E-book
4.73
drukowana A5
60.2
Anabella

Bezpłatny fragment - Anabella

Tom 13


Objętość:
340 str.
ISBN:
978-83-293-0145-9
E-book
za 4.73
drukowana A5
za 60.2

Rozdział sto pięćdziesiąty czwarty

Kolejne dni mijały Izie jak w pędzącym pociągu, a raczej w kilku, gdzie w trakcie dniówki trzeba było w biegu przeskakiwać z jednego na drugi, dbając o to, by po drodze się nie wykoleić. Uczelnia… zajęcia… pierwsze zadania na ocenę, które należało przygotować w domu… bieżąca praca w Anabelli… strategiczne zebranie ekipy, na którym Majk przedstawił Lidię jako główną odpowiedzialną za organizację nowej placówki na Czechowie… nadal mętna i niewyjaśniona sprawa Rolskiego… kończący się termin aplikowania na staż Erasmusa, o który codziennie głowę suszyła jej Marta, ona zaś, zważywszy na milczenie Ani, kompletnie nie wiedziała, co robić… i nade wszystko intensywne przygotowania do Dnia Francuskiego, który teraz już zbliżał się w iście zawrotnym tempie.

Wydarzenie to zresztą powoli zyskiwało rozgłos, rozwieszone na mieście plakaty musiały przyciągać uwagę, gdyż niejedna osoba na sali podpytywała o program i planowane menu, a do tego, zgodnie z zapowiedzią Majka, w poniedziałowy wieczór w Anabelli pojawili się dwaj Francuzi w średnim wieku, by ustalić z Izą szczegóły dyplomatycznego obiadu, jaki z góry zamówili na dwanaście osób. Czy nie był to pierwszy wymierny sukces nowego firmowego wydarzenia, za które była osobiście odpowiedzialna? O tak, takie chwile dawały satysfakcję, jednak wiązały się z tym kolejne nakłady czasu, wysiłku i stresu, na które wymęczony organizm Izy miał coraz mniej sił. Mimo to trzymała się w pionie siłą woli, młodości i bądź co bądź żelaznego zdrowia, które w ostatnich miesiącach wprawdzie regularnie wystawiała na szwank, lecz którego pokłady jak dotąd i tak wydawały się niewyczerpane.

Na uczelni na szczęście obciążenie nauką nie było jeszcze zbyt duże, a w razie gdy z konieczności zdarzała jej się nieobecność na zajęciach, notatkami zawsze służyła Marta lub któraś z pozostałych koleżanek. Również wykładowcy, pełni uznania dla jej wysokiego stopnia opanowania języka francuskiego, zgodnie przymykali oko na drobne niesubordynacje, które w niczym nie ważyły na wynikach wyróżniającej się studentki.

Nie zmieniało to jednak faktu, że bieżące obowiązki skutecznie zajmowały jej każdą minutę dnia, na bardziej osobiste rozważania pozostawiając tylko kilka minut w nocy przed samym zaśnięciem i rano tuż po obudzeniu. A i to Iza świadomie odkładała na bok, starając się nie myśleć za wiele ani o przyszłości, ani o uczuciach noszonych na dnie serca. Te zresztą w biegu zwyczajnych dni coraz bardziej się stabilizowały i okrywały bezpiecznym kobiercem szarej codzienności, wybuchając mocniejszym płomieniem jedynie w chwilach mimowolnych wzruszeń na widok ukochanej sylwetki, gestu czy przelotnego uśmiechu rzuconego porozumiewawczo poprzez przestrzeń zapełnionej sali.

Majka widywała w pracy praktycznie codziennie, a choć podstawowym tematem ich rozmów były sprawy zawodowe, do szczęścia wystarczała jej sama jego obecność, poczucie, że jest blisko, na wyciągnięcie ręki. Cichutka miłość, jaką nosiła w sercu, zadowalała się tymi słodkimi okruchami i więcej nie potrzebowała, na więcej zresztą Iza nawet nie chciała liczyć. Jedynym, czego z każdym dniem coraz bardziej jej brakowało, był jego bezpośredni, choćby przelotny dotyk, którego w ostatnich dniach Majk jakby jej skąpił, lecz którego jako pierwsza domagać się nie mogła. Z każdym dniem coraz mocniej tęskniła za kłębistą miękkością jego włosów, jednak, w ferworze pracy nie mając dogodnej okazji, by zanurzyć w nich dłonie, mogła jedynie pieścić je wzrokiem z daleka, gdy obserwowała spod oka sylwetkę szefa biegającego po sali, lub czasem całkiem z bliska, gdy w zaciszu gabinetu omawiali we dwoje firmową strategię na najbliższe dni i tygodnie.

Mimo obietnicy, że niebawem porozmawiają dłużej w trybie terapii, Majk jakoś nie wracał do tego tematu, Iza wręcz miała wrażenie, że celowo go unikał, jednak, zgodnie z dawną umową, o nic go nie dopytywała. Czekała cierpliwie, aż sam zapragnie kolejnej takiej rozmowy, pewna, że prędzej czy później to i tak musi nastąpić. Widziała to w jego oczach, w których wciąż, pomimo szerokiego uśmiechu na twarzy, czaił się tępy smutek, odgadywała w niektórych tembrach jego głosu i w geście odgarniania włosów z czoła, ostatnio dziwnie zmęczonym, jakby zrezygnowanym, który łapała zwłaszcza wtedy, gdy wydawało mu się, że nikt na niego nie patrzy. Ona ukradkiem patrzyła — i tak dobrze go znała! Chwytała w lot te wszystkie drobne symptomy i była pewna, że on długo tak nie wytrzyma, że niebawem będzie chciał rozładować napięcie i wyrzucić z siebie kolejną porcję cierpienia, by poczuć choć chwilową ulgę. Na szczęście z wierzchu trzymał się całkiem nieźle, widać było, że bieżący nawał pracy i chroniczny brak czasu pomagały mu, podobnie jak jej samej, odsuwać na bok złe myśli i po prostu działać, jednak oboje od dawna wiedzieli, że na najgłębszy ból duszy mogło zadziałać tylko jedno doraźne lekarstwo — regularnie powtarzana księżycowa terapia. To, że Majk niebawem będzie musiał się na nią zgłosić, było zatem tylko kwestią czasu.

Jednocześnie gdzieś na dnie świadomości Izy błąkała się myśl o Michale i ciche pragnienie podzielenia się przemyśleniami na jego temat zarówno z Majkiem, którego, z racji dużo ważniejszych spraw, nie zdążyła jeszcze zapoznać z finałem tej historii, jak i z Lodzią, która, zinterpretowawszy po swojemu scenę pocałunków w Anabelli, wciąż przecież trwała w błędzie. Niby wypadałoby już to wyczyścić i uregulować, to jednak nie wydawało jej się zbyt pilne, zwłaszcza w kołowrocie zajęć i obowiązków, jakie każde z nich miało do wykonania w tym morderczym październiku. Sprawa Michała była wszak definitywnie zakończona, a w porównaniu do psychicznego kryzysu Majka zupełnie się nie liczyła, przez co, w odczuciu Izy, na liście punktów do omówienia w trybie terapii lądowała na bardzo odległej pozycji. W dodatku był to mimo wszystko dość śliski temat, zahaczał wszak bezpośrednio o to wszystko, co za wszelką cenę musiała ukryć w sobie jak najgłębiej, a wciąż nie była pewna, czy w tym względzie na sto procent mogła sobie ufać. Zdecydowanie, tego tematu w rozmowie z Majkiem lepiej było nie dotykać, a przynajmniej jeszcze nie teraz. Już prędzej powinna pogadać z nim o Krawczyku, z wizyty u którego również jeszcze nie zdążyła złożyć mu szczegółowego sprawozdania. Co prawda nie dopytywał o to, właściwie poza sprawami firmowymi nie dopytywał jej ostatnio o nic, ale…

Ech, tyle było niedokończonych spraw, tyle rzeczy do załatwienia! Jak choćby grzecznościowy telefon do pani Lewickiej, który obciążał jej sumienie, a do wykonania którego ciągle nie mogła się zebrać. Z jednej strony obiecywała sobie, że gdy tylko odrobinę przejaśni się na horyzoncie, nadrobi i ureguluje wszystkie zaległości, z drugiej jednak sama nie do końca w to wierzyła, tym bardziej że w ostatnich dniach niezbyt dopisywało jej zdrowie. Wino, które na imprezie u Klaudii piła ostrożnie lecz mimo wszystko w dużej ilości, rozstroiło jej wówczas żołądek na tyle trwale, że nadal borykała się z nawracającą niestrawnością, to zaś przełożyło się zarówno na jej samopoczucie, jak i na wygląd. Znów schudła, jej naturalnie blada skóra pobladła jeszcze odrobinę bardziej, nabierając odcienia pergaminowej szarości, a pod oczami pojawiły się leciutkie cienie.

Zmiany te były jednak na tyle dyskretne i narastały na tyle stopniowo, że ona sama prawie ich nie zauważała, podobnie jak widujący ją na co dzień koledzy z uczelni i z pracy. Jedynie Majk zerkał na nią czasami z pełną troski uwagą i choć nie komentował bezpośrednio jej wyglądu, ani nie pytał o samopoczucie, coraz częściej w rozmowach wspominał o konieczności odciążenia jej od listopada z części obowiązków firmowych, między innymi dzięki zatrudnieniu księgowej poleconej przez Justynę. Wizja ta, będąca promesą szansy na odrobinę odpoczynku i nadrobienie zaległości, cieszyła Izę na tyle, że do bieżących zadań przykładała się z tym większym zaangażowaniem, choć tego ostatniego i tak nie mogłaby uniknąć, zważywszy na zbliżającą się nieubłaganie datę Dnia Francuskiego i wiążącą się z nim osobistą odpowiedzialnością. Listopad był wszak jeszcze daleko, a bieżące obowiązki piętrzyły się każdego dnia… Czy jednak nie na tym polegało życie? Odpowiedzialność i współpraca, a w bonusie jak najmniej czasu na myślenie. Tak było dobrze. Właściwie tak było najlepiej, byleby ten, dla którego biło jej serce, był obok i jak najczęściej się uśmiechał.


— Izunia, przepraszam, że to tak długo trwało, po prostu nie chciałam dzwonić, zanim nie ustabilizował nam się pełny obraz sytuacji — ciepły, miły głos Ani w telefonie sprawił, że Iza nie mogła się nie uśmiechnąć. — Ale już go mamy i mam nadzieję, że ci się spodoba. Dzwoniłaś może w międzyczasie do tego Paryża?

— Nie — odparła z mimowolnym zaintrygowaniem. — Co prawda koleżanka już mi żyć nie daje, bo termin aplikacji na staż powoli się kończy, ale ja nie jestem aż taka zdeterminowana. Skoro umawiałyśmy się, że czekam na telefon od ciebie, to czekałam.

— Cudownie! — ucieszyła się Ania, a w jej głosie zabrzmiała szczera ulga. — Więc posłuchaj, kochanie, co mój genialny mąż załatwił dla was w Liège. Trochę się przeciągnęło, ale za to teraz mamy komplet danych i od razu zapowiadam, że nie możesz zrobić mu przykrości i odmówić!

W istocie, choć Ania nie odzywała się dłużej, niż to było zaplanowane, efekt jej intensywnych działań, a ściślej działań poproszonego o pomoc Jean-Pierre’a, przerósł wszelkie wyobrażenia Izy. Otóż, dzięki prywatnym znajomościom pana Magnon, gotowość do przyjęcia wiosną na czterotygodniowy staż dwóch studentek z Polski zadeklarował jeden z największych ośrodków wymiany międzykulturowej w Liège, przy czym stażystki miały mieć zapewnione zakwaterowanie w pobliskim domu pracy twórczej, a wisienkę na torcie stanowił fakt, że staż miał był płatny i to całkiem nieźle. Wobec takich warunków, a zwłaszcza w obliczu tak ofiarnego zaangażowania w sprawę Jean-Pierre’a odmowa byłaby w istocie szczytem nieuprzejmości, czego Iza była świadoma od pierwszej minuty rozmowy.

— Aniu, bardzo dziękuję — wydukała oszołomiona. — Nie spodziewałam się aż tyle, strasznie mi z tym głupio. Nie wiem, jak ja się za to odwdzięczę Jean-Pierre’owi…

— O nie, żadnego odwdzięczania się mojemu mężowi! — zaśmiała się Ania, ucieszona jej wstępną zgodą. — Bo będę zazdrosna! Na to masz szlaban, kochanie, mój rycerz zrobił to dla mnie i to ja będę mu się odwdzięczać!

— Oczywiście! — Iza również mimo woli parsknęła śmiechem. — Przecież nie w takim sensie, Aniu… o tym nie śmiałabym nawet pomyśleć!

— No to nie myśl! — ciągnęła wesoło Ania. — Ani mi się waż! Kredyt, jeśli już, to masz u mnie, nie u niego, a ja zażyczę sobie spłaty w dogodnych ratach, które zaraz wstępnie sobie ustalimy. Co powiesz na dwie tygodniowo?

— Dwie raty? — powtórzyła niepewnie Iza.

— Mhm, dwie raty w postaci dwóch wieczorów tygodniowo spędzanych z nami — zapowiedziała żartobliwym tonem negocjatorki Ania. — U nas w domu czy na mieście, mniejsza o to, z tygodnia na tydzień będziemy to ustalać, ale z góry proszę o tę rezerwację, dobrze? Wiem, że to ci trochę obciąży harmonogram pobytu, ale przecież ja też muszę coś z tego mieć!

— Ach — pokręciła głową wzruszona tą propozycją Iza. — Aniu… Oczywiście, z wielką przyjemnością. Tylko że to będzie dla mnie zaszczyt, a nie spłata długu.

— Tym lepiej — odparła swobodnie Ania. — Kiedy obie strony korzystają, układ jest idealny. To co? Podasz mi adres mailowy, żebym mogła wysłać ci skan listu intencyjnego? Mam go już w komputerze, jedno kliknięcie i jest u ciebie, jutro możecie z koleżanką złożyć aplikację.

— Jasne, zaraz wyślę ci smsem, żeby nie było pomyłki. Powiedz mi tylko, czy tam są określone konkretne daty?

— Nie, tylko widełki, cztery tygodnie między marcem a majem. Dlaczego pytasz? — w jej tonie zabrzmiała mutka niepokoju. — Masz już coś zaplanowane na ten czas?

— Ależ nie — zapewniła ją szybko Iza. — Tylko będę musiała wpisać te daty do wniosku i ogólnie zorganizować się na ten wyjazd. Na szczęście mam na to jeszcze kilka miesięcy, ale już teraz będę musiała zacząć to planować. Zwłaszcza porozmawiać z Majkiem.

Przy ostatnich słowach głos zadrżał jej lekko, a wyrzuty sumienia, z którymi walczyła od wielu dni, odezwały się ze zdwojoną mocą. Bo czy powinna zostawiać Majka bez pomocy na całe cztery tygodnie? Co prawda to miało być dopiero za kilka miesięcy, ale jeśli on do tego czasu jeszcze się nie pozbiera? A z drugiej strony to było przecież tylko cztery tygodnie… w działaniu firmy niezauważalna kropelka, a dla niej taka ważna rzecz! Poza tym Majk miał przecież do dyspozycji całą ekipę, więc nie zostanie tak zupełnie bez pomocy. Nie powinna aż tak przeceniać swojej roli, to zahaczało już o megalomanię, której zdecydowanie powinna się strzec. Zresztą sprawy i tak zaszły już za daleko, by móc się wycofać.

— Majkiem się nie przejmuj — odpowiedziała ciepło Ania. — Mówiłam ci już, to jest kochany chłopak i kto jak kto, ale on na pewno nie będzie robił ci problemów.

— Wiem, że nie — przyznała. — Zwłaszcza że od listopada będzie miał dodatkową pomoc profesjonalnej księgowej, a umowę z nią zamierza podpisać na pół roku, więc to by objęło i mój staż. Ale jednak pracuję u niego, więc muszę go lojalnie uprzedzić.

— To oczywiste. Ja też pogadam z nim o tym przy jakiejś okazji, muszę zresztą sprawdzić jego postępy w nauce francuskiego. Słyszałam, że mu pomagasz, to prawda?

— Tak. Uczymy się trochę wyrażeń i słówek przy różnych okazjach.

— A to cwaniak! — prychnęła z żartobliwą dezaprobatą Ania. — Prywatne korki z francuskiego w firmowym rozliczeniu! Mam nadzieję, że nie każe ci robić za korepetytorkę w ramach poleceń służbowych, tylko buli ci za to dodatkowo?

— Nieee! — roześmiała się Iza. — No co ty, Aniu! Aż taka wyrachowana nie jestem, to tylko niezobowiązująca zabawa, od przypadku do przypadku.

— No jasne, już to widzę — odparła z przekąsem. — Ale dobrze, nie wtrącam się w wasze rozliczenia, wręcz bardzo się cieszę, że mu pomagasz. Powiedz mi w takim razie, jak oceniasz postępy Monsieur?

— Ech… sama nie wiem — pokręciła głową rozbawiona i jednocześnie zmieszana tym pytaniem. — Majk uczy się tego francuskiego niesystematycznie, myślę, że tak trochę dla żartu, a przynajmniej niezobowiązująco, więc nawet trudno mi ocenić, co już wie, a czego nie. Z tego, co obserwuję, dużo rozumie, potrafi nieźle powtarzać, zresztą jak na amatora ma całkiem niezłą wymowę.

— To prawda — zgodziła się Ania.

— Ale jeśli chodzi o samodzielne składanie zdań, nie mówiąc już o gramatyce, to raczej się na tym nie skupia — dokończyła oględnie Iza. — Zresztą teraz nie ma za dużo czasu… właściwie to nie ma czasu na nic.

— Mhm. I tak od dziesięciu lat — zauważyła z dezaprobatą. — No ale co zrobić? Przestałam już wierzyć, że to się u niego kiedykolwiek zmieni, pewnie zostanie takim pracoholikiem aż do grobowej deski. Nie odpuści, nawet jak już będzie miał sieć knajp w całej Polsce i sztab ludzi, który mógłby go wyręczyć, zawsze wszystko będzie chciał kontrolować osobiście. Taki już jest ten nasz zwariowany Majk — dodała ciepło. — Niereformowalny.

Iza uśmiechnęła się smutno i nabrała mocniej powietrza w płuca, by kamień, który znów opadł jej na piersi, odrobinę stracił na ciężkości.

— Za to ciebie muszę chociaż częściowo uratować spod jego pracoholicznego wpływu — ciągnęła stanowczo Ania. — Wiadomo, że ten staż w Liège to też będzie praca, ale jednak inna, dużo bardziej rozwojowa. No dobrze, Iza… wyślę ci zaraz ten skan i aplikujcie z koleżanką jak najszybciej. To jest teraz najpilniejsze, a o szczegółach pobytu będzie jeszcze okazja porozmawiać, w dodatku osobiście, bo na Boże Narodzenie wybieramy się z Jean-Pierrem i z Tosią do Polski.

— O, super! — szepnęła ze ściśniętym sercem.

— Aha. I tym razem zostaniemy na dłużej, pewnie aż do Nowego Roku, więc będzie milion sposobności, żeby spotkać się i porozmawiać. Tak jak wtedy u Pawła, pamiętasz? — dodała znacząco. — Bardzo miło to wspominam, mimo że sprawy, które wtedy omawiałyśmy, nie były zbyt przyjemne… A właśnie! — przypomniała sobie. — A propos. Jeśli chodzi o Victora, to nie musisz ani trochę się obawiać, że wpadniesz na niego w Liège, jego tu już definitywnie nie ma. Sprzedał ten dom w Bressoux, spalił za sobą wszystkie mosty i przepadł jak kamień w wodę. Jean-Pierre nadal ma do niego żal, że nawet nie zadzwonił, żeby się pożegnać, ale co zrobić? Taką podjął decyzję, a my już nawet nie chcemy dalej się tym interesować. Zresztą może i dobrze się stało? Przynajmniej ty będziesz miała komfort psychiczny, kiedy nas odwiedzisz.

— Tak… dziękuję ci, Aniu — odparła cicho Iza.

— No to co? Działamy! — podjęła wesoło. — Strasznie się cieszę, że się zgodziłaś, to taka fajna perspektywa na przyszły rok! Ten obecny jest ciężki, pod różnymi względami, ale mam przeczucie, że następny będzie bardzo szczęśliwy, wiesz? — dodała, tajemniczo zniżając głos. — Trzymaj za to kciuki, kochanie… i aplikuj, aplikuj szybko na ten staż, żeby nie przegapić terminu! Ja już tak się nastawiłam, że gdyby to się nie udało, byłabym potwornie rozczarowana!


— Uff, załatwione! — oznajmiła z ulgą i radością Marta, zwracając się do czekającego na korytarzu Patryka, kiedy obie z Izą wyszły wreszcie z Działu Współpracy z Zagranicą po złożeniu aplikacji na staż wraz z kompletem niezbędnych dokumentów. — Sorry, kocie, że tak długo, ale już mamy to z głowy. To gdzie teraz jedziemy?

Patryk, który z jakiegoś powodu miał kilka dni wolnego na swojej uczelni w Warszawie i na ten czas przyjechał do Lublina, już drugi raz w tym tygodniu przyszedł po Martę po zajęciach, budząc swą osobą wielkie zaciekawienie koleżanek z roku. Zdążywszy poznać go wcześniej, gdy wraz z Martą złożył jej wizytę w Anabelli, Iza w czasie rozmów na korytarzu celowo usuwała się w cień, by móc poobserwować go z boku, od początku bowiem ów modnie uczesany przystojniak w skórzanym kombinezonie motocyklowym nie budził jej zaufania. Pierwotny instynkt, jaki odezwał się w niej, kiedy we wrześniu Marta pokazywała jej w kawiarni jego zdjęcia z wakacyjnej eskapady, potwierdzał się w każdym kolejnym spotkaniu, mimo że pozornie temu czarującemu młodemu człowiekowi trudno było cokolwiek zarzucić. Było w nim bowiem coś, co zbyt przypominało Izie zachowanie i styl bycia Michała — to zaś samo w sobie wystarczało za argument do tego, by mu nie ufać.

„Może jestem uprzedzona” — myślała, chowając teczkę po dokumentach do plecaka, kiedy idący przed nią Patryk, obsypując Martę pocałunkami, proponował jej do wyboru kilka motocyklowych tras jako sposób na spędzenie reszty popołudnia. — „Ale odkąd w sprawie Miśka spadły mi klapki z oczu, mam wrażenie, że widzę więcej i ściemniaczy wyczuwam na odległość dwóch kilometrów. Nie wiem, może się mylę… oby! Tak czy inaczej już więcej wtrącać się nie będę, Martusia sama podejmuje swoje życiowe decyzje, a ja…”

— Czekaj, bo zostawiliśmy Izę — przypomniała sobie Marta, przystając nagle na środku holu pod szatnią i odwracając się do niej.

Patryk niechętnie poszedł za jej przykładem.

— Mną się nie przejmuj, Martuś — odparła szybko Iza. — I tak muszę lecieć do domu, za dwie godziny zaczynam zmianę w pracy, więc nigdzie bym się z wami nie wybrała. Ważne, że załatwiłyśmy te dokumenty.

— Prawda — zgodziła się z ulgą Marta, przytulając się do swego towarzysza i podnosząc na niego zalotne spojrzenie. — No to w takim razie wybieram tę dłuższą trasę. Tylko będziesz musiał na mnie poczekać, muszę się przebrać w kombinezon.

— Jasna sprawa, słońce — uśmiechnął się. — Leć już teraz, szkoda czasu. Masz go w szatni?

— Tak — pokiwała głową, posłusznie wyplątując się z jego ramion i skręcając w stronę szatni. — Poczekaj tu na mnie, okej? Pięć minut!

Patryk z uśmiechem odprowadził ją spojrzeniem i przeniósł wzrok na Izę, która, zostawiona z nim sam na sam, zastanawiała się właśnie nad jak najgrzeczniejszą wymówką, by czmychnąć stąd, zanim Marta wróci. W końcu nie miało znaczenia, czy się z nią pożegna, i tak codziennie widziały się na zajęciach, a czekanie tu na nią w towarzystwie tego faceta, którego twarz, gdy tylko na nią spojrzał, od razu spochmurniała, jawiło jej się jako niezbyt przyjemna perspektywa.

— To cześć, Patryk, ja już chyba będę lecieć — rzuciła, nie patrząc na niego. — Trzymaj się i miłej przejażdżki! Powiedz Martusi, że musiałam…

— O, Iza! — usłyszała za sobą głos.

— Lodzia?

Odwróciła się z uśmiechem i sekundę później tonęła w gorącym uścisku Lodzi, która przytuliła ją serdecznie, wdzięcznym gestem odrzucając na plecy swój przepiękny blond warkocz.

— Cześć, Izunia, jak miło cię widzieć! — powiedziała szybko, nie zwracając najmniejszej uwagi na towarzysza Izy, który stał nadal w tym samym miejscu i przypatrywał im się spod oka. — Jaka szkoda, że znowu nie ma ani chwilki czasu, muszę lecieć na wykład, już jestem spóźniona. Powiedz mi tylko szybciutko, wszystko u ciebie w porządku? Jakaś taka blada jesteś…

— W porządku, Lodziu, w jak najlepszym — zapewniła ją ciepło Iza. — To tylko zmęczenie, ostatnio nie ma kiedy porządnie się wyspać. Ale nadrobi się, spokojnie. To raczej ty powiedz, co u twojej mamy — dodała z troską. — Jak się czuje?

— Trochę lepiej — odparła Lodzia. — Leczenie pomogło i jest szansa, że na razie obędzie się bez operacji. To dla nas wielka ulga, bo wiadomo, że operacja to zawsze duże ryzyko, ale w szpitalu musi zostać jeszcze minimum tydzień. Właśnie po zajęciach chcę do niej zajrzeć na chwilę, a potem jadę po Edzia. A jak idą wam przygotowania do francuskiej imprezy? Widziałam plakaty, toż to przedsięwzięcie na pół miasta!

— Działamy — uśmiechnęła się nie bez dumy Iza. — I słyszałam, że i was będziemy tam gościć, w dodatku z nie byle jakiego powodu. Majk mówił mi, że Pablo będzie teraz wspólnikiem w kancelarii pana Piotra.

— Tak — pokiwała głową Lodzia, odwzajemniając jej uśmiech i znów uroczym gestem odrzucając warkocz na plecy. — Tak się złożyło, że przyszedł czas na zmiany, ale to chyba dobrze… taką mam nadzieję. W każdym razie bandziorek jest zadowolony, a to najważniejsze. No, ale pogadamy sobie jeszcze o wszystkim, jak się spotkamy, Izunia, obiecuję, że to już będzie niedługo. A teraz wybacz, muszę już lecieć — dodała przepraszająco, ściskając serdecznie jej dłoń. — Wykład już się chyba zaczął, a jak sama nie zrobię notatek…

— Jasne, Lodziu, leć! — powiedziała szybko Iza. — Trzymaj się, jesteśmy w kontakcie!

— O, cześć! — zdziwiła się na widok Lodzi Marta, która właśnie nadeszła od strony usytuowanych przy schodach łazienek, gdzie przebierała się w kombinezon motocyklowy.

— Cześć, Martusiu! — odparła ciepło Lodzia, zatrzymując się jeszcze, mimo że po jej minie widać było, że najchętniej już by uciekła. — Fajnie wyglądasz w tej skórze, pewnie wybierasz się na motocykl?

Mówiąc to, dopiero teraz dostrzegła podobnie ubranego Patryka, który stał w milczeniu dwa kroki dalej. Domyślając się, że, zważywszy na ów strój, jego obecność nie była tu zupełnie przypadkowa, spojrzała pytająco na niego, potem na Martę, a na końcu na Izę.

— O, przepraszam, nie przedstawiłam was — zmieszała się Iza.

— Aaa… no to ja to zrobię! — wyręczyła ją chętnie Marta, przekładając do drugiej ręki kask motocyklowy i przytulając się do ramienia towarzysza. — To jest Patryk, mój chłopak. A to Lodzia, koleżanka Izy z polonistyki. Poznajcie się.

Wyraźnie oczarowany Patryk natychmiast wyciągnął rękę.

— Patryk.

— Miło mi — uśmiechnęła się nieco sztywno Lodzia, pozwalając mu uścisnąć sobie rękę i natychmiast ją cofając. — No to cóż, życzę wam udanej przejażdżki, ale teraz wybaczcie, muszę już zmykać na wykład. Trzymajcie się!

Po czym, zerknąwszy raz jeszcze na Izę, posłała jej ciepły uśmiech i biegiem rzuciła się w stronę schodów prowadzących na pierwsze piętro. Pozostała trójka odprowadziła wzrokiem jej zgrabną, ubraną jak zawsze ze skromną elegancją sylwetkę, która szybko zniknęła za załomem klatki schodowej.

— Ja też już lecę, Martuś — oznajmiła stanowczo Iza. — Muszę jeszcze zjeść obiad i się przebrać, więc każda minuta się liczy. Udanej wycieczki!

— Dzięki — uśmiechnęła się Marta, pociągając za ramię Patryka, który wciąż stał jak zaczarowany w tym samym miejscu, z oczami utkwionymi w schody. — No chodź, Pat, możemy jechać, jestem już gotowa. Gdzie zostawiłeś sprzęt?

— E… tu na parkingu za rogiem — odparł tonem człowieka, który dopiero ocknął się z głębokiego snu. — Zaparkowałem koło twojego, widziałem, że tam stoi.

— No to na co czekasz? — przerwała mu energicznie Marta. — Chodźmy! Pa, Iza, jutro pogadamy o tym Erasmusie! I nie przepracuj się!

Iza uśmiechnęła się, podnosząc dłoń w geście pożegnania, po czym, nie zwlekając dłużej, pośpieszyła ku przeciwległemu wyjściu z budynku. Prowadziło ono bezpośrednio na ulicę i znajdowało się po przeciwnej stronie holu niż to, do którego kroki skierowali Marta i Patryk, dlatego, odwróciwszy jeszcze na chwilę głowę, mogła bez przeszkód przyjrzeć się ich oddalającym się sylwetkom obleczonym w niemal identyczne skórzane kombinezony. Dlaczego ów dobrze znany jej widok Marty w motocyklowym stroju wydał jej się dzisiaj dziwnie przykry? Zwolniła kroku, a następnie zatrzymała się, żeby w duchu przeanalizować to ulotne wrażenie, jednak chwilę później musiała czym prędzej uciec wzrokiem, gdyż Patryk niespodziewanie również odwrócił się i spojrzał za nią, a napotkawszy jej oczy, rzucił jej przeciągłe, porozumiewawcze spojrzenie ponad głową Marty.

„Spadaj!” — pomyślała z irytacją, pośpiesznym krokiem zmierzając w stronę przeszklonych drzwi. — „Ślepa nie jestem, widziałam, że Lodzia wpadła ci w oko, ale o tym z góry radzę ci zapomnieć, drogi kolego. Spróbuj tylko mnie o nią zahaczyć, to…”

Urwała, gdyż w tym momencie przez szklane drzwi do budynku weszło kilka osób, spośród których natychmiast rzuciła jej się w oczy znajoma aż do bólu postać młodego mężczyzny ubranego w jasnoniebieskie dżinsy i kurtkę w podobnym kolorze. Był to Michał Krzemiński we własnej osobie.

Zaskoczenie po obu stronach było tak wielkie, że oboje stanęli naprzeciw siebie jak wryci, patrząc na siebie szeroko otwartymi oczami. Trwało to trzy, może cztery sekundy, jednak ten krótki czas wystarczył Izie, by dostrzec zmiany na twarzy Michała, w szczególności podkrążone na sinawo oczy oraz nietypowy dla niego niedbały zarost na policzkach. Widok ten sprawiał tak smętne wrażenie, że dopiero po kilku sekundach otrząsnęła się z zaskoczenia i wróciła do pełnej przytomności umysłu. Jak w błysku światła ujrzała po kolei przed oczami dwie wymowne sceny z nieodległej przeszłości, które na zawsze przekreślały całą przyszłość związaną z tym człowiekiem — popartą brutalnymi gestami niewybredną propozycję przy schodach w hotelu Europa oraz skamieniałą z bólu twarz Darka dogaszającego peta na skraju ławki przy skwerku.

Zdumiony Michał również zdążył nieco ochłonąć i już otwierał usta, jednak w tej samej sekundzie Iza, nie odzywając się ani słowem, skinęła mu tylko chłodno głową, po czym, wyminąwszy go, pośpiesznie wmieszała się w przypadkową grupkę rozkrzyczanych studentów i wraz z nimi wyszła na ulicę. Jeszcze kilkadziesiąt metrów, dyskretny rzut okiem wstecz i mogła odetchnąć z ulgą. Nie szedł za nią, został w budynku — kolejny znak, że sprawa, Bogu dzięki, była już definitywnie zakończona.


„Nie… jednak tego nie zmogę” — pomyślała z niechęcią Iza, grzebiąc niemrawo łyżką w talerzu z zupą, którą odgrzała sobie w ramach obiadu przed wyjściem do pracy. — „Może potem coś zjem, ale teraz nie dam rady. Jak nie ma się apetytu, to się nie ma, trudno. Jeszcze znowu brzuch mnie rozboli.”

Z westchnieniem podniosła się od kuchennego stołu i wlała z powrotem do garnka całą, ledwie ruszoną zawartość talerza, po czym, usiadłszy z powrotem na krześle, w zamyśleniu zapatrzyła się w okno, za którym powoli zaczynało się już zmierzchać. Druga połowa października wprawdzie nadal rozpieszczała ładną pogodą, jednak z dnia na dzień wieczór zapadał coraz szybciej, a ranki bywały tak chłodne, że Iza poważnie rozważała wyjęcie z szafy wełnianego płaszcza, w którym w zeszłym roku przechodziła całą zimę.

„Powinnam mu powiedzieć” — wróciła do wątku myśli, który od kilku dni ciążył jej kamieniem na sumieniu. — „Przecież jako mój pracodawca ma prawo wiedzieć, co planuję, to nie jest do końca moja prywatna sprawa. A z drugiej strony zawracać mu tym teraz głowę… Jakby mało miał problemów do rozwiązywania na bieżąco! Staż w marcu to jeszcze odległa przyszłość, w dodatku wcale nie ma stuprocentowej pewności, że nasze aplikacje zostaną rozpatrzone pozytywnie, więc po co zawczasu robić niepotrzebne zamieszanie? Nie wiem… Poczekam chyba jeszcze kilka dni, może okazja trafi się sama?”

Spowity coraz gęstszym mrokiem, huśtany wzmagającym się wiatrem jesion za oknem poruszał nagimi gałęziami, jakby był nie drzewem, a żywą istotą. Żywą? Nie, chyba raczej jakimś duchem z zaświatów albo fantastycznym tworem wyobraźni, a to wszystko dlatego, że w tej dziwnej godzinie na przełomie dnia i nocy latarnie miejskie nie zapaliły się jeszcze, mimo że niebo z każdą minutą ciemniało coraz bardziej.

„Ania przyjedzie z rodziną na Boże Narodzenie, będzie miał dużo czasu, żeby z nią pobyć, pogadać, nacieszyć się jej obecnością… Oby tylko do tego czasu zdążył pozbierać się psychicznie! Przecież to jest jak tortura i trwa od tylu lat! Ledwie rany się zaleczą, a tu znowu wszystko wraca i chcąc nie chcąc trzeba je rozgrzebać. No a z drugiej strony jak ich nie rozgrzebywać? To są przecież jego upragnione okruszki, namiastka szczęścia, jedyne, czego biedak pragnie, na co czeka i o czym marzy… Ech, co za patowa sytuacja! Nie dziwię mu się, że coraz bardziej popada we frustrację, skoro nie umie i nawet nie chce się z tego wyleczyć. Boże, jak mu pomóc? Przecież z tego labiryntu naprawdę nie ma wyjścia…”

Podmuch wiatru znów szarpnął gałęziami jesionu, które zaskrzypiały cicho, gubiąc ostatnie pojedyncze liście. Hmm, ten wiatr był coraz silniejszy, chyba w końcu zbierało się na deszcz… Zresztą nic dziwnego, druga połowa października to już zaawansowana jesień, czas był już najwyższy na jesienną słotę.

„A ja? Przecież ja jestem praktycznie w takiej samej sytuacji. Czy za siedem albo dziesięć lat też będę wyglądać tak jak dzisiaj Majk? Nawracający ból, nieustanna frustracja i coraz słabsza psychika do znoszenia na co dzień tego potwornego ciężaru niespełnienia. Przecież ja też, tak jak on, nie chcę się z tego wyleczyć, mimo że i mnie skręca zazdrość o jego uczucie do kogoś innego. A jednak nie oddałabym tego, co czuję, za żadne skarby świata, za wzajemność tysiąca Miśków i Victorów, za nic! Tylko że to takie smutne, że ludzie muszą się tak mijać… Tak wielu nie docenia skarbu, jakim jest wzajemność w miłości…”

Latarnia po drugiej stronie podwórka wreszcie się zapaliła, podświetlając od tyłu nagie gałęzie jesionu. Wyglądał jak czarny szkielet, a przecież jeszcze tak niedawno płonął cały intensywną żółcią, tak spektakularną, że przyciągnęła nawet uwagę Majka podczas jego kilkuminutowej, jak dotąd jedynej wizyty w tym mieszkaniu. Czy ta smętna metamorfoza nie była najlepszym symbolem przemijania? Czas biegł tak szybko… liście żółkły i opadały… zapowiadały nadejście zimy…

„Swoją drogą Misiek wyglądał dzisiaj bardzo średnio” — pomyślała, przypomniawszy sobie popołudniowe spotkanie na uczelni. — „No, ale co się dziwić? Ojciec znowu podupadł mu na zdrowiu, ma na głowie całą firmę, do tego studia, więc normalne, że jest wykończony. Swoją drogą ciekawe, czy słyszał już o Moni i czy ma choć minimalne wyrzuty sumienia… E, co tam, nie moja sprawa. W sumie nawet cieszę się, że na niego wpadłam i że minęliśmy się tak bez słowa, to na dłuższą metę ustawia nas na właściwych pozycjach i potwierdza ostateczny koniec tej historii. Owszem, zaskoczył mnie dzisiaj, kiedy tak nagle stanął mi przed nosem, ale nic poza tym. To już dla mnie zupełnie obcy człowiek. I dobrze mi z tym. Boże, jak dobrze!”

Tak. Powinna mimo wszystko skupić się na tym, co dobre, bo przecież, jak by na to nie spojrzeć, życie było takie piękne! Piękne i warte każdego dnia, każdego poranka i wieczoru, każdej godziny, minuty i sekundy. Może jej marzenia nigdy nie spełnią się do końca, ale księżycowa dusza karmiona nawet maleńkimi okruszkami szczęścia i tak potrafi wznosić się do gwiazd, a nadzieja nie umiera nigdy… nigdy… Bo czy nagie gałęzie jesionu, choć zapowiadają zimę i mróz, w dalszej perspektywie nie są również zapowiedzią wiosny? Za jakiś czas te gałęzie znów się zazielenią, a spod śniegu, który w międzyczasie spadnie, wychyną białe przebiśniegi.

Przebiśniegi… właśnie. Majk wspominał o nich już kilka razy, a ona wciąż nie umiała zgłębić tej dziwnej metafory. Mówił o zapowiedzi wiosny… o pozorach, którym nie wolno ufać… o sobie i o Anabelli… Tyle zrozumiała, lecz jak połączyć te wątki w jedno, żeby odnaleźć w nich jakiś spójny sens? Gdyby tak…

Z odłożonego na brzeg stołu aparatu telefonicznego dobiegł dźwięk przychodzącego smsa. Iza natychmiast ocknęła się z zamyślenia i sięgnęła po telefon, dopiero teraz zauważając, że siedzi w kuchni w niemal zupełnej ciemności, zmierzch bowiem zapadł już zupełnie i rozpraszała go tylko poświata sztucznego światła padającego z latarni za oknem. Ekran telefonu rozświetlił się intensywnym blaskiem, który aż raził ją w oczy.

Iza, jakieś nowe wieści? Ściskam serdecznie, Madi.

„Ach, prawda, Krawczyk!” — westchnęła z niechęcią. — „Miałam go odwiedzić, a przynajmniej się odezwać i ustalić datę. Trzeba będzie załatwić i to…”

Niestety nie, ostatnio się z nim nie widziałam, a i on nie kontaktował się ze mną. Mam teraz urwanie głowy, ale pod koniec miesiąca postaram się zdobyć jakieś nowe informacje. Bądźmy w kontakcie, pozdrawiam Cię serdecznie! Iza.

Odpowiedź przyszła szybko, po zaledwie minucie.

Oczywiście, dziękuję Ci! Brak wieści to chyba dobre wieści, taką mam nadzieję. Będę czekać, serdeczności. M.

Iza pokiwała głową i z oporem wyszukała w kontaktach numer Krawczyka. Wolała załatwić to od ręki. Po krótkim namyśle i kalkulacji wolnych pasm, których w najbliższym czasie praktycznie nie miała, wklepała w okienko edycji treść smsa.

Dobry wieczór, odzywam się, jak obiecałam. Mam nadzieję, że czuje się Pan w miarę dobrze? Niestety w ten weekend ani w kolejny nie będę mogła Pana odwiedzić, czy moglibyśmy przełożyć to na początek listopada? Mógłby to być piątek 6-ego, tylko po południu, bo rano mam zajęcia. Pozdrawiam, Izabella Wodnicka.

Wysławszy smsa, znów zapatrzyła się w okno, wspominając ostatnią wizytę u milionera i podszytą metafizycznym klimatem rozmowę o klątwie Anabelli. A jeśli w tym naprawdę coś było? Dziewczyny z imprezy u Klaudii zaczynały coraz mocniej w to wierzyć, zwłaszcza po epizodzie z bransoletką Oli, a ją, Izę, coraz częściej w żartach nazywały naszą wiedźmą. Chwilami naprawdę tak się czuła, a wraz z tym wrażeniem narastało w niej poczucie dziwnej odpowiedzialności. Bo dlaczego pani Ziuta wybrała sobie właśnie ją? Czy miała do wykonania jakąś ważną życiową misję? Czy to był przypadek, że tak wiele osób regularnie prosiło ją o duchową pomoc? Krawczyk, Darek, wcześniej Lodzia, Tom, Agnieszka… i Majk…

Dźwięk przychodzącego smsa.

Pani Izabello, oczywiście. Czuję się trochę lepiej, dziękuję. Będę na Panią czekał w piątek 7 listopada. Czy pasuje Pani 15.00? Z uniżonym ukłonem, Sebastian Krawczyk.

Iza uśmiechnęła się mimo woli i odesławszy smsa z akceptacją godziny, z zastanowieniem popatrzyła na wyświetlony tuż pod numerem Krawczyka numer Madi. Czy powinna od razu dać jej znać, że były mąż, jak sam stwierdził, czuł się „trochę lepiej”? Ona tak bardzo czekała na wszelkie wieści o nim…

„Nie, na razie nie będę jej nic mówić” — postanowiła po dłuższej chwili namysłu. — „Trochę lepiej pewnie niewiele znaczy, to tylko takie grzecznościowe sformułowanie, wolę zobaczyć go na żywo i dopiero wtedy odezwę się do Madi. Ale Bogu dzięki, że on się jakoś trzyma, może te nowe leki trwale mu pomogą? Oby! Życzyłabym tego panu z całego serca, panie Sebastianie.”

Wygasiwszy ekran, podniosła się z krzesła, by zebrać się do pracy. Smagane wiatrem gałęzie jesionu skrzypiały jękliwie za oknem kuchni, o szyby właśnie zaczął bębnić deszcz. Należało pomyśleć o zabraniu ze sobą parasolki.


— Pokoju po pani nikomu nie wynająłem i nie wynajmę — oznajmił Izie pan Stanisław, który, trzymając w rękach stos talerzy i sztućców, asystował jej przy nakrywaniu stołu do uroczystego obiadu. — Już mi jeden Kacper tu wystarczy, hałasu to on robi za dziesięciu, a kto mi obieca, że nowy lokator będzie taki miły i spokojny jak pani? Nikt. To ja już wolę, żeby było tak, jak jest. Zwłaszcza że z pieniędzmi teraz już kłopotu nie ma, bo szczyl dokłada się uczciwie do rachunków, no i pyszne jedzenie od was przynosi. Bez tego, to my byśmy, pani Izo, cienko przędli.

— Cieszę się, że wam smakuje — uśmiechnęła się Iza, przejmując od niego talerze i ustawiając je starannie na przygotowanym stole. — Nasze kucharki to mistrzynie, ale Kasieńka przecież też kucharka, więc nie ukrywam, że trochę się stresuję, jak oceni moje spaghetti. Kacper nawychwalał jej to danie pod niebiosa, a jak właśnie jej nie posmakuje?

— Nie posmakuje? — obruszył się gospodarz. — Pani spaghetti by jej nie posmakowało! Niemożliwe. Jakby tak było, to ja bym jej nawet nie chciał znać!

— Ech, nie przesadzajmy, panie Stasiu! — zaśmiała się. — Gusta są różne, o to nigdy nie można mieć pretensji. O… i gotowe. A nie, przepraszam, jeszcze szklanki. Poda mi je pan? Dziękuję. Już niedługo powinni być, jest prawie piętnasta.

Oboje kończyli przygotowania do uroczystego obiadu na Narutowicza, gdzie dziś Kacper miał przyprowadzić i przedstawić im swoją wybrankę. Co prawda nie była to niedziela, a zwykła środa, jednak ponieważ w nadchodzący weekend Iza miała na głowie Dzień Francuski w Anabelli, a w kolejny planowała wyjazd do Korytkowa na Wszystkich Świętych, wolała nie odkładać tego aż na listopad, zwłaszcza widząc, jak bardzo Kacprowi zależało na tym spotkaniu. Zerwawszy się zatem z wykładów, zdołała wygospodarować kilkugodzinne pasmo na wizytę u pana Stanisława, gdzie przyniosła i odgrzała własnoręcznie przygotowane dzień wcześniej ulubione danie Kacpra, czyli spaghetti. Ów, od rana podekscytowany do granic możliwości, pojechał już po Kasię i miał z nią przybyć niebawem, na co zarówno Iza, jak i pan Stanisław czekali z mimowolnym zaintrygowanem.

— Oho, chyba właśnie są — zauważył mężczyzna, ściszając głos. — Słyszy pani?

W istocie z korytarza niósł się odległym echem hałas wchodzenia po schodach i rozmowy, dlatego oboje czym prędzej opuścili salon i przystanęli w przedpokoju, by tam od razu powitać niewątpliwie zestresowanego gościa. Jeszcze chwila i drzwi z impetem otworzyły się, po czym do środka, zaproszona gestem przez Kacpra, nieśmiało weszła niewysoka dziewczyna o pulchnych lecz proporcjonalnych kształtach, jaśniutkich blond włosach uczesanych w węzeł na karku i ładnej, sympatycznej buzi o błękitnych oczach.

— No, nie bój się, żabciu — powiedział czule Kacper, wsuwając się za nią i z nietypową dla niego delikatnością zamykając za sobą drzwi. — Tu sami swoi. To jest mój stryj Stachu, a to Iza. Kochani, to jest Kasia — dodał z dumą, wskazując na swą towarzyszkę.

— Dzień dobry — ukłoniła się grzecznie dziewczyna, zerkając niepewnie na jedno i na drugie.

— A dzień dobry, dzień dobry! — odparł życzliwie pan Stanisław, podczas gdy Iza wyciągnęła do Kasi obie ręce i chwyciwszy jej dłonie, uściskała je serdecznie. — Myśmy tu o panience już dużo słyszeli… oj, dużo! I same dobre rzeczy!

— Najlepsze! — podchwyciła ciepło Iza, z lekkim niedowierzaniem ale i rozbawieniem zerkając na Kacpra, który tymczasem cichutko ściągnął z nóg buty i ustawił je równo pod krzesłem. — Proszę, Kasiu, wejdź dalej, nie krępuj się. Nie, butów nie ściągaj, bo tu trochę chłodno, a nie pomyśleliśmy o zapasowych kapciach. Panie Stasiu, idźcie już do salonu, dobrze? Ja zaraz podam obiad.

— To może ja bym pomogła? — zaoferowała się nieśmiało Kasia.

Kacper, którego twarz promieniała jak słońce, objął ją ramieniem i spojrzał na Izę, prosząc ją wzrokiem, by zgodziła się na wszystko, czego życzy sobie ich gość. Choć od wejścia obojga minęło zaledwie kilka minut, jego pokorna, zdumiewająco wyciszona postawa tak silnie kontrastowała ze sposobem, w jaki zachowywał się na co dzień, że Iza z trudem powstrzymywała się od śmiechu.

— Jasne, skoro chcesz! — rzuciła wesoło do Kasi, wskazując jej wejście do kuchni. — W takim razie panowie do salonu, a my tam. Wszystko już gotowe, trzeba tylko przelać zupę do wazy, a drugie danie przełożyć na półmisek. Zrobiłam spaghetti — dodała informacyjnie, kiedy obie znalazły się już same. — Mam nadzieję, że ci posmakuje, Kacper bardzo lubi.

— Tak, wiem — pokiwała głową dziewczyna. — On lubi wszystko, a spaghetti najbardziej.

— I ptysie — zauważyła Iza, stawiając na stole półmisek i wazę, po czym zerknęła porozumiewawczo na swą swą towarzyszkę i obie zgodnie parsknęły śmiechem. — Pan Stasio kupił na deser chyba ze dwanaście, ale spokojnie, nic się nie zmarnuje. My zjemy sobie po jednym, a Kacper wciągnie resztę.

— Tak! — roześmiała się Kasia, ukazując w uśmiechu równe białe zęby, a w jej pulchnych policzkach natychmiast pojawiły się urocze dołeczki. — Pani dobrze go zna, zresztą dużo mi o pani opowiadał.

„Przemiła dziewczyna” — przebiegło przez głowę Izy.

— Nie pani, tylko Iza — zaznaczyła, wyciągając do niej rękę nad stołem. — Mówmy sobie na ty. Przelejesz tę zupę?

— Oczywiście.

Kasia natychmiast sięgnęła po wskazany przez Izę garnek z rosołem, by wprawnymi gestami przelać jego zawartość do wazy.

— Niestety musimy podgrzewać to na gazie, bo nie ma tu ani mikrofalówki, ani porządnego piekarnika — mówiła dalej Iza. — To stare budownictwo, a kuchnia wyposażana już dawno temu, ale ma swój urok, prawda?

Kasia rozejrzała się po skromnej, nieco obskurnej kuchni pana Stanisława i z przekonaniem pokiwała głową.

— O tak, jest całkiem duża, ja zresztą bardzo lubię takie stare kamienice. A sprzęt jest całkiem niezły… ja tam już na różnych kuchenkach gotowałam, nawet na piecu kaflowym — uśmiechnęła się, znów prezentując swe rozkoszne dołeczki w policzkach. — Najpierw kilka razy mi się przypaliło, ale potem już się nauczyłam.

— Lubisz gotować? — zagadnęła Iza kończąca właśnie przekładać spaghetti na półmisek.

— Uwielbiam! — odparła żywo. — Od małego uwielbiałam, aż się wszyscy w rodzinie ze mnie śmiali. No, ale śmiali się, śmiali, a jak próbowałam różne przepisy, to zawsze chętnie zjedli, zwłaszcza tata. Mama zawsze mówi, że urodziła mu kucharkę, bo ona akurat za gotowaniem nie przepada. A Kacper to jest całkiem taki sam jak on — dodała ciszej, a w jej błękitnych oczach zalśniły ogniki czułości. — Taki sam! Tylko by jadł i jadł, a nic po nim nie widać i do tego wszystko mu smakuje.

— Prawda — uśmiechnęła się z rozbawieniem Iza.

— Skarb nie człowiek — mówiła dalej ze wzruszeniem Kasia, odkładając garnek na kuchenkę i przykrywając go odłożoną na bok pokrywką. — I serce ma takie samo dobre jak mój tata, widać, że nigdy by nikogo nie oszukał. Aż nie mogę się nadziwić, że go tyle lat żadna dziewczyna nie chciała, chodził biedak samotny po świecie… Zabieramy to już? — wskazała na wazę. — Jeszcze tylko jakaś chochelka by się przydała.

— Tak, tu jest — odparła Iza, która na ostatnią uwagę o Kacprze spoważniała i pokręciła głową z dezaprobatą. — Weź zupę, a ja spaghetti. Sałatka i kompot już są na stole.

Po czym obie weszły do salonu witane życzliwym uśmiechem pana Stanisława i rozpromienionym obliczem Kacpra, który na ich widok zerwał się z krzesła i rzucił do pomocy.

— Ja już to zrobię, żabciu — zapewnił gorliwie Kasię, przejmując wazę z jej rąk i ustawiając ją na środku stołu. — Ty jesteś naszym gościem, a i tak pomogłaś Izie. Iza, czekaj, od ciebie też wezmę te kluchy… znaczy się, spaghetti. O, tu jest miejsce…

— Spokojnie, Kacper, poradzę sobie — uśmiechnęła się Iza, wymieniając znaczące spojrzenia z gospodarzem i dyskretnie dając mu znak, żeby nie komentował głośno tego nietypowego zachowania bratanka. — Pokaż lepiej Kasi, gdzie ma usiąść, a ja zajmę się stołem. Dziękuję ci za pomoc, Kasieńko — uśmiechnęła się do dziewczyny. — A teraz siadamy i jemy, żeby nie wystygło!


— To i mnie się nie podoba, panie Stasiu — westchnęła Iza, wycierając szmatką blat w kuchni po zakończeniu zmywania naczyń po obiedzie. — Tylko co możemy poradzić? Ja już rozmawiałam z nim o tym tyle razy… i co z tego? To jest jak grochem o ścianę. A Kasi uświadamiać przecież nie możemy, on sam musi jej wszystko opowiedzieć.

— No, sam, sam — przyznał posępnie pan Stanisław. — Tylko że on tego nie zrobi, pani Izo. I ja się boję, że z tego jeszcze jakie nieszczęście będzie.

Od ponad godziny oboje omawiali w kuchni wrażenia z wizyty Kasieńki, która, jak zgodnie orzekli, była przemiłą, sympatyczną osóbką urzekającą swą uroczą naiwnością i bezpretensjonalnością, jednak ich niepokój budziła postawa Kacpra, z pozoru zabawna i rozbrajająca, w głębi jednak na swój sposób nieuczciwa. Z rozmowy przy stole jasno wynikało bowiem, że Kasia wciąż nie miała pojęcia o wieloletnim, luźnym stylu życia swego ukochanego, który przed nią grał czystego, zakochanego po raz pierwszy królewicza bez przeszłości. Co prawda, jak stwierdziła Iza, niby nie była to jakaś niewybaczalna zbrodnia, bo wszystko zawsze da się wyjaśnić i przebaczyć, jednak kłamstwo zawsze jest kłamstwem, a biorąc pod uwagę poważne plany Kacpra wobec Kasi, taka postawa była tylko niepotrzebnym proszeniem się o kłopoty.

Posprzątawszy po obiedzie, jako że obiecała Kacprowi jeszcze chwilę rozmowy na osobności, ów zaś pojechał odwieźć Kasię do domu i niebawem miał wrócić, odesłała pana Stanisława na odpoczynek do salonu, sama zaś udała się do swojego starego pokoju z kaflowym piecem, gdzie z westchnieniem usiadła na łóżku.

„To wszystko jest takie pogmatwane, pani Ziuto” — pomyślała, wpatrując się w czarne drzwiczki pieca, które wyglądały jak szerokie, rozchylone usta. — „A jeśli nad Anabellą naprawdę wisi klątwa? Klątwa niespełnionej miłości, piętno tego, który założył tę firmę i nazwał ją tak znaczącym imieniem… Dwa lata temu raczej bym w takie coś nie uwierzyła, ale teraz? Przecież wymiar fizyczny i metafizyczny przenikają się w każdym aspekcie, sama to tłumaczyłam Krawczykowi. A może właśnie łącznikiem między tymi dwoma światami są silne uczucia? Miłość, nienawiść, rozpacz, tęsknota… Kiedy są tak silne, że nie da się ich pokonać, zaczynają wymykać się spod kontroli, żyć własnym życiem i wpływać na otoczenie, na losy innych napotkanych ludzi…”

Hałas w przedpokoju, który zaświadczył o powrocie Kacpra, wyrwał ją z zamyślenia.

— Ej, stryjuuuu! — huknął na całe mieszkanie. — Gdzie Iza?! Poszła już?!

— Ciii, Kacper, jestem! — odpowiedziała mu przyciszonym głosem, czym prędzej wychodząc do przedpokoju. — Zwariowałeś? Nie drzyj się tak! Pan Stasio poszedł się położyć, pewnie właśnie go zbudziłeś. Przy Kasieńce jakoś taki głośny nie byłeś, za to nam uszy mogą puchnąć, co?

— Sorry, Iza — zmieszał się Kacper. — Myślałem, że już poszłaś. Spoko, jak stryj zasnął, to tak łatwo się go nie zbudzi. No? I co myślisz o mojej Kasieńce? — zagadnął, mrugając do niej porozumiewawczo. — Pierwsza klasa, co?

— Przemiła dziewczyna — przyznała Iza. — I rzeczywiście zapatrzona w ciebie jak w obrazek. Szkoda tylko, że nie odsłoniłeś przed nią tej poprzedniej warstwy farby, tylko przypudrowałeś po wierzchu i dalej udajesz przed nią kogoś, kim nie jesteś.

— O, a ty znowu swoje! — fuknął z niecierpliwością Kacper. — Z wami po prostu nie da się gadać, serio! I ty, i stryj bez przerwy to samo!

— Bo takie jest nasze zdanie — odparła spokojnie Iza, wskazując mu, żeby weszli do pokoju. — Chodź tutaj, nie krzyczmy w przedpokoju, niech pan Stasio sobie pośpi spokojnie. Poczekaj, zamknę drzwi… okej. No więc ja się oczywiście w twoje sprawy wtrącać nie będę — zaznaczyła, siadając na łóżku i wskazując mu, by zajął stojące obok krzesło. — Mówię ci tylko, co myślę. Bo gdybyś ty się zobaczył z boku, Kacper… Przy Kasi zachowujesz się zupełnie inaczej niż zwykle, jakbyś nie był sobą. Owszem, dla takiej uczciwej dziewczyny jak ona ta wersja twojej osoby, którą przed nią prezentujesz, na pewno jest bardzo atrakcyjna, ale problem w tym, że ona nie jest prawdziwa. I tak samo jak pan Stasio jestem zdania, że to się w końcu zemści.

— Ech… no dobra — westchnął z rezygnacją Kacper. — Może i masz rację, ja nie mówię, że nie. Myślisz, że mnie to nie męczy, Iza? Jak prowadziłem tu Kasię, a potem wychodziliśmy, to aż mi zimne prądy po plerach latały, żeby tylko nie trafić na schodach na tę starą czarownicę z dołu. Specjalnie się pilnowałem, żeby za dużo hałasu nie robić, bo jakby wyjrzała na klatkę i mnie zobaczyła, to sama wiesz… zrobiłaby mi jazdę jak zwykle, a ja przed Kasieńką ze wstydu bym się spalił! A jakby jeszcze coś zaczęła sugerować i obrażać mi ją… ooo! — zacisnął dłonie w pięści, a oczy błysnęły mu gniewnie. — Chyba bym purchawę na miejscu utłukł! Łeb bym urwał! Ale potem to wiadomo — westchnął, opuszczając ręce, jakby nagle zeszło z niego powietrze. — Tylko same kłopoty by z tego były. A Kasia to by mnie już na pewno znać nie chciała.

— No właśnie — przyznała spokojnie Iza. — Więc zastanów się, czy warto. Pani Kazia to akurat problem, który da się ogarnąć. Wiadomo, że uwzięła się na ciebie i przesadza, ani ja, ani stryj w ogóle się tym nie przejmujemy, inni sąsiedzi chyba też nie do końca, bo wszyscy przecież normalnie nam się kłaniają. Tobie też. Więc i Kasia na pewno nie przejmowałaby się tym, co ona plecie, tylko stanęłaby po twojej stronie. Bo naprawdę widać po niej, że cię kocha — zaznaczyła, na co twarz Kacpra rozpromieniła się natychmiast jak słońce. — I ewidentnie jej na tobie zależy.

— No — pokiwał głową z rozrzewnieniem. — Mówiłem wam przecież, że Kasieńka będzie moja, nie? A wyście nosami kręcili i nie chcieliście mi wierzyć. No to sami widzicie!

— Widzimy — przyznała Iza. — I właśnie dlatego tym bardziej martwimy się o ciebie, a właściwie o was oboje, bo nie chcielibyśmy, żeby coś się międy wami popsuło. Szczerość w takich sprawach to podstawa, Kacper, ale co ja będę ci to tłumaczyć po raz enty… wiesz, co o tym myślę, a decyzja i tak należy do ciebie.

— No — pokiwał głową. — I ja to powoli załatwię, zobaczysz, Iza. Muszę tylko przygotować teren, bo moje hasło z Kasieńką to ostrożnie i powoli, ale jakoś się ogarnie i to… A powiedz mi — dodał, na nowo ożywiony — co myślisz o jej wyglądzie? Śliczna, co?

— Śliczna — zgodziła się ciepło Iza. — Ma tak przesympatyczną buzię, że jak się tylko na nią spojrzy, to nie można się nie uśmiechnąć.

Kacper znów rozpromienił się i mocno nabrał powietrza w płuca, jakby chciał powiększyć powierzchnię przepełniających go emocji.

— No widzisz! — przyznał z mieszaniną satysfakcji i wzruszenia. — I to nawet ty tak mówisz, a przecież nie jesteś facetem! To wyobraź sobie, jak się poczułem, jak ją pierwszy raz zobaczyłem. Dla niej to ja bym mógł… wszystko! Serio — dodał z powagą. — Nawet się ożenić.

— O! — uśmiechnęła się z rozbawieniem Iza. — Co ty mówisz, Kacper! Czy ja się nie przesłyszałam?

— Nie — zapewnił ją, wypinając pierś i uderzając się w nią rozwartą dłonią. — A ty myślisz, że co, jaja sobie robię? Ja człowiek honoru jestem! Już dawno na to wpadłem, a teraz coraz częściej o tym myślę. Jak sobie wyobrażam, że ona wtedy byłaby taka całkiem moja, na zawsze… że miałbym ją w domu… kurde, Iza! Przecież to jest właśnie to!

Iza patrzyła na niego na wpół z zaskoczeniem, na wpół niedowierzająco. Kacper i plany matrymonialne? Tego jeszcze nie było! Czy to możliwe, żeby jego uczucie do Kasi było na tyle głębokie, by w trwały sposób zmienić mu myślenie? W to mimo wszystko ciężko było uwierzyć. A z drugiej strony… skoro pani Ziuta zapowiedziała, że i on znajdzie kiedyś swoją dobrą drogę…

— Tylko stryjowi ani mru-mru! — zastrzegł, zerkając niespokojnie na drzwi. — To ma zostać między nami, Iza, okej? Mówię to tylko tobie, w zaufaniu, jak siostrze.

— Okej — pokiwała głową z powagą. — Nikomu nie pisnę ani słówka, Kacperku, obiecuję. Zresztą i tak nie chce mi się w to wierzyć — uśmiechnęła się z pobłażaniem. — Musiałbyś mi to udowodnić czynem.

— I udowodnię! — zapewnił ją, wyciągając ku niej palec. — Jeszcze zobaczysz, jak się zdziwisz, Iza! Bo ty we mnie nie wierzysz, a stryj to już w ogóle! A ja tylko najpierw się do tego przygotuję, moje hasło ostrożnie i powoli… no wiesz, muszę kasy trochę zebrać nie? Tak żeby pomyśleć o własnej chacie, bo u stryja przecież nie będę do końca życia mieszkał! Stary zgred pomógł mi bardzo, nie powiem — dodał, ściszając głos i znów zerkając na drzwi — ale jednak wolałbym sam… Wiesz, jak to jest, nie? Mieszkasz u siebie, to wiesz, jakie to jest fajne i wygodne. A jak zobaczyłem to twoje mieszkanie, to pomyślałem, że ja też bym tak chciał.

Iza wciąż patrzyła na niego z niedowierzaniem, bowiem jeszcze rok temu nie wyobrażałaby sobie takich słów w jego ustach. Więc jednak pani Ziuta miała rację?…

— Tylko miałem te problemy z robotą, nie? — ciągnął rzeczowym tonem Kacper. — I pewnie dalej nikt by mnie nie chciał po wyroku, gdyby nie nasz szef… równy z niego gość, już dawno to mówiłem. Ty zresztą sama o tym wiesz najlepiej, co? — mrugnął do niej z rozbawieniem. — Znasz go przecież z różnych stron, hehe!… Tak czy siak, jak mi dał tę umowę na pół etatu, to od razu odżyłem, bo to nawet nie tylko o kasę chodzi, ale też o to, żeby gdzieś pracować. Tak normalnie, uczciwie, nie jak Jaśka kumple. No i Kasieńka jest ze mnie zadowolona — dodał z dumą. — A to jest w tym wszystkim najważniejsze!

— Prawda — uśmiechnęła się Iza.

— Tyle że pół etatu to tylko tak, na próbę, a muszę mieć coś docelowo — mówił dalej jak nakręcony Kacper. — Szef powiedział parę dni temu, że na razie jest ze mnie zadowolony i jak otworzy nowy lokal, to chętnie weźmie mnie na cały etat. Kurde, Iza, fajnie by było! Mogę robić wam za ochroniarza na tej Koncertowej, co mi szkodzi podjechać, to zresztą nie jest aż tak daleko. Fakt, że wolałbym na Zamkowej, bo Chudy zostaje tutaj, a ja bym chciał z nim, ale nie będę przecież wybrzydzał. I wiesz, co jeszcze szef powiedział? — dodał, zerkając na nią z uśmiechem. — Że mam prawko zrobić! I że on mi dofinansuje kurs, bo potem będzie potrzebował jeszcze jednego zmiennika na dostawczaka. Kurde, a ja już tyle lat o tym myślałem! Tylko nigdy nie mogłem się zebrać, no i też nie zawsze kasa była… Ale teraz to chętnie bym zrobił. A jaka Kasia byłaby ze mnie dumna!

Iza uśmiechała się na te plany, jednak gdzieś w głębi serca obudził się w niej niepokój. Jak to powiedziała Wiktoria?

Poobserwujemy naszą ekipę, zwłaszcza tych nowych, bo teoretycznie, skoro mają u nas umowy, klątwa „Anabelli” powinna zacząć działać i na nich…

— Kasa to kasa — kontynuował na jednym wdechu Kacper. — Na cały etat to już by się dało wyciągnąć całkiem przyzwoitą sumkę, a chłopaki mówią, że jak ktoś się przykłada do roboty, to szef też świetne premie daje. A jak jeszcze dorobię sobie trochę u Chudego… no…

Urwał i zmieszał się, jakby chciał cofnąć ostatnie słowa.

— Nie bój się, wiem, co robicie z Chudym — zapewniła go z pobłażaniem Iza. — Słyszałam o agencji detektywistycznej w zalążku.

— Słyszałaś? — zdumiał się, ale i wyraźnie ucieszył Kacper.

— Mhm — uśmiechnęła się. — Klaudia mi mówiła.

— No — pokiwał głową. — Widzę, że wiesz o sprawie… Śledziliśmy tego jej kretyna, co działa na parę frontów, i myślę, że niedługo będzie mogła załatwić go na szaro. Chciałbym to zobaczyć! Trzy naraz — skrzywił się. — Mam nadzieję, że te kobitki rozjadą go na miazgę, zasłużył sobie, gnojek.

Iza znów uśmiechnęła się z niedowierzaniem.

— Serio? — zapytała z przekorą. — I ty to mówisz?

— Tak, ja — odparł spokojnie. — Wiem, co chcesz mi zasugerować. Te wszystkie Jolki, Baśki… Renatki…

— Julitki, Reginki, Anetki, Martynki — dokończyła z niewinną miną. — Iwonki, Ilonki, Beatki…

— Przestań, Iza — pokręcił głową skonfundowany. — I proszę, przy Kasieńce niech ci się nie wyrwie, dobra? To jest wszystko prawda, ale ja przecież nigdy tak jak tamten… Nie, ja bym nigdy tak nie zrobił — zapewnił ją z powagą. — Pobawić się to pewnie, czemu nie, jak się nie ma zobowiązań, to w czym problem? Ale oszukiwać? I to własną żonę? Nigdy!

Ni stąd, ni zowąd przed oczami Izy przepłynęła wizja ściętej twarzy Darka zaciągającego się papierosem. A potem głupio rozanielona twarz Szymkiewicza…

— Jakby typo był wolny, to ja bym do niego nic nie miał — mówił dalej z przekonaniem Kacper. — Co tam! Niech się dziewczyny same orientują, co to za koleś. Ale żonę zdradzać? O nie! Tego to bym nigdy nie zrobił. Nigdy! — uderzył się pięścią w tors. — Człowiek honoru jestem i jakbym raz jej przysiągł, to, kurde, choćby mnie skręcało, dotrzymałbym! Dlatego mam nadzieję, że laski zmiażdżą tego Bartka na marmoladę — podsumował. — Klaudia to mi wygląda na taką, co łatwo nie odpuści, aż żałuję, że nie będę mógł przy tym być!

Iza, choć wciąż niedowierzała, słuchała tych słów z przyjemnością, w duchu żałując, że nie słyszy ich pan Stanisław. Bo czy to nie byłaby dla niego równie miła niespodzianka jak dla niej? A z drugiej strony ta nieuregulowana sytuacja… nieświadomość Kasi co do przeszłości Kacpra… i do tego jeszcze klątwa Anabelli…

„Nie, nie przesadzajmy!” — pomyślała stanowczo, odrzucając tę myśl. — „Z tą klątwą to przecież tylko mój wymysł, a Kacper będzie pierwszą osobą, która udowodni, że nic takiego nie ma! Byle w końcu się odważył i powiedział Kasi o tych Jolkach i Baśkach. Wszystko zależy właściwie tylko od tego!”

— A jak już Chudy nagra współpracę z agencją, a potem założy swoją — ciągnął Kacper — to ja też będę mógł u niego podorabiać. I to mi się strasznie podoba, wiesz? Te nocne wypady, akcje w terenie… Ja kiedyś nie miałem pomysłu, co zrobić z wolnym czasem, to chodziłem na kobitki, nie? Ale teraz? Teraz tylko Kasia się liczy — zaznaczył z powagą. — A ta energia, co mnie rozpiera, to przecież może iść w inną stronę, nie? Zwłaszcza że jeszcze na tym zarobię, a na kobitki to się tylko kasę traci!

Iza roześmiała się, podnosząc w górę kciuk.

— Wiem, że dalej mi nie wierzysz — uśmiechnął się Kacper. — Ale ja ci to udowodnię. I tobie, i stryjowi, i wszystkim innym niedowiarkom. Zresztą gadałem o tym z Chudym i on mnie cholernie zainspirował. Nie chcę ci powtarzać, bo to była bardzo osobista, męska rozmowa, ale po tym, co mi powiedział, to ja już trochę inaczej na to wszystko patrzę. Wolę zrobić to prawko, pomóc szefowi i Lidii ogarniać nowy lokal… podziałać w agencji… Bo jak Kasia będzie ze mnie zadowolona, to ja nic więcej nie chcę! Serio, Iza.

Rozdział sto pięćdziesiąty piąty

— Tak jak mówi Iza, mamy szefowi do zaproponowania trzy pomysły — powiedziała Klaudia, rozpościerając na biurku zarysowane na kolorowo arkusze papieru, nad którym wszyscy zebrani w gabinecie natychmiast pochylili się z zaciekawieniem. — Pozostałe odpadły w przedbiegach. Od razu powiem, że każda opcja ma swoich zwolenników, ale nie powiemy, kto na jaki projekt stawia, żeby nic szefowi nie sugerować. Bo to szef decyduje.

Pochylony nad arkuszem Majk uśmiechnął się lekko i pokiwał głową.

— Pierwsza opcja to klasyczny, elegancki wystrój w pastelowych kolorach — ciągnęła Klaudia, wskazując na jeden z rysunków. — Kolor biały albo jasnoszary jako baza, a do tego jakaś mocniejsza dominanta. Tu akurat zaproponowałam niebieski, ale do wyboru jest też czerwony, zielony, żółty, różowy… w sumie dowolny kolor, byle tylko jeden. Oczywiście to jest tylko wstępna koncepcja — zastrzegła. — Wybrany projekt musiałby jeszcze zostać dopracowany w szczegółach, najlepiej przez jakiegoś profesjonalistę.

— Albo i nie — wtrąciła energicznie Iza. — Możemy go dopracować sami, ty umiesz to narysować, więc po co generować dodatkowe koszty? To przecież tylko aranżacja. We wszystkich projektach bazowałyśmy na obecnym układzie ścian, nawet niczego nie trzeba by przebudowywać — zaznaczyła, zwracając się do Majka. — A to nie tylko plus finansowy, ale przede wszystkim zysk na czasie.

— Mhm — pokiwał głową. — Masz rację. Pamiętajmy, że do końca roku musimy się z tym wyrobić. W ogóle najlepiej byłoby otworzyć się jeszcze przed świętami, żeby wstępnie rozruszać interes, a od stycznia lokal ma już działać na pełnych obrotach. Hmm? — uśmiechnął się znacząco do stojącej po przeciwnej stronie biurka Lidii. — Pani kierowniczko?

— Tak jest, szefie — odparła z powagą. — Wszystko będzie działać jak w zegarku, choćbym miała stanąć na głowie i zaklaskać uszami.

Zebrane nad biurkiem towarzystwo, wśród którego oprócz Majka, Izy, Klaudii i Lidii znajdowali się również Wiktoria, Ola, Chudy i Antek, roześmiało się wesoło, a stojąca najbliżej Iza serdecznym gestem objęła Lidię wpół.

— Nie martw się, wszyscy będziemy stawać i klaskać razem z tobą — zapewniła ją ciepło. — A jak będzie trzeba, to nawet Tomka namówimy, żeby w tej intencji zatańczył nam jakiś taniec szamana.

— Na rurze — dodał niewinnie Chudy, na co wszyscy znów gruchnęli śmiechem, a będący dziś w wyjątkowo dobrym humorze Antek pokazał mu podniesiony w górę kciuk.

— Rury nie planujemy — zaznaczył z rozbawieniem Majk. — Chyba że dziewczyny przemyciły to w projekcie i chcą, żebym zaakceptował w ciemno.

— Nie — zaśmiała się Klaudia. — O tym nie pomyślałyśmy, ale skoro szef nalega…

— Nalegam — skinął głową. — Mam już nawet kandydatów na ten etat. Chudy będzie tańczył razem z Tomem.

Wszyscy znów wybuchli śmiechem, nie wyłączając Chudego, którego stojące obok koleżanki poklepały po ramionach na znak aprobaty.

— Jak szef chce sobie rozwalić interes, to bardzo proszę! — zgodził się wesoło. — Ja jestem elastyczny. Jacek, Kacper i Tymek też mogą dołączyć do męskiego zespołu tanecznego, będziemy mieć z Tomem zmienników. I ty, Antek.

— Dzięki! — prychnął Antek. — Ja odpadam, będę wam tylko przygrywał, ktoś musi przecież zapewnić oprawę muzyczną, nie? Puszczę wam jakieś Pretty woman albo coś…

— Dobra, koniec wygłupów, frajerzy, lecimy dalej — przerwał im Majk, przybierając poważną minę i wskazując na rozłożone na biurku projekty. — Dzisiaj musimy się z tym uporać, nie ma czasu.

— Druga opcja to wystrój w stylu rustykalnym — podjęła natychmiast Klaudia, na co pozostali szybko pochylili się nad kolejnym prezentowanym arkuszem. — O, coś takiego. Na tym samym planie co tamten, tylko radykalnie inny styl. Kwestia dobrania rodzaju tynku, farby, oświetlenia, mebli i dodatków. Kolorystyka raczej naturalna, jakieś beże, brązy, można włączyć ewentualnie brudny niebieski, ale jak już, to tylko w dodatkach, bo na ścianach zostawilibyśmy biel.

— Plus jest taki, że meble w stylu rustykalnym są solidne i łatwe w utrzymaniu — dodała Iza. — Nie widać na nich zarysowań i uszkodzeń, a do tego takie wnętrze ma ciekawy klimat. Ale minusem jest, moim zdaniem, to, że ten styl kompletnie nie kojarzy się z Anabellą… No, chyba że nie musi się kojarzyć — spojrzała wymownie na Majka. — Każdy lokal może działać jako odrębna jednostka, a nie sieć, również pod względem stylistycznym. To też zostawiamy do decyzji szefa.

— Okej — skinął głową. — Zaraz wam powiem, jak ja to widzę, najpierw pokażcie ten trzeci.

Klaudia posłusznie odsłoniła trzeci arkusz, na którym schematycznie naszkicowane wnętrze lokalu prezentowało odważny kolorystycznie wystrój w stylu geometryczno-awangardowym.

— Nie, to odpada — zadecydował natychmiast Majk. — Przykro mi, ale nie jestem fanem awangardy, zdecydowanie wolę klasykę.

— Czyli pierwszy projekt? — uśmiechnęła się Klaudia, zerkając spod oka na Izę, a potem na Lidię. — No, no… miałyście nosa!

Iza i Lidia popatrzyły po sobie i wymieniły porozumiewawcze uśmiechy.

— Zdecydowanie pierwszy — zgodził się szef. — Iza ma rację w tym, że powinniśmy zachować ciągłość stylu i nawiązać do wystroju z Zamkowej, czyli pójść w jakąś w miarę grzeczną klasykę. I powiem ci, Klaudia, że podoba mi się na twoim szkicu ta biel z mocniejszą dominantą kolorystyczną, bardzo fajnie to wygląda. Ja bym wybrał właśnie tę opcję.

— To było do przewidzenia — pokiwała głową Ola. — Wiedźmy zawsze stawiają na swoim.

— Słucham? — zdziwił się Majk, podnosząc głowę znad projektu.

— Iza i Lidka optowały za tym pierwszym — wyjaśniła mu ze śmiechem Wiktoria. — Dlatego ja od początku byłam pewna, że wygra. I co, Klaudziu? Nie miałam racji?

— O ile Iza nie oszukiwała — zaznaczyła Klaudia, zbierając z biurka dwa odrzucone projekty i starannie zwijając je w rulon. — Bo mogła umówić się z szefem za naszymi plecami.

— Nic takiego! — zaprotestowała z nutą wyrzutu w głosie Iza. — Ani słówka nie pisnęłam na ten temat!

— Nie, Iza nic mi nie sugerowała — potwierdził spokojnie Majk. — Po prostu jestem już starym dziadkiem, który woli klasykę od awangardy, a do tego jestem zdania, że spokojne, stonowane wnętrze na dłuższą metę skuteczniej przyciąga klientelę. Oczywiście pod warunkiem, że będzie miało tak zwaną duszę, czyli fajny klimat — zastrzegł. — A to zależy od kilku czynników, zwłaszcza od kolorystyki i oświetlenia.

— To fakt — zgodziła się Klaudia. — Na szkicu dałam niebieski, bo nie jest męczący dla oczu, ale teraz tak się zastanawiam, czy to nie powinno być coś żywszego.

— Tylko nie czerwony — zastrzegł Antek. — Jak bazą ma być biały, to czerwona dominanta odpada, chyba że chcecie Lidce zrobić z lokalu Stadion Narodowy.

Zebrani prychnęli śmiechem i pokiwali głowami na znak, że zgadzają się z tą opinią.

— Zielony też słabo — zauważyła Klaudia. — Co nie, Wika? Jakoś nie pasuje mi do Anabelli.

— Ani żółty — dodała Wiktoria. — Za mały kontrast z bielą.

— A jak szef by to widział? — zapytał Chudy.

— Ja bym postawił na ciepły brąz idący w pomarańcz — odpowiedział spokojnie acz stanowczo Majk, znów pochylając się nad projektem i wskazując palcem miejsca na rysunku. — O, widzicie? Te ściany wszystkie na biało, ale sufit, podłoga i meble idące w odcień mahoniowy. Sufit w takim samym drewnie jak stoliki i krzesła — zaznaczył. — Do tego lampy w tym kolorze, jakieś obrazki w takich samych mahoniowych ramkach, plus srebrne albo białe dodatki typu serwetki, kwiaty i tak dalej. Jak rzucimy na to ciepłe światło, zrobi się klimat, a jednocześnie wystrój nie będzie nijaki, tylko na swój sposób oryginalny.

Na chwilę w gabinecie zapadła idealna cisza.

— No… mnie się podoba — odezwał się jako pierwszy Antek.

— Mnie też — przytaknęła Lidia.

— Mhm… fajny pomysł — zgodziła się Klaudia. — Zwłaszcza ten mahoń mnie przekonuje, ładny kolor, a jednocześnie praktyczny i na tyle popularny, że nie będzie problemów z zamówieniem mebli. I pomarańczowy jako dominanta. Iza, co ty na to?

— Jestem całkowicie za — odparła Iza, starając się nadać swemu głosowi jak najbardziej neutralny ton. — Osobiście też bardzo lubię ten kolor.

Wpatrujący się w projekt Majk podniósł głowę znad biurka i spojrzał na nią z wymownym uśmiechem, który odwzajemniła mu, z trudem kryjąc wzruszenie. Czy on również pomyślał o malowanym pomarańczowym kwiatku z obrazu, który zdobił jego salon? I o pomarańczowych frezjach, które przecież tak lubił? A może?… Nie, raczej nie. Na pewno nie. To tylko ona o tym pomyślała. Bo pewnie tylko ona pamiętała jeszcze tamte słowa z samochodu zalanego blaskiem zachodzącego słońca. A jednak… w jego spojrzeniu było coś takiego jak wtedy… Nie, nie. To tylko złudzenie. To tylko i wyłącznie jej wygłodniała wyobraźnia, nad którą czym prędzej należało zapanować.

— Poza tym wiecie, dlaczego to jest strzał w dziesiątkę? — dodała wesoło, odwracając oczy.

Majk również spuścił wzrok, z powrotem wbijając go w projekt, a jego twarz lekko spochmurniała. Obserwujące go spod oka Klaudia i Wiktoria wymieniły znaczące spojrzenia.

— No? — zaciekawiła się Ola.

— Bo najlepiej do tej dominanty będzie pasowała Lidzia! — wyjaśniła jej Iza, podnosząc rękę i chwytając jeden z płomiennie rudych kosmyków włosów Lidii. — Ha! Widzicie to?

Wszyscy, nie wyłączając Lidii, roześmiali się.

— Racja! — zawołała Wiktoria. — Słuszne spostrzeżenie! To dokładnie rudy mahoniowy! Lidia będzie tam do serii, naczelniczka lokalu z prawdziwego zdarzenia!

— Szef jak zwykle trafił w punkt — podsumował z uznaniem Chudy.

— Dzięki, stary — uśmiechnął się swobodnie Majk, wyciągając rękę, żeby poklepać go po ramieniu. — Czyli mamy projekt, teraz trzeba go zrealizować. Klaudia, rozrysujesz nam to jeszcze raz, tylko w tych kolorach, okej?

— Tak jest, szefie. Postaram się na jutro.

— Świetnie. Nie wiedziałem, że mam w zespole taki talent plastyczny, ale cóż, dobra inwestycja zawsze spłaca się z nawiązką — mrugnął do niej. — Więc dopracuj projekt, a ja z pomocą Izy zajmę się szukaniem ekipy do przeprowadzenia remontu i realizacji takiego wystroju.

— Tak jest — pokiwała głową Iza.

— Tylko trzeba będzie znaleźć kogoś solidnego, kto przestrzega terminów umownych — zaznaczył. — Nie takich patałachów jak ci, co wtedy schrzanili nam robotę w męskim kiblu.

Wszyscy zebrani znów prychnęli śmiechem.

— E, co tam, najwyżej sami ogarniemy remont — wzruszył ramionami Chudy. — Co to dla nas, szefie? Sprzęt mamy, stara sprawdzona ekipa też jest… Teraz to nawet Kacpra nie brakuje nam do kompletu!

Uwagę tę skwitował kolejny wybuch śmiechu, po czym, na znak Majka, zebrani odsunęli się od biurka, a Klaudia zwinęła arkusz z projektem w rulon i umieściła go sobie pod pachą. Wyćwiczona w elastycznym reagowaniu „stara” część ekipy Anabelli nie musiała o nic pytać, wszyscy sami z siebie wiedzieli, że zebranie organizacyjne w sprawie projektów było zakończone. Zbliżała się dwudziesta, należało zatem wracać do pracy, co dotyczyło zwłaszcza Wiktorii, bez której pozostawiona na barze Iwona przy większym ruchu mogła sobie nie poradzić, oraz Antka, który odpowiadał za przygotowanie dyskoteki.


„Na noc tylko mięta” — pomyślała Iza, wchodząc do kuchni, by wstawić wodę na coś do picia. — „Zwłaszcza że znowu jakoś mi ciężko na żołądku…”

Otulila się mocniej szlafrokiem, w który zawinęła się po wyjściu spod prysznica, w mieszkaniu bowiem było dosyć chłodno. Kaloryfery nie zaczęły jeszcze grzać, a na dworze od kilku godzin padał zimny październikowy deszcz, co nie pozostało bez wpływu na temperaturę wewnątrz. Uznała zatem, że wskazane było wypicie na noc czegoś ciepłego.

„Wezmę ciepłe skarpety do łóżka” — postanowiła, kiedy parująca, roztaczająca intensywny aromat mięta czekała już zaparzona na brzegu stołu. — „A na kołdrę koc. Grzać zaczną pewnie najwcześniej jutro, a może dopiero po weekendzie? Brr, jak zimno!… Która to godzina? Pewnie coś koło pierwszej, może parę minut po.”

Przeniosła miętę do salonu, wygaszając za sobą wszystkie światła i zostawiając tylko nocną lampkę rzucającą rozproszone światło u wezgłowia kanapy. Miękka, pachnąca lawendą pościel kusiła i zapraszała do snu, przytulne wnętrze napełnione zapachem ziołowego naparu tworzyło w środku nocy domowy nastrój, kojąc nerwy i wyciszając rozedrgany umysł. Iza usiadła na brzegu łóżka i zanurzyła usta w gorącej mięcie. O tak… właśnie tego jej było trzeba! Gdyby tylko nie było tak zimno…

„A Majk jeszcze w pracy, biedak kochany” — pomyślała z czułością. — „Wróci do domu koło trzeciej i też zastanie zimne kaloryfery, bo przecież jeśli tutaj nie grzeją, to pewnie i w całym mieście. Oby wpadł na to, żeby założyć na noc skarpetki! Najlepiej te czarne frotte, są najcieplejsze. A ja wezmę sobie moje grube bawełniane.”

Przewalczając opór zmęczonych mięśni, podniosła się, odstawiła kubek na stół i podeszła do wielkiej, odziedziczonej po panie Szczepanie szafy w rogu salonu, w której dolnej części znajdowały się szuflady. W jednej z nich trzymała skarpetki, z początku równo ułożone według kolorów i grubości, jednak teraz już niedbale przemieszane, wciąż bowiem brakowało jej czasu, by odpowiednio segregować świeżo wyprane pary. Wyjąwszy najgrubsze z nich, schyliła się, by wsunąć je na stopy, po czym już miała zamknąć szafę, kiedy jej wzrok padł na zawieszone w głębi ubrania, spośród których wystawał fragment połyskującej tkaniny.

Zatrzymała się jak zaczarowana, po czym powolnym, pełnym namaszczenia ruchem wyjęła z szafy bluzkę, którą miała na sobie na pamiętnej imprezie u Lodzi i Pabla. Złocisto-ruda tkanina zalśniła w sztucznym świetle niczym suknia Kopciuszka, która, choć o północy znów musiała przemienić się w łachmany, na krótki czas czyniła ze swej właścicielki księżniczkę, dając jej poznać, jak smakuje szczęście. Jak tamta króciutka chwila w samochodzie, kiedy dusza Izy pofrunęła jak na skrzydłach aż do słońca po niewinnym, bez wątpienia grzecznościowym komplemencie Majka.

Prześlicznie wyglądasz w tej bluzeczce, elfiku…

Niby nic takiego, kilka słów, które zresztą kilka godzin później powtórzyła również Ania, bo faktem było, że w tym kolorze rzeczywiście było jej do twarzy. A jednak w jego ustach te słowa miały jakiś inny wydźwięk… i w tonie jego głosu było coś takiego… Ale może to tylko ona tak to interpretowała? Przecież już wtedy do jej świadomości zaczynała docierać prawda, przed którą zbyt długo się broniła, a która niespełna dwa tygodnie później uderzyła w nią jak obuchem. Do tej pory nie mogła zrozumieć, jak mogła tak długo tkwić w nieświadomości.

Podeszła z bluzką do łóżka i rozłożyła ją na kołdrze, pieszczotliwym gestem wygładzając najdrobniejsze fałdki i zagięcia. Dlaczego właśnie te ciuszek budził w niej takie emocje? Właśnie on, nie inne ubrania o równie znaczącej historii. Nie brązowy płaszcz z wielbłądziej wełny, który kupiła w zeszłym roku, idąc za radą Majka, nie pomarańczowa sukienka, w której zatańczyła z nim na urodzinach sentymentalnego walca, ale właśnie ta bluzka, symbol wieczoru spędzonego na parapetówce w nowym domu Lodzi i Pabla. Symbol nocnej łąki usłanej kobiercem fosforyzująco białych kwiatów i cudownej terapii w księżycowym świetle… Czy to dlatego, że wtedy, właśnie tam, po raz pierwszy w pełni odczuła tę tęsknotę, która już wcześniej kiełkowała w jej duszy, lecz dopiero tamtego wieczoru owładnęła ją z całą mocą? I dlaczego przypomniała sobie o tym właśnie dziś, gdy Majk przedstawiał swoją koncepcję biało-mahoniowego wnętrza nowego lokalu na Czechowie?

To pewnie przez ten zestaw kolorów, który oboje lubili. Ciepły brąz i pomarańcz w kombinacji z bielą… i ze srebrem! Iza poderwała się z miejsca i podeszła do umieszczonego przy przeciwległej ścianie biurka, po czym, wyjąwszy z szuflady niewielkie białe pudełko, otworzyła je i ze wzruszonym uśmiechem położyła na dłoni srebrny łańcuszek z wisiorkiem w kształcie półksiężyca.

— Nie jesteś w pełni — szepnęła do niego, wracając do łóżka i ostrożnie układając ozdobę na równo rozpostartej bluzce. — I niestety nigdy nie będziesz, bo jesteś tylko księżycowym okruszkiem. Ale przynajmniej jesteś mój i nikt mi cię nie odbierze.”

Nagle znów poczuła tamtą radość i uskrzydlające szczęście z lipniakowej łąki, pośród której stali we dwoje w blasku księżyca, smagani delikatnym nocnym wiatrem, złączeni w jedności cierpienia, które każde przeżywało na swój sposób i z innego powodu, ale które od niemal dwóch lat zbliżało ich do siebie silniej niż braterstwo krwi. I równie nagle zapragnęła znaleźć się tam znowu, stanąć na tym samym wzniesieniu i popatrzeć w niebo, a potem jakimś cudem przenieść się na Majkowy koniec świata, by, przystanąwszy pod wielkim dębem, wylać z duszy tłumione emocje — dokładnie tak, jak zawsze robił to on. Te dwa miejsca wydały jej się połączone jakąś niewidzialną nicią… niewątpliwie przez to, że kojarzyły jej się z nim… lecz czy tylko przez to?

Przez kilka kolejnych minut, schylona nad łóżkiem, delikatnie gładziła miękkie fałdy bluzki, muskając palcami zimny metal wisiorka o tak znaczącym kształcie. Kiedy będzie jej dane założyć ten zestaw raz jeszcze? Założyć go tak, by nie zepsuć zaklętych w nich wspomnień… Zaklętych jak klątwa. Klątwa Anabelli…

„Dobra, czas spać!” — zdyscyplinowała się, czym prędzej odsuwając od siebie złe myśli i pośpiesznie chowając bluzkę do szafy, a łańcuszek do szuflady biurka. — „Mięta już wystygła, dwa łyki na dobranoc i kładziemy się, Izabello, inaczej jutro znowu będziesz ledwo żywa!”


— Ej, to w końcu z kim wybierasz się na wesele Kini? — zagadnęła Marta, kiedy obie zdążały łącznikiem na wykład w innym budynku uczelni. — Bo w unikaniu tematu to ty jesteś mistrzynią, ale ja muszę cię pilnować! Masz już jakiś plan?

— Żadnego — odparła beztrosko Iza. — Mówiłam ci przecież, nie mam zamiaru zawracać sobie tym głowy, dopóki nie ogarnę pilniejszych spraw. Na przykład w sobotę mam w pracy Dzień Francuski i muszę teraz w stu procentach skupić się na tym, a nie myśleć o imprezie, która będzie za miesiąc z okładem. No proszę cię, Martuś… Odpuść mi z tym chociaż do Wszystkich Świętych, co? — dodała żartobliwie. — Obiecuję, że do połowy listopada postaram się coś wymyślić.

— Do połowy listopada! — prychnęła Marta. — A czas na przygotowania? Facet przecież też musi zaplanować sobie datę, strój i tak dalej. Chcesz uprzedzić kogoś za pięć dwunasta?

— Mhm — uśmiechnęła się z przekorą Iza. — Taki właśnie mam zamiar. Zrobię casting na partnera na wesele last minute, wytypuję ze czterdziestu, a potem zrobię drugą turę eliminacji i wyłonię dziesięciu finalistów. I będę im składać tę propozycję po kolei, począwszy od góry listy rankingowej. Dobry system, nie? — mrugnęła do niej wesoło. — Kto mi odmówi, tego strata, ale któryś ze zwycięskiej dziesiątki chyba się skusi, jak myślisz?

— Jesteś niepoważna — pokręciła głową z dezaprobatą Marta. — Jaja sobie robisz, a to przecież nie są żarty! Bo słuchaj — dodała, przybierając konspiracyjny ton. — Mam dla ciebie propozycję. A właściwie nie ja, tylko Patryk.

— O — zdziwiła się uprzejmie Iza. — Patryk?

— Tak. Wspomniałam mu, że nie bardzo masz z kim pójść, i zapytałam, czy nie miałby pod ręką jakiegoś fajnego kolegi… no wiesz, oczywiście niezobowiązująco — zastrzegła, widząc jej skrzywioną minę. — Po prostu pomyślałam, że gdybyśmy poszli na imprezę w takim znajomym gronie, we czwórkę, to łatwiej by nam było się zintegrować. Hmm? Przemyśl to, Iza, serio. Patryk mówi, że nie ma sprawy, znajdzie ci kogoś bez problemu, nawet się ucieszył, jak mu o tym powiedziałam. I teraz w sumie wszystko zależy od ciebie.

Iza uśmiechnęła się leciutko, starannie kryjąc przed Martą swoją prawdziwą reakcję na tę propozycję. Patryk i jego kolega jako towarzystwo do imprezowej „integracji” — jeszcze tylko tego brakowało!

— Dziękuję ci, Martusiu — odparła spokojnie, skręcając w stronę auli, gdzie przy otwartych drzwiach przepychał się już do środka tłum studentów. — Widzę, że chcesz dla mnie dobrze i bierzesz sprawy w swoje ręce, ale ja… wybacz… wolałabym sama wybrać sobie towarzysza zabawy. I to najlepiej spośród ludzi, których znam.

— No właśnie dlatego mówię ci to już teraz, żebyście zdążyli się poznać — nie ustępowała Marta. — Please, nie bądź taka, Iza… Ja rozumiem, że rozczarowałaś się tamtym chłopakiem, wiem, jak to jest, i współczuję ci. Ale przecież to już przeszłość, sama tłumaczyłaś mi, jak ryczałam po Radku, że trzeba się wyleczyć i iść dalej, a teraz właśnie byłaby dla ciebie świetna okazja, żeby się odbić. Przecież jak wiecznie będziesz taka wycofana, to nigdy nikogo nie poznasz!

— A czy ja mówiłam, że chcę kogoś poznać? — wzruszyła ramionami Iza.

— No jak? — zdziwiła się Marta. — To chyba oczywiste? Nie będziesz przecież do końca życia tkwiła w celibacie! No dobra, wiem, że… — urwała nagle i gwałtownie chwyciła Izę za rękę. — Ty, ale numer, o wilku mowa! Patrz, kto tam jest! Tylko dyskretnie, nie odwracaj się… Tam, po drugiej stronie holu!

Zaciekawiona Iza ostrożnie zerknęła we wskazaną stronę i serce zabiło jej mocniej, a na twarz wybiegł wyraz zniechęcenia. W głębi ogromnego holu z wysokimi kolumnami stała grupka kilku osób, wśród których od razu dostrzegła dwie znajome sylwetki. Czujne oko Marty niewątpliwie wychwyciło jedynie postać Radka, jednak uwaga Izy natychmiast skupiła się na stojącym obok niego koledze. Michał. Znowu on. Co za niefortunny zbieg okoliczności! A zatem nadal był w Lublinie… Trochę dziwne, bo czy, zważywszy na chorobę ojca i obowiązki w rodzinnej firmie, nie powinien być teraz w Korytkowie? A z drugiej strony — co ją to obchodziło? Tak czy inaczej wolała, żeby jej nie zauważył.

— No widzę — odparła spokojnie, pociągając ją w przeciwną stronę, ku wejściu do auli, gdzie kłębił się najgęstszy tłum. — Radek. Ale to już przeszłość, co, Martuś? Ustaliłyśmy to już dawno, więc olać go. Chodźmy lepiej na wykład, bo zaraz zajmą nam wszystkie sensowne miejsca i znowu nie będzie jak rozłożyć się z notatkami!


— Dobra, lista gotowa — oznajmiła Eliza, podając Dorocie kartkę z wykazem produktów, jakie należało dokupić w związku z planowanym na jutrzejszy dzień całodniowym menu w stylu francuskim. — Tylko niczego nie przeocz, proszę cię, Dora, i pamiętaj o przyprawach. Tych pomidorków koktajlowych już nie bierzcie, wczoraj Jacek przywiózł cztery skrzynki, powinno wystarczyć.

— Mhm — mruknęła ubrana już do wyjścia Dorota, przebiegając szybko wzrokiem listę. — A wpisałaś cukier waniliowy? Bo wczoraj pani Wiesia… a, okej, jest! Nie wiesz, kto ze mną jedzie?

— Chyba Tymek. Widziałam go przed chwilą, jak biegał i dzwonił kluczykami od vana, więc…

— Tymek i ja — oznajmiła od progu kuchni Iza, która właśnie wpadła tam, pośpiesznie naciągając na siebie płaszcz. — Jedziemy we trójkę, ja też muszę dokupić jeszcze parę rzeczy.

— Ale już dobrze się czujesz? — zapytała z troską Eliza, przyglądając się jej widmowo bladej twarzy. — Bo nadal wyglądasz jak duch.

— Już jest lepiej — zapewniła ją, stanowczym gestem wiążąc sobie pod szyją apaszkę w żółto-rude wzory. — To tylko przemęczenie i trochę bólu głowy, nic wielkiego, nie ma czasu na rozczulanie się nad sobą. Trzeba działać. Ale dzięki za troskę, Liziu — dodała ciepło, podchodząc do kucharki i gładząc ją po ramieniu. — Jesteś kochana.

— Jak wrócisz, naleję ci kartoflanki — odparła dziewczyna. — Właśnie gotuję osobną porcję z mega dużą ilością warzyw, wstawiłyśmy ją z Dorą specjalnie dla ciebie.

— Dziękuję — uśmiechnęła się ze wzruszeniem Iza, podobnym gestem gładząc po ramieniu również Dorotę. — Bardzo chętnie zjem to cudo, ale naprawdę, dziewczyny, za bardzo się mną przejmujecie. Jestem zdrowa tylko przemęczona, a do tego ten stres… Po prostu chciałabym, żeby jutro wszystko dobrze wyszło.

— Dwie porcje frytek i sałatka grecka! — rzuciła Klaudia, która właśnie zameldowała się przy blacie do wydawania zamówień.

— Asia, frytki! — zakomenderowała Eliza, na co młoda, zatrudniona zaledwie kilka dni wcześniej pomocnica kucharek rzuciła się do wykonywania zadania. — Ja już daję sałatkę. Iza, nie martw się i nie stresuj, wszystko pójdzie super — dodała. — U nas już wszystko gotowe, tylko tych paru zakupów brakuje, a jutro od rana działa z nami pani Wiesia. To przecież najlepsza gwarancja jakości!

— Ale ty, Iza, serio jesteś blada jak trup — pokręciła głową Dorota, kiedy Eliza i Asia zajęły się wydawaniem zamówienia. — Prawie zielona. Może nie jedź do tego sklepu, tylko zapisz mi, co mam kupić, a sama poczekaj na tę zupę i jeszcze trochę sobie odpocznij? Wyglądasz, jakbyś zaraz miała zemdleć. Daj już spokój tej imprezie, co? Przecież ty się w końcu zajedziesz na śmierć!

— Nic z tego — odparła dziarsko Iza, dopinając płaszcz. — Jedziemy, Tymek już czeka! Liza, a jak szef przyjedzie, to powiedz mu…

— Już przyjechał — odezwał się głos w głębi kuchni, do której po schodkach wiodących z parkingu wparował właśnie Majk i usłyszawszy końcówkę rozmowy, zwolnił kroku i spoważniał. — No? Słucham panią?

— O, jesteś! — ucieszyła się Iza. — Zostawiłam ci na biurku kilka dokumentów, przejrzyj pilnie, dobrze? Był jakiś facet w sprawie dużej rezerwacji na przyszły tydzień, zapisałam dane i wzięłam telefon, powiedziałam, że oddzwonimy jeszcze dzisiaj. Zrobiłbyś to od ręki? Kartka z numerem leży na wierzchu. Ja jadę teraz z Tymkiem i Dorotą do Carrefoura dokupić jeszcze kilka rzeczy do menu, wrócimy za jakieś dwie godziny.

Majk przyglądał się z poważną miną jej w istocie wyjątkowo dziś bledziutkiej twarzy, jeszcze bledszej niż wczoraj i przedwczoraj, a jednocześnie rozświetlonej gorączkową energią, którą obserwował u niej od ponad tygodnia i która narastała wraz ze zbliżającą się datą Dnia Francuskiego. Wyglądała tak mizernie, a jednocześnie tak uroczo z tymi wielkimi oczami lśniącymi jak dwa ciemne diamenty w na wpół przeźroczystej twarzyczce… i tak krucho… Od kilku dni ciężko harowała przy organizacji imprezy, za którą wzięła osobistą odpowiedzialność i którą, jak zaznaczyła, traktowała jak honorowe wyzwanie, a choć była tym wyraźnie podekscytowana i wydawała się szczęśliwa, przemęczenie coraz silniej widoczne w całej jej postaci rodziło w jego sercu dręczące wyrzuty sumienia.

Bo czy mimo wszystko nie przesadził, przytłaczając ją dodatkowymi obowiązkami w czasie, gdy i tak miała ich tak wiele? Czy nie nazbyt pochopnie narzucił jej własne, ostatnio iście katorżnicze tempo pracy? On sam, owszem, potrzebował go jak ryba wody, by utrzymać się w psychicznym pionie, by nie mieć ani sekundy czasu na myślenie i po prostu nie stracić zmysłów — ale ona? Czy miał prawo wciągać w to i ją, która przecież miała teraz na głowie studia i… i życie osobiste, które także w naturalny sposób pochłaniało jej czas i energię? Choć każde zahaczenie o tę myśl choćby skrawkiem świadomości bolało go jak podpiekanie rozżarzonym żelazem, musiał przecież brać to pod uwagę. Czy zatem, zbyt zatracony w swoim cierpieniu, nie zachowywał się wobec niej jak ostatni egoista i zaborczy tyran, nadmiernie obciążając ją odpowiedzialnością i pozwalając jej harować do upadłego? Zwłaszcza że — sądząc po jej wyglądzie — to określenie powoli przestawało być przenośnią.

Co prawda pocieszał się, że to już długo nie potrwa, że po inauguracji francuskiej imprezy da jej kilka dni wolnego i każe odpocząć, a od listopada przekaże większość jej obowiązków papierkowych nowo zatrudnionej księgowej. I że to już ostatni taki szalony tydzień… Jednak widok jej upiornie bladej twarzy, który ujrzał dziś przed sobą, na nowo go zaalarmował.

— Zajmę się tym — obiecał jej spokojnie, zawracając wraz z nią i Dorotą w stronę schodków wiodących do góry na parking. — Ale najpierw muszę załatwić jedną sprawę z Tymkiem.

— Aha — pokiwała głową. — To dobrze się składa, bo on jest akurat pod ręką, czeka na nas w vanie. Tylko nie zatrzymuj go za długo, dobrze? Musimy wyjechać i załatwić te zakupy jak najszybciej, potem jeszcze czeka nas ogrom roboty.

— To potrwa minutę — zapewnił ją Majk, wspinając się jako pierwszy po schodach i przytrzymując obu towarzyszkom drzwi. — Wydam mu tylko jedno ważne polecenie służbowe i puszczam go wolno. Powiedz mi tylko, czy twoja obecność na tych zakupach jest absolutnie konieczna?

— Obawiam się, że tak — odparła Iza, spoglądając na niego z mieszaniną zdziwienia i niepokoju. — Dlaczego pytasz? Chciałam wybrać jeszcze kilka serów, bo zauważyłam, że niektórych rodzajów brakuje, a przydałyby się na jutro do zestawu…

— Okej — skinął głową. — Francuskie sery czyli zadanie eksperckie. Nie będę tego sabotował.

Z zaparkowanego już na chodniku vana, który czekał na Dorotę i Izę z uruchomionym silnikiem, na widok podchodzącego szefa natychmiast wychylił się Tym, domyślając się, że za chwilę otrzyma jakieś dodatkowe instrukcje.

— Jedziesz z dziewczynami do sklepu i załatwiacie te zakupy piorunem — powiedział do niego Majk, podchodząc do okna kierowcy, podczas gdy Iza i Dorota zajmowały miejsca pasażerów. — Piorunem, jasne? A potem, zanim wrócicie tu z Dorotą, odwieziesz Izę do domu. Ona poda ci adres.

— Tak jest — odparł służbowym tonem Tym.

— Co takiego? — zdumiała się jednocześnie Iza, która zdążyła już usiąść obok niego na miejscu środkowego pasażera. — Jak to… do domu?

— Do domu odpocząć i porządnie się wyspać — zarządził Majk tonem nieznoszącym sprzeciwu, patrząc jej prosto w oczy przez wysoko umieszczone boczne okno drzwi vana. — I to nie jest prośba, Iza. Jasne? Wybierzesz te sery, a potem jazda na chatę i odpoczywać!

Iza patrzyła na niego zaskoczona.

— Ale… przecież jutro…

— Spokojnie, ja się wszystkim zajmę — zapewnił ją. — Dzisiaj biorę całą organizację na siebie, obiecuję, że wszystko będziesz miała przygotowane na tip-top. Jutro i tak od rana będziesz osobiście nadzorować imprezę, ale jeśli chcesz w ogóle dożyć do tego jutra, to dzisiaj musisz się zregenerować. Compris? Nie chcę, żebyś w trakcie imprezy fiknęła nam na posterunku.

— To prawda — przyznała Dorota, zapinając pas. — Nie stawiaj się, Iza, szef ma rację. Zobacz, jak ty wyglądasz! — wskazała jej środkowe lusterko kabinowe vana. — Musisz koniecznie się wyspać i odpocząć, przecież jutro wszystko będzie na twojej głowie!

— Ale…

— Nie ma „ale”, proszę pani — odparł z powagą Majk, w porozumiewawczym geście pokazując Dorocie uniesiony w górę kciuk. — Bez dyskusji. Jutro masz być wyspana i wypoczęta, wymaga tego nie tylko zdrowy rozsądek i zasady wydajności pracy, ale również wizerunek firmy. Mojej firmy — podkreślił. — Więc to ja o tym decyduję. Jasne?

— Jasne, szefie — odparła mechanicznie pokonana tym ostatnim argumentem Iza.

Prawdą było bowiem, że od rana czuła się bardzo słabo, a choć starała się nadrabiać miną i rzetelnym wykonywaniem obowiązków, w głębi duszy wiedziała, że wszyscy martwiący się o jej formę koledzy mieli rację. Powodem jej złego samopoczucia były z jednej strony nawracające problemy z rozstrojonym od kilku tygodni żołądkiem, z drugiej zaś bardzo źle przespana (a właściwie całkowicie nieprzespana) noc po telefonie od Amelii, który wywołał w jej umyśle chaotyczną i niemożliwą do powstrzymania gonitwę myśli.

Tematem przewodnim owej rozmowy była oczywiście sprawa tajemniczego Rolskiego, który pomimo dwóch prób spotkania podjętych przez Roberta wciąż pozostawał postacią-widmem. Jak się okazało, również Waldek z ekipy budowlanej Krzemińskich nigdy nie widział go na oczy, rozmawiał bowiem wyłącznie z owym Kowalem, przedstawicielem i pośrednikiem Rolskiego w kontaktach z interesantami.

Podobno nie jest w najlepszej formie zdrowotnej i dlatego działa przez pośredników — relacjonowała jej Amelia. — Dla Waldka to nie był problem, ale dla nas już tak. Robert nie odpuści, musimy bardzo dokładnie wyjaśnić tę sprawę, przede wszystkim dowiedzieć się, jakie są albo mogą być jego prawdziwe zamiary.

Z Kowalem Robertowi na szczęście udało się porozmawiać osobiście, dostał nawet od niego zapewnienie, że niebawem spotka się z nim również sam Rolski, który był ponoć żywo zainteresowany kontaktem i współpracą z wybranymi przedsiębiorcami z okolicy. Naszkicowany przez Kowala obraz filantropa, który z niewiadomych powodów zapragnął wspierać finansowo wytypowane przez siebie firmy z okolic Radzynia Podlaskiego, zarówno Robertowi, jak i Amelii wydawał się podejrzany i rodził wiele niepokojących pytań, te zaś, przez całą noc kotłując się bezlitośnie w głowie Izy, nie pozwoliły jej zasnąć aż do rana.

Skutek? Niewyspanie i ściśnięty z nerwów, osłabiony od tygodni żołądek, a także naturalny stres związany z ostatnimi przygotowaniami do Dnia Francuskiego sprawiły, że tego dnia ledwo trzymała się na nogach, a przed oczami wirowały jej mroczki. Aby zachować choć odrobinę siły na ciężki wieczór w Anabelli, na uczelni musiała zerwać się z dwóch wykładów i wrócić do domu, gdzie padła na łóżko jak kłoda. Jednak, choć dysponowała dwiema pełnymi godzinami na odpoczynek, nie udało jej się zaznać snu nawet przez minutę, brak apetytu również przyczynił się do ogólnego osłabienia, a do tego zaczął jej dokuczać coraz silniejszy ból głowy. Do pracy poszła zatem wyczerpana, blada jak widmo i słaniająca się na nogach, to zaś nie mogło umknąć uwadze koleżanek z ekipy.

Aj, nasza biedna wiedźmo, jak ty wyglądasz! — załamała ręce Wiktoria. — Chodź, zrobię ci do picia coś ciepłego. Co byś powiedziała na herbatę z cytryną i odrobiną rumu? Hmm? To cię postawi na nogi.

Niestety, choć w pierwszej chwili podlana rumem herbata rzeczywiście wywołała pozytywny efekt przypływu energii, fakt, że została wypita na pusty żołądek, szybko dał o sobie znać, osłabiając Izę do tego stopnia, że zaniepokojone o jej zdrowie koleżanki czym prędzej odesłały ją na zaplecze, by odpoczęła chociaż pół godziny. Jak jednak miała odpocząć, skoro, ledwie dotarła do gabinetu szefa i usiadła w fotelu, natychmiast rozdzwonił się służbowy telefon? A do tego musiała koniecznie pojechać po te sery! Teraz jednak czuła, że siły naprawdę wyczerpywały jej się już do zera, a skoro w namawianie jej do odpoczynku włączył się również Majk… Cóż, z nim na polu organizacji pracy w firmie nie było dyskusji — musiała się podporządkować.

Kiedy van odjechał już w stronę skrzyżowania, Majk, który teraz pozostał na ulicy sam, wrócił na parking w podwórzu między kamienicami, kierując kroki ku schodkom wiodącym w dół do kuchni. Nie zszedł tam jednak jeszcze, lecz, przystanąwszy w wąskim korytarzyku, oparł się plecami i tyłem głowy o ścianę, odetchnął głębiej i znużonym, mechanicznym gestem przesunął sobie dłonią po włosach. Jakże miał już tego dość! Tego zawieszenia, tych absurdalnych ucieczek, tego ciągłego dławienia w gardle i narastającej pogardy dla samego siebie… Tchórz, cholerny, śmierdzący tchórz! A do tego tyran i egoista. Jak tak dalej pójdzie, ciężko będzie mu spojrzeć samemu sobie w oczy w lustrze. A z drugiej strony to przecież już długo nie potrwa, w końcu tak czy inaczej będzie musiał się z tym zmierzyć — więc może im szybciej, tym lepiej? Będzie bolało, to pewne, ale może przy tej okazji skapnie mu też odrobina kojącego balsamu, kilka okruszków, za które warto zapłacić każdą cenę? W końcu takie już jest to pieprzone życie. Huśtawka, rollercoaster. Jak zawsze. Byle to zacząć, przeżyć i wreszcie mieć za sobą.

Bledziutka, wymęczona twarzyczka Izy, która, dzielnie dotrzymując mu kroku, od wielu tygodni harowała ponad siły, wróciła mu przed oczy, znów budząc piekące wyrzuty sumienia. Biedny mały elfik… Przecież ona od roku nawet nie miała urlopu, całe swoje wolne pasmo w lecie przepracowała w Korytkowie! Co w tym dziwnego, że była wykończona? Powinien ją oszczędzać, dać jej chociaż kilka dni wolnego, kategorycznie odesłać na mały, zasłużony urlop, by mogła wyspać się, odpocząć i nadrobić zaległości. Tak. Powinien. Powinien, do cholery! Nie myśleć o sobie, pokonać wreszcie tę piekącą zazdrość, przejść jakoś ponad świadomością, że ona wtedy pojedzie na to swoje Podlasie, by spędzić każdą wolną chwilę z tamtym… urządzać wraz z nim willę pod wierzbami… i że tu, w Lublinie, przez jakiś czas jej nie będzie. Jej, tego źródełka życiodajnej energii, której sama obecność dawała mu kopa do mierzenia się z codziennymi wyzwaniami… i która pewnie wyglądała teraz tak marnie właśnie przez to, że całą energię, jakiej nie zdołała wyczerpać na uczelni i w pracy, poświęcała tamtemu.

Tak, to była straszna myśl… trudna do zniesienia… lecz przecież ona miała do tego pełne prawo! To było jej życie, jej wybór i jej szczęście, a on, ostatni kretyn, frajer i podły egoista, nawet jeśli nie był w stanie jej w tym pomóc, przynajmniej miał święty obowiązek niczego jej nie utrudniać. I wreszcie zacząć się zachowywać jak prawdziwy przyjaciel, a nie jak tępy osioł, którego co dzień oglądał w lustrze z coraz większą ochotą naplucia mu prosto w ryj.

Przyjaciel! Starszy brat! A niech to wszyscy diabli… Najchętniej wykrzyczałby jej w twarz wszystko, co kotłowało mu się w duszy, i niechby dalej działo się, co chce! Choćby miał stracić wszystko i nigdy się z tego nie podnieść… Tak, ale to on. Znowu on. A ona? Miałby ją w taki sposób zawieść? Postawić ją w tak idiotycznej sytuacji? Wystawić na szwank tę jej bezgraniczną ufność, dzięki której dwie połówki księżycowych dusz choć od czasu do czasu mogły połączyć się w jedno? Nie, tego nie wolno mu było zrobić. Jeśli ktoś miał cierpieć, to niech to nadal będzie on — nie ona.

Izulka… mały szaroskrzydły anioł z krainy nocnych elfów… etatowa sanitariuszka złamanych serc, która nawet nie domyślała się, jak wielkiej rewolucji dokonała w jego życiu w przeciągu niespełna dwóch minionych lat. Taka wierna i ufna… taka dobra… oddana mu całym sercem przyjaciółka, księżycowa terapeutka o najcudowniejszych oczach świata, uśmiechu, od którego można by oszaleć, i dłoniach, których jeden dotyk potrafił ukoić każdy ból. Tak cichutko i pokornie akceptowała te wszystkie jego głupkowate uniki i czekała cierpliwie na jego ruch, od dwóch tygodni ani słowem nie wspominając o rozmowie w trybie terapii, którą przecież jej obiecał. On tymczasem wciąż nie mógł się przemóc, wciąż zbierał w sobie siły, by z uśmiechem, a przynajmniej z neutralną miną, wysłuchać jej relacji o cholernym Miśku, spełnionych marzeniach i poważnych planach na przyszłość. A jeśli jednak tego nie zniesie? Jeśli niechcący powie jej coś głupiego i wszystko się zawali?

Trudno. Tak czy inaczej nie mógł już dłużej od tego uciekać, to musiało się stać i to najlepiej jak najszybciej. Powinien z nią porozmawiać, pogratulować jej, wypytać o szczegóły, a najlepiej wypić z nią z tej okazji jakiś mały toast. Tak przecież postąpiłby prawdziwy przyjaciel. Przyjaciel, którym on wciąż chciał dla niej być, nawet jeśli w głębi duszy pragnął znacznie więcej. Poza tym… tak bardzo już za nią tęsknił! Chociaż widywał ją codziennie, tęsknił jak wariat za jej ciepłem, za dotykiem jej palców, za chociaż jeszcze jedną krótką chwilą, kiedy będzie mógł przygarnąć ją do piersi i wtulić twarz w jej włosy, wdychając ich upajający, kwiatowo słodki zapach. Przez ostatnie tygodnie zapomniał już niemal, jak to jest. Jego wygłodniała dusza wyła jak wilk do księżyca, a on nie mógł jej nasycić, bo, aby uciec od terapii, musiał uciekać od i tego. Uciekać, unikać, trzymać bezpieczny dystans, grając kretyńską rolę zapracowanego szefa-formalisty, który na nic nie ma czasu, choć przed chwilą, wydając jej kategoryczne polecenie powrotu do domu i wyspania się, marzył tylko o tym, by móc pobiec za nią tam, na Bernardyńską, i we własnych ramionach ukołysać ją do snu. Tylko tyle, nic więcej. Ułożyć sobie na piersi jej umęczoną główkę, utulić ją i uśpić jak dziecko, by potem całą noc móc słuchać jej równego oddechu jak niebiańskiej muzyki…

Ech, dość. Nic z tego. Dopóki nie przełamie się i nie odważy się na tę rozmowę, dopóki brawurowo nie wysłucha jej romantycznej opowieści, takie wizje mógł włożyć sobie do kieszeni. Kto jest tchórzem, musi za to obrywać, takie są zasady. A teraz musiał wracać do pracy, robota przecież sama się nie zrobi. Oderwawszy zatem plecy od ściany, jeszcze raz bezwiednie przejechał dłonią po włosach i szybkim krokiem zbiegł po schodach, po drodze przybierając na twarz szeroki, beztroski uśmiech, którym od progu należało obdarzyć kucharki.


Mniej więcej godzinę później przez główne wejście na salę Anabelli wkroczył ubrany w dżinsową kurtkę młody blondwłosy mężczyzna, który ze zdeterminowaną miną ruszył w stronę baru, nerwowo rozglądając się na boki. Najlepszą opcją, na jaką po cichu liczył, byłoby nie pytać nikogo o Izę, tylko spotkać ją tu od razu, wypatrzeć ją gdzieś pomiędzy stolikami, podejść i z zaskoczenia poprosić o kilka minut rozmowy. W takiej sytuacji prawdopodobieństwo, że mu nie odmówi, byłoby największe. Co prawda zabroniła mu tu przychodzić, ale przecież to było już dawno, cały miesiąc temu, poza tym chyba nie będzie robić niepotrzebnych scen przy klientach? Nie, to nie w jej stylu. Zgodzi się, na pewno się zgodzi, a wtedy on wszystko jej wyjaśni, albo przynajmniej umówi się z nią na spotkanie w jakimś dogodniejszym czasie, którego dziś, jak na złość, miał bardzo niewiele.

Właśnie, czas! Michał ze zniecierpliwieniem zerknął na zegarek. Zbliżała się dziewiętnasta, co znaczyło, że najpóźniej za pół godziny będzie musiał wyruszyć w drogę do Małowoli. Gdzie była ta Iza? Tłum gości na sali o tej porze mocno już gęstniał, więc prędzej czy później jako kelnerka będzie tu potrzebna… ale gdzie była teraz?! Miał pewność, że stawiła się w pracy, bowiem półtorej godziny wcześniej widział ją z daleka, jak wchodziła do bramy przy Zamkowej sześć. Dlaczego w takim razie teraz nigdzie jej nie było? Co za pech! Jakby celowo go unikała! Mimo że przecież nie mogła wiedzieć, że jej szukał.

A szukał jej od rana — i niestety bezskutecznie. Najpierw próbował odnaleźć ją na uczelni, przez co tylko bez sensu wpadł na Zbyszka, lecz kiedy dowiedział, że rano była na zajęciach, ale z popołudniowych wykładów zerwała się i poszła do domu, pozostało mu jedynie przyjść tutaj, do tej znienawidzonej Błaszczakowej knajpy, w której najchętniej już nigdy więcej nie postawiłby nogi. Jednak dzisiaj musiał. Najpierw czaił się przez prawie dwie godziny na zewnątrz, krążąc po ulicy w siąpiącej mżawce i obserwując wejście do bramy kamienicy, z jednej strony wściekły na siebie, że pewnie znów bez sensu traci czas, a z drugiej tak głęboko podekscytowany, że choćby dla samego tego dreszczyku emocji, który biegał mu po karku, był gotów stać tam i czekać, ile tylko będzie trzeba. Kiedy w końcu znajoma sylwetka w długim ciemnobrązowym płaszczu pojawiła się w zasięgu jego wzroku i po chwili zniknęła w bramie, wiedział już, że klamka zapadła. Musiał się z nią zobaczyć. Złamać wszelkie jej zakazy, podeptać własną dumę i jeszcze raz spróbować ją odzyskać.

Pragnienie to nie było impulsem, lecz narastało w nim od kilku tygodni i wbrew wysiłkom woli, którymi starał się je okiełznać, w ostatnich dniach zalało go jak tsunami. Od pamiętnego wieczoru, kiedy, obserwując Izę z ukrycia w Anabelli, postanowił, że raz na zawsze z nią kończy, minął już prawie pełny miesiąc, on zaś, z początku zadowolony z siebie i ze swej twardej decyzji, dziś znów był w punkcie wyjścia. Niewiele już w nim zostało z tamtych pierwszych emocji, kiedy to, dumny, że wreszcie udało mu się przejrzeć na oczy, po powrocie do Korytkowa ostentacyjnie nie ukłonił się spotkanemu na drodze do hotelu Robertowi Staweckiemu, a następnie, zażądawszy poważnej rozmowy z rodzicami, butnie oznajmił im, że z Izą Wodnicką sprawa jest skończona i żadnego ślubu nie będzie.

Tu zaczęły się pierwsze problemy, bowiem, o ile matka przyjęła tę wiadomość z radością, o tyle niemile zaskoczony ojciec stanowczo potępił tę decyzję, nazywając go idiotą. Zadziałało to oczywiście na Michała jak płachta na byka i doprowadziło do potężnej kłótni, podczas której obaj panowie omal nie rzucili się na siebie z pięściami, wygarniając sobie wzajemnie dotąd tłumione żale i pretensje. W żarliwej pyskówce przewinęło się więc wszystko, co od dawna stanowiło kość niezgody, a dotyczyło przede wszystkim ogólnej strategii rozwoju rodzinnej firmy. Głównym zarzewiem konfliktu okazała się kontrowersyjna postać Krawczyka, z którym Michał nie chciał mieć nic wspólnego, podczas gdy ojciec projekt współpracy z nim traktował jako życiową szansę, jaka drugi raz może się nie zdarzyć.

Kluczowa w tym kontekście postać Izy, na której „oswojeniu i przejęciu”, jak wyraził się Roman Krzemiński, zależało mu wyłącznie ze względu na dobro interesów, została w tej rozmowie sprowadzona do karty przetargowej w finansowej grze, co Michała rozwścieczyło jeszcze bardziej. Owszem, był na nią zły i nie chciał jej już znać, ale instrumentalny sposób, w jaki postrzegał ją ojciec, mimo wszystko go raził. Myśl o tym, że związek z nią miałby traktować jako strategiczne zadanie do wykonania, a w przyszłości używać jej wpływów w układach z jakimś zblazowanym, stojącym nad grobem milionerem, brzydziła go i odrzucała — co prawda nie dlatego, że tego rodzaju układy z zasady uważałby za coś niewłaściwego, ale dlatego że miałyby dotyczyć właśnie jej osoby. Nie, tego stanowczo nie mógł znieść! Nie w jej przypadku! W kolejnej słownej przepychance wściekłość na ojca osiągnęła takie stadium, że Michał musiał wyjść w połowie zdania, trzaskając drzwiami, aby w ataku furii nie rąbnąć nim o ścianę.

Po tej kłótni, oganiając się jak od natrętnej muchy od matki, która próbowała go zatrzymać, wrócił na noc do hotelu i przez kolejne dni ostentacyjnie ignorował ojca, nie odzywając się do niego ani słowem. Winą za tę nieprzyjemną sytuację obarczał jednak nie siebie ani jego, lecz przede wszystkim Izę — w końcu to przez nią wszystko się zepsuło! Nie dość, że najpierw tygodniami zwodziła go i prowokowała, a kiedy już myślał, że definitywnie ją odzyskał, bezczelnie odtrąciła jego oświadczyny i upokorzyła go, dając mu w twarz, nie dość, że przez jej fochy rozwalało się wszystko, co w ostatnich miesiącach z takim wysiłkiem odbudował w Korytkowie, to jeszcze z jej powodu musiał spiąć się z ojcem! W głębi ducha był jednak przekonany, że ona jeszcze kiedyś tego pożałuje — i to przekonanie sprawiało mu przynajmniej ponurą satysfakcję.

O tak, Iza gorzko pożałuje, że tak go potraktowała, to tylko kwestia czasu! Prędzej czy później zrozumie swój błąd i sama do niego wróci, jeszcze będzie się łasić i przymilać, zabiegać o kontakt, jeszcze dotrze do niej, co straciła, i sama z siebie zapragnie go odzyskać! Tyle że wtedy będzie już za późno, bo on tym razem będzie twardy i nieugięty. Otóż to! Koniec z bieganiem za nią, z napraszaniem się, niech teraz ona na własnej skórze boleśnie odczuje konsekwencje swojego zachowania!

Wizja ta wielokrotnie roztaczała się w wyobraźni Michała, gdy pił poranną kawę, gdy jadł obiad w zaciszu swojego gabinetu lub jechał samochodem na kontrolę interesów w Małowoli, a także w łóżku, kiedy zapadał w sen po tym czy innym ciężko przepracowanym dniu. Skruszona Iza wracająca do niego z przysłowiowym podkulonym ogonem… ze łzami w oczach wyznająca, że zawsze kochała tylko jego i że to się nigdy nie zmieni… pokornie błagająca go o wybaczenie i proponująca, by spróbować zacząć wszystko jeszcze raz, od nowa… A naprzeciw niej on, dumny i wyniosły, kwitujący jej żałosne skomlenie twardym i stanowczym nie, a potem dodający obojętnym, zimnym tonem: trudno, skarbie, sama tego chciałaś. Ach, co za obraz, jaki miód na serce, jaka satysfakcja!

Przez następne dni Michał dziesiątki jeśli nie setki razy odgrywał tę scenę w wyobraźni, za każdym razem nieco modyfikując sposób, w jaki odpowiedziałby Izie. Z początku prym wiodła najbardziej radykalna forma odtrącenia jej i upokorzenia tak, jak ona upokorzyła jego, jednak z biegiem dni jego wyobraźnia zaczęła dopuszczać opcję lekkiego zmiękczenia przekazu, aż doszła do scenariusza, w którym Michał, niczym udzielny książę, wspaniałomyślnie rozważa wybaczenie i danie jej ostatniej szansy, by jeszcze raz mogła zawalczyć o jego zranione serce. Choć ustępstwo to niewątpliwie miało znamiona słabości, Michał nie krył przed samym sobą, że taka wersja rozwoju wydarzeń podobała mu się o wiele bardziej niż poprzednia, zwłaszcza gdy wieczorami snuł się po pustych, beozkiennych pomieszczeniach budującej się willi w Polanach.

Bo ta willa, chciał, czy nie chciał, była pełna Izy — Izy, która trzy miesiące wcześniej pojawiła się na tej działce tylko jeden raz, lecz, niczym pełnoprawna właścicielka tego miejsca, zostawiła w nim swój niezmywalny ślad. Tak dobrze pamiętał każdy szczegół tamtego wieczoru! Jej bladawa twarz tonąca w zapadającym zmierzchu… ciemne włosy smagane wiatrem, który wówczas wzmagał się przed nadchodzącym deszczem… i świetliste spojrzenie wzniesionych na niego oczu, w których na kilka chwil pojawiło się tamto niesamowite „coś”. Michał znał to światło, miał wrażenie, że wcześniej widział je u niej już kilka razy, ale dopiero tamtego wieczoru w Polanach zaadresowała je do niego tak bezpośrednio, że aż zadrżał w posadach. Więc choćby po to, by jeszcze raz zobaczyć w jej oczach owo zniewalające „coś”, warto było rozważyć opcję, że kiedyś jej wybaczy. Nie od razu, to oczywiste, ale kiedyś. Może za kilka lat, albo chociaż za kilka miesięcy? To się okaże. W każdym razie w końcu pewnie się ugnie, choć Iza jeszcze długo będzie musiała naprawiać swoje błędy, zanim on łaskawie ponowi swą matrymonialną propozycję. Ha! Niech sobie nie myśli! Na to będzie musiała naprawdę solidnie zasłużyć.

Myśli te, niesione rozbujałą wyobraźnią, przez kolejne dni wprawiały go w ponurą ekstazę, choć racjonalna część jego istoty podszeptywała mu bezlitośnie, że to bzdura, bo Izie już na serio na nim nie zależy. A jeśli celowo chciała się go pozbyć, bo wolała swoje tajemnicze konszachty z Krawczykiem? Niby to go już nie obchodziło, ale jednak… jednak… Kiedy w kolejnym tygodniu pojechał do Lublina, by przynajmniej od czasu do czasu pokazać się wykładowcom na uczelni, sam przed sobą nie krył już, że nadal był o nią zazdrosny. To było głupie, ale taka była prawda — im bardziej oddalała się od niego, im bardziej go lekceważyła i upokarzała, tym bardziej on jej pragnął i żadne rozmarzone spojrzenia, jakie słały mu inne dziewczyny, nie mogły tego zmienić. Nawet tamta mała z sąsiedztwa, niby o wiele ładniejsza od Izy, a do tego chętna i kusząca jak cholera… jednak gdyby Michał mógł w tym względzie negocjować z Krawczykiem, oddałby mu bez wahania i sto takich potencjalnych zdobyczy, byle tylko ów odczepił się od Izy.

Postać milionera niebawem zresztą znów zamajaczyła na horyzoncie, o czym, przerywając urażone milczenie, telefonicznie poinformował Michała ojciec, po raz kolejny gratulując mu głupoty. Przeprowadzona bowiem z inicjatywy pana Romana rozmowa z Krawczykiem skończyła się ze strony tego ostatniego stanowczą odmową podjęcia z rodziną Krzemińskich jakiejkolwiek współpracy finansowej, co milioner, z właściwą sobie retoryczną swadą, uzasadnił względami „szacunku, jaki żywi do pani Izabelli” oraz stwierdzeniem, że „jej osoba byłaby jedyną inspiracją dla tej inwestycji, a skoro inspiracja jest nieaktualna, to inwestycji też nie będzie”. Przekaz ten, choć poirytował Michała do żywego ze względu na wzmiankę o Izie, z punktu widzenia strategii rozwoju firmy bynajmniej go nie zmartwił, zaś okazywane przez niego lekceważenie i jawna niechęć wobec Krawczyka doprowadziły do kolejnej karczemnej awantury z ojcem.

Tym razem jednak konsekwencje tego starcia były znacznie poważniejsze, bowiem na drugi dzień z samego rana z niespokojnego snu wyrwał Michała telefon od przerażonej matki z informacją, że ojciec w nocy przeszedł zawał serca i właśnie zabrali go do szpitala. Chcąc nie chcąc, musiał zatem wracać do Korytkowa, by przejąć obowiązki w firmie, a świadomość, że pośrednio przyczynił się do ataku ojca, bynajmniej nie poprawiała mu humoru. Drugim źródłem dyskomfortu były dostarczone mu przez matkę informacje o Monice Klimek i jej niespodziewanym powrocie z Warszawy do domu rodziców po tym, jak niespodziewanie, ku jej nieutulonej rozpaczy, zerwał z nią chłopak. Co prawda na szczęście nikt na wiosce nie kojarzył z tą sprawą osoby Michała, jednak nieprzyjemny telefon, jaki otrzymał wcześniej od owego Dariusza, nie pozostawiał złudzeń co do przyczyny tej afery i mimo wszystko nadal tkwił mu cierniem w pamięci. Bo mniejsza o Monikę, która przecież sama się prosiła o kłopoty, ale gdyby to jakimś cudem dotarło do uszu Izy… Już dawno Michał niczego nie żałował tak bardzo jak tamtego wakacyjnego incydentu, który, ledwie zdążył o nim zapomnieć, znów wracał jak bumerang, zakłócając mu spokój i na nowo szarpiąc nerwy.

Dopiero w ostatnim tygodniu, choć ojciec nadal przebywał w szpitalu, udało mu się znowu wyrwać do Lublina, skąd przez kilka dni całkiem skutecznie sterował firmą za pośrednictwem telefonu. To wtedy, zupełnie przypadkowo i niespodziewanie, wchodząc na uczelnię, wpadł na Izę i właściwie do tej pory jeszcze się po tym nie otrząsnął. Jej przeźroczysto blada, zmęczona twarz była bowiem dokładnie tym obrazem, jaki pragnął zobaczyć kilka tygodni wcześniej, kiedy ostatni raz obserwował ją w Anabelli — obrazem Izy udręczonej tęsknotą za nim, wciąż skrycie go kochającej, żałującej rozstania i wypłakującej za nim oczy wśród bezsennych nocy. Interpretacja ta, choć niby nie była jedyną możliwą, wydała mu się oczywista, bo cóż innego mogło być przyczyną takiej zmiany w jej wyglądzie?

Co prawda z początku nie miał zamiaru wybaczyć jej zbyt szybko, zależało mu na tym, by jeszcze trochę pocierpiała, a przez to bardziej doceniła to, co tak lekkomyślnie straciła na własne życzenie, jednak kiedy dwa dni później pod aulą wykładową znów zobaczył z daleka jej sylwetkę, te twarde postanowienia rozpłynęły się i stopniały jak resztki śniegu na wiosennym słońcu. Cóż takiego, u licha, było w tej dziewczynie, że do tego stopnia zapadła mu w serce? To było niepojęte, ale nie mógł dłużej się oszukiwać. Znów go pokonała.

Jakże teraz żałował tego, że tak pochopnie oświadczył rodzicom, iż z nią zerwał! Po jakiego diabła to zrobił? Czy nie lepiej było poczekać jeszcze i po cichu spróbować to naprawić? Nawet wbrew dumie, wbrew honorowi, wbrew urażonemu poczuciu godności… Bo co one były warte wobec jednego takiego pocałunku, jakimi Iza obsypała go tamtego cudownego wrześniowego wieczoru w Anabelli? I co z tego, że w hotelu Europa przywaliła mu po gębie? Widocznie zasłużył sobie, niepotrzebnie zresztą wtedy pił to cholerne wino. Przecież od dawna wiedział, jaka ona jest, miał świadomość, że z nią trzeba ostrożnie, delikatnie… No dobra, trudno, stało się, spieprzył to kompletnie, jednak potem mógł wszystko rozegrać inaczej! Nie unosić się honorem, zostawić sobie pole do manewru, niczego nie mówić rodzicom i dalej po cichu o nią walczyć. Przynajmniej nie byłoby tych wszystkich awantur o Krawczyka, ojciec nie dostałby zawału… Do tego sprawa Moniki Klimek, która akurat teraz niebezpiecznie wyszła z cienia i trafiła na języki plotkarek z Korytkowa… A jeśli to też się w końcu wyda? Czy nie lepiej było uprzedzić katastrofę i pogadać z Izą wcześniej?

Wszystkie te myśli i wnioski sprawiły, że zdeterminowany Michał, wbrew swoim wcześniejszym postanowieniom, znów trafił dziś do Anabelli. Niestety czasu miał o wiele mniej, niż przewidywał, w zasadzie powinien wyjechać z Lublina niezwłocznie, by najpóźniej na dwudziestą pierwszą zameldować się w Małowoli. Albowiem, gdy tylko postać Izy zniknęła w bramie przy Zamkowej sześć, jego telefon jak na złość nagle się rozdzwonił i Michał, zamiast pójść za nią, musiał wysłuchać pilnego raportu podwładnych z małowolskiej stacji benzynowej. Przedmiotem raportu było uszkodzenie dystrybutora z paliwem, o który zahaczył operator dźwigu pracujący przy wzmocnieniu zadaszenia nad stacją. Na szczęście, jak stwierdziła wezwana na miejsce straż pożarna, groźby wybuchu nie było, jednak właściciel stacji winien zjawić się jak najszybciej, najlepiej jeszcze dziś, by podpisać sporządzony przez strażaków protokół, a nazajutrz z rana niezwłocznie uruchomić procedurę ubezpieczeniową. A zatem kto miał się tym zająć, skoro ojciec nadal leżał w szpitalu po zawale? Oczywiście on! Jak zwykle!

Rozmowa z pracownikami stacji oraz podanym do telefonu strażakiem zajęła Michałowi niemal półtorej godziny, które spędził, krążąc po Zamkowej jak cień z aparatem przy uchu i rosnącym w sercu zniecierpliwieniem. Że też znowu wszystko musiało się popieprzyć! I to akurat wtedy, kiedy Iza była tak blisko, tuż pod ręką, kiedy trafiała się taka znakomita okazja, aby z nią pogadać! Ale nie, nie… niedoczekanie! Stacja benzynowa, rozwalony dystrybutor i protokół mogą sobie poczekać, on miał teraz ważniejszą rzecz do załatwienia! Obiecawszy zatem kierownikowi stacji, że wyjedzie z Lublina około dziewiętnastej trzydzieści i postara się jak najszybciej dotrzeć do Małowoli, schował telefon i zdecydowanym krokiem ruszył do bramy kamienicy, a następnie zbiegł po schodach w dół do Anabelli, z niechęcią rzucając okiem na rozstawione wszędzie banery i plakaty, które zapraszały na mający odbyć się tam nazajutrz Dzień Francuski.

Z sali już z daleka dobiegał gwar, śmiechy i szczęk naczyń, co znaczyło, że knajpa jak co wieczór była obłożona. Kiedy wszedł do środka i po krótkim rekonesansie jednoznacznie stwierdził, że na sali nie ma Izy, buzujące w nim zdenerwowanie, wywołane telefonem z Małowoli, a teraz dodatkowo podsycone rozczarowaniem jej nieobecnością, sprawiło, że Michał w bezradnej złości zacisnął dłonie w pięści. No gdzież ona była, do cholery?! Przecież widział, jak tu wchodziła, więc gdzieś musiała być! Czyżby wsiąkła na amen gdzieś na zapleczu, żeby ogarniać Błaszczakowi dokumenty? Sama kiedyś mówiła, że to jedno z zadań, jakie powierzył jej ten cały, tfu!, „elastyczny szef”, a skoro na sali nie było jej widać…

A zatem co zrobić? Szukać jej dalej? Zrezygnować? Odpuścić, pojechać do tej Małowoli i poczekać na lepszą okazję, kiedy będzie miał do dyspozycji więcej czasu? To byłoby najbardziej logiczne i rozsądne rozwiązanie. Jednak zdesperowany Michał, który stracił cały dzień na szukanie Izy, a teraz był już tak blisko, bynajmniej nie miał ochoty zrezygnować. O nie, nie dziś! Za bardzo już się nastawił, że zaraz ją zobaczy, że pokaże się jej, że zamieni z nią chociaż kilka słów, by wiedziała, że wcale jej nie olał, że nadal mu zależy… Nie wiedzieć czemu czuł, że jeśli dziś odpuści, to będzie tego żałował, zwłaszcza że nie wiadomo, kiedy znowu uda mu się wyrwać do Lublina. Znowu miałby czekać, znowu tracić czas? Nie. Choćby personel stacji benzynowej miał siedzieć tam do północy, nie wyjedzie stąd, zanim nie znajdzie Izy. Musi ją znaleźć, musi z nią pogadać! To było dzisiaj absolutnym priorytetem.

Uznawszy zatem, że nie ma innego wyjścia, niż zapytać o nią kogoś z pracowników knajpy, rozejrzał się za najbliżej pracującą kelnerką, która właśnie zmierzała w jego stronę z tacą wypełnioną brudnymi naczyniami. Była to niedawno zatrudniona Patrycja, która dziś wraz z Alicją obsługiwała sektor B.

— Pani Iza? — zastanowiła się, kiedy zatrzymał ją w przejściu między stolikami. — Nie wiem, proszę pana. Wcześniej była, ale na sali już jakiś czas jej nie widziałam, może jest na zapleczu? Zaraz kogoś zapytamy… o, jest szef! — ucieszyła się, spoglądając w stronę za plecami Michała. — Szefie, ten pan pyta o panią Izę. Gdzie ona może teraz być?

Chcąc nie chcąc, wściekły na siebie, że doprowadził do takiej głupiej sytuacji, Michał odwrócił się niechętnie i stanął twarzą w twarz z szefem Anabelli. Ów, obecnie znajdujący się tylko kilka kroków przed nim, na jego widok zatrzymał się jak wryty i przez jego oblicze przebiegła błyskawiczna feeria świateł i cieni, która dopiero w następnej sekundzie ustąpiła na rzecz spokojnej, neutralnej miny.

— Izy nie ma — poinformował go uprzejmie, podchodząc bliżej i dając Patrycji znak, że jest już wolna. — W czymś mogę pomóc?

Michał, choć nie miał pewności, czy Błaszczak w ogóle go pamiętał i rozpoznał, na jego słowa poczuł napływającą nową falę irytacji.

— Jak to nie ma? — rzucił z mieszaniną niedowierzania i pretensji w głosie. — Musi gdzieś tu być! Przecież przyszła dzisiaj do pracy!

— Nie ma jej — powtórzył spokojnie Majk. — Godzinę temu pojechała z kucharką i kierowcą po ostatnie zakupy na jutrzejszą imprezę.

Mówiąc to, ruchem głowy wskazał na stojącą na pobliskim stoliku tabliczkę z reprodukcją biało-czerwono-niebieskiego plakatu informującego o Dniu Francuskim. Michał zagryzł wargi, uznając to wyjaśnienie za zbyt prawdopodobne, by mógł posądzić Błaszczaka o kłamstwo i celowe ukrywanie Izy na zapleczu. Dzień Francuski! No tak. Przecież oczywiste, że to ona musiała być motorem takiej imprezy, więc pewnie ten rozczochrany gnojek obarczył ją też odpowiedzialnością za jej organizację.

— Kiedy wróci? — zapytał niecierpliwie.

— Jutro. Dzisiaj już jej nie będzie, po zakupach zwolniłem ją do domu.

Odpowiedź ta, choć całkowicie uprzejma i neutralna, sprawiła, że i tak już z trudem nad sobą panujący Michał aż się zagotował. O ile mógł uwierzyć w wyjazd na zakupy, o tyle informacja o nieobecności Izy do końca dnia ewidentnie była nieprawdą, sprytnym sposobem na pozbycie się wszelkich intruzów, by nie zawracali jej głowy w czasie przygotowań do imprezy. Spokojna mina Majka i jego chłodna uprzejmość, które zdawały się potwierdzać tę hipotezę, jeszcze bardziej wyprowadziły go z równowagi

— Kłamiesz! — rzucił z irytacją, przyskakując do niego, chwytając go za ramię i przysuwając twarz do jego twarzy na odległość zaledwie kilkunastu centymetrów. — Myślisz, że kupię taką bajeczkę? Nie mam czasu, do cholery, muszę się z nią widzieć natychmiast! Gadaj! Gdzie ona jest?!

Majk spokojnym gestem uwolnił ramię z jego uścisku i odepchnął go od siebie, a w jego oczach błysnęła iskierka poirytowania.

— Moderuj się, chłopcze — poradził mu, cofając się o krok. — I ręce przy sobie, nie jestem twoim kumplem. Powiedziałem, że Iza pojechała na zakupy, a potem kierowca odwiezie ją do domu. Nie kłamię. Sam możesz to sprawdzić, masz przecież do niej numer.

Ostatnie słowa, wskazujące na to, że jednak rozpoznał Michała, a przynajmniej go skojarzył, nieco zmieniały postać rzeczy, podobnie jak brzmiąca w jego głosie pewność siebie. Więc jednak nie kłamał? Iza pojechała do domu… Jasne. Do domu — czyli dokąd? Michał poczuł się nagle jak w absurdalnej pułapce, którą sam na siebie zastawił. Miał się przyznać przed Błaszczakiem, że nie posiadał lubelskiego adresu Izy? I że miesiąc temu w przypływie furii wykasował z kontaktów jej numer telefonu?

Nie wiedząc, co odpowiedzieć, a jednocześnie nie chcąc odejść całkowicie pokonany, utkwił ponury wzrok w twarzy rozmówcy i przez chwilę obaj mężczyźni mierzyli się ciężkim spojrzeniem pełnym wzajemnej niechęci. Trwało ono zaledwie kilka sekund, jednak czas ten wystarczył Michałowi do skojarzenia i skumulowania w jednym błysku świadomości wszystkich drobnych zdarzeń i obrazów z przeszłości, które do tej pory na siłę ignorował i odsuwał od siebie jak najdalej. Wszystkie one sprowadzały się właściwie do jednego — do pełnego światła spojrzenia Izy, które rozjaśniało jej oczy i twarz niczym niebiańska jutrzenka zawsze, gdy mówiła o Błaszczaku. Tak! To było dokładnie to samo świetliste spojrzenie, którym jego, Michała, obdarzyła tylko raz, na działce w Polanach, pod wierzbami, gdzie zbierało się na deszcz… Czy to znaczyło, że ona?… że on?… że jednak?…

Przed oczami Michała zawirowały czerwone punkciki, a dłonie same zacisnęły się w pięści. A jeśli?… jeśli to nie Krawczyka musiał obawiać się najbardziej? Oto zdało mu się, że w surowym, a jednocześnie jakby smutnym spojrzeniu szefa Anabelli pojawiło się to samo światło co u niej — jakby w jego ledwie widocznych w półmroku źrenicach odbiły się jak żywe źrenice brązowych oczu Izy. Nie, nie! To było tylko złudzenie! Złudzenie i jakaś paranoja! Absurd! Ale jeśli?…

Minęło ledwie kilka sekund ołowianego milczenia, a zdało się, jakby nad ich głowami przetoczyła się cała wieczność. Majk jako pierwszy odwrócił wzrok i cofnął się o kolejny krok z zamiarem odejścia w stronę baru, jednak Michał zatrzymał go niecierpliwym ruchem ręki.

— Czekaj! — warknął. — Nie mam czasu na żadne sprawdzanie, chcę się z nią zobaczyć. Pojechała do domu? Niby po co, jak dopiero co zaczęła robotę?

Majk podniósł głowę i znów popatrzył mu w oczy przenikliwym, twardym wzrokiem.

— Jest wykończona — wyjaśnił mu chłodno. — Dzisiaj ledwo trzymała się na nogach, więc zwolniłem ją, żeby trochę odpoczęła przed jutrzejszą dniówką. I tyle. W czymś jeszcze mogę pomóc?

Znów ten ton… niby spokojny, a tak bezczelny, że Michałowi aż pociemniało przed oczami. Ten kudłaty oszołom ewidentnie miał się za pana sytuacji! Co prawda był u siebie, owszem, ale jeśli chodzi o Izę… Co on powiedział? Że była wykończona? Ha! Nic dziwnego, skoro sam zajeżdżał ją od lat harówką w tej swojej głupiej knajpie! I jeszcze może myślał, że ugra coś więcej? Że odbierze mu ją i na stałe zatrzyma przy sobie?

— Tak, możesz — wycedził przez zęby, zgarniając ze stolika tabliczkę z zaproszeniem na Dzień Francuski i podtykając mu ją pod sam nos. — Odwalić się od niej raz na zawsze! Razem z tą twoją knajpą i pieprzonymi francuskimi imprezkami!

Majk, choć również z trudem panował nad sobą, ograniczył się tylko do tego, by stoickim gestem odsunąć jego rękę z tabliczką sprzed swojej twarzy.

— Zwolniłeś ją, żeby odpoczęła? — kontynuował z irytacją Michał, z hukiem odrzucając tabliczkę na stolik, aż siedzący wokół klienci popatrzyli na nich zaskoczeni, a rozmawiający przy drzwiach Tom i Chudy czujnie podnieśli głowy. — Co za łaska, ja pierdzielę! A może w końcu przestałbyś jej prać mózg, co? Wykorzystywać jej naiwność? Ile jeszcze będzie na ciebie harowała? Odwal się od niej wreszcie!

Słowa te same cisnęły mu się na usta, choć jednocześnie jakieś resztki zdrowego rozsądku podpowiadały mu, że ten facet nie był właściwym adresem, pod który należało kierować skumulowaną od tygodni wściekłość i frustrację. Wszak spotkał go tu przypadkowo i w ogóle nie powinien z nim gadać, bo wszystko i tak zależało od Izy. Zwłaszcza że od czasu wydarzeń w hotelu Europa nie miał do niej żadnych praw i jeśli chciał coś naprawiać, to najpierw powinien porozmawiać z nią, a nie wdawać się w utarczki słowne z osobami postronnymi. Kto wie, czy właśnie nie rozwalał bez sensu wszystkiego, co jeszcze dałoby się odzyskać? Bo przecież jeśli Iza, która wyraźnie kazała mu się trzymać od siebie z daleka, dowie się od Błaszczaka o tej awanturze…

Jednak to było silniejsze od niego. W hardym spojrzeniu stojącego przed nim mężczyzny widział jak na dłoni to, czego obawiał się od dawna i co do czego nie miał już wątpliwości — to, że tamten śpiewający Belg z gitarą, o którego swego czasu był zazdrosny, to nie był dla niego żaden rywal, tak samo jak nie był nim nigdy jakiś tam Krawczyk, na którego niepotrzebnie i bez sensu się nakręcił. Prawdziwym i jedynym rywalem był ten! To on przerobił Izę! To on miał na nią taki wpływ! I bez wątpienia zależało mu na niej nie tylko jako na solidnej pracownicy… Co prawda może jeszcze nie udało mu się zdobyć jej względów, może nawet nie miał u niej szans, bo przecież Iza od zawsze kochała tylko jego, Michała… ale to on ją tak przekabacił, to on perfidnie zmienił jej myślenie, to on wtrącił się z butami między nich dwoje i odsunął ją od niego!

— Nie trzymam jej tu na siłę — usłyszał jego spokojną odpowiedź. — Pracuje u mnie, bo chce. A tobie, kolego, radziłbym bardziej szanować jej zdanie… i ją samą też. Wiem, kim jesteś, dlatego z szacunku do niej nie wystrzelam cię po pysku za to zachowanie, ale powiem ci jedno. Jeśli któryś z nas dwóch wykorzystuje jej naiwność, to na pewno to nie jestem ja.

Czerwona fala wściekłości przysłoniła oczy Michała. Niewiele myśląc, przyskoczył do Majka i chwycił go za koszulę na piersi.

— Ty mi dajesz rady, ty?! — wycedził przez zęby. — Łaskawca się znalazł! Powiedzieć ci, gdzie możesz sobie wsadzić te swoje mądrości? Znam Izę od małego i wiem, jak z nią gadać. Ona jest moja! — podkreślił z mocą. — Zawsze była moja i dalej będzie, kapujesz? Pogódź się z tym i przestań wreszcie wpieprzać się w nieswoje sprawy!

Oczy Majka błysnęły na to dictum jak dwa stalowe sztylety. Stanowczym ruchem obu rąk chwycił go za nadgarstek i silnym szarpnięciem uwolnił swą koszulę z jego uścisku.

— Łapy przy sobie, gówniarzu! — rzucił ostro. — I wynocha mi stąd, zanim stracę cierpliwość!

Mówiąc to, odepchnął go od siebie tak mocno, że Michał zatoczył się w przejściu aż pod tylną ścianę lokalu, po raz drugi budząc zainteresowanie klientów z okolicznych stolików. To publiczne upokorzenie sprawiło, że puściły mu wszelkie hamulce i nie zastanawiając się nad tym, co robi, niesiony niemożliwą do pohamowania furią, skoczył za odwracającym się już Majkiem i z całej siły wymierzył mu cios pięścią w szczękę. Zaskoczony mężczyzna zdążył uchylić się tylko na tyle, by nieco zamortyzować impet uderzenia, po czym odruchowo odwinął się i bez zastanowienia odpłacił mu tym samym. Zamroczony celnym, błyskawicznym ciosem, którego zupełnie się nie spodziewał, Michał stracił równowagę i potoczył się na jeden ze stolików, taranując po drodze ludzi i wywracając kufle z piwem. Wśród siedzących tam klientów podniosły się piski i krzyki, wszyscy zerwali się na równe nogi, odskakując od zalanego, ociekającego piwem blatu. W tym samym momencie do Michała doskoczył Chudy, dając ręką znak biegnącemu za nim Tomowi.

— Szef zostawi, już my się nim zajmiemy! — rzucił szybko do Majka. — Tom, z tej strony!

Chwyciwszy oszołomionego Michała od tyłu, unieruchomił go, blokując i wykręcając mu ręce, po czym obaj z Tomem złapali go z dwóch stron i na znak szefa, który wierzchem dłoni ocierał sobie właśnie cieknącą z rozciętej wargi strużkę krwi, pośpiesznie wyprowadzili go z sali. Interwencja potrwała niecałą minutę, dzięki czemu tylko najbliżej siedzący świadkowie zdążyli się zorientować, co się stało, podczas gdy klienci w innych krańcach gwarnego, tonącego w półmroku lokalu nawet nie zauważyli incydentu.

— No to sobie nagrabiłeś, przyjacielu — oznajmił Michałowi poirytowany Chudy, kiedy, opuściwszy salę, we trzech z Tomem znaleźli się w korytarzu przy schodach naprzeciwko łazienek. — Będziesz miał bajecznie przewalone. O, tutaj sobie stań i poczekamy. Szef już pewnie dzwoni po gliny.

Mówiąc to, jeszcze mocniej wykręcił mu rękę, zmuszając do ustawienia się bliżej ściany, by nie blokować przejścia do schodów.

— Puszczaj! — warknął Michał, próbując mu się wyrwać.

— Nic z tego. Bądź grzeczny, albo będę musiał ci poprawić i zrobię to z przyjemnością. Na szefa mi tu łapy podnosisz, gnojku jeden? Za to się płaci. Szefie, trzymamy go — dodał, zwracając się do Majka, który właśnie wyszedł za nimi z sali, przyciskając sobie do krwawiącej wargi chusteczkę higieniczną. — Sytuacja opanowana, szef dzwoni po policję.

Majk podszedł do nich i zmierzył Michała ponurym, przenikliwym spojrzeniem. Poturbowany, unieruchomiony przez dwóch ochroniarzy, wciąż jeszcze oszołomiony silnym ciosem i z podbitym na czerwono okiem, które właśnie zaczynało lekko puchnąć, młody agresor stracił już zaprezentowany przed chwilą na sali rezon i nawet nie miał siły dalej się wyrywać. Dopiero teraz, z opóźnieniem, zaczynało do niego docierać, co najlepszego zrobił i jakie to mogło mieć konsekwencje. Policja? Co tam policja! Nic mu nie zrobią, co najwyżej spiszą go i puszczą wolno — ale ile to potrwa?! Przecież musiał jechać do Małowoli, i to natychmiast, już i tak był spóźniony! A Iza? Ech… o tym nawet nie chciał myśleć.

— Puśćcie go — rzucił spokojnym tonem Majk.

Chudy i Tom natychmiast zluźnili uścisk, skutkiem czego znienacka pozbawiony podparcia Michał zachwiał się na nogach i musiał oprzeć się plecami o ścianę.

— Tylko bez numerów — ostrzegł go Chudy. — Nawet nie próbuj wiać, pilnujemy cię. Szefie, jak tam, wzywamy gliny?

Majk pokręcił głową przecząco, nie odrywając oczu od zdezorientowanego, mierzącego go ponurym wzrokiem przeciwnika.

— Nie — odparł cicho. — Puśćcie go i niech stąd zjeżdża.

— Ale jak to? — zdziwił się ochroniarz. — Przecież pierwszy szefa zaatakował, widzieliśmy to obaj z Tomem, nie, Tom? Inni też widzieli… no dobra, okej — ustąpił pod stanowczym spojrzeniem Majka. — Jak szef każe. No już, słyszałeś, śmieciu? Wypad! — huknął na Michała, który, nie dając sobie powtarzać dwa razy, czym prędzej skoczył w stronę schodów, potrącając ramieniem baner z plakatem francuskim. — Nie ma cię! I to piorunem, bo zaraz ci pomogę! A na przyszłość masz tu bana! Słyszysz?! Niech cię jeszcze raz zobaczę w tym lokalu! Osobiście wywalę na zbity pysk! Jasne?!

Słowa te jednak odbijały się tylko od pleców znikającego u góry schodów Michała, po którym po chwili nie było już ani śladu. Odprowadziwszy go wzrokiem, Chudy przeniósł spojrzenie na Majka, który z posępną miną zmiął w palcach zaplamioną chusteczkę i posłał ją do kosza przy wejściu do łazienek, po czym wyjął z kieszeni kolejną i przyłożył sobie do wciąż krwawiących ust.

— Szefie, wszystko w porządku? — zapytał ostrożnie Tom.

— W porządku — skinął głową, klepiąc go przyjaznym gestem drugiej ręki po ramieniu. — Dzięki, chłopaki, nic mi nie jest, tylko trochę farby poszło. Wracajcie do roboty, ja muszę iść się ogarnąć.

Po czym, wciąż z chusteczką przy ustach, przeszedł szybko przez salę, ignorując wszelkie zaczepki, pytania i zaciekawione spojrzenia znajomych klientów, a następnie, minąwszy bez słowa bar, zza którego z niepokojem obserwowała go Wiktoria, zniknął na zapleczu.

— Ej, co tam się u was odwaliło? — zapytała zaintrygowana Klaudia, kiedy Chudy, wróciwszy już z Tomem na salę, zmierzał w stronę parkietu i konsoli Antka. — Jakaś rozwała była, że piwo się porozlewało? I czemu szef taki nabuzowany? Śmignął przed chwilą koło mnie jak rakieta… Coś mu się stało w twarz?

— Mieliśmy interwencję — wyjaśnił jej, krzywiąc się, Chudy. — Skoczył do niego jakiś gnojek, nie wiem, o co poszło, ale obaj zainkasowali po jednym, zanim zdążyłem dolecieć. W sumie to szef mu tylko oddał. Dziwię się, bo go puścił i nawet nie chciał wzywać psów… ale okej, nie moja sprawa — wzruszył ramionami. — Tak czy inaczej nic wielkiego się nie stało, trochę tylko warę mu rozciął. Bywało dużo gorzej.

— Jasne — westchnęła Klaudia. — Nawet jednego spokojnego wieczoru nie ma, akurat jak jutro impreza. A do tego Iza też jakaś nie w formie… A przy okazji — zmieniła temat, chwytając go nagle za ramię i zniżając głos — masz dla mnie jakieś newsy w sprawie Be?

— Mam — uśmiechnął się lekko Chudy. — Ale teraz nic ci nie powiem, czekam jeszcze na raport Tyma i Kacpra. Mają tu być przed północą, to wtedy pogadamy we czwórkę, okej? Zbiórka w składziku. Oczywiście, jeśli sytuacja na sali pozwoli ci się wyrwać.

— Spoko, zorganizuję się — skinęła głową wyraźnie usatysfakcjonowana Klaudia. — Jesteśmy umówieni. Dzięki, Łukasz.

Uspokojone wieścią o standardowej interwencji z agresywnym klientem, przy której szef ucierpiał tylko niegroźnie, kelnerki i barmanki zajęły się dalszą obsługą klientów, wkrótce zapominając o całym incydencie. Dopiero po kilku godzinach, kiedy trwała już codzienna dyskoteka, a stoliki zwolniły się na rzecz parkietu, z zaplecza wychylił się szef i dał Wiktorii dyskretny znak, że chce z nią rozmawiać. Ta natychmiast zostawiła bar pod pieczą towarzyszącej jej Iwony i udała się za nim w głąb korytarza, aż pod jego gabinet. Kiedy odwrócił się ku niej, w oczy rzuciła jej się nie tylko lekko opuchnięta rana na jego dolnej wardze, ale przede wszystkim jego wymięta, papierowo szara twarz o niepokojąco nieobecnym wyrazie.

— Posłuchaj, Wika — powiedział łagodnym, przygaszonym tonem. — Dzisiaj wszystko idzie zgodnie z planem i jutro od rana też tak ma być, okej? Zwłaszcza że na obiedzie mamy bardzo ważnych gości.

— Tak jest, szefie — skinęła głową. — Będę mieć jakieś specjalne zadania?

— Chciałbym, żebyś pomogła mi dopilnować montażu dekoracji, a w razie nieobecności Izy zajęła się organizacją pracy dziewczyn na sali — wyjaśnił jej, wbijając wzrok w podłogę. — Bo może tak się zdarzyć, że Izy jutro nie będzie… Ja za to będę od rana i wszystkim się zajmę, ale potrzebuję jeszcze kilku osób do pomocy.

— Oczywiście — odparła, przyglądając mu się z niepokojem. — Może szef na mnie liczyć. Ale dlaczego Izy miałoby nie być? To przecież jej impreza, tyle się nad nią napracowała… Aż tak źle się czuje?

— Nie wiem — pokręcił głową. — Po prostu tak się może zdarzyć. Wolę przewidzieć każdy scenariusz.

— Rozumiem — szepnęła Wiktoria.

— Więc gdyby jej nie było, ja osobiście zajmę się tym obiadem z Francuzami — ciągnął zmęczonym, bezbarwnym głosem Majk. — A wieczorem mam własnych gości i będę musiał trochę z nimi posiedzieć, więc w tym czasie na sali wszystko musi działać bez pudła.

— Tak jest.

— Pomoże ci Chudy, a w razie czego też Antek i Lidia. Pogadam z nimi. Zwłaszcza Lidia musi się wprawiać, przy każdej takiej okazji przygotowywać się do nowej roli.

— Jasne — uśmiechnęła się Wiktoria. — Iza już ją ćwiczy, o to niech się szef nie boi. A jak ta rana? — wskazała na jego usta. — Boli jeszcze?

— Nie — pokręcił głową. — Drobiazg. Już o tym zapomniałem.

— Lizka mogła jednak dać szefowi tego lodu — zauważyła z wyrzutem. — Słyszałam, że szef nie chciał, a to by tak fajnie zbiło opuchliznę… Jutro prawie nic nie byłoby widać. Ale co zrobić? Z szefa zawsze taki uparty osioł.

Majk uśmiechnął się ze smętnym rozbawieniem i przyjaznym gestem położył jej dłoń na ramieniu.

— Ano racja — przyznał, filozoficznie kiwając głową. — Taki już ze mnie stary dureń, Wika, i nic na to nie poradzę. W każdym razie dzięki za troskę. A teraz koniec narady, biegniemy do roboty i działamy w tle zgodnie z planem. Jutro czeka nas cholernie ciężka dniówka.

Rozdział sto pięćdziesiąty szósty

„Ewidentnie nadal coś mi leży na żołądku” — myślała smętnie Iza, zmierzając mokrym chodnikiem w stronę Zamkowej z przerzuconą przez ramię torbą, w której niosła ubrania na zmianę. — „Tak jakby coś się przykleiło i od paru tygodni nie chciało się odkleić. No bo jak inaczej wytłumaczyć, dlaczego ciągle tak mnie mdli? Nawet nie dałam rady wypić kawy… Akurat dzisiaj, kiedy najbardziej powinnam być w formie! No ale trudno, jakoś muszę wytrzymać. Co prawda bez kawy to ja długo nie pojadę, trzeba by zamówić u Wiki chociaż pół americano…”

Rześkie powietrze po całonocnym deszczu działało krzepiąco, podobnie jak leciutka mżawka, której przelotne fale jeszcze od czasu do czasu nasączały wilgocią policzki i włosy, nie mocząc ich jednak całkowicie. Typowa jesienna szaruga, wszak kończył się już październik i wielkimi krokami zbliżał się listopad. Dziś jednak pogoda nie miała dla Izy żadnego znaczenia, zważywszy że cały dzień, wieczór i pół nocy miała spędzić w podziemiu kamienicy jako głównodowodząca Dniem Francuskim w Anabelli. Mimo że minęła dopiero siódma rano, ona już biegła do pracy, niesiona niepokojem, czy zdąży ze wszystkim przed otwarciem lokalu dla klientów, a także wyrzutami sumienia związanymi z wczorajszą nieobecnością podczas kluczowej fazy przygotowań. Bo co z tego, że to nie była jej wina? Co z tego, że zastosowała się tylko do polecenia służbowego szefa, który zresztą miał rację, bo wczoraj naprawdę nie dałaby rady dłużej utrzymać się na nogach? Faktem było, że nawaliła w najtrudniejszym momencie i dzisiaj koniecznie musiała to nadrobić!

Kiedy wczoraj Tymek odwiózł ją do domu, posłusznie zastosowała się do zalecenia Majka i od razu położyła się spać. Choć splątane myśli wciąż tłukły jej się po głowie, była tak wyczerpana, że tym razem sen przyszedł szybko i na całą noc pochłonął ją jak kosmiczna czarna dziura, z której wychynęła dopiero nad ranem. To pomogło jednak tylko połowicznie. Niby była wyspana, zregenerowana, owszem, głowa też już jej nie bolała, ale ten żołądek… Na to niestety odpoczynek nic nie poradził, nadal czuła w brzuchu ścisk i nieprzyjemne mdłości, przez które nie zdołała przełknąć nawet łyka kawy, nie mówiąc już o zjedzeniu czegokolwiek na śniadanie. Lecz co z tego? Choćby miała zaczołgać się do pracy, musiała tam być! I to od rana, żeby dopilnować montażu dekoracji na sali, a w kuchni postępów w przygotowywaniu potraw do francuskiego menu, które w formie wydrukowanej już kilka dni temu eleganckiej wkładki miało zostać wyłożone na stolikach i przy barze. A wino? Szkło? Obrus i wystrój stołu na obiad dla francuskich gości? To przecież były jej zadania! Nieważne, jak się czuła, pod żadnym pozorem nie mogło jej dziś zabraknąć w Anabelli.

Jako że lokal był planowo otwierany dopiero o dwunastej, na sali nie było klientów, a jedynie uwijająca się między stolikami ekipa sprzątająca oraz część personelu oddelegowana do przygotowania wystroju przewidzianego na ten dzień. Zuzia, Ola, Lidia i Klaudia, które właśnie pod okiem Wiktorii pracowicie montowały nad barem kwiatowo-papierowe dekoracje w kolorach flagi francuskiej, dostrzegły Izę dopiero, kiedy podeszła do nich na odległość kilku metrów.

— Ach! — zawołała z ulgą i radością Wiktoria. — Jest nasza wiedźma! A jednak!

— I całe szczęście — dodała Ola. — Cześć, Iza, my już działamy.

Oprócz Zuzi, która stała na drabince i w tym momencie nie mogła przerwać wieszania długiej trójkolorowej girlandy, pozostałe trzy dziewczyny porzuciły swoje rekwizyty i dołączyły do Wiktorii, przyglądając się z troską wciąż bladej twarzy Izy i jej podkrążonym oczom.

— Jak się czujesz, kochana? — zagadnęła Klaudia, obejmując ją ramieniem. — Wyspałaś się chociaż? Odpoczęłaś odrobinę?

— Wyspałam się jak niemowlę — zapewniła ją Iza, starając się, by jej głos zabrzmiał energicznie i przekonująco. — I jestem już w formie, trochę tylko mnie mdli, od paru dni coś mi leży na żołądku. Dlatego zamawiam u ciebie, Wika, jakąś dobrą kawę, w domu nie udało mi się wypić ani łyka, a muszę, bo padnę. Zrobiłabyś mi coś lekkiego?

— Pewnie! — zapewniła ją ciepło Wiktoria, natychmiast wsuwając się za bar. — Czekaj, od razu odpalę ekspres. Jaką sobie życzysz? Z mlekiem czy bez?

— Dzisiaj bez mleka, mała czarna, niezbyt mocna, dobrze? Dzięki wielkie. A na razie idę się przebrać, zostawię w szatni te graty — wskazała na swoją torbę z ubraniami — i za chwilę staję z wami do roboty. Nie wiecie, jak tam sprawy w kuchni?

— Chyba wszystko gra — odparła Lidia. — Dziewczyny z panią Wiesią na czele od siódmej działają pełną parą, Antek z Chudym pojechali już do piekarni po te bagietki, a szef segreguje w gabinecie wino pod kartę.

— O, to i szef już jest? — ucieszyła się Iza.

— No, jest — potwierdziła Klaudia, wymieniając z Wiktorią nad barem znaczące spojrzenia. — Przyjechał pierwszy i ledwo weszłyśmy, już nas zaprzągł do roboty. Dobrze, że pozwolił chociaż buty zmienić! Bał się, że ciebie może dzisiaj nie być — wyjaśniła jej. — I wdrożył wariant B, czyli wszystkie ręce na pokład.

— Dlaczego miałoby mnie nie być? — zdziwiła się Iza. — Przecież jestem odpowiedzialna za tę imprezę, nigdy w życiu nie pozwoliłabym sobie na taką dywersję. Sam wczoraj kazał mi jechać do domu i wyspać się właśnie po to, żebym dzisiaj mogła działać na pełnych obrotach. I tak będzie! — dodała dziarsko, odsuwając za ucho kosmyk włosów, który opadł jej na twarz. — Ani kroku w tył, choćbym miała paść na posterunku!

Koleżanki roześmiały się, a Ola pokiwała głową z pobłażaniem.

— Lepiej nie kracz, bo ty dzisiaj wcale nie wyglądasz jak komandos. Nadal blada jak ta ściana za barem, nie, dziewczyny?

— Oj tak! — zgodziła się Lidia, również z dezaprobatą przyglądając się jej przeźroczystej cerze.

— Może machnąć by jej jakiś porządny makijaż? — zastanowiła się Klaudia. — Ja mogę się tym zająć, jak już goście zaczną się schodzić. Serio, Izka — dodała z powagą, widząc, że Iza krzywi się lekceważąco. — Chociaż na ten obiad z Francuzami. Żebyś nam nie wystraszyła żabojadów!

— Klaudia ma rację — przyznała Wiktoria. — Jak już się przebierzesz przed otwarciem, daj nam dziesięć minut, a zrobimy cię na bóstwo. Musisz jakoś wyglądać, przecież będziesz nas reprezentować.

— Fakt — westchnęła przekonana tym argumentem Iza. — Może i macie rację, nie wiedziałam, że aż tak straszę ludzi… Dobra, w takim razie za dziesięć dwunasta umawiamy się w szatni i oddaję się w wasze ręce. Byle bez przesady! — zastrzegła. — Nie chcę wyglądać jak Barbie albo jakaś inna lalka odpustowa!

Dziewczyny znów roześmiały się i natychmiast umilkły, czym prędzej wracając do swojej pracy, bowiem w tym momencie z zaplecza wypadł przyciągnięty gwarem Majk. Na widok Izy stanął w drzwiach jak wryty i wykonał ruch, jakby miał zamiar wycofać się z powrotem, jednak natychmiast opanował się i przeciągnąwszy mechanicznym ruchem dłoni po włosach, ruszył w jej stronę z poważną, wyczekującą miną.

— Melduję się na posterunku, szefie! — oznajmiła mu z uśmiechem, lecz w następnej sekundzie również spoważniała, dostrzegłszy na jego dolnej wardze ciemną szramę. — Ojej… a co ci się stało w usta? Uderzyłeś się?

Majk nie odpowiedział, a jedynie zwolnił kroku i zatrzymał się, mierząc ją w milczeniu badawczym, przenikliwym wzrokiem. Podeszła do niego zaniepokojona.

— Co się stało? — powtórzyła pytanie, podnosząc na niego oczy. — Rozciąłeś sobie wargę?

Jej reakcja i pełne troski spojrzenie, a nade wszystko sama jej obecność tutaj nie pozostawiały wątpliwości, że nie miała zielonego pojęcia o tym, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru. A zatem Misiek nic jej nie powiedział — jeszcze. Czy to dobrze, czy raczej źle? Chyba dobrze. To opóźnienie informacyjne przynajmniej odsuwało w czasie nadciągającą katastrofę i dawało cień szansy na to, że impreza, w której przygotowania włożyła tyle czasu i wysiłku, jednak nie odbędzie się bez niej. Chociaż tyle — i tak więcej, niż można się było spodziewać.

— Tak jakby — skrzywił się. — Nic takiego, tylko małe draśnięcie. Cieszę się, że jesteś, elfiku. Jak się czujesz? — dodał ciszej, przyglądając się jej wciąż bledziutkiej twarzy o ziemistym odcieniu. — Chyba nadal nieszczególnie, co?

— Nie jest źle — odparła oględnie. — A zaraz Wika zrobi mi kawę i będzie całkiem dobrze.

— Powinnaś była jeszcze dłużej pospać — w jego głosie zabrzmiała nutka wyrzutu. — Jest dopiero ósma. Za wcześnie przyszłaś, Izula, przed nami cała długa dniówka. Jesteś pewna, że wytrzymasz do wieczora?

— Oczywiście, szefie — zapewniła go pośpiesznie. — To przecież mój dzień, miałabym odpuścić i nawalić po tylu tygodniach przygotowań? Nie ma mowy, nikomu nie oddam dzisiaj pola! — uśmiechnęła się przekornie. — A to, że nadal trochę średnio wyglądam, nie znaczy, że nie mam sił, bo mam ich wystarczająco. Zgodnie z twoim rozkazem, przespałam całą noc, więc jestem wypoczęta, a jak później dojdzie jeszcze do tego adrenalina, to nie dam się zatrzymać aż do jutra!

Jej żartobliwy ton słabo współgrał z mizernym wyglądem, jednak trzeba było przyznać, że w gestach i sposobie mówienia wykazywała dziś nieco więcej energii niż wczoraj. Majk bez przekonania pokiwał głową.

— Okej — westchnął, wskazując jej ręką drogę na zaplecze. — No to idź, przebierz się na spokojnie i zaraz ustalimy z resztą dziewczyn szczegółowy plan działania.

— Tak jest, już biegnę!

Poprawiwszy na ramieniu torbę z ubraniami, udała się do szatni kelnerek, gdzie trzymała wygodne buty na zmianę. Nim jednak zdążyła wejść do środka, za plecami usłyszała pośpieszne kroki Majka, który, odprowadziwszy ją wzrokiem do drzwi zaplecza, po krótkiej chwili namysłu skoczył za nią.

— Iza?

— Tak? — odwróciła się natychmiast z ręką na klamce.

— Poczekaj. Jeszcze dwa słowa.

Wskazał jej, by weszła do pomieszczenia, po czym wsunął się tam za nią i przymknął drzwi. Szatnia kelnerek, podobnie jak gabinet wyposażona w niewielkie okienko pod sufitem, tonęła dziś w szarawym półmroku, jako że na dworze było pochmurno i dżdżysto, jednak o tej porze dnia takie oświetlenie w zupełności wystarczało do tego, by widzieć wszystko wokół bez zapalania światła. Iza odłożyła torbę na stojące przy wejściu krzesło i podniosła na Majka pytające spojrzenie.

— Muszę to załatwić od razu — powiedział poważnym tonem, ujmując ją za oba ramiona i patrząc jej prosto w oczy. — Wybacz mi, elfiku. Wiem, że to nie jest dobry moment, a dzisiaj już w ogóle na nic nie mamy czasu, ale trudno. Tak się złożyło.

Serce Izy zabiło mocniej. Dlaczego patrzył na nią w taki sposób? Jakby miał jej do zakomunikowania jakąś złą wiadomość.

— Coś się stało? — szepnęła z niepokojem. — Powiedz, Michasiu… coś złego?

— Po prostu muszę z tobą pogadać — odparł wymijająco. — Tak dłużej i na poważnie. Oczywiście nie teraz — zaznaczył — bo teraz kompletnie nie ma jak. Ale jeszcze dzisiaj, jak tylko skończy się to szaleństwo i zamkniemy imprezę, chciałbym cię prosić o dłuższą chwilę rozmowy.

Fala uderzającej ulgi i nadziei spłynęła na serce Izy.

— Rozmowy w trybie terapii?

Pokiwał głową twierdząco, lekko przygryzając zranioną dolną wargę.

— Tak. W trybie terapii. Chociaż nie wiem, co z tej terapii wyjdzie… ale tak. Właśnie tak. Obiecasz mi to?

Bez wahania pokiwała głową, z jednej strony wciąż zaniepokojona jego nietęgą miną i czającym się w oczach cieniem, a z drugiej szczęśliwa z tej niespodziewanej zapowiedzi. A więc doczekała się! Nareszcie! Obiecana rozmowa w trybie terapii wisiała przecież w powietrzu od wielu dni, a choć Majk wyraźnie jej unikał, nie miała wątpliwości, że w końcu nie wytrzyma. I oto przełamał się — Bogu dzięki! Teraz przynajmniej będzie mogła jakoś mu pomóc. A że to się stało akurat dziś, kiedy mieli przed sobą najcięższą dniówkę w tym miesiącu? Nieważne. Czy tak nie jest zawsze? Kryzysy nie przychodzą wtedy, kiedy jest wygodnie, lecz w najgorszych możliwych momentach. Dla niej i tak nie było nic ważniejszego, niż o każdej porze dnia i nocy służyć mu tym, co jako jedyne mogło ukoić egzystencjalny ból — metafizyczną terapią księżycowych dusz. Zwłaszcza że od ostatniej minęło już kilka tygodni, a on przecież nadal cierpiał!

— Obiecuję — odpowiedziała z powagą.

— Cokolwiek by się nie działo? — upewnił się.

— Cokolwiek by się nie działo — powtórzyła jak echo. — Możesz mnie prosić o to zawsze i wszędzie, kiedy tylko chcesz. Taka jest przecież nasza umowa.

— Tak — szepnął, zluźniając uścisk dłoni na jej ramionach i opuszczając ręce. — Dziękuję ci.

W pomieszczeniu zapadła cisza. Właściwie wszystko było ustalone, powinni już wracać do swoich obowiązków, jednak, jak zawsze w takich sytuacjach, żadne z nich nie mogło się zdecydować na przerwanie tej chwili zawieszenia między presją codziennej rutyny a pragnieniem natychmiastowego nakarmienia wygłodniałej duszy. Niewielka rana na dolnej wardze Majka w słabym oświetleniu wydawała się całkiem czarna, podobnie jak jego oczy, w których rozszerzone w półmroku źrenice niemal całkowicie przysłaniały tęczówki. Czy to przez tę pluchę i szarugę na dworze smutek w tych oczach wydawał się dziś większy niż w poprzednich dniach? Jakże wyraźnie widać było po nim, że znów pilnie potrzebował duchowej pomocy!

„Biedaku” — szepnęło czule serce Izy. — „Promyczku…”

Jego bliskość kusiła jak rajski owoc, zakazany a będący na wyciągnięcie ręki. Czy miała dobrowolnie zrezygnować z okazji, jaka trafiała się właśnie po raz pierwszy od dobrych czterech tygodni? Wszak to było możliwe tylko w trybie terapii, tylko wtedy wolno było bezkarnie przekroczyć tę granicę. Co prawda jego prośba o rozmowę była dopiero promesą terapii, ale nawet to wystarczało, by z miejsca wejść w ten tryb i skorzystać z jego przywilejów. Tak długo na to czekała! Z bijącym sercem i z najwyższą ostrożnością, by nieopatrznie nie zdradzić skrywanej na dnie serca tajemnicy, podniosła rękę i troskliwym gestem pogładziła go po policzku.

— Wiedziałam, że znowu będziesz tego potrzebował — szepnęła. — A ja jestem właśnie po to, żeby ci pomagać, kiedy tylko trzeba i na ile potrafię.

Majk uśmiechnął się smutno.

— Nawet jeśli na to nie zasługuję? — odszepnął.

— Takiej opcji nie ma — odparła stanowczo, cofając dłoń, a w jej głosie zabrzmiała nutka delikatnego wyrzutu. — Co ty znowu wymyślasz, Michasiu? Nigdy tak nie mów, proszę cię. W księżycowej terapii nie liczą się zasługi tylko potrzeby, ona ma działać bezwarunkowo. Zawsze o tym pamiętaj.

Pokiwał głową, po czym, zawahawszy się króciutką chwilę, postąpił krok w jej stronę i łagodnym gestem ogarnął ją ramionami.

— Dobrze, elfiku — wyszeptał, zanurzając twarz w jej włosy. — Dobrze.

Uszczęśliwiona Iza wtuliła się w jego ramiona, przymykając oczy i całą sobą chłonąc jego zapach i ciepło. Ach, okruszek, rozkoszny okruszek, wykradziony olimpijskim bogom łyk ambrozji! Jednak udało się! To będzie tylko minuta, może dwie, lecz wystarczy za pokarm duszy na długie tygodnie, nie mówiąc już o tym, jaki zastrzyk energii da jej dzisiaj aż do końca dniówki. Gdyby tylko tak jej nie mdliło i nie ściskało w żołądku… Ech, co tam, nieważne! Byleby jakoś mu pomóc, choćby częściowo i doraźnie znieczulić jego ból… Taka precież była jej życiowa misja!

Majk tulił w ramionach drobne ciało dziewczyny, która w ostatnich tygodniach musiała chyba stracić kilka kilogramów, bo wydawała mu się tak kruchutka, że niemal bał się objąć ją mocniej. A jednocześnie jakąż miała w sobie moc, ile nadprzyrodzonej potęgi w tej kruchości! Wystarczyła jedna chwila, jeden dotyk jej dłoni na policzku, a on czuł się, jakby właśnie wstawał z martwych. Tak… Lecz jeśli dziś to był ostatni raz, kiedy tak ufnie udzielała mu swej kosmicznej elfikowej energii? Wszak niebawem, jeśli nie dziś to najdalej jutro, dowie się od Miśka o wczorajszym incydencie, zobaczy jego podbite oko i zapyta, co się stało, a wtedy… Jeśli Misiek każe jej wybierać, wiadomo przecież, że wybierze jego. Dla niego wycofa się i odejdzie z pracy w Anabelli, bo to, że po wczorajszym on tego od niej zażąda, było więcej niż pewne. Czy Iza, idealistka z księżycowej krainy, choć przez chwilę zawaha się między miłością a przyjaźnią? Oczywiście że nie. W takich sytuacjach żałosny starszy brat zawsze przegra, zawsze pójdzie w odstawkę. Takie jest odwieczne prawo wyboru dyktowanego nie rozumem a sercem.

Lecz w takim razie tym bardziej musiał jej to powiedzieć. Po raz ostatni ale stanowczo jak nigdy dotąd ostrzec ją przed tym cymbałem i przynajmniej spróbować ją przed nim ochronić, by za jakiś czas nie musiała cierpieć podwójnie. Nie miał innego wyjścia. Tym razem musiał zaingerować, wtrącić się w to, w co jakiś czas temu przysiągł sobie, że nie będzie się wtrącał. Musiał, bo w grę wchodziła jej przyszłość i jej dobro… dobro tej delikatnej, anielskiej istoty, którą właśnie tulił w objęciach i której jedna łza była warta więcej niż stu takich Miśków razem wziętych. Owszem, to będzie ryzykowne, postawi go w najgłupszej z możliwych sytuacji i prawdopodobnie wszystko zniszczy, a w najlepszym razie spotęguje życiowy pat, z którym i tak już nie wiedział, jak walczyć. Ale musiał. Taka była rola prawdziwego przyjaciela. Musiał, bo niestety w tym jednym ten cholerny Misiek się nie mylił — w tym, że ona wciąż była naiwna jak dziecko.

Zatem zrobi to, ale dopiero wieczorem, po zakończeniu imprezy. Skoro ona jeszcze o niczym nie wie, to niech na razie tak zostanie. Co prawda czuł się jak złodziej, który, choć nad głową wisiał mu topór, wciąż bezprawnie kradł okruszki jej obecności i ciepła jej dłoni, lecz jak miałby się przed tym powstrzymać? Nie umiał, to było silniejsze od niego. Tak bardzo już za tym tęsknił… A jeśli to naprawdę był ostatni raz? Jeśli od jutra wszystko się zmieni, zawali, obróci w pył i totalną katastrofę? Jak to powiedział Misiek? Ona jest moja, zawsze była moja i dalej będzie… Niestety. Choć każde z tych słów paliło duszę żywym ogniem, w tym ów bałwan również niestety miał rację.

Za piwnicznym okienkiem zachlupotał głośniej wzmagający się październikowy deszcz. Majk poluzował uścisk i powoli cofnął ramiona.

— Musimy wracać do roboty, elfiku. Pogadamy wieczorem.

Iza posłusznie odsunęła się od niego.

— Tak jest, szefie — odparła z powagą, schylając się po stojące na niskiej szafce w rogu pantofle na zmianę. — Zmienię tylko buty i melduję się na posterunku.


— Iza, znowu kawa ci wystygła! — powiedziała z wyrzutem Wiktoria, ruchem głowy wskazując na filiżankę stojącą na stole w szatni kelnerek. — No co ty wyprawiasz? Tamtej nawet nie dotknęłaś, a z tej upiłaś pół łyczka i co? Już jest zimna.

— Przepraszam, Wikuś — westchnęła Iza, przymykając oczy, gdyż pochylone nad nią Klaudia i Ola właśnie nakładały jej na twarz warstwę sypkiego pudru. — Nie wiem, co się dzieje, ale odrzuca mnie dzisiaj od tej kawy na kilometr. Oczywiście nie dlatego, że coś z nią nie tak — zaznaczyła — bo jest naprawdę przepyszna, ale jakoś tak… po prostu nie mogę. Jak tylko poczuję ten zapach, od razu mnie mdli. Chyba najpierw muszę zjeść coś konkretnego.

— No to zjedz w końcu tej kartoflanki od Lizki i Doroty — poradziła jej Klaudia, sięgając po pędzelek z różem do policzków. — Dziewczyny wycudowały ją wczoraj specjalnie dla ciebie, a ty nawet nie dotknęłaś. Pokaż, obróć się do światła… dobra, tyle wystarczy. Teraz przynajmniej wyglądasz jak człowiek, a nie jak jakiś duch z cmentarza. Ola, jak myślisz? Kładziemy jej jeszcze jakiś kolor na powieki?

— No… może trochę tego rudego — odparła z zastanowieniem Ola, cofając się o krok i krytycznym wzrokiem przyglądając się umalowanej twarzy Izy. — Ale nie za dużo, żeby nie przeciążyć. Tak już jest bardzo ładnie. Co nie, Wika?

— Jest super — zgodziła się Wiktoria. — Odrobinę cienia na powieki możesz dać, Klaudziu, będzie bardziej elegancko, byle z umiarem. Tylko rzęs jej nie upapraj! — zastrzegła. — Kurcze, Iza, jak ja ci zazdroszczę tych rzęs… Nawet grama tuszu nie trzeba, a jakie są długie! Aha, dobrze, Klaudia… stop, wystarczy, tak jest okej. Perfecto. A teraz sio, odsuńcie się, moja kolej! Trzeba jeszcze szybko upiąć jej te włosy.

Zbliżała się już godzina otwarcia Anabelli w niecodziennej formule Dnia Francuskiego, zatem, zgodnie z poranną umową, szykujące się do wyjścia na salę koleżanki zrobiły Izie delikatny makijaż, pod którym znakomicie udało się ukryć ziemistą bladość jej twarzy i podkrążone oczy. Po kilku godzinach ciężkiej pracy całej ekipy lokal był już gotowy — trójkolorowe dekoracje zdobiły bar, ściany i stoliki na sali, Antek puszczał już w tle pierwszą playlistę z francuską muzyką, szykując kolejne, a kucharki czekały na zamówienia, doglądając dań uwzględnionych dziś w specjalnym menu.

— Klaudia, masz jeszcze te kotyliony? — zapytała Wiktoria, podpinając ostatnią wsuwką uczesane w wysoki kok włosy Izy i spryskując je lakierem.

— Mam jeszcze dużo — odparła Klaudia. — Pięć albo sześć trzeba zostawić dla dziewczyn z wieczornej zmiany, ale resztę możesz zabrać. Po co ci?

— Daj ze cztery, wepnę jej we włosy. Na tym koku fajnie będzie wyglądało, niech się tym wyróżnia jako szefowa imprezy.

— Aha, pewnie. Bardzo fajny pomysł!

Klaudia posłusznie podała jej kilka niewielkich bibułowych kotylionów w formie niebiesko-biało-czerwonego kwiatka, które przygotowała dla całego zespołu Anabelli jako firmową ozdobę dnia. Zgodnie z zasadą przyjętą na tę okazję, wszystkie kelnerki założyły dziś pod swe białe fartuszki jednolity kolorystycznie strój w postaci czerwonych bluzek i granatowych spódnic, natomiast panowie mieli wystąpić w granatowych spodniach i białych koszulach, na których czerwonym elementem miał być tylko akcent z kotylionów. Zarówno damska, jak i męska część zespołu poprzypinała już je sobie na piersiach specjalnie przygotowanymi agrafkami, teraz zaś Wiktoria wpięła kilka kolejnych we włosy Izy.

— Ty, mega to wygląda — przyznała Ola, sięgając na półkę po niewielkie lusterko, w którym zazwyczaj dziewczyny sprawdzały sobie fryzurę i makijaż przed wyjściem do klientów. — Patrz, Iza, jak cię odstawiłyśmy! Ha! Nie poznajesz samej siebie, co? Jakby Francja była kobietą, wyglądałaby tak jak ty!

Roześmiały się wszystkie, łącznie z Izą, która z satysfakcją zmierzyła wzrokiem swoje odbicie w lustrze. Rzeczywiście, choć nadal czuła się słabo i miała wrażenie, że ściśnięty żołądek co kilka minut próbuje wywrócić jej się na drugą stronę, efekt makijażu i wysokiego upięcia włosów w połączeniu z trójkolorową stylizacją francuską był zaiste spektakularny.

— Dziękuję wam, dziewczyny — powiedziała z wdzięcznością, podnosząc się z krzesła i poprawiając sobie zapięcie kotylionu na piersi. — Francja to dzisiaj ze mnie cienka jak barszcz, ale dzięki waszemu dizajnowi może przynajmniej nie przyniosę firmie wstydu.

— Teraz już nie — przyznała Wiktoria, poprawiając jej przy uchu wymykający się kosmyk włosów. — A nawet wręcz przeciwnie.

Przeczytałeś bezpłatny fragment.
Kup książkę, aby przeczytać do końca.
E-book
za 4.73
drukowana A5
za 60.2