Bezpłatny fragment - BERY I PIERWSZY DZWONEK

Dla wszystkich dzieci, które choć raz poczuły się inne, odrzucone lub niezrozumiane.

Niech historia Bery’ego przypomni Wam, że prawdziwa wartość człowieka nie zależy od wyglądu, lecz od tego, co nosi w swoim sercu. Każdy z nas zasługuje na szacunek, akceptację i przyjaźń.

Tę książkę dedykuję również mojej Mamie.

Dziękuję Ci za miłość, cierpliwość i za to, że zawsze we mnie wierzyłaś — nawet wtedy, gdy sama w siebie nie wierzyłam. To dzięki Tobie miałam siłę i odwagę iść naprzód oraz spełniać swoje marzenia.

Dziękuję, że wspierasz mnie każdego dnia na mojej drodze jako początkującej studentki Twoja wiara we mnie jest dla mnie największą motywacją.

Z miłością i wdzięcznością

Anna Kowalik

Poznajcie Bery’ego

Bery to pogodny i pełen marzeń chłopiec, który najbardziej na świecie kocha czas spędzany z mamą i tatą. Przed nim jednak wielka zmiana — pierwszy dzień w zerówce. Gdy poznaje nowych chłopców z sąsiedztwa, ma nadzieję, że znajdzie przyjaciół. Niestety spotyka się z przykrymi słowami, które sprawiają mu ogromny smutek. Czy Bery odnajdzie w sobie odwagę, by uwierzyć, że jest wartościowy taki, jaki jest?

Bery mieszkał w małej wsi, z dala od dużego miasta. Był pogodnym i radosnym chłopcem. Uwielbiał spędzać czas z mamą i tatą. Wspólnie grali w piłkę, jeździli na rowerach i podczas wakacyjnych wyjazdów budowali ogromne zamki z piasku.

Pewnego dnia nadszedł jednak ważny moment w jego życiu. Po wakacjach miał rozpocząć naukę w zerówce. Nigdy wcześniej nie chodził do przedszkola, dlatego bardzo się denerwował. Nie wiedział, co go czeka. Zastanawiał się, czy pozna nowych kolegów i czy ktoś będzie chciał się z nim bawić.

Kilka tygodni wcześniej do sąsiedniego domu wprowadzili się nowi mieszkańcy. Mieli trzech chłopców w podobnym wieku co Bery. Chłopiec bardzo się ucieszył. Pomyślał, że wreszcie będzie miał przyjaciół, z którymi będzie mógł grać w piłkę, jeździć na rowerze i bawić się na podwórku.

Pewnego słonecznego popołudnia zebrał się na odwagę. Podszedł do chłopców z uśmiechem i cicho zapytał:

— Cześć! Mam na imię Bery. Mogę pobawić się z wami?

Chłopcy spojrzeli na niego, a po chwili wybuchnęli śmiechem.

— Z tobą? Nigdy! Jesteś gruby jak beczka! — powiedział jeden z nich.

— Taki grubasek nie będzie się z nami bawił! — dodał drugi.

Bery poczuł, jak jego oczy napełniają się łzami. Serce ścisnęło mu się z bólu. Nigdy wcześniej nikt nie powiedział mu czegoś tak przykrego.

Odwrócił się i powoli wrócił do domu ze spuszczoną głową. Po raz pierwszy zaczął zastanawiać się nad swoim wyglądem. Wydawało mu się, że może naprawdę jest z nim coś nie tak. Nie wiedział jeszcze, że problem nie tkwił w nim, lecz w zachowaniu chłopców, którzy nie potrafili okazać życzliwości i zrozumienia.

Wakacje pełne obaw

Nadzieja ukryta w skrzydłach motyla

Wakacje powoli dobiegały końca. Bery coraz częściej myślał o zbliżającym się pierwszym dniu w zerówce. Wspomnienie przykrych słów, które usłyszał od chłopców z sąsiedztwa, wciąż nie dawało mu spokoju. Czy w szkole będzie tak samo?

Najbardziej lubił wyjazdy nad morze z mamą i tatą. Potrafił godzinami budować ogromne zamki z piasku. Wyobrażał sobie wtedy, że mieszka w zaczarowanym zamku, w którym wszyscy są dla siebie życzliwi, pomagają sobie i nikt nikogo nie wyśmiewa.

Pewnego dnia mama zabrała Bery’ego na zakupy. Zbliżał się początek roku szkolnego, więc chciała kupić mu pierwszą wyprawkę — plecak, zeszyty, kredki i piórnik.

— Zobacz, jaki piękny plecak! Podoba ci się? — zapytała z uśmiechem.

Bery spuścił głowę.

— Nie chcę żadnego plecaka… Nie chcę iść do szkoły.

Mama uklękła obok niego i delikatnie zapytała:

— Dlaczego, kochanie?

Po policzku chłopca spłynęła łza.

— Bo jestem gruby… Dzieci na podwórku się ze mnie śmiały. Powiedziały, że jestem grubą beczką. W szkole też nikt mnie nie polubi. Nie chcę tam iść…