Autorka tej książki pisze wtedy, gdy milczenie przestaje wystarczać. Jej poezja rodzi się z codzienności, która bywa ciężka, z emocji, których nie da się łatwo nazwać, i z prób przetrwania kolejnych dni. Pisanie jest dla niej sposobem na oddychanie, porządkowanie chaosu i mówienie prawdy, nawet wtedy, gdy jest niewygodna. Wiersze zawarte w tej książce nie powstały z potrzeby estetyki, ale z potrzeby życia. To jej głos. Cichy, ale uparty. Obecny mimo wszystko.