Tomasz Kotliński nie odkłada pióra, każde słowo wypala ślad. Jego ksiązki powstają z ran, które inni chcieliby zasypać: są jak blizny, nprzypominające, że prawda wymaga bólu. Proza Kotlińskiego to brudna szyba świata, przejrzysta tam, gdzie trzeba zobaczyć, co boli, i mętna tam, gdzie nie wolno zapominać, że winni bywają także ci, którzy tylko patrzą. Każda historia to akt odwagi i ostrzeżenie, że czasem najbardziej obcym pozostajemy sami dla siebie.