Woda na powierzchni ma zaledwie milimetr głębokości. Paruje przy pierwszym podmuchu cierpienia. Liliana ma dwadzieścia sześć lat, pracownię w deszczowym Lyonie i rosnące poczucie, że całe jej życie to elegancko oprawione kłamstwo. Jako malarka odnosi sukcesy, których oczekuje paryski rynek sztuki, lecz przed czystym płótnem czuje jedynie suchość i paraliżującą pustkę.