstrzymać łez. Spłynęły po jej policzkach, ciepłe w porównaniu z chłodem nocnego powietrza.

— Proszę…

Słowo wyrwało się z niej bezwiednie. Nie wiedziała nawet, do której z dziewczyn je kierowała. Być może do wszystkich naraz, a może wciąż do Doriana, którego rozpaczliwie szukała wzrokiem w rozświetlonych oknach.

Nie zdążyła powiedzieć nic więcej. Jedna z dziewczyn pchnęła ją z całej siły.

Lily zachwiała się i odruchowo spróbowała się podeprzeć, ale za plecami miała już jedynie kamienną krawędź fontanny. Obcas ześlizgnął się po mokrej powierzchni, nogi straciły oparcie, a chwilę później wpadła do wody z pluskiem.

Zimno uderzyło w nią tak gwałtownie, że odebrało jej oddech. Woda zamknęła się nad głową, tłumiąc śmiech i krzyki, a ciężka suknia natychmiast pociągnęła ją w dół. Przez kilka sekund Lily nie wiedziała, gdzie znajduje się powierzchnia. Poruszała rękami chaotycznie, aż palce natrafiły na kamienne dno i pozwoliły jej się odepchnąć.

Wynurzyła się, gwałtownie chwytając powietrze. Zakrztusiła się wodą, odkaszlnęła i oparła drżące dłonie o krawędź głębokiej fontanny, próbując uspokoić oddech. Mokre włosy oblepiły jej twarz, a nasiąknięta suknia stała się tak ciężka, że każdy ruch wymagał ogromnego wysiłku.

Nad jej głową ponownie rozległ się śmiech. Lily zacisnęła powieki, jakby w ten sposób mogła odgrodzić się od dziewczyn, od spojrzeń ludzi zbierających się przy wyjściu i od upokorzenia, które paliło ją pod skórą. Drżała tak silnie, że nie potrafiła zapanować nad własnymi dłońmi, a serce uderzało o żebra, zagłuszając na moment wszystko dookoła.

Kiedy w końcu udało jej się zaczerpnąć pełniejszy oddech, odgarnęła mokre włosy z twarzy i podniosła wzrok. Pierwszego odruchu nie musiała sobie tłumaczyć — nawet teraz szukała Doriana.

Odnalazła go niemal natychmiast. Stał na balkonie i patrzył na nią z góry.

Lily przez krótką chwilę czekała, aż Dorian podejdzie. Była przekonana, że zaraz ruszy w jej stronę, wyciągnie rękę i pomoże jej wstać, a może przynajmniej zapyta, czy nic jej się nie stało. Wystarczyłby jeden krok, jeden gest, który pokazałby jej, że mimo wszystkiego nadal stoi po jej stronie.

Dorian jednak pozostał na balkonie. Nie wyglądał na zaskoczonego ani zaniepokojonego. Obserwował ją spokojnie, jakby czekał, co zrobi dalej, a kiedy ich spojrzenia się spotkały, kącik jego ust drgnął i uniósł się w ledwie widocznym uśmiechu.

To zabolało bardziej niż szarpanie za włosy, palce wbite w ramiona, a nawet zimna woda, która oblepiała ciało i odbierała czucie w dłoniach. Przez krótką chwilę Lily jedynie na niego patrzyła, niezdolna pogodzić widoku tego uśmiechu z mężczyzną, który jeszcze tego wieczoru miał oficjalnie ogłosić ją swoją partnerką.

Lily odruchowo zaczęła szukać usprawiedliwienia. Może oczekiwał, że sama się obroni, skoro kiedyś miała zostać luną, albo był zły, że wołała go na oczach całej watahy. Kiedy zdoła wyjść z wody, mogła podejść do niego i zapytać. Wolała jednak zrobić to bez świadków; nie zniosłaby, gdyby również przy nich powiedział, że go zawiodła. Uczepiła się myśli o późniejszej rozmowie, bo wciąż nie potrafiła uwierzyć, że uśmiechał się właśnie z powodu jej krzywdy.

Podciągnęła kolana, lecz nasiąknięta suknia natychmiast pociągnęła w dół, a zimno przeszyło obolałą skórę. Wstydziła się własnej bezradności jeszcze mocniej niż mokrych włosów i rozmazanego makijażu. Każda sekunda spędzona w wodzie dawała stojącym wokół ludziom następny powód do śmiechu, a ona nie umiała odwrócić wzroku od balkonu.

— Zostawcie ją.

Głos nie był głośny, ale zabrzmiała w nim siła, która nie potrzebowała krzyku. Śmiech urwał się niemal natychmiast, a stojące przy fontannie dziewczyny zesztywniały i odruchowo odsunęły się od kamiennej krawędzi.

Lily odwróciła głowę w stronę, z której dobiegał nieznajomy jej głos. Kilka kroków dalej stał Kilian.

Nie patrzył na otaczających fontannę ludzi ani na dziewczyny, które jeszcze przed momentem się śmiały. Jego wzrok spoczywał wyłącznie na niej, przesuwając się przez mokre włosy przyklejone do policzków, drżące ramiona i zaczerwienione ślady pozostawione na skórze przez cudze palce. Mięsień na jego szczęce napiął się wyraźnie.

Ich spojrzenia spotkały się i przez krótką chwilę Lily miała wrażenie, że wszystko wokół przycichło. Jeszcze przed momentem słyszała śmiech, szepty zgromadzonych, własny urywany oddech i wodę przelewającą się przez kamienną nieckę, lecz teraz wszystkie dźwięki odsunęły się na dalszy plan, jakby pomiędzy nimi a fontanną nagle pojawiła się niewidzialna granica.

Nie rozumiała, dlaczego jego obecność przyniosła jej tak nagłą ulgę. Być może wystarczyło, że od chwili rozpoczęcia ataku wreszcie ktoś nie oczekiwał od niej, że sama sobie poradzi. Kilian nie kazał jej być silną, nie oceniał jej reakcji i nie patrzył obojętnie, czekając, aż zasłuży na pomoc. Zobaczył, co się stało, i po prostu zareagował.

On również znieruchomiał, choć trwało to zaledwie ułamek sekundy. Jego wzrok zatrzymał się na oczach Lily, a w ciemnych tęczówkach przemknął krótki, złoty błysk. Pojawił się i zniknął tak szybko, że natychmiast zwątpiła, czy naprawdę go dostrzegła.

Zamrugała, próbując pozbyć się wody spływającej po rzęsach. Kiedy ponownie spojrzała Kilianowi w oczy, były już zupełnie zwyczajne. Być może światło padające z okien odbiło się w nich pod dziwnym kątem albo zimno i łzy zaczęły płatać jej figle.

Kilian ruszył w stronę fontanny. Ludzie ustępowali mu z drogi bez słowa, a dziewczyny, które przed chwilą czuły się całkowicie bezkarne, nie odważyły się nawet podnieść wzroku. Stały przy fontannie ze spuszczonymi głowami i dłońmi splecionymi przed sobą jak winne czekające na wyrok.

Zatrzymał się przy kamiennej krawędzi.

— Chodź — powiedział, wyciągając do niej rękę.

Lily spojrzała na jego otwartą dłoń, a potem na twarz. Naprawdę chciała przyjąć pomoc. Ramiona bolały ją od szarpania, palce drżały z zimna, a Kilian jako jedyny podszedł, zamiast czekać, aż sama poradzi sobie z upokorzeniem. Nie znała go, lecz spokój, z jakim stał przy fontannie, pozwalał jej odetchnąć odrobinę swobodniej. Uniosła palce nad wodę; wystarczyłoby sięgnąć kilka centymetrów dalej, żeby wreszcie wydostać się na brzeg.

Dostrzegała na jego skórze drobne blizny, których z daleka nie było widać, i nie rozumiała, dlaczego właśnie ten szczegół pomógł jej się uspokoić. Ręka pozostawała nieruchoma; nie musiała chwytać jej w pośpiechu ani obawiać się, że zaraz zostanie cofnięta. Kilian czekał na jej decyzję z cierpliwością, do której nie była przyzwyczajona.

Wtedy Lily podniosła wzrok. Po drugiej stronie dziedzińca, na balkonie, nadal stał Dorian. Patrzył już nie tylko na nią, lecz także na wyciągniętą rękę starszego brata, a wcześniejszy cień uśmiechu zniknął z jego twarzy.

Żołądek Lily ścisnął się boleśnie, a wyciągnięte palce znieruchomiały. Mogła przyjąć pomoc Kiliana, lecz później musiałaby znieść gniew Doriana i pytania o to, dlaczego pozwoliła jego bratu się sobą zajmować. Mogła też spróbować wyjść sama. To drugie wydawało się trudniejsze teraz, ale bezpieczniejsze na resztę wieczoru.

Pomyślała o rozmowie, która czekałaby ją później: dlaczego nie wyszła sama, dlaczego wołała, dlaczego to właśnie Kilian musiał się nad nią pochylić. Nie miała siły bronić każdego z tych gestów, stojąc przed Dorianem wciąż w tej samej, mokrej sukni. Chciała najpierw znaleźć się z dala od spojrzeń i przestać drżeć.

Przełknęła ślinę i cofnęła rękę do wody, powoli kręcąc głową. Przez moment jeszcze liczyła, że Dorian zejdzie z balkonu i sam jej pomoże, choć nic w jego postawie tego nie zapowiadało. Nie chciała odmawiać człowiekowi, który stanął po jej stronie; bardziej jednak bała się tego, co usłyszy później od własnego narzeczonego.

Kilian nie cofnął ręki od razu. Nadal patrzył na Lily, spokojnie i bez ponaglania, jakby dawał jej czas na zmianę decyzji. Dopiero kiedy stało się jasne, że tego nie zrobi, powoli opuścił dłoń, a potem podążył wzrokiem za jej spojrzeniem. Zobaczył Doriana, który patrzył już prosto na niego.

Zmiana była natychmiastowa, choć żaden z braci się nie poruszył. Ciche szepty wokół fontanny ucichły, a stojący najbliżej ludzie cofnęli się niemal niezauważalnie, jakby instynkt ostrzegł ich przed czymś, czego Lily jeszcze nie potrafiła dostrzec. Nawet dziewczyny, które niedawno śmiały się najgłośniej, spuściły wzrok i odsunęły się od kamiennej niecki.

Lily poczuła narastające napięcie niemal fizycznie. Zimno wody na moment zeszło na dalszy plan, mięśnie ramion ponownie się napięły, a oddech zatrzymał się gdzieś wysoko w piersi. Powietrze pomiędzy balkonem a fontanną zdawało się nagle cięższe, wypełnione czymś niewypowiedzianym, co dotyczyło nie tylko jej upokorzenia.

Kilian stał spokojnie przy fontannie. Nie uniósł głosu, nie ruszył w stronę brata ani nie wykonał żadnego gestu, który można byłoby uznać za otwarte wyzwanie. Jedynym śladem emocji było wyraźniejsze napięcie szczęki oraz spojrzenie, które stwardniało, gdy zatrzymało się na Dorianie.

Po plecach Lily przebiegł dreszcz niezwiązany z zimną wodą. Nie wiedziała, co właściwie wydarzyło się pomiędzy braćmi. Dwa najpotężniejsze samce alfa tej watahy wpatrywały się w siebie w całkowitym milczeniu, a mimo to miała wrażenie, że właśnie padło coś znacznie ważniejszego niż słowa. Kilian nie wyglądał, jakby zamierzał ustąpić, choć przecież nie zrobił nic więcej poza zaoferowaniem jej pomocy.

Dorian zareagował zupełnie inaczej. Najpierw na jego twarzy pojawiło się niedowierzanie, jakby nie potrafił uwierzyć, że brat wtrącił się w sprawę, którą uważał za własną. Zaraz potem jego rysy stwardniały, a w oczach przemknął cień niepewności, szybko wyparty przez gwałtowny gniew. Ramiona napięły się pod marynarką, dłonie zacisnęły na balustradzie, a pobielałe knykcie zdradziły siłę uścisku.

Mimo że to Dorian stał wysoko nad dziedzińcem i patrzył na wszystkich z balkonu, Lily nie miała już wrażenia, że to on kontroluje sytuację.

Kilian nawet nie drgnął. Nie odpowiedział na gniew brata własnym gniewem, nie odwrócił wzroku i nie próbował zaznaczyć swojej przewagi. Stał przy fontannie z tak niewzruszonym spokojem, że jego milczenie zdawało się działać na Doriana mocniej niż najostrzejsza groźba i bezpośredni atak.

Lily przenosiła wzrok z jednego brata na drugiego, czując narastającą potrzebę, by przerwać tę ciszę, choć nie miała pojęcia, co mogłaby powiedzieć. Jeszcze przed chwilą wokół fontanny rozbrzmiewał śmiech, a ona rozpaczliwie próbowała zachować resztki godności. Teraz jednak nikt już nie zwracał uwagi na jej przemoczoną suknię ani włosy przyklejone do twarzy. Wszystkie spojrzenia skupiły się na Kilianie i Dorianie.

Przyciszone rozmowy ucichły, a drwiące uśmiechy zniknęły z twarzy uczestników obserwujących to zdarzenie. Nawet woda spływająca po kamiennych zdobieniach fontanny zdawała się szumieć ciszej niż wcześniej. Nikt nie chciał przegapić ani jednego gestu, jakby wszyscy wyczuwali, że między braćmi rozgrywa się właśnie coś znacznie poważniejszego niż zwykła wymiana spojrzeń.

Dorian pierwszy przerwał tę niemą próbę sił. Oderwał wzrok od Kiliana i spojrzał na Lily. Jego dłonie wciąż były zaciśnięte, a mięśnie szczęki napięte tak mocno, że wyostrzały rysy jego twarzy. Przez krótką chwilę jedynie na nią patrzył, lecz to wystarczyło, by żołądek Lily ścisnął się boleśnie, a ona sama bezwiednie skuliła się w sobie.

— Lily… — wysyczał przez zaciśnięte zęby.

W panującej wokół ciszy nie musiał podnosić głosu. Wypowiedział jej imię cicho, niemal spokojnie, ale Lily natychmiast rozpoznała gniew ukryty pod tym tonem. Znała go aż za dobrze.

Jej ciało zareagowało szybciej niż myśli. Ramiona napięły się, głowa odruchowo pochyliła, a sylwetka skuliła jeszcze mocniej, jakby mogła w ten sposób stać się mniejsza i choć częściowo zniknąć mu z oczu. Poczucie bezpieczeństwa, które przed momentem pojawiło się wraz z obecnością Kiliana, rozpłynęło się bez śladu, a serce znów zaczęło jej walić.

Nie chciała teraz podchodzić do Doriana. Nie tutaj, przy całej watasze, gdy była przemoczona, roztrzęsiona i upokorzona. Bolały ją ramiona po mocnym uścisku dziewczyn, skóra głowy pulsowała w miejscach, w których szarpały ją za włosy, a zimna woda spływała po karku i znikała pod nasiąkniętym materiałem sukni. Wystarczyło jednak jedno słowo Doriana, by wszystko to zeszło na dalszy plan. Bardziej niż ból i chłód przerażała ją myśl, że będzie musiała stanąć przed nim i wysłuchać jego gniewu, podczas gdy wszyscy będą się im przyglądać.

Pieczenie pod powiekami nasiliło się. Lily zacisnęła zęby, próbując powstrzymać łzy. Jeśli zostanie tam choć chwilę dłużej, rozpłacze się na oczach całej watahy, a wtedy dziewczyny dostaną dokładnie to, czego chciały — jeszcze jeden dowód na to, że przyszła partnerka alfy jest słaba.

Opuściła wzrok i położyła obie dłonie na mokrym brzegu fontanny. Kamień był śliski, a ciężka suknia ciągnęła ją w dół, jakby nasiąknięty materiał nie chciał pozwolić jej wydostać się z wody. Lily podciągnęła suknię, przełożyła nogę przez krawędź i z trudem uniosła się na drżących rękach. Pantofel ześlizgnął się po mokrej powierzchni, przez co kolanem uderzyła o kamień, ale nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Nie spojrzała już ani na Kiliana, ani na Doriana. Nie chciała widzieć ich twarzy.

Kiedy stanęła na dziedzińcu, woda natychmiast zaczęła zbierać się wokół jej stóp. Dziewczyny, które jeszcze przed chwilą przytrzymywały ją i śmiały się z jej strachu, odsunęły się, robiąc jej przejście. Teraz żadna z nich nie miała odwagi się odezwać.

Lily zacisnęła palce na mokrym materiale sukni, uniosła go, by nie plątał się jej wokół nóg, i ruszyła przed siebie. Przecisnęła się między ludźmi otaczającymi fontannę, nie podnosząc wzroku. Czuła na sobie ich spojrzenia, słyszała pierwsze szepty pojawiające się za plecami, ale nie próbowała rozpoznać głosów. Nie chciała wiedzieć, kto patrzy na nią z litością, a kto jedynie czeka, aż znajdzie się wystarczająco daleko, by znów zacząć się śmiać.

— Lily!

Głos Doriana dogonił ją, zanim zdążyła opuścić dziedziniec. Nie zatrzymała się. Przyspieszyła, choć przemoczone pantofle ślizgały się na kamiennych płytach, a mokra suknia utrudniała każdy krok. Kiedy usłyszała swoje imię po raz drugi, zaczęła biec.

Początkowo poruszała się niezgrabnie, jedną ręką przytrzymując ciężki materiał, a drugą próbując ocierać wodę spływającą jej do oczu. Z każdym kolejnym krokiem biegła jednak szybciej, jakby wystarczyło oddalić się od fontanny, by zostawić tam również śmiech dziewczyn, wzrok całej watahy i wyraz twarzy Doriana.

Światła sali stopniowo znikały za jej plecami. Muzyka i głosy ucichły, zastąpione szelestem liści oraz odgłosem jej własnych kroków. Chłodne nocne powietrze uderzyło ją w twarz, a mokra suknia przylegała do skóry, odbierając resztki ciepła.

Zatrzymała się dopiero w ciemniejszej części parku, kiedy zabrakło jej tchu. Pochyliła się, opierając dłoń na udzie, i próbowała zaczerpnąć powietrza, ale każdy oddech kończył się bolesnym drżeniem. Jej klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, gardło piekło, a serce wciąż uderzało zbyt szybko.

Łzy, które tak długo powstrzymywała, w końcu spłynęły jej po policzkach i zmieszały się z wodą kapiącą z włosów. Lily przetarła twarz dłonią, lecz zaraz pojawiły się kolejne. Objęła się ramionami, usiłując zapanować nad drżeniem, choć sama nie wiedziała, czy wywoływało je zimno, czy wszystko, co wydarzyło się tego wieczoru.

Nie powinna była do niego podchodzić. Ta myśl przebiła się przez chaos jako pierwsza, przynosząc ze sobą bolesne, lecz znajome poczucie porządku. Gdyby pozostała przy oknie i zaczekała, aż Dorian sam do niej przyjdzie, dziewczyny nie zastąpiłyby jej drogi. Gdyby nie próbowała z nimi dyskutować, nie sprowokowałaby ich. Gdyby od razu odeszła. Gdyby nie pozwoliła im zobaczyć swojego strachu. Gdyby była silniejsza, nic z tego by się nie wydarzyło.

Każde kolejne „gdyby” bolało, a jednocześnie przynosiło jej odrobinę ulgi. Jeśli to ona zawiniła, mogła następnym razem zachować się inaczej. Mogła bardziej się postarać, nie okazywać słabości i wreszcie stać się kobietą, której Dorian nie będzie musiał się wstydzić.

Znacznie trudniej byłoby dopuścić do siebie myśl, że nie miała wpływu na to, co się stało. Że dziewczyny skrzywdziły ją, ponieważ chciały to zrobić, a Dorian wszystko widział i mimo to nie ruszył jej na pomoc.

Przed oczami ponownie stanęła jej jego twarz i lekko uniesiony kącik ust. Lily zacisnęła powieki i natychmiast odepchnęła od siebie to wspomnienie.

Na pewno źle je zrozumiała. Była przestraszona, woda zalewała jej oczy, a z takiej odległości łatwo mogła się pomylić. Dorian nie uśmiechałby się, widząc, że ktoś ją krzywdzi. Może po prostu chciał, żeby poradziła sobie sama. Tyle razy powtarzał jej przecież, że partnerka przyszłego alfy nie może być bezbronna i oczekiwać, że zawsze znajdzie się ktoś, kto stanie w jej obronie.

Chciał, żeby była silniejsza. Żeby potrafiła stanąć na własnych nogach, nie potrzebowała ciągłej ochrony i pewnego dnia zajęła miejsce u jego boku bez obawy, że cała wataha zobaczy w niej słabe ogniwo. Na pewno chciał dla niej dobrze.

Lily przycisnęła ramiona mocniej do ciała i spuściła głowę. Bolało ją wszystko — skóra zdarta na kolanie, miejsca, w których palce dziewczyn zaciskały się na jej rękach, głowa po szarpaniu za włosy i gardło ściśnięte od tłumionego płaczu. Najbardziej jednak bolała świadomość, że kiedy Dorian patrzył na nią z balkonu, musiał zobaczyć dokładnie to, czego najbardziej się obawiała: jej słabość.

Nie myślała już o dziewczynach, które wciągnęły ją na dziedziniec i wepchnęły do fontanny. Nie myślała o tym, że Dorian mógł je powstrzymać jednym słowem. Zastanawiała się jedynie, co powinna była zrobić inaczej i jak mogła dopuścić do tego, by kolejny raz zobaczył ją w takim stanie.

Bo przecież Dorian jej nie skrzywdził. To ona po raz kolejny okazała się niewystarczająco silna i znowu go zawiodła.

Pionek

Kilian nadal stał przy fontannie i patrzył w stronę, w którą uciekła Lily. Jej sylwetka dawno zniknęła za rogiem budynku, a odgłos kroków rozpłynął się wśród szumu drzew, mimo to jego wzrok jeszcze przez kilka sekund pozostawał utkwiony w pustej alejce. Nie ruszył za nią. Nie odwrócił się również do ludzi zgromadzonych wokół kamiennej niecki, jakby ich obecność nie miała najmniejszego znaczenia.

Dopiero po chwili uniósł głowę i ponownie spojrzał na balkon.

Dorian wciąż tam stał. Palce zaciskał na balustradzie, ramiona miał napięte, a w oczach płonęła wściekłość, której nawet nie próbował ukrywać. Wokół fontanny panowała cisza, przerywana jedynie jednostajnym szumem wody i muzyką dochodzącą z sali. Jeszcze niedawno dziedziniec wypełniały rozmowy i śmiech, teraz jednak uwaga całej watahy przesuwała się pomiędzy braćmi.

Dorian wyczuwał każde z tych spojrzeń.

To powinien być jego wieczór. Miał stać u boku ojca, przyjmować wyrazy szacunku i przypominać wszystkim, że to właśnie on pewnego dnia przejmie władzę nad watahą. Od lat przygotowywał się do tej roli, uczestniczył w spotkaniach Rady i podejmował decyzje, które miały nauczyć pozostałych, że z jego zdaniem należy się liczyć.

Tymczasem Kilian pojawił się po latach znikąd i bez jednego słowa odebrał mu uwagę wszystkich.

Nie musiał jej żądać ani walczyć o nią podniesionym głosem. Stał nieruchomo, z rękami skrzyżowanymi na piersi, a ludzie i tak patrzyli właśnie na niego. Sama jego obecność wystarczyła, by Dorian poczuł, że po raz pierwszy od wielu lat ktoś zaczyna podważać pozycję, którą uważał już za swoją.

Najgorsze było to, że Kilian nadal znajdował się na dole, przy fontannie, a mimo to nie sprawiał wrażenia człowieka stojącego niżej.

To Dorian musiał do niego zejść.

Odepchnął się gwałtownie od balustrady. Kilka osób stojących na dziedzińcu podniosło głowy, kiedy wszedł na kamienną krawędź balkonu. Zatrzymał się tam na krótką chwilę i spojrzał prosto na starszego brata, jakby dawał mu ostatnią szansę na okazanie niepewności.

Kilian nawet nie drgnął.

Dorian skoczył pewnie w dół, a poły rozpiętej marynarki tylko zatrzepotały w trakcie lotu. Pokonał dzielącą ich wysokość w jednej chwili i wylądował ciężko na nogach, uginając kolana, by zamortyzować uderzenie. Drobny żwir prysnął spod jego butów, a głuchy odgłos lądowania odbił się od ścian budynku. Po dziedzińcu przeszedł krótki szmer, lecz szybko ucichł.

Dorian powoli się wyprostował i poprawił rękaw marynarki, jakby właśnie nie zeskoczył z wysokiego balkonu, lecz jedynie pokonał ostatni stopień schodów. Ten pokaz miał przypomnieć wszystkim o jego sile. Kilian odmówił mu jednak nawet najdrobniejszej reakcji. Nie cofnął się ani nie zmienił pozycji, choć młodszy brat wylądował zaledwie kilka metrów od niego.

Przyszły alfa ruszył w jego stronę starszego brata, patrząc na niego z góry, jakby był przeszkodą.

Ludzie stojący pomiędzy nimi rozstąpili się bez jednego słowa. Krąg wokół braci rozszerzył się, gdy instynktownie cofnęli się również ci, którzy wcześniej stali przy samej fontannie. Nikt nie chciał znaleźć się zbyt blisko dwóch samców alfa mierzących się wzrokiem, nawet jeśli żaden z nich nie wykonał jeszcze ruchu, który można byłoby uznać za początek walki.

Dorian szedł powoli, stawiając kroki z przesadnym spokojem. Wściekłość zdradzały jedynie mocno zaciśnięte pięści oraz mięsień drgający na jego szczęce. Kiedy zatrzymał się przed Kilianem, dzielił ich niecały krok — odległość wystarczająco mała, by w przypadku każdego innego mężczyzny stała się otwartym wyzwaniem.

Kilian spojrzał na niego bez pośpiechu. Najpierw na napiętą twarz, potem na zaciśnięte dłonie, a na końcu ponownie w oczy. W przeciwieństwie do brata stał swobodnie, z rozluźnionymi ramionami i ciężarem ciała rozłożonym równomiernie na obu nogach. Nie wyglądał jednak na nieprzygotowanego. Jego spokój przypominał raczej bezruch drapieżnika, który nie musi przyjmować pozycji do ataku, ponieważ wie, że zdąży zareagować.

— Po co, do cholery, wróciłeś? — warknął Dorian. — I dlaczego wtrącasz się w nie swoje sprawy?

Kilian nie odpowiedział na żadne z pytań. Patrzył na młodszego brata jeszcze przez moment, jakby rozważał nie jego słowa, lecz przyczynę ukrytej pod nimi furii.

— Kim ona jest dla ciebie?

Pytanie padło spokojnie, niemal obojętnie, a jednak Dorian zesztywniał. Nie spodziewał się go. Przede wszystkim nie spodziewał się jednak, że Kilian całkowicie zignoruje jego żądanie wyjaśnień i sam przejmie prowadzenie rozmowy.

— To ja zadałem ci pytanie. Więc odpowiedz, zamiast zmieniać temat na głupoty.

— Nie zmieniam tematu. Pytam o jedyną rzecz, która ma teraz znaczenie.

Między nimi zapadła krótka, ciężka cisza. Kilian nie podniósł głosu, ale w jego tonie nie było prośby. Dorian zacisnął szczękę, czując na sobie spojrzenia całej watahy. Starszy brat nie pozostawił mu wiele miejsca: mógł odpowiedzieć albo na oczach wszystkich wycofać się z rozmowy, którą sam rozpoczął.

— Co cię, kurwa, obchodzi, kim ona dla mnie jest?

Kilian nie zmienił wyrazu twarzy.

— Odpowiedz. — Kilian twardo trzymał się swojego zdania.

Jedno słowo wystarczyło, by gniew Doriana wybuchł z nową siłą.

— Nikim — rzucił. — Słyszysz? Jest nikim! — ryknął tak głośno i gwałtownie, że z jego ust wytrysnęły kropelki śliny.

Kilian patrzył na niego bez słowa. Nie okazał zdziwienia ani oburzenia, a Dorian najwyraźniej odebrał jego milczenie jak kolejne wyzwanie.

— To zwykła bezwilcza idiotka — dodał ciszej. — Bezużyteczna, słaba beksa, która od lat nie potrafi zrobić jednej cholernej rzeczy jak należy.

Wskazał ręką w stronę alejki, za której zakrętem zniknęła Lily. Kilian podążył wzrokiem za tym gestem tylko na ułamek sekundy, po czym ponownie spojrzał na brata.

Dorian zrobił kolejny malutki krok, jeszcze bardziej zmniejszając dzielącą ich odległość. Nie mógł już podejść bliżej, bo by wszedł prosto w szeroką pierś Kiliana, mimo to starszy z braci pozostał na swoim miejscu. Nie oddał mu ani centymetra przestrzeni.

— To tylko pionek — powiedział Dorian ciszej, lecz z jeszcze większą pogardą. — Nic więcej. Miała być użyteczna, dopóki nie znajdę lepszego rozwiązania.

Słowa zawisły nad dziedzińcem. W tłumie ktoś poruszył się niespokojnie, ktoś inny cicho wciągnął powietrze, ale nikt nie odważył się odezwać. Dorian słyszał te reakcje i widział zmianę na twarzach zgromadzonych. Zamiast jednak się opamiętać, jeszcze bardziej uniósł podbródek, jakby chciał udowodnić, że przyszły alfa nie musi tłumaczyć się ze sposobu, w jaki traktuje ludzi należących do jego watahy.

Kilian przez chwilę przyglądał mu się z trudnym do odczytania spokojem.

— Twoja narzeczona — powiedział.

Nie zabrzmiało to jak pytanie. Raczej jak przypomnienie faktu, przed którym Dorian właśnie próbował uciec.

Młodszy z braci roześmiał się krótko i pogardliwie.

— Narzeczona? Nie rozśmieszaj mnie. To tylko układ, który miał zapewnić mi poparcie części watahy. Rada jej potrzebowała, ojciec uznał ją za odpowiednią, więc się zgodziłem. Tylko tyle.

Kilian nie odwracał wzroku. Dorian z każdą kolejną odpowiedzią odsłaniał więcej, niż prawdopodobnie zamierzał, a starszy brat nie musiał robić nic poza zadawaniem krótkich pytań i pozwalaniem, by cisza i nieopanowana wściekłość wyciągała z niego następne słowa.

— Widziałeś ją! — Dorian ponownie wskazał w stronę, w którą uciekła Lily. — Widziałeś, co zrobiła. Pozwoliła kilku gówniarom wyciągnąć się z sali, a potem wylądowała w tej pieprzonej fontannie. Nawet nie potrafiła się obronić.

— Widziałem, co one jej zrobiły — odpowiedział Kilian.

Dorian zmrużył oczy.

— Sama jest sobie winna.

Kilian uniósł lekko brew.

— Sama?

To jedno spokojne słowo uderzyło w Doriana mocniej niż otwarta krytyka.

— Oczywiście, że sama! — wyrzucił z siebie, przestając panować nad głosem. — Gdyby nie była tak cholernie słaba, nic takiego by się nie wydarzyło!

Jego krzyk odbił się od kamiennych ścian i poniósł po całym dziedzińcu. Kilian nie drgnął, ale ludzie stojący najbliżej ponownie się cofnęli.

— Całe życie trzeba ją niańczyć! — ciągnął Dorian. — Nie potrafi się przemienić, nie potrafi się obronić, nie potrafi nawet zachować jak przyszła partnerka alfy! A potem patrzy na mnie tymi swoimi wielkimi, zapłakanymi oczami, jakbym to ja był wszystkiemu winny!

Jeden z mężczyzn stojących przy fontannie zacisnął szczękę i odwrócił wzrok, jakby nie chciał dłużej przysłuchiwać się temu, co Dorian mówił o swojej narzeczonej. Ktoś inny odsunął się o krok, wyraźnie niechętny znalezieniu się zbyt blisko przyszłego alfy, który z każdą chwilą coraz bardziej tracił nad sobą kontrolę.

Dorian natychmiast to zauważył.

— Na co się gapicie?!

Odpowiedziała mu cisza. Nie przypominała jednak posłusznego milczenia, do którego przywykł. Tym razem nikt nie spuścił głowy w geście uległości ani nie pośpieszył z zapewnieniem, że ma rację. Członkowie watahy po prostu nie chcieli znaleźć się pomiędzy nim a Kilianem.

Ta ostrożność rozwścieczyła go jeszcze bardziej.

Odwrócił się gwałtownie do brata.

— Myślisz, że twój powrót coś zmienia? — warknął. — Że wystarczy, że pokażesz się po tylu latach, a wszyscy nagle zapomną, kto ma przejąć tę watahę?!

Kilian patrzył na niego spokojnie. Nie przerywał mu ani nie próbował przekrzyczeć kolejnego wybuchu. Pozwalał Dorianowi mówić, a każda następna chwila ciszy zmuszała młodszego z braci do odsłaniania coraz większej części gniewu, który przez lata skrywał pod pewnością siebie.

— To ja mam zostać alfą! — Dorian uderzył palcem we własną pierś. — Ja, nie ty. To mnie ojciec od lat przygotowuje do przejęcia władzy. Nie wróciłeś tutaj po to, żeby nagle odbierać mi wszystko, co zbudowałem! Nie pozwolę ci tego zabrać!

Kilian zrobił jeden powolny krok naprzód prawie dotykając brata.

Dorian nie cofnął się, jednak jego ciało zareagowało za niego. Ramiona zesztywniały, a dłonie zacisnęły się mocniej, gdy starszy brat znalazł się bliżej niż wyciągnięcie ręki. Kilian nadal nie wyglądał, jakby zamierzał zaatakować, lecz nagła bliskość uświadomiła wszystkim różnicę pomiędzy nimi. Dorian domagał się pozycji krzykiem. Kilian zajmował ją samą obecnością.

— A Lily ma stanąć u twojego boku — powiedział.

— Nie pouczaj mnie. — Dorian wyglądał, jakby zaraz miał się ugotować we własnym gniewie.

— Wybrałeś ją.

— Zamknij się!

Kilian nawet nie mrugnął.

— Twój wybór. Twoja odpowiedzialność. Masz ją chronić, a nie stać bezczynnie i patrzeć, jak inni ją poniżają.

Dorian wypuścił z gardła krótki, pogardliwy śmiech.

— Ty naprawdę myślisz, że będziesz mi mówił, jak mam traktować własną partnerkę?

— Skoro sam tego nie rozumiesz, ktoś musi.

— Pierdol się.

Dorian przysunął się jeszcze bliżej, niemal stykając się z bratem piersią. Był silnym mężczyzną i od lat wystarczało, że w ten sposób naruszył czyjąś przestrzeń, aby rozmówca odruchowo się wycofał. Kilian nie przesunął się nawet o centymetr. Nie napiął ramion ani nie zacisnął dłoni. Patrzył z góry na twarz brata, całkowicie niewzruszony próbą zastraszenia.

Wśród ludzi obserwujących konfrontację zaczęło pojawiać się coś, czego Dorian nie widział na ich twarzach od wielu lat.

Wątpliwość.

Jeszcze przed chwilą to jego ruchy przyciągały uwagę, a każde słowo przyjmowano z ostrożnym szacunkiem. Teraz jednak wszyscy widzieli to samo: Dorian krzyczał, groził i rozpaczliwie próbował odzyskać kontrolę, podczas gdy Kilian nie musiał robić prawie nic, by pozostawać górą.

Młodszy z braci również to dostrzegł.

— Nie masz prawa wracać po tylu latach i zachowywać się, jakbyś nadal miał tutaj coś do powiedzenia! — krzyknął. — To mnie ta wataha będzie słuchać! To ja zajmę miejsce ojca!

Kilian przechylił lekko głowę.

— Czyżby?

Jedno spokojnie wypowiedziane słowo uderzyło Doriana mocniej niż otwarte wyzwanie. Jego twarz stężała, a w oczach pojawił się błysk niepohamowanej furii.

— Całe życie byłeś pieprzonym świętoszkiem! — wyrzucił z siebie. — Wielki Kilian. Silny Kilian. Idealny syn, na którego wszyscy patrzyli, jakby nie istniał nikt poza nim! Nawet teraz robisz to samo. Wracasz po latach i wystarczy jedno twoje spojrzenie, żeby nagle zapomnieli, kto przez cały ten czas stał u boku ojca!

Przy ostatnich słowach jego głos załamał się od gniewu. Kilian odczekał chwilę, aż echo krzyku ucichnie pomiędzy ścianami budynku.

— Skończyłeś?

Dorian wpatrywał się w niego z niedowierzaniem, jakby przez moment naprawdę zabrakło mu odpowiedzi.

Kilian powoli pokręcił głową.

— Niczego się nie nauczyłeś.

— Zawsze musisz chcieć stać nade mną, prawda?! — Dorian wybuchł ponownie. — Zawsze musisz zachowywać się, jakbyś był lepszy! Jakbyś był pieprzonym królem, a wszyscy pozostali mieli przed tobą klękać!

Spojrzenie Kiliana stwardniało.

— Wystarczy.

— Nie będziesz mi mówił, kiedy mam skończyć!

Dorian rzucił się na niego.

Jego prawe ramię drgnęło, zapowiadając uderzenie, ale pięść nie zdążyła dotrzeć do celu. Kilian przechwycił nadgarstek brata, drugą dłonią zacisnął na klapie jego marynarki i wykorzystał siłę rozpędu przeciwko niemu. Jeden szybki obrót wystarczył, by Dorian stracił równowagę.

Chwilę później jego plecy uderzyły z hukiem o kamienną ścianę budynku.

Powietrze uciekło mu z płuc. Na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie, lecz niemal natychmiast zostało wyparte przez wściekłość. Szarpnął się, próbując uwolnić rękę, ale uścisk Kiliana nie osłabł nawet odrobinę. Starszy brat przytrzymywał go jedną ręką za ubranie, a przedramieniem blokował mu klatkę piersiową, nie pozwalając oderwać się od ściany.

— Puść mnie, kurwa! — ryknął Dorian, który nie był przyzwyczajony do takiego traktowania. Zawsze to on kogoś trzymał, nigdy nikt jego. — Słyszysz?! Puść!

Kilian nie odpowiedział od razu. Nie krzyczał, nie szarpał bratem ani nie używał większej siły, niż było to konieczne. Stał blisko, całkowicie opanowany, jakby obezwładnienie dorosłego wilkołaka alfy nie wymagało od niego najmniejszego wysiłku.

Wokół fontanny nikt się nie poruszył.

— Posłuchaj mnie uważnie — odezwał się cicho Kilian.

— Nie będziesz mi rozkazywał!

— Będę.

Dorian szarpnął się ponownie, lecz zdołał jedynie mocniej wcisnąć własne plecy w kamień.

— Jesteś pieprzonym idiotą! Myślisz, że możesz wrócić i odebrać mi wszystko?!

Kilian nachylił się odrobinę, nie spuszczając z niego wzroku i wpatrując się w jego oczy świdrującym wzrokiem.

— Nie interesuje mnie twoja pozycja.

Dorian znieruchomiał.

— Interesuje mnie to, jak traktujesz Lily. A przede wszystkim to, co swoim zachowaniem robisz z nazwiskiem Ravenhartów. — Kilian spojrzał na niego chłodno. — Ojciec przez całe życie budował autorytet naszej rodziny, a ty wystawiasz go na pośmiewisko. Pozwalasz, żeby na oczach całej watahy poniżano twoją narzeczoną, kobietę, która w przyszłości ma nosić nasze nazwisko. Jakiego szacunku oczekujesz od podwładnych, skoro nie potrafisz zapewnić bezpieczeństwa nawet własnej partnerce?

Przez kilka sekund patrzyli sobie prosto w oczy. Gniew nadal płonął na twarzy Doriana, jednak pod nim pojawiło się coś jeszcze — pierwsza świadomość, że starszy brat nie prowadzi z nim kolejnej rodzinnej sprzeczki i nie próbuje sprowokować go pustą groźbą.

— Możesz kiedyś zostać alfą tej watahy — powiedział Kilian. — Możesz zająć miejsce ojca i wydawać rozkazy każdemu, kto zechce cię słuchać. Możesz nawet wmawiać sobie, że daje ci to prawo do traktowania ludzi jak własności. Ale nie pozwolę ci zniszczyć dobrego imienia Ravenhartów tylko dlatego, że nie potrafisz zapanować nad własną arogancją.

Zrobił krótką przerwę. Jego twarz pozostała spokojna, lecz w spojrzeniu nie było już nawet śladu wcześniejszej obojętności.

— Jeśli jednak jeszcze raz ją skrzywdzisz albo staniesz z boku, kiedy ktoś zrobi to za ciebie, osobiście się z tobą rozprawię. I przysięgam ci, Dorian, że jeśli będę musiał użyć siły, nie powstrzyma mnie ani twoja pozycja, ani fakt, że jesteś moim bratem.

Nie podniósł głosu. Wypowiedział groźbę niemal szeptem, ciągle wpatrując się w oczy brata, ale na dziedzińcu panowała tak doskonała cisza, że każde słowo dotarło do ludzi stojących wokół fontanny. Kilka osób gwałtownie wciągnęło powietrze, a ktoś cofnął się o kolejny krok.

Dorian również o tym wiedział.

Zamarł pod uściskiem brata. Na krótką chwilę z jego twarzy zniknęła wściekłość, odsłaniając strach, którego nie zdążył ukryć. Kilian zauważył go, lecz nie skomentował. Puścił klapę jego marynarki, cofnął przedramię i odsunął się o krok, a następnie spokojnym ruchem poprawił mankiet własnej koszuli.

Dorian pozostał oparty o ścianę, ciężko łapiąc oddech. Dopiero po chwili wyprostował się i nerwowo poprawił ubranie. Twarz nadal płonęła mu ze złości, ale gniew nie potrafił już ukryć upokorzenia. Widział je w spojrzeniach ludzi stojących na dziedzińcu i wiedział, że oni również dostrzegli moment, w którym zabrakło mu odwagi, by ponownie szarpnąć się przeciwko Kilianowi.

— Zapamiętaj moje słowa — powiedział Kilian. — Nie będę patrzył na to bezczynnie.

— Ty pieprzony skurwysynu! — wrzasnął Dorian. — Zawsze musiałeś być lepszy! Zawsze!

Jego głos poniósł się po dziedzińcu, lecz Kilian już na niego nie patrzył. Odwrócił głowę w stronę alejki, za której zakrętem przed chwilą zniknęła Lily.

Wtedy poczuł to ponownie.

Głębokie poruszenie gdzieś pod żebrami, zbyt wyraźne, by mógł je zignorować, i zbyt obce, by potrafił je nazwać. Nie przypominało zwykłej ciekawości ani litości wobec dziewczyny, której ledwie znał imię. Pojawiło się już wcześniej, kiedy ich spojrzenia spotkały się nad taflą wody, lecz dopiero teraz, gdy Lily odeszła, Kilian uświadomił sobie jego siłę.

Kiedy znajdowała się blisko, coś w nim na krótką chwilę ucichło. Napięcie, które towarzyszyło mu odkąd pamiętał, ustąpiło miejsca spokojowi tak naturalnemu, jakby w końcu znalazł brakującą część siebie. Teraz, gdy Lily zniknęła, pozostał po nim brak — nieprzyjemne wrażenie, że coś ważnego oddala się bez niego.

Od lat nosił w sobie pustkę, do której zdążył przywyknąć tak bardzo, że niemal przestał ją zauważać. Dopiero przy Lily cofnęła się na kilka uderzeń serca, pozwalając mu zrozumieć, jak wiele miejsca zajmowała. Nie zniknęła całkowicie, ale przestała wydawać się czymś, z czym będzie musiał żyć już zawsze.

Ta świadomość powinna była go zaniepokoić. Zamiast tego przyniosła mu dziwną, cichą pewność że jego życie zaczyna się układać tak jak powinno. Po wielu latach spędzonych z dala od rodzinnej watahy po raz pierwszy nie zastanawiał się, czy powrót był błędem. Wiedział, że znalazł się tutaj dokładnie wtedy, kiedy powinien.

Kącik jego ust drgnął w ledwie dostrzegalnym uśmiechu.

Nie znał Lily. Jeszcze nie. Nie wiedział, dlaczego jej strach obudził w nim gniew ani dlaczego widok jej znikającej w ciemności sylwetki wywołał potrzebę natychmiastowego ruszenia za nią. Gdzieś głęboko, poniżej rozsądku i świadomych myśli, jego instynkt zareagował na nią jednak z siłą, której nie potrafił zlekceważyć.

Nie próbował tego analizować. Nie musiał jeszcze wiedzieć, czym było to uczucie. Na razie wystarczała mu pewność, że odnajdzie Lily, upewni się, że jest bezpieczna, i nie pozwoli jej ponownie zostać samej z tym, co wydarzyło się tego wieczoru.

— Nie waż się jej tknąć! — wrzasnął Dorian.

Kilian nawet nie drgnął. Szedł w stronę alejki, puszczając krzyk młodszego brata mimo uszu. Po wszystkim, co przed chwilą usłyszał, jego groźby nie miały już żadnego znaczenia.

— Słyszysz mnie?! — Głos Doriana ochrypł od wściekłości. — Trzymaj się od niej z daleka!

Kilian zatrzymał się po kilku krokach.

Powoli odwrócił głowę i spojrzał przez ramię. Nie było w nim gniewu ani chęci wdawania się w kolejną kłótnię. Spokój, z jakim patrzył na brata, okazał się znacznie trudniejszy do zniesienia niż otwarta wrogość.

Dorian nadal stał przy ścianie z twarzą płonącą złością i dłońmi zaciśniętymi w pięści. Próbował wyglądać jak człowiek wydający rozkaz, lecz w jego oczach coraz wyraźniej pojawiała się niepewność. Nie wiedział, co wydarzyło się pomiędzy Kilianem a Lily ani dlaczego starszy brat zareagował na jej krzywdę z taką stanowczością. Ta niewiedza odbierała mu resztki opanowania.

Kilian nie odpowiedział. Zatrzymał na nim wzrok jeszcze przez krótką chwilę, po czym odwrócił się i ruszył dalej.

Za jego plecami Dorian wykrzykiwał kolejne przekleństwa. Jego głos odbijał się od kamiennych ścian, z każdym następnym słowem brzmiąc coraz mniej groźnie, a coraz bardziej rozpaczliwie. Tym razem nikt się nie roześmiał. Nikt nie próbował mu przytaknąć ani pospieszyć z zapewnieniem, że nadal ma nad wszystkim kontrolę.

Wataha milczała.

Kilian szedł w stronę alejki równym, niespiesznym krokiem. Na jego ustach wciąż błąkał się cień uśmiechu, który nie miał nic wspólnego ze zwycięstwem nad bratem. Towarzyszyło mu jedynie niezwykłe ciepło pod żebrami i ciche przekonanie, że po raz pierwszy od bardzo dawna dokładnie wie, w którą stronę powinien podążyć.

Nie znał jeszcze przyczyny tego uczucia.

Wiedział tylko, że musi odnaleźć Lily.

Brutalna prawda

Lily dotarła do ławki stojącej przy jednej z bocznych ścieżek i niemal osunęła się na drewniane siedzisko. Przyjęcie zostało daleko za nią. Nie słyszała już muzyki ani rozmów dobiegających z dziedzińca, do jej uszu docierał jedynie szelest liści poruszanych nocnym wiatrem oraz nierówny oddech, którego nie potrafiła uspokoić.

Całą drogę biegła bez oglądania się za siebie, jak spłoszone zwierzę uciekające przed zagrożeniem, którego nie umiało nawet nazwać. Bała się, że jeśli zatrzyma się zbyt wcześnie, ktoś ją dogoni — dziewczyny, Dorian albo któryś z gości chcących z bliska obejrzeć jej upokorzenie. Dopiero teraz, otoczona pustką i ciemnością, zaczęła rozumieć, że nikt za nią nie biegnie.

Ten wieczór rzeczywiście zapamięta do końca życia. Tylko nie w taki sposób, o jakim marzyła.

Nogi drżały jej tak mocno, że nawet siedząc, miała wrażenie, że za chwilę osunie się na ziemię. Objęła się ramionami, próbując zatrzymać resztki ciepła, lecz mokry materiał sukni przylgnął do ciała i oddawał chłód przy każdym podmuchu wiatru. Woda spływała z włosów na kark, a drobne krople wsuwały się pod ubranie i przesuwały po skórze. Ramiona pulsowały w miejscach, w których zaciskały się na nich palce dziewczyn, skóra głowy piekła po szarpaniu, a zdarte kolano bolało za każdym razem, gdy poruszała nogą.

Żaden z tych urazów nie bolał jednak tak jak wspomnienie Doriana stojącego na balkonie. Musiał widzieć, co robiły dziewczyny. Ich spojrzenia spotkały się więcej niż raz, a mimo to nie zszedł, nawet kiedy znalazła się w fontannie. Najgorszy był cień jego uśmiechu, którego nie umiała usunąć z pamięci. Próbowała sobie wmówić, że woda i łzy zniekształciły jej obraz, lecz za każdym razem widziała go równie wyraźnie.

Zacisnęła dłonie na materiale przy kolanach, szukając miejsca mniej nasiąkniętego wodą. Jeszcze przed wyjściem z domu poprawiała każdą fałdę tej sukni, a teraz nie mogła na nią patrzeć bez zawstydzenia. Gdyby wróciła na salę, musiałaby przejść obok wszystkich, którzy widzieli to co się stało. Na samą myśl rozbolało ją gardło, jakby ponownie próbowała powstrzymać płacz przy ich śmiechu.

Przycisnęła dłonie do ust, usiłując stłumić szloch. Mogła wrócić do domu, przebrać się i zamknąć w pokoju, ale wtedy aż do rana zastanawiałaby się, co oznaczało jego zachowanie. Mogła schronić się w swoim pokoju w akademii albo od razu go odnaleźć i zapytać. Na myśl o ostatniej możliwości żołądek zacisnął się jej boleśnie; chciała wyjaśnienia, ale bała się usłyszeć je przy innych.

I wtedy przed oczami stanęła jej wyciągnięta dłoń Kiliana.

Obcy mężczyzna potrzebował zaledwie jednego spojrzenia, aby zrozumieć, że dzieje się coś złego. Nie znał jej, niczego jej nie zawdzięczał, a jednak podszedł do fontanny i postanowił zareagować. Nie kazał jej udowadniać, że potrafi poradzić sobie sama. Nie patrzył z rozczarowaniem. Po prostu podał jej rękę.

Dorian stał tam przez cały czas i tylko patrzył.

Ta myśl zabolała tak bardzo, że Lily natychmiast ją od siebie odepchnęła.

Przez moment poczuła złość na Doriana, tak wyraźną, że sama się jej przestraszyła. Kilian zobaczył zapłakaną dziewczynę i podał jej rękę, podczas gdy narzeczony przez cały ten czas pozostawał na balkonie. Lily usiłowała znaleźć dla niego usprawiedliwienie, lecz wspomnienie jego uśmiechu wciąż do niej wracało.

Najtrudniej było jej uwierzyć, że mogła aż tak źle ocenić człowieka, którego znała od lat. Gdy przychodził w gorszym nastroju, potrafiła zgadywać, o co nie należy pytać. Kiedy milczał, szukała sposobu, żeby mu nie przeszkadzać. Dzisiaj żaden z tych wyuczonych odruchów nie pomógł; nawet wołanie jego imienia nie sprawiło, że ruszył z balkonu.

Przez lata słyszała, że jest zbyt wrażliwa i za łatwo daje się przestraszyć. Kiedyś próbowała z tym walczyć, później zaczęła sprawdzać własne zachowanie, zanim pomyślała o cudzej winie. Teraz również zastanawiała się, czy mogła wcześniej wyrwać ręce, odepchnąć napastniczkę albo nie wołać Doriana. Pamiętała jednak ich siłę, ból szarpanych włosów i moment, w którym zabrakło jej tchu. Nie wiedziała, co jeszcze miała zrobić.

Mocniej objęła drżące ramiona. Dorian widział też jej dłoń wyciągniętą do Kiliana. Może dlatego zawołał ją tak ostro; jeśli uznał, że próbowała zwrócić na siebie uwagę jego brata, rozmowa będzie jeszcze trudniejsza. Powinna wyjaśnić, że chciała jedynie wydostać się z wody, ale nie potrafiła przewidzieć, czy pozwoli jej dokończyć choć jedno zdanie.

Gdyby wróciła do domu, ojciec zobaczyłby jej ubranie i obrażenia. Musiałaby opowiedzieć, kto ją szarpał, a potem odpowiedzieć na pytania i wysłuchać pouczenia, że musi radzić sobie sama. Nie chciała od razu wciągać go w sprawę, której sama jeszcze nie rozumiała. W pokoju akademii mogłaby przynajmniej zamknąć drzwi i przygotować się do tej rozmowy, nie stojąc przed nim z wodą kapiącą z włosów.

Mogła ominąć go i wrócić do swojego pokoju. Tam założyłaby suche ubranie i zamknęła drzwi, nie musząc przez chwilę patrzeć nikomu w oczy. Przed wyjściem do domu mogła też sprawdzić, czy Dorian opuścił salę. Jeśli udałoby się porozmawiać bez dziewczyn i starszyzny, może wreszcie dowiedziałby się, co takiego zrobiła źle — albo sam dostrzegłby, że potrzebowała pomocy.

Przez chwilę wyobrażała sobie, że Dorian siada obok na tej ławce. Nie potrzebowałby wiele mówić; wystarczyłoby, gdyby zapytał o kolano i pozwolił jej oprzeć głowę na swoim ramieniu. Rozczarowanie zabolało dotkliwiej, kiedy uświadomiła sobie, jak małego gestu oczekiwała i że nawet teraz nie potrafiła być pewna, czy mogłaby go o niego poprosić.

Przetarła mokre policzki, zawstydzona tym, jak bardzo pragnęła kilku łagodnych słów właśnie od niego. Przecież zgodził się na ich zaręczyny, poprosił ją o rękę i obiecał przedstawić całej watasze. Trudno było pogodzić te obietnice z człowiekiem, który spokojnie obserwował jej upokorzenie. Jeszcze nie umiała uznać, że mogły nic nie znaczyć.

Mokre włosy przykleiły się do policzka. Odsunęła je ostrożnie, uważając na obolałą skórę głowy, i przez kilka oddechów skupiła się wyłącznie na tym prostym ruchu. Nie była gotowa stawać przed ludźmi i wyjaśniać dlaczego znalazła się w fontannie. Rozmowa z jednym człowiekiem wydawała się jeszcze możliwa, jeśli tylko uda się go spotkać bez osób, które ją skrzywdziły.

W głowie zaczęła układać początek rozmowy. Mogła najpierw przeprosić za zamieszanie, żeby go nie rozgniewać, a potem zapytać o to dlaczego jej nie pomógł. Zatrzymała się na tej myśli, zaciskając zęby, bo nie rozumiała, dlaczego znów ma przepraszać. To ją wrzucono do lodowatej wody. Chciała mu o tym powiedzieć, lecz już wyobrażała sobie chłodne spojrzenie i odpowiedź, że powinna była sama się obronić.

Nie zdoła wyjaśnić wszystkiego tutaj, siedząc na ławce. Mogła jedynie zdecydować, czy odejdzie bez rozmowy. Przez chwilę naprawdę była na to gotowa: wystarczyłoby skręcić ku bramie, wrócić do domu i nie słuchać już dziś żadnych uwag. Potem jednak spojrzała w stronę budynku. Wciąż potrzebowała usłyszeć, że źle odczytała jego uśmiech i że to, co widziała przy fontannie, nie przekreślało ich przyszłości.

Siedziała na ławce jeszcze przez kilka minut, aż łzy zaczęły wysychać na policzkach, a oddech stopniowo się uspokoił. Drżenie jednak nie ustępowało. Mokra suknia odbierała jej resztki ciepła, a palce powoli sztywniały, zaciśnięte na przemoczonym materiale.

Wstała i ruszyła do pokoju. Niezależnie od decyzji jaką podejmie, musiała się przebrać. Kiedy otarła twarz dłonią i przypadkowo spojrzała w ciemną szybę jednego z okien, przez moment nie rozpoznała własnego odbicia. Mokre włosy przylgnęły do policzków i szyi, delikatny makijaż rozmazał się pod oczami, a jasna suknia, w której jeszcze niedawno czuła się piękna, teraz ciężko zwisała na jej ciele. Materiał był pomięty, poplamiony i nasiąknięty wodą, przez co przypominał bladą, zniszczoną wersję kreacji, którą z takim przejęciem wybierała na ten wieczór.

Jeszcze kilka godzin wcześniej widziała w lustrze przyszłą partnerkę alfy; teraz miała przed sobą przemoczoną dziewczynę, która bała się poprosić narzeczonego o wyjaśnienie. Odwróciła wzrok od szyby i powoli ruszyła dalej, czując, jak mokry materiał odbiera jej ostatnie resztki ciepła. Najpierw pójdzie po suche ubranie. Jeżeli po drodze spotka Doriana samego, spróbuje z nim porozmawiać, zanim lęk przekona ją do powrotu do domu.

Gdy podniosła suknię, żeby nie potknąć się o ciężki dół, poczuła ból w zdartym kolanie. Zwolniła, pozwalając nogom odzyskać pewność. Każdy krok w stronę budynku wymagał wysiłku, ale przynajmniej prowadził do suchego ubrania i drzwi, za którymi mogła się schować, gdyby nie zdołała dziś powiedzieć nic więcej.

Ruszyła w stronę tylnego skrzydła akademii, w którym znajdowały się pokoje uczniów. Każdy z nich otrzymywał niewielkie pomieszczenie niezależnie od tego, jak daleko mieszkał, dzięki czemu podczas długich zajęć, treningów i uroczystości mógł zostać na terenie akademii. Pokój Lily znajdował się na piętrze, niedaleko pomieszczenia zajmowanego przez Doriana. Po cichu liczyła, że może spotka go właśnie tam i zdoła porozmawiać z nim, zanim zabraknie jej odwagi.

O tej porze niemal wszyscy nadal przebywali na przyjęciu, dlatego korytarze były puste i pogrążone w półmroku. Przez wysokie okna wpadało blade światło, a pojedyncze lampy rozjaśniały jedynie niewielkie fragmenty kamiennej posadzki. Mokre pantofle Lily uderzały cicho o podłogę, pozostawiając za nią nieregularne ślady wody.

Szła powoli, skupiona na słowach, którymi zamierzała rozpocząć rozmowę z Dorianem, gdy nagle usłyszała znajomy głos. Lily zatrzymała się tak gwałtownie, że mokra podeszwa zapiszczała cicho na kamiennej posadzce.

Rozpoznała ten głos natychmiast.

Dorian.

Dochodził z jednego z pokojów znajdujących się kilka metrów dalej. Drzwi pozostawiono lekko uchylone, a przez wąską szczelinę na pogrążony w półmroku korytarz padała smuga ciepłego światła. Lily stała przez chwilę bez ruchu, wsłuchując się w jego słowa, których nie potrafiła dokładnie zrozumieć.

Może rozmawiał przez telefon albo spotkał się z kimś ze znajomych. Lily zatrzymała się, rozważając, czy najpierw nie pójść do własnego pokoju, ale wtedy Dorian mógłby znów wyjść. Tutaj miała szansę zapytać go o całą sytuację bez obecności całej watahy. Zrobiła ostrożny krok w stronę uchylonych drzwi.

Wtedy z pokoju dobiegł kobiecy śmiech.

Lily znieruchomiała.

Ciepło, które pojawiło się w niej zaledwie chwilę wcześniej, zniknęło bez śladu. W pierwszym odruchu chciała się odwrócić i odejść. Coś w tonie tamtego śmiechu, swobodnego i lekko prowokującego, ostrzegało ją, że nie powinna zbliżać się do drzwi.

Mimo to zrobiła krok. Potem następny.

Nie potrafiłaby później powiedzieć, czy popchnęła ją ciekawość, strach, czy rozpaczliwa potrzeba odnalezienia Doriana i usłyszenia zapewnienia, że nadal wszystko między nimi jest w porządku. Podeszła do uchylonych drzwi i zajrzała przez szczelinę.

W pokoju znajdowało się kilka dziewczyn, które wcześniej widziała na przyjęciu. Dwie siedziały na skraju łóżka, kolejna opierała się o parapet. Żadna z nich nie wyglądała na przejętą tym, co jeszcze niedawno wydarzyło się przy fontannie, a przecież to właśnie one aktywnie w tym uczestniczyły.

Dorian stał pośrodku pomieszczenia, a przy nim znajdowała się Selene.

Lily rozpoznała ją natychmiast. Wspomnienia wróciły z taką siłą, jakby ponownie poczuła palce zaciskające się na swoich ramionach i gwałtowne szarpnięcie za włosy. Przed oczami stanął jej szyderczy uśmiech Selene, twarz pochylająca się nad nią przy fontannie oraz pogardliwe spojrzenie, którym dziewczyna obserwowała ją tuż przed pchnięciem.

Teraz ta sama dziewczyna stała przy Dorianie, jakby miała do tego pełne prawo.

Jego dłoń spoczywała na jej talii. Nie był to przypadkowy dotyk ani krótki gest mający zwrócić jej uwagę. Trzymał ją ze swobodą świadczącą o przyzwyczajeniu, a Selene opierała palce na klapie jego marynarki i patrzyła na niego z uśmiechem, którego znaczenia nie sposób było pomylić z niewinną rozmową.

Serce Lily przyspieszyło. Przycisnęła dłoń do ust, powstrzymując dźwięk, który próbował wydostać się z jej gardła.

Przez ułamek sekundy jej umysł wciąż szukał wyjaśnienia. Może Selene zachwiała się, a Dorian jedynie ją podtrzymał. Może próbował dowiedzieć się, dlaczego dziewczyny zaatakowały Lily. Może wszystko wyglądało inaczej tylko dlatego, że patrzyła przez wąską szczelinę i nie znała początku rozmowy.

Wtedy Dorian przyciągnął Selene bliżej, pochylił głowę i ją pocałował.

Nie był to krótki, przypadkowy gest, który można byłoby błędnie zrozumieć. Selene objęła go za kark, a on nie odsunął się ani nie zawahał. Zachowywali się tak, jakby robili to wiele razy już wcześniej — bez skrępowania, bez niepewności i bez obawy, że którekolwiek z nich przekracza granicę.

Lily przestała oddychać.

Palce zacisnęły się na krawędzi drzwi, ale niemal nie czuła pod nimi drewna. Nie czuła też zimna mokrej sukni ani bólu w ramionach. Wszystko odsunęło się na dalszy plan, jakby jej ciało na chwilę odłączyło się od tego, co widziała.

Patrzyła na nich, czekając, aż obraz przed jej oczami zmieni się w coś, co będzie potrafiła zrozumieć.

Nie zmienił się.

Usprawiedliwienia, które przez ostatnie minuty budowała z takim wysiłkiem, zaczęły rozpadać się jedno po drugim. Dorian nie był zaskoczony wydarzeniami przy fontannie. Nie potrzebował czasu, żeby się uspokoić. Nie przyszedł tutaj, aby przemyśleć swoje zachowanie ani zastanowić się, gdzie podziała się jego zapłakana narzeczona.

Przyszedł do Selene.

Do dziewczyny, która przed chwilą pomagała ją upokorzyć.

Lily nadal nie potrafiła odejść. Stała przy uchylonych drzwiach, rozpaczliwie czekając na pojawienie się jeszcze jednego wyjaśnienia. Może jeśli Dorian ją zobaczy, odsunie Selene i powie, że wszystko wygląda inaczej, niż jej się wydaje. Może wystarczy, że usłyszy od niego jedno zdanie, a świat ponownie wróci na swoje miejsce.

Tym razem jednak żadne usprawiedliwienie nie pojawiło się wystarczająco szybko.

Zanim zdążyła pomyśleć o konsekwencjach, pchnęła drzwi. Uderzyły o ścianę, a wszystkie osoby znajdujące się w pokoju odwróciły głowy w jej stronę.

— Co wy robicie?!

Dorian odsunął twarz od Selene. Jego dłoń jeszcze przez moment pozostała na jej talii, zanim powoli opadła. Na widok Lily w jego oczach pojawiło się krótkie zaskoczenie, lecz zniknęło tak szybko, że mogła uznać je za złudzenie. Nie zobaczyła wstydu, poczucia winy ani strachu, że właśnie został przyłapany.

Kącik jego ust uniósł się w rozbawieniu, a po chwili Dorian się roześmiał.

Lily stała w progu przemoczona, z włosami przyklejonymi do twarzy i rozmazanym makijażem, woda skapywała z sukni na posadzkę, tworząc wokół jej pantofli niewielką kałużę. Jeszcze przed chwilą siedziała sama w ogrodzie i przekonywała się, że chłód Doriana skrywa troskę, a jego bezczynność miała nauczyć ją siły. Teraz każde z tych wyjaśnień brzmiało w jej głowie naiwnie, niemal absurdalnie.

— Dorian… — odezwała się ciszej. Głos drżał jej tak mocno, że ledwie rozpoznawała własne słowa. — Co tu się dzieje?

Nie pytała dlatego, że nie rozumiała tego, co zobaczyła. Pytała, ponieważ potrzebowała, żeby Dorian temu zaprzeczył.

Selene przesunęła po niej wzrokiem od mokrych włosów aż po zabrudzoną suknię. Pogardliwy uśmiech powoli rozszerzył się na jej twarzy.

— Ona naprawdę pyta? — rzuciła, przewracając oczami.

Dorian ponownie się roześmiał. Pozostałe dziewczyny milczały, lecz ich pełne rozbawienia spojrzenia wystarczyły, by Lily poczuła się tak, jakby znowu stała pośrodku dziedzińca, otoczona ze wszystkich stron.

— Chyba najwyższy czas, żeby ktoś jej wyjaśnił — stwierdził Dorian.

— Wyjaśnił co?

Lily zrobiła niepewny krok naprzód. Wciąż patrzyła wyłącznie na niego, jakby Selene i pozostałe dziewczyny przestały istnieć. Liczyło się tylko to, co za chwilę powie człowiek, z którym jeszcze tego wieczoru miała rozpocząć wspólną przyszłość.

Dorian spojrzał jej prosto w oczy. Uśmiech ani na chwilę nie zniknął z jego twarzy.

— Że jesteś tylko pionkiem, Lily.

Przez moment nie zrozumiała znaczenia tego słowa. Nie pasowało do ich zaręczyn, rozmów prowadzonych przez rodziny ani planów, które od miesięcy snuto wokół ich wspólnego życia. Przede wszystkim nie pasowało do uczucia, które według Lily miało z czasem narodzić się pomiędzy nimi.

— Co? — wydusiła, chwytając płytki oddech.

— Pionkiem — powtórzył Dorian z wyraźnym rozbawieniem. — Niczym więcej.

Selene parsknęła śmiechem.

— Naprawdę myślałaś, że on cię kocha?

Lily spojrzała na Doriana, czekając, aż zaprzeczy. Wystarczyłoby jedno słowo. Krótkie „to nie tak”, gest nakazujący Selene milczeć albo choćby cień oburzenia na twarzy mężczyzny, któremu oddała całe swoje zaufanie.

Nie zrobił niczego podobnego.

Patrzył na nią z rozbawieniem, jakby obserwował dziecko, które właśnie odkryło coś oczywistego i nadal nie potrafiło się z tym pogodzić.

— Twój ojciec chciał sojuszu z rodziną alfy — powiedział w końcu. — Mój potrzebował poparcia w Radzie. Układ był prosty: moje zaręczyny z tobą w zamian za głosy twojej rodziny.

Lily poczuła chłód, który nie miał już nic wspólnego z mokrym ubraniem. Narodził się gdzieś głęboko pod żebrami, a potem rozszedł po całym ciele, pozostawiając po sobie odrętwienie. Jej dłonie zaczęły drżeć jeszcze mocniej.

— Nie…

— Tak — odpowiedział Dorian spokojnie, niemal cierpliwie, jakby tłumaczył jej coś, co powinna była zrozumieć już dawno. — Naprawdę sądziłaś, że zgodziłem się na ten układ, bo zobaczyłem w tobie coś wyjątkowego?

Te słowa zabolały bardziej, niż gdyby na nią krzyknął.

Właśnie w to przez cały czas wierzyła. Rada mogła zadecydować o ich przyszłości, ale Dorian przecież przyjął tę decyzję, poprosił ją o rękę i pozwolił snuć wspólne plany. Lily była przekonana, że z czasem dostrzegł w niej coś, czego nie potrafili zobaczyć inni. Coś, co sprawiało, że brak przemiany nie odbierał jej wartości. Wmawiała sobie, że jego chłód i wymagania miały sens, ponieważ chciał przygotować ją do życia u swojego boku.

Teraz odbierał jej nawet tę nadzieję.

Selene wypuściła z gardła cichy śmiech i z przesadną uwagą przyjrzała się Lily.

— Spójrz tylko na siebie — powiedziała. — Przemoczona, zapłakana i nadal bez wilka. Naprawdę wyobrażałaś sobie, że pewnego dnia staniesz u jego boku, a cała wataha po prostu zapomni, kim jesteś?

Jedna z dziewczyn siedzących na łóżku zachichotała.

— Jeszcze godzinę temu poprawiała suknię i czekała, aż oficjalnie przedstawi ją wszystkim jako swoją partnerkę.

— A teraz wygląda dokładnie tak, jak powinna wyglądać przyszła luna — dodała druga z udawaną powagą. — Naprawdę imponująco.

Ich śmiech wypełnił pokój. Nie był głośny, lecz Lily miała wrażenie, że odbija się od ścian i uderza w nią ze wszystkich stron. Zacisnęła dłonie, próbując zapanować nad drżeniem, które nasilało się z każdym kolejnym słowem. Paznokcie wbiły się w skórę, ale ból nie pomagał. Podłoga zdawała się chwiać pod jej stopami, a ona marzyła jedynie o tym, żeby rozstąpiła się i pozwoliła jej zniknąć.

— Przestańcie… — poprosiła.

Jej cichy, załamujący się głos wywołał kolejną falę rozbawienia.

— Słyszałyście? — odezwała się dziewczyna przy oknie. — Rozkazuje nam.

— Lily, ty nawet nie przeszłaś przemiany — przypomniała jej druga. — Kim jesteś, żeby komukolwiek wydawać polecenia?

— Nikim — odpowiedziała Selene. — Dokładnie tak, jak powiedział Dorian.

Pieczenie pod powiekami stało się niemal nie do zniesienia, ale Lily zacisnęła szczękę i powstrzymała łzy. Nie chciała po raz kolejny dawać im satysfakcji. Nie chciała udowadniać, że wystarczy kilka odpowiednio dobranych słów, aby ją złamać, choć właśnie to działo się na ich oczach.

Dziewczyny wyśmiewały jej mokre włosy, rozmazany makijaż i suknię ciężką od wody, lecz wygląd był jedynie początkiem. Każda następna uwaga trafiała w miejsca, które bolały znacznie bardziej: brak przemiany, nieśmiałość i lata spędzone na próbach udowodnienia, że mimo wszystkiego zasługuje na szacunek. Powtarzały słowa, które słyszała od dzieciństwa, tylko teraz brzmiały one jeszcze okrutniej, ponieważ Dorian stał tuż obok i nie próbował ich powstrzymać.

— Zawsze taka grzeczna — powiedziała jedna z dziewczyn z udawaną czułością. — Cicha, skromna i posłuszna.

— Idealna partnerka dla przyszłego alfy — zakpiła druga.

— Szkoda tylko, że przyszły alfa jej nie chce.

Selene odsunęła się od Doriana i podeszła do Lily. Zatrzymała się tak blisko, że dzielił je zaledwie jeden krok, po czym przyjrzała się jej twarzy z uśmiechem pełnym satysfakcji.

— Wiesz, co jest w tym wszystkim najzabawniejsze? — zapytała. — Naprawdę wierzyłaś, że któregoś dnia Dorian spojrzy na ciebie tak, jak patrzy na mnie.

Gardło Lily zacisnęło się boleśnie.

Spojrzała ponad ramieniem Selene na Doriana. Przez cały ten czas obserwował ją bez słowa. Nie kazał dziewczynom przestać, nie zaprzeczył żadnej z ich obelg ani nie zrobił nawet kroku w jej stronę. Dokładnie tak samo jak przy fontannie przyglądał się jej cierpieniu z chłodnym zainteresowaniem, z lekkim uśmiechem, jakby chciał sprawdzić, ile jeszcze zdoła znieść, zanim ostatecznie się załamie.

— Niech mówi — odezwał się w końcu. — Skoro już tutaj przyszła, może wreszcie przestanie żyć we własnym bajkowym świecie.

Lily pokręciła głową.

— Nie wierzę ci.

Nie wiedziała, czy mówi do Selene, czy do Doriana. Patrzyła jednak wyłącznie na narzeczonego, rozpaczliwie czekając, aż jego twarz się zmieni. Aż uśmiech zniknie i pojawi się mężczyzna, którego przez tyle lat próbowała w nim widzieć.

Dorian zaśmiał się krótko.

— Oczywiście, że nie wierzysz. Przecież zawsze łatwiej było ci wmówić sobie, że jestem zmęczony, zajęty albo przytłoczony obowiązkami. Kiedy nie miałem dla ciebie czasu, uznawałaś, że przygotowuję się do roli alfy. Kiedy mówiłem coś, co cię bolało, tłumaczyłaś sobie, że próbuję uczynić cię silniejszą. A kiedy zostawiałem cię samą, nazywałaś to nauką samodzielności.

Każde jego słowo odsłaniało wspomnienie, którego Lily nie chciała oglądać. Chłód nazywała zmęczeniem, obojętność — ciężarem obowiązków, a pogardę — wymaganiami stawianymi przyszłej partnerce alfy. Za każdym razem, gdy jego zachowanie sprawiało jej ból, sama znajdowała wyjaśnienie, które pozwalało nadal w niego wierzyć.

Nawet dziś, siedząc samotnie na ławce w przemoczonym ubraniu, zrobiła dokładnie to samo.

— Zawsze znajdowałaś mi usprawiedliwienie, zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć — ciągnął Dorian. — Nigdy nie musiałem cię okłamywać, Lily. Robiłaś to za mnie.

Zamarła.

Słowa trafiły w nią z taką precyzją, że przez chwilę nie była w stanie zaczerpnąć powietrza. Dorian obserwował jej twarz, dostrzegając moment, w którym zaczęła rozumieć, że znał wszystkie jej wymówki i przez cały ten czas świadomie pozwalał jej w nie wierzyć.

— Widzisz? — odezwał się ciszej. — Nawet teraz czekasz, aż powiem coś, czym znowu będziesz mogła mnie usprawiedliwić.

Lily nie odpowiedziała.

— Ale prawda jest znacznie prostsza — ciągnął Dorian. — Nigdy nie zamierzałem być ci wierny. Możesz opowiadać sobie, co tylko chcesz, ale tego również nie zmienisz.

Mówił spokojnie, niemal rzeczowo, bez śladu gniewu czy zakłopotania. Właśnie ta obojętność sprawiała, że każde słowo wbijało się w Lily głębiej, niż zrobiłby to krzyk. Dorian nie próbował jej sprowokować ani nie wyrzucał z siebie zdań, których później mógłby żałować. Informował ją o czymś, co najwyraźniej od dawna uważał za oczywiste.

— Ani ślub, ani oficjalne naznaczenie niczego nie zmienią — dodał. — Nawet jeśli pewnego dnia staniesz publicznie u mojego boku, nie będziesz jedyną kobietą w moim życiu. Nie łudź się, że po ceremonii nagle zacznę zachowywać się inaczej. A już na pewno nie zmienię się dla ciebie.

Lily patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. Każde kolejne zdanie odbierało jej fragment przyszłości, którą jeszcze kilka godzin wcześniej uważała za pewną. Wspólny dom, miejsce u jego boku, bezpieczeństwo wynikające z przynależności do przyszłego alfy — wszystko, co budowała w wyobraźni przez ostatnie lata, rozsypywało się na jej oczach.

— Będę miał tyle kobiet, ile zechcę — oznajmił Dorian. — A ty nauczysz się z tym żyć.

Selene uśmiechnęła się z satysfakcją i objęła go za ramię, opierając policzek o jego bark.

— Prędzej czy później będziesz musiała się z tym pogodzić — dodała.

Lily poczuła, jak zaciska jej się gardło. Chciała zaprzeczyć, krzyknąć albo zażądać, żeby Dorian przestał, lecz wszystkie słowa utknęły gdzieś pomiędzy piersią a ustami. Zdołała wydobyć z siebie jedynie cichy, urywany szept.

— Przestań…

Dorian uniósł brwi.

— Co powiedziałaś?

Lily spuściła wzrok. Serce uderzało jej tak mocno, że niemal zagłuszało odgłosy dobiegające z pokoju. Nie potrafiła powtórzyć prośby, kiedy patrzył na nią w ten sposób — wyczekująco, z chłodnym rozbawieniem, jakby od początku wiedział, że zabraknie jej odwagi.

Jego uśmiech pogłębił się.

— Właśnie o tym mówię. Nie potrafisz nawet powiedzieć głośniej jednego słowa, kiedy ktoś patrzy ci w oczy. A mimo to naprawdę wyobrażałaś sobie, że nadajesz się do stania u boku alfy.

W pokoju rozległo się kilka przytłumionych śmiechów.

— Nadal płacze — zauważyła jedna z dziewczyn.

— Pewnie czeka, aż Dorianowi zrobi się jej żal — odpowiedziała druga.

— Albo aż ktoś ją pocieszy.

Selene spojrzała na Lily z udawanym współczuciem.

— Tylko że tutaj nikt ci nie współczuje.

Dziewczyny zaśmiały się ponownie, obserwując jej twarz z wyraźną satysfakcją. Wiedziały, gdzie uderzyć: w brak wilka, potrzebę akceptacji i strach, że nikt nie zechce jej przy sobie. Dorian słuchał, nie próbując ich powstrzymać. Lily mogła spuścić głowę i wyjść, zanim powiedzą coś jeszcze; przez lata właśnie tak kończyła podobne rozmowy.

Nie tylko obrażały ją na oślep. Podchwytywały słowa Doriana, przyglądały się jego twarzy i nabierały śmiałości, kiedy nie protestował. Lily nagle zaczęła rozumieć, że czekanie na jego interwencję niczego tutaj nie zmieni. Miał dość czasu, żeby je uciszyć, lecz zamiast tego pozwalał, by każda następna uwaga wracała do niej jak potwierdzenie jego własnej pogardy.

Tym razem pod bólem pojawiło się jednak gorąco. Rozchodziło się po piersi i ramionach z każdym kolejnym śmiechem, aż wreszcie rozpoznała własny gniew. Przed chwilą sam przyznał, że ich zaręczyny były układem. Nie musiała już zgadywać, czy pewnego dnia stanie się dla niego wystarczająca, ani obiecywać, że bardziej się postara.

Przez lata próbowała dopasować się do tego, czego od niej oczekiwał. Jeśli mówił, że powinna być spokojniejsza, milczała; gdy zarzucał jej bierność, szukała sposobu, żeby zdobyć się na odwagę. Za każdym razem zasady zmieniały się akurat wtedy, gdy zaczynała wierzyć, że je pojęła. Dzisiejszej nocy sama usłyszała, że żadna kolejna próba nie zapewni jej tego, na co czekała.

Mogła nadal prosić o uczucie, którego nie zamierzał jej dać, albo zażądać zakończenia zaręczyn. Drugie wyjście przerażało ją publicznym wstydem i utratą przyszłości, do której od lat ją przygotowywano, ale pozostanie oznaczało zgodę na to, co właśnie usłyszała. Jeszcze nie wiedziała, jak poradzi sobie bez Doriana. Zaczynała za to rozumieć, że nie chce dłużej żyć w ten sposób.

Lily powoli uniosła głowę. Otarła policzki wierzchem dłoni, ścierając z twarzy resztki łez, a następnie odgarnęła mokre włosy przyklejone do skóry. Wyprostowała plecy, chociaż całe ciało wciąż lekko drżało.

Śmiechy zaczęły cichnąć.

Zacisnęła usta i spojrzała Dorianowi prosto w oczy. Serce nadal waliło jej jak oszalałe, ale tym razem nie zamierzała pozwolić, żeby strach zdecydował za nią. Nie chciała jego uznania, jeśli ceną miało być dalsze przyjmowanie każdego upokorzenia w milczeniu.

Kiedy się odezwała, pierwsza sylaba lekko zadrżała. Następne zabrzmiały już wyraźnie i stanowczo.

— W takim razie mnie odrzuć.

Uśmiech zniknął z twarzy Doriana.

Przez chwilę wpatrywał się w Lily z niedowierzaniem, jakby nie potrafił zrozumieć, skąd nagle wzięła się w niej odwaga, by postawić mu takie żądanie. Znał ją jako dziewczynę, która pod jego chłodnym spojrzeniem zaczynała się tłumaczyć, brała do siebie każdą uwagę i niemal odruchowo szukała jego aprobaty. Spodziewał się łez, kolejnych pytań i rozpaczliwej próby przekonania go, że ich związek można jeszcze uratować.

Nie spodziewał się, że Lily spojrzy mu prosto w oczy i zażąda wolności.

— Co? — zapytał, marszcząc brwi.

— Skoro mnie nie chcesz, skoro jestem tylko pionkiem w waszym układzie i nigdy nie zamierzałeś mnie kochać, odrzuć mnie teraz. — Serce Lily biło gwałtownie, a mokry materiał sukni kleił się do jej drżącego ciała, lecz tym razem nie spuściła wzroku. — Uwolnij mnie.

Dorian przyglądał się jej przez kilka sekund, jakby próbował odnaleźć w jej twarzy dawną niepewność i wykorzystać ją, zanim Lily zdąży uwierzyć we własne słowa. W końcu zaśmiał się krótko, ale w jego śmiechu nie było już wcześniejszej swobody.

— Naprawdę myślisz, że mogę sobie na to pozwolić?

— Powiedziałeś, że mnie nie chcesz — Lily mocniej zacisnęła palce na przemoczonym materiale sukni wbijająć paznokcie w skórę. Potrzebowała tego bólu, żeby przypominał jej, gdzie się znajduje i co właśnie usłyszała — Więc mnie odrzuć.

Spojrzenie Doriana stwardniało. Jeszcze niedawno wystarczyłby ten jeden gest, żeby zaczęła wycofywać się ze swoich słów i przepraszać za to, że go rozgniewała. Teraz nadal się bała. Czuła ten strach pod skórą, w drżeniu rąk i napięciu ściskającym gardło, ale po raz pierwszy nie pozwoliła mu decydować za siebie.

— Lily… — zaczął ostrzegawczo.

— Zrób to — przerwała mu. Głos lekko jej zadrżał, lecz nie cofnęła wypowiedzianych słów. — Skoro jestem dla ciebie tylko pionkiem, zakończ to teraz. Uwolnij siebie i mnie.

Dorian milczał. Zaskoczenie powoli ustępowało irytacji, bo Lily nie zachowywała się tak, jak tego oczekiwał. Nie prosiła, żeby zmienił zdanie. Nie zapewniała, że postara się być lepsza. Nie próbowała zasłużyć na choćby odrobinę czułości.

— Nie mogę — powiedział w końcu chłodno.

Lily zmarszczyła brwi.

— Dlaczego?

— Bo jesteś mi potrzebna.

Te słowa ścisnęły jej pierś, odbierając oddech. Przez ułamek sekundy serce podsunęło jej naiwną nadzieję, że może jednak kryje się za nimi coś więcej, lecz Dorian niemal natychmiast ją zgasił.

— Politycznie — dodał. — Potrzebuję twojej rodziny, twojego nazwiska i poparcia twojego ojca. Ty sama nie masz znaczenia.

Lily poczuła ból, ale tym razem nie odwróciła wzroku. Patrzyła na niego tak długo, aż kształt jego twarzy zaczął rozmazywać się od łez, których za wszelką cenę nie chciała wypuścić spod powiek.

— Dlatego pozostaniesz moim pionkiem tak długo, jak długo będzie mi się to opłacało — oznajmił Dorian, jakby właśnie kończył rozmowę.

Słowa zawisły pomiędzy nimi.

Lily czekała na odruch szukania kolejnego usprawiedliwienia, lecz Dorian nie pozostawił jej wiele miejsca na domysły. Potrzebował nazwiska i poparcia jej ojca, a jej uczuć nie brał pod uwagę. Nadal mogła prosić, żeby zmienił zdanie, albo zakończyć rozmowę i odejść. Obie możliwości bolały, ale tylko ta druga pozwalała przestać słuchać, do czego jeszcze zamierza ją wykorzystać.

Nie przestała go kochać w jednej chwili, ale od tej chwili coś się w niej zmieniło, jakby z jej głowy i serca spadły klapki przedtem przysłaniające rzeczywistość. Wciąż pragnęła, żeby cofnął swoje słowa, odsunął Selene i przyznał, że powiedział coś okrutnego pod wpływem złości. Wiedziała jednak, że nawet takie przeprosiny nie wymażą widoku fontanny ani jego ust na ustach Selene. Musiałaby potem wrócić do niego ze świadomością, jak łatwo pozwolił innym ją skrzywdzić, i znów udawać, że czuje się bezpieczna. Nie chciała tego.

Selene roześmiała się cicho, a pozostałe dziewczyny natychmiast jej zawtórowały. Lily nawet na nie nie spojrzała. Całą uwagę skupiła na Dorianie, próbując zrozumieć, jak mogła tak długo wierzyć komuś, kto mówił o jej życiu, jakby omawiał warunki korzystnej umowy.

— Wiesz, co jest najgorsze? — zapytała.

Jej głos wciąż nie był całkiem pewny, lecz kryło się w nim coś, czego wcześniej Dorian u niej nie słyszał.

— Że przez cały ten czas myślałam, że to ze mną jest coś nie tak.

Dorian poruszył szczęką, ale nie odpowiedział.

— Myślałam, że jesteś chłodny, bo jesteś zmęczony. Że jesteś surowy, bo chcesz, żebym stała się silniejsza. Kiedy mnie odpychałeś, wmawiałam sobie, że próbujesz przygotować mnie do życia u swojego boku. — Lily przełknęła bolesny ucisk w gardle. — Nawet dzisiaj, kiedy stałeś na balkonie i patrzyłeś, jak mnie poniżają, zastanawiałam się, co zrobiłam źle. Siedziałam sama i próbowałam wymyślić, jak powinnam była się zachować, żeby cię nie zawieść.

— Lily, wystarczy…

Uniosła dłoń, powstrzymując go, zanim zdołał powiedzieć coś więcej. Palce nadal jej drżały, ale nie opuściła ręki.

— Nie. Teraz ty mnie wysłuchasz. — Zaczerpnęła płytko powietrza. — Może rzeczywiście nie jestem taka silna, jak powinnam. Może zbyt łatwo pozwalam innym się ranić. Ale to nie znaczy, że wszystko było moją winą.

Na twarzy Doriana pojawił się cień zniecierpliwienia.

— Nie dramatyzuj. — Przewrócił oczami, przyjmując pogardliwy wyraz twarzy.

Lily uśmiechnęła się krótko, choć w tym uśmiechu nie było ani odrobiny radości.

— Nie mów mi, co mam czuć.

Dorian znieruchomiał.

— Nadal boli — przyznała, a jej głos na moment się załamał. Nie próbowała tego ukrywać. — Prawdopodobnie jeszcze długo będzie bolało. Ale właśnie skończyłam z przepraszaniem cię za to, że mnie skrzywdziłeś.

Dorian przyglądał się jej coraz uważniej. Nie podobało mu się, że przestał rozumieć jej reakcje. Nadal widział łzy w jej oczach i drżenie ramion, lecz nie potrafił już wywołać jednym spojrzeniem poczucia winy, które kazało jej natychmiast się wycofać i być posłuszną.

Lily nadal była przerażona, lecz gniew pomagał jej utrzymać spojrzenie na Dorianie. Nie zamierzała już przepraszać tylko po to, żeby pozwolił jej wyjść.

Lily zrobiła krok w jego stronę. Nogi wciąż miała osłabione, a serce uderzało tak mocno, jakby próbowało ostrzec ją przed tym, co zamierzała powiedzieć, lecz nie zatrzymała się. W końcu musiała zacząć być silna.

— Najbardziej żałuję tego, że tak długo pozwalałam ci wmawiać mi, że powinnam być wdzięczna za sam fakt, że mnie wybrałeś — powiedziała.

Dorian nie odpowiedział od razu. Jego twarz stężała, a Selene po raz pierwszy przestała się uśmiechać. Żadna z dziewczyn nie spodziewała się chyba, że Lily, która jeszcze przed chwilą stała pośrodku pokoju ze spuszczonym wzrokiem i łzami na policzkach, odważy się powiedzieć mu coś takiego.

Lily wyprostowała się, choć przemoczona suknia ciążyła jej coraz bardziej, a wilgotny chłód przenikał aż do kości. Mokre włosy miała odgarnięte z twarzy, dłonie nadal jej drżały i nie zniknęły ślady po łzach, lecz nie próbowała już ich ukrywać. Nie musiała udawać, że nic jej nie boli, ani przekonywać kogokolwiek, że nagle stała się silniejsza. Wystarczało jej, że mimo strachu nadal stała przed Dorianem i po raz pierwszy nie pozwalała mu decydować o tym, co powinna czuć.

— Nie chcę już twoich wymówek — podjęła spokojniej. — Nie chcę twojej łaski, nazwiska ani miejsca, które wyznaczyłeś mi w swoim planie. Nie zamierzam też dłużej przepraszać za to, że nie jestem taka, jaką chciałeś mnie mieć. Nie chcę już ciebie i wszystkiego co z tobą związane. Dla mnie to koniec.

Dorian przyglądał się jej w milczeniu. W jego oczach pojawiło się coś pomiędzy oszołomieniem a złością, jakby wciąż próbował odnaleźć moment, w którym rozmowa przestała przebiegać zgodnie z jego oczekiwaniami. Jeszcze niedawno jedno ostrzejsze spojrzenie wystarczało, żeby Lily zaczęła się tłumaczyć. Teraz nie spuściła przed nim wzroku, choć każdy kolejny oddech kosztował ją dużo więcej wysiłku.

Nie miała już nic do dodania.

Odgarnęła mokre włosy za ucho, po czym odwróciła się w stronę drzwi.

— Jasne, uciekaj! — zawołał za nią Dorian. W jego głosie pobrzmiewała wściekłość, którą bezskutecznie próbował zamaskować drwiącym śmiechem. — Uciekaj, zanim znowu coś ci się stanie!

Selene i pozostałe dziewczyny natychmiast mu zawtórowały, jakby tylko czekały na pozwolenie, by ponownie zacząć się śmiać.

Lily zatrzymała się z dłonią uniesioną w stronę klamki. Przez moment stała plecami do Doriana, walcząc z odruchem, który kazał jej po prostu wyjść i schować się gdzieś, gdzie nikt nie będzie mógł jej zobaczyć. Potem jednak powoli się odwróciła.

Spojrzała na niego bez słowa.

Dorian wydawał się przygotowany na łzy, kolejne oskarżenie albo wybuch bezsilnego gniewu. Nie spodziewał się ciszy. Nie zdołał ukryć krótkiego błysku niepewności, który przemknął przez jego oczy, gdy zobaczył wyraz jej twarzy.

Lily również nie spodziewała się tego, co poczuła. Jeszcze niedawno uwielbiała na niego patrzeć. Potrafiła godzinami rozpamiętywać każdy uśmiech, przypadkowy dotyk i spojrzenie, w którym dopatrywała się uczuć, jakich tak bardzo potrzebowała. Znała jego rysy niemal na pamięć i przez lata kojarzyła je z przyszłością, o której marzyła, nawet jeśli coraz częściej zamiast bezpieczeństwa czuła przy nim niepokój.

Teraz jego twarz wydała jej się obca i wzbudziła w niej odrazę.

Nie oznaczało to, że uczucie, którym darzyła go przez tyle lat, nagle przestało istnieć. Serce nie potrafiło odrzucić wszystkiego równie szybko jak rozum. Nadal bolało ją to, że to właśnie Dorian okazał się człowiekiem zdolnym potraktować ją w ten sposób, a jakaś zagubiona część niej wciąż rozpaczliwie pragnęła obudzić się z tego koszmaru i zobaczyć w jego oczach choćby cień skruchy.

Nie zobaczyła go.

Po raz pierwszy nie patrzyła na chłodnego partnera, którego zachowanie należało usprawiedliwić zmęczeniem, presją Rady czy ciężarem przyszłej władzy. Nie widziała również mężczyzny, który rzekomo nie potrafił okazywać uczuć, lecz w głębi duszy musiał ją kochać. Przed nią stał ktoś, kto świadomie wykorzystywał jej oddanie, patrzył na jej upokorzenie i pozwalał jej obwiniać samą siebie, ponieważ dzięki temu łatwiej było nad nią panować.

To odkrycie zabolało bardziej niż wszystkie wypowiedziane tego wieczoru obelgi.

Lily przez lata wmawiała sobie, że pod jego chłodem musi kryć się coś dobrego. Wierzyła, że jeśli będzie cierpliwsza, bardziej posłuszna i wyrozumiała, pewnego dnia Dorian pokaże jej tę część siebie, na którą tak długo czekała. Teraz zaczynała rozumieć, że czekała na kogoś, kto nigdy nie istniał.

Śmiech Selene i pozostałych dziewczyn nadal rozbrzmiewał w pokoju, lecz docierał do Lily jakby z oddali. Miała dość ich głosów, pogardliwych spojrzeń i słów, które od początku wieczoru uderzały dokładnie w miejsca najbardziej podatne na zranienie. Jeszcze kilka minut temu każda kolejna kpina wywołałaby w niej nową falę łez. Teraz pod bólem pozostały przede wszystkim wyczerpanie oraz gniew, na którego odczuwanie nigdy wcześniej sobie nie pozwalała.

Chciała wyjść. Znaleźć miejsce, w którym nikt nie będzie jej obserwował i gdzie nie będzie musiała wysłuchiwać kolejnych uwag przypominających, jak długo pozwalała się oszukiwać. Przede wszystkim jednak chciała oddalić się od Doriana, zanim zachwieje się pod ciężarem wszystkiego, co właśnie do niej dotarło, i znów zacznie szukać dla niego usprawiedliwienia.

Lily odwróciła się w stronę drzwi, zdecydowana już nie zatrzymywać się ani nie oglądać za siebie, lecz zanim zdążyła zrobić choćby krok, Selene znalazła się tuż obok niej.

— Dokąd się wybierasz?

Lily nawet na nią nie spojrzała. Nie zamierzała odpowiadać ani pozwolić wciągnąć się w kolejną kłótnię. Pragnęła jedynie wyjść z tego pokoju, znaleźć się jak najdalej od nich wszystkich i choć przez chwilę nie czuć na sobie niczyjego wzroku.

Spróbowała ominąć Selene.

Dziewczyna przesunęła się razem z nią, zagradzając jej drogę, a kiedy Lily nadal nie zareagowała, wyciągnęła rękę i pchnęła ją z całej siły.

Nie było w tym już nic z drwiny ani udawanej zabawy. Selene chciała ją przewrócić i doskonale wiedziała, że jako przemieniona wilczyca ma nad nią ogromną fizyczną przewagę. Lily nie zdążyła nawet unieść rąk, aby się obronić. Mokre podeszwy poślizgnęły się na gładkiej posadzce, a ciężka od wody suknia pociągnęła ją w dół.

Upadła z taką siłą, że na moment zabrakło jej tchu. Odruchowo wyciągnęła ręce, przez co dłonie i kolana przyjęły na siebie większość uderzenia. Ostry ból przeszył nadgarstki, mokre włosy opadły jej na twarz, a przed oczami zatańczyły ciemne plamy.

Przez kilka sekund nie była w stanie się poruszyć. Klęczała na podłodze, zaciskając zęby i próbując zaczerpnąć powietrza do obolałych płuc, podczas gdy nad jej głową rozległ się kolejny wybuch śmiechu.

— Widzicie? — Selene zwróciła się do pozostałych dziewczyn z triumfalnym uśmiechem. — Nawet nie trzeba jej mocno dotknąć. Sama robi z siebie pośmiewisko.

Lily odgarnęła włosy z twarzy i podniosła głowę. W jej oczach nie było już prośby, by zostawiono ją w spokoju. Pozostała w nich jedynie czysta wściekłość, która na krótką chwilę zagłuszyła ból pulsujący w dłoniach i kolanach.

Nie odpowiedziała. Każde słowo dałoby Selene dokładnie to, czego chciała — kolejną okazję, by ją sprowokować i upokorzyć. Oparła więc dłonie mocniej o posadzkę, zamierzając podnieść się bez niczyjej pomocy.

W tej samej chwili przez szeroko otwarte drzwi ktoś wszedł do środka, a śmiech urwał się niemal natychmiast. Dziewczyny odwróciły głowy w stronę wejścia, a Selene znieruchomiała z uśmiechem, który powoli gasł na jej twarzy.

Kilian przekroczył próg.

Nie odezwał się ani słowem. Jego twarz pozostawała spokojna, lecz spokój ten nie miał w sobie nic łagodnego. Spojrzeniem objął całe pomieszczenie — stojące pod ścianami dziewczyny, Doriana, Selene zatrzymaną tuż obok wyjścia — a potem odnalazł Lily klęczącą na podłodze w ciężkiej, przemokniętej sukni.

Jego wzrok zatrzymał się na niej na ułamek sekundy dłużej.

To wystarczyło, aby powietrze w pokoju wyraźnie zgęstniało. Selene odruchowo cofnęła rękę, jakby dopiero teraz przypomniała sobie, że przed chwilą użyła jej do popchnięcia Lily. Pozostałe dziewczyny umilkły i spuściły wzrok, nagle znacznie mniej pewne siebie niż wtedy, gdy obserwował je jedynie Dorian.

Kilian szybko ruszył w stronę Lily. Dorian wyraźnie zesztywniał, domyślając się tego, co zamierza zrobić brat.

— Czego znowu chcesz?! — ryknął, zwracając się do starszego brata z ledwie hamowaną wściekłością.

Kilian nawet na niego nie spojrzał. Jedną ręką odsunął Selene stojącą mu na drodze, jakby w ogóle nie zasługiwała na jego uwagę, po czym zatrzymał się przy Lily i przykucnął przed nią. Dopiero z bliska mógł dostrzec zaczerwienione dłonie, mokre włosy przyklejone do policzków oraz napięcie, które wciąż nie pozwalało jej swobodnie odetchnąć.

Wyciągnął do niej rękę.

— Proszę — powiedział niezwykle ciepło i łagodnie, patrząc na Lily z wyraźną troską.

Tylko jedno słowo. Nie było w nim litości, która sprawiłaby, że Lily poczułaby się jeszcze bardziej bezradna, ani zniecierpliwienia sugerującego, że powinna szybciej się podnieść. Kilian po prostu podał jej dłoń i czekał, pozostawiając decyzję wyłącznie jej.

Lily wpatrywała się w jego otwartą rękę.

Jeszcze niedawno, siedząc w fontannie, odrzuciła dokładnie ten sam gest. Wtedy Dorian patrzył na nią z balkonu, a ona wciąż wierzyła, że przyjęcie pomocy od jego brata byłoby czymś niewłaściwym, niemal zdradą wobec mężczyzny, któremu miała pozostać lojalna. Teraz Dorian znajdował się zaledwie kilka kroków dalej, lecz jego obecność nie wzbudzała już w niej poczucia winy.

Wywoływała ból i gniew.

Lily ponownie spojrzała na Kiliana. Nie znała go. Nie wiedziała o nim prawie nic poza tym, że był starszym bratem Doriana i że od chwili swojego powrotu dwukrotnie pojawił się przy niej dokładnie wtedy, gdy pozostali jedynie patrzyli na jej krzywdę.

Mimo to jej ciało reagowało na jego obecność w sposób, którego nie potrafiła sobie wytłumaczyć. Przy Dorianie każdy mięsień miała napięty, jakby bezustannie czekała na kolejne ostre słowo, pogardliwe spojrzenie albo gest mówiący jej, że znowu zrobiła coś nie tak. Kiedy Kilian znalazł się obok, część tego napięcia zaczęła powoli ustępować poczuciu bezpieczeństwa.

Nie czuła się przy nim całkowicie bezpieczna. Nie znała go na tyle, aby mu zaufać. A jednak nie miała wrażenia, że musi się przed nim tłumaczyć albo zasłużyć na wyciągniętą dłoń.

Tym razem nie spojrzała na Doriana, by sprawdzić, co pomyśli. Podjęła własną decyzję, wiedząc, że jest ona sprzeczna z oczekiwaniami narzeczonego, i ostrożnie wsunęła swoją dłoń w rękę Kiliana.

Kontrast był natychmiastowy. Jej palce pozostawały lodowate i lekko drżały, podczas gdy jego skóra była przyjemnie ciepła. Dłoń miał dużą, mocną i szorstką, naznaczoną śladami pracy oraz walki, lecz kiedy zacisnął palce wokół jej dłoni, zrobił to z wyczuciem, doskonale zdając sobie sprawę z własnej siły.

Nie szarpnął jej ani nie próbował poderwać z podłogi, zanim była gotowa. Po prostu zapewnił jej oparcie.

Ciepło jego skóry zaczęło powoli przenikać do zmarzniętych palców Lily, a wraz z nim przyszło krótkie, nieoczekiwane uczucie ulgi. Nadal bolały ją kolana, dłonie i każde słowo, które tego wieczoru usłyszała, lecz po raz pierwszy od dawna nie musiała podnosić się sama.

Kciuk Kiliana przesunął się po grzbiecie dłoni Lily w krótkim, niemal odruchowym geście. Ten ledwie wyczuwalny ruch wystarczył, aby napięcie ściskające jej ciało od wielu godzin na moment zelżało. Zamiast natychmiast się odsunąć, pozwoliła mu przytrzymać się jeszcze przez chwilę, skupiając uwagę na cieple jego skóry, niewielkich zgrubieniach pokrywających palce i pewnym uścisku, który nie próbował jej do niczego zmusić, a jedynie zapewniał stabilne oparcie.

Było w tym coś zaskakująco kojącego. Po wszystkim, co wydarzyło się tego wieczoru, po raz pierwszy nie czuła, że musi podnieść się sama tylko po to, aby udowodnić innym, że nie jest bezradna.

Nie znała Kiliana, a mimo to jego dotyk nie wydawał jej się całkowicie obcy. Był wręcz swój, idealnie na miejscu.

Gdy stanęła na nogach, ich dłonie nadal pozostawały splecione. Dopiero po chwili Lily zdała sobie z tego sprawę. Rozluźniła palce i powoli wysunęła rękę z jego uścisku, zaskoczona własną niechęcią do przerwania tego krótkiego kontaktu.

— Wszystko w porządku? — zapytał Kilian.

Odpowiedź nasunęła jej się automatycznie, ale nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Oczywiście, że wszystko było w porządku. Zawsze tak mówiła, niezależnie od pieczenia pod powiekami, bólu czy strachu zaciskającego gardło. Zaprzeczanie własnym odczuciom przychodziło jej znacznie łatwiej niż przyznanie, że coś ją przerosło.

Tym razem jednak, kiedy spojrzała w uważne oczy Kiliana, nie zdołała wypowiedzieć kolejnego kłamstwa.

— Teraz jest lepiej — przyznała cicho.

Jego spojrzenie przesunęło się po jej zaczerwienionych dłoniach, otartych kolanach i ciężkiej od wody sukni, zanim ponownie zatrzymało się na jej twarzy. Nie znalazła w nim ani pobłażania, ani niecierpliwości, które zwykle towarzyszyły pytaniom o jej samopoczucie.

— Na pewno?

Lily skinęła głową. Nie wszystko było dobrze i oboje musieli zdawać sobie z tego sprawę, lecz Kilian nie zmuszał jej do mówienia o czymś, na co nie była jeszcze gotowa. Przyjął jej odpowiedź bez dalszych pytań, pozostawiając jej wybór, który przez cały wieczór odbierali jej inni.

Mokre pasmo włosów ponownie opadło Lily na policzek. Kilian uniósł rękę i delikatnym ruchem odsunął je z jej twarzy.

Pod wpływem niespodziewanego dotyku znieruchomiała, lecz nie ze strachu. Serce zabiło jej szybciej, a przez ciało przemknęło ciepło tak nagłe i niepasujące do chłodu przemokniętej sukni, że przez moment nie potrafiła skupić myśli. Powinna się cofnąć. Człowiek stojący przed nią wciąż był właściwie obcy, a jednak nie pojawił się w niej żaden z odruchów, które zwykle kazały jej odsuwać się od nieoczekiwanego dotyku.

Pozostała nieruchomo, kiedy jego palce musnęły skórę przy jej skroni.

Wraz z tym gestem powróciło trudne do wyjaśnienia poczucie spokoju. Nie pełne zaufanie, bo na nie było zdecydowanie za wcześnie, lecz cicha, instynktowna pewność, że Kilian nie zamierza zrobić jej krzywdy. Przy nim nie musiała uważnie obserwować każdego ruchu ani przygotowywać się na nagłą zmianę tonu. Jej ciało zdawało się rozumieć to wcześniej niż umysł.

Zaskoczenie pojawiło się również w oczach Kiliana. Jego dłoń znieruchomiała na moment, a spojrzenie pozostało na twarzy Lily odrobinę dłużej, niż wymagał tego prosty gest. Jakby sam nie wiedział, dlaczego tak naturalne wydało mu się dotknięcie dziewczyny, którą zobaczył po raz pierwszy zaledwie tego wieczoru, ani skąd brała się potrzeba upewnienia się, że nikt więcej jej nie skrzywdzi.

Ciężkie kroki przerwały chwilę ciszy pomiędzy nimi.

Dorian zmierzał w ich stronę z twarzą napiętą od wściekłości. Widząc go, Lily odruchowo cofnęła się, a ledwie odzyskany spokój zachwiał się pod naporem dobrze znanego lęku.

Kilian opuścił rękę i wyprostował się, a szeroka linia jego ramion natychmiast znalazła się pomiędzy Lily a nadchodzącym bratem zgodnie z danym mu wcześniej słowem. Nie wykonał przy tym żadnego gwałtownego ruchu i nie próbował demonstracyjnie zaznaczyć swojej przewagi. Po prostu zasłonił Lily własnym ciałem, jakby właśnie tam było jego miejsce.

Patrząc na jego plecy poczuła prawdziwą ulgę. Nie musiała o nią prosić ani zastanawiać się, czy zasłużyła na ochronę. Pojawiła się sama wraz ze świadomością, że tym razem ktoś rzeczywiście stanął pomiędzy nią a zagrożeniem.

Przez krótką chwilę chciała pozostać za Kilianem. Wystarczyłoby przesunąć się o pół kroku, pozwolić mu zasłonić się całkowicie i uniknąć spojrzenia Doriana. Dawna Lily właśnie tak by zrobiła — skuliłaby się w bezpiecznym cieniu silniejszej osoby i liczyła, że nikt nie zwróci na nią uwagi.

Zamiast tego zmusiła zesztywniałe nogi do ruchu i wysunęła się zza ramienia Kiliana, zajmując miejsce prawie u jego boku. Nie chciała ponownie stać się niewidoczna ani pozwolić, aby ktoś rozmawiał o niej tak, jakby nie było jej w pomieszczeniu. Obecność Kiliana dodawała jej odwagi, ale nie zamierzała wykorzystywać go jako kryjówki.

Jej ramię znalazło się tak blisko jego rękawa, że czuła bijące od niego ciepło. Kilian nie odwrócił głowy, jednak lekkie zerknięcie w jej stronę zdradziło, że zauważył jej ruch i zaakceptował dokonany przez nią wybór.

Dorian zatrzymał się przed nimi. Jego spojrzenie najpierw spoczęło na twarzy starszego brata, a następnie przesunęło się ku Lily, zatrzymując na niewielkiej przestrzeni dzielącej jej dłoń od rękawa Kiliana.

Wystarczyło, że zobaczył ich stojących prawie ramię w ramię, bo mimo wszystko Lily była schowana za lewym ramieniem Kiliana stojącego odrobinę przed nią, żeby jego stwardniały, a w oczach pojawił się gwałtowny błysk zaborczej zazdrości. Jeszcze przed chwilą przekonywał Lily, że nic dla niego nie znaczy, lecz widok jej mającej oparcie przy innym mężczyźnie — i to przy jego starszym bracie — okazał się czymś, czego nie potrafił znieść.

— Odkąd, kurwa, obchodzi cię zgrywanie bohatera przed takim śmieciem jak ona?

Obelga uderzyła w Lily, ale tym razem nie pochyliła głowy. Gniew ponownie zacisnął się pod jej żebrami, gorący i bolesny, pozwalając jej wytrzymać pełne pogardy spojrzenie Doriana.

— Uważaj na słowa.

Spokojny głos Kiliana nie podniósł się nawet o ton, a mimo to ostrzeżenie przecięło napiętą atmosferę z siłą, która nie pozostawiała miejsca na dyskusję.

Dorian prychnął, jakby usłyszał coś wyjątkowo niedorzecznego.

— Przed kim mam uważać? Przed nią? — Wskazał Lily lekceważącym ruchem dłoni. — Bo księżniczka znowu się rozpłacze? Dobre sobie.

Odległość pomiędzy nimi zaczęła się zmniejszać wraz z jego kolejnymi krokami. Lily poczuła, jak całe ciało przygotowuje się na zagrożenie, a mięśnie napinają się w znajomy, niezależny od jej woli sposób. Tym razem jednak nie cofnęła się pod naporem wściekłego spojrzenia Doriana. Wyprostowała plecy i uniosła głowę, choć przyspieszony puls boleśnie dudnił jej w skroniach. Nie oszukiwała już samej siebie, możliwość ukrycia się za potężnym ramieniem Kiliana znacznie ułatwiała jej przyjęcie dumnej pozycji pomimo całej tej parszywej dla niej sytuacji.

— Może trzeba jej przypomnieć, gdzie jest jej miejsce — odezwała się Selene.

Lily przeniosła na nią wzrok, lecz nie znalazła już w sobie dawnej potrzeby tłumaczenia się ani przekonywania jej, że zasługuje na odrobinę szacunku.

— Doskonale wiem, gdzie jest moje miejsce.

Stanowczość tej odpowiedzi zatrzymała Doriana w pół kroku. Zaskoczenie przemknęło przez jego twarz, zanim zdołał przykryć je pogardliwym uśmiechem.

— Naprawdę? Niby gdzie? — Pogardliwie splunął na podłogę.

— Tam, gdzie sama zdecyduję — odpowiedziała Lily, dumnie unosząc podbródek. — Nie tam, gdzie ty postanowisz mnie ustawić.

Choć głos miała spokojny, każde słowo wymagało od niej wysiłku. Nie była jeszcze wolna od jego wpływu; zbyt długo żyła pod ciężarem ocen Doriana, żeby kilka minut mogło wymazać wyuczone odruchy. Mimo to nie próbowała łagodzić własnych słów ani natychmiast przepraszać za to, że mogły go rozgniewać. Obecność Kiliana u jej boku sprawiała, że łatwiej było jej wytrzymać napięcie, lecz odwaga, z którą patrzyła na Doriana, należała wyłącznie do niej.

Na twarzy młodszego z braci zgasł uśmiech. Przestrzeń dzielącą go od Lily pokonał jednym gwałtownym ruchem, a jego ramię uniosło się tak szybko, że zdążyła jedynie dostrzec dłoń zmierzającą w stronę jej twarzy.

Ciało zareagowało wcześniej niż myśli. Lily drgnęła, skuliła się, zasłaniając twarz, i odruchowo wstrzymała oddech, oczekując uderzenia.

Nie nadeszło, więc po kilku długich sekundach pozwoliła sobie uchylić oczy i opuścić dłonie, aby zobaczyć, co się wydarzyło.

Dłoń Doriana zatrzymała się w powietrzu, zaledwie kilkanaście centymetrów od jej policzka. Palce Kiliana zacisnęły się wokół jego nadgarstka z taką łatwością, jakby przechwycenie ciosu nie wymagało od niego najmniejszego wysiłku.

Cisza ogarnęła całe pomieszczenie.

Dorian próbował dokończyć ruch, lecz jego ręka ani drgnęła. Uścisk starszego brata unieruchomił ją w miejscu, a narastający nacisk szybko starł resztki pewności z jego twarzy, pozostawiając grymas bólu, którego nie zdołał ukryć.

Kilian nie patrzył na zaciśnięte wokół nadgarstka palce. Całą uwagę skupił na oczach Doriana, a w chłodnym spokoju jego twarzy było coś znacznie groźniejszego niż otwarta wściekłość.

— Partnerki tak się nie traktuje.

Wypowiedział te słowa cicho, niemal bez emocji. Wystarczyły jednak, aby stojące najbliżej osoby odruchowo odsunęły się od braci. Jedna z dziewczyn cofnęła się tak gwałtownie, że uderzyła w szafkę, strącając szklankę. Szkło rozbiło się na podłodze z hukiem, na który żaden z braci nie zwrócił uwagi. Nikt nie próbował interweniować ani stanąć po stronie przyszłego alfy. Wobec przewagi Kiliana pozycja Doriana nagle straciła znaczenie, a każdy obecny w pokoju zdawał się rozumieć, że przekroczył właśnie granicę, której nie powinien był nawet dotykać.

— Puść mnie — warknął Dorian, nadal się szarpiąc.

Kilian nie rozluźnił palców, wręcz przeciwnie, co wywołało wyraźny grymas bólu na twarzy przyszłego alfy.

— Puszczę, kiedy przestaniesz próbować ją skrzywdzić.

— Nie będziesz mi rozkazywał!

— Nie rozkazuję ci. — Krótka pauza nadała kolejnemu słowu ciężar ostatecznego ostrzeżenia. — Ostrzegam.

Dorian szarpnął się, lecz jedynym skutkiem tej próby było mocniejsze napięcie mięśni na przedramieniu Kiliana. Starszy z braci nie zachwiał się i nie potrzebował drugiej ręki, aby utrzymać go w miejscu. Stał niewzruszony, podczas gdy coraz gwałtowniejsze próby uwolnienia się jedynie wyraźniej pokazywały bezsilność Doriana.

Lily obserwowała ich z przyspieszonym oddechem. Przed chwilą spodziewała się uderzenia, a teraz patrzyła na zatrzymaną dłoń i próbowała zapanować nad drżeniem, które ogarnęło jej palce. Kilian znajdował się tak blisko, że dostrzegała każdy napięty mięsień jego przedramienia, a jednak nie czuła od niego niekontrolowanego gniewu. Cała jego siła pozostawała podporządkowana jednemu celowi — powstrzymaniu Doriana.

Zanim zdążyła przemyśleć własny gest, przesunęła dłonią po jego przedramieniu i lekko zacisnęła palce na rękawie marynarki. Nie próbowała go odciągać ani prosić, żeby przestał. Chciała jedynie zwrócić na siebie jego uwagę i dać mu znać, że nadal przy nim stoi.

Naturalność tego dotyku zaskoczyła ją dopiero po chwili. Nie cofnęła jednak ręki.

Spojrzenie Kiliana opadło na jej palce, a następnie powędrowało ku twarzy. Chłód, który jeszcze przed chwilą był skierowany przeciwko Dorianowi, ustąpił miejsca czemuś znacznie łagodniejszemu. Nie trwało to dłużej niż uderzenie serca, ale wystarczyło, aby napięcie w jego dłoni osłabło.

Puścił nadgarstek brata.

Dorian natychmiast cofnął rękę i zaczął rozcierać zaczerwienioną skórę. Odstąpił o krok, nie spuszczając z nich wzroku, a gniew na jego twarzy stopniowo mieszał się z czymś bardziej niebezpiecznym — podejrzliwością. Widać było, że trybiki w jego głowie zaczynają pracę.

Lily nadal stała u boku Kiliana, jedynie pół kroku za linią jego ramienia. Mokre włosy miała odgarnięte z twarzy, dłonie drżały, a serce wciąż uderzało w piersi zbyt szybko, by mogła udawać obojętność. Nie płakała jednak i nie spuściła wzroku, kiedy Dorian zaczął przyglądać jej się tak, jakby widział ją po raz pierwszy.

Jego oczy przesunęły się od jej twarzy ku dłoni nadal spoczywającej na rękawie Kiliana. Dopiero wtedy Lily zdała sobie sprawę, że wciąż go dotyka, lecz zanim zdążyła zdecydować, czy powinna cofnąć palce, kącik ust Doriana uniósł się w powolnym, nieprzyjemnym uśmiechu.

— No proszę…

Kilian milczał.

— W końcu zaczynam rozumieć, o co tu chodzi.

Chłodne spojrzenie starszego brata nie zmieniło się ani odrobinę.

— Nie sądzę.

— Nie? — Dorian przeniósł wzrok na Lily. — Więc dlaczego od pierwszej chwili stajesz pomiędzy nią a każdym, kto próbuje jej dotknąć?

Pytanie zawisło w ciszy, lecz Kilian nie udzielił mu odpowiedzi. Nie dlatego, że nie chciał zdradzić jej przed bratem. Sam nie potrafił jeszcze nazwać impulsu, który za każdym razem prowadził go w stronę Lily, zanim rozsądek zdążył przypomnieć, że właściwie jej nie zna i nie jego rolą jest ją chronić. Potrzeba chronienia jej nie przypominała podjętej świadomie decyzji. Pojawiała się natychmiast, głęboka i instynktowna, jakby stanowiła część czegoś, czego jeszcze nie rozumiał.

Lily poczuła nieznany ucisk pod żebrami i zerknęła na niego, zanim zdołała się powstrzymać. Bliskość Kiliana nadal uspokajała jej oddech, a ciepło wyczuwalne pod palcami ułatwiało opanowanie chaosu, który jeszcze niedawno groził całkowitym odebraniem jej głosu.

Dorian zauważył to krótkie spojrzenie.

— Cała wataha uważa cię za legendę, a ty wracasz po tylu latach i od pierwszej chwili rzucasz wszystko, żeby jej bronić? — Tym razem w jego głosie nie było śmiechu. Pozostała jedynie narastająca złość. — Dziewczyny bez wilka? A może mój wielki braciszek zakochał się w tym śmieciu?

W pokoju zrobiło się jeszcze ciszej. Żadna z dziewczyn nie odważyła się zawtórować Dorianowi, a Selene, która wcześniej komentowała każde upokorzenie Lily, teraz stała pod ścianą ze wzrokiem wbitym w braci.

Kilian przesunął się ku Dorianowi jednym powolnym krokiem. Niewielki ruch wystarczył, aby z jego twarzy zniknęły ostatnie ślady łagodności, a spojrzenie stwardniało na tyle, że młodszy brat odruchowo napiął ramiona.

— Jeszcze raz nazwiesz ją śmieciem — powiedział Kilian cicho — a połamię ci tę pieprzoną szczękę, żebyś już nigdy nie mógł tak szczekać.

Nie podniósł głosu. Nie musiał. Każde słowo padło z tak spokojną pewnością, że Dorian poczuł nieprzyjemny ucisk w żołądku. Znał brata wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że nie była to groźba rzucona pod wpływem gniewu. Kilian nie próbował go nastraszyć ani popisać się przed stojącymi w pokoju dziewczynami. Wyznaczył granicę i jasno powiedział, co się stanie, jeśli Dorian ponownie ją przekroczy.

Niepewność trwała jednak zbyt krótko, aby ktokolwiek poza Kilianem zdążył ją dostrzec. Dorian szybko przykrył ją drwiącym uśmiechem, choć kiedy się odezwał, w jego głosie nie było już wcześniejszej swobody.

— Prawda boli, co, braciszku? — rzucił. — Nie ma wilka, nigdy nie przeszła przemiany i nie potrafi stanąć pośród nas jak równa z równymi.

Znajomy ból ukłuł Lily pod żebrami. Słyszała podobne słowa wystarczająco wiele razy, by wiedzieć, gdzie powinny uderzyć i jak szybko potrafią przywołać wszystkie wątpliwości, z którymi zmagała się od lat. Ponownie nie pozwoliła jednak, aby zmusiły ją do spuszczenia głowy.

— Nie potrzebuję twojej zgody, żeby istnieć — odpowiedziała, patrząc Dorianowi prosto w oczy.

Wyraźne zaskoczenie na moment odebrało mu możliwość odpowiedzi. Nie spodziewał się, że Lily ponownie zabierze głos, a już na pewno nie w taki sposób. Przez lata przyjmowała jego osądy jak prawdę, której nie miała prawa kwestionować. Teraz nie tylko mu się sprzeciwiła, lecz zrobiła to przy świadkach.

Kilian zerknął na nią. W jego spojrzeniu pojawił się krótki przebłysk ciepła, niemal niedostrzegalny dla kogokolwiek poza nią. Nie wyglądał na zaskoczonego jej odwagą. Sprawiał raczej wrażenie, jakby od początku wiedział, że Lily jest do niej zdolna, i jedynie czekał, aż ona sama również to odkryje.

Dorian zauważył tę wymianę spojrzeń.

— Nie ma wilka — powtórzył, zwracając się już wyłącznie do brata. — A ty naprawdę zamierzasz jej bronić?

— Tak — odparł Kilian bez wahania. — W przeciwieństwie do ciebie.

Kącik ust Doriana drgnął.

— Wielki Kilian wraca po latach i wybiera sobie dziewczynę bez przemiany. — Wypuścił z gardła krótki śmiech, choć w jego oczach nie było ani śladu rozbawienia. — Musiałeś do reszty zgłupieć, jeśli sądzisz, że wataha zaakceptuje coś takiego. Ja mam zgodę Rady. A ty?

Kilian nie dał się wciągnąć w ton, który narzucał mu brat. Patrzył na niego chłodno, jakby cała prowokacja była zbyt oczywista, by zasługiwać na silniejszą reakcję.

— Nie przypominam sobie, żebym twierdził, że jestem z kimkolwiek w związku.

— Nie? — Uśmiech Doriana stał się szerszy. — To dziwne, bo patrzysz na nią tak, jakbyś już zdążył ją sobie wybrać. Mimo że należy do mnie.

Ostatnie słowa sprawiły, że w twarzy Kiliana zaszła ledwie dostrzegalna zmiana. Nie zacisnął pięści ani nie rzucił się na brata. Znieruchomiał, a jego szczęka napięła się nieznacznie, spojrzenie utraciło resztki ciepła, jakie pojawiło się w nim, gdy patrzył na Lily.

— Należy do ciebie? — powtórzył cicho. — W takim razie dlaczego stałeś i patrzyłeś, jak ją krzywdzą? Dlaczego to ja musiałem zrobić to, co należało do ciebie?

Uśmiech Doriana przygasł.

— Wybrałeś ją na swoją partnerkę — ciągnął Kilian, nie spuszczając z niego wzroku. — Powinieneś ją chronić, nie upokarzać. Partnerka jest dla wilka świętością, a ty potraktowałeś ją gorzej niż wroga.

Przez kilka sekund żaden z braci się nie poruszył. Dorian wytrzymał jego spojrzenie z wysoko uniesionym podbródkiem, lecz czujność widoczna w jego oczach zdradzała, że doskonale rozumie, jak cienka stała się granica pomiędzy ostrzeżeniem a jego spełnieniem. Jednocześnie satysfakcja z tego, że wreszcie dotknął czegoś ważnego dla starszego brata, okazała się silniejsza niż rozsądek.

— Po co tak się napinasz? — zapytał, przenosząc wzrok na Lily. — To tylko bezwilcza dziewczyna. Słaby, bezużyteczny śmieć, który bez cudzej pomocy nie potrafi nawet podnieść się z podłogi.

Powietrze w pokoju stało się ciężkie.

Kilian nie wykonał żadnego gwałtownego ruchu, lecz pod skórą jego dłoni przesunęło się coś nieludzkiego. Palce wydłużyły się nieznacznie, a spod paznokci zaczęły wysuwać się ciemne, ostre końcówki pazurów. Odpowiadał jednak nadal tym samym opanowanym tonem:

— A ty nie potrafisz jej obronić nawet wtedy, kiedy stoisz obok.

Dorian otworzył usta, zapewne gotowy na kolejną obelgę.

Nie zdążył jej wypowiedzieć.

Pięść Kiliana uderzyła go prosto w szczękę, dokładnie tam, gdzie wcześniej zapowiedział. Cios był krótki, celny i tak szybki, że Dorian nie zdołał nawet unieść rąk. Jego głowa odskoczyła w bok, a całe ciało straciło równowagę i runęło na podłogę z głuchym hukiem.

Nikt się nie poruszył.

Nie rozległ się krzyk ani śmiech. Selene i pozostałe dziewczyny patrzyły na Kiliana w całkowitym milczeniu, zasłaniając jedynie usta z przerażeniem wypisanym na twarzach, zbyt dobrze znając krążące o nim opowieści, aby odważyć się skomentować to, co właśnie zobaczyły. Najbardziej przerażająca nie była nawet siła ciosu, lecz opanowanie, z jakim go wymierzył. Nie wyglądał na człowieka, który stracił nad sobą kontrolę. Wyglądał jak ktoś, kto wypowiedział ostrzeżenie, a potem dotrzymał słowa.

Wilk pod jego skórą nie zamierzał jednak na tym poprzestać.

Kiedy Kilian podszedł leżącego brata, w jego dłoniach nadal tkwiły częściowo wysunięte pazury, a napięcie szerokich ramion zdradzało walkę z instynktem domagającym się czegoś więcej niż jednego ciosu. Wystarczyłby kolejny krok, aby znalazł się nad Dorianem.

Lily bez namysłu zacisnęła palce na jego przedramieniu.

— Kilian — szepnęła cichutko.

Zatrzymał się natychmiast.

Pod jej dłonią mięśnie wciąż pozostawały twarde jak kamień, a oddech Kiliana stał się głębszy, cięższy niż przed chwilą. Przez krótką chwilę nie odrywał wzroku od Doriana, jakby głos Lily dotarł do niego z dużej odległości. Dopiero lekki nacisk jej palców przenikający przez materiał marynarki sprawił, że opuścił spojrzenie na obejmującą go dłoń, a następnie odwrócił głowę ku jej twarzy.

Lily nie cofnęła się pod jego wzrokiem.

Serce wciąż uderzało jej gwałtownie, a ciało nie zdążyło otrząsnąć się po tym, jak Dorian próbował ją uderzyć. Widok pazurów Kiliana i siły, z jaką jednym ciosem powalił brata, powinien wzbudzić w niej strach. Mimo to nie potrafiła się go bać. Nie widziała w nim zagrożenia skierowanego przeciwko sobie. Przeciwnie — nawet teraz jego bliskość dawała jej to samo niezrozumiałe poczucie bezpieczeństwa, które pojawiało się, gdy stawał pomiędzy nią a kimś, kto chciał wyrządzić jej krzywdę.

Nie musiała niczego mówić. Spokojne spojrzenie oraz dłoń spoczywająca na jego ramieniu wystarczyły.

Napięcie pod jej palcami zaczęło stopniowo ustępować. Oddech Kiliana zwolnił, a pazury wsunęły się z powrotem, nie pozostawiając po sobie nic poza lekko zaczerwienioną skórą wokół paznokci. Wilcza natura, która jeszcze przed momentem próbowała wydostać się na powierzchnię, ucichła pod wpływem jednego dotyku Lily.

Dorian podniósł się z podłogi, podpierając dłonią o stojący najbliżej mebel. Ostrożny ruch szczęki wywołał grymas bólu, a na palcach, którymi otarł krew z rozciętego kącika ust, pozostała czerwona smuga.

Jego wzrok przesunął się od Lily, nadal trzymającej Kiliana za przedramię, ku starszemu bratu, którego wilk uspokoił się równie szybko, jak wcześniej zareagował. Zrozumienie pojawiające się w oczach Doriana niemal natychmiast przybrało postać kpiącego uśmiechu.

— No proszę — mruknął. — Jednak ktoś potrafi cię zatrzymać.

Kilian odpowiedział mu lodowatym spojrzeniem, po czym przesunął się odrobinę, ponownie zasłaniając Lily własnym ciałem.

— Nie próbuj mnie więcej sprawdzać — powiedział Kilian. — Następnym razem nie skończy się na jednym ciosie.

Nie było potrzeby dodawać niczego więcej. Chłód w jego głosie jasno mówił, że nie zamierza ustąpić, a stojący w pokoju świadkowie zdawali się rozumieć to równie dobrze jak Dorian.

Młodszy z braci przesunął językiem po rozciętej wardze, po czym splunął krwią na podłogę i poprawił przekrzywiony kołnierzyk koszuli. Ten prosty gest miał zapewne przywrócić mu choć część utraconej pewności siebie, lecz zaczerwienienie widoczne na szczęce oraz ostrożność, z jaką nią poruszał, nie pozwalały zapomnieć o sile otrzymanego ciosu.

— Wiecie, co jest w tym wszystkim najlepsze? — zwrócił się do pozostałych, rozglądając się po zastygłych twarzach. — Przez całe życie słyszałem, jaki Kilian jest niezwykły. Silniejszy ode mnie, lepszy, zawsze opanowany. Idealny pod każdym pieprzonym względem.

Dopiero wtedy spojrzał bratu prosto w oczy. Zadziorność, z jaką uniósł podbródek, nie zdołała całkowicie ukryć czujności pojawiającej się w jego spojrzeniu.

— A wystarczyła jedna bezwilcza dziewczyna, żeby w końcu stracił nad sobą kontrolę.

Nikt mu nie odpowiedział. Cisza nie potwierdzała jednak jego słów, ponieważ każdy obecny w pokoju widział, co naprawdę się wydarzyło. Kilian nie rzucił się na niego w nieopanowanej furii. Ostrzegł go, zaczekał, aż ponownie przekroczy wyznaczoną granicę, a potem spełnił groźbę jednym precyzyjnym ciosem.

Dorian mimo to uśmiechnął się szerzej, jakby sam brak sprzeciwu wystarczył mu do uznania, że odzyskał przewagę.

Lily nadal stała blisko Kiliana. Kiedy wyczuła, że pod jej palcami ponownie napinają się mięśnie jego przedramienia, przesunęła dłoń niżej i odruchowo ujęła go za rękę. Nie musiała go odciągać ani wypowiadać jego imienia. Lekki nacisk jej palców wystarczył, aby dać mu znać, że nie chce kolejnego starcia, dlatego Kilian nie ruszył się z miejsca.

— Wszyscy tutaj wiedzą, że dla takich jak ona nie ma miejsca — ciągnął Dorian.

Jego wzrok zatrzymał się na Lily z rozmyślną pogardą.

— A już na pewno nie u boku przyszłego alfy.

Żołądek Lily ścisnął się boleśnie. Przez całe życie słyszała, że brak wilka odbiera jej prawo do zajmowania ważnego miejsca w watasze, lecz wcześniej mogła łudzić się, że przynajmniej Dorian myśli inaczej. Teraz zamiast ją chronić, wykorzystywał przeciwko niej ten sam lęk, którym karmili ją wszyscy pozostali.

Pieczenie pod powiekami przybrało na sile, ale nie spuściła głowy. Zacisnęła szczękę, powstrzymując łzy, i wytrzymała jego spojrzenie. Nie zamierzała pozwolić, żeby zobaczył, jak głęboko nadal trafiają jego słowa.

Dorian dostrzegł jednak napięcie jej twarzy, a triumf w jego oczach zdradził, że właśnie na taką reakcję liczył.

— Rada zatwierdziła ją dla mnie — powiedział, ponownie zwracając się do Kiliana. — Jako część układu, który ma zapewnić mi władzę i poparcie jej rodziny. Nie dlatego, że uznała bezwilczą za odpowiednią partnerkę dla alfy.

Na moment zamilkł, pozwalając, by znaczenie tych słów wybrzmiało w ciężkiej ciszy.

— Jeśli zamierzasz walczyć o przywództwo, w końcu będziesz musiał dokonać wyboru. Albo ona, albo wataha. Ja mam zgodę Rady i zamierzam wykorzystać ją do ostatniego głosu. Ty nie masz nic.

Szczęka Kiliana napięła się wyraźniej. Nie dlatego, że brat zagroził jego pozycji — od początku tego wieczoru nie okazał najmniejszego zainteresowania władzą, o którą Dorian tak rozpaczliwie walczył. Tym razem jednak przestało chodzić wyłącznie o niego. Dorian właśnie zapowiedział, że wykorzysta przeciwko Lily cały system, który przez lata przekonywał ją, że brak przemiany czyni ją kimś gorszym.

Młodszy z braci dostrzegł zmianę w jego twarzy i uśmiechnął się pod nosem, przekonany, że wreszcie odnalazł właściwy sposób, by go zranić.

Lily przeniosła wzrok na profil Kiliana. Nie chciała, by przez nią musiał mierzyć się z Radą, watahą ani własnym bratem, szczególnie że jeszcze kilka godzin wcześniej nawet jej nie znał. Coraz mocniej powracało również stare, dobrze zakorzenione przekonanie, że to jej obecność komplikuje życie innych, a najlepszym rozwiązaniem będzie usunąć się, zanim sytuacja stanie się jeszcze gorsza.

Tym razem nie zamierzała jednak czekać, aż Dorian, Kilian albo ktokolwiek inny zdecyduje, co powinna zrobić. Nawet jeśli kierowała nią potrzeba ucieczki od kolejnych obelg, wybór, jak to zrobi, należał do niej.

Powoli rozluźniła palce zaciśnięte na dłoni Kiliana. Pozbawiona jego ciepła skóra niemal natychmiast wydała jej się jeszcze bardziej zmarznięta, lecz nie pozwoliła sobie zawahać się dłużej. Odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi, chcąc zakończyć to przedstawienie, zanim Dorian odbierze jej resztki godności, których tak rozpaczliwie próbowała się trzymać.

— Lily.

Spokojny głos Kiliana zatrzymał ją po kilku krokach. Nie odwrócił głowy w jej stronę, a mimo to wyczuł jej odejście natychmiast, jakby nawet podczas konfrontacji z bratem pozostawał świadomy każdego jej ruchu.

Lily przystanęła przy drzwiach.

— Nie chcę, żebyś przeze mnie się z nim bił — powiedziała. — Nawet mnie nie znasz. Jestem ci wdzięczna za to, co zrobiłeś, ale nie mogę dłużej korzystać z twojej dobroci i pozwalać, żeby konflikt między wami przeze mnie stawał się coraz gorszy. Najlepiej będzie, jeśli już pójdę. Wszystko, co miało zostać powiedziane, już wybrzmiało.

Dopiero przy ostatnich słowach obejrzała się przez ramię. W jej oczach wciąż błyszczały niewylane łzy, lecz pojawiło się w nich również ciepło i szczera wdzięczność skierowana do człowieka, który jako jedyny tego wieczoru stanął w jej obronie, nie oczekując niczego w zamian.

— To nie była dobroć — odpowiedział Kilian.

Jego wzrok nadal spoczywał na Dorianie, a następne słowa skierował do Lily, choć ich właściwy sens stanowił oskarżenie wymierzone w młodszego brata.

— Zrobiłem to, co powinien był zrobić twój partner.

Dorian zesztywniał, ale Kilian nie poświęcił jego reakcji nawet chwili uwagi.

— Jeśli możesz, poczekaj na mnie na zewnątrz. Muszę się jeszcze czymś zająć.

Lily przez moment przyglądała mu się w milczeniu, jakby chciała zapytać, co zamierza zrobić, lecz ostatecznie jedynie uśmiechnęła się do niego jeszcze raz z wdzięcznością. Odwróciła się i opuściła pokój, zanim ktokolwiek zdążył ją zatrzymać. Jej kroki rozległy się na korytarzu, początkowo szybkie i nierówne, a potem coraz cichsze, aż w końcu pochłonęły je odgłosy przyjęcia dobiegające z dalszej części kampusu.

Kilian pozostał przy otwartych drzwiach, odprowadzając Lily wzrokiem, dopóki jej sylwetka nie zniknęła za zakrętem korytarza. Z twarzy nie można było wyczytać żadnych emocji, jedynie mięsień na szczęce drgnął lekko, gdy ostatni odgłos jej nierównych kroków rozpłynął się w dochodzącym z oddali gwarze rozmów i muzyki.

Dopiero wtedy oparł bark o framugę, nadal nie poświęcając uwagi młodszemu bratu. Nie ruszył w głąb pokoju ani nie próbował zmniejszyć dzielącej ich odległości. Skrzyżował ręce na piersi, opuścił wzrok na palce spoczywające na rękawie marynarki i przesunął kciukiem po krawędzi jednego z paznokci, jakby właśnie ten drobny szczegół okazał się nagle bardziej interesujący niż stojący naprzeciwko Dorian.

Kilka metrów dalej Selene i pozostałe dziewczyny wciąż otaczały młodszego z braci. Jeszcze przed chwilą czuły się przy nim na tyle pewnie, by ze śmiechem obserwować upokorzenie Lily, lecz teraz żadna nie odważyła się odezwać. Choć Kilian pozostawał przy wyjściu i nawet nie zaszczycał ich spojrzeniem, jego obecność sprawiała, że pokój zdawał się mniejszy, a powietrze cięższe.

— Powinieneś ją odrzucić — powiedział.

Spokojny, niemal obojętny ton sugerował, że nie rozpoczyna rozmowy ani nie prosi brata o rozważenie jego słów. Informował go jedynie o czymś, co od dawna powinno być oczywiste. Dopiero po chwili podniósł wzrok znad własnych dłoni i skierował go w głąb pomieszczenia.

Na twarzy Doriana powoli pojawił się szyderczy uśmiech. Przyglądał się starszemu bratu z rosnącym zainteresowaniem, po czym lekko przechylił głowę, jakby właśnie odnalazł brakujący element układanki, nad którą zastanawiał się od chwili jego powrotu.

— Czyli jednak coś jest na rzeczy — stwierdził, a z jego gardła wydobył się cichy, pozbawiony wesołości śmiech. — To naprawdę zabawne. Przez całe życie uważałem cię za rozsądnego, a teraz wracasz i tracisz głowę dla dziewczyny, która nawet nie ma wilka.

Drwina nie wywołała żadnej widocznej reakcji. Kilian pozostał oparty o framugę, z ramionami skrzyżowanymi na piersi i twarzą tak spokojną, jakby Dorian nie powiedział niczego wartego uwagi.

— Trzymasz ją w więzi, której sam nie szanujesz — odparł. — Skoro jej nie chcesz, uwolnij ją.

— Nie chcę jej? — Dorian uniósł brwi. — Skąd taki pomysł?

— Mężczyzna, któremu zależy na partnerce, nie stoi bezczynnie i nie patrzy, jak inni robią z niej widowisko.

Część satysfakcji zniknęła z twarzy Doriana, ustępując miejsca krótkiemu błyskowi irytacji. Szybko jednak przypomniał sobie o obserwujących ich dziewczynach i wyprostował ramiona, jakby zamierzał odzyskać przed nimi przewagę samą postawą.

— Naprawdę cię poruszyła — zauważył. — Bezwilcza narzeczona własnego brata. Muszę przyznać, że nie tego spodziewałem się po wielkim Kilianie.

Chłodne spojrzenie przesunęło się po jego twarzy, zatrzymując na uśmiechu, który stawał się coraz bardziej wymuszony.

— A ja nie spodziewałem się, że będziesz potrzebował kilku dziewczyn, żeby upokorzyć jedną, nad którą i tak masz przewagę. Tak postępuje przyszły alfa watahy?

Zapadła cisza.

Selene poruszyła się niespokojnie, lecz kiedy wzrok Kiliana na moment odnalazł ją w grupie pozostałych, zastygła i spuściła głowę. Jej towarzyszki cofnęły się niemal jednocześnie, szukając miejsca bliżej ściany i bezwiednie zwiększając dystans dzielący je od Doriana, jakby nagle przestały czuć się bezpiecznie u jego boku.

Młodszy z braci zauważył tę reakcję. Uśmiech pozostał na jego ustach, ale stwardniał, tracąc resztki wcześniejszej swobody.

— Nie odrzuciłem jej — powiedział. — I nie zamierzam tego robić. Więź nadal istnieje, a dopóki jej nie zerwę, Lily należy do mnie.

Kilian pozwolił ostatnim słowom wybrzmieć w ciszy. Nadal nie odsuwał się od framugi ani nie zmieniał swobodnej pozycji, lecz jego spojrzenie spoczęło na Dorianie z niepokojącą nieruchomością. Na twarzy nie pojawił się gniew; przeciwnie, zniknęło z niej nawet nikłe napięcie, które wcześniej zdradzała szczęka.

Właśnie ten bezruch sprawił, że atmosfera w pomieszczeniu stała się jeszcze cięższa.

Dorian pozostawał w głębi pokoju, otoczony tymi, którzy jeszcze przed chwilą śmiali się razem z nim i przytakiwali każdemu wypowiedzianemu słowu. Mimo liczebnej przewagi to jednak Kilian — samotny, wsparty niedbale o framugę — zdawał się zajmować całą dostępną przestrzeń.

— Nie jest niczyją własnością — odpowiedział w końcu.

Ciche prychnięcie Doriana nie zdołało rozproszyć napięcia.

— Możesz sobie wmawiać, co tylko chcesz. To niczego nie zmieni. Lily jest moją partnerką, częścią mojego układu i zabezpieczeniem pozycji, która mi się należy. Będę z nią robił to, co uznam za stosowne, a ty nie masz w tej sprawie nic do powiedzenia.

Kilian nawet nie drgnął.

— Pozycja, która naprawdę ci się należy, nie wymagałaby bezbronnej dziewczyny jako zabezpieczenia.

Uśmiech zniknął z twarzy Doriana.

Wypowiedziane niemal obojętnie słowa uderzyły mocniej niż otwarta zniewaga, ponieważ trafiły dokładnie w ukrytą pod jego pewnością siebie obawę. Sylwetka młodszego z braci stężała, a gwałtowny błysk w oczach zdradził, jak boleśnie przyjął sugestię, że bez politycznego układu jego pozycja mogłaby okazać się znacznie słabsza, niż próbował wszystkim pokazać.

— Uważaj, bracie — ostrzegł.

Kilian uniósł nieznacznie brwi.

— Na co? Na ciebie?

Dorian ruszył w jego stronę, lecz impet wystarczył mu zaledwie na dwa kroki. Zatrzymał się, zanim choćby w połowie pokonał dzielącą ich odległość, jak gdyby dopiero wtedy dotarło do niego, że każde kolejne przesunięcie przybliży go do człowieka, którego jeszcze niedawno nie zdołał nawet zmusić do cofnięcia się. Próbował zachować swobodną postawę, jednak uniesione ramiona, zaciśnięte dłonie zdradzały gotowość nie tylko do ataku, lecz także do odwrotu.

— Posłuchaj mnie uważnie, bracie — powiedział. — Ona nadal jest moja. Nie sięgniesz po coś, co do mnie należy. Dopilnuję tego.

— Gdyby rzeczywiście tak było, nie musiałbyś mi tego powtarzać. Na razie wygląda na to, że przekonujesz sam siebie.

Usta Doriana rozchyliły się, lecz przygotowana odpowiedź nie padła. Jeszcze przed chwilą bawiło go odkrycie, że Lily nie jest Kilianowi obojętna, ponieważ był przekonany, że znalazł wreszcie słabość starszego brata i sposób, by odzyskać nad nim przewagę. Teraz zaczynał rozumieć, że musi znacznie lepiej przemyśleć strategię wykorzystania tego odkrycia.

Kilian pozwolił ciszy potrwać jeszcze przez moment, po czym oderwał bark od framugi i powoli się wyprostował. Nie zbliżył się, nie uniósł głosu ani nie wykonał żadnego groźnego gestu, lecz nawet ta niewielka zmiana wystarczyła, aby Dorian odruchowo się cofnął.

Zawahanie nie umknęło uwadze starszego brata.

— Najpierw pozwoliłeś, żeby upokorzono ją na oczach całej watahy — przypomniał. — Później sam nazwałeś ją pionkiem i idiotką. Teraz próbujesz przekonać wszystkich, że do ciebie należy, jakby samo powtarzanie tych słów mogło uczynić cię silniejszym.

Zatrzymał na nim chłodne spojrzenie, a na twarz Doriana powrócił uśmiech, lecz był zbyt szeroki i pojawił się zbyt późno, by ktokolwiek mógł uznać go za szczery.

— A ty zamierzasz zostać jej bohaterem?

— Nie — Kilian odpowiedział bez chwili namysłu. — Zamierzam dopilnować, żebyś następnym razem dobrze się zastanowił, zanim znowu potraktujesz ją w ten sposób.

— Grozisz mi?

— Nie muszę.

Cisza rozlała się po pokoju niczym gęsty dym. Dorian nadal stał pośród swoich towarzyszek, lecz nie przypominał już gospodarza pewnego ich poparcia, ponieważ dziewczyny nadal powoli odsuwały się od niego. Nie były już takie pewne, że mogą się czuć z nim swobodnie i bezpiecznie.

Młodszy z braci zdawał sobie z tego sprawę. Upokorzenie przemknęło przez jego twarz i niemal natychmiast ustąpiło miejsca złości.

— Trzymaj się od niej z daleka — rzucił.

Kilian przyglądał mu się przez kilka sekund, po czym jeden kącik jego ust uniósł się ledwie zauważalnie. Nie było w tym geście rozbawienia, a jedynie chłodna pobłażliwość człowieka, który właśnie usłyszał rozkaz od kogoś nie mającego prawa mu go wydawać.

— Nie wchodź mi w drogę, Dorian.

— Słucham?

Pierwszy krok Kiliana w głąb pokoju był powolny i pozbawiony ostentacji. Nadal dzieliło ich kilka metrów, lecz ciało Doriana zesztywniało tak gwałtownie, jakby starszy brat w jednej chwili znalazł się tuż przed nim i realnie mu zagroził.

— Doskonale mnie słyszałeś. Nie będę z tobą walczył o Lily, bo nie jest nagrodą, którą jeden z nas może odebrać drugiemu. Sama zdecyduje, kogo chce mieć przy sobie. — Kilian zatrzymał na bracie chłodne spojrzenie. — Ale jeśli jeszcze raz spróbujesz ją upokorzyć albo podniesiesz na nią rękę, będziesz miał do czynienia ze mną. Wtedy nie pomoże ci ani Rada, ani nazwisko ojca.

Wzrok Doriana stwardniał.

— Stajesz przeciwko własnemu bratu dla dziewczyny, którą poznałeś kilka godzin temu?

— To ty postawiłeś mnie po drugiej stronie, kiedy próbowałeś ją uderzyć.

Odpowiedź padła bez wahania, odbierając Dorianowi możliwość przedstawienia sytuacji tak, jakby to Kilian bez powodu wszczął konflikt. Uśmiech młodszego z braci drgnął, lecz nie powrócił już na jego twarz.

— Lily jest moją partnerką. To, co dzieje się między nami, nie jest twoją sprawą.

— Stało się nią w chwili, w której zobaczyłem, jak ją traktujesz.

— Nie masz prawa wtrącać się w więź zatwierdzoną przez Radę.

— Rada zgodziła się na wasz związek, nie na to, żebyś zrobił z niej swoją własność i worek treningowy.

Przez moment Dorian wpatrywał się w niego bez słowa. Wyglądał, jakby wciąż szukał argumentu, który pozwoliłby mu odzyskać kontrolę nad rozmową, lecz każde kolejne zdanie Kiliana odbierało mu tę możliwość.

— To ja przejmę watahę po ojcu — powiedział w końcu. — Rada mnie wybrała i wszyscy tutaj o tym wiedzą.

Kilian przesunął po nim spokojnym spojrzeniem.

— W takim razie zacznij zachowywać się jak ktoś, komu można ją powierzyć.

Twarz Doriana ściągnęła się od gniewu.

— Uważasz, że byłbyś lepszy?

— Nie rozmawiamy o mnie.

— Właśnie że rozmawiamy. — Głos młodszego z braci przybrał na sile. — Wracasz po tylu latach, wtrącasz się w moje sprawy, podważasz moje decyzje i grozisz mi przy świadkach. Czego się spodziewasz? Że wszyscy nagle uznają, że powinieneś zająć moje miejsce?

— Spodziewam się tylko, że przestaniesz krzywdzić Lily.

Prostota tej odpowiedzi wytrąciła Dorianowi z rąk kolejną broń. Próbował sprowadzić rozmowę do walki o władzę, ponieważ na tym polu potrafił poruszać się najlepiej, lecz Kilian uparcie odmawiał przyjęcia narzuconych przez niego zasad.

— A jeśli nie? — zapytał Dorian.

W pomieszczeniu zrobiło się jeszcze ciszej.

— Nie radzę ci tego sprawdzać.

Młodszy z braci ruszył gwałtownie naprzód, jakby zamierzał zmusić Kiliana do cofnięcia się samą siłą rozpędu. Zatrzymał się jednak niemal natychmiast, kiedy starszy brat nawet nie drgnął. Pozostał w połowie drogi pomiędzy oknem a drzwiami, z pięściami zaciśniętymi przy bokach i wściekłością wypisaną na twarzy.

Kilian nie przyjął pozycji do walki. Nie uniósł rąk ani nie wykonał żadnego innego ruchu, by przygotować się na atak. Stał przed nim wyprostowany i niewzruszony, jakby ani przez chwilę nie brał pod uwagę, że Dorian może stanowić dla niego rzeczywiste zagrożenie.

Ta pewność zatrzymała młodszego z braci skuteczniej niż kolejna groźba.

Przez kilka sekund mierzyli się wzrokiem. Oddech Doriana stawał się coraz szybszy, nozdrza rozszerzały się przy każdym wdechu, a napięcie w ramionach wyraźnie zdradzało walkę pomiędzy gniewem a instynktem ostrzegającym go przed wykonaniem następnego ruchu. Kilian jedynie czekał, pozostawiając mu decyzję, czy naprawdę zamierza zaatakować.

Dorian nie zrobił kolejnego kroku.

Kilian przyjął tę odpowiedź bez komentarza. Odwrócił się do niego plecami z naturalną swobodą człowieka, który nie obawia się ciosu zadawanego z ukrycia, po czym skierował się ku drzwiom.

— Jeszcze raz się do niej zbliżysz, uznam to za podważenie decyzji Rady — rzucił za nim Dorian.

Kilian zatrzymał się na progu.

— W takim razie opowiedz Radzie wszystko — odpowiedział, spoglądając na niego przez ramię. — O fontannie, Selene i o tym, że próbowałeś uderzyć własną partnerkę. Zobaczymy, którego z nas uzna za zagrożenie dla porządku watahy.

Selene wyraźnie pobladła, słysząc swoje imię. Dorian natomiast zamarł, ponieważ po raz pierwszy dotarło do niego, że pozycja, którą dotąd wykorzystywał jako tarczę, mogła nie ochronić go przed konsekwencjami tego wieczoru.

Kilian przekroczył próg.

— To jeszcze nie koniec — powiedział za nim Dorian.

— Nie — przyznał Kilian. — Nie, dopóki jej nie uwolnisz.

Nie czekał na odpowiedź. Ruszył w stronę schodów, pozostawiając za sobą Doriana, Selene i pozostałe dziewczyny, które stały pod ścianą w napiętej ciszy, unikając nawzajem swoich spojrzeń.

Liczyła się już tylko Lily. Czekała na zewnątrz po kolejnym upokorzeniu, którego nigdy nie powinna była znosić, a Kilian nie zamierzał pozwolić, by została sama choćby minutę dłużej.

Jego kroki pozostawały równe i niespieszne, gdy przemierzał korytarz bez oglądania się za siebie. Tym razem nie podążył za nim szyderczy śmiech Doriana. Z pokoju nie dobiegało nic poza ciężkim oddechem człowieka, który właśnie zrozumiał, że nie zdołał ani przestraszyć przeciwnika, ani narzucić mu własnych zasad.

Dorian patrzył przez otwarte drzwi, dopóki sylwetka starszego brata nie zniknęła za zakrętem. Dopiero wtedy rozluźnił pięści, odsłaniając głębokie, czerwone ślady pozostawione przez paznokcie na wnętrzach dłoni.

Nie on zakończył tę rozmowę i nie on wyznaczył jej granice.

Wszyscy obecni w pokoju doskonale o tym wiedzieli.

Dorian ma fatalne wyczucie czasu

Po wyjściu z budynku Lily powinna była zatrzymać się pod zadaszeniem i zaczekać, tak jak poprosił ją Kilian. Przez moment rzeczywiście miała taki zamiar, lecz kiedy znalazła się na zewnątrz, a chłodny deszcz spłynął po jej twarzy i zmieszał się z wodą wciąż kapiącą z włosów, nie potrafiła zmusić się do pozostania w miejscu.

Kilian zrobił dla niej już wystarczająco dużo. Stanął w jej obronie przy fontannie, pomógł jej podnieść się z podłogi i wystąpił przeciwko własnemu bratu, choć jeszcze kilka godzin wcześniej nawet jej nie znał. Gdyby teraz na niego czekała, pozwoliłaby mu uwierzyć, że oczekuje czegoś więcej — kolejnej pomocy, opieki, być może odwiezienia do domu. Nie chciała nadużywać jego dobroci ani stawać się obowiązkiem, który wziąłby na siebie tylko dlatego, że zobaczył ją w najgorszym momencie jej życia.

Dlatego minęła parking i ruszyła drogą prowadzącą do domu, zanim zdążyła się nad tym dłużej zastanowić.

Deszcz rozmywał światła w kałużach i zagłuszał odgłos jej kroków. Lily szła szybko, jedną ręką przytrzymując podarty materiał sukni, który nieprzyjemnie oblepiał nogi. Mokre włosy przyklejały się do policzków oraz karku, a chłód wdzierał się pod ubranie przy każdym podmuchu wiatru. Co jakiś czas przez jej ciało przebiegał dreszcz, lecz niemal go nie zauważała.

Dopiero gdy czubek buta zahaczył o nierówność przy krawędzi drogi, zachwiała się i opuściła wzrok, starając się skupić na drodze. Ból przeszył obite wcześniej kolano, zmuszając ją do zatrzymania się na kilka sekund. Zacisnęła palce na mokrej sukni, poczekała, aż nieprzyjemne pulsowanie osłabnie, a potem ruszyła dalej, uważniej stawiając kolejne kroki.

Nie potrafiła myśleć o jutrze. Nawet powrót do domu wydawał się czymś odległym, wymagającym siły, której już w sobie nie znajdowała. Wiedziała jedynie, że musi iść przed siebie, chociaż każdy kolejny metr oddalał ją od przyjęcia; szkoda, że nie oddalał jej od słów, które tam usłyszała.

Próbowała odnaleźć w pamięci coś, co mogłoby podważyć ich znaczenie — jedno spojrzenie Doriana, gest albo rozmowę, po której nie musiała dopowiadać sobie reszty i przekonywać samej siebie, że ukryta pod jego chłodem obojętność była w rzeczywistości uczuciem. Zamiast takich wspomnień wracały do niej wszystkie wieczory spędzone na usprawiedliwianiu jego zachowania oraz drobne oznaki czułości, których potrafiła trzymać się przez całe tygodnie. Teraz nie wiedziała już, ile rzeczywiście w nich było, a ile sama stworzyła z nadziei i rozpaczliwej potrzeby bycia kochaną.

Dorian nigdy jej nie kochał, teraz mogła być tego pewna. Za każdym razem, kiedy ta myśl układała się w jej głowie w wyraźne zdanie, Lily odruchowo próbowała ją od siebie odsunąć. Wtedy jednak ponownie słyszała jego głos. Układ. Pionek. Poparcie. Mówił o ich wspólnej przyszłości tak, jakby omawiał warunki transakcji, w której jej uczucia od początku nie miały żadnego znaczenia. Jego maska spadła.

Jeszcze na początku wieczoru stała przy wysokim oknie, poprawiała włosy i zastanawiała się, czy spodoba mu się jej suknia. Czekała, aż przedstawi ją watasze jako swoją partnerkę, przekonana, że ten jeden gest uciszy wszystkie szepty i ostatecznie potwierdzi, że zajmuje przy nim należne jej miejsce. Teraz materiał tej samej sukni był podarty, pokryty błotem i tak ciężki od wody, że utrudniał każdy krok.

Na wspomnienie własnych nadziei zacisnęła usta, a palce boleśnie wpiły się w mokrą tkaninę.

Pośród urywków rozmów i twarzy, których najchętniej nigdy więcej by nie zobaczyła, wciąż pojawiał się również Kilian. Pamiętała jego wyciągniętą dłoń oraz chwilę, w której stanął pomiędzy nią a Dorianem, zasłaniając ją własnym ciałem. Przy nim wcześniejszy śmiech nagle ucichł, a osoby, które bez wahania obserwowały jej upokorzenie, przypomniały sobie, że potrafią spuszczać wzrok i milczeć.

Sam Kilian nie potrzebował krzyczeć. Patrzył na młodszego brata z opanowaniem, którego Lily nadal nie potrafiła zrozumieć, i ani przez chwilę nie zachowywał się tak, jakby oczekiwał wdzięczności za to, że zrobił coś, czego nie zrobił nikt inny.

Nie wiedziała, dlaczego się wtrącił. Nie miała pojęcia, co skłoniło go, by podejść właśnie do niej, kiedy pozostali tak łatwo znaleźli powód, żeby zostać na swoich miejscach. Im usilniej próbowała odsunąć od siebie wspomnienie całego wieczoru, tym wyraźniej słyszała jego głos i przypominała sobie ciepło dłoni, którą przyjęła dopiero za drugim razem.

Z zamyślenia wyrwał ją szum opon przecinających wodę zalegającą na jezdni. Odruchowo przesunęła się bliżej pobocza, przekonana, że samochód za chwilę ją minie. Zamiast tego jasne smugi reflektorów zwolniły wraz z nią, a ciemne terenowe auto zatrzymało się kilka metrów dalej.

Lily stanęła, zasłaniając oczy przed światłem zastanawiając się nad tym co jeszcze czeka ją tego wieczoru. Dopiero gdy szyba opadła, rozpoznała Kiliana.

— Wsiądź — powiedział. — Odwiozę cię do domu.

W ciepłym świetle wnętrza widziała jego dłoń spoczywającą na kierownicy oraz twarz zwróconą w jej stronę. Nie wyglądał na rozgniewanego tym, że odeszła mimo jego prośby, ani na zniecierpliwionego szukaniem jej po drodze. Zachowywał się tak, jakby zatrzymanie samochodu i zaproponowanie jej podwiezienia było czymś całkowicie naturalnym, niewymagającym ani zastanowienia, ani wyjaśnień.

Lily pokręciła głową.

— Nie trzeba.

Wzrok Kiliana przesunął się po włosach przyklejonych do jej twarzy, nagich ramionach i drżących palcach zaciśniętych na sukni.

— Jesteś przemoczona.

— To niedaleko. Dojdę.

— Lily.

Nie podniósł głosu, lecz sposób, w jaki wypowiedział jej imię, sprawił, że opuściła wzrok. Była zbyt zmęczona, żeby po raz kolejny zapewniać, że wszystko jest w porządku, skoro jedno jego spojrzenie wystarczało, by zobaczyć prawdę.

— Naprawdę — podjęła ciszej. — Po prostu pójdę.

Nie czekając na odpowiedź, ruszyła dalej w stronę domu, ostrożnie stawiając kroki na nierównym poboczu. Miała nadzieję, że na tym skończą rozmowę, lecz samochód powoli potoczył się obok niej.

— Wsiądź, Lily. Odwiozę cię — powiedział Kilian, gdy znów znalazła się na wysokości opuszczonej szyby.

Zatrzymała się. W obecnej sytuacji jego propozycja była wyjątkowo kusząca. Przemoczona suknia lepiła się do nóg, mokre buty obcierały stopy, a do domu wciąż miała spory kawałek. Na samą myśl, że mogłaby usiąść w ciepłym samochodzie i choć na chwilę przestać walczyć z zimnem, poczuła, jak słabnie jej upór.

Odgarnęła włosy z policzka, ale mokre pasmo niemal natychmiast opadło na poprzednie miejsce. Dopiero wtedy zauważyła błoto pokrywające palce i ciemne smugi rozmazane na jasnym materiale sukni. Zerknęła na czysty fotel obok Kiliana, czując narastające skrępowanie.

— Zabrudzę ci samochód.

— Wyczyści się.

Rzeczowa odpowiedź pozbawiła ją kolejnego argumentu. Na jej ustach pojawił się nikły uśmiech, lecz zgasł, zanim zdołała podnieść na niego wzrok.

— I tak zrobiłeś już dla mnie za dużo.

Kilian przyglądał jej się w milczeniu, podczas gdy ona nerwowo przesuwała kciukiem po zabrudzonym materiale sukienki.

— Dwa razy mi pomogłeś — dodała. — Jutro wszyscy będą o tym mówić. Nie chcę, żeby przeze mnie…

Urwała, nie potrafiąc ubrać w słowa obawy, że każdy, kto okaże jej choć odrobinę życzliwości, prędzej czy później będzie musiał ponieść tego konsekwencje. Wciąż widziała twarz Doriana z chwili, gdy Kilian stanął po jej stronie, i nie chciała nawet myśleć o tym, co młodszy z braci może zrobić, kiedy minie pierwszy gniew.

Silnik ucichł, a Kilian wysiadł, zanim Lily zdążyła zaprotestować. Deszcz szybko zmoczył mu czarne włosy i przyciemnił materiał marynarki na szerokich ramionach, lecz zdawał się tego nie zauważać. Podszedł do niej i zaczął rozpinać guziki, a kiedy zrozumiała, co zamierza zrobić, pokręciła głową, wyraźnie speszona.

— Nie. Naprawdę nie trzeba. Ty też zmokniesz.

— Już zmokłem — odparł spokojnie, zdejmując marynarkę.

Z bliska wydawał się jeszcze potężniejszy. Górował nad nią o dobrą głowę, a przy jego szerokich barkach jej drobna sylwetka wyglądała niemal filigranowo. Musiała mocno zadrzeć głowę, żeby spojrzeć mu w twarz, podczas gdy on lekko się ku niej pochylił, trzymając marynarkę w dłoniach i otulił nią jej ramiona. Materiał, jeszcze ciepły od jego ciała, opadł daleko poniżej jej bioder, a ona odruchowo przyciągnęła do siebie zbyt szerokie poły, chowając w nich zmarznięte dłonie. Ten drobny ruch zdradził znacznie więcej niż wszystkie zapewnienia, że poradzi sobie sama.

Kilian poprawił kołnierz przy jej karku, uważając, aby nie przygnieść mokrych włosów, po czym odsunął dłonie. Jego palce delikatnie musnęły nagą skórę przy karku, wywołując w Lily ciepło niemające nic wspólnego z marynarką.

— Jest zimno — powiedział cicho, troskliwie spoglądając jej w twarz. — Nie powinnaś wracać pieszo w takim stanie.

Chciała odpowiedzieć, że sobie poradzi, lecz słowa utkwiły jej w gardle. Kilian stał przed nią w samej koszuli, na której deszcz pozostawiał coraz większe, ciemne plamy. Wilgotny materiał przylgnął do jego ciała, podkreślając szeroką linię ramion, wyraźnie zarysowaną klatkę piersiową i twarde mięśnie brzucha. Dopiero teraz, kiedy pozbawiona marynarki, przemoczona koszula przestała dokładnie skrywać jego sylwetkę, Lily dostrzegła, jak doskonale był zbudowany. Nie chodziło jedynie o siłę, którą pokazał w starciu z Dorianem. W jego ciele nie było nic przesadnego ani stworzonego na pokaz; każdy mięsień zdawał się naturalnym śladem lat treningu i walki.

Jej wzrok zatrzymał się na nim odrobinę dłużej, niż powinien. Kiedy to sobie uświadomiła, po policzkach rozlało się gorąco zupełnie niepasujące do chłodu deszczu. Natychmiast spuściła oczy i mocniej otuliła się jego marynarką, zawstydzona nie tylko tym, że mogła zostać przyłapana, lecz także własną reakcją. Nie powinna patrzeć na niego w ten sposób. Nadal była formalnie związana z Dorianem, nawet jeśli kilka minut wcześniej usłyszała, że nigdy jej nie kochał i nie zamierza jej uwolnić. Dopóki więź istniała, inni mężczyźni pozostawali poza jej zasięgiem, a starszy brat jej narzeczonego powinien być ostatnim, którego sylwetkę w ogóle zauważyła.

Zganiła się w myślach, próbując wmówić sobie, że to jedynie zmęczenie i bliskość kogoś, kto okazał jej pomoc w chwili słabości. Mimo to serce przez kilka następnych uderzeń nie chciało odzyskać spokojnego rytmu.

Jeszcze niedawno robiła wszystko, żeby nikt nie zauważył, jak bardzo jest jej źle. Teraz Kilian widział to bez trudu, czytał z niej jak z otwartej księgi, a ona, tuląc do siebie zachowującą ciepło jego ciała marynarkę, zupełnie nie wiedziała, co powinna z tym zrobić.

Podniosła na niego wzrok. Kropla wody spłynęła wzdłuż jego skroni, lecz na spokojnej twarzy na próżno szukała zniecierpliwienia, litości albo oczekiwania, że powinna mu się odwdzięczyć.

— Nie chcę sprawiać ci kłopotu — wyszeptała.

— Nie jesteś kłopotem.

Prosta odpowiedź odebrała jej głos. Kilian odczekał chwilę, pozwalając, by znaczenie tych słów do niej dotarło, po czym odsunął się i wskazał drzwi po stronie pasażera.

— Chodź. Ogrzejesz się.

Tym razem bezsilnie skinęła głową. Ruszyła obok niego, ostrożnie stawiając stopy na mokrym asfalcie, a kiedy otworzył przed nią drzwi, ponownie zawahała się na widok czystego fotela. Palce mocniej zacisnęły się na brzegach marynarki, lecz nie powtórzyła już wcześniejszego argumentu.

Przytrzymała suknię i usiadła, wsuwając nogi do środka. Starała się nie ruszać, aby nie zrobić jeszcze większych zabrudzeń. Siedzenia były ciemne, więc pocieszała się, że błoto nie będzie aż tak widoczne.

Po zamknięciu drzwi jednostajny szum deszczu zmienił się w przytłumione bębnienie o dach. Lily oparła plecy o fotel i dopiero wtedy poczuła, jak bardzo bolą ją ramiona od ciągłego kulenia się przed zimnem. Przez szybę śledziła sylwetkę Kiliana obchodzącego samochód, a gdy zajął miejsce za kierownicą, przesunęła się odruchowo bliżej drzwi, choć pomiędzy nimi pozostawało wystarczająco dużo przestrzeni.

Kilian zauważył ten ruch, lecz nie skomentował go. Uruchomił silnik i zwiększył ogrzewanie, nadal pozostawiając jej tyle miejsca, ile potrzebowała.

Ciepły nawiew otulił zziębnięte dłonie Lily. Dopiero wtedy zaczęły drżeć tak mocno, że znowu schowała je pod marynarką. Kilian zerknął na nią, ale o nic nie zapytał, za co była mu wdzięczna. Nie potrafiłaby teraz opowiedzieć o tym wieczorze bez rozsypania się przy pierwszym zdaniu.

Wtuliła brodę w miękki kołnierz i na chwilę przymknęła oczy, pozwalając, by ciepło powoli przenikało przez mokre ubranie.

Lily siedziała nieruchomo na fotelu pasażera, szczelnie otulona marynarką Kiliana, której szerokie poły przytrzymywała zmarzniętymi dłońmi pod brodą. Materiał wciąż zachowywał ciepło jego ciała i pachniał subtelnie, świeżo, z ledwie wyczuwalną nutą czegoś drzewnego, zupełnie inaczej niż ciężkie perfumy, które przez cały wieczór mieszały się w zatłoczonej sali. Za każdym razem, kiedy nabierała głębszego oddechu, zapach przypominał jej, do kogo należała marynarka, przez co nie potrafiła zdecydować, czy powinna otulić się nią mocniej, czy rozluźnić palce i odsunąć materiał od twarzy.

Kilian zapiął pas, lecz zanim ruszył, spojrzał na nią krótko.

— Gdzie mieszkasz?

Lily podała mu adres, starając się, aby głos nie zdradził zmęczenia. Skinął jedynie głową, jakby znał tę część miasta, po czym włączył kierunkowskaz i spokojnie wyjechał na drogę.

Nie zapytał o Doriana, nie próbował dowiedzieć się, co wydarzyło się w pokoju przed jego przyjściem, ani nie oczekiwał wyjaśnienia, dlaczego oczy Lily nadal były zaczerwienione od płaczu. Cisza, która zapanowała w samochodzie, nie miała jednak nic wspólnego z chłodem, jakim Dorian zwykle karał ją za niewłaściwe zachowanie. Nie zmuszała do nerwowego szukania odpowiednich słów i nie zapowiadała nagłego wybuchu. Kilian po prostu zostawił jej przestrzeń, pozwalając, aby mówiła dopiero wtedy, kiedy sama będzie tego chciała.

Za szybami deszcz rozmywał światła mijanych domów, a wycieraczki przesuwały się po przedniej szybie jednostajnym, niemal usypiającym rytmem. Ciepłe powietrze powoli wypełniało wnętrze samochodu, przynosząc ulgę zziębniętym dłoniom i stopom Lily. Kiedy oparła głowę o zagłówek, pozwoliła sobie nie analizować każdego słowa i gestu.

Spokój trwał zaledwie chwilę, zanim jej wzrok mimowolnie opadł na wilgotny fotel. Natychmiast się wyprostowała.

— Naprawdę go zabrudziłam — zauważyła z poczuciem winy.

Kilian zerknął na siedzenie, a potem ponownie skierował uwagę na drogę.

— Rzeczywiście. Wygląda poważnie.

Lily zesztywniała i odruchowo spróbowała unieść się odrobinę, jakby w ten sposób mogła ograniczyć dalsze szkody. Dopiero kiedy dostrzegła ledwie widocznie uniesiony kącik jego ust, dotarło do niej, że nie mówił poważnie.

— Żartujesz sobie ze mnie — powiedziała z niedowierzaniem.

— Tylko trochę.

Nie wyśmiewał jej i nie czekał, aż poczuje się jeszcze bardziej niezręcznie. W jego głosie nie było pogardy ani satysfakcji z tego, że udało mu się ją speszyć. Zwyczajnie próbował rozładować napięcie, a kiedy Lily ponownie oparła się o fotel, na jej ustach pojawił się pierwszy tego wieczoru uśmiech, którego nie musiała na sobie wymuszać.

— Tapicerka przeżyje — zapewnił już poważniej. — Obiecuję.

— Twoja marynarka może nie mieć tyle szczęścia. — Opuściła wzrok na jasne ślady pozostawione przez mokre palce i błoto, które zdążyło przenieść się z sukni na dolną krawędź materiału. — Wypiorę ją i oddam ci jutro.

— Jutro?

W tym jednym słowie zabrzmiało coś, co sprawiło, że Lily spojrzała na niego uważniej. Kilian nadal obserwował drogę, lecz cień wcześniejszego uśmiechu nie zniknął całkowicie z jego twarzy.

— Tak — odpowiedziała mniej pewnie. — Jeśli nie masz nic przeciwko.

— Nie mam. — Przez moment milczał, po czym dodał swobodnie: — W takim razie będę czekał.

Proste zdanie wywołało w niej zaskakująco gwałtowną reakcję. Ciepło, które poczuła na policzkach, z pewnością nie pochodziło z nawiewu, dlatego odwróciła twarz w stronę szyby, mając nadzieję, że półmrok ukryje jej zmieszanie.

Nie powinna doszukiwać się w jego słowach niczego więcej. Mimo to jej palce zacisnęły się na miękkim materiale marynarki, a uśmiech, który próbowała ukryć, nie zniknął od razu.

Kilian nie skomentował jej reakcji. Nie wykorzystał speszenia, żeby powiedzieć coś jeszcze ani zmusić jej do odpowiedzi. Pozwolił, aby pomiędzy nimi ponownie zapadła cisza, lecz i tym razem Lily nie odbierała jej jako ciężkiej.

Przymknęła oczy i wsłuchała się w deszcz bębniący o dach samochodu. Nie wiedziała, co przyniesie następny dzień, co stanie się z więzią łączącą ją z Dorianem ani jak powrót Kiliana wpłynie na układ sił w watasze. Wiedziała jedynie, że pośród całego upokorzenia, strachu i bólu ktoś wyciągnął do niej rękę, dał jej schronienie przed deszczem i nie zażądał w zamian ani wyjaśnień, ani wdzięczności.

Przejechali już większość drogi, kiedy Kilian zerknął na dłonie Lily wystające spod rękawów jego marynarki. Na jednej z nich, tuż przy nasadzie kciuka, dostrzegł cienką smugę krwi, która zdążyła zmieszać się z wodą i zabrudzić jasną skórę.

— Krwawisz.

Lily podążyła za jego spojrzeniem. Dopiero teraz zauważyła otarcia pozostawione przez upadek. Wcześniej niemal ich nie czuła; wobec wszystkiego, co wydarzyło się tego wieczoru, pieczenie dłoni wydawało się zbyt błahe, by poświęcać mu uwagę.

— To nic — zapewniła szybko, chowając ręce głębiej pod marynarką.

— Możliwe. Ale i tak to opatrzę.

Zanim zdążyła zaprotestować, Kilian zwolnił i włączył kierunkowskaz. Zjechał z głównej drogi na niewielki parking otoczony ciemnymi drzewami, po czym zatrzymał samochód pod jedyną działającą latarnią. Blade światło przesączało się przez mokrą szybę, a jednostajny szum deszczu wypełnił ciszę, która zapadła wraz z wyłączeniem silnika.

Lily obserwowała, jak otwiera schowek i wyjmuje z niego niewielką apteczkę.

— Naprawdę nie musisz — odezwała się, gdy rozłożył ją na środkowym podłokietniku. — To tylko kilka zadrapań.

— Nie szkodzi.

— Sama mogę się nimi zająć, kiedy wrócę do domu.

— W to również nie wątpię.

Spokojne odpowiedzi pozbawiały ją kolejnych argumentów. Nie próbował przekonywać, że bez niego sobie nie poradzi, ani nie traktował jej tak, jakby znów okazała się bezradna. Po prostu wyciągnął w jej stronę otwartą dłoń i czekał.

— Mogę? — zapytał.

To jedno słowo sprawiło, że opór Lily osłabł. Kilian nie sięgnął po nią bez pozwolenia i nie wykorzystał swojej przewagi, aby zdecydować za nią. Pozostawił wybór w jej rękach, choć najwyraźniej nie zamierzał udawać, że nie widzi krwi.

Po krótkim wahaniu wysunęła dłoń spod marynarki i ułożyła ją na jego dłoni.

Jego palce zamknęły się wokół jej ręki ostrożnie, niemal niewspółmiernie delikatnie do siły, której była świadkiem zaledwie kilkanaście minut wcześniej. Dłoń Lily wyglądała przy jego dłoni na drobną i bladą, a skóra Kiliana była tak ciepła, że przez pierwszą chwilę bardziej niż pieczenie otarć czuła właśnie tę różnicę.

Kiedy przyłożył nasączony środkiem odkażającym gazik, drgnęła.

— Mówiłaś, że to nic — zauważył.

— Bo to nic. Zagoi się.

Przesunął gazikiem po kolejnym zadrapaniu. Lily syknęła i odruchowo spróbowała cofnąć palce, lecz przytrzymał je bez wysiłku, nie zaciskając mocniej uścisku.

— Nadal nic?

— Może trochę szczypie.

— Od razu lepiej.

W jego głosie pobrzmiewała ledwie uchwytna nuta rozbawienia. Lily uniosła wzrok i napotkała spojrzenie, które zdawało się zbyt skupione jak na kilka niegroźnych otarć. Kilian pochylał się nad jej dłonią, a mokre, czarne włosy opadały mu lekko na czoło. Koszula wciąż przylegała do jego ramion i piersi, ale tym razem nie pozwoliła sobie patrzeć na nią dłużej. Wystarczyło, że poczuła znajome gorąco napływające na policzki.

Nadal była związana z Dorianem. Niezależnie od tego, co wydarzyło się w pokoju i jak bardzo chciała odsunąć od siebie każde wspomnienie o narzeczonym, więź nie została zerwana. Nie powinna zwracać uwagi na innego mężczyznę, a już z pewnością nie na jego brata.

Skupiła więc wzrok na własnej dłoni. Nie pomogło. Kciuk Kiliana spoczywał tuż nad jej nadgarstkiem, a każde ostrożne przesunięcie jego palców przypominało jej o bliskości, której wcale nie powinna zauważać.

— Mam złą wiadomość — odezwał się nagle.

Lily zesztywniała.

— Jaką?

Kilian przyjrzał się jej dłoni z przesadnie poważnym wyrazem twarzy.

— Ty przeżyjesz. Nie jestem natomiast pewien, czy to samo można powiedzieć o mojej marynarce.

Przez chwilę patrzyła na niego bez zrozumienia. Dostrzegła jednak drgający kącik jego ust i napięcie w jej ramionach nieco zelżało.

— Co jej jest? — zapytała totalnie zbita z tropu.

— W ciągu jednego wieczoru uczestniczyła w ratowaniu dziewczyny z fontanny, bójce między braćmi, ucieczce z przyjęcia i nocnej wyprawie w deszczu. — Zerknął na zabrudzony rękaw. — To wyjątkowo dużo jak na ubranie, które do tej pory prowadziło spokojne życie.

Cichy śmiech wyrwał się z ust Lily, zanim zdążyła go powstrzymać. Początkowo był niepewny, jakby po wszystkim, co wydarzyło się tego wieczoru, zapomniała, jak właściwie powinien brzmieć. Zaraz jednak pojawił się następny, cieplejszy i zupełnie szczery.

Kilian uniósł wzrok znad jej dłoni, a w jego oczach błysnęła satysfakcja.

— I o to chodziło.

Uśmiech nie zniknął z jej twarzy od razu. Lily pokręciła głową, jednocześnie rozbawiona i zawstydzona tym, jak łatwo dała się podejść.

— Myślałam, że naprawdę coś mi jest.

— Jest. — Jego spojrzenie spoważniało, choć głos pozostał łagodny. — Zmarzłaś, masz poranione dłonie i ledwie trzymasz się na nogach. Uznałem, że listy nie trzeba uzupełniać o brak poczucia humoru.

Lily pomyślała, że koniecznie musi schować obite kolana. Jeśli Kilian tak przejmuje się kilkoma głębszymi zadrapaniami na rękach, to na pewno uprze się, żeby opatrzyć rownież krwawiace kolana, a to już byłoby dla niej zbyt niekomfortowe.

— Z moim poczuciem humoru wszystko jest w porządku.

— Właśnie sprawdziłem. Zdałaś test.

Tym razem uśmiechnęła się bez oporu. Obserwowała, jak Kilian nakłada cienki opatrunek na najgłębsze otarcie, i poczuła w piersi znajome ukłucie wdzięczności. Jeszcze niedawno to uczucie mieszało się ze wstydem, jakby przyjęcie od kogoś pomocy oznaczało kolejną słabość, za którą powinna przeprosić. Teraz jednak nie potrafiła już dłużej milczeć.

— Dziękuję.

— Za opatrunek?

— Za wszystko. — Palce wolnej dłoni zacisnęły się na brzegu marynarki. — Za fontannę, za to, że stanąłeś pomiędzy mną a Dorianem… i za to, że mnie znalazłeś. Nie musiałeś robić żadnej z tych rzeczy. Mogłeś odwrócić wzrok jak wszyscy.

Kilian wygładził plaster, po czym zatrzymał dłoń na jej palcach, jakby chciał się upewnić, że opatrunek dobrze się trzyma.

— Nie jesteś mi za nie nic winna.

Lily spojrzała na niego niepewnie.

— Każdy czegoś oczekuje.

— Ja oczekuję, że następnym razem nie przejdziesz kilku kilometrów w deszczu z krwawiącymi dłońmi tylko dlatego, że boisz się, że sprawisz komuś kłopot.

Słowa trafiły zbyt blisko prawdy. Opuściła wzrok, zastanawiając się, skąd wiedział, że właśnie to skłoniło ją do samotnego powrotu.

— Nie chciałam nadużywać twojej uprzejmości — przyznała.

— Pomoc, której udziela się dobrowolnie, nie jest ciężarem, kłopotem czy uprzejmością.

Brzmiało to tak prosto, jakby nie istniał żaden ukryty warunek, którego Lily powinna się domyślić. Żadna przyszła przysługa, żadne zobowiązanie ani rachunek, który pewnego dnia zostanie jej przedstawiony. Kilian nie oczekiwał nawet wdzięczności. Opatrywał jej dłoń, ponieważ była zraniona, i najwyraźniej ten powód w zupełności mu wystarczał.

— Ale dlaczego? — zapytała ciszej.

Uniósł wzrok.

— Dlaczego co?

— Dlaczego mi pomogłeś? Wcześniej nawet mnie nie znałeś.

— Żeby zauważyć, że ktoś potrzebuje pomocy, nie trzeba znać całej jego historii.

— Dorian też to widział, a nie reagował.

Na krótką chwilę w rysach Kiliana pojawiło się napięcie. Nie skomentował zachowania brata, jedynie ostrożnie obrócił drugą dłoń Lily i obejrzał drobniejsze zadrapania.

— Nie jestem Dorianem.

Powiedział to spokojnie, bez gniewu i potrzeby udowadniania, że jest od niego lepszy. Mimo to właśnie te trzy słowa zabrzmiały w ciszy samochodu jak wyraźnie wyznaczona granica.

— Pomógłbyś każdej osobie na moim miejscu? — zapytała, zanim zdążyła się zastanowić, czy naprawdę chce poznać odpowiedź.

Kilian zamarł na moment. Jego kciuk nadal spoczywał przy jej nadgarstku, a wzrok przesunął się z otarć na jej twarz.

— Chciałbym powiedzieć, że tak.

Szczerość tej odpowiedzi zaskoczyła ją bardziej niż zapewnienie, że zachowałby się identycznie wobec każdego. Nie próbował przedstawić się jako bohater ani człowiek ratujący wszystkie napotkane kobiety. Patrzył na nią uważnie, jakby sam wciąż szukał wyjaśnienia dla własnych działań.

— Ale nie jesteś tego pewien — zauważyła.

— Nie wiem, czy dla każdej uderzyłbym własnego brata.

W samochodzie zrobiło się nagle zbyt cicho. Nawet deszcz zdawał się uderzać o dach łagodniej, pozostawiając między nimi przestrzeń wypełnioną pytaniem, którego żadne nie potrafiło zignorować.

— Dlaczego więc zrobiłeś to dla mnie? — Lily zadała to pytanie tak cicho, że nawet sama nie była pewna, czy wypowiedziała je na głos czy też pozostało tylko w jej głowie.

Kilian nie odpowiedział od razu. Przez kilka sekund patrzył jej prosto w oczy, nie odsuwając dłoni, jakby rozważał każde możliwe wyjaśnienie i odrzucał wszystkie, które nie brzmiały wystarczająco prawdziwie.

— Jeszcze nie wiem.

Lily powinna poczuć niepokój. Siedziała nocą na pustym parkingu z niemal obcym mężczyzną, który właśnie przyznał, że sam nie rozumie, dlaczego od pierwszej chwili reagował na jej krzywdę tak gwałtownie. Zamiast strachu pojawiło się jednak to samo niezrozumiałe poczucie spokoju, które ogarniało ją za każdym razem, gdy Kilian znajdował się blisko.

— To chyba nie jest szczególnie uspokajająca odpowiedź — szepnęła.

Kącik jego ust uniósł się nieznacznie.

— Pomimo tego nie boisz się mnie tak jak Doriana.

Lily wsłuchała się na moment we własne ciało, jakby dopiero teraz przyszło jej do głowy, że powinna to sprawdzić. Serce biło szybciej, policzki nadal miała rozgrzane, a jej dłoń spoczywająca w jego dłoni wydawała się aż nazbyt świadoma każdego dotyku.

Nie było w tym jednak strachu.

— Nie — przyznała cicho. — Nie boję się.

Spojrzenie Kiliana złagodniało. Puścił jej rękę zaraz po tym, jak skończył mocować opatrunek, nie przedłużając dotyku nawet o sekundę bardziej, niż było to potrzebne.

— To na razie wystarczy — powiedział, zamykając apteczkę. Kliknięcie zamykanej apteczki wyrwało Lily z ciszy, która zrobiła się pomiędzy nimi niebezpiecznie intymna. Dopiero kiedy Kilian odsunął się i odłożył niewielkie pudełko do schowka, uświadomiła sobie, jak długo pozwalała mu trzymać swoją dłoń. Przyciągnęła ją do piersi, przesunęła palcami po świeżym opatrunku, a potem zaczęła nerwowo szukać klamki.

— Właściwie… mam już naprawdę niedaleko.

Kilian spojrzał przez przednią szybę na pogrążoną w ciemności drogę. Deszcz nadal spływał po szkle szerokimi strugami, a niewielki parking otaczała ściana drzew, pomiędzy którymi nie było widać ani jednego światła.

— Do twojego domu został prawie kilometr — zauważył Kilian.

— To naprawdę niedaleko.

Jego spojrzenie przesunęło się po przemoczonych włosach Lily, podartej sukni i dłoni, którą przed chwilą musiał opatrzyć.

— W strugach deszczu i w takim stanie?

— Dam sobie radę. — w jej głosie zaczynała pobrzmiewać panika.

— Wiem — odpowiedział spokojnie. — Ale nie musisz radzić sobie sama, skoro mogę odwieźć cię pod drzwi.

W jego odpowiedzi nie było ani pobłażania, ani powątpiewania w jej samodzielność. Kilian nie twierdził, że sobie nie poradzi; przeciwnie, przyjął to za coś oczywistego. Po prostu oddzielił umiejętność poradzenia sobie od konieczności robienia wszystkiego samotnie — czego Lily nigdy wcześniej nie potrafiła zrobić. Przy Dorianie siła zawsze oznaczała milczenie, nieokazywanie bólu i niewymaganie od niego pomocy, nawet wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowała. Kilian jednym zdaniem podważył zasadę, według której żyła od lat.

Palce Lily rozluźniły się na klamce, lecz wciąż nie potrafiła po prostu przyjąć jego troski. Każda kolejna przysługa budziła w niej poczucie, że zaciąga dług, którego wysokości jeszcze nie zna, chociaż Kilian wyraźnie powiedział, że niczego od niej nie oczekuje. Już miała ponownie zapewnić, że naprawdę może wrócić sama, kiedy pomiędzy drzewami pojawił się blask reflektorów.

— Kilometr to niewiele — mruknęła, ponownie chwytając za klamkę. — Naprawdę mogę dojść.

— Możesz — przyznał bez sprzeciwu. — Pytanie brzmi, dlaczego miałabyś iść nocą w deszczu, skoro siedzimy już w samochodzie i mogę odwieźć cię pod same drzwi.

Lily zawahała się. Nie potrafiła mu wyjaśnić, że z każdym kolejnym gestem jego życzliwości czuła się coraz bardziej zobowiązana, chociaż zapewniał ją, że niczego mu nie jest winna. Przez lata nauczyła się, że każda przysługa ma swoją cenę, nawet jeśli nikt nie wymienia jej od razu. Przy Kilianie nie potrafiła tej ceny dostrzec i właśnie to wprawiało ją w największe zakłopotanie.

Już miała powiedzieć, że nie chce, aby ktoś zobaczył ich razem, gdy zorientowała się, że blask świateł innego auta zbliża się do nich z dużą prędkością. Samochód zbliżał się znacznie szybciej, niż pozwalała na to mokra nawierzchnia, a snop światła przesunął się po parkingu i na moment wypełnił całe wnętrze auta.

Lily zastygła z dłonią na klamce.

Wystarczyło kilka sekund, aby rozpoznała charakterystyczny kształt nadwozia. Kolor odpłynął z jej twarzy, a palce zacisnęły się na uchwycie tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— Nie…

Kilian przeniósł wzrok z drogi na nią.

— Dorian?

Nie musiała odpowiadać. Samochód zjechał na parking i zatrzymał się gwałtownie kilka metrów przed nimi, ustawiając się częściowo w poprzek wyjazdu. Lily odruchowo puściła klamkę i cofnęła się w fotelu, jakby sama odległość dzieląca ją od drzwi mogła zapewnić jej bezpieczeństwo.

— On mnie zabije — wyszeptała autentycznie przerażona.

Z twarzy Kiliana zniknął ostatni ślad wcześniejszego rozbawienia. Nie powiedział jej, że przesadza ani że nie ma się czego bać. Przyjrzał się jej uważnie, dostrzegając rozszerzone źrenice, gwałtownie unoszącą się klatkę piersiową i dłonie, które mimo ogrzewania ponownie zaczęły drżeć.

— Czy wcześniej ci groził?

Lily nie odpowiedziała. Wpatrywała się w drugi samochód, którego drzwi właśnie otworzyły się z impetem. Dorian wysiadł prosto w strugi deszczu, nawet nie próbując osłonić twarzy przed wodą. Wściekłość widoczna w jego ruchach wystarczyła, aby oddech Lily uwiązł gdzieś wysoko w piersi.

— Kilian, proszę… — Jej palce zacisnęły się na rękawie jego koszuli. — Nie pozwól mu mnie zabrać.

— Nie pozwolę.

Pewność w jego głosie sprawiła, że spojrzała na niego zamiast na zbliżającego się Doriana. Kilian sięgnął do panelu przy drzwiach, a we wnętrzu rozległo się ciche kliknięcie centralnego zamka. Lily drgnęła na ten dźwięk.

— Zamykam jego na zewnątrz — wyjaśnił spokojnie. — Nie ciebie w środku.

Zrozumiał jej reakcję, zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć. Nie kazał jej się uspokoić i nie oczekiwał, że zaufa mu wyłącznie dlatego, że tak zdecydował. Powiedział jej dokładnie, co robi, pozostawiając pewność, że jeśli sama zechce otworzyć drzwi, nie będzie jej powstrzymywał.

Dorian dopadł do samochodu i uderzył otwartą dłonią w szybę od strony kierowcy.

— Otwórz te pieprzone drzwi!

Lily skuliła się odruchowo. Kilian nawet nie drgnął. Odczekał, aż brat uderzy ponownie, a dopiero potem opuścił szybę na kilka centymetrów — zbyt mało, żeby Dorian mógł wsunąć rękę do środka.

— Odsuń się od samochodu. Jeszcze biedny będzie miał traumę z powodu twojego ataku. Wiesz, jak dużo kosztuje teraz wizyta u psychologa? — powiedział, wyraźnie nabijając się z rozwścieczonego brata.

Nie podniósł głosu, ale chłód w jego tonie sprawił, że Dorian na moment znieruchomiał. Zaraz jednak pochylił się ku niewielkiej szczelinie, próbując zajrzeć do wnętrza.

— Lily, wysiadaj!

Sposób, w jaki wypowiedział jej imię, nie pozostawiał wątpliwości, że nie była to prośba. Lily poczuła, jak jej ciało reaguje na znajomy ton szybciej niż umysł. Plecy same się wyprostowały, a dłoń przesunęła w stronę klamki, posłuszna odruchowi wyuczonemu przez lata podporządkowywania się jego woli.

Kilian nie próbował jej zatrzymać. Nie chwycił jej za rękę ani nie wydał własnego rozkazu, który miałby zastąpić polecenie Doriana. Odwrócił jedynie głowę i spojrzał na nią spokojnie.

— Chcesz z nim jechać?

Lily zamarła.

Nikt nie pytał jej o to, czego chciała. Dorian oczekiwał posłuszeństwa, Rada decydowała o jej przyszłości, a ona sama przez tak długi czas próbowała dopasować się do cudzych wymagań, że proste pytanie nagle okazało się trudniejsze niż wszystkie rozkazy.

Spojrzała przez szybę. Dorian stał w deszczu z twarzą wykrzywioną wściekłością, gotowy ukarać ją nie tylko za odejście z przyjęcia, lecz także za to, że znalazła się w samochodzie jego brata. Lily wiedziała, jaki ton usłyszy, gdy zostaną sami. Wiedziała, jak łatwo zdoła przekonać ją, że to ona doprowadziła do całej sytuacji i że jego gniew jest jedynie konsekwencją jej zachowania.

Dłoń opadła z klamki.

— Nie — wyszeptała.

Dorian uderzył pięścią w dach samochodu.

— Co powiedziałaś?

Kilian nie odwrócił od niej wzroku.

— Słyszałeś.

— Nie z tobą rozmawiam! — Dorian przeniósł wściekłe spojrzenie na siedzącą po drugiej stronie Lily. — Wysiadaj. Natychmiast.

Znajomy lęk zacisnął się wokół jej gardła, lecz tym razem nie była sama. Kilian nie odpowiadał za nią i nie próbował decydować, co powinna zrobić. Po prostu czekał, pozostawiając jej przestrzeń, jakiej Dorian nigdy jej nie dawał.

Lily przytrzymała brzegi marynarki mocniej przy piersi.

— Nie pojadę z tobą.

Wypowiedziała te słowa cicho, ale na tyle wyraźnie, że dotarły do mężczyzny stojącego za szybą. Na twarzy Doriana najpierw pojawiło się niedowierzanie, jakby nie był pewien, czy naprawdę je usłyszał, a chwilę później jego rysy stwardniały.

— Co ty powiedziałaś?!

Lily przełknęła ślinę. Każda część jej ciała domagała się, aby spuściła wzrok i cofnęła słowa, zanim gniew Doriana stanie się jeszcze gwałtowniejszy. Nie pozwoliła, żeby strach odebrał jej głos.

— Nie chcę z tobą wracać.

Dorian obszedł maskę samochodu i chwycił za klamkę od strony pasażera. Szarpnął raz, potem drugi, a kiedy drzwi nie ustąpiły, uderzył dłonią w szybę tuż obok twarzy Lily. Dziewczyna odskoczyła w stronę środkowego podłokietnika.

Cały wcześniejszy spokój Kiliana nagle nabrał innego znaczenia. Nie wykonał gwałtownego ruchu, lecz jego dłoń znieruchomiała na kierownicy, a spojrzenie, które posłał bratu, stało się tak zimne, że Dorian przestał szarpać za klamkę.

— Zabierz rękę z mojego samochodu.

— To moja narzeczona!

— Narzeczona, nie więzień.

— Nie masz prawa jej zatrzymywać!

— Nie zatrzymuję jej. — Kilian wskazał spojrzeniem drzwi po stronie Lily. — Może wysiąść w każdej chwili. Po prostu nie chce odejść z tobą.

Prawda wypowiedziana tak spokojnie uderzyła Doriana mocniej niż krzyk. Przeniósł wzrok na Lily, jakby oczekiwał, że natychmiast zaprzeczy i naprawi upokorzenie, którego właśnie doznał z jej strony. Kiedy tego nie zrobiła, na jego twarzy pojawiła się czysta wściekłość.

— Co jej nagadałeś? — syknął do brata. — Co zrobiłeś, że nagle zachowuje się w ten sposób?

— Nie musiałem niczego robić. Sam wystarczająco dużo jej dzisiaj powiedziałeś.

— To nie twoja sprawa!

— Stała się moją sprawą, kiedy spróbowałeś uderzyć ją na moich oczach.

Dorian zacisnął szczękę, lecz nie znalazł natychmiastowej odpowiedzi. Deszcz spływał mu po twarzy i kołnierzu koszuli, a oddech stawał się coraz cięższy. Wyglądał, jakby chciał ponownie otworzyć drzwi albo rozbić szybę, ale wspomnienie tego, jak łatwo Kilian powstrzymał go w pokoju, najwyraźniej zatrzymało go w miejscu.

— Lily — odezwał się jeszcze raz, nie odrywając od niej wzroku. — Jeśli teraz z nim odjedziesz, pożałujesz tego.

Jej twarz ponownie pobladła. Kilian bardzo powoli przesunął dłoń w stronę klamki po swojej stronie.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 17.33
drukowana A5
za 84.16