„Nauczyłeś mnie kochać, lecz nie pokazałeś, jak być kochanym.” Pisze nocami, bo tylko wtedy myśli brzmią wystarczająco głośno. Nie szuka poklasku ani literackich nagród. Te wiersze nie miały być manifestem, lecz jedynym sposobem na wyrzucenie z siebie wspomnień, które zbyt długo paliły od środka. Ten tomik to jego osobiste pożegnanie z przeszłością i próba odzyskania głosu po tym, jak odebrano mu wszystko inne.