Rozdział 1. Znak Warszawa
Pies zatrzymał się na środku zasypanej drogi i zaczął rozgrzebywać piasek przednimi łapami. Dziewczyna obejrzała się niecierpliwie. Od rana szli przez pustkowie, a słońce zdążyło już porządnie rozgrzać kamienie. Marzyła o znalezieniu jakiegoś zacienionego miejsca, w którym mogliby odpocząć.
— Znalazłeś coś?
Bury nawet nie podniósł głowy. Spod rozgrzebanego piasku wystawał kawałek metalu.
Dziewczyna podeszła bliżej i odsunęła butem trochę piachu. Ukazała się krawędź starej tablicy, pokrytej popękaną zieloną farbą. Przykucnęła, odgarnęła kolejną warstwę i zobaczyła białe litery.
WARSZAWA.
Przez moment uśmiechała się do pokrytych pyłem liter.
— No, wreszcie. Jednak dobrze szliśmy.
Pies otrzepał pysk i usiadł obok niej, wyraźnie zadowolony z odkrycia. Dziewczyna pogłaskała go za uchem, po czym wyprostowała się i spojrzała w kierunku, w którym prowadziła dawna droga.
Miasto było już widoczne. Ponad piaszczystą równiną wyrastały szkielety ogromnych budynków. Niektóre zachowały jeszcze fragmenty ścian, inne przypominały stalowe konstrukcje pozbawione niemal całej elewacji. Jeden z najwyższych wieżowców przełamał się mniej więcej w połowie. Jego górna część leżała pomiędzy niższymi zabudowaniami, tworząc olbrzymie rumowisko.
Dalej, ponad resztkami niższych gmachów, stała osobliwa, schodkowa wieża. Jej szczyt urywał się wśród pogiętych belek, a u podstawy zalegała tak wielka góra gruzu, że nie sposób było odgadnąć, gdzie kiedyś znajdowało się wejście. Dziewczyna widziała ją z daleka przez cały następny odcinek drogi. Zapamiętała kształt, bo pośród ruin łatwo było zgubić kierunek.
Dziewczyna przez dłuższą chwilę przyglądała się ruinom. Widywała już opuszczone miasta, ale żadne nie miało tak wielu wysokich budynków. Próbowała policzyć piętra, lecz szybko się pogubiła. Ilu ludzi mogło mieszkać w jednym takim budynku? W osadzie, z której wyruszyła, największy budynek miał dwa piętra, a i tak jego mieszkańcy narzekali, że wejście na górę jest męczące. Poprawiła pasek torby, sprawdziła mocowanie kuszy i ruszyła dalej.
Dawna jezdnia miejscami znikała całkowicie pod wydmami. Tam, gdzie wiatr odsłonił asfalt, można było jeszcze dostrzec popękaną nawierzchnię oraz wyblakłe białe pasy. Przy drodze stały wraki samochodów. Niektóre były niemal całkowicie zasypane, z innych pozostały tylko skorodowane nadwozia.
Zatrzymała się przy jednym z nich. Samochód leżał na boku. Przez otwór po przedniej szybie widziała dwa fotele, których pokrycia dawno się rozpadły. Na desce rozdzielczej zachował się okrągły znak przypominający gwiazdę.
— Ciekawe, po co im były te wszystkie samochody — mruknęła.
Pies obwąchał wrak, po czym przeszedł na drugą stronę drogi.
— No tak. Ciebie bardziej interesuje jedzenie.
Zajrzała do manierki. Wody pozostało niewiele. Ostrożnie wypiła dwa łyki, a resztę przelała do niewielkiej składanej miski. W domu kazano jej zabrać więcej, ale oddanie kolejnej porcji ze wspólnego zbiornika oznaczałoby, że ktoś inny zostanie z pustym kubkiem. Pies wypił swoją porcję i oblizał pysk, wyraźnie oczekując następnej.
Kiedy wychodziła z osady, ludzie patrzyli na jej torbę, a potem na Burego. Nikt nie powiedział, żeby została. Studnia dawała coraz mniej wody, a zrzuty zaopatrzenia trafiały się ostatnio rzadziej. Nie wszystkie spadały tam, gdzie je zapowiadano; jednej kapsuły szukano przez tydzień, zanim znaleźli ją handlarze daleko za osadą. Ojciec pokazał jej na starej mapie dwa punkty, w których lądowały inne zasobniki Federacji. Miała sprawdzić oba, zanim zacznie szukać źródeł wśród ruin. Nie wiedziała, co przyniesie do domu: pojemnik z wodą, garść konserw czy tylko wiadomość, że ktoś zdążył ją uprzedzić.
O tamtej nocy ojciec mówił niechętnie. Natalia pamiętała drżenie podłogi, światła na niebie i to, że przez kilka dni nie otwierali drzwi schronu. Kiedy później pytała, co spadło na Ziemię, odpowiadał tylko, że niczego nie widzieli. Najpierw wszystko zatrzęsło się pod nogami, a potem zamilkły nadajniki. Od tamtej pory nikt w osadzie nie liczył na regularne dostawy.
— Więcej już nie mam. Musimy znaleźć wodę, zanim zrobi się gorzej.
Schowała miskę, poczekała, aż pies otrzepie pysk, i przyspieszyła kroku.
Niecały kilometr dalej, pomiędzy resztkami ekranów akustycznych, dostrzegła ciemny owal. Ze szczytu wydmy wystawała metalowa pokrywa, a za nią zwisał zardzewiały już stelaż hamujący. Zatrzymała się. Bury rozpoznał zasobnik i od razu do niego pobiegł.
— Zaczekaj. Najpierw sprawdzimy, czy nikt tu nie siedzi.
Kapsuła miała szerokość małego pokoju. Na jednej burcie widniały nadtopione mocowania osłony, odrzuconej podczas schodzenia przez atmosferę; przy drugiej zwisały resztki linek spadochronu. Niżej zachował się znak Lechii i obrazki dla ludzi, którzy nie potrafili czytać: kropla wody, bochenek chleba, otwarta dłoń z opatrunkiem. Przy podstawie ktoś wyrył nożem dwa krótkie nacięcia. Natalia znała ten znak. Oznaczał, że pierwsi zbieracze zabrali wszystko, co dało się unieść, lecz czasem zostawiali w środku cięższe pakiety.
Odsunęła uszkodzony właz. Wewnątrz leżały podarte osłony transportowe, plastikowy kanister bez korka i pusta szuflada przeznaczona na medykamenty. Obejrzała wnękę pod podłogą, wsuwając dłoń aż po łokieć. Nic. Na piasku przed kapsułą pozostały ślady butów oraz wyżłobione przez koła dwie głębokie bruzdy. Zabrano nawet zapasowy zbiornik.
— Tę już znamy — powiedziała do psa. — Ojciec miał rację. Trzeba iść dalej.
Wyjęła z torby popękany plan miasta. Na jego odwrocie, tam gdzie laminat jeszcze trzymał papier, postawiła ołówkiem mały krzyżyk. Jej prosty odbiornik terenowy szukał sygnałów starej cywilnej sieci satelitarnej, która od lat nie działała. Urządzenie przechowywało zapisane punkty i kierunek marszu, ale bez łączności nie potrafiło samo wyznaczyć położenia. Natalia ustalała je z mapy i widocznych ruin, a kompas traktowała jako pomoc. Wiedziała, że w niektórych miejscach igła potrafiła wskazać fałszywy kierunek. Porównała jej wskazanie ze schodkową wieżą w oddali i schowała plan, zanim wiatr wyrwie jej go z rąk.
Kapsuła pozostawała dowodem, że ludzie z nieba nadal o nich pamiętali. Niestety sama obietnica następnego zrzutu nie nadawała się do picia.
Przed południem wiatr zmienił kierunek. Piasek zaczął przesuwać się po drodze cienkimi smugami, a od strony miasta nadciągała brudnoszara zasłona pyłu. Dziewczyna znała takie oznaki. Jeśli wiatr przybierze na sile, za godzinę może nie widzieć nawet własnych stóp.
Rozejrzała się za schronieniem. Po lewej stronie drogi znajdowały się pozostałości betonowego wiaduktu. Jedna z jego części zapadła się, ale druga nadal opierała się na dwóch masywnych filarach. Pod spodem panował cień.
Ruszyła w tamtym kierunku. Pies wyprzedził ją i zniknął za przewróconą barierą. Chwilę później usłyszała jego szczeknięcie.
— Co znowu?
Przeszła przez uskok w nawierzchni i zobaczyła Burego przy wąskiej szczelinie pomiędzy betonowymi płytami. Pochyliła się, próbując zajrzeć do środka.
Z dołu ciągnął chłód. Wyciągnęła niewielką latarkę z kieszeni kurtki, włączyła ją i skierowała światło w głąb otworu.
Kilka metrów niżej znajdował się ciemny korytarz. Na jego dnie widziała błyszczącą powierzchnię.
Woda.
Serce zabiło jej szybciej. Przesunęła się bliżej, opierając jedną rękę o betonowy blok. Pod butem poczuła lekkie drgnięcie.
Natychmiast cofnęła nogę. Fragment nawierzchni oderwał się od krawędzi i runął w dół. Huk odbił się pomiędzy filarami, a z otworu wystrzelił obłok pyłu. Pies odskoczył, szczekając ze strachu.
Zaczekała przykucnięta, aż z otworu przestaną wypadać drobne kamienie. Gdy zapadła cisza, zobaczyła, że szczelina jest teraz znacznie szersza.
— No pięknie. Jeszcze trochę, a mielibyśmy kąpiel.
Obejrzała krawędzie szczeliny. Beton był spękany i poprzecinany wystającymi prętami zbrojeniowymi. Zejście w tym miejscu byłoby ryzykowne, ale kilkanaście metrów dalej zauważyła fragment dawnej klatki schodowej, prowadzącej pod wiadukt.
Podeszła ostrożnie. Schody zachowały się tylko do połowy. Dalej zejście blokowały kawałki betonu, jednak pomiędzy nimi pozostało przejście wystarczająco szerokie, żeby mogła się przecisnąć.
Zdjęła torbę, opuściła ją na pasku i sama zeszła niżej.
Pies patrzył na nią z góry.
— Zostań. Zaraz wrócę.
Woda znajdowała się w dawnej komorze technicznej. Na powierzchni unosił się drobny osad, ale przy jednej ze ścian wyraźnie było widać miejsce, z którego sączyła się świeża wilgoć. Dziewczyna przyświeciła sobie latarką, obejrzała ścianę i napełniła niewielki pojemnik.
Nie zamierzała pić tej wody bez oczyszczenia. Miała w torbie prosty filtr, a po powrocie na powierzchnię mogła ją jeszcze przegotować.
Napełniła drugi pojemnik, po czym usłyszała z góry głuchy warkot.
Pies.
Znieruchomiała. Warkot przeszedł w krótkie, ostrzegawcze szczeknięcie. Dziewczyna schowała latarkę, chwyciła torbę i zaczęła wspinać się po gruzach.
Kiedy wydostała się na powierzchnię, pies stał przy filarze, z sierścią nastroszoną na karku. Patrzył w kierunku miasta.
Przykucnęła obok niego. Daleko, pomiędzy wrakami, przesuwały się trzy ciemne sylwetki.
Ludzie.
Szli powoli, zatrzymując się przy samochodach i zaglądając do ich wnętrza. Jeden niósł długą broń, dwaj pozostali mieli na plecach pokaźne worki.
Obserwowała ich przez niewielką lunetę, przytrzymując psa za obrożę, żeby nie pobiegł za obcymi. Nie rozpoznała żadnego z mężczyzn. Nie mieli też znaków osad, które znała z wcześniejszych podróży. Znała opowieści o podróżnych, którzy zaufali nieznajomym na pustkowiu. Ojciec nie musiał jej powtarzać, czym takie spotkania potrafiły się kończyć.
— Cicho — szepnęła, wciąż obserwując mężczyzn.
Przez kilka minut czekali w cieniu filara. Mężczyźni przeszli po przeciwnej stronie drogi i zniknęli za nasypem.
Dopiero wtedy dziewczyna podniosła się i zabrała swoje rzeczy. Postanowiła obejść ten fragment miasta od południa.
Do pierwszych zabudowań dotarła pod wieczór. Dawna dzielnica mieszkalna była niemal całkowicie zrujnowana. Pomiędzy budynkami zalegały zwały piasku, a tam, gdzie kiedyś biegły ulice, wystawały fragmenty zardzewiałych szyn.
Znalazła schronienie w parterowej części większego budynku. Dach wprawdzie częściowo się zawalił, ale jedno z pomieszczeń zachowało ściany i dawało osłonę przed wiatrem. Zanim wpuściła psa, sprawdziła wnętrze i drugie, częściowo zasypane wyjście. W razie kłopotów nie chciała utknąć w pomieszczeniu bez drogi odwrotu.
Na podłodze leżały potłuczone płytki. Przy ścianie leżał przewrócony metalowy regał, a za nim znalazła kilka plastikowych skrzynek. Wszystkie były puste. Zebrała trochę drewna z połamanych mebli i rozpaliła niewielki ogień w miejscu, gdzie dym mógł uchodzić przez wyrwę w dachu.
Pies ułożył się przy wejściu tak, żeby widzieć zarówno ulicę, jak i dziewczynę przy ognisku.
Kiedy zagotowała wodę i przygotowała skromny posiłek, zrobiło się już ciemno. Nad miastem pojawiły się gwiazdy, a wiatr, który jeszcze godzinę wcześniej niósł tumany pyłu, niemal całkowicie ucichł.
Dziewczyna wyciągnęła z torby starą książkę. Była niewielka, z grubymi, pożółkłymi kartkami i zniszczoną okładką. Przechowywała ją w plastikowym woreczku, żeby nie dopuścić do dalszego niszczenia papieru.
Pierwsza ilustracja przedstawiała ogromną rakietę na platformie startowej. Wokół stali ludzie w białych kombinezonach; dziewczyna zastanawiała się kiedyś, czy pod tymi ubraniami mieli zwyczajne buty. Przewróciła kilka kartek. Na następnej ilustracji rakieta leciała pomiędzy gwiazdami. Jeszcze dalej znajdował się obraz wielkiego miasta zawieszonego w przestrzeni kosmicznej.
Lubiła tę ilustrację najbardziej. Przypominała jej opowieści, których słuchała w dzieciństwie. O ludziach mieszkających wysoko ponad chmurami, o statkach podróżujących do innych światów i o miastach, w których nigdy nie brakowało wody ani jedzenia.
Kiedyś spytała ojca, czy miasta zawieszone w próżni naprawdę istniały. Odpowiedział twierdząco, ale na kolejne pytania umiał już tylko wzruszyć ramionami. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz przyznał się tak otwarcie do niewiedzy. Teraz, patrząc na zniszczone ilustracje, żałowała, że nie wypytała go dokładniej.
Odłożyła książkę, wyszła na zewnątrz i spojrzała w niebo. Wysoko ponad ruinami przesuwał się jasny punkt. Nie migotał jak gwiazdy. Poruszał się powoli, niemal niezauważalnie, a jego blask raz stawał się silniejszy, raz słabł.
Dziewczyna śledziła go wzrokiem. Wiedziała, że nie jest gwiazdą. W dzieciństwie pokazywano jej ten punkt wiele razy, choć nikt w osadzie nie potrafił powiedzieć, co naprawdę znajduje się tam, wysoko.
Niektórzy twierdzili, że to pozostałość dawnego statku. Inni mówili o mieście, w którym nadal mieszkają ludzie. Ona sama nigdy nie widziała żadnego statku schodzącego z nieba.
Pies podszedł do niej i trącił ją łbem w kolano.
— Widzisz? — zapytała, wskazując jasny punkt. — Tam podobno kiedyś mieszkali ludzie.
Bury zerknął w górę, po czym odwrócił łeb ku ruinom. Dziewczyna roześmiała się cicho.
— No dobrze, ciebie to nie interesuje.
Wróciła do schronienia, dorzuciła drewna do ognia i położyła się na rozłożonym kocu. Pies zajął swoje miejsce przy wejściu.
Zanim zasnęła, jeszcze raz otworzyła książkę na ilustracji przedstawiającej miasto w kosmosie. Na dole strony znajdował się podpis, którego część dawno się starła. Zachowały się tylko dwa pierwsze słowa.
Miasta orbitalne.
Myśl o ludziach żyjących wysoko nad ruinami wracała do niej, kiedy poprawiała koc. Z góry czasem spadały jedzenie i leki, widziała przecież kapsuły ze znakiem Lechii. Dlaczego więc w okolicach Warszawy nikt nie potrafił wskazać bezpiecznego punktu, w którym cała osada mogłaby poprosić o pomoc? Zamknęła książkę, schowała ją do torby i zgasiła latarkę.
Nad ruinami Warszawy powoli przesuwał się jasny punkt Bastionu Kraków II.
Rozdział 2. Wejście na Bastion
Transportowiec zbliżał się do śluzy tak wolno, że jego ruch można było zauważyć dopiero na tle obudowy doku. Miał kształt długiego, opancerzonego kontenera, z silnikami manewrowymi ukrytymi w narożnikach i krótkimi zaczepami cumowniczymi. Z boku, pod godłem Federacji, widniał biały napis GROM.
Przez przedni wizjer porucznik Leon Wane obserwował miasto zawieszone nad Ziemią. Widział już wielkie porty orbitalne, lecz tam zawsze coś się poruszało: holowniki prowadziły statki, na pomostach pełzały maszyny, wokół śluz krążyły światła sygnalizacyjne. Tutaj nieruchoma konstrukcja ciągnęła się aż po linię terminatora, a pośród tysięcy ciemnych okien tylko gdzieniegdzie świeciły słabe, żółtawe prostokąty. Wychował się na Terrze, gdzie o dawnych miastach orbitalnych uczono z nagrań i planów. Żadne zdjęcie nie przygotowało go na taki widok.
W dokumentach misji Warszawa zajmowała kilka ekranów. Przed ostatecznym upadkiem ziemskiej cywilizacji od dziesięcioleci narastały susze, walki o dostawy i uzależnienie państw od korporacyjnych systemów zarządzania. Epidemie i wojny, także z użyciem broni jądrowej, zabrały mieszkańcom bezpieczeństwo na długo przed ostatnią ewakuacją. Potem zamilkł wysunięty posterunek Argus. Dopiero utrata jego sygnału doprowadziła do odkrycia ciemnego, niezwykle masywnego obiektu, który przechodził przez Układ. Federacja uruchomiła ewakuację alarmową, lecz miała już za mało czasu. Od katastrofalnego przelotu minęło niemal dziesięć lat. Na mapach Warszawy wciąż zaznaczano dawne schrony, ale nikt nie wiedział, ile z nich pozostawało zamieszkanych.
Federacja nie zapomniała o pozostawionych ludziach, choć po katastrofie nie utrzymywała nad Ziemią załóg. W nielicznych krótkich oknach tunelowych wypuszczano bezzałogowe zasobniki na trajektorie prowadzące ku atmosferze. Osłona chroniła je podczas wejścia, a potem odłączała się i otwierał się spadochron. Wiele kapsuł lądowało daleko od wyznaczonych punktów albo przepadało bez śladu. Po utracie kilku sond w pobliżu planety zdołano utrzymać niewielkiego obserwatora na wydłużonej orbicie. Przesyłał urywane obrazy osad i wskazywał miejsca kolejnych zrzutów. Nie potrafił jednak stwierdzić, czy można tam bezpiecznie wysłać ludzi. Dopiero ostatnio jego pomiary zaczęły się zgadzać przez kolejne tygodnie. Krążownik otrzymał zgodę na próbę powrotu, a zespół Bielskiej zgłosił się na ochotnika, by sprawdzić warunki na miejscu. Leon przed odlotem oglądał zdjęcia dawnych schronów i zatłoczonych ulic. Nie zamierzał traktować milczenia nadajników jako dowodu pustki. W torbie, obok broni i analizatora, miał zestaw do badania wody. Sam poprosił o jego zabranie.
— W doku świeci się więcej lamp, niż wynika z przesłanego planu — zauważył Czerny. — Ktoś zostawił systemom sporo energii.
— Tym bardziej nie dotykajcie niczego bez sprawdzenia — poleciła Bielska. — Nie wiemy, które obwody jeszcze żyją.
Na pulpicie kapitan wyświetliła przekrój uszkodzonej części Krakowa II. Przy jednej z dawnych śluz czerwieniała ogromna wyrwa, od której odchodziły wyłączone korytarze.
— Ten dok straciliśmy jeszcze podczas ewakuacji — przypomniała Bielska. — Transportowiec wszedł z prawidłowym sygnałem identyfikacyjnym, a po otwarciu osłon wystrzelił z ładowni pocisk. Nie ustalono, kto się pod niego podszył. Odcięliśmy uszkodzone moduły i przenieśliśmy ludzi w inne sektory. Po utracie sygnału Argusa najpierw próbowano odzyskać łączność. Gdy potwierdzono, że posterunku już nie ma, ogłoszono alarm i zaczęto szykować dodatkowe transporty. Meldunki o zniszczeniach przy Jowiszu rozwiały ostatnie wątpliwości. Odesłaliśmy wszystko, co mogło zabrać ludzi.
— A reszta stacji? — zapytał Leon.
— Dostała drugi cios już podczas przelotu — odpowiedziała Bielska. — Ziemia i Kraków były daleko od jego toru. Gdyby były bliżej, stacji zapewne by nie było. Mimo to szarpnęło jej konstrukcją, zerwało zewnętrzne połączenia i przesunęło osłony kilku doków. Ludzi wywieziono, a potem przez lata mogliśmy utrzymywać tylko obserwację z daleka i wysyłać bezzałogowe sondy w krótkich oknach. Dwie straciliśmy przy samym podejściu. Dziś warunki pozwoliły krążownikowi zostać na orbicie na dłużej. Musimy odzyskać bezpieczne wejście, zanim sprowadzimy tu konwój.
— Czemu od razu nie przysłaliście kolejnych okrętów? — spytał Czerny. — Przecież poza Układem floty nie brakowało.
— Okręt, który nie może bezpiecznie wyjść z tunelu, na nic się tu nie przyda — odpowiedziała kapitan. — Straciliśmy kilka sond, zanim jedna utrzymała się wystarczająco długo, żeby przesłać wiarygodne obrazy. Od niedawna wskazuje także spokojniejszą trasę podejścia. Ale zdjęcia nie powiedzą nam, czy w tych dokach da się oddychać i przyjąć następny statek. Od tego jesteśmy my.
Leon spojrzał na uszkodzoną obręcz doku. W materiałach szkoleniowych na Terrze podobne konstrukcje określano jako niemal niezniszczalne. Tutaj widział odkształcenie, którego nie mógł spowodować pojedynczy pocisk. Każdy z członków zespołu zgłosił się dobrowolnie. Mieli wrócić do Federacji z odpowiedzią, czy można otworzyć szlak dla następnych, nawet jeśli odpowiedź okaże się zła.
Leon poprawił zapięcie hełmu. W kabinie było ciasno. Sześć osób siedziało naprzeciw siebie, między kolanami trzymając zabezpieczoną broń i skrzynki z wyposażeniem. Światło panelu nad włazem nadawało ich twarzom niezdrowy, zielony odcień. Z pokładu krążownika dochodził jeszcze słaby głos kontrolera, podający odległość do obrzeża strefy dokowania.
— Osiem metrów — oznajmił pilot. — Stare zaczepy są na miejscu. Sprawdzam je jeszcze raz.
— A jak nie złapią? — zapytał Czerny.
— Przytrzymam ręcznie, zanim wezwę holownik. Ale wolałbym nie sprawdzać, czy stacja ma jeszcze własne procedury awaryjne.
Transportowiec drgnął. Przez kadłub przeszedł głuchy stuk, a potem drugi, wyraźnie cięższy. Na panelu zapaliły się trzy białe kontrolki.
— Cumowanie potwierdzone. Przejście hermetyczne, ale po drugiej stronie mamy niepewną atmosferę. Nie otwieram was bez masek.
Bielska podniosła dwa palce. Żołnierze sprawdzili zamknięcia hełmów, przewody powietrzne i wskaźniki ciśnienia. Leon poczuł krótkie napięcie pod kołnierzem, gdy uszczelnienie dopasowało się do szyi. Zewnętrzne mikrofony wyciszyły się, pozostawiając mu oddechy pozostałych w kanale wewnętrznym.
— Zespół pierwszy gotowy — zameldował.
— Zespół drugi również — odpowiedziała starsza sierżant Mirska.
Kapitan dotknęła pulpitu przy włazie.
— Krążownik, tu Grom Jeden. Wchodzimy. Odbiór obrazu i telemetrii bez przerw, dopóki da się utrzymać połączenie.
— Przyjąłem. Macie osiem godzin zapasu autonomicznego. Nie liczcie na zasilanie stacji.
Właz transportowca rozsunął się, odsłaniając okrągłe przejście i ciemną komorę śluzy. Przez chwilę żaden z żołnierzy się nie poruszył. Po zewnętrznej stronie nadal panowała niemal całkowita nieważkość, a do dawnego pomostu prowadziły tylko dwie poręcze.
Bielska przeszła pierwsza. Przypięła linkę bezpieczeństwa, odbiła się lekko od progu i złapała uchwyt w ścianie. Leon podążył za nią, pilnując, żeby ciężki pakiet diagnostyczny nie obrócił go bokiem. Przyłożył podeszwę do oznaczonego stalowego pasa. Elektromagnes zaskoczył krótkim szarpnięciem.
— Został tu pas magnetyczny. Poza nim nie sprawdzajcie przyczepności — ostrzegł Czerny.
— Słyszeliście. Trzymać linię — poleciła Bielska.
Śluza pamiętała tysiące przejść. Wzdłuż ścian ciągnęły się zatarte piktogramy kierujące pasażerów do kontroli medycznej, strefy bagażowej i komunikacji wewnętrznej. Nad wewnętrznymi drzwiami zachował się napis: KRAKÓW II. POWRÓT DO DOMU. Pod nim ktoś dawno temu przykleił małą papierową gwiazdę. Jedno ramię odkleiło się i unosiło lekko, poruszane strumieniem powietrza z nieszczelnej kratki.
Mirska przyłożyła analizator do króćca pomiarowego.
— Ciśnienie jest. Tlen również. Skład powietrza zbliżony do normy, ale mam zarodniki grzybów i coś organicznego, czego nie potrafię od razu rozpoznać. Masek nie zdejmujemy.
— Temperatura?
— Piętnaście stopni. W korytarzu za śluzą będzie chłodniej.
Leon skierował latarkę na wewnętrzny właz. Mechaniczny zamek był zamknięty, lecz obok niego migotała dioda. Sygnał przychodził regularnie, co sześć sekund.
— Zamek ma własne zasilanie. Spróbuję historycznej autoryzacji — powiedział Czerny.
Podłączył adapter do starego gniazda serwisowego. Przez moment na jego ekranie przesuwały się niezrozumiałe znaki, potem interfejs rozpoznał protokół i wyświetlił prośbę o identyfikator dowódcy wejścia.
— To jeszcze protokół sprzed dwóch stuleci — mruknął.
— Wystarczy, że nadal otwiera drzwi.
— Właśnie sprawdzimy, czy podziela pani optymizm.
Zamek stuknął. Ciężkie skrzydło przesunęło się o kilkanaście centymetrów, zatrzymało, a następnie z wysiłkiem odsunęło na całą szerokość przejścia. Z drugiej strony uniosła się chmura drobnego kurzu.
Za śluzą znajdowała się galeria wielkości dworcowej hali. Rzędy stanowisk odprawy bagażowej ciągnęły się ku odległym schodom, nad którymi wisiały ciemne tablice kierunkowe. Na posadzce leżały przewrócone wózki, rozsypane pojemniki transportowe i porzucone ubrania. Jedna ze ścian była pęknięta; przez szczelinę widać było powyginane żebra konstrukcji zewnętrznej.
Leon rozejrzał się. Znał dokumentację Krakowa II, ale plan techniczny nie przygotował go na widok tak wielkiej przestrzeni pozostawionej bez człowieka. Miasto projektowano dla setek tysięcy mieszkańców. Na całej galerii poruszał się jednak wyłącznie pył wzniecony krokami żołnierzy.
— Zabezpieczyć wejście. Czerny, sprawdź zasilanie główne. Mirska, skanuj powietrze. Wane, ze mną — zdecydowała Bielska.
Przeszli między bramkami dawnej kontroli. Pod butami metalowe pasy zapewniały przyczepność, lecz poza nimi drobne przedmioty odrywały się od podłogi przy każdym poruszeniu. W jednym miejscu unosiła się nad przewróconym siedzeniem dziecięca rękawiczka. Leon złapał ją odruchowo, zanim wpłynęła w strumień wentylacji.
Była bardzo mała. Na nadgarstku miała wyhaftowanego czerwonego ptaka, a na palcach pozostał stary, zaschnięty brud.
Wsunął rękawiczkę pod paski siedzenia, żeby strumień wentylacji nie uniósł jej z powrotem. Przez sekundę zastanawiał się, czy ktoś szukał jej później po całej hali, ale Bielska już przywoływała go do zespołu.
— Grawitacja wraca przy wejściu do części mieszkalnej — odezwał się Czerny. — Ale słabo. Automaty utrzymują jedną trzecią dawnego ustawienia.
— A energia? — zapytała kapitan.
— Trzy główne bloki. Dwa wyłączone i odizolowane. Trzeci działa, chyba na minimalnym obciążeniu. To tylko odczyt z rozdzielni doku, bez dostępu do samego reaktora.
— Stabilny?
— Z tego, co widzę, tak. Ale nie zamierzam przy nim ręczyć własnym nazwiskiem, zanim obejrzę chłodzenie.
Na końcu galerii otworzyła się jedna z bocznych rolet bezpieczeństwa. Nie stało się to od razu. Najpierw z sufitu dobiegło suche terkotanie, potem zacinający się mechanizm podniósł metalową przesłonę na wysokość ramienia.
Wszyscy zastygli.
— To ty? — spytała Bielska.
— Nie dotykałem — odpowiedział Czerny.
Pod roletą paliło się pojedyncze światło. Dalej ciągnął się korytarz serwisowy z pomalowanymi na żółto przewodami i tablicą oznaczoną jako PRZEJŚCIE DO SEKTORA C.
Leon włączył podgląd termiczny. Po drugiej stronie nie dostrzegł niczego o temperaturze ludzkiego ciała. Za ścianą pracowały jednak urządzenia oddające ciepło, a pod podłogą biegł przewód, w którym coś krążyło.
— Stacja wie, że tu jesteśmy — powiedziała Mirska.
— Stacja umie reagować na ruch — poprawił ją Czerny. — Zastanawia mnie tylko, dlaczego po tylu latach wybrała akurat tę roletę.
Bielska kazała wysłać niewielkiego drona. Maszyna przeszła pod przesłoną, unosząc się kilkanaście centymetrów nad posadzką. Na wizjerach żołnierzy pojawił się obraz pustego korytarza, kilku zamkniętych drzwi i śladów wilgoci spływających po ścianach.
Dron skręcił za narożnik.
Jego reflektor zatrzymał się na szerokiej smudze ciemnego osadu. Na podłodze leżał pęknięty pojemnik, a nad nim, na wysokości niemal dwóch metrów, widniały cztery długie rysy.
— Czy ktoś z miejscowych miał zwyczaj nosić skrzynie na pazurach? — zapytał Czerny.
Po powiększeniu obrazu Leon zobaczył, że rysy przecinały farbę aż do metalu. Ich nierówne, miejscami pozaginane krawędzie wyglądały na świeższe niż otaczający je nalot.
— Dron, kamera w prawo — polecił.
Obraz przesunął się ku uchylonym drzwiom. Na tablicy nad wejściem można było odczytać wyblakły napis: OGRÓD WEWNĘTRZNY. Niżej, mniejszymi literami, wypisano nazwy kilku dawnych stref hodowlanych.
W głośniku rozległ się suchy trzask. Obraz na moment zadrżał, jakby coś uderzyło drona z boku. Operator cofnął maszynę, ale zanim zdążył podnieść ją wyżej, w kadrze przemknął ciemny kształt.
Ekran zgasł.
— Utrata obrazu — zameldowała Mirska.
— Przyczyna?
— Uderzenie. Przez chwilę miałam nacisk z prawej strony, potem zerwane zasilanie. Nie był to problem z łącznością.
Bielska spojrzała na częściowo podniesioną roletę.
— Zamknąć to przejście.
Czerny wysłał polecenie, lecz metalowa przesłona ani drgnęła. Spróbował ponownie, tym razem z uprawnieniami technicznymi.
— Napęd odpowiada, ale zgłasza przeszkodę. Coś blokuje prowadnicę.
Za roletą rozległ się przeciągły szelest. Brzmiało to tak, jakby ktoś ciągnął po podłodze mokry kawał materiału. Potem przyszło krótkie uderzenie, a przesłona podskoczyła o kilka centymetrów.
Leon uniósł broń. Pozostali zrobili to samo.
— Światło — powiedziała kapitan.
Dwa reflektory rozjaśniły przestrzeń pod roletą. Przez chwilę widzieli tylko korytarz i leżący na nim fragment obudowy drona. Za zakrętem, z miejsca, gdzie kończył się snop światła, dobiegł niski oddech.
Żołnierze słyszeli go wyraźnie w mikrofonach zewnętrznych.
— To nie jest awaria wentylacji — odezwała się Mirska.
Leon zrobił dwa powolne kroki w bok, szukając lepszego kąta. W świetle jego latarki coś poruszyło się przy ziemi. Zobaczył najpierw łapę zakończoną długimi, zakrzywionymi pazurami, potem fragment ciemnej sierści przylepionej do wychudzonego boku. Zwierzę musiało być większe od wilka, ale z tej pozycji nie potrafił ocenić jego wielkości. Miało nienaturalnie długie przednie kończyny i poruszało się inaczej niż drapieżniki, które znał z Terry.
— Widzę jednego — powiedział cicho. — Przy narożniku, sześć metrów od przejścia.
— Nie strzelać bez potrzeby — poleciła Bielska. — Za tymi ścianami idą przewody ciśnieniowe.
Wtedy zwierzę wysunęło głowę. Wąski pysk był pokryty starymi bliznami, a nad oczami rosły sztywne kępy sierści. Spojrzało wprost na światło latarki, odsłoniło zęby i skoczyło.
Leon zdążył tylko uskoczyć spod rolety. Ciemny kształt uderzył w jej dolną krawędź z siłą, od której aż zadudniła ściana. Jedno ze stalowych mocowań odpadło i pofrunęło w głąb galerii. Bielska odepchnęła się od poręczy i zatrzasnęła awaryjną osłonę wejścia, wykorzystując mechaniczny rygiel, którego Czerny nie zdążył jeszcze uruchomić.
Osłona opadła tuż przed pyskiem zwierzęcia. Rozległo się kolejne uderzenie, a potem głuchy pomruk, przechodzący w serię krótkich szczeknięć. Po drugiej stronie metalu coś ciężko przesuwało się po posadzce.
— Wszyscy cali? — zapytała kapitan.
Zgłosili się kolejno. Leon obejrzał lewą rękawicę; na jej wierzchu widniała cienka rysa. Nie poczuł nawet chwili, w której pazur dotknął pancerza.
— Znakomicie — mruknął Czerny, przyglądając się uszkodzonej rolecie. — Prawie dziesięć lat bez mieszkańców, a pierwsze, co znajdujemy, to coś, co chciałoby nas zjeść.
— Uważaj, co mówisz. Jeszcze nie wiemy, czym się żywi — odparła Mirska.
Z korytarza odpowiedziało mu kolejne uderzenie. Tym razem dochodziło z dalszej odległości, a po nim nastąpił szybki tupot, który oddalił się w stronę ogrodu.
Bielska spojrzała na plan stacji. Droga do centrum dowodzenia prowadziła przez galerię, następnie przez dawną strefę usługową i trzy poziomy komunikacyjne. Korytarz serwisowy był krótszy, ale zniknięcie drona wystarczyło, by skreśliła go z trasy.
— Wracamy na główny ciąg. Bez samotnych wycieczek, bez otwierania niczego na pamięć. Chcę zamknąć ten sektor od strony zasilania i wiedzieć, ile takich zwierząt jest tutaj naprawdę.
— Co wpisujemy do meldunku? — zapytał Leon.
— Że miasto jest zamieszkane. Tylko gospodarze nie przepadają za gośćmi.
Ruszyli w stronę schodów. Za nimi wciąż pracowała wentylacja, a z głębi Bastionu dobiegał odległy, regularny dźwięk mechanizmu. Przetrwał ewakuację, odłączenie zewnętrznych modułów i niemal dziesięć lat pracy bez obsługi.
Leon obejrzał się raz jeszcze na zasłonięty korytarz. Spod osłony wystawał oderwany fragment obudowy drona. Zatrzymał się przy nim na moment.
Na powierzchni metalu, tam gdzie wcześniej nie było żadnych śladów, pojawiły się trzy świeże rysy.
Rozdział 3. Noc w ruinach
Obudziło ją szuranie dochodzące zza ściany. Początkowo pomyślała, że wiatr znów przegania piasek przez ruiny, ale po chwili usłyszała czyjś głos. Pies leżał przy wejściu z uniesioną głową. Nie szczekał. Wpatrywał się w ciemny otwór po drzwiach, a kiedy dziewczyna się poruszyła, odwrócił ku niej uszy.
Sięgnęła po kuszę. Ogień wygasł kilka godzin wcześniej, zostało po nim jedynie trochę ciepłego popiołu. Przez szczelinę w ścianie sączyło się światło, które przesuwało się po gruzie, gasło i wracało.
— Mówiłem ci, że tutaj ktoś palił — odezwał się mężczyzna.
— To sprawdź.
— Sam sobie sprawdzaj. Dach ledwo się trzyma.
Dziewczyna przesunęła palcami po karku Burego. Pies położył łeb na przednich łapach, choć pod palcami wciąż czuła napięcie jego mięśni. Nauczyła go milczeć wtedy, gdy szczekanie mogło zwrócić uwagę ludzi, których lepiej było ominąć.
Za ścianą coś zadzwoniło, jakby metalowy przedmiot uderzył o kamień. Światło zatrzymało się na wyrwie w murze. Przez krótką chwilę widziała zarys dłoni i fragment rękawa owiniętego szmatą. Wystarczyłoby, żeby tamten zrobił jeszcze dwa kroki.
— Dalej jest wejście do piwnic — powiedział drugi głos. — Tam zajrzymy rano.
Kroki zaczęły się oddalać. Jeden z mężczyzn zaklął, potknąwszy się o coś na podłodze, potem rozległ się śmiech i wszystko ucichło. Dziewczyna pozostała nieruchomo tak długo, aż pies sam opuścił uszy.
Przez resztę nocy już nie zasnęła. Nasłuchiwała kroków, aż zaczęło jej się wydawać, że słyszy je nawet po drugiej stronie ulicy; pies, zwykle pierwszy do alarmu, oddychał już spokojnie.
O świcie wyszła na zewnątrz. Na piasku zachowały się ślady trzech par butów. Podeszwy miały różne wzory, lecz wszystkie odciski prowadziły w tę samą stronę, ku wyższej zabudowie. Przy jednym z nich leżał kawałek żółtej tkaniny, oderwany zapewne od rękawa albo torby.
Przypomniała sobie ludzi, których poprzedniego dnia widziała przy wrakach. Wystarczyło jej to, żeby porzucić zamiar dalszego przeszukiwania najbliższych budynków.
Zjadła niewielki kawałek suszonego mięsa, resztę podzieliła z psem i ruszyła boczną ulicą. Miasto zdawało się ciągnąć bez końca. Co pewien czas trafiała na ściany całkowicie zasypane do wysokości pierwszego piętra, a później na otwarte place, po których wiatr mógł swobodnie przetaczać drobny piasek. Pomiędzy resztkami chodników sterczały młode krzewy, niskie i poskręcane, z twardymi liśćmi odpornymi na suszę.
Miała przy sobie składany plan turystyczny Warszawy, dużo starszy od niej i od jej ojca. Kolorowe arkusze były kiedyś zalaminowane; teraz przezroczysta warstwa popękała na zgięciach, miejscami odchodziła od papieru, a przy jednym rogu brakowało kawałka ulic. Ojciec znalazł plan w suchym schowku i latami sklejał uszkodzenia. Dopisywał na nim drogi, którymi przechodzili ludzie wracający z wypraw po złom. Dalej na północ zostawił tylko kilka znaków zapytania. Tam zaczynały się tereny, o których słyszała sprzeczne opowieści. Niektórzy mówili o wielkich zbiornikach wody, inni o ziemi porośniętej drzewami.
Zgłosiła się do tej wyprawy, zanim ktokolwiek zdążył wyznaczyć kogoś starszego i silniejszego. Chciała przekonać się sama. W osadzie coraz częściej trzeba było pogłębiać studnie, a każdy następny sezon przynosił mniej deszczu. Jeśli na północy naprawdę istniały miejsca, gdzie można było żyć bez ciągłego oszczędzania każdego kubka wody, warto było znaleźć do nich drogę.
Rozłożyła sztywne arkusze planu na masce zardzewiałego samochodu, przytrzymując popękany narożnik dłonią. Zachodnia część miasta była pokryta narysowanymi przez ojca krzyżykami. Przestrzegał ją przed tą okolicą, choć nigdy nie wyjaśnił, co sam zobaczył podczas jednej z wypraw. Teraz gniewało ją to milczenie bardziej niż dawniej. Na rysunku śródmieścia odnalazła wysoki gmach z podpisem „Pałac Kultury i Nauki”. Podniosła wzrok i rozpoznała schodkową wieżę, którą widziała przy wejściu do miasta. Stała nadal, chociaż na obrazku miała cały dach i iglicę. Natalia sprawdziła dzięki niej kierunek, a potem przesunęła palec ku północnym torom kolejowym, zaznaczonym przez ojca grubą kreską. Gdyby do nich dotarła, mogłaby ominąć najbardziej zasypane ulice.
Złożyła arkusze wzdłuż starych pęknięć i schowała plan pod kurtkę.
Pies tymczasem odkrył szerokie schody prowadzące pod ziemię. Większość stopni była popękana, ale po jednej stronie zachowała się metalowa poręcz. Na przewróconej tablicy widać było dużą literę M w niebieskim polu.
— Ciekawe, dokąd to prowadzi.
Bury zszedł kilka stopni i zatrzymał się, czekając na nią.
Dziewczyna nie przepadała za podziemiami. W zawalonych piwnicach łatwo było zgubić drogę, a pojedynczy blok betonu mógł odciąć jedyne wyjście. Jednak nad ziemią zaczynał przybierać wiatr. Przejście pod ulicą mogło oszczędzić jej długiego obchodzenia wielkiego osuwiska, które widziała już pomiędzy budynkami.
Zapaliła latarkę i zeszła za psem.
Na dole znajdowała się obszerna hala z rzędami metalowych bramek. Część posadzki pokrywała cienka warstwa piasku, naniesionego przez nawiewy i wyrwy w ścianach. Dalej, za szerokim przejściem, schody prowadziły do niższego poziomu. Na ścianie zachował się ogromny plan miasta. Kolorowe linie przecinały się pod nazwami, z których większość nic jej nie mówiła.
Skierowała latarkę na ślady butów, znacznie świeższe niż osad na pozostałej części posadzki. Ktoś niedawno przechodził tędy.
Nie widać było jednak ani obozu, ani oznak handlu, jaki znała z małych osad. Ktoś zamiótł przejście gałęzią, zostawiając wolny pas obok mokrych schodów, a obruszony piasek zgarnął pod ścianę. Natalia rozumiała ten porządek. Jeśli trzeba było ukrywać drogę do własnego domu, dbało się przede wszystkim o to, żeby nie zostawić jej na widoku.
Zatrzymała psa krótkim gestem. Nasłuchiwała przez chwilę, lecz z głębi przejścia dobiegał jedynie kapanie wody.
Na ścianach dolnego korytarza wisiały stare plansze. Jedna przedstawiała uśmiechniętą rodzinę przy stole, inna kobietę trzymającą w dłoniach niewielkie urządzenie. Farby wyblakły, a twarze ludzi popękały razem z tynkiem. Za nimi zaczynała się dawna platforma, oddzielona od torów niską krawędzią.
Dziewczyna podeszła ostrożnie. W miejscu, w którym powinien biec tor, stała czarna woda. Nad jej powierzchnią unosił się słaby zapach zgnilizny. W jednym z tuneli leżał przewrócony wagon, z drugiego wysuwała się hałda gruzu.
Pies przyłożył nos do ziemi i pociągnął w stronę bocznych drzwi. Ktoś przykrył ich dolną część kawałkiem blachy. Pod blachą znajdowało się wąskie przejście.
— Zostań przy mnie.
Ledwo wypowiedziała te słowa, z drugiej strony dobiegł ją stłumiony jęk.
Stanęła z kuszą gotową do strzału.
— Kto tam?
Przez kilka sekund panowała cisza.
— Człowiek — odezwał się zachrypnięty głos. — Gdybyś miała zamiar strzelać, to poczekaj, aż cię poproszę.
Brzmiał na starszego mężczyznę. Dziewczyna przesunęła światło ponad krawędzią blachy. W niewielkim pomieszczeniu leżał człowiek w brudnej kurtce. Jedną nogę miał uwięzioną pod ciężką metalową ramą, która osunęła się z podtrzymującego ją wspornika. Obok leżał kij, a dalej stary płócienny worek.
— Co ci się stało?
— Chciałem przejść na drugą stronę. Wszystko tu zgniło, tylko na mnie musiało poczekać.
Spróbował unieść się na łokciach, ale natychmiast opadł, sycząc z bólu.
Dziewczyna obejrzała najpierw wnętrze. Za otwartą wnęką nie było żadnego ruchu. Mimo to nie odłożyła kuszy.
— Jesteś sam?
— Jak widać. A ty masz psa, więc jest nas już troje.
— Pytam, czy masz tu kogoś jeszcze.
— Nie mam. Broń schowana w worku, nóż przy pasku. Możesz mi go zabrać, jeśli to ci poprawi humor.
Mówił coraz ciszej. Dziewczyna wsunęła się przez otwór, odsunęła kij na bok i sprawdziła, co przygniata mu nogę. Rama opierała się na dwóch kawałkach betonu. Nie było szans, żeby podniosła ją samymi rękami, ale przy ścianie leżał długi stalowy profil, wystarczająco mocny, żeby posłużyć za dźwignię.
— Jak ją ruszę, wyciągniesz nogę. Tylko od razu, bo długo nie utrzymam.
— Spróbuję.
— Spróbuj natychmiast. Jak puszczę, nie podniosę tego drugi raz.
Pies stał przy przejściu, obserwując mężczyznę. Dziewczyna wsunęła profil pod metal i oparła jego koniec o betonowy blok. Próbowała raz, potem drugi. Rama drgnęła, ale nie uniosła się wystarczająco wysoko.
Przełożyła dźwignię bliżej miejsca, w którym metal uciskał nogę. Kiedy naparła całym ciężarem, usłyszała trzask. Początkowo sądziła, że pęka profil, lecz to od ściany oderwał się fragment starego tynku.
— Teraz! — zawołała.
Mężczyzna szarpnął nogą. Rama osunęła się z łoskotem, uderzając o posadzkę tuż za jego butem.
Odetchnął ciężko i przez chwilę tylko patrzył na własną stopę, jakby nie dowierzał, że znów może nią poruszać.
— Żyjesz? — zapytała.
— Jeszcze tak. Pomóż mi usiąść.
Na spodniach miał ciemną plamę, ale kiedy rozcięła materiał przy kolanie, zobaczyła głównie obrzęk i powierzchowne skaleczenie. Nie mogła wykluczyć złamania. Zawahała się przy odkręcaniu manierki. Podała mu niewielką porcję wody i owinęła nogę pasem czystej tkaniny, który trzymała w torbie na takie przypadki.
— Masz dokąd iść?
— Dwa przejścia dalej jest miejsce, gdzie mieszkam. Jeśli stanę na tej nodze, dopełznę. Za młodu łatwiej się człowiek podnosił.
Spróbował się podnieść, opierając na znalezionym kiju. Dziewczyna przytrzymała go pod ramię. Przez kilka kroków oboje szli powoli, a pies krążył wokół nich, niezadowolony z tak długiego postoju.
— Dokąd idziesz? — zapytał mężczyzna, gdy usiedli przy wyjściu na schody.
— Na północ. W domu wysychają nam studnie. Jeśli wierzyć ludziom, którzy stamtąd wrócili, dalej jest więcej wody. Muszę sprawdzić, czy to prawda.
— Tutaj nie przejdziesz. Za tunelem wszystko zapadnięte, a wodą można się zatruć. Musisz wrócić na górę i trzymać się dawnych torów. Jak zobaczysz długi wiadukt, idź po jego wschodniej stronie.
— Znasz tę drogę?
— Znałem. Ostatnio miałem dość chodzenia, żeby sprawdzić, co z niej zostało.
Popatrzył na psa, który obwąchiwał jego kij.
— Trzymajcie się z dala od ludzi z żółtymi opaskami. Biorą, co mają pod ręką, i jeszcze każą dziękować. Zeszłej zimy zabrali mi połowę zapasów.
Dziewczyna przypomniała sobie strzęp tkaniny znaleziony rano.
— Ilu ich jest?
— Zawsze więcej, niż widzisz. Jeden stoi na drodze, reszta czeka za gruzem.
Pomogła mu wstać. Wskazał boczną wnękę, z której prowadziło przejście do niewielkiego pomieszczenia urządzonego na mieszkanie. Miał tam dwie beczki z wodą, stertę koców i kilka metalowych pudełek ustawionych na regale.
— Dam sobie radę — powiedział, kiedy próbowała odprowadzić go dalej. — Na górze też cię ktoś może potrzebować, a ja już swoją porcję pomocy dostałem.
Podał jej kawałek suszonego korzenia zawinięty w papier.
— Weź. Długo się żuje, ale daje się przełknąć. Dla psa nie dawaj, nie spodoba mu się.
Przyjęła zawiniątko, choć widziała, jak niewiele żywności zostało mężczyźnie. Odmowa tylko by go uraziła. W drodze na powierzchnię dotknęła pod kurtką mapy ojca; po raz pierwszy od opuszczenia osady poczuła, że nie idzie całkiem po omacku.
Kiedy znalazła się ponownie na powierzchni, słońce stało już wysoko. Szła wzdłuż dawnego torowiska, miejscami odsłoniętego spod piasku, a miejscami znikającego wśród popękanych płyt. Pies podążał przodem, zatrzymując się co kilka kroków i sprawdzając, czy nadal za nim idzie.
Z jednego ze wzniesień ujrzała długi, zniszczony wiadukt. Za nim ciągnęły się budynki niższe niż te, które mijała wczoraj, a dalej szeroka równina. Jeśli stary człowiek się nie mylił, tamtędy mogła opuścić Warszawę.
Już miała zejść ze wzgórza, gdy zauważyła ruch przy drugim końcu wiaduktu. Mężczyzna wspinał się na wrak ciężarówki. Na ramieniu miał przewieszony długi przedmiot, zapewne broń. Spojrzał przez coś przypominającego lunetę, po czym uniósł rękę i zamachał do kogoś ukrytego poniżej.
Dziewczyna cofnęła się za resztki betonowej ściany. Pies natychmiast przywarł do jej nogi.
Nie była pewna, czy tamten zdążył ją zobaczyć. Nie zamierzała tego sprawdzać.
Odczekała, aż mężczyzna zejdzie z ciężarówki, i ruszyła w dół przeciwną stroną nasypu. Długi wiadukt nadal był jej najlepszą wskazówką, ale do północnej drogi zamierzała dostać się inną ulicą.
Rozdział 4. Miasto bez mieszkańców
Po opuszczeniu galerii odpraw Leon obejrzał zapis z kamery umieszczonej na tylnej części hełmu. Kiedy zwierzę uderzyło w roletę, żaden z nich nie miał dobrego widoku na jego całe ciało. Nagranie trwało ledwie sekundę, lecz wystarczyło, by dostrzegł szerokie łapy, wydłużony tułów i ogon, którym stworzenie uderzyło o podłogę tuż przed skokiem. Na Terrze spotykał drapieżniki znacznie większe, ale tam zwykle widział je z daleka. Tutaj kilka centymetrów metalu oddzielało go od zębów.
— Wysłałeś obraz na krążownik? — zapytała Bielska.
— Tak. Proszą, żebyśmy złapali okaz i ustalili gatunek.
Kapitan zatrzymała się przy rozgałęzieniu korytarzy.
— Powiedz im, że najpierw spróbujemy nie zostać okazami.
Czerny roześmiał się pod nosem, lecz szybko spoważniał. Na planie pobranym z rozdzielni doku trasa do centrum dowodzenia wyglądała prosto: trzy poziomy komunikacyjne, pasaż handlowy, winda służbowa i łącznik prowadzący do dawnego sektora administracyjnego. Tyle że plan pochodził z czasów, kiedy wszystkie drzwi otwierały się zgodnie z rozkładem, a nikt nie musiał sprawdzać, czy za ścianą mieszka coś, co potrafi rozszarpać robota zwiadowczego.
Na schemacie uszkodzeń Leon zauważył drugą linię pęknięć, znacznie dalej od doku trafionego podczas ewakuacji. Tworzyła długi łuk przez trzy sekcje mieszkalne. W raporcie jako przyczynę zapisano tylko: „przelot”. Ani jednego wybuchu w tym rejonie nie potwierdzono.
Weszli na szeroką pochylnię. Tutaj przyciąganie było już na tyle wyraźne, że mogli wyłączyć magnetyczne podeszwy. Leon ostrożnie przeniósł ciężar ciała na lewą nogę, potem na prawą. Podłoga trzymała, choć wciąż miał wrażenie, że każdy krok poniesie go dalej, niż zamierzał.
Nad pochylnią wisiała tablica z mapą miasta. Barwne linie łączyły dzielnice mieszkalne z parkami, szpitalami i przystaniami. W prawym rogu ktoś kiedyś narysował dziecięcą ręką dwie postacie trzymające się za dłonie. Czerwony flamaster wyblakł, ale rysunek nadal odcinał się od białego tła.
— Ile ludzi tu mieszkało? — zapytał jeden z żołnierzy zamykających szyk.
— Zależnie od okresu, kilkaset tysięcy — odpowiedział Leon. — Projektowano miejsce dla niemal miliona.
Mówiąc to, spojrzał na rozchodzące się przed nimi korytarze. Dotąd liczby nie robiły na nim większego wrażenia. W dokumentach Federacji miasta orbitalne opisywano pojemnością doków, mocą reaktorów i powierzchnią użytkową. Dopiero teraz próbował wyobrazić sobie tysiące ludzi schodzących tędy każdego ranka do pracy, dzieci spieszące do szkół i tłok przy restauracjach, po których pozostały tylko ciemne witryny.
Na końcu pochylni czekały drzwi pasażu. Czerny podłączył czytnik do panelu, ale tym razem system nie poprosił o identyfikator. Nad zamkiem pojawił się komunikat o kwarantannie biologicznej.
— Wprowadzona kiedy? — zainteresowała się Mirska.
Technik przesunął palcem po ekranie.
— Pierwsza blokada jeszcze przed ewakuacją. Potem ktoś kilkadziesiąt razy odnawiał ją automatycznie. Ostatnie potwierdzenie sprzed siedemnastu minut.
Bielska spojrzała w stronę zamkniętej galerii.
— Czyli nasze wejście obudziło system.
— Bardziej prawdopodobne, że czujniki wykryły otwarcie przejścia do sektora C — odparł Czerny. — Komputer próbuje odseparować drogę, którą coś mogłoby się przedostać. Tylko że od czasu zamknięcia tego sektora nikt nie doprowadził naprawy do końca.
Z panelu dobiegł krótki sygnał. Zamek ustąpił, a wielkie drzwi rozsunęły się nierówno, odsłaniając wnętrze pasażu.
W pierwszej chwili Leon pomyślał, że znaleźli się na opuszczonej ulicy zwyczajnego miasta. Po obu stronach ciągnęły się sklepy z wysokimi szybami, pośrodku stały ławki i donice, a ponad nimi biegł przeszklony dach. Za taflami widać było drugi, wyższy poziom zabudowy oraz fragment ogromnej konstrukcji nośnej. Niektóre lampy wciąż świeciły. Ich zimne światło wydobywało z półmroku rzędy pustych stolików i przewrócony wózek do przewozu towarów.
W jednym ze sklepów na półkach pozostały buty. Dziesiątki par, ustawionych starannie, jakby właściciel miał wrócić po krótkiej przerwie. Na sąsiedniej wystawie obracał się powoli hologram przedstawiający letnią sukienkę. Reklama działała bez końca, choć rzeczywisty manekin dawno przewrócił się na podłogę.
Czerny zatrzymał obraz w swoim wizjerze.
— Patrzcie. Za chwilę zacznie się wyprzedaż sezonowa.
— Zapisz adres. W drodze powrotnej kupimy ci coś ładnego — odezwała się Mirska.
Zamilkli, gdy z sufitu spadła kropla wody. Po chwili następna. Leon uniósł głowę. Ponad jedną z donic biegła rura nawadniająca, której uszczelnienie popękało. Pod przeciekiem wyrósł gęsty krzew o skórzastych liściach. Korzenie rozsadziły pojemnik i wpełzły w szczeliny posadzki.
— Mamy fotosyntezę i obieg wody — stwierdziła Mirska, przykładając analizator do liścia. — Zarośla nie są tak stare jak stacja. Ktoś albo coś utrzymuje ten fragment ogrodu przy życiu.
Kilka metrów dalej znaleźli kolejną donicę. W ziemi pełzały drobne, jasne owady. Jeden z nich zniknął pod warstwą wilgotnych liści, kiedy Mirska skierowała na niego światło.
— Czyli jest też co jeść — zauważył Leon.
— Dla owadów na pewno. A dla tego, co napadło nas przy rolecie, potrzebny byłby większy posiłek.
Po prawej stronie pasażu rozległ się metaliczny stuk. Bielska uniosła rękę, zatrzymując oddział. Żołnierze rozeszli się przy ścianach, osłaniając wejścia do sklepów. Nad jednym z punktów gastronomicznych wisiała uchylona kratka techniczna. Leon dostrzegł na jej dolnej krawędzi czarną sierść.
— Kanał wentylacyjny. Coś tędy przechodziło.
Kapitan kazała wycofać się spod otworu. W tej samej chwili w kratkę uderzyło coś ciężkiego. Metal wygiął się, jedna śruba wyskoczyła z mocowania, a za nią pojawił się wąski pysk z obnażonymi zębami. Stworzenie próbowało przecisnąć się przez szczelinę, bezskutecznie szarpiąc blachę przednimi łapami.
Mirska cofnęła się do narożnika, żeby nie znaleźć się bezpośrednio pod otworem. Leon miał już zwierzę na celowniku, lecz przez moment wahał się ze strzałem. Obok kratki przebiegał przewód oznaczony symbolem instalacji tlenowej.
— Nie strzelać w sufit! — uprzedziła Bielska. — Czerny, odetnij ten kanał.
— Szukam przepustnicy.
Stworzenie szarpnęło ponownie. Z kratki oderwał się długi pas metalu, który ze świstem przeleciał nad ich głowami. Zwierzę zawisło na przednich kończynach, rozglądając się za miejscem do skoku. Teraz Leon widział je wyraźniej: zmatowiała sierść, szeroka klatka piersiowa, tylne łapy krótsze od przednich. Na szyi miało ślady dawnych pogryzień.
— Znalazłem — odezwał się Czerny.
W suficie zatrzeszczał mechanizm. Daleko w głębi kanału zasunęła się stalowa przegroda, odcinając zwierzęciu drogę odwrotu. Stworzenie zrozumiało zagrożenie i z całej siły rzuciło się przez otwór. Kratka pękła. Zanim Leon zdążył nacisnąć spust, zwierzę spadło na podłogę między nim a drugim żołnierzem.
Nie wydało żadnego ostrzegawczego dźwięku. Odbiło się od posadzki i skoczyło wprost do twarzy człowieka stojącego przy witrynie.
Żołnierz osłonił hełm przedramieniem. Uderzenie rzuciło go na szybę sklepu, która pękła z głośnym trzaskiem. Pazury zsunęły się po pancerzu, szukając szczeliny przy szyi. Leon znalazł się przy nich po dwóch krokach, chwycił za uchwyt kamizelki kolegi i szarpnął go w bok. Zwierzę straciło podparcie. Na moment zawisło na rozdartym pasie oporządzenia, a potem upadło na cztery łapy.
Bielska wystrzeliła krótki impuls z broni ustawionej na ograniczoną moc. Uderzenie trafiło zwierzę w bok i odrzuciło je w stronę donicy. Ciężki pojemnik przewrócił się, rozsypując mokrą ziemię. Stworzenie próbowało jeszcze wstać, lecz drugi impuls przycisnął je do posadzki. Po chwili przestało się poruszać.
— Sprawdźcie go! — poleciła kapitan.
Leon pomógł koledze usiąść. Na jego hełmie widniały trzy głębokie rysy, a od zapięcia przy barku zwisał rozerwany pasek. Człowiek oddychał szybko, ale odpowiadał rzeczowo na pytania Mirskiej. Skafander zachował szczelność.
— Nic mi nie jest — upierał się, gdy próbowała obejrzeć jego kark.
— Doskonale. W takim razie nie będziesz protestował, gdy sprawdzę, czy twoja głowa nadal trzyma się reszty.
Czerny przykucnął przy martwym zwierzęciu. Nie dotykał go. Skaner pokazywał jeszcze resztkowe ciepło, a w pobliżu pyska widoczne były stare, starte zęby.
— Raczej nie urodziło się wczoraj.
— Tego się domyśliłam — odparła Mirska. — Pobierz obraz i próbkę sierści. Nie mamy warunków do sekcji, a nie chciałabym poznawać jego pasożytów osobiście.
Leon przyjrzał się śladom łap pozostawionym na wilgotnej ziemi. Obok dużych odcisków widniały mniejsze, rozchodzące się w stronę sąsiedniego korytarza. Zwierzę z kratki nie było jedyne.
— Kapitan. Są tu młode.
Bielska obejrzała odciski i przez chwilę patrzyła na górny poziom pasażu. Z oddali dobiegały odgłosy wentylacji, ale pomiędzy nimi usłyszeli lekkie tupnięcia, jakby kilka zwierząt przebiegało po metalowym pomoście.
— Zamykamy przejścia do ogrodów. Jeżeli rozeszły się kanałami, możemy mieć je w całym sektorze mieszkalnym. Czerny, potrzebuję sterowania lokalnego, zanim coś wyjdzie nam za plecami.
Na końcu pasażu znajdowało się stanowisko dawnej ochrony. Drzwi były wyłamane, jednak wewnątrz zachował się panel zasilany z osobnego obwodu. Na ścianie wisiały monitory, większość ciemna. Czerny wprowadził adapter do gniazda, podczas gdy reszta oddziału zabezpieczała korytarz.
Na ekranie pojawił się plan najbliższych dzielnic. Wiele drzwi oznaczono czerwienią, przy części widniały symbole awarii. Jedna z ikon migała w rytmie pracy pomp.
— Sektor C miał własny system upraw i zbiorniki wodne — wyjaśniła Mirska, czytając odzyskane oznaczenia. — Ogrody, hodowle, zaplecze badawcze. Część instalacji nadal dostaje prąd z bloku trzeciego. Jeżeli obieg nie został przerwany, zwierzęta mogły przetrwać tu przez wiele pokoleń.
— A potem nauczyły się otwierać drzwi? — zapytał Leon.
Czerny wskazał na czerwony znak przy kanale serwisowym.
— Same nie musiały. Spójrzcie na uszkodzenia. Osłony popękały, napędy pogubiły pozycje, nikt ich nie wymieniał. Wystarczyła jedna szczelina, a przez nią można było wydostać się do następnej dzielnicy.
Kapitan przyjrzała się mapie.
— Czy możemy odciąć ogrody od pozostałej części miasta, nie wyłączając im wody i powietrza?
— Główne śluzy tak. W kanałach serwisowych będę musiał zamykać po kolei przepustnice. Nie dam gwarancji, że wszystkie zadziałają.
— Zacznij od tych, które mamy za sobą. Resztę zaznacz dla następnej ekipy. Nie będziemy tu prowadzić polowania, dopóki nie wiemy, ile tego jest.
Kiedy Czerny uruchomił blokady, w kilku miejscach pasażu odezwały się mechanizmy zamków. Stacja wykonywała polecenia z opóźnieniem, ale kolejne czerwone symbole na planie zmieniały barwę. Leon usłyszał za ścianą głuche uderzenie. Po nim rozległo się przeciągłe drapanie i krótki, gniewny skowyt. Jedna z przegród zamknęła się przed nosem następnego zwierzęcia.
— Dobre wiadomości — oznajmił Czerny. — Znalazłem drogę do punktu obserwacyjnego. Stamtąd powinniśmy dostać się do łącznika prowadzącego ku mostkowi.
— A złe?
— Winda nie odpowiada. Trzeba przejść schodami. Cztery poziomy.
Ruszyli klatką techniczną. Przez wąskie okienka widzieli kolejne piętra miasta: puste tarasy, fragmenty zielonych korytarzy i przestrzenie, w których zwykła zabudowa mieszała się z ogromnymi przewodami podtrzymującymi życie stacji. Za jednym z okien płynął strumień wody, rozlewając się po dawnym placu. Przy jego brzegu rosły drzewa tak wysokie, że korony sięgały następnego poziomu.
Leon zatrzymał się na chwilę. Na Terrze o pierwszych latach kolonii uczono nawet dzieci. Po katastrofie „Królowej Bony” każda roślina wymagająca dodatkowej wody stanowiła problem, a osadnicy przez lata walczyli o utrzymanie skromnych upraw. Tutaj przez pokolenia pielęgnowano park wewnątrz metalowego miasta, a po ewakuacji opiekę przejęły same urządzenia. Niektóre drzewa obumarły, inne wypuściły młode pędy. Między gałęziami coś przeleciało, zbyt szybko, by zdążył rozpoznać kształt.
— Wane, idziemy — przypomniała Bielska.
Na ostatnim poziomie schody kończyły się przy ciężkiej grodzi. Nad nią widniał napis PUNKT OBSERWACYJNY. Czerny sprawdził panel i zaklął cicho. Zamek był zablokowany od strony centrum dowodzenia.
— Może chcą, żebyśmy zapukali — zaproponowała Mirska.
— Nie ma do kogo. Sterownik nie przyjmuje klucza z doku. Potrzebuję uprawnienia lokalnego.
Leon zauważył obok grodzi starszą skrzynkę awaryjną, zabezpieczoną mechanicznym zamkiem. W jej drzwiczkach zachowała się przezroczysta płytka, a za nią niewielka dźwignia z czerwonym uchwytem.
— A to?
Czerny obejrzał tabliczkę. Uśmiechnął się pierwszy raz od wejścia do pasażu.
— Stare dobre ręczne otwieranie. Ktoś jednak zakładał, że elektronika może odmówić współpracy.
— Sprawdź, czy nie odetniemy ciśnienia — uprzedziła Bielska.
Technik porównał wskazania po obu stronach grodzi, uruchomił kontrolę szczelności i dopiero wtedy odblokował mechanizm. Ciężkie drzwi ustąpiły z nieprzyjemnym zgrzytem. Za nimi panował półmrok, lecz wzdłuż ściany świeciły pojedyncze lampy prowadzące do pulpitu sterowania.
Punkt obserwacyjny był znacznie mniejszy, niż Leon się spodziewał. Kilka stanowisk, dwa fotele na prowadnicach i główny ekran biegnący wzdłuż zakrzywionej ściany. Na podłodze leżała przewrócona szafka, w której nadal tkwiły płaskie pojemniki z opisami dawnych zmian służbowych.
Mirska sprawdziła pomieszczenie, a Czerny zabrał się za uruchamianie konsoli. Pozostali rozstawili się przy wejściu. Bielska połączyła się z krążownikiem i przekazała meldunek o zwierzętach, uszkodzonych przegrodach oraz częściowo odzyskanym sterowaniu strefą mieszkalną.
— Reaktor trzeci utrzymuje zasilanie, ale instalacje wymagają przeglądu — mówiła. — Nie otwierajcie kolejnych doków bez naszego potwierdzenia. Przejścia między ogrodami a dzielnicami są nieszczelne. Przygotujcie drugi zespół z wyposażeniem do uszczelniania.
Gdy skończyła, na głównym ekranie pojawiło się pierwsze słabe światło. Obraz zadrżał, przesunęły się po nim kolumny nieczytelnych znaków, potem ukazała się mapa połączeń z centrum dowodzenia. Większość obwodów pozostawała niedostępna, ale jeden kanał wciąż odpowiadał.
— Mamy obraz z zewnętrznych kamer — powiedział Czerny. — Stary, ale aktualizuje się na bieżąco.
Leon podszedł bliżej. Na ekranie pojawiła się ciemna przestrzeń, a w niej szeroki, oświetlony łuk. Przez kilka sekund próbował rozpoznać, co ogląda. Dopiero gdy kamera przesunęła się nieco w bok, dostrzegł zakrzywioną krawędź planety.
— Ziemia — odezwała się cicho Mirska.
Bielska stanęła obok nich.
— Zabezpieczyć ten punkt. Jutro obejrzymy ją dokładnie. Chcę wiedzieć, gdzie możemy bezpiecznie posadzić ludzi.
Czerny uruchomił zapis obrazu, a Leon pozostał przed ekranem, patrząc na obszary rozciągające się pod chmurami. Z tej wysokości nie widział jeszcze żadnego miasta. Pomyślał o ludziach, których przodkowie opuścili tamten świat, i o tym, ilu mogło po nich zostać.
Za zamkniętą grodzią znów rozległo się drapanie. Leon odczekał, aż ucichnie, i wrócił do Bielskiej przy mapie Ziemi.
Rozdział 5. Z góry widać więcej
Kiedy Leon wrócił do punktu obserwacyjnego po krótkim odpoczynku, Ziemia zajmowała już niemal cały główny ekran. Przez półprzezroczyste pasma chmur przebijały brunatne obszary lądów, poprzecinane cienkimi smugami rzek. W kilku miejscach połyskiwała woda. Planeta, którą znał ze szkolnych rekonstrukcji, miała zdecydowanie więcej zieleni, a przede wszystkim zupełnie inny układ wybrzeży.
Bielska stała przy konsoli z kubkiem napoju podgrzanego w wojskowym pakiecie. Nie zdjęła jeszcze pancerza, choć kazała pozostałym zmieniać się na odpoczynek. Z okolic zamkniętej grodzi od czasu do czasu dobiegał głuchy stuk. Po nocnych próbach otwarcia przejścia zwierzęta ucichły, lecz kapitan pozostawiła tam dwóch uzbrojonych ludzi.
— Przyjrzyj się — powiedziała, robiąc Leonowi miejsce. — Przelatujemy nad Europą.
Czerny przywrócił zasilanie bocznego projektora. Nad pulpitem ukazała się siatka dawnych granic, którą komputer usiłował dopasować do aktualnego obrazu. Linia brzegowa nie chciała się zgodzić z żadną z archiwalnych map. W rejonie dawnego Morza Bałtyckiego widać było wielką nieckę, miejscami ciemnozieloną, miejscami jasną od odsłoniętych osadów. W głębszych zagłębieniach leżały jeziora o nieregularnych brzegach.
— Gdańsk powinien być tutaj — Leon wskazał punkt na starej mapie. — A to, co mamy na ekranie, wygląda jak dolina.
— Gdańsk nadal tam jest, przynajmniej jego pozostałości — odezwała się Mirska. — Tylko że morza już nie ma. Popatrz na osady. Woda utrzymuje się w najniższych miejscach, a reszta dawnego dna została odsłonięta.
Mirska przesunęła suwak czasu na archiwalnych obrazach. Zobaczyli wybrzeże sprzed kilkudziesięciu lat, jeszcze z wodą w zatokach, choć część portów była już zamknięta, a na wyżej położonych terenach rozciągały się pasy dawnych nasadzeń. Następne zdjęcie, wykonane kilka lat przed ostateczną ewakuacją, pokazywało pierwsze odsłonięte płycizny i nowe groble. Ostatnia seria była poszarpana, z brakującymi klatkami. Linia brzegu zmieniła się gwałtownie po wielkim kataklizmie.
— Czyli tamte drzewa mogły rosnąć, zanim morze zniknęło? — zapytał Leon.
— Na skarpach i dawnych wyspach na pewno. Na odsłoniętym dnie widzę młodsze pasy roślinności — odparła Mirska. — Skala zmiany po przelocie nie pasuje do zwykłego obniżenia poziomu wody. Podniosły się fragmenty dna, inne zapadły. Nawet nasze mapy geologiczne nie potrafią tego porządnie złożyć.
Bielska przesunęła obraz na południe. Przed nimi rozciągał się rozległy pas terenów o barwie wypłowiałego piasku. Miejscami przebiegały przez niego ciemne kreski, zapewne pozostałości dróg i koryt rzecznych. Trudno było znaleźć większe skupiska roślinności.
— Warszawa? — zapytała.
Leon włączył historyczną warstwę topograficzną. Na chwilę zobaczyli znany z dawnych atlasów zarys miasta, pełen ulic, parków i mostów. Kiedy Czerny wyłączył nakładkę, został tylko popękany krajobraz i skupiska sterczących konstrukcji, rzucających długie cienie.
— Jeśli to naprawdę śródmieście, część budynków jeszcze stoi — powiedział Leon.
— Stoją ich szkielety — poprawiła Mirska. — W tej rozdzielczości nie da się powiedzieć, co zostało w środku.
Kapitan oparła dłonie na pulpicie.
— Jeszcze kilkadziesiąt lat temu był tu ogromny ośrodek — powiedziała Bielska. — Niektóre dzielnice zaczęto opuszczać już podczas kryzysów. Przelot dopełnił zniszczeń. Teraz nie widzę ani jednej czynnej arterii.
— Nie mamy też odpowiedzi na wezwania — przypomniał Leon. — Gdyby działała choć jedna większa sieć łączności, powinniśmy ją usłyszeć.
Czerny rozwinął obok mapy Warszawy zapis z bezzałogowego obserwatora. Jedna warstwa pokazywała miejsca wytypowane do zrzutów, druga rzeczywiste położenia kapsuł, którym udało się nadać sygnał po lądowaniu. Niektóre znaczniki dzieliło wiele kilometrów. Były też całe obszary, z których sonda nigdy nie dostała potwierdzenia.
— Celowaliśmy w osady, a część kapsuł spadła po drugiej stronie ruin — powiedział Leon. — Jak ci ludzie mieli je znaleźć?
— Nie wiedzieliśmy, jak bardzo znosi je podczas zejścia — odpowiedziała Mirska. — A nawet tam, gdzie trafiły blisko, mogli je przejąć bandyci. Mieszkańcy mają powody, żeby nie włączać nadajników i nie zdradzać nam położenia.
— Sprawdzimy to na miejscu — zdecydowała Bielska. — Bez zabierania ludziom zapasów, które zdążyli już znaleźć.
Na ekranie obok obrazu Warszawy pojawiło się ostrzeżenie z krążownika: „krótkotrwałe zakłócenie rozwiązania nawigacyjnego”. Na kilka sekund współrzędne części odłamków orbitalnych zaczęły przesuwać się względem wyliczonej pozycji. Bielska kazała zostawić margines bezpieczeństwa między krążownikiem a starymi fragmentami konstrukcji.
— Właśnie przez takie rzeczy nie wracaliśmy tu całymi konwojami — powiedziała. — Grawitacja obiektu już nas nie ciągnie, ale odczyty z przestrzeni nadal nie są takie, jak powinny. Część zaburzeń pola magnetycznego i zakłóceń pracy tuneli utrzymywała się latami. Fizyków możecie pytać, co to zostawiło. Na razie wiedzą głównie, gdzie nie wolno skakać.
— A powierzchnia? — zapytał Leon.
— Powietrze i życie przetrwały. To nie znaczy, że można wylądować gdziekolwiek. Dziś mamy pierwszą szansę znaleźć bezpieczne przejście dla ludzi i zaopatrzenia. Nie zmarnujmy jej na wielki pokaz siły.
Mirska zatrzymała obraz nad miejscem, gdzie dawniej leżało centrum miasta. Między ruinami dostrzegała drobne różnice temperatur, ale żaden ślad nie przypominał dużego zamieszkanego osiedla.
— Pod ziemią nie muszą nadawać — odparła. — I mogą nie chcieć. Zobacz, ile jest tu dawnych stacji i schronów. Część zakryły wydmy, inne mają nad sobą kilka pięter gruzu.
— Najpierw sprawdzimy Warszawę — zdecydowała Bielska. — Tam istniały zapasy, administracja i sieć schronienia dla ogromnej liczby ludzi. Jeżeli przetrwała choć jedna wspólnota utrzymująca kontakt z innymi, to rozsądny punkt wyjścia. Nie będziemy jednak wyciągać mieszkańców z ukrycia tylko po to, żeby potwierdzić nasze mapy.
Leon spojrzał jeszcze raz na pustą siatkę ulic. Przez chwilę wyobrażał sobie, że za jednym z ciemnych otworów okiennych ktoś właśnie widzi świecącą na niebie stację i zastanawia się, czy powinien wyjść z domu.
Z bocznego ekranu odezwał się Czerny:
— Mamy ograniczenie na głowicy optycznej. Obraz jest składany z dwóch kamer, trzecia nadal patrzy w osłonę serwisową. Bez niej nie zejdziemy z rozdzielczością niżej, a czujnik termiczny pokazuje tylko duże źródła ciepła.
— Da się otworzyć tę osłonę stąd?
— Napęd dostaje prąd, ale nie wykonuje polecenia. Linia sterująca kończy się w galerii nawigacyjnej, za dawnym sektorem szkolnym. Możliwe, że wystarczy przełączyć zasilanie ręcznie.
Bielska popatrzyła w stronę grodzi, za którą od poprzedniego dnia coś krążyło po korytarzach.
— Możliwe to mało. Co wiemy o drodze?
Czerny powiększył plan. Galeria nawigacyjna znajdowała się dwa poziomy wyżej. Prowadził do niej wąski łącznik biegnący ponad wewnętrznym atrium, lecz część ciągu komunikacyjnego oznaczono jako wyłączoną po uszkodzeniach konstrukcji.
— Galeria jest nad atrium. Jeśli przęsło odpadło, obejście będzie długie — uprzedził Czerny, wskazując plan. — Próbować można, ale najpierw chcę zobaczyć mocowania.
— Najpierw sprawdźcie, czy w podłodze nie ma nowych pęknięć — wtrąciła Mirska. — Po ostatnim alarmie ciśnieniowym tych planów już bym nie traktowała jak pewnych.
Czerny schował plan. Sam nie miał ochoty przekonywać się na kładce, ile wytrzymało z dawnego mocowania.
Bielska odstawiła kubek i spojrzała na Leona.
— Idziesz ze mną. Czerny prowadzi. Mirska zostaje przy obrazach i przy łączności z krążownikiem. Potrzebuję od ciebie współrzędnych możliwego lądowania, zanim skończy się następny przelot nad Polską.
Nie minęło dziesięć minut, gdy trójka żołnierzy weszła do korytarza służbowego. Światło ich hełmów ślizgało się po ścianach pokrytych dawnymi oznaczeniami dróg ewakuacyjnych. Z sufitu zwisały przewody, a pod metalowymi kratami posadzki czerniały nieczynne kanały wentylacyjne. Od strony Ogrodu Wewnętrznego dobiegało jednostajne buczenie pomp, przerywane odległymi uderzeniami.
Przy pierwszym rozwidleniu znaleźli tabliczkę ze strzałką prowadzącą do szkoły. Dalej na ścianie pojawiły się kolorowe malowidła: planety z uśmiechniętymi twarzami, rakiety i dzieci trzymające się za ręce. Pod jednym z rysunków ktoś zaznaczył ołówkiem wzrost dziecka, pozostawiając obok krótkie daty. Ostatnia kreska urywała się przed miejscem, w którym ścianę rozdarło pęknięcie.
Leon zatrzymał się przy uchylonych drzwiach sali. W środku stały niskie stoliki, przewrócone krzesła i regały z pojemnikami na zabawki. Jeden z przezroczystych pojemników pękł, rozsypując po podłodze kolorowe klocki. Nad ławkami wisiała projekcja błękitnego nieba, wyblakła, ale nadal poruszająca się w rytmie sztucznego dnia.
— Nie wchodź — ostrzegła Bielska, zauważając, że porucznik zbliżył się do progu.
W tej samej chwili z sali dobiegł dziecięcy głos.
— Proszę ustawić się parami. Za chwilę otworzymy przejście do schronu.
Leon odruchowo podniósł broń. Przez moment w ciemniejszej części pomieszczenia dostrzegał tylko rzędy małych krzeseł. Głos powtórzył polecenie, dokładnie z taką samą intonacją i w tych samych odstępach.
Czerny sprawdził pasmo akustyczne.
— Automat opiekuńczy. Stara pętla. Czujnik ruchu musiał nas zobaczyć.
Bielska zatrzymała światło na odcisku dziecięcej dłoni. Obok ktoś dopisał imię, lecz zachowała się tylko jego połowa. Leon pomyślał o dawnym domu na Terrze, o szkole zbudowanej przy pierwszym ujęciu wody i o ludziach, którzy każdego ranka posyłali tam dzieci, choć za osadą nadal polowały drapieżniki. Tutaj ktoś robił to samo, zanim zamknięto drzwi na zawsze.
— Wyłącz tę pętlę, kiedy będziemy wracać — powiedziała Bielska do Czernego. Głos miała niższy niż przed chwilą. — Jeśli znajdziesz obwód, zrób to bez uszkadzania pozostałych systemów.
Poszli dalej, pozostawiając za sobą dziecięcy głos, który w pustym korytarzu rozbrzmiewał z niezmienną uprzejmością. Szkolne głośniki przestały być słyszalne dopiero za wejściem do starej galerii. Zamiast nich usłyszeli nierówną pracę czegoś ciężkiego, ukrytego w ścianach Bastionu. Pod stopami żołnierzy drżała metalowa posadzka.
— Odkąd weszliśmy, stacja próbuje przywracać kolejne obwody — zauważył Leon. — Coś jeszcze możemy przypadkiem obudzić.
— Dlatego niczego nie włączamy bez sprawdzenia — odpowiedział Czerny, choć sam patrzył już na złącze zasilania przy końcu przejścia. — Za tą ścianą mamy rozdzielnię głowicy optycznej. Kiedyś obsługiwało ją pół dzielnicy technicznej.
Łącznik prowadził nad ogromnym atrium. Po obu stronach wyrastały puste tarasy mieszkalne, a kilkadziesiąt metrów niżej ciemniały korony drzew. W miejscach, do których docierało światło słabych lamp, widać było połyskującą wodę i mokre pnie. Zamknięty ekosystem nadal oddychał, chociaż jego podtrzymywanie kosztowało stację coraz więcej energii.
Kratowana kładka nie wyglądała równie dobrze. Jeden z bocznych wsporników oderwał się od ściany, poręcz wisiała na pojedynczych mocowaniach, a w połowie przejścia ktoś przed laty położył prowizoryczną płytę zamiast uszkodzonej kraty. Czerny sprawdził punkt asekuracyjny i przypiął linę, następnie ostrożnie przeszedł na drugą stronę. Przy skrzynce sterowniczej odgarnął warstwę pyłu i uruchomił podręczny analizator.
— Zasilanie osłony jest odcięte przez blokadę mechaniczną — zameldował. — Jeśli ruszę napędem ręcznie, powinien otworzyć głowicę. Tylko tutaj ktoś kiedyś podłączył pod ten sam węzeł układ kompensacji ciśnienia. Muszę najpierw rozdzielić obwody.
— Ile czasu? — zapytała Bielska.
— Mniej, niż zajęłoby nam znalezienie innej głowicy.
Kapitan nie skomentowała odpowiedzi. Przesłała Mirskiej oznaczenie galerii i kazała jej śledzić stan zasilania z punktu obserwacyjnego. Potem przeszła do początku kładki, sprawdzając klamry uprzęży Leona.
— Jeden po drugim. Trzymasz się prowadnicy. Jeśli coś ustąpi, nie próbujesz skakać w bok.
Leon ruszył. Metal pod butami uginał się lekko, ale utrzymywał ciężar. Dopiero gdy znalazł się na środku przejścia, dostrzegł, że obok niego biegnie wąska rysa w poszyciu, sięgająca aż do głównego mocowania kładki. W dole poruszył się ciemny kształt. Na chwilę wyobraził sobie łapę zwierzęcia wspinającego się po podporach, lecz po dokładniejszym przyjrzeniu zobaczył tylko gałąź kołysaną podmuchem wentylacji.
Z drugiej strony dobiegł głos Czernego:
— Rozdzielone. Uruchamiam mechanizm osłony.
Najpierw odezwał się odległy silnik. Po nim przez konstrukcję przeszedł niski, głęboki pomruk. W atrium zgasł jeden z rzędów świateł, a na panelu Leona pojawił się alarm spadku ciśnienia w galerii nawigacyjnej.
— Czerny, zatrzymaj to — poleciła Bielska.
— Próbuję. Ręczny selektor nie odbija.
Przed nimi podniosła się ciężka przegroda techniczna. Wyrównywacz ciśnienia, od lat odcięty od sieci, podjął pracę równocześnie z napędem głowicy. Przez pękniętą uszczelkę między galerią a sąsiednim, rozhermetyzowanym sektorem uciekło powietrze. Przeciąg szarpnął wiszącą poręczą, a potem całą kładką.
Leon zacisnął palce na prowadnicy. Stalowe mocowanie przy ścianie strzeliło tak głośno, że przez moment nie słyszał alarmu. Pod jego nogami wyrwało się kilka segmentów kraty. Zapadł się wraz z nimi, uderzając biodrem o krawędź przejścia. Linka asekuracyjna szarpnęła uprząż, zatrzymując go poniżej poziomu kładki, nad czernią atrium.
— Jestem pod spodem! — zawołał, próbując znaleźć oparcie dla butów.
— Widzę cię. Nie ruszaj klamry — odpowiedziała Bielska.
Kapitan położyła się na ocalałym fragmencie kraty i zaczepiła pomocniczą wyciągarkę o główny wspornik. Czerny, przytrzymując jedną ręką rozdzielnię, drugą odłączył przewód awaryjnego wyrównywacza. Ciąg powietrza osłabł, ale kładka nadal pracowała pod ciężarem luźnych elementów.
— Czerny, zamknij przegrodę! — krzyknęła Bielska.
— Jeśli odetnę zasilanie, stracimy też napęd głowicy.
— Głowicę sobie później otworzymy rękami. Teraz zamykaj!
W galerii załomotał mechanizm. Przegroda zaczęła się opuszczać, odcinając nieszczelny sektor, a wskaźnik ciśnienia przestał opadać. Bielska włączyła wyciągarkę. Leon zdołał zahaczyć butem o dolny wspornik i odepchnął się od niego, gdy naprężona lina podciągnęła go do przejścia. Kapitan chwyciła za jego uprząż, pomagając mu przetoczyć się na bezpieczniejszą część kraty.
Przez chwilę oboje leżeli nieruchomo. Daleko pod nimi coś zaszeleściło wśród drzew, po czym z głębi atrium odezwał się długi, niewyraźny odgłos. Leon nie miał ochoty ustalać jego źródła.
— Możesz chodzić? — zapytała kapitan.
— Chyba tak. Gdybym miał drugi raz wybierać, poprosiłbym o schody.
— To przechodź, zanim dostaniesz ochotę szukać windy.
Czerny pomógł im przedostać się na stronę galerii. Po sprawdzeniu szczelności zamkniętej przegrody wrócił do panelu i odczytał wynik, który zdążył zapisać analizator.
— Osłona głowicy otworzyła się do końca, zanim wyrównywacz zwariował. Mirska powinna już mieć obraz. Tylko tej drogi nie będziemy nikomu polecać.
Wrócili innym przejściem, przez awaryjny szyb z drabiną i zamknięty korytarz serwisowy. Kiedy mijali szkolne sale, dawny automat ponownie wezwał dzieci do ustawienia się parami. Na posadzce widać było drobny plecak przysypany pyłem, a obok niego odcisk niewielkiej dłoni w ściennym malowidle. Czerny stanął przed rozdzielnią, odnalazł obwód głośników i wyłączył go ręcznie. Dopiero po tym ruszyli dalej.
Mirska powitała ich przy stanowisku obserwacyjnym bez zwykłego żartu. Na ekranie wyświetlała się Polska w takiej rozdzielczości, że można było odróżnić od siebie główne rumowiska budynków i pasy dawnych dróg. W pobliżu Warszawy, po zachodniej stronie dawnego koryta Wisły, przesuwała się szeroka smuga pyłu.
— To wygląda jak front burzowy — zauważył Leon.
— Nie tylko wygląda. W dolnej atmosferze mamy bardzo silne prądy i wyładowania. Czujniki pokazują gwałtowne zmiany kierunku wiatru, zwłaszcza przy przejściach między suchymi kotlinami a resztkami terenów wilgotnych. Będziemy musieli wybierać miejsce lądowania z głową.
Bielska usiadła przy konsoli i przyjrzała się mapie dawnej północnej Polski. W głębszych nieckach dawnego Bałtyku błyszczały nieregularne jeziora. Wokół nich rozciągały się jasne płaszczyzny odsłoniętych osadów, miejscami zupełnie pozbawione roślin. Zieleń pojawiała się częściej na wyżej położonych skrajach niecki, przy dawnych dopływach i w pasach wilgotniejszego gruntu; tam widzieli nawet rozległe skupiska drzew. Nie dało się jeszcze ocenić, ile tego terenu nadawało się do przejścia, a ile kryło grząski muł lub spękane skorupy soli.
— Tam jest życie — powiedziała Mirska. — Nie tylko roślinność. W kilku miejscach mamy ślady ognia. Zbyt małe, żeby stwierdzić, kto go rozpalił, ale zbyt regularne, żeby uznać je wszystkie za naturalne pożary.
— Ludzie? — zapytał Czerny.
— Możliwe. Albo instalacje, które dotąd pracują. Z góry nie rozstrzygniemy.
W bocznej części mapy Mirska zostawiła oddzielny znacznik najnowszej planowanej dostawy. Program humanitarny trwał dalej, niezależnie od tego, czy ich wyprawa wyląduje zgodnie z planem. Leon upewnił się, że korytarz zejścia Herkulesa nie przecina drogi kapsuły.
Mirska przesunęła powiększenie dalej na południe, ku miejscu, w którym dawna Wisła przyjmowała wody Brdy. W odróżnieniu od rozległej zieleni północy widniał tam niewielki, regularny ślad ciepła, znikający przy kolejnych przeliczeniach. Siatka pomiarowa przypominała obrys podziemnego obiektu, ale kamery nie widziały wejścia.
— Co to? — zapytał Leon.
— Dawne okolice Bydgoszczy. Trzy razy uzyskaliśmy wynik nieco cieplejszy od tła. Tylko tyle mogę potwierdzić. Może działają tam pompy, może głęboki grunt oddaje ciepło, a może komputer źle odejmuje pył.
— Zostaw ten punkt na mapie — poleciła Bielska. — Jeśli w Warszawie nie znajdziemy nikogo gotowego na kontakt, sprawdzimy, skąd bierze się to wskazanie. Dopóki nie mamy pewności, to znacznik do weryfikacji, nie obietnica żywego schronu.
Leon zapisał współrzędne. Między Warszawą a Bydgoszczą biegły dawne drogi i doliny rzek, lecz z góry żadna z nich nie wyglądała na przejezdną bez rozpoznania. Nie wiedział jeszcze, jak długo przyjdzie im szukać drogi przez własny kraj.
Leon odnalazł na ekranie miejsce, gdzie pod piaskiem powinno znajdować się dawne lotnisko. Obok niego widniał ciemny obszar dawnych magazynów i wojskowych zabudowań. Ukształtowanie terenu sugerowało, że można tam posadzić niewielki transportowiec bez ryzyka uderzenia w wysokie ruiny. Jednocześnie niedaleko przebiegał jeden z pasów pyłu obserwowanych przez Mirską.
— Tu moglibyśmy zejść — powiedział. — Na obrzeżu Warszawy, poza zwartą zabudową. Jeśli będzie trzeba, dotrzemy do ruin od strony dawnego lotniska.
Bielska przez chwilę porównywała obraz z danymi atmosferycznymi. Potem nawiązała łączność z krążownikiem.
— Przygotować Herkulesa cztery do zwiadu powierzchniowego. Zespół Wane’a, Czerny i Mirska. Chcę pilota z doświadczeniem w lotach przez atmosferę. Decyzję o zejściu podejmiemy po kolejnym skanie pogody.
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast. Na okręcie mieli odpowiedni transportowiec, a obsada była gotowa do przygotowań. Leon spojrzał jeszcze raz na mapę Warszawy. Z całego miasta na ekranie najlepiej widoczne były zniszczone wieżowce i wielkie, zasypane piaskiem arterie, po których od dawna nic nie jeździło.
— Mam nadzieję, że zostało tam coś poza ruinami — powiedział.
— Jeśli zostało, znajdziecie — odparła Bielska. — I pamiętaj, że na powierzchni nie będzie za wami od razu drugiej grupy z drzwiami, które można zatrzasnąć.
Leon zerknął na zamkniętą grodź. Po drugiej stronie panowała cisza, ale teraz wiedział już, jak niewiele znaczy na Krakowie II cisza.
— W takim razie zabierzemy więcej amunicji.
Mirska zostawiła na ekranie szeroki obraz północnej Polski. Na mapie Leon zaznaczył dawną drogę ku zielonej niecce i miejsce, w którym urywał się ślad osady. Widział setki kilometrów terenu, ale o ludzkich siedzibach wiedział niewiele więcej niż przed wejściem na Bastion.
Rozdział 6. Herkules 4
Pierwsze podejście odwołali, kiedy nad dawną Warszawą zaczęły zbierać się chmury pyłu. Drugie okno pogodowe miało się otworzyć za niespełna godzinę. Leon Wane patrzył na planetę przez boczny iluminator krążownika i zastanawiał się, czy gdzieś pod tą brudnoszarą zasłoną mieszkają jeszcze ludzie, których widoczne z orbity ślady ognia tak poruszyły Mirską.
Do Herkulesa 4 prowadził krótki rękaw dokujący. Przy wejściu stał starszy chorąży Paweł Ryba. Na widok skrzynek Czernego od razu sprawdził ich oznaczenia i masę; wyglądał, jakby wolał nie wpuszczać na pokład nikogo, kto nie rozumiał ograniczeń jego statku.
— Dwie skrzynki? Ile ważą razem?
— Tyle, żebyś się cieszył, kiedy nie będą potrzebne. Jedna jest pełna złączy i przewodów.
— Przypnij je do mocowań, nie kładź pod siedzeniem. Przy przeciążeniu polecą nam w głowy.
Mirska przecisnęła się pomiędzy nimi z walizką sprzętu biologicznego, a Leon wszedł ostatni. Kabina transportowca była znacznie większa od ciasnego pojazdu, którym GROM dostał się na Bastion. Herkules miał krótkie skrzydła, opancerzony kadłub i dwa zespoły napędowe: atmosferyczny, przeznaczony do lotu i lądowania, oraz wysokoenergetyczny moduł pozwalający mu wrócić na orbitę. W tylnej części znajdował się przedział ładunkowy z rampą. Na razie mieściły się tam zapasy, składane nosze i niewielki pojazd rozpoznawczy, zbyt lekki, by dobrze radzić sobie w głębokim piasku.
Na ekranie przy fotelu pilota ukazała się kapitan Bielska. Za jej plecami widać było punkt obserwacyjny Krakowa II i pochyloną nad konsolą sylwetkę jednego z żołnierzy.
— Wane, macie zgodę na zejście. Łączność utrzymujemy przez krążownik i stację, dopóki pozwala pogoda. Bez pościgów za ciekawostkami, jeśli warunki zrobią się niebezpieczne. Interesują mnie próbki, ocena gruntu i wszystko, co wskazuje na obecność mieszkańców.
— Przyjąłem.
— Jeszcze jedno, poruczniku. Jeśli znajdziecie na dole mieszkańców, najpierw ustalcie, czego chcą. Ich reakcja na nasze mundury może być zupełnie inna, niż przewiduje odprawa.
Czerny odwrócił się od stanowiska ładunkowego i popatrzył na Leona.
— Czyli od początku mamy pytać o drogę?
— Jeżeli wam ją wskażą, najpierw sprawdźcie, dokąd prowadzi — zakończyła Bielska.
Obraz kapitan zniknął. Ryba zamknął hełm, przesunął dłonią po pulpicie i uruchomił sekwencję startową. W tylnej części kadłuba zabrzęczały rygle, po czym transportowiec oderwał się od uchwytów i powoli wysunął poza obrys krążownika.
Ziemia zajmowała połowę przedniego wizjera. Leon znał jej kolor z dawnych fotografii, ale z tej odległości przypominała raczej planetę zniszczoną przez długą suszę. Zamiast wielkich zielonych połaci widział brązy, szarość i ostre linie chmur. Dopiero przy krawędzi kontynentu dostrzegł wstęgi roślinności, które nie poddały się katastrofie.
— Kiedy ostatnio schodził pan na obcą planetę? — spytała Mirska pilota.
— Dwa miesiące temu. Tylko tam wiedzieliśmy, gdzie kończą się góry.
— Ziemia nie jest obca.
Ryba zerknął na mapę porównawczą, w której archiwalna linia brzegowa Bałtyku kończyła się pośrodku suchej doliny.
— Proszę powiedzieć to komputerowi. Od rana obraża się na wszystkie stare mapy.
Początek zejścia przebiegał spokojnie. Kadłub delikatnie drżał, osłony odbierały ciepło, a Ryba utrzymywał transportowiec pod takim kątem, żeby nie przeciążać systemów. Wane obserwował teren pod nimi. Na północ od ruin ciągnęły się dawne koryta rzeczne, częściowo suche, częściowo wypełnione ciemną wodą. Przez rozległą równinę przebiegała łamana linia drogi, która w wielu miejscach znikała pod piaskiem.
— Tam musiała być Wisła — odezwał się.
— Nadal jest — sprostowała Mirska. — Tyle że podzielona na kilka odcinków. Jeden z nich skręca daleko na zachód. Zobacz, gdzie zbiera się wilgoć.
Mirska przybliżyła obraz. Dawne koryto Wisły biegło na północ szeroką, miejscami niemal całkowicie zasypaną wstęgą. W jej najniższych partiach połyskiwały odcinki wody, oddzielone łachami suchego piasku; przy wilgotnych brzegach trzymały się trzciny i niskie zarośla. W obrębie miasta z wydmy wystawały masywne kamienne podpory i resztki zerwanego stalowego przęsła. Leon nałożył archiwalną mapę: w tym miejscu powinien znajdować się Most Poniatowskiego. Zachowana część przeprawy nie łączyła już obu brzegów. Dalej na północ znowu widzieli tylko jasny pas dawnego koryta, gubiący się pod nawianym piaskiem.
— Przy tej wodzie naprawdę ktoś mógłby żyć — odezwała się cicho Mirska.
Leon cofnął powiększenie na ekranie. Chciał przyjrzeć się temu miejscu jeszcze raz, gdy wrócą tu z powierzchni. W samym środku pustkowia dostrzegł ślady drobnych ognisk, zbyt małych, by stacja mogła je jednoznacznie rozpoznać. Mogły być naturalnymi pożarami, ale ktoś mógł też rozpalać je wieczorami, dokładnie tak jak mieszkańcy Terry robili to w czasach pierwszej osady.
— Osiemnaście kilometrów do miejsca lądowania — oznajmił Ryba. — Schodzimy pod pułap chmur. Jeżeli wiatr utrzyma kierunek, posadzę nas na twardym gruncie od wschodu.
Czerny zapiął dodatkowy pas i wyjrzał przez boczny wizjer.
— Jeżeli wiatr utrzyma kierunek? Brzmi jak modlitwa.
— To prognoza. Modlitwę zostawiłem na później.
Za ostatnim pasmem chmur pojawiło się słońce. Przez chwilę pod nimi można było zobaczyć całą Warszawę: powyginane szare wieże, piaszczyste kotliny pomiędzy dzielnicami i ciemny obszar, w którym niegdyś znajdowało się lotnisko. Ryba skierował tam maszynę, zmniejszając prędkość. Wtedy na skraju obrazu meteorologicznego coś się poruszyło.
Nie był to zwykły front atmosferyczny. Z zachodu nadciągała niska, brunatna ściana, która rosła na ekranie znacznie szybciej niż wskazywał poprzedni pomiar. W górnej części chmury błysnęło. Po chwili kolejny rozbłysk przeciął pył na całej szerokości.
— Co to za cholera? — mruknął Czerny.
Ryba od razu zwiększył ciąg.
— Zawracamy na południe. Nie podoba mi się prędkość tego frontu.
Transportowiec pochylił się, lecz wiatr uderzył w niego z boku, zanim zdążył wykonać pełny skręt. Wane poczuł przeciążenie wciskające go w fotel. Nad głowami zamigotały lampy ostrzegawcze, a z prawego skrzydła dobiegł głuchy trzask, jakby ktoś uderzył wielką blachą o kadłub.
— Prędkość boczna rośnie — zameldował Ryba, walcząc z wolantem. — Osłony aerodynamiczne, pełna moc.
Mirska dociągnęła pas zabezpieczający walizkę, która szarpnęła się w uchwytach obok stanowiska Czernego. Leon uruchomił mapę terenu i powiększył zbliżający się obszar lotniska. Pas był prawie całkowicie zasypany, ale jeszcze kilkaset metrów dalej rozciągała się otwarta równina.
— Na prawo od pasa masz wolną przestrzeń — powiedział. — Bez ruin i wysokich konstrukcji. Dwa kilometry długości.
— Widzę. Najpierw muszę odzyskać sterowanie.
Wokół kabiny zrobiło się ciemno. Burza dopadła ich całkowicie, zasłaniając świat i niebo. Drobiny piasku uderzały w osłony z jednostajnym, ostrym szumem, a każdemu błyskowi towarzyszyło szarpnięcie w instalacji. Ryba próbował podnieść maszynę, ale silniki pracowały już na granicy dopuszczalnego obciążenia. Wiatr spychał ich ku ziemi, której wysokości nie dało się teraz pewnie odczytać.
— Wysokościomierz radiowy gubi echo gruntu — rzucił pilot. — Mirska, daj mi odczyt z optycznego.
— Optyczny też ślepnie. Wiązka wraca od pyłu, a pod nami są nasypy i wyrwy. Nie potwierdzę wysokości.
Herkules miał niezależną nawigację gwiazdową i bezwładnościową. Układ bezwładnościowy nadal określał położenie i ruch maszyny, ale nie pokazywał, jak wysoko nad zasypanymi nasypami znajduje się podwozie. Pył odciął obraz optyczny, lokalne wyładowania zakłócały wysokościomierz radiowy, a po świeżym rozbłysku słonecznym pogorszyła się łączność z orbitą. Jednocześnie wiatr znosił transportowiec nad teren pełen nieoznaczonych przeszkód. Ryba odrzucił niepewne pomiary wysokości i prowadził maszynę według ostatniego wiarygodnego obrazu terenu. Nie zdążył odzyskać bezpiecznego pułapu.
Czerny odpiął osłonę jednego z paneli i wpiął podręczny analizator w awaryjny port. W jego wizjerze przesuwały się serie błędów.
— Pierwszy układ korekcji działa, drugi stracił zasilanie. Przełączam na obwód rezerwowy. Tylko żadnych gwałtownych manewrów przez następne dziesięć sekund.
— Powiedz to wiatrowi! — odkrzyknął Ryba.
Przez kadłub przeszedł następny wstrząs. Na ekranie ukazał się czerwony komunikat o przebiciu izolacji w prawym zespole napędowym. Zewnętrzny ładunek elektryczny znalazł drogę przez uszkodzony panel chłodzenia; zabezpieczenia natychmiast odcięły część obwodów. Herkules przechylił się mocniej i zaczął opadać.
— Prawy silnik atmosferyczny stracił połowę mocy — oznajmił pilot. — Nie wyciągnę go ponad burzę.
Leon spojrzał na wysokościomierz optyczny. W wirującym pyle na chwilę pojawił się ciemny kształt wieżowca. Przemknął pod nimi tak blisko, że zobaczył pustkę po wybitych oknach i wyrwane z elewacji stalowe żebra.
— Jesteśmy nad miastem! — krzyknął.
Ryba gwałtownie skręcił w lewo. Kadłub zatrzeszczał, a na ekranach zapłonęły oznaczenia przeciążenia. Załoga przeleciała ponad zburzonym wiaduktem. Dalej zaczynał się obszar, który widzieli na mapie jako otwartą równinę. Dopiero z tej wysokości okazało się, że pod piaskiem kryją się rzędy niskich, betonowych dachów.
— Tam nie możemy siadać — powiedziała Mirska. — To nie jest pusty teren.
— Wiem. Widziałem już, co się stanie, jeśli wbijemy w nie podwozie.
Ryba wybrał pas pomiędzy dwoma nasypami, gdzie nie widać było większych przeszkód. Leon zrozumiał, że nie mają już wystarczającej wysokości na ponowne podejście. W kabinie słychać było przeciągły, chrapliwy dźwięk prawego silnika, który co chwilę tracił zapłon.
— Wszyscy przyjąć pozycję uderzeniową — polecił pilot. — Będziemy lądować twardo. Bardzo twardo.
Poniżej rozbłysło białe światło. Wyładowanie uderzyło w nasyp tuż przed nimi, unosząc chmurę piasku i drobnych odłamków. Ryba podciągnął dziób. Maszyna musnęła ziemię tylnymi płozami, odbiła się, po czym uderzyła ponownie, już bokiem. Zapięte pasy wbiły się Leonowi w barki. Za plecami dobiegł huk przewracających się skrzynek. Długi, niski zgrzyt przeszedł w serię gwałtownych uderzeń, kiedy kadłub sunął przez zasypane rumowisko.
Nagle pod podłogą coś pękło. Transportowiec przechylił się, rozrywając jedną z osłon, i zatrzymał dopiero po uderzeniu w skraj wydmy. Przez kabinę przebiegł ostatni wstrząs; potem zapadła cisza, przerywana jedynie szumem wyłączających się urządzeń.
Leon nie od razu zrozumiał, że już się nie poruszają. W uszach dzwoniło mu tak mocno, że nie słyszał własnego oddechu. Dopiero gdy Mirska dotknęła jego ramienia, oderwał wzrok od pękniętego panelu przed sobą.
— Wane, jesteś cały?
Skinął głową, choć ból pod żebrami przy każdym ruchu przypominał mu o uderzeniu. Mirska miała rozciętą brew, a Czerny trzymał rękę przy piersi, oszczędzając nadgarstek. Ryba przez chwilę siedział bez ruchu, po czym powoli odpiął pasy.
— Stan załogi — odezwał się Leon.
— Żyję — odpowiedziała Mirska. — Nie pytaj jeszcze, co sądzę o lądowaniu.
— Mam wszystkie palce — zameldował Czerny, poruszając dłonią. — Pytanie, czy będą jutro chciały współpracować.
Ryba obejrzał wskaźniki, na których ocalało kilka zielonych kontrolek.
— Ostatnim razem parkowałem ładniej. Ale nikomu nie obiecywałem, że zaparkuję dobrze.
Po rozhermetyzowaniu zniszczonego przedziału ładunkowego układy bezpieczeństwa odcięły go od kabiny. Za przednimi szybami panował brunatny półmrok. Wiatr rzucał drobinami piasku w kadłub, osypując je z pobliskiej wydmy. Mirska założyła filtrującą maskę, otworzyła apteczkę i zaczęła opatrywać własny łuk brwiowy. Leon spróbował ponownie wywołać Bastion.
Na kanale odpowiedział tylko szum.
— Kraków II, tu Herkules cztery. Awaryjne lądowanie w rejonie Warszawy. Czterech członków załogi przytomnych. Odbiór.
Żadnej odpowiedzi. Na bocznym ekranie migał znak uszkodzonej anteny kierunkowej. Ryba przekazał mu przenośny nadajnik, ale przy uszkodzonej antenie kierunkowej i zakłóceniach radiowych sygnał nie docierał do odbiornika na orbicie. Mieli pozycję ze wskazań bezwładnościowych, wodę, zapasy i broń. Nie mieli pewności, ile czasu potrwa burza ani czy ktoś na orbicie potrafi ich teraz usłyszeć.
Czerny odchylił panel przy fotelu i przyjrzał się kontrolkom magistrali napędowej. Im dłużej czytał, tym bardziej marszczył czoło.
— Sierżancie? — ponaglił Leon.
— W prawym module mamy zwarcie, ale to najmniejszy problem. Przy drugim uderzeniu pękł wspornik, a razem z nim kolektor doprowadzający energię do napędu orbitalnego. Na zdjęciu z kamery tylnej brakuje fragmentu osłony. Nie wiem jeszcze, ile z zespołu zostało na zewnątrz.
— Możemy wystartować?
— Na atmosferycznym, po naprawie, może oderwiemy się na kilkaset metrów. O powrocie na orbitę zapomnij. Przynajmniej tym statkiem i z tym, co mamy pod ręką.
Ryba ostrożnie rozruszał zdrętwiałe ramię.
— Czyli rozbiliśmy taksówkę.
— Zobacz pozytywy — odpowiedział Czerny. — Nie trzeba płacić za kurs powrotny.
Burza zaczęła słabnąć dopiero po dłuższym czasie. Wiatr nadal wył w szczelinach kadłuba, lecz zza brudnej szyby dostrzegli zarys pobliskiego nasypu i część dawnej konstrukcji przemysłowej, wystającą z piasku. Leon założył hełm, sprawdził skład powietrza zewnętrznego i kazał pozostałym przygotować broń. Nie zamierzał otwierać rampy ładunkowej, dopóki Czerny nie upewni się, że uszkodzony moduł energetyczny został odcięty.
Kiedy wreszcie wyszli bocznym włazem na powierzchnię, piasek sięgał im prawie do kolan. Herkules leżał ukośnie, z dziobem wbitym w wydmę, a jedno ze skrzydeł wystawało ponad grunt pod nienaturalnym kątem. Kilkanaście metrów dalej tkwił odłamany fragment poszycia, na którym zachował się jeszcze numer jednostki.
Wokół rozciągała się martwa równina. Nad nią wyrastały odległe ruiny Warszawy, zniekształcone przez resztki pyłu unoszącego się w powietrzu. Czerny przeszedł kawałek wzdłuż kadłuba, obejrzał miejsce wyrwanego modułu i gwizdnął.
— Bielska nas zabije.
— Najpierw będzie musiała nas stąd zabrać — stwierdził Ryba.
Mirska przykucnęła przy niewielkiej kępce szarej roślinności rosnącej w cieniu betonowego bloku. Delikatnie odsunęła piasek od liści. Były grube, jakby przechowywały wodę, a ich powierzchnię pokrywał drobny nalot.
— Rośnie tutaj — powiedziała bardziej do siebie niż do reszty. — Tu, w tym wszystkim, naprawdę coś rośnie.
Leon spojrzał w kierunku miasta. Za najbliższym nasypem wznosił się niski betonowy mur, częściowo odsłonięty przez burzę. Dalej, na tle ruin, stała wysoka konstrukcja przypominająca resztki wieży strażniczej. Nie widział na niej nikogo, ale kiedy włączył optyczne powiększenie, dostrzegł ślady świeżo zsuniętego piasku przy prowadzących na nią schodach.
— Mirska, wracaj do statku. Czerny, zabezpiecz zasilanie. Ryba, spróbuj złożyć antenę zapasową. Nigdzie się na razie nie rozchodzimy.
Przez chwilę słuchali jeszcze wiatru. Z bardzo daleka, od strony miasta, dobiegł dźwięk, który mógł być zgrzytem poruszanej blachy. Leon nie potrafił tego rozstrzygnąć. Wskazał ruiny i gestem polecił Mirskiej wrócić za osłonę kadłuba.
Nad Warszawą otwierało się pasmo jasnego nieba. Przez lata docierały tu bezzałogowe kapsuły, lecz ich odczyty nie mówiły nic o ludziach czających się za ruinami. Teraz załoga Herkulesa znalazła się na powierzchni, z rozbitym lądownikiem i obserwatorami, których zamiarów nie znała.
Rozdział 7. Taksówka do naprawy
Piasek osypywał się z prawego skrzydła Herkulesa, odsłaniając poszarpaną krawędź poszycia. Czerny siedział na wysuniętej płozie i próbował odkręcić osłonę, która po uderzeniu w ziemię zakleszczyła się między dwiema żebrowanymi belkami. Pod jego butami co pewien czas przechodziło drżenie. Nie podobało mu się ani trochę. Odkąd wylądowali, Ryba niemal nie opuszczał kokpitu; za każdym razem, gdy Czerny dotykał uszkodzonego kadłuba, pilot zerkał w tamtą stronę.
— Ryba, wyłączyłeś wszystkie układy stabilizacji?
— Od dwudziestu minut są wyłączone.
— To coś mi tutaj pracuje.
Pilot, który właśnie wyciągał ze schowka zwiniętą antenę awaryjną, spojrzał na wyświetlacz przy bocznym włazie. Zasilanie pomocnicze trzymało parametry, ale w linii chłodzenia uszkodzonego napędu nadal rosła temperatura.
— Masz resztkę energii w buforze. Wyprowadź ją, zanim będziesz tam grzebał.
Czerny odłożył narzędzie. Nie zamierzał kłócić się z pilotem, zwłaszcza gdy po chwili z pękniętej osłony dobiegło ciche, narastające buczenie. Wpiął analizator w gniazdo serwisowe i odczekał, aż zewnętrzny zasobnik przyjmie nadmiar energii. Buczenie ucichło. Dopiero wtedy wrócił do wspornika.
Leon obserwował ich od strony nasypu. W hełmie miał podgląd z czujników otoczenia, ale pył zawieszony nad pustkowiem nadal skracał skuteczny zasięg obserwacji. Za każdym razem, gdy przesuwał wizjer ku miastu, widział rzędy wyłamanych okien i potężne konstrukcje, które mimo upływu stuleci wciąż stały na swoich miejscach. Po wylądowaniu nie potrafił już patrzeć na nie jak na obraz z archiwum. W tych ruinach ktoś rozpalał ogniska, zostawiał ślady na piasku i najprawdopodobniej obserwował rozbity statek.
Mirska podeszła od skraju wydmy z zamkniętym pojemnikiem na próbki. W rękawicy trzymała kilka szarych, mięsistych liści.
— Mam pierwszy materiał biologiczny. Roślina gromadzi wodę, ale korzenie sięgają dużo głębiej, niż wynikałoby z wielkości kępy. Pod spodem musi być wilgotniejsza warstwa.
— Dobra wiadomość dla każdego, kto tu mieszka — odpowiedział Leon.
— Pod warunkiem, że tego nie je. Dopóki nie skończę testów, nawet nie próbuj.
— Nie planowałem.
— Czerny już pytał, czy nadaje się do gotowania.
Z wnętrza kadłuba dobiegł urażony głos mechanika.
— Zapytałem, czy nadaje się na herbatę. To różnica.
Mirska schowała próbki. Leon wskazał jej wieżę widoczną pomiędzy betonowymi szczątkami dawnego kompleksu drogowego. Stała niespełna kilometr od Herkulesa, na wyniesionym fragmencie terenu. Burza odsłoniła metalowe schody przy jednej ze ścian, a po zachodniej stronie konstrukcji zachował się wysoki, kratownicowy maszt.
— Wysokość powinna wystarczyć na połączenie kierunkowe. Jeśli ustawimy przekaźnik ponad pyłem, krążownik może odebrać nasz sygnał.
Ryba rozłożył awaryjną antenę na piasku i obejrzał oderwany zaczep.
— Z tego miejsca nie uzyskamy czystej linii. Statek siedzi za głęboko, a stabilizator anteny poszedł razem z prawym skrzydłem. Mogę przełączyć nadajnik na przenośny przekaźnik, ale ktoś musi wynieść go wyżej.
— Potrafię chodzić — odezwał się Czerny, wysuwając się spod osłony. — I wiem, po której stronie wieży będzie osłonięta drabina.
Mirska uniosła brew.
— Nadgarstek?
— Boli tylko wtedy, kiedy nim ruszam.
— W takim razie opatrunek zostaje. Jeśli stracisz czucie w palcach, wracasz — zdecydowała Mirska.
Po krótkiej kontroli uznali, że Czerny może pracować, jeśli nie będzie dźwigał ciężkich elementów. Ryba miał pozostać przy Herkulesie, zakończyć zabezpieczanie paliwowego układu manewrowego i pilnować zapasów. Leon zabrał przekaźnik, Mirska aparaturę rozpoznawczą, a Czerny zestaw mocowań i złącza, których nie chciał wypuścić z rąk, choć lekarka obiecywała mu za to kolejny opatrunek.
Przeszli przez nasyp w miejscu, gdzie pod piaskiem zachowały się betonowe płyty. Po drugiej stronie ziemia gwałtownie opadała ku dawnemu skrzyżowaniu. Z jezdni wystawały dachy samochodów, a między nimi leżała przewrócona konstrukcja sygnalizatora. Leon zauważył na jednej z karoserii ślady nacięć. Ktoś niedawno usuwał z niej metalowe elementy, wybierając części, które jeszcze można było wykorzystać.
Przy pierwszych schodach prowadzących do wieży Mirska zatrzymała się i przykucnęła. Na osypanym piasku widoczne były odciski stóp. Jedne pozostawiły buty o grubej, nierównej podeszwie, inne wyglądały tak, jakby ktoś owijał nogi płótnem zamiast używać obuwia.
— Jest ich kilku — oceniła. — Przechodzili tędy po burzy. Ślady są ostre.
Czerny obejrzał schody, a następnie uniósł wzrok na kratownicę.
— Tu ktoś łatał schody czym popadło. Sprawdzę każdy spaw, zanim wejdziemy wyżej.
Konstrukcja powstała najprawdopodobniej wiele lat po opuszczeniu miasta. Do starych betonowych filarów przyspawano blachy różnych grubości, a brakujące stopnie zastąpiono prętami wyciętymi z innych budowli. W połowie wysokości biegł pomost osłonięty od zachodu arkuszami falistego metalu. Ktoś urządził tam miejsce do obserwacji drogi. Znaleźli małe palenisko, puste pojemniki na wodę i sznur przewleczony przez metalową puszkę.
Czerny zatrzymał but tuż przed napiętą linką.
— Ktoś tu lubi wiedzieć, kiedy przychodzą goście.
Podniósł sznur na czubku narzędzia. Zawieszona dalej puszka poruszyła się, lecz nie zadzwoniła. Leon spojrzał przez wyrwę w blasze ku oddalonej równinie. Herkules był stąd widoczny niemal w całości, a przy nim sylwetka Ryby miała rozmiar drobnej kreski.
— Nie będziemy ruszać ich rzeczy. Wystarczy mi górny pomost.
Mirska zeskanowała powietrze w niewielkiej wnęce. Za prowizoryczną zasłoną leżała sterta starych koców. Kiedy podniosła jeden z nich, odsłoniła niewielką rękawiczkę uszytą z kilku kawałków materiału. Była za mała na dłoń dorosłego człowieka.
— Ktoś tu przychodzi z dzieckiem — powiedziała cicho.
Leon spojrzał na wnękę, potem na puszkę z linką. Jeszcze przed godziną zastanawiali się, czy ślady ognia na powierzchni mogły należeć do ludzi. Teraz stali w ich prowizorycznym schronieniu. Ktoś utrzymywał to miejsce od lat, naprawiał schody i urządzał schronienie. Nawet gdy przed katastrofą w innych częściach Ziemi lądowały transporty ratunkowe, tutaj ludzie woleli ukrywać się przed każdym uzbrojonym przybyszem.
Na ostatni pomost prowadziła już tylko stalowa drabinka przy głównym słupie. Czerny sprawdził jej mocowania, zanim przepuścił Leona z nadajnikiem. Mirska została niżej, obserwując teren.
U góry wiatr uderzał znacznie mocniej. Nad Warszawą widać było pasma pyłu, które przesuwały się pomiędzy ruinami jak niskie chmury, i odległe plamy ciemniejszej zieleni wzdłuż dawnego koryta rzeki. Leon przez moment szukał wzrokiem Herkulesa. Dostrzegł go dopiero po błysku sygnalizatora awaryjnego, który Ryba włączył na poszyciu.
Czerny zamocował przekaźnik do wewnętrznej strony kratownicy, korzystając z dwóch ocalałych śrub i własnej obejmy. Następnie przesunął antenę tak, aby nie zasłaniała jej pogięta blacha. Leon trzymał urządzenie, dopóki serwisant nie potwierdził stabilności mocowania.
— Spróbuj teraz — rzucił Czerny.
Leon dwukrotnie wywołał Bastion, podając znak Herkulesa i współrzędne lądowania. W słuchawce słyszał tylko trzask zakłóceń i krótki impuls rozpoznawczy.
Przez kilka sekund słyszał tylko szum. Potem z odbiornika dobiegło urywane:
— ...cztery… powtórz… odbiór…
Czerny podniósł kciuk.
— Kraków II, tu Herkules cztery — powiedział Leon, starając się mówić wolniej, niż podpowiadała mu ulga. — Awaryjne lądowanie. Cała załoga żyje. Cztery osoby, lekkie obrażenia. Transportowiec niezdolny do lotu orbitalnego. Potrzebujemy odbioru.
Tym razem odpowiedział głos Bielskiej. Nadal zniekształcony, ale wyraźny.
— Wane, słyszę cię. Co z Rybą?
— Żyje. Pilnuje statku. Co chwilę sprawdza napęd, choć sam wie, że bez części go nie uruchomi.
— Przekaż mu, że ma zadbać również o siebie. Wrócimy do Herkulesa, kiedy pogoda pozwoli.
Leon podał pozycję i stan załogi. Bielska przerwała mu, kiedy zaczął wymieniać kolejne usterki: na Bastionie odzyskiwano dostęp do doku, a krążownik miał coraz krótsze okno na stabilne zejście w atmosferę. Drugiego lotu ratunkowego nie wyśle w ciemno. Kazała im zabezpieczyć Herkulesa i szukać schronienia, zanim pył znów zasłoni rejon lądowania.
— Mamy was na obrazie termicznym — powiedziała kapitan. — Nie podejmę drugiego ryzyka z ludźmi w środku tej burzy. Zabezpieczcie Herkulesa, utrzymujcie nadajnik i nie oddalajcie się na więcej niż kilka kilometrów. Pozwalam na ograniczony zwiad, jeżeli stan załogi na to pozwoli. Raportujcie wszystko, co dotyczy miejscowych.
— Przyjąłem. Mamy ślady współczesnego użytkowania wieży. Ktoś przebywał tutaj niedawno.
— W takim razie traktujcie teren jako zamieszkany. Broń tylko przy bezpośrednim zagrożeniu.
Chciał jeszcze zapytać, jak w takich warunkach mają znaleźć ludzi gotowych rozmawiać. Nie zdążył.
Leon spojrzał w dół, na Mirską stojącą przy osłonie pomostu. Uniosła rękę, wzywając go do ciszy.
— Dowódco, ktoś idzie od strony drogi.
Na ekranie jej skanera pojawiły się cztery sylwetki. Przemieszczały się niskim nasypem w kierunku Herkulesa, wykorzystując wraki jako osłonę. Jedna niosła długą metalową rurę, zakończoną kolbą przypominającą broń. Pozostali mieli worki, haki i coś, co wyglądało na zwiniętą linę.
— Ryba, mamy gości od południa. Czterech. Trzysta metrów od ciebie — rzucił Leon na wewnętrznym kanale.
— Widzę dwóch — odpowiedział pilot. — Trzeci chowa się przy ciężarówce. Czwarty gdzieś mi zniknął.
Leon przez lunetę odnalazł mężczyzn. Jeden z nich miał na ramieniu pas żółtego materiału, drugi owiniętą wokół głowy brudną chustę. Nie próbowali podejść wprost. Rozdzielili się tak, aby zbliżyć się do statku z dwóch stron.
— Wane? — odezwała się Bielska.
— Mamy kontakt z miejscowymi. Wyglądają na uzbrojonych, podchodzą do wraku. Oddzwonię po zabezpieczeniu załogi.
Zamknął kanał z Bastionem. Czerny zsunął się po drabince, zostawiając przekaźnik włączony. Mirska zdążyła już zejść na niższy pomost, kiedy od strony Herkulesa rozległ się pojedynczy huk. Echo przetoczyło się pomiędzy betonowymi ścianami dawnego węzła drogowego.
— Strzelali? — zapytała.
— W ziemię przede mną — odpowiedział Ryba. — Nie spodobało im się, że zamknąłem rampę.
Jeden z mężczyzn wychylił się zza wraku i coś krzyknął. Ryba nie rozpoznał słów; wiatr zagłuszył większą część okrzyku. Cofnął się za płozę, trzymając broń nisko, ale gotową do strzału. Mógł ich odepchnąć jednym impulsem, lecz wiedział, że przed chwilą dostali rozkaz unikania niepotrzebnej walki z mieszkańcami planety.
Leon zbiegł na dolny poziom wieży. Nie mógł stamtąd bezpiecznie ostrzelać napastników, bo w tle znajdował się statek i ukryty za nim pilot. Pobiegli więc wzdłuż dawnego muru, osłaniani przez wysoką betonową krawędź. Przed ostatnim załamaniem terenu Mirska złapała go za ramię i wskazała cienką linkę rozciągniętą kilka centymetrów nad piaskiem.
Prowadziła do sterty luźnych, ciężkich elementów podpartej nad przejściem. Gdyby ją napięli, stalowe kawałki i gruz spadłyby wprost na schodzących z nasypu.
— Pułapka — szepnęła.
Czerny obejrzał ją z ukosa.
— Ktoś tu dobrze zna tę drogę.
Ominęli linkę, schodząc przez wyrwę w barierze. Leon znalazł wówczas czwartą sylwetkę, która zniknęła Rybie z oczu. Mężczyzna leżał za betonowym blokiem, z bronią wymierzoną w boczny właz transportowca. Był od niego oddalony o mniej niż sto metrów.
— Odsuń broń — polecił Leon przez zewnętrzny głośnik hełmu.
Nieznajomy drgnął i odwrócił głowę. Przez chwilę patrzył na wojskowy pancerz, jakby próbował zdecydować, czy widzi człowieka. Potem poderwał broń.
Leon strzelił nisko, w piasek przed nim. Krótki impuls odrzucił drobiny i kamienie na bok, tworząc między nimi szeroką chmurę pyłu. Mężczyzna przewrócił się ze strachu, wypuścił broń i zaczął cofać na czworakach. Drugi, stojący przy ciężarówce, krzyknął do pozostałych. Po chwili cała czwórka uciekała przez ruiny, pozostawiając na drodze zwiniętą linę i jeden z worków.
Leon pozwolił im uciec.
Ryba wyszedł zza płozy i spojrzał na Leona.
— Chciałem im pokazać, gdzie jest wejście, ale najwyraźniej wolą oglądać z zewnątrz.
— Trafili w statek?
— W piach. Szukali chyba czegoś do wyniesienia. Jeden próbował nawet przeciąć obejmę przy rampie.
Mirska obejrzała porzucony worek, nie dotykając go bez rękawic. W środku były zardzewiałe narzędzia, przewody i kilka kawałków metalu. Na jednym zachował się bardzo stary znak zakładu przemysłowego. Obok leżał wąski pasek żółtej tkaniny.
— Zbieracze — stwierdziła. — Ale nie przyszli wyłącznie po to, żeby popatrzeć na statek.
— Będą wracać — dodał Leon. — Wiedzą już, że potrafimy się bronić. I wiedzą, że nie odlecieliśmy.
Ocalałe skrzynie schowali w Herkulesie, a Ryba pozostawił włączone pasywne czujniki, żeby nie zdradzić pozycji lądownika. Nadajnik na wieży działał. Bielska potwierdziła meldunek i zgodę na zwiad w najbliższej okolicy.
Kiedy zaczęli przygotowywać sprzęt na następny dzień, Czerny uruchomił ocalały skaner podłoża Herkulesa i połączył jego odczyty z mapą terenu. Wynik zaskoczył wszystkich. Na północnym wschodzie pod warstwą piachu biegły długie, proste krawędzie czegoś znacznie większego od dawnej drogi. Regularne prostokąty znajdowały się kilka metrów poniżej powierzchni, a jeden z nich otaczała gruba warstwa metalu.
— Miasto jest pełne piwnic — zauważył Ryba. — Nie ma w tym nic nadzwyczajnego.
— Piwnice pod drogą nie mają ścian tej grubości. A te mają — odpowiedział Czerny. — W dodatku są połączone czymś, co przypomina szeroki korytarz technologiczny.
Leon powiększył obraz. W archiwalnym planie miasta w tym miejscu widniała pusta przestrzeń oznaczona dawnymi zabudowaniami technicznymi. Obecny skan pokazywał pod nią wielki, regularny kompleks, którego nie uwzględniała żadna z dostępnych map cywilnych.
— Stara infrastruktura wojskowa? — zapytała Mirska.
— Możliwe. Te ekrany mogły wytrzymać dwieście lat pod piaskiem lepiej niż wszystko, co leżało na powierzchni.
Czerny wprowadził dane do przenośnego komputera. Na mapie zapalił się nowy znacznik, niespełna pięć kilometrów od miejsca katastrofy. Na razie nie potrafił wskazać wejścia, lecz rozległa konstrukcja była wystarczającym powodem, aby następnego dnia sprawdzić teren.
Po zmroku ustawili wachtę. Przedział kabinowy Herkulesa nadal nadawał się do spania, choć przy każdym mocniejszym podmuchu wiatru piasek szurał o uszkodzony kadłub. Mirska siedziała przy otwartym analizatorze, badając pobrane rośliny, podczas gdy Ryba próbował dobrać nową osłonę do antenowego gniazda. Leon wyszedł na chwilę przez boczny właz i spojrzał w stronę wieży. W jej górnej części mrugała niewielka dioda nadajnika, jedyne światło, które sami zostawili na pustkowiu.
Niżej, przy drodze, poruszył się inny punkt. Potem drugi.
Wyłączył powiększenie wizjera i jeszcze raz spojrzał w ciemność. Światła zniknęły równie szybko, jak się pojawiły. Ktoś obserwował Herkulesa z bezpiecznej odległości i nie zamierzał ujawniać swojej obecności.
— Ryba, na zewnątrz zostaje obserwacja do rana — polecił przez łączność. — I żadnego światła przy rampie.
— Przyjąłem. I Leon, nie zostawiajcie nas na długo bez sygnału. Odkąd tu spadliśmy, nawet nie wiem, czy nadajnik awaryjny przeżyje kolejną noc.
Leon wrócił do mapy podziemnego kompleksu. Załoga miała ruszyć o świcie, a ludzie, którzy krążyli wokół Herkulesa, znali już miejsce ich postoju. Przed zamknięciem włazu sprawdził, czy Ryba nadal widzi drogę przez nocny perymetr.
Rozdział 8. Pod piaskiem
Z samego rana Ryba wyszedł przed Herkulesa i przez dłuższą chwilę przyglądał się śladom wokół kadłuba. Nocny wiatr niemal je zatarł, ale przy lewej płozie pozostały odciski obuwia, którego nikt z załogi nie nosił. Ktoś podszedł na tyle blisko, żeby obejrzeć wyrwany fragment poszycia, po czym wycofał się między wraki dawnej drogi.
— Mieliśmy gości — oznajmił, kiedy Leon wychylił się z włazu.
— Widziałeś kogoś?
— Tylko światło. Jedno przy nasypie, drugie dalej na zachodzie. Ktoś dobrze zna te ruiny i nie chce się z nami przywitać. Osobiście mu się nie dziwię. Przy takim parkowaniu też bym omijał pilota.
Czerny wypuścił spod skrzydła wiązkę przewodów, których końcówki oznaczył kolorowymi opaskami. Pracował od świtu, próbując oddzielić ocalały układ zasilania od tego, co pozostało z napędu orbitalnego. Nadgarstek miał usztywniony, a do podnoszenia cięższych elementów wykorzystywał mały podnośnik serwisowy.
— Dobra wiadomość jest taka, że mamy prąd i chłodzenie kabiny. Zła, że do krążownika nadal nie dolecimy. Jeszcze jedna wiadomość: jeśli ktoś rozbierze nam statek podczas nieobecności, sam będę musiał go składać, więc niech Ryba pilnuje śrubek.
Pilot pokazał mu obraźliwy gest, ale zaraz powrócił do oglądania terenu. Po wczorajszej próbie rabunku nikt nie uważał już tych pustkowi za bezludne.
Leon wywołał Bastion przez przekaźnik pozostawiony na wieży. Bielska odpowiedziała niemal natychmiast. Na orbicie kończono zabezpieczanie doku, a pogoda nad Warszawą nadal pozostawała zbyt nieprzewidywalna, żeby wysłać następny transportowiec bez ryzyka.
— Mamy kompleks pięć kilometrów na północny wschód — powiedział Leon. — Dawne zabudowania wojskowe, sądząc po ekranach i grubości ścian. Chcę sprawdzić dojście. Ryba zostaje przy Herkulesie.
— Pięć kilometrów to granica waszego zasięgu, Wane. Żadnego zapuszczania się dalej. Jeśli znajdziecie wejście, oceniacie sytuację i wracacie. Rozpoznanie, nie przejmowanie obiektu.
— Przyjąłem.
— I jeszcze jedno. Miejscowi obserwowali was całą noc. Zwracajcie uwagę również na drogę powrotną.
Mirska zabrała sprzęt do pobierania próbek, Czerny adapter do starych złączy, a Leon broń, aparat i urządzenie zapisujące przebieg korytarzy. Herkules został z zamkniętymi włazami pod opieką Ryby, który mógł obserwować podejścia z kamer i w razie zagrożenia schronić się w opancerzonej kabinie.
Trasa na mapie wyglądała prosto, lecz już po pierwszym kilometrze musieli zejść z dawnej ulicy. Asfalt kończył się na krawędzi szerokiego zapadliska. Na jego dnie spoczywało kilkanaście samochodów, jeden na drugim, zepchniętych tu zapewne przez osuwający się niegdyś nasyp. Piasek wsypywał się do środka wąskimi strumieniami. Leon przeskanował brzeg i wybrał obejście przy betonowym murze, którego fundament sięgał głębiej niż popękana droga.
Mirska szła nieco z tyłu. Zatrzymała się przy kępie sztywnych traw, rosnących na północnej stronie muru, i pobrała niewielką próbkę z wilgotniejszego podłoża. Czerny obejrzał się z niedowierzaniem.
— Naprawdę zamierzasz zbadać każdą roślinę w promieniu pięciu kilometrów?
— Tylko te, które przetrwały dawne wojny i późniejsze lata bez opieki. Jeśli znajdziemy źródło wody, pierwsza będę wiedziała, czy nadaje się do picia.
— W takim razie zbadaj też, dlaczego moje buty ważą już po tonie.
— Piasek. Rozpoznanie bez aparatury.
Zatrzymali się na chwilę przy betonowym słupie, z którego pozostały dwie trzecie wysokości. Pod grubą warstwą pyłu Leon odnalazł wypukły znak orła. Nie wyglądał jak nowy emblemat Federacji, ale rozpoznał jego dawną formę z muzealnych zbiorów na Terrze. Obok wystawała resztka tabliczki z zatartym numerem jednostki.
— To teren wojskowy — stwierdził, pokazując pozostałym znalezisko.
Czerny odczytał kilka zachowanych liter.
— Magazyny techniczne. Mogło tu być cokolwiek, od części do samochodów po uzbrojenie, którego dziś nikt już nie produkuje. Pytanie, ile zdążyli wywieźć przed ewakuacją.
Dalej natrafili na ogrodzenie. Większość siatki zniknęła, lecz stalowe słupy nadal wystawały z piasku w równych odstępach. Za nimi ziemia opadała łagodnie ku rozległej płaskiej powierzchni, na której widać było zarysy prostokątnych budowli. Skaner Leona pokazywał pod nimi jeszcze dwie kondygnacje oraz szeroką rampę, kończącą się przy olbrzymich wrotach.
— Rampa jest tam — wskazał Czerny. — Cała zasypana. Nawet gdyby drzwi działały, nie odsuniemy tego piachu rękami.
— Może jest wejście serwisowe — zauważyła Mirska.
Wśród kamieni odnalazła biegnący w głąb terenu przewód wentylacyjny. Jego zewnętrzna osłona była połamana, ale sam kanał schodził pod ziemię, omijając frontowe wrota. Kilkadziesiąt metrów dalej znajdowała się niska betonowa nadbudówka z ciężką kratą. W przeciwieństwie do rampy jej wejście pozostało częściowo odsłonięte, ponieważ wiatr przez lata wybierał piasek spod wystającego daszku.
Leon obejrzał otoczenie, zanim pozwolił Czernemu podejść do kraty. Nie znaleźli świeżych śladów, za to w osłoniętej wnęce leżały stare kawałki drewna i popiół. Ktoś korzystał z tego miejsca jako schronienia, być może wiele lat temu. Mirska przykucnęła i dotknęła czubkiem narzędzia jednego z patyków.
— To ktoś zostawił po zamknięciu bazy. Drewno nie rozpadło się jeszcze całkiem, ale trudno powiedzieć, czy leży tu rok, czy dwadzieścia.
— Czyli nie jesteśmy pierwsi — mruknął Czerny.
Przeprowadził ostrze tnące po krawędzi skorodowanego zamka. Urządzenie poradziło sobie ze stalą bez większego trudu; znacznie gorzej wyglądał zawias, w którym przez dziesięciolecia gromadził się piasek. Kiedy wreszcie odchylili kratę, z wnętrza wysypała się sucha ziemia i drobne kawałki betonu. Za nią odsłoniło się wejście do wąskiego korytarza opadającego w dół.